ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Η Χρυσή Αυγή δεν λαμβάνει ούτε μισό ευρώ κρατική χρηματοδότηση

xrysh_augh_logo__thumbnail

Η Χρυσή Αυγή δεν λαμβάνει ούτε μισό ευρώ κρατική χρηματοδότηση και ψευδώς τα κανάλια την συμπεριλαμβάνουν στην λίστα των κομμάτων που έχουν καταληστεύσει τον ιδρώτα του ελληνικού λαού.

Χρυσή Αυγή – Γραφείο Τύπου

Εορτασμοί της 4ης Αυγούστου (1937)

40d4242d1d61ce171a4fae8cd30d5c3c--portal-nelly
Ανδρες με παραδοσιακή ενδυμασία από την Αράχωβα
58e0d485f55a8ecb29b9d4c832870380
Γυναίκες και άνδρες με παραδοσιακές ενδυμασίες από τα Μέγαρα

354c935918092a1c5394968a7bb72969c764f2748aa68653f23d0e10f70a1d6acf59a46c1f9377203d56f072ab3e3c3a

e84a53c49c74d481710d7f282972070c
Γυναίκες με παραδοσιακές ενδυμασίες της Φλώρινας
24418fefa408a7bf48e01242e14a1c5a
Γυναίκες με παραδοσιακές ενδυμασίες της Κέρκυρας

d131066c1aad3ccc1e05e1371a9ccc54

Εορτασμοί της 4ης Αυγούστου στο Παναθηναϊκό στάδιο, 1937.

Φωτογραφίες Ελλη Σεραϊδάρη- Nelly’s

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για την επιλογή σημαιοφόρων με κλήρωση

 

 

Δήλωση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για την επιλογή σημαιοφόρων με κλήρωση

 

Στο κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ η αριστεία ευρίσκεται υπό διωγμόν. Την ύψιστη τιμή διακρίσεως να κρατά κανείς την Ελληνική σημαία πλέον με απόφαση της κυβερνήσεως θα την έχει κάποιος μέσω κληρώσεως.

 

Όλα γίνονται στην τύχη, στην τύχη προχωρεί η χώρα προς της καταστροφή.

 

Δεν αποκλείεται η κλήρωση να επιλέξει να κρατά την Ελληνική σημαία και ένας μαθητής, ο οποίος μπορεί να είναι ο χειρότερος και επιπλέον ούτε καν Έλληνας ή χριστιανός. Για την Χρυσή Αυγή την σημαία πρέπει να την κρατάν αριστείς και Έλληνες.

 

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Το δηλητήριο του Φιλελευθερισμού

Χωρίς τίτλο.jpg

Του Pierre Vial

O Pierre Vial γεννήθηκε το 1928. Διετέλεσε καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λυών, και μέλος του Εθνικιστικού Κινήματος της Προόδου του Dominique Venner.

«Ο Μακρόν είναι προϊόν του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο πουλήθηκε με τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους μάρκετινγκ». Η φράση ανήκει στον Michel Onfrey (σ.σ. Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, γεν. 1959), αυτόν τον απίστευτο τύπο που μοιράζει γενναιόδωρα χτυπήματα τόσο στην Δεξιά όσο και στην Αριστερά, και οι δυο ξεπερασμένες, και οι οποίες δεν εξαπατούν πια, τόσο έχουν ευθυγραμμιστεί στην δικτατορία των αγορών και των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, και είναι οφθαλμοφανείς, όπως θυμίζει σε συνέντευξή του ο Onfrey (Valeurs Actuelles, 1 Ιουνίου 2017): «Από την εποχή του Μάαστριχτ αυτοί που κυβερνούν είναι απαραιτήτως είτε αριστεροί είτε δεξιοί, (του Σοσιαλιστικού κόμματος ή των Ρεπουμπλικάνων) αλλά στην βάση τους είναι μααστριχικοί: υπερασπίζονται τον ίδιο κόσμο». Έναν κόσμο που τον κρατούν, τον ελέγχουν, τον διευθύνουν οι υπηρέτες ενός Συστήματος δηλητηριασμένου και δηλητηριώδους, του φιλελευθερισμού.

Όμως αυτοί οι οποίοι ελέγχουν το Σύστημα (φροντίζοντας συχνά να παραμένουν οι ίδιοι στην σκιά) ήσαν ανήσυχοι εδώ και λίγο καιρό. Ένας άνεμος επανάστασης ο οποίος αναστατώνει αυτούς που έχουν οριστεί να είναι τα θύματα αυτής της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο που είναι ο φιλελευθερισμός, θα μπορούσε να γίνει απειλητικός. Έπρεπε να βρεθεί ένα νέο (μεγάλο) σχοινί για να παραμείνουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

Από εκεί προέκυψε το θέατρο του τρόμου που βαπτίζεται προεδρικές εκλογές και το οποίο σέρβιραν στον λαουτζίκο: «Όλα είχαν κλειδώσει  ώστε μια μαριονέτα του μααστριχικού κράτους να τοποθετηθεί στον θρόνο», έχοντας για φόντο «αυτό το θέατρο της επιθυμίας  και της ζήλειας, του μίσους και της εξαπάτησης , της επάρκειας και της προδοσίας, της μεγαλομανίας και της ματαιοδοξίας». Με δυο λόγια, αυτό που κάποιοι εξακολουθούν ακόμη να αποκαλούν δημοκρατία (αλλά τσιμπιόνται δυνατά για να μην σκάσουν στα γέλια όταν κοιτάζονται μεταξύ τους). Λόγια… δεινά… δημοκρατία.

Ο Onfrey με αφορμή την προεδρική εκστρατεία κράτησε ένα ημερολόγιο εκλογών το οποίο ονόμασε «Η αυλή των θαυμάτων» (εκδόθηκε τον Μάιο του 2017) . Κανέναν δεν άφησε έξω από αυτό το πανηγύρι μέχρις εξαντλήσεως για την τάξη των πολιτικών. Όλες οι μαριονέττες απαριθμούνται. «Έπρεπε να τοποθετηθεί» γράφει ο Onfrey, «ένας υπάλληλος του μααστριχικού κράτους , αυτού του απολυταρχικού Μολώχ, ο οποίος επιβάλλει την θρησκεία της χρυσής αγελάδας και τοποθετεί τους ιερείς εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται για να κάνουν την μηχανή να λειτουργεί». Ποιος θα ήταν καλύτερος για να κάνει την βρώμικη δουλειά, παρά το ρομπότ το οποίο κατασκεύασε ο Ατταλί (σ.σ. διαβάστε σχετικά: “Ζακ Ατταλί– Ποιος είναι ο «μάγος» των Γάλλων Προέδρων που τιμήθηκε από τον Πρόεδρο Παυλόπουλο;”,  εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ. 198, 28-4-2017) και του οποίου την καλή λειτουργία είχαν ρεγουλάρει οι Ρόθτσιλντ; Τα τσιράκια των ΜΜΕ ακτινοβολούν, έχοντας συνείδηση ότι αξίζουν τον μισθό τους. Με, παρ’ όλα αυτά, τους λιγότερο κουτούς (ναι, υπάρχουν και αυτοί)  να διακρίνουν ένα σημείο ανησυχίας. Γιατί αν θέλουμε να ανοίξουμε καλά τα μάτια μας και να είμαστε στα λογικά μας, είναι προφανές ότι η νίκη του Μακρόν είναι μια Πύρρειος νίκη. Πράγματι, οι αριθμοί είναι εκεί και μιλούν από μόνοι τους : Μόνο το 32,7% των εκλογέων συμμετείχε στην ψηφοφορία, αφού σημειώθηκε 57,4% αποχή στην οποία πρέπει να προστεθούν τα 9,9% λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια. Είναι αυτό που η Monde αποκαλεί κατ ‘ ευφημισμόν «η δυσπιστία ενός μέρους του εκλογικού σώματος εναντίον της πολιτικής εκπροσώπησης». Είναι ξεκάθαρο ότι η πραγματική χώρα δεν πιστεύει πια στην νομική χώρα. Βασισμένη στην φιλελεύθερη ιδεολογία, είναι αυτή η οποία τίθεται εν αμφιβόλω. Τι σημαίνει ακόμα η «δημοκρατική νομιμότητα» όταν από τους 573 υποψηφίους οι οποίοι εξελέγησαν στον δεύτερο γύρο, μόνο οι εννέα είναι νόμιμοι, συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό τους πάνω από το 30% των εγγεγραμμένων, ενώ 440 βουλευτές εκλέχθηκαν ή επανεκλέχθηκαν με λιγότερο από το 25% των εκλογέων της εκλογικής τους περιφέρειας. Είναι αυτό που οι άνθρωποι του Συστήματος αποκαλούν «πλειοψηφία»… Όμως, ο Benoit Hopquin, στην Monde φυσικά, (σ.σ. δημοσιογράφος, αρθρογραφεί για περιβαλλοντικά θέματα και την διαφορετικότητα ) λιποθυμά, τόσο τον κατακλύζει η ευτυχία : «ο αριθμός των βουλευτών που προέρχονται από χώρες έξω από την Ευρώπη» πρέπει να διπλασιαστεί, και με το παραπάνω, και αυτοί οι έγχρωμοι «επιτέλους έσπρωξαν έξω αυτούς τους λευκούς ως τις άκρες των μαλλιών τους κυρίαρχους και αγροίκους  αρσενικούς». Ο γλυκούλης Hopquin βλέπει να ανατέλλει στον ορίζοντα η ανακούφιση που θα είναι η Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών… Έπρεπε πάνω σε αυτό το στοίχημα να  είχε δώσει την μάχη η κυρία Μαρίν Λεπέν και σε κανένα άλλο, γιατί αυτό περιμένουν οι Γαλάτες. Το Εθνικό Μέτωπο θα πληρώσει ένα πολύ χονδροειδές  λάθος.

Εις ό,τι μας αφορά, χαιρετίζουμε την εκλογή των τριών εθνικιστών βουλευτών στην Κορσική. Αυτή η κλωτσιά στους Γιακοβίνους κάθε φτερώματος δείχνει τον δρόμο: βιοπολιτισμική ταυτότητα, αγώνας εναντίον της εισβολής και του φιλελεύθερου δηλητηρίου το οποίο ευθύνεται γι’ αυτήν.  Όλα τα υπόλοιπα δεν χρησιμεύουν σε τίποτε άλλο παρά για να διασκεδάζει η γαλαρία.

(ΕΜΠΡΟΣ, Φ. 211)

 

Επιβάλλουν την μετριότητα οι κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ: Με κλήρωση η επιλογή των σημαιοφόρων στις παρελάσεις!

Επιβάλλουν την μετριότητα οι κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ: Με κλήρωση η επιλογή των σημαιοφόρων στις παρελάσεις!

Νόμος του εθνομηδενιστικού κράτους των Σύριζα – Ανέλ είναι από σήμερα η ισοπέδωση, η επιβολή της μετριότητας και η επιβράβευση των… αχρήστων και όχι των αρίστων!

Με νόμο του υπουργείου ανθελληνικής Παιδείας του ανεκδιήγητου Γαβρόγλου, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ της 1ης Αυγούστου ορίζεται πως η κλήρωση των σημαιοφόρων στις μαθητικές παρελάσεις δεν θα γίνεται πια με βάση τις επιδόσεις, αλλά με κλήρωση!

Συγκεκριμένα, οι χαρακτηριστικές παράγραφοι του διατάγματος αναφέρουν:

«Σημαιοφόροι, παραστάτες και υπεύθυνοι για την κατάθεση στεφάνου ορίζονται μαθητές της ΣΤ΄ τάξης. Σημαιοφόροι ορίζονται δύο μαθητές της ΣΤ’ τάξης, o ένας για το χρονικό διάστημα μέχρι 31 Ιανουαρίου και o άλλος από 1η Φεβρουαρίου μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους. Η επιλογή σημαιοφόρων, παραστατών και υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου πραγματοποιείται με κλήρωση ανάμεσα στο σύνολο των μαθητών της τάξης.

Η κλήρωση διενεργείται παρουσία του συνόλου των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης με ευθύνη του διευθυντή της σχολικής μονάδας ή του νόμιμου αναπληρωτή του και συντάσσεται σχετικό πρακτικό Συλλόγου Διδασκόντων. Με απόφαση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων καθορίζεται ο τρόπος επιλογής σημαιοφόρων, παραστατών και των υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου, εφόσον στη ΣΤ΄ τάξη λειτουργούν περισσότερα του ενός (1) τμήματα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου».

Οι αμετανόητοι κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ επιδεικνύουν για ακόμη μια φορά τα συμπλέγματα και τις ιδεοληψίες τους, θέλοντας να μετατρέψουν όλη την μαθητιώσα νεολαία σαν τα μούτρα τους!

Το Γραφείο Τύπου της Χρυσής Αυγής σχολίασε σχετικά: “Η επιλογή των σημαιοφόρων με κλήρωση και όχι με βάση τις άριστες επιδόσεις αποδεικνύει πως η χώρα διοικείται από μία συμμορία μετριοτήτων που νομοθετούν με βάση τα κομμουνιστικά και ατομικά τους συμπλέγματα”.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/isopedwsh-kai-epibolh-ths-metriothtas-apo-tous-kommounistes-tou-suriza-me-k#ixzz4oc6irnsf

Η βιομηχανία ενοχής

Η βιομηχανία ενοχής

Δεν υπάρχει έκφανση του ανθρωπίνου βίου για την οποία ο Ευρωπαίος δεν αισθάνεται ενοχές. Από μικρή ηλικία μαθαίνει ότι πρέπει να ντρέπεται για το κάθε τι που κάνει ή δεν κάνει.

Όταν μικρός δεν έχει όρεξη να φάει, οι γονείς θα του δείξουν τις εικόνες των λιμοκτονούντων αφρικανών. Δεν ντρέπεται που αυτός έχει κι οι άλλοι δεν έχουν φαγητό; Όταν ανοίγει τη βρύση του λένε πως πρέπει να νιώθει φόβο και ντροπή. Το νερό όπου νά ‘ναι τελειώνει και θα μείνει να διψά αιώνια στην πυρά της κολάσεως, ντροπιασμένος γιατί πίνει νερό, γιατί πλένει το σώμα του, γιατί φορά καθαρά ρούχα.

Όταν πηγαίνει να προσευχηθεί του λένε ότι πρέπει να νιώθει ενοχές γιατί οι “ρομά” μένουν σε τσαντίρια και ζητιανεύουν έξω από την εκκλησία. Όταν πηγαίνει στη δουλειά με το αυτοκίνητό του νιώθει ενοχές. Όταν ανοίγει το διακόπτη του ρεύματος νιώθει ενοχές. Όταν βλέπει ειδήσεις τον φορτώνουν ενοχές.

Φταίει για τον καιρό επειδή έχει ψυγείο και κλιματιστικό. Φταίει για το χρηματοπιστωτικό χάος γιατί έχει πιστωτική κάρτα. Φταίει για τους λαθρομετανάστες επειδή δεν τους βάζει στο σαλόνι του.

Ο Ευρωπαίος έχει μάθει να φορτώνεται ενοχές για τον αέρα που αναπνέει, για το νερό που πίνει, για το φαί που τρώει, για τα ρούχα που φορεί, για το σπίτι που μένει, για τη χώρα που ζει. Για το ότι είναι Λευκός και όχι Μαύρος. Ενοχές για τους λαούς που νίκησε στη μάχη  και για τους οποίους οφείλει να απολογείται εις τον αιώνα τον άπαντα.

Μήπως να εκλείψει; Μήπως να εξαφανιστεί από προσώπου γης γιατί αυτός δημιούργησε τον πολιτισμό; Μήπως φταίει γιατί δουλεύει αντί να κλέβει; Γιατί σκέφτεται, γιατί δημιουργεί, γιατί γνωρίζει να είναι αξιοπρεπής στην ένδεια, υψηλόφρων στον πλούτο;

Ναι, έκανε πολλά λάθη. Αλλά διαφορετικά από αυτά που του καταμαρτυρούν. Φταίει γιατί απαρνήθηκε την ταυτότητά του. Είναι ένοχος γιατί πίστεψε στα ψεύδη των εκμεταλλευτών του. Είναι ένοχος γιατί συμπεριφέρεται ενάντια στη Φύση και τα Πεπρωμένα. Είναι ένοχος γιατί αρνείται την ευθύνη να είναι αυτός που είναι.

Η ΟΧΙΑ  (δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τον Μάιο του 2009)

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/nikh-to-mono-chreos#ixzz4oP4hpT2d