Αντι-Covid διατροφή. Υπάρχει;

Αντιληπτό και κατανοητό ότι υπάρχει βάσιμος φόβος στην ελληνική κοινωνία σχετικά με την “πανδημία” της εποχής. Εκτός από το πολυσυζητημένο και ευρέως αμφιλεγόμενο εμβόλιο, υπάρχει τρόπος προστασίας χωρίς την χρήση του;

Υπάρχουν διεθνώς επιστήμονες και πανεπιστημιακοί οι οποίοι πιστεύουν πως ναι, υπάρχει. Επιστήμονες που δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι “ψεκασμένοι” αλλά οι οποίοι δεν θέλουν να τους “ψεκάσουν”, ούτε τους ίδιους ούτε τον γενικό πληθυσμό.

Σύμφωνα με δημσοίευμα της κας Νίκης Ψάλτη στο ygeiamou.gr -Το αξιόπιστο site για την υγεία (3/12/2020) με τίτλο Koρωνοϊός: Τέσσερα τρόφιμα που μπορούν να τον εξουδετερώσουν

“Τα χημικά συστατικά ορισμένων τροφίμων μπορούν να παρεμποδίσουν αποτελεσματικά ένα κομβικό ένζυμο του SARS-CoV-2.

Τα φυτοχημικά συστατικά τροφίμων και ποτών όπως το πράσινο τσάι, τα στρογγυλόφυλα σταφύλια και η μαύρη σοκολάτα μπορούν να προσδεθούν και να παρεμποδίσουν την λειτουργία ενός συγκεκριμένου ενζύμου ή πρωτεάσης του SARS-CoV-2 σύμφωνα με νέα έρευνα βοτανολόγων βιολόγων του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα”.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής De-Yu Xie καθηγητής φυτολογίας και μικροβιακής βιολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνα και εκ των συγγραφέων της μελέτης, “το μπλοκάρισμα ή η απενεργοποίηση της πρωτεάσης Mpro θα οδηγήσει στην καταστροφή του SARS-CoV-2″.

Οπως αναφέρεται στο άρθρο οι παρατηρήσεις “επιβεβαιώθηκαν σε εργαστηριακά πειράματα in vitro. Μάλιστα φάνηκε ότι η δράση των φυτικών χημικών συστατικών του πράσινου τσαγιού και των σταφυλιών ήταν δυο φορές πιο ισχυρή από εκείνη του κακάο και της μαύρης σοκολάτας.

Οι ερευνητές εξηγούν ότι τα δραστικά φυτοχημικά συστατικά αποτελούν μέρος της άμυνας των φυτών γι’ αυτό και δεν προκαλεί εντύπωση που το μεγαλύτερο μέρος αυτών βρίσκεται στη σάρκα των καρπών και στα φύλλα των φυτών”.

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, οι ελληνικές αρχές, θα μπορούσαν να δώσουν διατροφικές συστάσεις στον ελληνικό λαό, συμφωνα με αυτή και πιθανώς και άλλες μελέτες, ενόσω προπαγανδίζουν την σωτήρια άφιξη των εν ριπή οφθαλμού παραχθέντων και γι΄αυτό πιθανώς πλημμελώς δοκιμασθέντων εμβολίων;

Η κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών έστω και πειραματικά, δεν θα ήταν σαφώς πιο ακίνδυνη και πιο οικονομική, από το κόστος της νοσηλείας και την τραγωδία που βιώνουν εκατομμύρια Ελλήνων, νοσησάντων και μη;

Και δεν είναι μόνον αυτή η έρευνα. Και άλλοι ερευνητές προτείνουν μεθόδους πρόληψης και καταπολέμησης της νόσου, με την συνδυαστική χρήση γνωστών σκευασμάτων και τροφίμων, τα οποία είναι ευρέως προσβάσιμα, ακίνδυνα σε λελογισμένη χρήση, και σε σχετικά χαμηλή τιμή, ώστε να προστατεύονται μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Πρόκειται για την βιταμίνη D3 , την βιταμίνη C, τον ψευδάργυρο, αλλά και τον ευκάλυπτο και το λεμόνι.

Δείτε ενδεικτικά την δημοσίευση του Dr. Jean Francois Lesgards από το Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας στο Aix.

Έχουν άραγε μελετηθεί και συζητηθεί τα περί το 80% φερόμενα ως επιτυχή αποτελέσματα έρευνας όπως αυτή ;

Εναλλακτικές οι οποίες δεν βλάπτουν αλλά θα μπορούσαν να επενεργήσουν βοηθητικά στον πληθυσμό, θα γνωστοποιηθούν στον ελληνικό λαό, ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν η υγεία του με τρόπο αποδεδειγμένα ασφαλή και άνευ παρενεργειών;

Δημογραφικό: Νέες λύσεις από την Ουγγαρία

Νικολά Πουσέν ( 1594-1665) Η σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη. Τιμάται στις 29 Δεκεμβρίου.

Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα

και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες,

Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι

προσήχθητε, αγνά Νήπια,

την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα

και δυσωπούντα απαύστως,

υπέρ των ψυχών ημών.

Δεν υπάρχει τίποτε δύσκολο, περιπεπλεγμένο, ακόμη δε περισσότεορ αδύνατο στην λύση του δημογραφικού προβλήματος το οποίο ταλανίζει την Ευρώπη.

Αυτό που υπάρχει σε πρώτο επίπεδο είναι η απουσία πολιτικής βούλησης για την στήριξη της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Ακόμη περισσότερο υπάρχει στοχευμένη και ενεργή δραστηριοποίηση προς την καταστροφή της.

Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια αθέλητη, και σε τρίτο, μια ηθελημένη δράση για την δημιουργία ενός πρωτοφανούς στην ανθρώπινη Ιστορία, άγους. Η σφαγή των 14000 νηπίων από τον Ηρώδη είναι μικρή εμπρός στις στρατιές των εκατομμυρίων παιδιών τα οποία θανατώνονται στην Ευρώπη κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, το 2015 μόνο στην Γαλλία έγιναν 203.463 αμβλώσεις και στο Ηνωμένο Βασίλειο 197.922, ενώ στην Ελλάδα οι αμβλώσεις υπολογίζονται σε 190.000 -350.000 ετησίως.

Είναι παράδοξο, μα όχι ανεξήγητο, να ακούμε τα ίδια άτομα τα οποία υπερασπίζονται το “δικαίωμα στην έκτρωση”, δηλαδή στην εξόντωση αθώων παιδιών, να κόπτονται ως δήθεν φλάνθρωποι για την σωτηρία του κόσμου από τον κορωναϊό, ή να εξανίστανται κατά της οπλοφορίας η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις θα συνιστούσε αποτροπή εγκλημάτων κατά περιουσίας και ζωής.

Πώς να μην πληγεί η ανθρωπότητα από πρωτοφανείς ασθένειες και ταλαιπωρίες, πώς να μην ηχήσουν οι κραυγές της Ραχήλ, όταν αθώες ψυχές δολοφονούνται καθημερινά από τις έχουσες υποστεί πλύση εγκεφάλου μητέρες τους, χωρίς να συντρέχουν ιατρικοί λόγοι, αλλά επειδή αυτό επιτάσσει η προβαλλόμενη ως μόνη αποδεκτή και επαινετέα κοινωνική συμπεριφορά;

Και δεν είναι μόνο η έκτρωση ένα τεράστιο άγος των σύγχρονων κοινωνιών. Επίσης αντιφυσική και ανήθικη είναι η άρνηση του ανθρώπου να συμμετάσχει στο σχέδιο της Φύσης. Οι μαζικές στειρώσεις ζώων “συνοδείας” ώστε να μην ενοχλούνται τα εγωκεντρικά αφεντικά τους, είναι η ευθεία απεικόνιση της εγωιστικής ανθρώπινης αποφυγής της τεκνογονίας η οποία αντίκειται στην πρόνοια της Φύσης, και επεκτείνεται αυθαίρετα και στο ζωικό βασίλειο.

Οσοι ενοχλούνται από την τραγική πρόσφατη σφαγή των βιζόν στην Δανία και βρίσκουν “ανθρώπινα” τα δάκρυα της πρωθυπουργού Μέττε Φρέντρικσεν για το γεγονός, δεν βρίσκουν απάνθρωπο το να αναπαράγονται ζώα με αποκλειστικό σκοπό την σφαγή τους προκειμένου να καλωπισθούν παρακμιακοί εστέτ;

Οταν η Δυτική κοινωνία αναγκάζει την μητέρα να ζητήσει να σκοτώσουν το παιδί της, ή να το πετάξει στα σκουπίδια επειδή φοβάται την κοινωνική κατακραυγή ή δεν έχει τα αναγκαία για να το μεγαλώσει, ενώ ενισχύεται η εκθετική αύξηση ανθρώπων σε κοινωνίες που δεν δεικνύουν αναστολές ως προς την αναπαραγωγή τους, τότε δεν πρόκειται για τυχαιότητα αλλά για οργανωμένο έγκλημα.

Η έλλειψη επαρκούς πληθυσμού ο οποίος θα αντικαθιστά αυτούς που φεύγουν από αυτόν τον κόσμο, έχει και σοβαρές οικονομικές παρενέργειες. Συχνά ακούμε και διαβάζουμε ότι είναι απαραίτητη η εισαγωγή εργατικών χεριών γιατί κινδυνεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία και οι συντάξεις από την έλλειψη ασφαλιστικών εισφορών. Αναρωτιέται κανείς, σε μια πλήρως αποβιομηχανοποιημένη χώρα όπως η Ελλάδα, πού είναι απαραίτητοι οι εργάτες οι οποίοι θα χρηματοδοτήσουν με τις κρατήσεις τους τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια ματιά στις γειτονιές της Ελλάδος και της Ευρώπης δείχνει ότι οι “εισαγώμενοι” άνθρωποι περιφέρονται ασκόπως και διαβιούν κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο έχουν μάθει να λειτουργούν στις χώρες προελεύεσεώς τους. Επιπλέον, εισπράττουν επιδόματα αντί να συνεισφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό.

Η οφθαλμοφανής απάτη δεν γίνεται αντιληπτή κάτω από την κακοφωνία των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης και, αν γίνεται, συναντά την συνειδητή άρνηση των ανθρώπων να σταθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες και τις ενοχές τους.

Είναι ενθαρρυντικό ότι σε αυτούς τους ταραγμένους και σκοτεινούς καιρούς, υπάρχουν χώρες οι οποίες βρίσκουν τρόπους να αντισταθμίσουν τις μειωτικές επιρροές, να ενθαρρύνουν και να στηρίξουν τις οικογένειες του τόπου τους στο να αποκτήσουν παιδιά. Η κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία έχει λάβει σημαντικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε μια νέα προσπάθεια για περεταίρω ενθάρρυνση της δημιουργίας ουγγρικών οικογενειών, το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας έλαβε την 1η Δεκεβρίου τρεις σημαντικές αποφάσεις:

  1. Κατά τους πρώτους 6 μήνες της μητρότητας, το εισόδημα των μητέρων θα είναι υψηλότερο από ό, τι πριν να αποκτήσουν παιδί, καθώς το επίδομα βρεφικής φροντίδας αυξάνεται από 70% σε 100%.
  2. Για την ανέγερση νεόδμητης κατοικίας καταβάλλεται ένας και μόνο φόρος ΦΠΑ 5% αντί του προηγούμενου ΦΠΑ 27%
  3. Από την 1η Ιανουαρίου 2021, οι οικογένειες απαλλάσσονται από την καταβολή του φόρου μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας, εάν αγοράσουν το σπίτι τους με την «Επιχορήγηση εκκίνησης οικογενειακής κατοικίας».
H απόφαση ήταν ομόφωνη

Τέτοια μέτρα κοστίζουν ελάχιστο μέρος από τα χρήματα τα οποία αφειδώς δαπανώνται για την χρηματοδότηση της μετανάστευσης. Εάν τα κονδύλια αυτά χρησιμοποιούνταν για πολιτικές υπέρ της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν θα χρειαζόμασταν την εισαγωγή ανθρώπων, δηλαδή το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, για να διατηρήσουμε το εργατικό δυναμικό και τα ασφαλιστικά ταμεία όπως διατείνεται η κυρίαρχη κρατική και παρακρατική/ΜΚΟ προπαγάνδα.

Η συνεργασία με τον Θεό και την Φύση είναι προσωπική επιλογή συνείδησης και υπευθυνότητας. Η στήριξη των επιλογών κεντρικά από τις εθνικές κυβερνήσεις είναι αποκλειστικά απόρροια της πολιτικής βούλησης. Εάν δεν σας αρέσουν οι αποφάσεις, αλλάξτε αυτούς που τις παίρνουν.

Οι παπαρούνες στα λιβάδια της Φλάνδρας

Στα λιβάδια της Φλάνδρας

All Hallows, Toussaint, των Ταξιαρχών, γιορτές φθινοπωρινές, αφιερωμένες στους Προγόνους και στις ασώματες, αόρατες, ουράνιες δυνάμεις τις οποίες επικαλούμαστε και στις οποίες προστρέχουμε καθώς συγκεντρωνόμαστε γύρω από την φωτιά της μνήμης, των μύθων, των παραδόσεων, των κατορθωμάτων και της ανίκητης προφορικής παράδοσης που κεντούν τον πέπλο της μεγαλειώδους Ιστορίας του Ανθρώπου.

Στις πεδιάδες της Φλάνδρας, ανθούν σήμερα λιβάδια από παπαρούνες. Κανείς δεν είχε προσέξει τα ταπεινά αγριολούλουδα που φύτρωναν ισχνά στο φτωχό χώμα του άγονου Βελγίου και της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Μέχρι που κατέκλεισαν τον τόπο στις αρχές του 20ου αιώνα.

Αν είχαμε μια καλύτερη εποπτεία της αρχαίας θρησκείας και της ιστορίας μας, θα ξέραμε ότι οι παπαρούνες είναι από την αρχαιότητα συνδεδεμένες με τους νεκρούς και την πρόσβαση των ζώντων, στον κόσμο πέρα από το λεπτό παραπέτασμα που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς.

Η θεά των Παπαρούνων την οποία συνανταούμε στην Μινωική και στην Μυκηναϊκή τέχνη, η θεά Δήμητρα καθισμένη πάνω στον θρόνο της που στα πόδια του φυτρώνουν παπαρούνες, κι η νεοελληνική παράδοση που θέλει τις παπαρούνες να φυτρώνουν στα πόδια του Σταυρού του Θεανθρώπου, στους σταμπωτούς κανβάδες των γιαγιάδων μας, μας μιλούν για την χειροπιαστή μαρτυρία της συνέχισης της ζωής μετά τον θάνατο. Η πίστη πως όλα δεν τελειώνουν εδώ παρηγορεί και συνάμα νουθετεί τον εύκολο στην θλίψη όσο και στην έπαρση, άνθρωπο, και είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία μας.

Η Μινωική θεά των Παπαρούνων, 13ος π.Χ. αιώνας, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Η θεά, καθισμένη κάτω από το ιερό δένδρο κρατά στα χέρια της παπαρούνες ενώ της προσφέρονται κρίνοι. Στο στερέωμα, δυο φίδια περιπλέουν τον ήλιο και το φεγγάρι, σημάδια της ιερότητας της χθόνιας θεάς. (Aκρόπολη Μυκηνών, περί το 1450 π.Χ. )
Παπαρούνες φυτρώνουν στη βάση του Σταυρού μετά την σταύρωση του Θεανθρώπου.
Λαϊκή εικονογράφηση σε κανβά κεντήματος.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο αδελφοκτόνος Πρώτος Ευρωπαϊκός Πόλεμος σκόρπισε στο χώμα της Ιπρ, στην Φλάνδρα, αίμα και κόκκαλα νέων ανδρών που έδωσαν την ζωή τους πιστεύοντας πως η θυσία τους θα προσέφερε έναν καλύτερο κόσμο στους αγαπημένους τους, στους γονείς και στα αδέλφια, στις γυναίκες και στα παιδιά τους, που τους περίμεναν στην πατρίδα τους. Το χώμα, αναστατωμένο από τις βολές του πυροβολικού, ποτισμένο από το αίμα και τα οστά ανθρώπων, αλόγων και σκύλων, και το άζωτο των εκρηκτικών, έκανε τις παπαρούνες να θεριέψουν. Οι στρατιώτες είδαν σε αυτές το αίμα των σκοτωμένων συνστρατιωτών τους, μαζί και την ελπίδα πως το αίμα τους θα ποτίσει το δέντρο της ζωής, κι άρχισαν να γράφουν γι’ αυτές σε επιστολές προς τους οικείους τους από το 1915, το δεύτερο έτος του πολέμου, και μετά.

Το ίδιο φαινόμενο, με τις κατακόκκινες παπαρούνες, παρατηρήθηκε και στην Καλλίπολη. Τα συμμαχικά στρατεύματα έφθασαν στην χερσόνησο της Ανατολικής Θράκης στις 25 Απριλίου 1915, με στόχο να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να εκδιώξουν την Τουρκία από τον πόλεμο.

Ο “πόλεμος των χαρακωμάτων” ο οποίος χαρκτήρισε την τέχνη του πολέμου εκείνου, υπήρξε καταστροφικός και ήταν ένα πραγματικό σφαγείο νέων Ευρωπαίων, όπως άλλωστε και το Δυτικό μέτωπο. Μετά από οκτώ μήνες σκληρών μαχών, οι Σύμμαχοι αποσύρθηκαν, τον Ιανουάριο του 1916, σημειώνοντας μια τραγική αποτυχία έναντι των Τούρκων.

Πόλεμος χαρακωμάτων

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο άγριος, τεχνολογικά προηγμένος, και ανήθικος πόλεμος που είχε γνωρίσει ως τότε ο κόσμος, έληξε με την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου 1918. Πάνω από 16 εκατομμύρια ένοπλοι και άμαχοι υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης ή ήταν “παράπλευρες απώλειες” του πολέμου.

John McCrae

Λίγο μετά την απώλεια του φίλου του υπολοχαγού του Πυροβολικού Alexis Helmer ο οποίος διαμελίστηκε στην δεύτερη μάχη της Ιπρ, ένας Καναδός στρατιωτικός γιατρός, ο αντισυνταγματάρχης John McCrae, καθισμένος στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου, έγραψε στις 8 Δεκεμβρίου 1915, το ποίημα, “Οι Παπαρούνες της Φλάνδρας”. Το ποίημα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην προπαγάνδα της Κοινοπολιτείας και έγινε διάσημο. Ο ποιητής, γιατρός και στρατιώτης, πέθανε από πνευμονία κατά την υπηρεσία του, ως Διοικητού του Γ’ Γενικού Καναδικού Νοσοκομείου, στην Βουλώνη, στις 28 Ιανουαρίου 1918, οκτώ μήνες πριν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου.

In Flanders’ fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place: and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders’ fields.

Take up our quarrel with the foe;
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high,
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders’ Fields.

Η Μνήμη των νεκρών των Α΄Παγκοσμίου Πολέμων (και εν συνεχεία των νεκρών όλων των πολέμων της Κοινοπολιτείας) τιμάται στο Ηνωμένο Βασίλειο, με κατάθεση στεφάνων καμωμένων από (υφασμάτινες) παπαρούνες, και με μια παπαρούνα στο πέτο πριγκίππων και κοινών θνητών, την Κυριακή που είναι πλησιέστερη στις 11 Νοεμβρίου, επέτειο του τέλους των εχθροπραξιών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκκλησιαστικά στο Allsaintstide.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών της Ευρώπης.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

14 Σεπτεμβρίου: Του Σταυρού σταύρωνε και δένε

Πέφτω, κάνω το σταυρό μου
κι άγγελο έχω στο πλευρό μου.
Δούλος του Θεού λογιούμαι
και κανένα δε φοβούμαι

.

Μοσχοβολούν οι εκκλησιές βασιλικό. Επάνω στον ασημένιο δίσκο, βασιλικοί και δεντρολίβανα περιβάλλουν τον σταυρό, κάποτε μαλαματένιο, κάποτε ξύλινο. Σαν σπάργανα τυλίγουν το σημάδι του θανάτου που έγινε σημάδι ζωής και σωτηρίας. Σαν τον Απόλλωνα που ντύθηκε κοράκι, σύμβολο του θανάτου για να γλιτώσει τους σκοτεινούς διώκτες του και να επιστρέψει φωτεινός, ολόλαμπρος, έτσι το σύμβολο της ανθρώπινης βαρβαρότητας βαφτίστηκε στο αίμα του αναμάρτητου για να λυτρώσει τον ληστή και τον ψαρά, τον βουλευτή από την Αριμαθαία, τον πιστό μαθητή, τις θαρραλέες γυναίκες το πρωινό της Ανάστασης.

Βγαλμένος από τα σπλάχνα της γης από μια γυναίκα, την βασιλομήτορα Ελένη, το 326 , όπως θέλει η παράδοση, κι όπως αναφέρεται από πολλούς ιστορικούς της Πρωτοβυζαντινής περιόδου, ο σταυρός του Χριστού, του διαλεκτού παιδιού του Θεού, τιμάται στις 14 Σεπτεμβρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός, πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, αγγέλων η δόξα
και των δαιμόνων
το τραύμα»

Λένε πως ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε οικοδομήσει το 135,  με την δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης στο σημείο όπου ετάφη ο Χριστός. Εκεί, και αφού τον κατεδάφισε, η Ρωμαία Αυτοκράτειρα βρήκε κάτω από τα θεμέλιά του τρεις σταυρούς. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί ποιος από τους τρεις ήταν ο σταυρός του Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων ακούμπησε το σώμα μίας ευσεβέστατης νεκρής γυναίκας διαδοχικά και με τους τρεις σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό,  αναστήθηκε. Την 14η Σεπτεμβρίου του 335 έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στον ναό της Αναστάσεως τον οποίο είχε ανεγείρει η βασιλομήτωρ σύμφωνα με το πρόγραμμα ανοικοδομήσεως ναών το οποίο εμπνεύστηκε και χρηματοδότησε ο γιος της Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, αντιλαμβανόμενος την δυναμική της νέας θρησκείας.

Τρεις αιώνες μετά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ύψωσε για δεύτερη φορά τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο επανέφερε στα χέρια των Ορθοδόξων Χριστιανών μετά από 14 χρόνια κατοχής του από τους Πέρσες.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση η Αγία Ελένη δεν έβρισκε άνθρωπο να της πει πού είναι ο Σταυρός του Ιησού, μέχρι που πάτησε κατά λάθος ένα αρωματικό φυτό, τον βασιλικό. Εκεί ανέσκαψε και βρήκε τον σταυρό. Λέγεται πως ο βασιλικός φύτρωσε από τον ιδρώτα που έτρεξε από το μέτωπο του Χριστού, κι οι παπαρούνες από το αίμα Του. Γι΄ αυτό και του Σταυρού οι ιερείς μοιράζουν στους πιστούς βασιλικό, που τον έχουν πάει οι νοικοκυρές από την προηγουμένη στην εκκλησία για να ευλογηθεί.

Βασιλικός, ο βασιλιάς

O βασιλικός είναι ετήσιο, ποώδες φυτό, κατ’ εξοχήν ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως. Λέγεται ότι, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος από την εκστρατεία του στις Ινδίες, μεταξύ των άλλων, έφερε στην πατρίδα και το φυτό του βασιλέως, τον βασιλικό.

Ο Ρωμαίοι θεωρούσαν τον βασιλικό ερωτικό φίλτρο, σημάδι αγάπης και φυλακτό. Οι Αιγύπτιοι τον χρησιμοποιούσαν, μαζί με άλλα φυτά, στις ταριχεύσεις, και οι Γαλάτες σε τελετές εξαγνισμού, μαζί με νερό πηγής.  Εκεί ίσως να έχει τις ρίζες του και το έθιμο του αγιασμού με την χρήση βασιλικού.

Στη λαϊκή παράδοση, «όπου φυτρώνει βασιλικός δε πηγαίνει το κακό».

Ο βασιλικός όταν προσφέρεται ως δώρο, φέρνει καλή τύχη σε ένα νέο σπιτικό.

Για την Ιατρική, ο βασιλικός διαθέτει αντισηπτικές και αποχρεμπτικές ιδιότητες και θεωρείται εξαιρετικό εφιδρωτικό.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βασιλικού βρίσκονται κυρίως στο αντισπασμωδικό αιθέριο έλαιό του. Το αφέψημα από βασιλικό είναι χωνευτικό, διουρητικό και τονωτικό, καταπραΰνει το έντερο και τις ημικρανίες, και διευκολύνει την παραγωγή γάλακτος σε μητέρες που θηλάζουν.

Το εκχύλισμα βασιλικού είναι ευεργετικό κατά της στοματίτιδας, του επιχείλιου έρπητα και της ναυτίας. Είναι ακόμη ένα από τα καλύτερα εντομοαπωθητικά.

Στην Γαστρονομία, ο βασιλικός θεωρείται ο βασιλιάς των μυρωδικών, με πιο διαδεδομένη την ποικιλία του πλατύφυλλου ή Ιταλικού βασιλικού ο οποίος χρησιμοποιείται και στην παρασκευή της σάλτσας pesto. Η κατανάλωση φύλλων βασιλικού με λάδι στην σαλάτα, καταπολεμά την δυσκοιλιότητα.

Ο βασιλικός αναπτύσσεται σε φωτεινή θέση. Με τα πρώτα κρύα, σε  θερμοκρασία κάτω των 15C, μεταφέρουμε τον βασιλικό στο εσωτερικό, σε θέση με αρκετό φως.

Ο σπόρος που ξαναγεννιέται

Δυο δουλειές γίνονται με τον βασιλικό του Σταυρού. «Πιάνεται» ο νέος βασιλικός και αναπιάνεται το προζύμι της χρονιάς.

Με τον Αγιασμό και το βασιλικό της Υψώσεως του Σταυρού φτιάχνεται το προζύμι της νέας χρονιάς, το οποίο χρησιμοποιείται για τα πρόσφορα της λειτουργίας αλλά και για το ψωμί της καθημερινής διατροφής.

Τον βασιλικό που παίρνουν από τον ιερέα, τον χρησιμοποιούν για να σταυρώσουν το προζύμι και στην συνέχεια τον τοποθετούν μέσα σε ποτήρι με νερό για να βγάλει ρίζες για να τον ξαναφυτεύσουν.

«Βασιλικός κι αν μαραθεί

Κι αν γείρουν τα κλωνιά του

Ρίξε νερό στη ρίζα του

Να’ ρθεί στα πρωτινά του».

Η παρασκευή του προζυμιού γίνεται άλλη μια φορά μέσα στο θρησκευτικό έτος, την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, της Σταυροπροσκυνήσεως.

Η παρασκευή νέου προζυμιού

Παίρνουν οι νοικοκυρές ένα κλαδί βασιλικό από τα χέρια του ιερέα. Σ’ ένα δοχείο βάζουν λίγο χλιαρό νερό. Ρίχνουν μόνο αλεύρι και ανακατεύουν μέχρι να γίνει πηχτός χυλός. Από πάνω βάζουν σε σχήμα σταυρού τα ευλογημένα κλαδιά του βασιλικού. Άλλες νοικοκυρές βράζουν τον βασιλικό και το χλιαρό νερό το χρησιμοποιούν στην παρασκευή του χυλού. Τυλίγουν το δοχείο με μια καθαρή πετσέτα και το αφήνουν μερικές ώρες «να γίνει». Το θαύμα έγκειται στο ότι το προζύμι γίνεται χωρίς την προσθήκη ενζύμου (μαγιάς),  με την ενέργεια της χάριτος του Τιμίου Σταυρού. Το προζύμι αυτό για 40 μέρες δεν το δανείζουν, και το πρώτο ψωμί που θα ζυμώσουν θα το κάνουν λειτουργιά και θα το μοιράσουν. (Περισσότερα εδώ).

Η ιερότητα της μέρας συντελεί ώστε να γίνονται τότε και οι προετοιμασίες για την σπορά που πλησιάζει. Για τον σκοπό αυτό κατά την παράδοση στέλνουν στην εκκλησία πολυσπόρι, μείγμα απ’ όλα τα είδη των σπόρων, κριθάρι, φασόλια, κουκιά, κλπ.,  για να λειτουργηθούν και να ευλογηθούν, και στην συνέχεια να σπαρθούν μαζί με τους υπόλοιπους σπόρους που θα ευλογηθούν από αυτούς.

Προστασία και ευφορία λοιπόν, με την ευλογία του παντοτινά ευλογημένου και ευλογούντος  αναστημένου Εσταυρωμένου και του Σταυρού Του.

Ε.Δ.

Έρωτας χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς έρωτα. “Νόμιμες” οι αμβλώσεις στον 9 μήνα και το εμπόριο εμβρύων

Διαδήλωση κατά του νόμου στην Γαλλία. Παρά την πρωτοφανή μαζικότητα των διαδηλώσεων, δέκα ψήφοι ήσαν αρκετές για να “νομιμοποιηθούν” οι δολοφονίες χιλιάδων αγέννητων παιδιών.

Στις 31 Ιουλίου εγκρίθηκε με πλειοψηφία 153 προς 143 η αναθεώρηση του νόμου 2011-814 της 7-7-2011. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συζητούσε τις τροποποιήσεις από τις 15 Οκτωβρίου του 2019. Στις 66 σελίδες του ο νόμος

-επιτρέπει τις αμβλώσεις «για θεραπευτικούς λόγους» έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως

-επιτρέπει την ιατρικά υποβοηθούμενη γονιμοποίηση για ζεύγη γυναικών και γυναίκες μόνες

-δίνει την άδεια για πειράματα εμφύτευσης ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων

-επιτρέπει τα πειράματα σε ανθρώπινα έμβρυα και την μεταπώλησή τους σε εργαστήρια.

-καταργεί την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας “πατέρας-μητέρα-παιδί” αφαιρώντας (πλην μίας αναφοράς) την λέξη “πατέρας”

-το παιδί παύει να θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης σωματικής λειτουργίας

-το έμβρυο γίνεται αντικείμενο συνδιαλλαγής σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, όπως, επί παραδείγματι, ένα διαμέρισμα

Μετά τα γενετικά τροποποιημένα λαχανικά, τα παιδιά με ένα γονέα;

Ο νέος νόμος στα βήματα της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων από τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πριν από επτά χρόνια, αποτελεί την σημαντικότερη κοινωνική αλλαγή που προώθησε ως τώρα ο πρώην σοσιαλιστής και νυν κεντρώος Πρόεδρος Μακρόν. Τροπολογίες κατέθεσαν και βουλευτές που αντιτίθενται στο νομοθέτημα, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν και οι οποίες προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από τις δυνάμεις της Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικάνους που ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και αποτελεί συνέχεια των Γκωλικών, και την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Συγκεκριμένα

Ι. Η ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εφαρμοζόταν έως τώρα σε ζευγάρια άνδρα-γυναίκας όταν συνέτρεχαν ιατρικοί λόγοι. Με την τροπολογία την οποία κατέθεσαν οι Σοσιαλιστές, μπορούν να αποκτήσουν παιδί με την μέθοδο αυτή και αποκλειστικά γυναίκες μόνες ή σε ζεύγος. Η διάταξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για την, σε επόμενο στάδιο, διεύρυνση του μέτρου και για άρρενες, σε ζεύγος ή μη.

Τα παιδιά που προέρχονται από αυτήν την διαδικασία θα μπορούν να γνωρίσουν τον “δότη” (η λέξη “πατέρας” καταργείται) ή την πραγματική μητέρα σε περίπτωση δότριας ωαρίων.

Παρά τις αντιδράσεις των Ρεπουμπλικάνων, έγινε αποδεκτή η δυνατότητα διατήρησης γαμετών στο εργαστήριο από ιδιωτικά κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται πλέον η συγκατάθεση του/της συντρόφου του δότη, για την παραχώρηση γαμετών στα ιδρύματα αυτά.

Απελευθερώνεται η χρήση άνω του ενός γαμετών, καθιστώντας έτσι ανενεργή την βιολογική γραμμή προς τον πατέρα. Επομένως, το σπέρμα (γαμέτης) γίνεται και νομοθετικά κατοχυρωμένο αντικείμενο εμπορίου. Ίσως αυτό να εννοούν οι λιμπερτίνοι όταν αναφέρονται στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι συζητήθηκε επί μακρόν η δυνατότητα να μπορούν οι χήρες να αποκτούν παιδιά με το διατηρημένο σπέρμα του αποβιώσαντος συζύγου τους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

-Με το νομοθέτημα αυτό το έμβρυο, δηλαδή η πρωταρχική μορφή του ανθρώπινου προσώπου, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εμπορίου μεταξύ εργαστηρίων και ιδιωτών. Ένα αντικείμενο που τα εργαστήρια θα χρησιμοποιούν, όπως θα δούμε αναλυτικότερα στην συνέχεια, για τα πειράματά τους, τα οποία θα μεταπωλούνται, και θα “καταστρέφονται” όταν δεν θα είναι πλέον χρήσιμα.

-Επιχειρώντας να καλυφθεί η καθ΄όλα σεβαστή ανάγκη κάποιων ενηλίκων για τεκνοποίηση, και να θεραπευτεί η θλίψη την οποία τους προκαλεί η αδυναμία τεκνοποίησης, δημιουργείται ένας νέος κύκλος ψυχολογικά ευάλωτων υπάρξεων, που δεν θα γνωρίζουν την ταυτότητά τους, και θα πάσχουν από μια λειψή αντίληψη της Φύσης η οποία προέβλεψε την Δημιουργία με την συνεργασία του Αρσενικού με το Θηλυκό. Την ίδια ώρα επεκτείνονται, όπως θα δούμε εν συνεχεία, οι αμβλώσεις έως και τον 9ο μήνα της κυήσεως, αντί να ενθαρρυνθεί η γέννηση και η υιοθεσία των εμβρύων αυτών.

-Τα χρήματα που θα δοθούν για την χρηματοδότηση μέσω της ασφάλισης των ιατρικώς υποβοηθούμενων διαδικασιών αναπαραγωγής, θα μπορούσαν να δοθούν για την μελέτη της υπογονιμότητας η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα του Δυτικού κόσμου.

-Η ετερότητα Άνδρας-Γυναίκα καταργείται τόσο με την κατάργηση της ταυτότητας του δότη, όσο και με την απλοποίηση της αλλαγής φύλου. Πλήττεται, επομένως, καίρια η διαφορετικότητα των ανθρώπων.

-Καταπατούνται οι προβλέψεις τόσο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού που προβλέπει το δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει τον πατέρα και την μητέρα του, και μάλιστα να χαίρει της αρωγής του κράτους προς την κατεύθυνση αυτή, όσο και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με κυρίαρχο το Δικαίωμα στην Ταυτότητα.

-Δημιουργούνται εξαιρετικά θεμελιώδεις ανισότητες ανάμεσα σε παιδιά που θα έχουν πατέρα και μητέρα, παιδιά με δύο μητέρες, παιδιά με μία μητέρα, παιδιά που θα γνωρίζουν την βιολογική τους προέλευση και παιδιά που δεν θα την γνωρίζουν. Οι τεχνητές αυτές ανισότητες είναι βέβαιον, από όσα η εμπειρία έως τώρα δεικνύει, ότι θα επιχειρηθεί να ισοπεδωθούν με την κατάργηση του προτύπου πατέρας-μητέρα, και την απαγόρευση της επιλογής αυτής μια που είναι η πλέον “προνομιακή”.

-Καταστρατηγείται ο ρόλος της Ιατρικής επιστήμης ο οποίος είναι να απαντά στις παθολογίες του ανθρώπου, όχι στις επιθυμίες του, και πολύ περισσότερο να μην δημιουργεί νέες.

-Πρόκειται για μια πλήρη ανθρωπολογική ανατροπή της οποίας τα αποτελέσματα η κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη, σε επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

ΙΙ. Η χρήση των ανθρώπινων οργάνων νομοθετείται και διευκολύνεται πλήρως. Επιτρέπεται η μετάδοση γενετικών πληροφοριών μεταξύ συγγενών, η διασταυρούμενη ανταλλαγή οργάνων από εν ζωή ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των ανηλίκων.

ΙΙΙ. Επιτρέπεται (“μπορεί να απαγορευθεί” για την ακρίβεια, αλλά δεν απαγορεύεται) η χρήση σε “συσκευές που επιτρέπουν την τροποποίηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας“.

IV. Κανονικοποιείται η έρευνα σε έμβρυα τα οποία προέρχονται από αναπαραγωγή in vitro (“παιδιά του σωλήνα”) “τα οποία δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο ενός γονεϊκού σχεδίου“. Όταν η έρευνα τελειώσει , “δίνεται τέλος στην ανάπτυξη” του εμβρύου. Με απλά λόγια, έμβρυα μπορεί να δημιουργούνται και να δολοφονούνται κατά βούληση. Επιτρέπεται η χρήση “προϊόντων ανθρώπινης ή ζωικής προελεύσεως στην κατασκευή προϊόντων ιατρικής ή καλλυντικής χρήσεως”. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κύτταρα εμβρυακής προελεύσεως τα οποία αφαιρούνται κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης και τα οποία έχουν την δυνατότητα να μετατρέπονται σε διαφορετικούς τύπους -δέρμα, μυς, καρδιά, κλπ. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παραχωρούνται σε εξουσιοδοτημένα εργαστήρια. Ενώ με το προηγούμενο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη η αδειοδότηση, τώρα απαιτείται απλώς η δήλωση στην υπηρεσία βιοηθικής. Η δε εκτενής αναφορά και η εξεπιτούτου απαγόρευση της τοποθέτησης ανθρώπινων κυττάρων σε ζώα, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι οι συζητήσεις για την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.

V. Το άρθρο 20 ανοίγει τον δρόμο σε εκτρώσεις “για θεραπευτικούς λόγους” έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 21, μια ανήλικη μπορεί να προβεί σε έκτρωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων της και χωρίς να τους ενημερώσει πρωτύτερα.

VI. Η αλλαγή φύλου στους ανηλίκους μπορεί να πραγματοποιηθεί εάν έχει “διερευνηθεί” η επιθυμία του, σε περίπτωση που “είναι σε ικανός να εκφράσει την συναίνεσή του” και να “συμμετάσχει” στην απόφαση. Προφανώς, εάν δεν είναι σε θέση, τόσο το χειρότερο για αυτόν.

Αφήστε με να ζήσω. Αφίσα στο μετρό της Αθήνας στην αρχή του χρόνου. Απαγορεύτηκε. Γιατί άραγε;

Συμπεράσματα

Από όσα περιληπτικά εξέθεσα, γίνεται σαφές ότι η Ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την λογική. Η συνεχής παραβίαση των νόμων της Φύσης από τους νόμους των ανθρώπων, και μάλιστα όχι όλων των ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένων μειοψηφιών, οδηγεί σε ιατρικό άγος και κοινωνική παράνοια.

Φαίνεται πως η κοινωνία μας θέλει τις ερωτικές σχέσεις χωρίς παιδιά, και παιδιά χωρίς ερωτικές σχέσεις. Πρόκειται για παραφροσύνη.

Σε μεταφυσικό επίπεδο, είναι πλέον φανερό πως ο Αρχάγγελος που θέλησε να γίνει Θεός είναι εδώ και απεργάζεται την πλήρη βιολογική εξόντωση του ανθρωπίνου είδους, εν ονόματι της προαιώνιας έχθρας του απέναντι στην γυναικεία γονιμότητα, στην αναπαραγωγή του είδους μας, στους Γιους και τις Κόρες του Ανθρώπου.

Το να θέλει κανείς να κυριαρχήσει στην ζωή και στον θάνατο, σημαίνει ακριβώς ότι θέλει να υποκαταστήσει τον Θεό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ζωή παρά μόνο ο Θεός, και όποιος το επιχειρήσει, προκαλεί μόνον τον θάνατο, όπως γίνεται σαφές από τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα έμβρυα των οποίων η δημιουργία και η εξόντωση νομοθετήθηκε στην Γαλλία, κράτος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ εξοχήν και κατά προτεραιότητα τα κοινωνικά πειράματα από την Γαλλική Επανάσταση ως την σοσιαλιστική στροφή.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι μόνο κοινωνικά, ούτε μόνο ηθικά. Είναι πρωτίστως μεταφυσικά. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άθροισμα κυττάρων. Είναι ψυχή που ενσαρκούται.

Σε αυτούς τους έσχατους καιρούς απανθρωπιάς, όπου το κακό εμφανίζεται ως καλό και το καλό ως κακό, όπως είναι η επιθυμία του Αρχαίου Κακού, όπου τα πάθη ονομάζονται αρετές, η μάχη για την επιβίωση των Γιων και Θυγατέρων του Ανθρώπου απαιτεί να μάθουμε πρωτίστως ποιοι είμαστε για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΑΤΙ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 – ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

Μια κόκκινη ταινία με το κείμενο αυτό σηματοδοτούσε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδος Εμπρός την οποία διηύθυνα από την έκδοσή της τον Ιούλιο του 2013 έως την διακοπή της έκδοσής της τον Ιούλιο του 2019, αυτό που και σήμερα πιστεύω για τους λόγους που το πιστεύω και οι οποίοι επιβεβαιώνονται.

Το Μάτι δεν πρέπει να ξεχαστεί.

>>>Για τους εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες

>>> Για όσους σωματικά, ψυχικά και οικονομικά, καταστράφηκαν

>>>Για τα ζώα και τα φυτά που απανθρακώθηκαν

>>>Για τους εφιάλτες που στοιχειώνουν ακόμη τις ζωές όσων έζησαν επάνω τους την ανθρώπινη προχειρότητα και αδιαφορία και τον δόλο της εξουσίας

>>>Γιατί τα όρνεα του διεθνούς real estate καραδοκούν για να καταπιούν στην φτήνια της ανάγκης τους κόπους των ανθρώπων που ξεσπιτώθηκαν.

>>>Γιατί είναι η κορυφαία στιγμή ξετσιπωσιάς της εξουσίας, όχι στα “Αποπάνω” αλλά στη “Μέση” εκεί όπου οι πραιτοριανοί μεταφέρουν τις εντολές

«Να καούν, να βάλουν μυαλό τα όρνια!». 

«Εάν γράψεις για ευθύνες ανωτέρων σου, όλοι θα μαζευτούμε και θα σε σκίσουμε»

(από το ρεπορτάζ της Καθημερινής)

Αυτές οι ενσωματωμένες στην παχύδερμη κοινωνία συμπεριφορές των εντιμότατων δημοσίων λειτουργών, των εκλεγμένων, των “ενστόλων” και κάθε ενδιάμεσου “υπεύθυνου” πρέπει να παραμείνει υποδεκάμετρο της εξουσιαστικής αμετροέπειας. Είναι ο πολυπαρασημοφορημένος σκερβελές που πηγαίνει εις τας εθνικάς επετείους στην εκκλησία ως buon cristiano , η δημόσια υπάλληλος που λύνει τα προβλήματα του Δημοσίου στο Facebook, είναι ο υπουργός, ο δικαστικός, ο “μη σου τύχει” που καλύπτει με την λάσπη του τους έντιμους, αξιοπρεπείς ανθρώπους, αυτούς που λοιδορούνται γιατί είναι τα κορόιδα που δουλεύουν, όταν οι άλλοι πίνουν μπύρες.

Η εξουσία έχει την τάση να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα

-John Dalberg-Acton, 1st Baron Acton, 1834-1902

Παραβρέθηκα έκτοτε σε διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις των κατοίκων. Κι εκεί η ίδια προσπάθεια με την επιχείρηση της κεντρικής εξουσίας να “κατεβούν οι τόνοι” , “μη φωνάζετε, γίνονται ενέργειες”. Παράγοντες και παραγοντίσκοι που επιχειρούν να ελέγξουν την λαϊκή αγανάκτηση, να την βάλουν στο φακελάκι του δικού τους τοπικού πολιτευτή, υποψήφιου δημάρχου, υποψήφιου βουλευτή.

Κανένας εθνοπατέρας δεν πήγε στο Μάτι για να δει τι πραγματικά συνέβη εκείνες τις μέρες. Αλλος έβγαλε φωτογραφίες αγναντεύοντας από μια ραχούλα, δείχνοντας προς τον ορίζοντα ως Μέγας Ναπολέων της κακιάς ώρας, άλλος κάθισε για καφέ και κουβεντούλα, ευφυολογώντας πως “δυο τρεις χιλιάδες δεν θα κάνουν και τίποτε” σε αυτόν που έχασε τα πάντα, άλλος σγάρλισε μερικά ξερόχορτα κάνοντας επιτόπια έρευνα. Ενα χρόνο μετά η περιοχή ήταν πάλι γεμάτη από θημωνιές με ξερόχορτα που ούτε ο παλιός δήμαρχος έβαζε να μαζέψουν, γιατί τελείωνε η θητεία του, ούτε ο νέος γιατί δεν πρόλαβε ακόμη να ενημερωθεί.

Η εξουσία μπορεί στην κορυφή να είναι διεφθαρμένη από την προσκόλληση στην δύναμη και στο χρήμα, μπορεί στον πάτο του υποκόσμου που χρησιμοποιεί για τις βρωμοδουλειές της, να σέρνεται κάθε λογής απόβρασμα, είναι όμως ανήμπορη να ελέγξει τους πάνω και να περιμαζέψει τους κάτω, γιατί είναι σάπια στην μέση, παραληρηματικά εμπύρετη από τους πόντικες που διασπείρουν την αρρώστια τους εκεί όπου οι πολλοί ξέρουν αλλά δεν μιλούν, γιατί καμία Αστυνομία δεν πρόκειται να τους ακούσει, καμία Δικαιοσύνη δεν πρόκειται να τους δικαιώσει, καμία φιλάνθρωπη αρχή δεν θα τους συνδράμει. Στο κέντρο τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου, με μαύρα δόντια, βρώμικα χέρια και κολλώδη σάλια.

Οσοι σας ζητούν τάχα να τα βάλετε με τους Αποπάνω, είτε αυταπατώνται είτε σας εξαπατούν για να φτάσουν στους Αποπάνω. Κανείς δεν αλλάζει τους Αποπάνω. Υπάρχουν ανάμεσά τους άθλιοι, υπάρχουν και κάποιοι με συνείδηση, υπάρχουν και χορτάτοι που υπηρετούν την Πατρίδα από ρομαντισμό. Αλλά ό,τι είναι, είναι. Οσους εντάσσονται στους αποπάνω, σύντομα τους κυριεύει η οίηση και η υποκρισία. Η δουλειά μας, η δουλειά του λαού, η δουλειά όλη, είναι το Μέσον. Εκείνο το πλατύ ξεχασμένο Μέσον, από το οποίο όλα μπορούν να αλλάξουν, αν αλλάξει ένας-ένας άνθρωπος. Αυτή είναι η μόνη εφικτή αλλαγή. Εσύ και ο διπλανός σου. Εσύ και το παιδί σου. Εσύ και όσους ακουμπάς.

Γι’ αυτό και οι υπόνομοι της Αριστερής Σκέψης χτυπούν το Μέσο. Τους αστούς. Οσους παράγουν. Γιατί είναι το υγιές κομμάτι της κοινωνίας, το φιλοπρόοδο και παραγωγικό, αυτό που στέκεται ανάμεσα στον υπόνομο και στην εξουσία. Γι’ αυτό οι Αποπάνω επί δεκαετίες στοχεύουν στην διαφθορά του. Στο Μέσο, λοιπόν, γίνεται όλη η δουλειά. Είδαμε κάποια καλά σημάδια επαναπροσδιορισμού εμπρός στο φάσμα του θανάτου από την Πανδημία. Ας συνεχίσουμε να δουλεύουμε σε αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε. Αν ο καθένας κάνει την δουλειά του με συνείδηση, και στηρίζει τον διπλανό του, ο διεφθαρμένος, υπόνομος ή Αποπάνω εξουσία θα δυσκολευτούν να τον αγγίξουν . Η επανάσταση της σιωπηλής Μέσης είναι η απάντηση.

Η σιωπηλή, έντιμη, ευσυνείδητη Μέση θα απαιτήσει Δικαιοσύνη και θα σώσει ανθρώπους, φύση και περιουσίες, από κάθε νέο Μάτι.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάστε ακόμη για το έγκλημα στο Μάτι:

Κατηγορώ

Εγκλημα στο Μάτι : Ψέματα, ψέματα, ψέματα!

Μάτι, όπως Σμύρνη, όπως ΟΥΛΕΝ

Στην Παναγίτσα στο Μάτι

Μάτι 23 Ιουλίου 2018:  Μια επίκαιρη ιστορία πολιτικής μόρας

Ο Πολιτισμός του Ωραίου σε μια ταινία του Οίκου Ντιόρ

Ο πολιτισμός μας στηρίχτηκε σε τρεις αξίες γένους θηλυκού:

Στην Δικαιοσύνη που είναι ο ανώτερος πνευματικός νόμος και το ύψιστο θεϊκό προνόμιο.

Στην Τάξη η οποία διέπει το σύμπαν, γι’ αυτό και την αναζητά ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του και την αναπαράγει στην αρμονία των δημιουργημάτων του, από την συμμετρία των λαϊκών κεντημάτων ως την μαθηματική τελειότητα του Παρθενώνος.

Στην Ομορφιά, που είναι η αντικειμενικότερη κι ελκυστικότερη όλων, γι’ αυτό και υμνήθηκε όσο καμιά άλλη.

Οι Μύθοι και οι λαϊκές Παραδόσεις μας, είναι οι αναμνήσεις ενός κόσμου νεογέννητου, αρμονικού και όμορφου, μιας Εδέμ την οποίαν αναζητούμε στην γαλήνη των σπιτιών μας, στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μας, στην αγκαλιά ενός δάσους, σε μια μουσική συγχορδία, στο κελάρυσμα ενός ρυακιού, στον επαναλαμβανόμενο παφλασμό της θάλασσας.

Αυτό που βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, είναι αυτό που χτίζει την καθημερινότητά μου, και η καθημερινότητά μου είναι η ζωή μου.

Η εποχή του Covid-19 μας οδηγεί να αφήσουμε πίσω την παραληρηματική “ομαλότητα” του πρόσφατου παρελθόντος και να αναζητήσουμε την Χρυσή Εποχή της χαμένης ανθρώπινης αθωότητας.

Αυτήν την εποχή, καταφύγιο και προσδοκία μιας νέας μέρας, σαν αυτές που οι άνθρωποι συνομιλούσαν με το περιβάλλον, και θεϊκό και ανθρώπινο συμβίωναν χωρίς ενοχές και ιερατεία, ανακαλεί η καταγόμενη από την Πούλια Μαρία Γκράτσια Κιούρι, διευθύντρια δημιουργικού του Οίκου Ντιόρ, και ο επίσης Ιταλός σκηνοθέτης Ματτέο Γκαρρόνε.

Η συλλογή Υψηλής Ραπτικής για το Φθινόπωρο/Χειμώνα 2010-2021 παρουσιάστηκε με μια ταινία 10 λεπτών στις 6 Ιουλίου. Αφού οι κλασικές επιδείξεις δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθούν φέτος λόγω της πανδημίας, οι δυο δημιουργοί και οι συνεργάτες τους (ανάμεσά τους και αρκετοί Ελληνες) εξορκίζουν την αβεβαιότητα με τον μύθο. Σκηνικό, η φαντασιακή Αρκαδία των Ελλήνων, στον πιο ρομαντικό κήπο του κόσμου, τον Κήπο των Νυμφών στο Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας, λίγο έξω από την Ρώμη, σπαρμένο με ρυάκια, αρχαία ερείπια, οξιές, κυπαρίσσια κι αναρριχητικές τριανταφυλλιές, για τον οποίο έγραψε με θαυμασμό ο Πλίνιος ο Νεώτερος (61-113).

Πηγή: dior.com

Η μαεστρία των γυναικών που εργάζονται για τον θρυλικό οίκο μόδας και στοιχεία από το παρελθόν, όπως το μεταπολεμικό Θέατρο της Μόδας, σε σκηνικά του μεγάλου Ζαν Κοκτώ, μαζί με 37 δημιουργίες-μινιατούρες, ελληνικού τύπου εσθήτες και ταγέρ του περίφημου New Look του 1947, συνθέτουν την πρόταση της Κιούρι για μια νέα αισθητική αναγέννηση.

© BRIGITTE NIEDERMAIR
© BRIGITTE NIEDERMAIR

Βλέποντας το φιλμ, σκέφτηκα πόσο υπέροχος είναι ο Ελληνικός, Ρωμαϊκός και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, από την αισθητική σύλληψη έως την τεχνική υλοποίηση και την καλαίσθητη δημιουργικότητά μας. Μέσα στην κακοφωνία του Χθες και την αβεβαιότητα του Αύριο, η ποιότητα της καθημερινότητάς μας θα μας κρατήσει πάνω από το νερό, ως την δική μας Ιθάκη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Αρτεμισία Τζεντιλέσκι : Η άγνωστη ζωγράφος του Μπαρόκ.

Στην σημαντικότερη ζωγράφο της εποχής του Μπαρόκ, την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, είναι αφιερωμένο το σημερινό (8 Ιουλίου 2020) doodle της Google, τιμώντας τα 427 χρόνια από την γέννησή της.

Η Τζεντιλέσκι γεννήθηκε το 1593 στην Ρώμη.  Έμαθε να ζωγραφίζει μαζί με τα αδέρφια της στο εργαστήριο του ζωγράφου πατέρα της, Οράτιο. Ήταν οπαδός της τέχνης του Καραβάτζιο, ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα της και τους επισκεπτόταν συχνά. Ο πατέρας της αντιλήφθηκε το ξεχωριστό ταλέντο της Αρτεμισίας και προσέλαβε για δάσκαλό της τον ανερχόμενο ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι. Ο βιασμός από τον Τάσσι, στα είκοσί της χρόνια, η δίκη στην οποία βρέθηκε από θύμα, κατηγορούμενη, σημάδεψε την προσωπική της δημιουργικη πορεία.

Αυτοπροσωπογραφία, 1615

Στα έργα της αναπαριστά δυναμικές γυναίκες, συχνά από την Βίβλο, τις οποίες διακρίνει το θάρρος κι η αποφασιστικότητα, και διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, ώστε να εκδικηθούν τις αδικίες που υφίστανται.

Η Ιουδήθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη

Το 1614 γίνεται η πρώτη γυναίκα μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.

Πέθανε το 1653 στην Νάπολη.

 

 

Για τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Χρήστος Καγάρας: Στο Πανηγύρι της Παναγίας

Ωρέ ν’ οι κλέφτες λέει ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Χορεύουν τα κλεφτόπουλα πω-πω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε με τα γυαλιά ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε κι ο καπετάνιος χόρευε μπω-μπω,

οι κλέφτες μπω-μπω ν’ οι κλέφτες.

Υπάρχει άλλη τέχνη που να εκφράζει την ελληνική ψυχή σε κάθε πτυχή της, από τον χορό; Στις καλές και στις δύσκολες εποχές, στα γλέντια του γάμου και στα διαλείμματα του πολέμου, ο χορός σηματοδοτεί τoυς σταθμούς στην ζωή της ελληνικής κοινωνίας από την μακρινή αρχαιότητα περνώντας από τους Μέσους χρόνους και φθάνοντας ως τις μέρες μας.

«Εις δε το Κολινδρόν αποκλεισθέντες οι πεζοί και ανθέξαντες, επιστρέψαμεν πάλιν νικηταί και τροπαιούχοι εις την θέσιν μας τραγωδούντες και χορεύοντες», θυμάται ο Νικόλαος Κασομούλης. Στα διαλείμματα του πολέμου οι Έλληνες πολεμιστές έτρωγαν, έπιναν και χόρευαν, διηγούμενοι τις νίκες τους με τα ηρωικά τραγούδια και τους χορούς τους.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Κι αν τα χρόνια του πολέμου έχουν κοπάσει, κι οι Κλέφτες κι οι Αρματολοί, λιγότερο από δυο αιώνες μετά την Παλιγγενεσία, δείχνουν να έχουν ξεχαστεί, οι Έλληνες εξακολουθούν να χορεύουν στις χαρές τους.

Τα πανηγύρια στους αυλόγυρους των εκκλησιών, στα άλση γύρω από τα ξωκκλήσια, ακόμη, που ανοίγουν μια φορά τον χρόνο στην εορτή του αγίου τους,  συνάντησαν την σφοδρή αντίδραση μερίδας του κλήρου, άντεξαν όμως και ενσωματώθηκαν σχεδόν ως συνέχεια του καθ’ αυτώ θρησκευτικού δρωμένου, εκτός του ναού, με τον ιερέα συχνά να σέρνει πρώτος τον χορό.

Στα μεγάλα πανηγύρια του καλοκαιριού, Προφήτη Ηλία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κ.ά., η κοινότητα διασκορπισμένη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ανταμώνει και επανασυνδέεται. Όπως τον παλιό καιρό, βλέμματα και προξενιές πλέκονται για να διασφαλιστεί η συνέχεια της ύπαρξης με τις ευλογίες του συνόλου. Εμπορικές συναλλαγές, αναγκαίες προμήθειες του χειμώνα, μικροπολυτέλειες και μικροχαρές, συνδέονται χάρις στο ελληνικό πανηγύρι.

Γιώργος Μυλωνάς: Πανηγύρι στην Λάιστα

Η πρακτική του χορού δεν περιορίζεται στα χωριά μας, αλλά η αξία των παραδόσεων και των συνηθειών του λαού μας αναγνωρίζεται και εξαίρεται ως αναπόσπαστο και κυρίαρχο μέρος της συλλογικής εθνικής αυτοσυνειδησίας.

«Αι χορεύτριαί μας κορίτσια των καλύτερών μας οικογενειών χόρεψαν με το ωραίον αρχαϊκόν ένδυμα τους Ελληνικούς χορούς και πιστοποίησαν με την χάριν των κινήσεων και την ευγένειαν των στάσεων ότι πραγματικώς οι διατηρηθέντες χοροί είναι οι κυκλικοί χοροί των αρχαίων, τους οποίους χόρευαν πέριξ των βωμών», γράφει το 1912 η πρωτοπόρος φεμινίστρια, πρωτεργάτις της ανάδειξης της Ελληνικής παράδοσης και ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων, Καλλιρρόη Παρέν.

Και ο ρομαντικός ελληνολάτρης θεμελιωτής της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σχολής, Γεώργιος Λαμπελέτ, συνεπικουρεί υπογραμμίζοντας την σημασία της ελληνικότητας στην μουσική μας παιδεία:  «το εθνικότερον, δημιουργικότερον, αληθινότερον έργον το οποίον θα κάμουν οι Έλληνες μουσουργοί είναι η καλλιέργεια της ελληνικής μελωδίας με την εφαρμογήν της πολυφωνίας και η τεχνική ανάπτυξής της, επί τη βάσει της αντιστίξεως και της fuga».

Ακόμα και γι’ αυτούς που επιμένουν στα ισοπεδωτικά Δυτικά ακούσματα, το πραγματικό γλέντι, η πραγματική έκφραση των συναισθημάτων, αρχίζει όταν ακούγονται τα παραδοσιακά τραγούδια, τα συρτά και οι μπάλοι. Συχνά  πρωταγωνιστής είναι το κλαρίνο, ένα κεντροευρωπαϊκό εφεύρημα που οι Έλληνες πήραν από τις Βαυαρικές στρατιωτικές μπάντες, και το προσάρμοσαν στα ελληνικά ακούσματα αντικαθιστώντας την φλογέρα, τόσο που, σήμερα τα παραδοσιακά τραγούδια και οι θεράποντες του είδους, συχνά αποκαλούνται «τα κλαρίνα».

Θεόφιλος Χατχημιχαήλ: O Στρατηγός της Πελοποννήσου, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις τον κάμπον της Λέρνης λίμνης συναθροίζει τους nικητάς του Δράμαλη.

Λογιών-λογιών βέβαια τα ακούσματα και οι μουσικές. Άλλα ελληνοπρεπή και πανάρχαια, σαν τον Τσακώνικο της Πελοποννήσου, και άλλα, ζηλώσαντα αιγυπτιακά ή ινδικά μοτίβα που πάντως βρίσκονται κοντύτερα εκφραστικά στον λαό μας από τις άναρθρες κραυγές δήθεν ευρωπαϊκών ακουσμάτων.

Ρέγκος Πολύκλειτος: Σκυριανό Πανηγύρι

Στην σημερινή Covid-19 εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αναγκαίο οι Έλληνες να εξακολουθήσουν να χορεύουν και να τραγουδούν στον κύκλο του χορού, στις ατομικές και στις συλλογικές περιστάσεις. Όπως σε όλα, έτσι και στον χορό και τα πανηγύρια θα υπάρξουν αλλαγές. Έχουμε όμως τα διδάγματα και τους τρόπους να τα προσαρμόσουμε και να προσαρμοστούμε για να επιβιώσουμε. Το κάναμε σε εποχές θεοκρατικές, και σε εποχές Οθωμανικής δουλείας. Μπορούμε και τώρα.

Όπως και την Λαμπρή που πέρασε, χιλιάδες Έλληνες που δεν θα το σκέφτονταν σε άλλες εποχές, ανέπτυξαν δίκτυα επικοινωνίας για να πάρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους, και βγήκαν στα μπαλκόνια τους για να ψάλλουν μέσα από τα βάθη της ύπαρξής τους το ουρανομηκες «Χριστός Ανέστη».

Απέδειξαν έτσι ότι οι  παραδόσεις μας για να επιβιώσουν δεν έχουν ανάγκη από κραυγές, τραμπουκισμούς, ψευτοπαλληκαριές και εκμετάλλευση πονηρών πολιτευτών, όπως συνέβη τις προάλλες στο πανηγύρι στην Αλίαρτο, ενέργειες που δίνουν λαβή για την επιβολή της εξουσίας έναντι του λαού. Οι καιροί επιβάλλουν την ψύχραιμη και έξυπνη διαχείριση του αντιπάλου.

Για τον Έλληνα «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα», διδάσκει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Για αυτό και μόνο αξίζει να υπερασπιστούμε τα πανηγύρια του καλοκαιριού, να προστατεύσουμε τις γιορτές και το ελληνικό έθος.

Όπως ετούτο το Ναξιώτικο τραγούδι διηγείται :

Xορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε,

γιατί σε τούτο το ντουνιά δε θα τα ξαναβρείτε

Δώστε του χορού να πάει,

τούτ’ η γης θα μας εφάει.

Όσοι έχουνε καλή καρδιά και ταχτικά γλεντούνε

μονάχα αυτοί τον ψεύτικο τον κόσμο θα χαρούνε.

Tούτ’ η γης που την πατούμε

όλοι μέσα θε να μπούμε.

Χορέψετε, χορέψετε παπούτσια μη λυπάστε,

μα κείνα ξεκουράζονται τη νύχτα που κοιμάστε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Λύκειο Ελληνίδων

Pax Grecana #12

Στην 12η εκπομπή της Pax Grecana προσεγγίζουμε την πολιτική και τον πολιτισμό της δουλείας, την οκνηρία η οποία υποδύεται τον ηρωισμό, αλλά και την πραγματική γενναιότητα και την οξυδέρκεια ενός Λιβανέζου πολιτικού ηγέτη. Η Ελλάδα δεν είναι δεσποτισμός, επιβολή και δουλεία. Στους Έλληνες ταιριάζει η σκέψη, η δράση, η δημιουργία, ταιριάζει καταπώς έλεγε ο Δημήτρης Πικιώνης, το Φως που έπλασε τον κόσμο.