Το μετακοβιδικό τρελοκομείο

Όχι, λοιπόν, δεν θα είναι τόσο εύκολο. Δεν θα κλειστούμε στα σπίτια μας φτιάχνοντας ψωμάκια, υποκριτές μιας αναγκαστικής, πουριτανικής νοικοκυροσύνης. Δεν θα επιδοθούμε σε ενδοσκόπηση και καθαρμούς, ενώ το λευκό δέρμα μας θα γίνεται ολοένα και πιο διάφανο ελλείψει μελανίνης. Οι ψυχές μας δεν θα γίνουν ελαφρύτερες για να πετάξουν στον Δημιουργό τους χωρίς τα πάθη της σερατονίνης. Δεν θα τελειώσει η ζωή μας πάνω σε ταντρικές τεχνικές που θα έκαναν την Τρούντη Στάυλερ να κοκκινίσει. Η συντέλεια του κόσμου αργεί. Ακόμη και οι πιο διάσημοι γιουτιουμπικοί ιεροκήρυκες, που ξέχυναν απειλές σαν τις ακρίδες των πληγών του Φαραώ, μετά από την αρχική έξαψη, άρχισαν να τα μαζεύουν. Ακόμα και πολιτικοί μεταλλαγμένοι νεοπατριώτες κρατούν πισινή.

Οι δώθε Ταλιμπάν που θα έπεφταν στην κάμινο για την πίστη τους -έτσι τουλάχιστον συστηματικά προέτρεπαν τους υπηκόους-πιστούς να πράξουν, απαιτώντας να τους κάνει ο λαός «υπακοή»-, πλέον προπαγανδίζουν κάθε ανακοίνωση της «Ψηφιακής Διακυβέρνησης» σαν παπαγαλάκια του κατηραμμένου θηρίου. Μάλιστα, κρατούν επισήμως την σωτηρία αποκλειστικά για τους εαυτούληδές τους, διότι εκείνοι, ως «άνθρωποι του θεού» έχουν άμεση πρόσβαση στα Μυστήρια. Ο λαουτζίκος μπορεί να περιμένει κλαίγοντας την μοίρα του, ανάβοντας διαδικτυακά κεράκια και προσφέροντας διαδικτυακά πρόσφορα (με το αζημίωτο).  

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η στάση της επισήμου μαυροντυμένης πνευματικής ηγεσίας, εκκλησιαστικής και ακαδημαϊκής. Αν δεν είχαμε συστηματικά διαπλαστεί να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, επειδή εξαρτόμαστε από τους άλλους για να σχηματίσουμε γνώμη (μέχρι να φθάσεις στην αμοιβάδα και να κάνεις ό,τι διατάσσουν οι Σοφοί),  θα διαπιστώναμε πως η θρησκευτική εξουσία, από τον καιρό της πιο βαθιάς αρχαιότητας, πήγαινε χέρι-χέρι με την κρατική.

Κάποτε εμφανίστηκε ένας αληθινός ριζοσπάστης της πακτωμένης κρατικοθρησκευτικής εξουσίας, ένας επαναστάτης που διακήρυσσε το αυτονόητο, πως άλλο τι χρωστάμε στον Καίσαρα, κι άλλο τι οφείλουμε στο Θείο,  πως άλλο η εξουσία των βασιλιάδων και των θνητών σαν όλους εμάς εξουσιαστών, και άλλο οι νόμοι του Σύμπαντος και η ένωση των άνω θρωσκόντων με τους Ουρανούς. Αφού Τον σκότωσαν η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία της εποχής, είδαν ότι οι ιδέες Του παραήσαν δημοφιλείς για να τις παραβλέψουν, κι έκαναν ό,τι κάνουν και σήμερα οι πολιτικάντηδες: τις εναγκαλίστηκαν κι έφτιαξαν μια νέα κρατική θρησκεία, με τον Αυτοκράτορα Παποκαίσαρα να είναι προστάτης της Πίστης. Κάπως έτσι κατάφεραν να κάνουν μπίζνα από την θυσία Του, και να πηγαίνουν πάσο, την ίδια ώρα που τα πρόβατα συνωστίζονται τρομαγμένα και συνάμα μαγεμένα από τις οιμωγές των λύκων, ποίμνιο χωρίς τσοπάνη.

Κάποιοι άνθρωποι πήραν την σωτηρία τους επάνω τους. Yolo, πάρτυ στα κρυφά, βόλτες στα κρυφά, ζωή στα κρυφά. Πώς να ζήσεις χωρίς αγγίγματα, χωρίς αγκαλιές και ζεστασιά που τάχεις μάθει και τα κουβαλάς από τα σπλάχνα της μάνας σου, κι αν δεν τάχες τότε, τα αναζητάς όλη σου την ζωή; Πώς να δεχθείς πως ο παππούς θα φύγει κλεισμένος σε πλαστική σακούλα σαν αρνί του Πάσχα, άκλαυτος κι αστόλιστος;

Οι εγκλεισμοί στραγγίζουν την ζωή από τους ανθρώπους, όπως οι δράκουλες. 

Η «προσαρμογή στην νέα κανονικότητα» εκφράζεται με τρόπους που προϋπήρχαν της «πανδημίας», αλλά απέκτησαν νέα βαρύτητα με την επιβολή της. Άλλος ξυρίζει το κεφάλι του γουλί επειδή πάντα το γύριζε στο μυαλό του αλλά δεν το είχε τολμήσει γιατί δεν τον άφηνε η μαμά του. Πόσο πρέπει να μισούν τον εαυτό τους και τι ψυχικά τραύματα κουβαλούν όσοι επιβάλλουν στον εαυτό τους αυτοταπεινώσεις σαν το κούρεμα γουλί, τα τατουάζ, το πίρσινγκ, κι άλλα τέτοια βαρβαρικά που μαρκάρουν την επιβολή της ταυτότητας του δούλου στον Άνθρωπο.

Άλλοι επιδίδονται σε γλυπτική πάνω σε γογγύλια, πίνοντας τον παραγόμενο ζωμό, και αναλύουν την μεταφυσική τους εμπειρία σε Ινστα στόρις, κι άλλοι φτιάχνουν φιλετάκια ον κάμερα, με αφοσίωση Χάνιμπαλ Λέκτερ.

Η πορνογραφία κι η αυτοϊκανοποίηση έχουν γίνει νόρμα, αφότου ο εγκλεισμός τις νομιμοποίησε, καθιστώντας «αναγκαία» την ιδιωτική άμα τε και δημόσια εξύμνησή τους ως πιο ασφαλείς από τις επικίνδυνες ανθρώπινες επαφές.  Η λέξη μαλ… έχει πλέον κυριολεκτική σημασία για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερων, υγιών ανθρώπων που διαγκωνίζονται, λένε τα ΜΜΕ και οι αναρτήσεις τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να αποκτήσουν πιστοποιητικό τρυπήματος προκειμένου να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο τους μήπως τους παρακολουθεί ο ρουφιάνος της γειτονιάς.

 Συμπεριφορές ψυχικά ασθενών στην πιο ιδιωτική από τις ιδιωτικές κλινικές, το ίδιο τους το σπίτι. Στις δημόσιες κλινικές, εκεί όπου οι τρόφιμοι δένονται με αλυσίδες, θα κλειδώνονται οσονούπω οι διαφωνούντες. Διόλου τυχαίο που όλοι οι επιφανείς αυτού του κόσμου έχουν μαθητεύσει στα σχολεία της Αριστερής σκέψης, του Σταλινισμού, της Σοβιετίας και των γκουλάγκ.  Υπάρχουν όμως και Δεξιοί οι οποίοι εκθειάζουν την χώρα προέλευσης της πανδημίας για τα αποτελεσματικά μέτρα που λαμβάνει επιβάλλοντας ελέγχους τύπου Ανατολικής Γερμανίας. Ο κομμουνισμός δικαιώνεται από τον Καπιταλισμό.

Ο φαρμακευτικός επισκέπτης που τρούπωνε και σου έπαιρνε την θέση στο ιατρείο για να πουλήσει την πραμάτεια του στον επιστήμονα-γιατρό σου (το συνέδριο στο πεντάστερο ριζόρτ στην Ταϋλάνδη δώρο), έγινε ο υποβολέας του σεναρίου της ζωής σου. Το ποσοστό επί των πωλήσεων αυξάνει όταν αναμειγνύονται και χρηματοδοτήσεις πανεπιστημιακών εδρών, ερευνών, σεμιναρίων, διπλωμάτων και άλλων μέσων ελέγχου της ανθρώπινης λογικής.

Η επιβολή του πιστοποιητικού κορωνικών φρονημάτων, εκτός από τον πρακτικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε «σαραντισμένους» και «ασαράντιστους» της κοβιδιακής εκκλησίας, είναι το πτυχίο της «δικτατορίας των επιστημόνων» που μια ζωή περίμεναν ισχνοί, προσκυνημένοι και κακομοίρηδες στις κουίντες για να πάρουν την εκδίκησή τους από τους ανθρώπους της παραγωγής, της Φύσης και της δύναμης.

Εν τέλει, τι θα γίνει; Πουν  και δεν πουν προφήτες, μάγοι και κάθε λογής δαιμονικές αντανακλάσεις, πρέπει, θαρρώ, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να βάζουμε στην άκρη ή να προσπερνάμε τα σκουπίδια που πετάγουν στην πορεία μας. Και πάντως όχι να καθόμαστε και να τα κοιτάμε και να συνδιαλεγόμαστε μαζί τους, πολύ δε περισσότερο να τους επιτρέπουμε να μας πισωγυρίζουν από την ελευθερία που μας χάρισε η Ελληνική σκέψη απέναντι στις ανατολίτικες σατραπείες και στους λογιών-λογιών τυράννους.

Ο Θεός μαζί μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Περί ελευθερίας -Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και στα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρεπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας, εσχάτως και για λόγους “πανδημίας”.

Καθώς (ξανα)γράφω αυτές τις γραμμές, για την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη, δημόσια ομιλία, και, πάνω από όλα, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας.

Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του που βρισκόταν ως πριν λίγο καιρό το σπίτι μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Οταν στην ελληνική βουλή υπήρχαν Ελληνες βουλευτες, θυμάμαι δυο που ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν “προδότες”, τους δε “υπηρέτες” των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία της “κοινής” γνώμης, να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον των κατακτητών της πατρίδας μας, αυτών που εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους για να επιδιώξουν την υποδούλωσή της, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα επιδιώκοντας την καταστροφή της μεσαίας τάξης, αυτής που από την αρχαιότητα είναι ο πυλώνας της Δημοκρατίας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και παραχωρούν εθνική κυριαρχία για την οποία μάτωσαν και έδωσαν την ζωή τους οι πρόγονοί μας (συχνά όχι οι δικοί τους) είναι αντικειμενικά προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους (άνδρες σαν τον Στρατηλάτη Διάδοχο Κωνσταντίνο κι έναν Ιωάννη Μεταξά, κι όχι κάποιους ανθυπομέτριους εγωπαθείς χειριστές των παρασκηνίων), και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο και κάθε εχθρό της Ελλάδας, του Ελληνισμού και των όσων απελευθερωτικών για τον Ανθρωπο διαχρονικά επινόησε και εκφράζει, να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν και τις νέες πραγματικότητες οι οποίες διαμορφώνονται και τις οποίες οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν μας, ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή- -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας, πέρα από προσωπικές προτιμήσεις, πολιτικές διασυνδέσεις και αρτηριοσκληρωτικές εμμονές.

Μέσα από τις υγρές, πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Επέτειοι, μνημόσυνα και ευθύνες

Πέρασε και φέτος η «θλιβερή επέτειος» των Ιμίων.

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό.

Οι Έλληνες έμαθαν στις «θλιβερές επετείους», στις «αλησμόνητες πατρίδες», στην κακομοιριά και στον Χατζηαβατισμό. «Δεν ξεχνούμε». Και λοιπόν;

Μέχρι να πατήσουν Delete στην  μνήμη ενός εκάστου οι χειριστές της Μεγάλης Τεχνολογίας, μπορείτε να κλαίτε και να κλαίγεστε ελεύθερα.

Η τάση δεν είναι καινούρια. Είχα γίνει δυσάρεστη σε κάποιους, γράφοντας παλαιότερα, πως «τιμώ τις Θερμοπύλες, αλλά γιορτάζω τις Πλαταιές». Εξακολουθώ να το υποστηρίζω.

Η επιλογή τού να τιμώνται οι ήττες είναι κατά την άποψή μου καταστροφική. «Είμαστε οι τελευταίοι», «θα πέσουμε μέχρις ενός», είναι βολικοί για κάποιους, πεισιθάνατοι κρωγμοί.

Κατά την αυτή έννοια, Εθνική Επέτειος είναι η νικηφόρος 25η Μαρτίου 1821, δεν είναι η 29η Μαΐου 1453, αν και δικαίως μνημονεύεται.

Από τότε που έχω πολιτική συνείδηση, θυμάμαι τους Πατριώτες να μεταφέρονται στα μνημόσυνα. Ηταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν επί νικηφόρου Δεξιάς του Γράμμου  που τιμά την Αριστερά της Ούλεν και του Μελιγαλά. Κατάθεση στεφάνου, εθνικός ύμνος, ταβέρνες, και του χρόνου.

Καλά είναι τα μνημόσυνα, να αναπαύονται οι ψυχές, και δικαίως τιμώνται οι νεκροί.  Για τους ζωντανούς έχει κανείς να πει κάτι;  

Ούτε μου κάνει ελληνικό αυτό το συνήθειο, ούτε μπόρεσαν ποτέ να το δικαιώσουν πολιτικά όπως η Αριστερά ή πολιτικοθρησκευτικά όπως ο Χριστιανισμός.

 Δεν βαρέθηκαν προφανώς να μοιρολατρούν, να ομφαλοσκοπούν, να ονειρεύονται ένα ιδανικό Χθες που δεν γνώρισαν και το οποίο, αν το γνώριζαν, είμαι βέβαιη ότι θα το θεωρούσαν εξίσου ποταπό στα παρασκήνιά του με το Σήμερα.

Η λατρεία των θυμάτων αντί της λατρείας των Ηρώων δεν είναι ίδιον των Ελλήνων. Είναι αποκύημα μιας μιζέριας που ξεκινά από τους αμανέδες του 1922, κατεβαίνει στην μουγκή εποποιία του 1974, βουλιάζει και ασφυκτιά στα νερά του Αιγαίου από το 1996.

Το Χθες είναι το καταφύγιο όσων δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το Σήμερα. Είναι γελοίο και τραγικό όταν αντιγράφεις τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του παρελθόντος χωρίς να διαθέτεις το περιεχόμενό του.

Είναι, αντίθετα, λυτρωτικό κι εμψυχωτικό, να θυμάσαι πως Εκείνοι δεν θα ξαναγυρίσουν, αλλά έχεις εσύ το ελεύθερο να δημιουργήσεις το νέο, όπως έκαναν εκείνοι, και να γίνεις ο γενάρχης μιας νέας Αρχής.

Θέλω να σκεφτείς, αναγνώστη, πώς θα ήταν το φρόνημα του Έθνους σήμερα, αν όπως παρελαύνουν (προ κυβερνήσεως ΝΔ-19, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα) οι Αντιστασιακοί στις παρελάσεις, παρήλαυναν οι ήρωες της Κύπρου, οι γονείς, οι χήρες και τα παιδιά των πεσόντων των Ιμίων και των υπερασπιστών των αιθέρων μας.

Καλή είναι η μνήμη και άγια, όταν δεν είναι επιλεκτική και όταν δεν παραλύει το άτομο και το σύνολο. Όπως οι ρίζες, όταν είναι βαθιές και γερές, θρέφουν και δυναμώνουν το δέντρο, μα το δέντρο στρέφεται προς τον ήλιο, κι όχι προς τις ρίζες για να δυναμώσει, έτσι και το Παρελθόν υπάρχει για να παιδαγωγεί και να εμπνέει, ώστε να κοιτούμε με αυτοπεποίθηση το Μέλλον.

Made in Greece

Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς,
νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους.
Πάντα στὸ νοῦ σου νἄχῃς τὴν Ἰθάκη.
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου.

Κ. Π. Καβάφης, Ιθάκη

Η παγκόσμια κρίση η οποία προκλήθηκε από την κυκλοφορία ενός τριτοκοσμικής προελεύσεως ιού, επιπλέον των αμέσων ενεργειών τις οποίες θα έπρεπε να δρομολογήσει, όπως η εύρεση φαρμάκων για την αντιμετώπισή του, πρέπει να θέσει επί της τραπέζης των Ευρωπαίων πολιτών ένα δίλημμα:

ΤΟ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ;

Διακινδυνεύεις την ζωή σου, την υγεία σου, την επιχείρησή σου, την εργασία σου, την οικονομία σου, την παιδεία σου, την οικογένειά σου και την θρησκεία σου ακόμη, για το πέρα-δώθε (το οποίο είναι πρωτίστως “δώθε”) των προϊόντων που αγοράζεις “φτηνά”;


Πόσο φθηνά είναι εν τέλει αυτά τα προϊόντα που για το χατήρι τους έκλεισαν εκατοντάδες βιοτεχνίες σε όλη την Ελλάδα, και η χώρα γέμισε καταστήματα με μόνο στίγμα τη σημαία μιας τριτοκοσμικής κομμουνιστικής χώρας;

Πόσο φθηνό είναι το τσίτι που αγοράζεις από τα μαγαζιά του συρμού, αυτά στα οποία κάνουν ουρές κοριτσάκια και γιαγιάδες για να αγοράσουν ένα φόρεμα που το φορούν άλλα 1.345.569 κοριτσάκια και γιαγιάδες από τον Νότο έως τον Βορά της Υφηλίου; Αν η διαφορετικότητα είναι το κρίσιμο κριτήριο της σύγχρονης εποχής, γιατί η στολή “μακό-τζην” είναι η έκφρασή της;

Πόσο φιλάνθρωπος είσαι όταν αγοράζεις αντικείμενα κατασκευασμένα από παιδιά-σκλάβους;

Πόσο οικολογικό είναι να εισάγεις πλαστικά παιχνίδια τα οποία μετά ψάχνεις πού θα τα ανακυκλώσεις;

Η λίστα μπορεί να μακραίνει επ’ αόριστον.

Κάποτε οι Ελληνες αγόρασαν το παραμύθι της ισχυρής Ελλάδας των Βαλκανίων, της δύναμης της Ανατολικής Μεσογείου, της προνομοιακής συνομιλήτριας των μεγάλων για τα θέματα της περιοχής. Μια κυβέρνηση έχτιζε, η άλλη γκρέμιζε, και η Ελλάδα έφθινε. Μέχρις ότου κατήνησε η πρωτεύουσά της σκουπιδότοπος του πλανήτη. Αν εισάγεις σκουπίδια, μια μέρα θα σε καλύψουν.

Ομως, τίποτε δεν χάθηκε.

Ο θάνατος του τέρατος που αρπάζει τις ζωές και τις αλέθει, ξεριζώνοντας και διασπείροντας ανθρώπους από την μια ήπειρο στην άλλη, είναι σχετικά προβλέψιμος. Η καρδιά του είναι το χρήμα. Αν θέλουμε να ζήσουν οι πατρίδες μας ελεύθερες, εκεί στοχεύουμε.

Ο αυτοέλεγχος της κατανάλωσης δεν εξαρτάται από κανένα πολιτικάντη, κανένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας και καμία άλλη δύναμη πέρα από την δική μας.

Η πειθαρχία θα σώσει την πατρίδα από την υποταγή.

Αγοράζω ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Κι αν δεν μπορώ να αγοράσω, ζητάω και ανταλλάζω.

Γιατί αν ξεκινήσω να κερδίζω κάθε μέρα από μια νίκη, απέναντι στην συνήθεια και στον ωχαδελφισμό, σε πολύ λίγο, χωρίς να το καταλάβω, όλος ο τρόπος ζωής μου θα γίνει Ελληνικός.

Οταν ταϊσουμε ελληνικά το σώμα μας, θα ξαναγίνει Ελληνικό.

Οταν ξαναπιάσει την βελόνα η μοδίστρα της γειτονιάς, θα είμαστε και θα φαινόμαστε Ελληνες.

Οταν αποφασίσουμε να ζούμε στο σπίτι μας ελληνικά, δεν θα μπορούμε να μη ζήσουμε ελληνικά έξω από αυτό.

Made in Greece θα μαλώνουμε και Made in Greece θα φιλιώνουμε.

Κανένα πήγαινε-έλα και πάρε-δώσε και κλείσου στο σπίτι και μην κυκλοφορείς γιατί κυκλοφορεί ο επικίνδυνος απρόσκλητος επισκέπτης.

Φέτος η Επανάστασή μας γίνεται 200 χρόνων. Καιρός να επαναστατήσουμε ενάντια στην οικονομική σκλαβιά, ώστε το 2030, στα 200 χρόνια από την ίδρυση του κράτους, να γιορτάσουμε την πραγματική μας ανεξαρτησία.

Οσοι αναλογίζονται πως θα πληγούν οι εξαγωγές, κάνουν λάθος. Σε εμάς πάντοτε άρεσε το ξένο, τα κεχριμπάρια και οι έβενοι και τα ηδονικά μυρωδικά του Αλεξανδρινού. Η ισοτιμία είναι η μόνη δίκαιη οδός. Τα μεγαλοπιασίματα πως τάχα θα γίνουμε “μεγάλοι”, αποδείχθηκαν καταστροφικά. Ο δρόμος δεν είναι στο μεγάλο κράτος, στις πολυεθνικές, στο παγκόσμιο. Οι μεγάλοι θέλουν να τους προσφέρουμε την συνενοχή, όπως οι κυβερνήτες, ή την υποταγή όπως οι πολίτες -υπνοβάτες.

Εμείς δεν ήμασταν ποτέ αυτοκρατορίες τυράννων σαν τους Πέρσες, τους Μπολσεβίκους, τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες.

Εμείς οι Ελληνες επιβιώσαμε ως κοινότητες στα πιο μαύρα σκοτάδια μας, και ως πόλεις-κράτη λάμψαμε το φως στον κόσμο.

Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, μόνο που φοβόμαστε να ξεβολευτούμε.

Είτε από τώρα, εθελοντικά και συντεταγμένα, είτε όταν δεν θα έχουμε επιλογή άλλη από το ξεβόλεμα, θα κάνουμε και πάλι αυτό που πρέπει, και μαζί μας και οι άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί. Ο μόνος Φιλάνθρωπος προέβλεψε, κι απέναντι στο Μεγάλο Μηδένισμα των Μισανθρώπων, δρομολόγησε το Μεγάλο Ξύπνημα των Ανθρώπων.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

21 αλήθειες για το 2021

Οι καβαλάρηδες του Αη Γιωργιού στην Βόνιτσα (πηγή)

Είθισται στο τέλος ενός έτους, να κάνουμε απολογισμό του παλιού, και σχέδια για το νέο.

Εμπρός στον νέο χρόνο οι ακόλουθες προτροπές εύχομαι να εμπνεύσουν κάθε μία και κάθε έναν από εμάς ώστε να συνεχίσουμε να επιλέγουμε και να μην αφηνόμαστε έρμαια στις επιλογές των άλλων που πληρώνουμε πολύ ακριβά. Κυρίως, εύχομαι να συμβάλλουν στο να απεξαρτηθούμε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης το οποίο κρατά δέσμιους πολλούς καλούς Έλληνες.

  1. ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ 2021-Το 2021 θα είναι μια χρονιά αντίστοιχη σε βαρύτητα του 2001. Τότε ήταν η από αέρος ορατή απειλή των άφαντων τρομοκρατών, λόγω της οποίας επιβλήθηκαν παγκοσμίως μέτρα περιορισμού της ελευθερίας και επιτήρηση σε ουσιώδεις τομείς όπως οι μετακινήσεις και οι επικοινωνίες. Το 2021 ο πόλεμος διεξάγεται εναντίον του εναέριου “αόρατου εχθρού”. Ακολυθώντας την “τακτική του σαλαμιού” οι προτροπές να … πλένουμε τα χέρια μας και να μην αγγίζουμε το πρόσωπό μας, έφθασαν κλιμακωτά στο να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία, να μην βλέπουμε ζωντανά του φίλους και τους οικείους μας (αλλά να περνάμε από τα κανάλια ελέγχου των ηλεκτρονικών υπολογιστών) και να δηλώνουμε στον Μεγάλο Αδελφό πού θα πάμε όταν βγούμε από το σπίτι μας. Το 2021 αναμένεται να μάθουμε ότι δεν επιτρέπονται οι μετακινήσεις εάν δεν φέρουμε το ειδικό βουλοκέρι της παγκόσμιας αυθαίρετης, μη εκλεγμένης, αυτοδιορισμένης υπερεξουσίας.
  2. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; -Το 2020 ξεκίνησε και θα συνεχιστεί μια μεγάλη εκκαθάριση σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Διακρίνουμε επιτέλους τι ήταν οφθαλμαπάτη, τι μας κρατούσε παραπλανημένους και τυφλωμένους, σε ποιες παγίδες αφεθήκαμε να πέσουμε. Συνειδητοποιούμε τι αξίζει τον κόπο να πιστεύουμε, σε ποιους μπορούμε να στηριζόμαστε και ποιους αξίζει να στηρίζουμε, τι έχει σημασία και τι είναι βλαπτικό ή περιττό, τι μας δυναμώνει και τι μας απομακρύνει από τα σημαντικά, κάνοντάς μας να σπαταλιόμαστε ασκόπως.
  3. Η ΠΡΟΠΑΓΝΑΔΑ- Εάν υπάρχει ένα πράγμα το οποίο πρέπει να επιδιώξουμε να αλλάξουμε είναι να σταματήσουμε να ακούμε εμείς και οι οικείοι μας τις ειδήσεις των εντεταλμένων προπαγανδιστών. Δεν κρύβουν πλέον -τόσο σίγουροι είναι για την εξουσία τους- ότι πληρώνονται με εκατομμύρια ευρώ για να σταλάζουν στο μυαλό και του πλέον ρωμαλέου πνευματικά, τον φόβο, την αγωνία και την ταραχή. Εάν δεν βλέπαμε ειδήσεις, το πιο πιθανόν είναι ότι θα καταγράφαμε στην αντίληψή μας μια υπαρκτή, σοβαρή επιδημία γρίππης, για την οποία δεν θα επιτρέπαμε βεβαίως να μας αφαιρεθούν θεμελιώδη δικαιώματα όπως της εξόδου από το σπίτι μας ή των θρησκευτικών μας τελετουργιών με την χρήση έστω προστατευτικών μέσων.
  4. TO MIKΡΟΣΥΜΠΑΝ-Ο μικρόκοσμος στον οποίον ο καθένας μας κινείται δεν αποτελεί τον σύμπαντα κόσμο. Η διαδικτυακή εικόνα των “επαναστατών” είναι αποτέλεσμα αλγορίθμων. Βλέπεις πάντα αυτά που βλέπεις συνήθως. Η εικόνα του διαδικτύου είναι όσο αληθινή είναι η εικόνα των μεγάλων ΜΜΕ.
  5. ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΙ-Οπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν, προκειμένου να ωφεληθούν, άλλο τόσο κάποιοι άλλοι σπέρνουν τον φόβο και την τρομοκρατία προκειμένου να πουλήσουν θεάσεις, κλικ, διαφημίσεις, δημοφιλία, μια θέση σε ένα μελλοντικό “αντιδραστικό” πολιτικό σχήμα. Τους αναγνωρίζεις από το μείγμα θρησκευτικού φονταμενταλισμού και “αντιφασιστικού” -αλλά ποτέ αντιμπολσεβίκικου- μένους. Χρησιμοποιούν έτσι την ίδια ρητορική, ώστε είτε από την μια πλευρά είτε από την άλλη να κρατούν τους ακροατές τους υπό έλεγχο.
  6. ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ-Για όσα ακούμε στις ειδήσεις, όποια κι αν είναι η πηγή τους, έχουμε ένα υπερόπλο το οποίο είναι ανάγκη να αναπτύξουμε. Για να αντισταθούμε στις πνευματικές και ψυχικές επιθέσεις, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας στον ουρανό και τον νου μας στην προσευχή. Η προσευχή δεν είναι προνόμιο ή παραξενιά καλογέρων και θεουσών. Είναι πηγή ένθεης εμπειρίας των Ελλήνων. Είτε κατέφευγαν για χρησμό στο μαντείο, είτε καταφεύγουν για συμβουλή και «ευχή» από τον Πνευματικό τους, οι Έλληνες ξεκινούν κάθε τους έργο από τον Θεό τους και την ευλογία Του.
  7. ΤΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ; -Να ζητάμε την νίκη του Θεού και της Πατρίδας μας. Εάν πιστέψουμε ότι ο Θεός θα νικήσει, τότε και η Πατρίδα θα νικήσει, και θα είμαστε και όλοι εμείς νικητές. Εάν δεν πιστεύουμε, η Πατρίδα θα χαθεί και ο λαός μας θα βουλιάξει, δυο μόλις αιώνες μετά την Εθνεγερσία, αποτέλεσμα τεσσάρων αιώνων διαρκών ξεσηκωμών. Το Έθνος είμαστε εμείς, και η υποχρέωσή μας για την διαφύλαξή του είναι διττή: απέναντι στους Προγόνους μας οι οποίοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας , και απέναντι στον Θεό που έθεσε στις φλέβες μας τις προϋποθέσεις της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής μας ιδιοσυστασίας.
  8. Η ΗΓΕΣΙΑ- Είναι φανερό ότι τούτες τις κρίσιμες για την ελευθερία του έθνους, της ανθρωπότητας και ενός εκάστου εποχές, υπάρχει απουσία ηγεσίας. Πνευματική, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία είναι συνένοχες. Εμείς να ζητάμε στην προσευχή μας δύναμη και στήριξη για τους ηγέτες εκείνους που έχουν το Πνεύμα του Θεού, και στον νου τους το καλό της Πατρίδας και του Ανθρώπου, σε όποιο πολιτικό, οικονομικό ή άλλο χώρο και αν βρίσκονται. Κανένας δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια παρά μόνον ο Θεός. Κανένας άνθρωπος με καλή θέληση και ευθύτητα σκοπού δεν περισσεύει προς την επίτευξη της Ελευθερίας μας.
  9. ΣΕ ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ; – Οι περισσότεροι εξ ημών, είτε δεν έχουμε πίστη είτε την τοποθετούμε  σε ανθρώπους εξίσου ατελείς με μας, και επιπλέον αρκούντως εγωκεντρικούς και αλαζόνες ώστε να παριστάνουν τους διαθέτοντες αυθεντία, και “εξουσίαν έχω απολύσαι σε και εξουσίαν έχω σταυρώσαι σε” (Ιωάν. 19: 10-12). Πιστεύουμε ενίοτε σε ανθρώπινα νοητικά σχήματα, σε ιδεολογήματα που κατασκευάστηκαν για να καθυποτάξουν τους ανθρώπους σε οικονομικά συμφέροντα και κοινωνικά μοντέλα, μετατρέποντάς τους από ελεύθερους ανθρώπους, παιδιά του Θεού, σε στρατιωτάκια στην γραμμή παραγωγής, χωρίς πρωτοβουλίες και χωρίς ηθικά στηρίγματα. Θεοποιήσαμε ανθρώπους και στρέψαμε την πλάτη μας στον Θεό. Στον Θεό ως μοναδική ανώτερη από εμάς αρχή, εκεί και μόνο αξίζει να πιστέψουμε.
  10. ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ; -Η διαβεβαίωση του Θεού είναι ξεκάθαρη : «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μάρκ. θ’ 23). Έχεις τα κότσια να πιστέψεις; Θέλει δουλειά. Δεν θα παίζεις το θύμα, όπως όταν αφήνεσαι στην δήθεν παντοδυναμία του Κακού. Θα πρέπει να στρωθείς και να κοπιάσεις για να φτιάξεις σαν άλλος Οδυσσέας τον κόσμο σου, όχι νικημένος από τον Ποσειδώνα στον οποίο αυθαδίασες, αλλά έχοντας πάρει το μάθημα από την αλαζονεία σου, βοηθούμενος από την θεά Αθηνά.
  11. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ-Να πιστέψουμε στο Καλό. Οι Έλληνες πάντα πίστευαν ότι υπάρχουν καλές δυνάμεις και κακές δυνάμεις. Συγκέντρωναν τις προσπάθειές τους στις καλές δυνάμεις και τις καλούσαν να τους συντρέξουν, ευαρεστώντας τες. Όπως διαπιστώσαμε και την χρονιά που έφυγε, ο άνθρωπος των ημερών είναι πρόθυμος να πιστεύσει στο θέατρο σκιών που παίζεται πίσω από τα “κουτιά με τα κέρατα” , και να αφεθεί στον φόβο. Τι κι αν ο Θεός ο ίδιος του έταξε πως, αν φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, θα φροντίσει και γι΄αυτόν; Ο άνθρωπος στέκει άπιστος ως προς τον Θεό και πιστός στις δυνάμεις που του υποβάλλουν την δήθεν παντοδυναμία και τον δικαιωματισμό τους. Να πιστέψουμε στο Καλό.
  12. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; -“Οι ουρανοὶ διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα”. Εκεί όπου τα έργα είναι του Θεού, εκεί είναι το Καλό. Σε μια βουνοκορφή. Σε ένα νησί. Στην αυλή ενός μοναστηριού. Στην ανατολή και στο ηλιοβασίλεμα. Να επικεντρώσουμε σαν ακτίνα λέιζερ την ματιά μας στα έργα του Θεού. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια και το Καλό.
  13. ΤΙ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ; -Οση της δώσεις. Χρειάζεσαι αρκετή ώστε να μην την χαρίζεις, να μην την παραχωρείς, να μην την αποδίδεις στον εχθρό. Οι μαθητές ρώτησαν κάποτε τον Χριστό σχετικά με ένα κακό πνεύμα: «διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό; ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς· δια την απιστίαν υμών. αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατίσει υμίν» (Ματθ. ιζ’ 19-20). Πίστη ίσαμε ένα κόκκο συναπιού είναι αρκετή για να μετακινήσει ένα βουνό. Ας μαζέψουμε λοιπόν από κάτω τα καντάρια με την «πίστη που είναι πιο δυνατή από την φωτιά», τις χωρίς αντίκρυσμα μεγαλοστομίες, τους λεονταρισμούς και τις παραστάσεις περιφερόμενων θιάσων, κι ας αναζητήσουμε πίστη στο Καλό ίση  με ένα κόκκο σιναπιού. Αυτό θα αρκέσει.
  14. ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ – Να προσευχόμαστε για τους ιερωμένους. Από την αρχή της «πανδημίας» δεν είδαμε παρά ελάχιστους ιεράρχες να στηρίζουν τους Χριστιανούς στην Πίστη τους. Οι τηλεοράσεις δεν φιλοξενούν παρά μόνον όσους σιγοντάρουν το κεντρικό αφήγημα, ή τους εμφανίζουν ως αντικείμενα χλεύης. Οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι κληρικοί, φοβισμένοι και κακομοίρηδες, κοιλαράδες Φαναριώτες και υποκείμενα της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής, σπεύδουν να κάμουν σιγόντο, αναγνωρίζοντας έτσι την πρωτιά στον Καίσαρα και γυρίζοντας την πλάτη στον Θεό. Να προσευχηθούμε γιατί αυτούς τους κυνηγά ο άρχοντας του κόσμου τούτου περισσότερο από τους λαϊκούς.
  15. ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ-Η κοινωνική συνοχή βάλλεται. Η εξουσία παίζει για ακόμα μια φορά το χαρτί “διαίρει και βασίλευε”. Ήδη έχει πέσει το σύνθημα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων -αλλά όχι εναντίον των υπουργών. Θα ακολουθήσει συντεταγμένη επιχείρηση εναντίον των μη εμβολιαζομένων, π.χ. “εξαιτίας σας δεν ανοίγουν οι επιχειρήσεις”, παρά το ότι κατ’ επανάληψη έχει διατυπωθεί από επίσημα χείλη πως ακόμη και μετά τον εμβολιασμό τα μέτρα θα παραμείνουν-όπως ακριβώς το «χαράτσι» στα ακίνητα, για να μην υπάρχουν απορίες.  Είναι απαραίτητο οι πιστοί στον Θεό και στην Πατρίδα, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, φανερά ή κρυφά. Δεν χρειάζονται σώου και παλικαρισμοί. Γράφεται συχνά ότι ο Έλληνας έγινε Ραγιάς και δεν προόδευσε όπως οι Δυτικοί λόγω της Τουρκοκρατίας. Η εμπειρία εκείνη, θα φανεί τώρα χρήσιμη. Ξέρουμε να επιβιώνουμε εν μέσω τυραννίας, την ώρα που οι Δυτικοί βαρούν προσοχές στην εξουσία. Εμείς έχουμε Θεό νίκης «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν» (Λκ. 18, 27)
  16. Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ-Πολλοί Χριστιανοί επαναλαμβάνουν: «Ο Θεός θα βάλει το χέρι Του», «Έχει ο Θεός», «Επιτρέπει ο Κύριος». Τα ίδια έλεγαν και πριν από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Πίσω από την εξωτερική θεοσέβεια για την οποία ο Χριστός απεκάλεσε τους Φαρισαίους “τάφους κεκονιαμένους” (Ματθ. 23-2), κρύβεται η μαλθακότητα, η δειλία, η κουτοπονηριά. Την Πίστη μας την βάζουμε σε δοκιμασία εμείς οι ίδιοι -δεν είμαστε δα και αναχωρητές της ερήμου για να «επιτρέψει» ο Θεός τον πειρασμό μας. «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;» (Ματθ.ιζ 14-23).
  17. Η ΧΑΡΑ-Να είμαστε χαρούμενοι. Από τους Χριστιανούς οι οποίοι υποτίθεται πως, αν μη τι άλλο έχουν την βεβαιότητα της μετά θάνατον ζωής, πολλοί είναι διαρκώς τεθλιμμένοι, ξινισμένοι, αυταρχικοί με τους άλλους, κριτές των πάντων. Γράφει ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους Θεολόγους του 20ου αιώνα, ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν (1921-1963): “Πηγή τῆς ψευδοῦς θρησκείας εἶναι ἡ ἀνικανότητα νά χαρεῖς, ἤ μᾶλλον ἡ ἄρνηση τῆς χαρᾶς, ἐνῶ ἡ χαρά εἶναι ἀπόλυτα οὐσιώδης ἐπειδή, δίχως ἀμφιβολία, ἀποτελεῖ καρπό τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ κάποιος νά γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει Θεός καί νά μή χαίρεται. Μόνο σέ σχέση μέ τή χαρά, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ἡ ταπείνωση εἶναι σωστά, γνήσια καί καρποφόρα. Ἔξω ἀπό τή χαρά, ὅλα γίνονται δαιμονικά, μιά βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Μιά θρησκεία φόβου. Θρησκεία τῆς ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία τῆς ἐνοχῆς: τά πάντα εἶναι πειρασμοί καί παγίδες – ὄντως πολύ δυνατοί, ὄχι μόνο στόν κόσμο, ἀλλά καί μέσα στήν Ἐκκλησία. Οἱ «θρησκευόμενοι» ἄνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τή χαρά μέ ὑποψία. Σκέφτομαι πώς ὁ Θεός θά συγχωρήσει τά πάντα ἐκτός ἀπό τήν ἔλλειψη χαρᾶς. Τό ὅτι ξεχνᾶμε πώς ὁ Θεός δημιούργησε καί ἔσωσε τόν κόσμο. Ἡ χαρά δέν εἶναι ἕνα ἀπό τά «συστατικά» τοῦ Χριστιανισμοῦ, εἶναι ὅμως ὁ τόνος τοῦ Χριστιανισμοῦ πού διαπερνᾶ τά πάντα – πίστη καί ὅραμα. Ὅπου δέν ὑπάρχει χαρά, ὁ Χριστιανισμός γίνεται φόβος καί συνεπῶς βασανιστήριο. Γνωρίζουμε σχετικά μέ τήν κατάσταση πτώσεως ὅπου βρίσκεται ὁ κόσμος μας, μόνο ἐπειδή γνωρίζουμε τήν ὑπέροχη δημιουργία του καί τή σωτηρία του ἀπό τόν Χριστό. Ἡ γνώση τοῦ πεπτωκότος κόσμου δέν μπορεῖ νά σκοτώνει τή χαρά, ἡ ὁποία πάντοτε ἐκρέει σ’ αὐτόν τόν κόσμο, συνεχῶς ὡς μία «χαρμολύπη».
  18. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ-Η Πίστη μας είναι δική μας δουλειά. Μπορούμε και πρέπει να ζητούμε από τον Θεό να μας ενισχύει στην Πίστη, όπως παίρνουμε βιταμίνες και γυμναζόμαστε για να δυναμώσουμε. Οι θέσεις και η εξουσία υπηρετούν την Πίστη μας και πηγάζουν από αυτήν. Για αυτό και οφείλουμε να απαιτούμε από τους ηγέτες μας να μας στηρίζουν.
  19. ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ; -Ο Πόλεμος για τον Άνθρωπο διεξάγεται σε ένα αυξανόμενα αντιανθρώπινο περιβάλλον. Η προπαγάνδα της «Περιβαλλοντικής ατζέντας» επιδιώκει να εξαφανίσει τον άνθρωπο μα και ολόκληρη την Φύση. Γι’ αυτό την ώρα που οι ψευδοσωτήρηδες παριστάνουν τον Σωτήρα και επαγγέλονται την φαρμακευτική σωτηρία μας, την ίδια ώρα οι οργανισμοί τους οποίους υπηρετούν κατασκευάζουν … συνθετικό κρέας για να πολεμήσουν τάχα την πείνα. Οι ίδιοι που επιβάλλουν τις νομοθεσίες για τις αμβλώσεις, ενδιαφέρονται τάχα για την διατήρηση της ζωής. Εκείνοι που καταγράφουν από πού μπήκαμε στον υπολογιστή μας, προασπίζουν τάχα την ιδιωτικότητά μας. Οπως η “επιχείρηση ελευθερία” και η “δημοκρατία” κρύβουν τον αυταρχισμό και τα οικονομικά συμφέροντα. Αυτοί είνια οι άρχοντες του Ψεύδους. Δική μας δουλειά είναι να προνοούμε για την διατήρηση του Φωτός.
  20. ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΦΩΣ; Όσο απλώνεται το σκοτάδι, τόσο δυναμώνει το Φως. Αρκεί να ευθυγραμμιστούμε με αυτό. O εχθρός είναι ψεύτης. Η εξουσία του στηρίζεται στην οφθαλμαπάτη και στην ρουφιανιά. Γι’ αυτό σκαρφίζεται νούμερα και υπηρεσίες για να καταδίδεις αυτόν που καπνίζει, αυτόν που πηγαίνει στην εκκλησία, αυτόν που γιορτάζει τα Χριστούγεννα. Η εξουσία του είναι τόση όση του επιτρέπει η αλληλεγγύη μας. Τόση όση του επιτρέπει η απιστία και ο φόβος μας. Μαζί με την αλληλεγγύη απένταντι στις παγκόσμιες υπερεξουσίες των μη εκλεγμένων εξουσιαστών, των φανερών και αφανών διεθνών οργανισμών και αυτόκλητων αυθεντιών, ας προσευχηθούμε να ακυρωθεί ο ψυχολογικός πόλεμος και το πνεύμα φόβου, και να ελευθερωθεί η αλήθεια.  Έχουμε την θεϊκή δικαιοδοσία να καταστρέφουμε τα ψεύδη. Ο αγώνας αυτός δεν είναι θέμα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, αλλά μεταξύ μισανθρώπων και ανθρώπων. Να προσευχηθούμε, να δυναμώσουμε, να αντισταθούμε στον διάβολο και τους ψευδοθεούς που επιχειρούν να σπείρουν την διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Να μην κοιτάμε την σκιά που πέφτει πίσω μας, αλλά το Φως που μας οδηγεί μπροστά μας.
  21. ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ – Η μεγαλύτερη έγνοια του διαβόλου είναι να κάνει τον άνθρωπο να πιστέψει ότι δεν υπάρχει, και κατά συνέπειαν δεν υπάρχουν οι συνωμοσίες του. Είναι για αυτό αναγκαία η ενσυνείδητη επιλογή μας να ταχθούμε με το Καλό. Να κάνουμε πράξη την Ομολογία ότι είμαστε με το μέρος της Ζωής, με το μέρος του Θεού. Να προστατεύσουμε τις οικογένειες που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός, και την μεγάλη οικογένεια του Έθνους και της Πατρίδας μας. Η νίκη μας είναι νίκη του Θεού. Οπως στην περίφημη φράση η οποία αποδίδεται στην παιδίσκη Ιωάννα της Λωραίνης, ¨Ας αγωνιστούμε και ο Θεός θα δώσει την νίκη!” Του Θεού το 2021.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ενα τσιγάρο για κάθε κλεισμένο μαγαζί

Τοιχογραφία από την έπαυλη της Λιβίας Δρουσίλλας, Ρώμη, περί το 30 π.Χ.

Στην αρχή έβαλαν το χέρι στο συρτάρι σου. Το ονόμασαν ΦΠΑ. Εσύ το είπες μισοαστεία-μισοσοβαρά “φάπα”, αλλά σκέφτηκες “πού ξέρω εγώ; οι ειδικοί ξέρουν καλύτερα από μένα”. Εκείνοι σου είπαν πως έτσι έκαναν στην Ευρώπη. Σώπασες. Οι τσέπες σου ήσαν γεμάτες ελληνικές δραχμές. Χαλάλι, μερικές, αν είναι να γίνεις ευρωπαίος. Δεν σκέφτηκες ότι οι δικοί σου παππούδες και γιαγιάδες έφτιαξαν την Ευρώπη, μόνο ήθελες να μοιάσεις στους Φράγκους, “τα χθεσινά αγριογούρουνα”, που έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ηραν όμως το αξιόποινο της μοιχείας, και αποποινικοποίησαν τις αμβλώσεις. Να προσκυνήσω την αγία Δεξιά! Ανάσανες. Δεν χρειάζεται να σε μαζεύουν με τα σεντόνια από το σπίτι της φιλενάδας σου. Ούτε να στεφανώνεσαι την γυναίκα που γκαστρώνεις. Δεξιά των αρχών και της οικογένειας, μεγάλη η χάρη σου. Δεν σκέφτηκες μες στον ενθουσιασμό της κάτω κεφαλής σου, ότι αυτό θα ισχύει και για την γυναίκα σου, άμα φτάσει στο “δι’ ευχών”. Μπα, όλα κι όλα! Ποια αφήνει τον Μήτσο τον ντεληκανή με την χρυσή καδένα; Και να μην τα έχει, πάλι δεν τον αφήνει, γιατί ο Μήτσος είναι σερνικός και της γυρίζει και δέκα ανάστροφες, να πούμε. Γιατί ο Μητσάρας την τιμή και την υπόληψή του την έχει κορώνα στο κεφάλι του. Τώρα, κάθεσαι και μυξοκλαίς στα σόσιαλ γιατί οι γυναίκες χάλασαν, δεν υπάρχουν ρε γυναίκες, είναι άτιμες και σε κερατώνουν ασυστόλως, ποιον; εσένα, τον άντρα τον πολλά βαρύ, τον πάτερ φαμίλιας -χωρίς παιδιά -είπαμε, δεν σε τυλίγει καμία εσένα-, άντε ένα, να δείξεις ότι σπέρνεις, βία δύο, για να μαντρώσεις την ατάσθαλη, να μην μπορεί να σου κουνηθεί. Ενα δίκιο το έχεις, αν ψάξεις την συλλογιστική σου: ό,τι έσπειρες, θερίζεις.

Περνάει κάμποσο, στην έπεσαν στο τσιγάρο. Εκεί πήγες να κουνηθείς. Θα κόψεις από τον Μήτσο το τσιγάρο; Το τσιγάρο είναι σαν το μουστάκι. Δεν κόβεται αν δεν το πώ εγώ. Σου είπαν “κοίτα, φιλαράκι, οι κουλ τύποι στην Ευρώπη δεν καπνίζουν. Τι είσαι, τίποτε ανατολίτης να φουμάρεις; Δεν θα γίνεις ποτέ σου Ευρωπαίος!”. Σκάλωσες, αντί να πεις “γίνετε Έλληνες ρε, άμα μπορείτε. Εγώ ψαλιδοκώλης δεν γίνομαι” .

Ούτε που σκέφτηκες τον Σολωμό Σολωμού να σκαρφαλώνει στο κοντάρι να κατεβάσει το σφουγκαρόπανο του κατακτητή, με το τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του. Ούτε σου πέρασε από το μυαλό πως ο παππούς σου πολέμησε κι έβγαλε ολόκληρο αλβανικό μέτωπο με το τσιγάρο στο στόμα, και ήταν θεριό μέχρι τα γεράματά του. Πέθανε από καρδιά. Και; Από κάτι πεθαίνουν όλοι οι θνητοί, καλύτερα χορτάτοι κάτω από τον ήλιο και τον αέρα του Αιγαίου, παρά μίζεροι κι άσπροι σαν τον θάνατο στις μετροπόλεις της Κάλι Γιούγκα.

Πέσαν κάτι πρόστιμα. Είπες, εντάξει μωρέ, δεν πα να ψηφίζουν. Ελλάδα, όλο το χρόνο καλοκαίρι, έξω θα είμαστε, ανοιχτά όλα. Βρέθηκε και η πατέντα με τις σόμπες εξωτερικού, τούμπα τους έφερε ο Μητσάρας πάλι. Δεν σκέφτηκες πως σε πετάξαν έξω από τα μαγαζιά σου σαν τον σκύλο. Ούτε που σου πέρασε να πεις στον φλώρο που καπνίζει τρομπόνια από το Αμστερνταμμ ίσαμε το Αλγέρι, κουμάντο να πάει να κάνει στα μπορντέλα με τις εκδιδόμενες στις βιτρίνες, άντε μου και πήγαινε. Ήταν τουρίστας, βλέπεις, με γκρικ σάλαντ, μην τον χάσουμε. Για μια τομάτα, ένα κρεμμύδι και τέσσερις ελιές, τον άφησες να σου κόψει το τσιγάρο. Σαν τον Ησαύ που πούλησε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ για ένα πιάτο φακή.

Συνάμα, τα πράγματα αγρίεψαν. Οι τράπεζες που σε είχαν πώς και τι, “καθείστε κύριε Μητσάρα, εσπρέσο λούνγκο ή φρέντο εσπρέσο σήμερα;” μόνο κλωτσιές που δεν σου έριξαν όταν πήγες να επαναδιαπραγματευτείς το δάνειο που μόνο τις σόλες από τα παπούτσια δεν σου έγλειψε ο “προσωπικός σου σύμβουλος” μέχρι να σε ψήσει να το πάρεις, με προνομιακούς όρους, μόνο για σένα. Κι αντί να αρπάξεις ένα καδρόνι βρεγμένο και να πιάσεις στο κυνηγητό αυτούς που σου φάγανε δέκα κεφάλαια σε τόκους, συν το εφάπαξ που έχασες στην μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έκανε η μεταπολίτευση, έβαλες την ουρά στα σκέλια και ήπιες τον σκέτο της παρηγοριάς.

Βγήκαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι στην τιβί, και σου είπαν “μαζί τα φάγαμε”. Άρχισες να ψάχνεσαι πότε άνοιξες λογαριασμό σε μια από τις πρότυπες ευρωπαϊκές χώρες-πλυντήρια και δεν το θυμάσαι. Λογαριασμό δεν θυμήθηκες, γιατί δεν είχες σαν αυτούς, “σκότωσες” όμως ένα οικόπεδο που είχες για τα παιδιά, κι ένα προικώο δυαράκι ισόγειο της κυράς, και μούλωξες, νόμισες τέλειωσαν μαζί σου, κι αν κάτσεις ήσυχος θα σε ξεχάσουν.

Τα μνημόνια , για να λέμε το δίκιο, δεν σου άρεσαν. Όμως, το είπαν εν χορώ στα σαλόνια της Ευρώπης, εκεί που είσαι ισότιμο πλέον μέλος ( αγία Δεξιά, μεγάλη η χάρη σου ) πως ήρθε η ώρα να ωριμάσεις και να συμμαζευτείς ως άνθρωπος και ως κράτος. Σαν τα ζωντανά στο τσίρκο που τα περνούν από μαρτύρια μέχρι να σηκώνονται στα πίσω πόδια, έμαθες τα νέα κόλπα. Χρωστά η τράπεζα, την ξεχρεώνεις. Χρωστάς εσύ, σου παίρνει το σπίτι.

Το σπιτάκι σου, βρε, αυτό, που αγόρασε ο μακαρίτης ο πατέρας σου το οικόπεδο, σήκωσε το πρώτο σπίτι με τους τσιμεντόλιθους, έριξε μετά τα μπετά και κάνατε δυο πανωσηκώματα εσύ και η αδελφή σου στο πατρικό, και ζείτε σαν άνθρωποι, 75 τετραγωνικά, και οι παππούδες στο ισόγειο. “Το σπιτάκι σου, το σπιτάκι σου!” σου είπαν. “Ποτέ δεν θα γίνεις Ευρωπαίος, αν σκέφτεσαι έτσι, μικροαστικά. Ανατολίτης θα μείνεις μια ζωή. Στην Ευρώπη κανείς δεν έχει σπίτι από γενιά σε γενιά. Ζούνε μοντέρνα, με λίζινγκ, όποτε θέλεις το αφήνεις και φεύγεις, πας αλλού, στα βόρεια προάστεια, στα νότια”. Μια πουτανιά, να πούμε, αλλά σε σπίτι. Σε διώχνουν κιόλας, και δεν έχεις πού την κεφαλήν κλίναι. Δεν σου το είπαν αυτό, και δεν το σκέφτηκες.

Ούτε και τότε τους πήρες στο κυνήγι. Κάτι πήγες να κάνεις αγανακτισμένος στο Σύνταγμα, αλλά είδες τους συνανθρώπους σου να τους καίνε ζωντανούς τα παιδιά της καλής κοινωνίας, και είπες “όπα, πίσω στην γωνιά μου και ασφαλής”. Δεν σκέφτηκες ούτε τότε ότι το παιχνίδι είναι σημαδεμένο. Κερδίζω; χάνεις- χάνεις; κερδίζω. Δικό μου- δικό σου- δικό μου, δίκαιη η μοιρασιά, μπρε;

Τότε βγήκαν στην μέση και κάτι τύποι που φώναζαν να βγεις στο δρόμο, να πάρεις την πατρίδα σου πίσω. Καλά τα λέγανε, σου πέρασε, είναι η αλήθεια, από το νου, αλλά εσύ είσαι νοικοκυρέος άνθρωπος, την δουλειά σου κοιτάς, δεν κάνεις παρέα με αγροίκους και φασισταριά.

Όταν μπολσεβίκικα η Δεξιά σου έκλεισε το μαγαζί και σε κλείδωσε στο σπίτι, πάλι, δε μίλησες. Κάντο για την υγεία σου, σου είπαν. Σκέφτηκες εσύ, ωραίος ο Μητσάρας, έξτρα διακοπούλες, κωδικός 6 για γκομένισμα με την γειτόνισσα από απέναντι, και θα περάσει. Σε κλείσανε έξω από το μαγαζί σου, σου κόψανε το ψωμί των παιδιών σου, και δεν μίλησες. Σε κλείσανε απέξω κι από την εκκλησία, να μην κάνεις ούτε Λαμπρή, ούτε Χριστούγενα. Την εκκλησία, βρε, που περνούσες κι άναβες ένα κεράκι να γράψει καλά το παιδί στις εξετάσεις. Γιατί εσύ πολλά- πολλά δεν έχεις με τους παπάδες, είσαι μοντέρνος άνθρωπος, Ευρωπαίος, δεν θα πίστευες σε θρησκείες και λιβάνια. Πάλι έβγαλες, Μητσάρα, τον σκασμό.

Κι όταν σου είπαν πως στο μετρό, στα σούπερ μάρκετ, στα ξένα πολυκαταστήματα που άνοιξαν, κι έκλεισαν όλα τα μαγαζιά της συνοικίας σου, δεν κολλάς χτικιό, στην εκκλησία μόνο κολλάει, και στο μαγαζί σου, πάλι το βούλωσες, Μητσάρα.

Και τώρα; Τώρα σου λένε πως πηγή του κακού είναι το ίδιο σου το σπίτι, είναι το οικογενειακό τραπέζι. Γιατί στο take away δεν κολλάει. Στο τραπέζι του σπιτιού σου κολλάει. Και μεθαύριο θα σε παίρνουνε να σε πηγαίνουν στα γκουλάγκ, να μην έχεις ούτε μάνα, ούτε γυναίκα, ούτε παιδί, να βλέπεις, να παίρνεις θάρρος στα μαρτύριά σου, κακομοίρη.

Τι άλλο θα σου κάνουνε πια, καημένε, για να ανοίξεις το μάτι που έχει κλείσει από την τσίμπλα της Ευρωπαϊκής σου προοπτικής;

Εκανες, είναι αλήθεια, λαϊκ και φόλοου στον κύριο τάδε που, τι ωραία τα λέει! Και περιμένεις στις επόμενες εκλογές να τον ψηφίσεις γιατί θα τους τα πει αυτός όπως πρέπει, αυτός θα τα αλλάξει όλα  απομέσα, γιατί αποταμέσα αλλάζει το Σύστημα. Πώς το έκανε ο Άδωνης; Έτσι. Μόνο που πάλι δεν κατάλαβες, Μητσάρα, πως, όπως με την ΕΟΚ, όπως με την τράπεζα, όταν μπεις μέσα σε αλλάζουν, δεν τους αλλάζεις.

Ακου, λοιπόν, Μητσάρα,

Σταμάτα να νεκροφιλάς και να κηδεύεις την ζωή σου κάθε μέρα. Σταμάτα να ρωτάς αν θυμάμαι “τότε που ταξιδεύαμε”, “τότε που αγκαλιαζόμαστε”, “τότε που γελούσαμε στις βεράντες”. Σου απαντώ πως δεν θυμάμαι, γιατί ό,τι μπορούσες να κάνεις πριν από έξι μήνες μπορείς να το κάνεις και τώρα, πλένοντας τα χέρια σου-που θάπρεπε να τα πλένεις από τα μικράτα σου, χωρίς να φιλιέσαι με αγνώστους-που θάπρεπε να το κάνεις κι από πριν, και χωρίς να βήχεις στα μούτρα των ανθρώπων όταν είσαι άρρωστος-που θάπρεπε να το κάνεις χωρίς καν να σου το πουν.

Κι επειδή ούτε για το επόμενο λεπτό δεν είμαστε σίγουροι ότι θα ζούμε, τόση ώρα που διαβάζεις, είσαι ζωντανός, για δοκίμασε αν κουνάς χέρια, πόδια και κεφάλι. Αν το μυαλό σου πάει στην θέση του; Μπορεί. Ξέρω σίγουρα, όμως, πως, όταν “βγεις” απ’ το πισί και μπεις σε κείνο το σπιτάκι της γιαγιάς, με το ασβεστωμένο πεζούλι και τα γεράνια στους τενεκέδες, και πιάσεις το χώμα και το κουπί, και νιώσεις την δύναμή σου να σε τραντάζει, θα θυμηθείς πως έχεις και ζωή ακόμη στα χέρια σου και μυαλό ακόμη στο κεφάλι σου. Κι αυτά σου φτάνουν και σου περισσεύουν για να χτίσεις τον κόσμο σου, “φυγάς θεόθεν και αλήτης, νείκει μαινομένω”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δεκέμβριος-Ο μήνας της θεϊκής και της ανθρώπινης αναγεννήσεως

Ο Δεκέμβριος είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του χρόνου κατά το ηλιακό ημερολόγιο. Όπως μαρτυρεί το όνομά του, είναι ο δέκατος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού έτους, αφού η λέξη Δεκέμβριος προέρχεται από το λατινικό decem, δηλαδή δέκα.

Η διαπρεπής Καθηγήτρια της Λαογραφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Άλκη Κυριακίδου – Νέστορος (1935-1988), θεμελιώνοντας τα συμπεράσματα των ερευνών της στην μελέτη της ζωής των Ελλήνων αγροτών, υποστηρίζει ότι τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου με τις οποίες συνδέονται τα έθιμα του λαού:

-το κρύο,

-το τέλος της σποράς, και

-η μείωση του φωτός.

Αυτές οι εμπειρίες εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα κάθε μηνός.

Εις ό,τι αφορά το κρύο, ο ελληνικός λαός έχει παρατηρήσει, συμπεράνει και κωδικοποιήσει πως «του Αγίου Ανδρέα, αντρειεύει το κρύο» (30 Νοεμβρίου). Τον μήνα Δεκέμβριο το κρύο συνδέεται με τις εορτές της Αγίας Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), του Αγίου Σάββα (5 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου). Γι’ αυτό και αποκαλεί το τριήμερο αυτό «Νικολοβάρβαρα». Τότε, “η Αγιά Βαρβάρα βαρβαρώνει, ο Άη Σάββας σαβανώνει, κι ο Άη Νικόλας παραχώνει”, εννοείται στο χιόνι. Σε αυτή την φράση και σε πολλές ακόμη παροιμιώδεις φράσεις του λαού μας, η συλλογική εμπειρία εκφράζεται με παροιμιακές φράσεις στις οποίες κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας. Η ηχητική, δηλαδή, συνάφεια ερμηνεύεται ως αιτιώδης σχέση. Έτσι έχουμε τον σύνδεσμο Ανδρέας-αντρειεύει, Βαρβάρα-βαρβαρώνει, και Σάββας-σαβανώνει.

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου, όπως την καταχωρεί η αείμνηστη Νέστωρος,  είναι το τέλος της σποράς.  Για την σπορά, η παρετυμολογία συναντάται σε παροιμίες όπως: “Δεκέμβρης, δίκιος σπόρος” και “Δικέμβρη, δίκια σπέρνε”. Η λέξη «δίκια» σημαίνει ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει τον σπόρο ούτε πολύ αραιά, ούτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τις βροχές, ώστε δεν υπάρχει πλέον φόβος να μην φυτρώσει.

Η τρίτη εμπειρία του χρόνου, κατά Νέστωρος, είναι η μείωση του φωτός. Η αύξηση και η μείωση του φωτός είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο επηρεάζει καίρια την ζωή στην Γη. Με αυτήν συνδέεται και από αυτήν εξαρτάται η ζωή, η γέννηση και η καρποφορία του σιταριού το οποίο αποτελεί την βασική τροφή των Ελλήνων από την Νεολιθική εποχή έως και ως σήμερα. Και αυτό, παρά τις συνεχείς και συντονισμένες προσπάθειες αποσύρσεώς του από το διαιτολόγιο των συγχρόνων Ελλήνων, εν ονόματι της «υγιεινής διατροφής» η οποία ευνοεί τις ενεργειοβόρες εγκαταστάσεις βοοειδών (ως να ζήλωσαν τους Τεξανούς γελαδάρηδες στις ανύπαρκτες μεγάλες ελληνικές πεδιάδες), έναντι των εριφίων που παραδοσιακά εκτρέφονται στα ορεινά ακόμη και των βραχωδών νησιών μας, ή των χοιρινών τα οποία απετέλεσαν ως και τον περασμένο αιώνα πηγή τροφής για όλο τον χρόνο, ιδιαιτέρως δε κατά τους χειμερινούς μήνες, ακόμη και για τις οικονομικά ασθενέστερες  οικογένειες, είναι δε κατ’ εξοχήν «οικολογικά» ζώα αφού καταναλώνουν και ανακυκλώνουν τα τροφικά απορρίμματα του σπιτιού.  Αντιθέτως η εκ της Εσπερίας «υγιεινή διατροφή» προβάλλει παραπροϊόντα αγελαδινού γάλακτος τα οποία δεν επαρκούν από την ελληνική παραγωγή, επομένως εισάγονται για να καλύψουν τις πλασματικές ανάγκες, ενώ παραμελούνται το πλέον συμβατό με το ανθρώπινο πεπτικό σύστημα κατσικίσιο γάλα, και παραδοσιακά τυριά όπως το κασέρι. Η αποξένωση από την παραγωγή και την κατανάλωση προϊόντων οικόσιτων ζώων,  είναι μια από τις πολλές μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιεί η διεθνιστική προπαγάνδα προκειμένου να επιτύχει την υποταγή των ανθρώπων μετατρέποντάς τους από παραγωγούς σε καταναλωτές, προσδεδεμένους και εξαρτημένους από μεγάλες διεθνείς εταιρείες επεξεργασίας και διανομής τροφίμων.

Η σχέση  της ζωής των ανθρώπων με τον  ηλιακό κύκλο και με τον κύκλο των γεωργικών εργασιών είναι άμεση και αποκαλυπτική: Η χειμερινή τροπή συμπίπτει με το τέλος της σποράς, η θερινή τροπή με το τέλος του θερισμού, η εαρινή ισημερία είναι η εποχή κατά την οποία τα στάχυα αρχίζουν να ψηλώνουν, ενώ κατά την φθινοπωρινή ισημερία γίνεται η προετοιμασία της σποράς. Ουρανός και Γη, τα Άνω και τα Κάτω, συνεργούν αρμονικά και παραγωγικά στην ζωή, στην επιβίωση και στην ευημερία του Ανθρώπου.

Κατά τον μήνα Δεκέμβριο σημειώνονται οι μικρότερες μέρες -«Του Δεκέμβρη η μέρα, καλημέρα – καλησπέρα»-, μέχρις ότου φθάσουμε στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο τοποθετείται κατά προσέγγιση στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε οι μέρες αρχίζουν και πάλι να μεγαλώνουν. Με την Γέννηση του Σωτήρος, στις 25 Δεκεμβρίου, ο ήλιος ξαναγεννιέται. Στην Ορθόδοξη εκκλησιαστική υμνογραφία των Χριστουγέννων, υπάρχουν πολλές αναφορές στον σύνδεσμο του Χριστού με τον ήλιο: “Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης”, “Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε το κόσμω το φως το της Γνώσεως» και «Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολήν…”.

Καθ’ οδόν προς την ηλιακή και ανθρώπινη αναγέννηση, ας κρατήσουμε την ματιά μας στο Φως.

Αντι-Covid διατροφή. Υπάρχει;

Αντιληπτό και κατανοητό ότι υπάρχει βάσιμος φόβος στην ελληνική κοινωνία σχετικά με την “πανδημία” της εποχής. Εκτός από το πολυσυζητημένο και ευρέως αμφιλεγόμενο εμβόλιο, υπάρχει τρόπος προστασίας χωρίς την χρήση του;

Υπάρχουν διεθνώς επιστήμονες και πανεπιστημιακοί οι οποίοι πιστεύουν πως ναι, υπάρχει. Επιστήμονες που δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι “ψεκασμένοι” αλλά οι οποίοι δεν θέλουν να τους “ψεκάσουν”, ούτε τους ίδιους ούτε τον γενικό πληθυσμό.

Σύμφωνα με δημσοίευμα της κας Νίκης Ψάλτη στο ygeiamou.gr -Το αξιόπιστο site για την υγεία (3/12/2020) με τίτλο Koρωνοϊός: Τέσσερα τρόφιμα που μπορούν να τον εξουδετερώσουν

“Τα χημικά συστατικά ορισμένων τροφίμων μπορούν να παρεμποδίσουν αποτελεσματικά ένα κομβικό ένζυμο του SARS-CoV-2.

Τα φυτοχημικά συστατικά τροφίμων και ποτών όπως το πράσινο τσάι, τα στρογγυλόφυλα σταφύλια και η μαύρη σοκολάτα μπορούν να προσδεθούν και να παρεμποδίσουν την λειτουργία ενός συγκεκριμένου ενζύμου ή πρωτεάσης του SARS-CoV-2 σύμφωνα με νέα έρευνα βοτανολόγων βιολόγων του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα”.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής De-Yu Xie καθηγητής φυτολογίας και μικροβιακής βιολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνα και εκ των συγγραφέων της μελέτης, “το μπλοκάρισμα ή η απενεργοποίηση της πρωτεάσης Mpro θα οδηγήσει στην καταστροφή του SARS-CoV-2″.

Οπως αναφέρεται στο άρθρο οι παρατηρήσεις “επιβεβαιώθηκαν σε εργαστηριακά πειράματα in vitro. Μάλιστα φάνηκε ότι η δράση των φυτικών χημικών συστατικών του πράσινου τσαγιού και των σταφυλιών ήταν δυο φορές πιο ισχυρή από εκείνη του κακάο και της μαύρης σοκολάτας.

Οι ερευνητές εξηγούν ότι τα δραστικά φυτοχημικά συστατικά αποτελούν μέρος της άμυνας των φυτών γι’ αυτό και δεν προκαλεί εντύπωση που το μεγαλύτερο μέρος αυτών βρίσκεται στη σάρκα των καρπών και στα φύλλα των φυτών”.

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, οι ελληνικές αρχές, θα μπορούσαν να δώσουν διατροφικές συστάσεις στον ελληνικό λαό, συμφωνα με αυτή και πιθανώς και άλλες μελέτες, ενόσω προπαγανδίζουν την σωτήρια άφιξη των εν ριπή οφθαλμού παραχθέντων και γι΄αυτό πιθανώς πλημμελώς δοκιμασθέντων εμβολίων;

Η κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών έστω και πειραματικά, δεν θα ήταν σαφώς πιο ακίνδυνη και πιο οικονομική, από το κόστος της νοσηλείας και την τραγωδία που βιώνουν εκατομμύρια Ελλήνων, νοσησάντων και μη;

Και δεν είναι μόνον αυτή η έρευνα. Και άλλοι ερευνητές προτείνουν μεθόδους πρόληψης και καταπολέμησης της νόσου, με την συνδυαστική χρήση γνωστών σκευασμάτων και τροφίμων, τα οποία είναι ευρέως προσβάσιμα, ακίνδυνα σε λελογισμένη χρήση, και σε σχετικά χαμηλή τιμή, ώστε να προστατεύονται μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Πρόκειται για την βιταμίνη D3 , την βιταμίνη C, τον ψευδάργυρο, αλλά και τον ευκάλυπτο και το λεμόνι.

Δείτε ενδεικτικά την δημοσίευση του Dr. Jean Francois Lesgards από το Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας στο Aix.

Έχουν άραγε μελετηθεί και συζητηθεί τα περί το 80% φερόμενα ως επιτυχή αποτελέσματα έρευνας όπως αυτή ;

Εναλλακτικές οι οποίες δεν βλάπτουν αλλά θα μπορούσαν να επενεργήσουν βοηθητικά στον πληθυσμό, θα γνωστοποιηθούν στον ελληνικό λαό, ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν η υγεία του με τρόπο αποδεδειγμένα ασφαλή και άνευ παρενεργειών;

Δημογραφικό: Νέες λύσεις από την Ουγγαρία

Νικολά Πουσέν ( 1594-1665) Η σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη. Τιμάται στις 29 Δεκεμβρίου.

Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα

και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες,

Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι

προσήχθητε, αγνά Νήπια,

την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα

και δυσωπούντα απαύστως,

υπέρ των ψυχών ημών.

Δεν υπάρχει τίποτε δύσκολο, περιπεπλεγμένο, ακόμη δε περισσότεορ αδύνατο στην λύση του δημογραφικού προβλήματος το οποίο ταλανίζει την Ευρώπη.

Αυτό που υπάρχει σε πρώτο επίπεδο είναι η απουσία πολιτικής βούλησης για την στήριξη της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Ακόμη περισσότερο υπάρχει στοχευμένη και ενεργή δραστηριοποίηση προς την καταστροφή της.

Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια αθέλητη, και σε τρίτο, μια ηθελημένη δράση για την δημιουργία ενός πρωτοφανούς στην ανθρώπινη Ιστορία, άγους. Η σφαγή των 14000 νηπίων από τον Ηρώδη είναι μικρή εμπρός στις στρατιές των εκατομμυρίων παιδιών τα οποία θανατώνονται στην Ευρώπη κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, το 2015 μόνο στην Γαλλία έγιναν 203.463 αμβλώσεις και στο Ηνωμένο Βασίλειο 197.922, ενώ στην Ελλάδα οι αμβλώσεις υπολογίζονται σε 190.000 -350.000 ετησίως.

Είναι παράδοξο, μα όχι ανεξήγητο, να ακούμε τα ίδια άτομα τα οποία υπερασπίζονται το “δικαίωμα στην έκτρωση”, δηλαδή στην εξόντωση αθώων παιδιών, να κόπτονται ως δήθεν φλάνθρωποι για την σωτηρία του κόσμου από τον κορωναϊό, ή να εξανίστανται κατά της οπλοφορίας η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις θα συνιστούσε αποτροπή εγκλημάτων κατά περιουσίας και ζωής.

Πώς να μην πληγεί η ανθρωπότητα από πρωτοφανείς ασθένειες και ταλαιπωρίες, πώς να μην ηχήσουν οι κραυγές της Ραχήλ, όταν αθώες ψυχές δολοφονούνται καθημερινά από τις έχουσες υποστεί πλύση εγκεφάλου μητέρες τους, χωρίς να συντρέχουν ιατρικοί λόγοι, αλλά επειδή αυτό επιτάσσει η προβαλλόμενη ως μόνη αποδεκτή και επαινετέα κοινωνική συμπεριφορά;

Και δεν είναι μόνο η έκτρωση ένα τεράστιο άγος των σύγχρονων κοινωνιών. Επίσης αντιφυσική και ανήθικη είναι η άρνηση του ανθρώπου να συμμετάσχει στο σχέδιο της Φύσης. Οι μαζικές στειρώσεις ζώων “συνοδείας” ώστε να μην ενοχλούνται τα εγωκεντρικά αφεντικά τους, είναι η ευθεία απεικόνιση της εγωιστικής ανθρώπινης αποφυγής της τεκνογονίας η οποία αντίκειται στην πρόνοια της Φύσης, και επεκτείνεται αυθαίρετα και στο ζωικό βασίλειο.

Οσοι ενοχλούνται από την τραγική πρόσφατη σφαγή των βιζόν στην Δανία και βρίσκουν “ανθρώπινα” τα δάκρυα της πρωθυπουργού Μέττε Φρέντρικσεν για το γεγονός, δεν βρίσκουν απάνθρωπο το να αναπαράγονται ζώα με αποκλειστικό σκοπό την σφαγή τους προκειμένου να καλωπισθούν παρακμιακοί εστέτ;

Οταν η Δυτική κοινωνία αναγκάζει την μητέρα να ζητήσει να σκοτώσουν το παιδί της, ή να το πετάξει στα σκουπίδια επειδή φοβάται την κοινωνική κατακραυγή ή δεν έχει τα αναγκαία για να το μεγαλώσει, ενώ ενισχύεται η εκθετική αύξηση ανθρώπων σε κοινωνίες που δεν δεικνύουν αναστολές ως προς την αναπαραγωγή τους, τότε δεν πρόκειται για τυχαιότητα αλλά για οργανωμένο έγκλημα.

Η έλλειψη επαρκούς πληθυσμού ο οποίος θα αντικαθιστά αυτούς που φεύγουν από αυτόν τον κόσμο, έχει και σοβαρές οικονομικές παρενέργειες. Συχνά ακούμε και διαβάζουμε ότι είναι απαραίτητη η εισαγωγή εργατικών χεριών γιατί κινδυνεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία και οι συντάξεις από την έλλειψη ασφαλιστικών εισφορών. Αναρωτιέται κανείς, σε μια πλήρως αποβιομηχανοποιημένη χώρα όπως η Ελλάδα, πού είναι απαραίτητοι οι εργάτες οι οποίοι θα χρηματοδοτήσουν με τις κρατήσεις τους τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια ματιά στις γειτονιές της Ελλάδος και της Ευρώπης δείχνει ότι οι “εισαγώμενοι” άνθρωποι περιφέρονται ασκόπως και διαβιούν κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο έχουν μάθει να λειτουργούν στις χώρες προελεύεσεώς τους. Επιπλέον, εισπράττουν επιδόματα αντί να συνεισφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό.

Η οφθαλμοφανής απάτη δεν γίνεται αντιληπτή κάτω από την κακοφωνία των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης και, αν γίνεται, συναντά την συνειδητή άρνηση των ανθρώπων να σταθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες και τις ενοχές τους.

Είναι ενθαρρυντικό ότι σε αυτούς τους ταραγμένους και σκοτεινούς καιρούς, υπάρχουν χώρες οι οποίες βρίσκουν τρόπους να αντισταθμίσουν τις μειωτικές επιρροές, να ενθαρρύνουν και να στηρίξουν τις οικογένειες του τόπου τους στο να αποκτήσουν παιδιά. Η κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία έχει λάβει σημαντικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε μια νέα προσπάθεια για περεταίρω ενθάρρυνση της δημιουργίας ουγγρικών οικογενειών, το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας έλαβε την 1η Δεκεβρίου τρεις σημαντικές αποφάσεις:

  1. Κατά τους πρώτους 6 μήνες της μητρότητας, το εισόδημα των μητέρων θα είναι υψηλότερο από ό, τι πριν να αποκτήσουν παιδί, καθώς το επίδομα βρεφικής φροντίδας αυξάνεται από 70% σε 100%.
  2. Για την ανέγερση νεόδμητης κατοικίας καταβάλλεται ένας και μόνο φόρος ΦΠΑ 5% αντί του προηγούμενου ΦΠΑ 27%
  3. Από την 1η Ιανουαρίου 2021, οι οικογένειες απαλλάσσονται από την καταβολή του φόρου μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας, εάν αγοράσουν το σπίτι τους με την «Επιχορήγηση εκκίνησης οικογενειακής κατοικίας».
H απόφαση ήταν ομόφωνη

Τέτοια μέτρα κοστίζουν ελάχιστο μέρος από τα χρήματα τα οποία αφειδώς δαπανώνται για την χρηματοδότηση της μετανάστευσης. Εάν τα κονδύλια αυτά χρησιμοποιούνταν για πολιτικές υπέρ της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν θα χρειαζόμασταν την εισαγωγή ανθρώπων, δηλαδή το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, για να διατηρήσουμε το εργατικό δυναμικό και τα ασφαλιστικά ταμεία όπως διατείνεται η κυρίαρχη κρατική και παρακρατική/ΜΚΟ προπαγάνδα.

Η συνεργασία με τον Θεό και την Φύση είναι προσωπική επιλογή συνείδησης και υπευθυνότητας. Η στήριξη των επιλογών κεντρικά από τις εθνικές κυβερνήσεις είναι αποκλειστικά απόρροια της πολιτικής βούλησης. Εάν δεν σας αρέσουν οι αποφάσεις, αλλάξτε αυτούς που τις παίρνουν.

Οι παπαρούνες στα λιβάδια της Φλάνδρας

Στα λιβάδια της Φλάνδρας

All Hallows, Toussaint, των Ταξιαρχών, γιορτές φθινοπωρινές, αφιερωμένες στους Προγόνους και στις ασώματες, αόρατες, ουράνιες δυνάμεις τις οποίες επικαλούμαστε και στις οποίες προστρέχουμε καθώς συγκεντρωνόμαστε γύρω από την φωτιά της μνήμης, των μύθων, των παραδόσεων, των κατορθωμάτων και της ανίκητης προφορικής παράδοσης που κεντούν τον πέπλο της μεγαλειώδους Ιστορίας του Ανθρώπου.

Στις πεδιάδες της Φλάνδρας, ανθούν σήμερα λιβάδια από παπαρούνες. Κανείς δεν είχε προσέξει τα ταπεινά αγριολούλουδα που φύτρωναν ισχνά στο φτωχό χώμα του άγονου Βελγίου και της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Μέχρι που κατέκλεισαν τον τόπο στις αρχές του 20ου αιώνα.

Αν είχαμε μια καλύτερη εποπτεία της αρχαίας θρησκείας και της ιστορίας μας, θα ξέραμε ότι οι παπαρούνες είναι από την αρχαιότητα συνδεδεμένες με τους νεκρούς και την πρόσβαση των ζώντων, στον κόσμο πέρα από το λεπτό παραπέτασμα που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς.

Η θεά των Παπαρούνων την οποία συνανταούμε στην Μινωική και στην Μυκηναϊκή τέχνη, η θεά Δήμητρα καθισμένη πάνω στον θρόνο της που στα πόδια του φυτρώνουν παπαρούνες, κι η νεοελληνική παράδοση που θέλει τις παπαρούνες να φυτρώνουν στα πόδια του Σταυρού του Θεανθρώπου, στους σταμπωτούς κανβάδες των γιαγιάδων μας, μας μιλούν για την χειροπιαστή μαρτυρία της συνέχισης της ζωής μετά τον θάνατο. Η πίστη πως όλα δεν τελειώνουν εδώ παρηγορεί και συνάμα νουθετεί τον εύκολο στην θλίψη όσο και στην έπαρση, άνθρωπο, και είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία μας.

Η Μινωική θεά των Παπαρούνων, 13ος π.Χ. αιώνας, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Η θεά, καθισμένη κάτω από το ιερό δένδρο κρατά στα χέρια της παπαρούνες ενώ της προσφέρονται κρίνοι. Στο στερέωμα, δυο φίδια περιπλέουν τον ήλιο και το φεγγάρι, σημάδια της ιερότητας της χθόνιας θεάς. (Aκρόπολη Μυκηνών, περί το 1450 π.Χ. )
Παπαρούνες φυτρώνουν στη βάση του Σταυρού μετά την σταύρωση του Θεανθρώπου.
Λαϊκή εικονογράφηση σε κανβά κεντήματος.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο αδελφοκτόνος Πρώτος Ευρωπαϊκός Πόλεμος σκόρπισε στο χώμα της Ιπρ, στην Φλάνδρα, αίμα και κόκκαλα νέων ανδρών που έδωσαν την ζωή τους πιστεύοντας πως η θυσία τους θα προσέφερε έναν καλύτερο κόσμο στους αγαπημένους τους, στους γονείς και στα αδέλφια, στις γυναίκες και στα παιδιά τους, που τους περίμεναν στην πατρίδα τους. Το χώμα, αναστατωμένο από τις βολές του πυροβολικού, ποτισμένο από το αίμα και τα οστά ανθρώπων, αλόγων και σκύλων, και το άζωτο των εκρηκτικών, έκανε τις παπαρούνες να θεριέψουν. Οι στρατιώτες είδαν σε αυτές το αίμα των σκοτωμένων συνστρατιωτών τους, μαζί και την ελπίδα πως το αίμα τους θα ποτίσει το δέντρο της ζωής, κι άρχισαν να γράφουν γι’ αυτές σε επιστολές προς τους οικείους τους από το 1915, το δεύτερο έτος του πολέμου, και μετά.

Το ίδιο φαινόμενο, με τις κατακόκκινες παπαρούνες, παρατηρήθηκε και στην Καλλίπολη. Τα συμμαχικά στρατεύματα έφθασαν στην χερσόνησο της Ανατολικής Θράκης στις 25 Απριλίου 1915, με στόχο να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να εκδιώξουν την Τουρκία από τον πόλεμο.

Ο “πόλεμος των χαρακωμάτων” ο οποίος χαρκτήρισε την τέχνη του πολέμου εκείνου, υπήρξε καταστροφικός και ήταν ένα πραγματικό σφαγείο νέων Ευρωπαίων, όπως άλλωστε και το Δυτικό μέτωπο. Μετά από οκτώ μήνες σκληρών μαχών, οι Σύμμαχοι αποσύρθηκαν, τον Ιανουάριο του 1916, σημειώνοντας μια τραγική αποτυχία έναντι των Τούρκων.

Πόλεμος χαρακωμάτων

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο άγριος, τεχνολογικά προηγμένος, και ανήθικος πόλεμος που είχε γνωρίσει ως τότε ο κόσμος, έληξε με την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου 1918. Πάνω από 16 εκατομμύρια ένοπλοι και άμαχοι υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης ή ήταν “παράπλευρες απώλειες” του πολέμου.

John McCrae

Λίγο μετά την απώλεια του φίλου του υπολοχαγού του Πυροβολικού Alexis Helmer ο οποίος διαμελίστηκε στην δεύτερη μάχη της Ιπρ, ένας Καναδός στρατιωτικός γιατρός, ο αντισυνταγματάρχης John McCrae, καθισμένος στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου, έγραψε στις 8 Δεκεμβρίου 1915, το ποίημα, “Οι Παπαρούνες της Φλάνδρας”. Το ποίημα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην προπαγάνδα της Κοινοπολιτείας και έγινε διάσημο. Ο ποιητής, γιατρός και στρατιώτης, πέθανε από πνευμονία κατά την υπηρεσία του, ως Διοικητού του Γ’ Γενικού Καναδικού Νοσοκομείου, στην Βουλώνη, στις 28 Ιανουαρίου 1918, οκτώ μήνες πριν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου.

In Flanders’ fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place: and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders’ fields.

Take up our quarrel with the foe;
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high,
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders’ Fields.

Η Μνήμη των νεκρών των Α΄Παγκοσμίου Πολέμων (και εν συνεχεία των νεκρών όλων των πολέμων της Κοινοπολιτείας) τιμάται στο Ηνωμένο Βασίλειο, με κατάθεση στεφάνων καμωμένων από (υφασμάτινες) παπαρούνες, και με μια παπαρούνα στο πέτο πριγκίππων και κοινών θνητών, την Κυριακή που είναι πλησιέστερη στις 11 Νοεμβρίου, επέτειο του τέλους των εχθροπραξιών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκκλησιαστικά στο Allsaintstide.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών της Ευρώπης.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ