Μέσα στον Μάϊο αναμένονται τα αποτελέσματα, για την παραγωγή εμβολίων από φυτά

Ανταπόκριση από Στρασβούργο – Νίκος Ρούσσης

Την ύπαρξη, μιας άλλης δυνατότητας, για την παραγωγή εμβολίων κατά του κορωνοϊού, από…φυτά, αποκαλύπτουν με γραπτή τους ερώτηση, δύο ευρωβουλευτές της Ομάδας Ταυτότητας και Δημοκρατίας (Annika Bruna , Herve Juvin) και ο έλληνας ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωσνταντίνου, υποστηρίζοντας, μάλιστα, ότι τα πρώτα αποτελέσματα των σχετικών δοκιμών αναμένονται εντός του Μαΐου 2021!

Στην ερώτηση τους οι ευρωβουλευτές αναφέρουν ότι, μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία, με έδρα στο Κεμπέκ ξεκίνησε, τον Μάρτιο του 2021, την 3η φάση των κλινικών δοκιμών εμβολίου κατά της νόσου COVID-19.

Όπως δε υποστηρίζουν, η εταιρεία αυτή χρησιμοποιεί τη Nicotiana benthamiana, ένα φυτό συγγενές του καπνού και ευρέως χρησιμοποιούμενο στην ιολογία φυτών, του οποίου το αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα επιτρέπει την εύκολη μόλυνσή του για την παραγωγή ψευδοϊικών σωματιδίων (αντιγόνων), αβλαβών και παρόμοιων με τον ιό, τα οποία στη συνέχεια καθιστούν δυνατή την παρασκευή εμβολίου.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των δοκιμών αναμένονται στις αρχές Μαΐου του 2021, αναφέρουν οι ευρωβουλευτές, τονίζοντας όμως ότι, τα φυτά χρησιμοποιούνται ήδη εδώ και 30 χρόνια για την παρασκευή εμβολίων χολέρας, δάγκειου πυρετού και ηπατίτιδας Β. Στο παρελθόν, μια άλλη φαρμακευτική εταιρεία παρήγαγε με τη μέθοδο αυτή 10 εκατομμύρια εμβόλια κατά της γρίπης σε έναν μήνα, καθώς και εμβόλιο κατά του ιού Έμπολα.

Οι ευρωβουλευτές εμφανίζονται βέβαιοι ότι, η χρήση φυτών για την παρασκευή εμβολίων, θα επιτρέψει την ταχεία και σε μεγάλη κλίμακα παραγωγή ενός εμβολίου χαμηλού κόστους, το οποίο θα είναι ασφαλές, κυρίως επειδή τα παραγόμενα ψευδοϊικά σωματίδια δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν εκ νέου.

…και ρωτούν την Κομισιόν αν προτίθεται να χρηματοδοτήσει – ή χρηματοδοτεί ήδη – έρευνα για την παραγωγή εμβολίων από φυτά.

Δεν συζητείται το ότι η απάντηση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

(πηγή)

Πασχάλιο μήνυμα του Πρίγκιπα της Ουαλίας για τους Ορθοδόξους

Οι δεσμοί του Πρίγκιπα της Ουαλίας, Καρόλου, με την Ορθοδοξία και ιδιαίτερα με το Αγιον Ορος, έχουν επιβεβαιωθεί συχνά και έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς ο μελλοντικός βασιλιάς θα είναι, όπως η μητέρα του και κάθε βρετανός μονάρχης, επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Οι δεσμοί αυτοί είναι, εικάζεται, ένας σοβαρός λόγος για τον οποίον ο Πρίγκιπας δεν πρόκειται να διαδεχθεί την μητέρα του υπό τις παρούσες συνθήκες.

Στις 2 Μαϊου 2021 ο Πρίγκιπας Διάδοχος του Βρετανικού θρόνου απηύθυνε στους Ορθοδόξους το ακόλουθο πασχάλιο μήνυμα:


“Καθώς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο ετοιμάζονται να εορτάσουν τον Πάσχα, ήθελα ιδιαίτερα να στείλω τις καλύτερες σκέψεις μου, και τη διαβεβαίωση των προσευχών μου, σε εσάς, τους επισκόπους, τους κληρικούς, τους μοναχούς και όλους τους ανθρώπους, ειδικά σε αυτήν την τόσο δύσκολη και προκλητική χρονιά εν μέσω της ολέθριας πανδημίας Covid. Περισσότερο από οτιδήποτε και πάνω απ’ όλα, ήθελα να διαβεβαιώσω όλους τους Χριστιανούς που ζουν σε εκείνα τα μέρη όπου υφίστανται διωγμούς ή διακρίσεις, και όπου μαρτυρούν την πίστη τους στις πιο δύσκολες συνθήκες, ότι δεν έχουν ξεχαστεί και τους θυμόμαστε στις καρδιές μας.

Έχω ακούσει από πρώτο χέρι τις αμέτρητες μεγάλες δυσκολίες που έχουν υποστεί τόσοι πολλοί, και τους πολυάριθμους τρόπους με τους οποίους επηρεάστηκαν οι ζωές και τα προς το ζην τους. Ενώ το Πάσχα είναι μια εποχή που οι Χριστιανοί συγκεντρώνονται για να μαρτυρήσουν τον Αναστημένο Κύριό μας και τη νίκη της Ανάστασής Του, γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς εξακολουθείτε να αντιμετωπίζετε αυξημένες πιέσεις από τον πρόσθετο αντίκτυπο της πανδημίας στην κοινοτική ζωή και ευημερία.

Και όμως, σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, ενθυμούμαστε πώς το Πάσχα είναι μια εποχή ελπίδας – πώς το φως και η πίστη πάντοτε, ακόμη και όταν βρισκόμαστε στα βάθη της απελπισίας μας, θα ξεπερνά το σκοτάδι. Καθ ‘όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους, και μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες, έχω αντλήσει τόση έμπνευση και θαυμασμό από το θάρρος και τη συμπόνια σας και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση και γαλήνη με την πλήρη γνώση ότι αυτές οι σκοτεινές στιγμές θα περάσουν και θα επιστρέψει νέα ζωή.

Ας ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με τα λόγια του Χριστού: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω» (Κατά Ιωάννην, 14.27).

(πηγή)

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Θαρσείτε


Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε˙ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον” (Ιωάν. ις, 33)

“Μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν θα μας αλλάξει”. -Ζαν Μαμπίρ

Με τι ταραχή περνά ο λαός μας και φέτος τις μέρες τις αναστάσιμες! Πόσο, στην αρχή με μικρές ξυραφιές και πλέον με τσεκούρια κόβουν την χαρά των ανθρώπων, την συναναστροφή, την μυστηριακή θρησκευτική συναύρεση, το κοινό Ποτήριο. Η θλίψη είναι μέρος της ανθρώπινης ζωής, από τότε που απέκτησε συναίσθηση της διαφοράς του καλού από το κακό, κι άφησε πίσω του τον ανέμελο παράδεισο της μακάριας άγνοιας.

Αυτό που αλλάζει στις μέρες αυτές τις θλιβερές, είναι πως δεν είναι οι λίγοι που αποκόβονται από την Ρίζα, όπως συνέβαινε παλιότερα, μα πως επιχειείται βίαια να αποκοπούν οι πολλοί. Δεν είναι οι ασθενείς που εξορίζονται στην Σπιναλόγκα, αλλά οι υγιείς που συμπεριφέρονται ως ασθενείς, σωματοποιώντας την ψυχική υποβολή.

Λίγα χρόνια πριν και α;πό την αρχή της, η κοινωνία, στηριγμένη στον κορμό της κοινής θρησκευτικής ταυτότητας, και αντλώντας από την ρίζα της κοινής εθνικής καταγωγής, είχε την διάκριση να ονοματίσει το ξένο σώμα πριν αναπτυχθεί τόσο ώστε να την απειλήσει. Η συναίσθηση πως η μοίρα του συνόλου είναι κοινή, ενίσχυε την αλληλεγγύη. Η τωρινή θλίψη ταράζει τις ψυχές όσων έχουν χάσει την επικοινωνία με την ρίζα και κρέμονται από τον κορμό μαραμένοι.

Πώς λοιπόν να νικήσουμε τον κόσμο; Η άρνηση του κόσμου είναι η υπέρτατη ύβρις προς Τον Δημιουργό του. Οι μοναχοί που απαρνούνται τα εγκόσμια, αναπλάθουν τον πρωτόπλαστο κόσμο. Οι κήποι και οι κρήνες που σε υποδέχονται στο μοναστήρι, τα αμπέλια, τα ζώα, οι ύμνοι, η κοινή τράπεζα, είναι η υπενθύμιση πως αυτή είναι η Δημιουργία που σου κληρονομήθηκε, μέσα στην οποία θα αξιοποιήσεις τα τάλαντα με τα οποία σε προίκισε ο Δημιουργός σου. Κοίτα, τώρα, ποιο σου δώθηκε να αναπαράξεις και με τι το αντικατέστησες. Την τάξη με χάος, την ομορφιά με ασχήμια, την χαρά με θλίψη. Θλίψη, λοιπόν, θερίζεις.

Ο Κακός, ο δάσκαλος του ψεύδους και του μίσους, εύκολα σε πείθει πως όλα είναι χαμένα. Πως τίποτε δεν γίνεται. Παντού μαυρίλα. Ακόμα και άνθρωποι του Θεού πλανώνται και νομίζουν πως κατέχουν την αλήθεια, σπείροντας τον σπόρο της απελπισίας, αυτό δηλαδή που θέλει ο Κακός για να στεριώσει την εξουσία του, και κηρύσσουν πως η απάθεια για τα κοινά και το εγωιστικό κλείσιμο στην επιδίωξη της σωτηρίας σου είναι η λύση. Αν ο καθένας αγίαζε, βέβαια θα ζούσαμε σε κόσμο αγίων. Μα αυτή η ψευδαίσθηση αγιότητας είναι απάτη του Κακού.

Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος:

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_S73R9891

“Σε κάθε εποχή, κράζει στους δικούς Του ο Κύριος- μη φοβήσθε! Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: μη φοβήσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: μην τους φοβήσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10, 28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από το φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «εγέρθητε και μη φοβήσθε!» (Μτ. 17, 6). Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας ΟΡΑΤΕ ΜΗ ΘΡΟΕΙΣΘΕ! (Μτ. 24,6)

Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο » (Ιω 16,33)

Λίγες ημέρες πριν από την Λαμπρή, η ανάσταση του Λαζάρου, του καρδιακού φίλου του γλυκύ Χριστού, του διαλεχτού θεανθρώπου, του θεού δημιουργού της τάξεως μέσα στο χάος των εκατόγχειρων τεράτων, Jesus / Zeus, χτυπά τα κουδούνια των βοσκών και τους καλεί στα ψηλά βουνά της ελευθερίας, εκεί όπου πάππου προς πάππον νικάται το χάος του πεδινού ισοπεδωμένου υποχωρούντος κόσμου.

Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας,
Λαζάρου την Ανάσταση να πω στ’ αρχοντικό σας.
Εβγάτε παρακαλούμε, για να σας διηγηθούμε,
για να μάθετε τί εγένη, σήμερα στην Παλαιστίνη.
Σήμερον έρχεται ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός.
Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρον τον αδερφό τους τον γλυκύ και καρδιακό τους,
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον μοιρολογούσαν.
Την ημέρα την τετάρτη, κίνησε ο Χριστός για να ‘ρθει.
Και εβγήκε κι η Μαρία έξω από τη Βηθανία.
Και εμπρός του γόνυ κλεί, και τους πόδες του φιλεί.
-Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου, δεν θ᾿ απέθνησκε ο αδερφός μου.
Μα κι εγώ τώρα πιστεύω, και καλότατα εξεύρω,
ότι δύνασ᾿ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις.
Λέγε, πίστευε, Μαρία άγωμεν εις τα μνημεία.
Κείνοι παρευθύς επήγαν και τον τάφο του εδείξαν.
Τον τάφο να μου δείξετε και ‘γώ θε να πηγαίνω.
Τραπέζι να ετοιμάσετε, και ‘γώ τον ανασταίνω.
Επήγαν και του έδειξαν τον τάφο του Λαζάρου.
Τους είπε και εκύλισαν τον λίθο, πούχε απάνου.
Τότε κι ο Χριστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει:
Άδη, Τάρταρε και Χάρο. Λάζαρον θα σε τον πάρω.
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου.
Παρευθύς από τον Άδη, ως εξαίσιο σημάδι, Λάζαρος απενεκρώθη, ανεστήθη και σηκώθη.
Λάζαρος σαβανωμένος και με το κηρί ζωσμένος.
Εκεί Μάρθα και Μαρία, εκεί κι όλη η Βηθανία.
Μαθητές και Αποστόλοι τότε ευρεθήκαν όλοι,
δόξα τω Θεό φωνάζουν, και το Λάζαρο εξετάζουν.

“Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν” (Ιωάννης 11:11).

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ημέρα της Γης

Ημέρα της Γης. Υπενθύμιση πως είμαστε περαστικοί από αυτό το προνομιακό κατάφυτο, γεμάτο νερό και ζωή θέρετρο του γυμνού γαλαξία και πως οι επόμενοι πρέπει να το βρουν τουλάχιστον όπως το βρήκαμε.

Καμπανάκι πως αυτός εδώ δεν είναι τόπος εξορίας και λύπης, αν αγαπάμε τον τόπο που μας δόθηκε, και τους ανθρώπους με τους οποίους τον μοιραζόμαστε.

Η αγάπη της Γης, της θηλυκής μήτρας του κόσμου, αυτής που φέρνει από τα βάθη της όλα τα ξόμπλια, τα στολίδια και τις ομορφιές που είναι γύρω μας, είναι η φωτογραφία της ταυτότητάς μας. Το σερνικό πάθος του «κατακυριεύσατε την γην» είναι αυτό που καρφώνει σιδερένιους ουρανοξύστες, τσιμεντένιες κολώνες και ανεμογεννήτριες, ζητώντας να της αρπάξει την ουσία της, κατακτητικά, βίαια, σαν μετροπόντικας που εκτρωματικά κομματιάζει τα σπλάχνα της, για τον εγωισμό και το κέρδος.

Η γη των μανάδων, έγινε γη των πατέρων. Μα μετά από λίγες χιλιάδες χρόνια,  οι πατέρες έπαψαν να την προστατεύουν και να την υπερασπίζονται, κι ετοιμάζονται να εποικίσουν τον γενέθλιο Άρη.

Κι όμως, η αγάπη της γης είναι φυσικό προνόμιο όλων των λαών της γης. Είναι ο ομφάλιος λώρος που συνδέει κάθε άνθρωπο με την γη του, καθώς αιωρείται ανάμεσα στον Πατέρα Ουρανό, στον συμπαντικό προορισμό του, και την Μητέρα Γη, την υλική του έκφανση.

Η φιλοπατρία, η αγάπη της γης των πατέρων, επιζεί ακόμη στους λαούς που έχουν κρατηθεί συνδεδεμένοι με τις ρίζες τους, με το κεφάλι στα σύννεφα και τα πόδια στο χώμα. Στους ανθρώπους που δεν αφέθηκαν να τους καταπιεί η δίνη της ερήμου, χαμένοι χωρίς δρόμο, χωρίς προορισμό, χωρίς σωματικό και πνευματικό ύδωρ.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι μυρμηγκιάζουν ομοιόμορφοι και, πλέον, κυριολεκτικά απρόσωπα, στους δρόμους των μητροπόλεων της Κάλι Γιούγκα, από την Κίνα ως το Ρίο, αριθμοί σε στατιστικές «ειδικών» που δεν δίνουν δεκάρα για το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωση του ανθρώπινου προσώπου.

Υπάρχουν όμως και λαοί που επιμένουν να διατηρούν την ιδιοπροσωπία τους. Να τιμούν τους προγόνους τους, τους ήρωες και τους θεούς τους, τις δοξασίες και τις παραδόσεις τους. Είναι αυτοί που το υπερφίαλο κύμα του «κατακυριεύσατε την γη» λύγισε, αλλά δεν έσπασε.

Στις 8 Νοεμβρίου του 2020, ο David Choquehuanca Céspedes, 39ος Αντιπρόεδρος της Βολιβίας, απευθύνθηκε στο Βολιβιανό κοινοβούλιο στην πρωτεύουσα Λα Παζ, με αφορμή την εκλογή της νέας κυβερνήσεως στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 2020.

Ο Αντιπρόεδρος και πρώην υπουργός εξωτερικών, γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό κοντά στην λίμνη Τιτικάκα το 1961. Σπούδασε Ιστορία και Ανθρωπολογία και έλαβε μεταπτυχιακό στα Δικαιώματα των Ιθαγενών Λαών.

Ακολουθεί η ομιλία του.

«Με την άδεια των θεών μας, των μεγαλύτερων αδερφών μας και της Παχαμάμας μας, των προγόνων μας, των αχαχίλων μας, με την άδεια του Πατούτζου μας, του ουράνιου τόξου μας, του ιερού φύλλου μας.

Με την άδεια των λαών μας, με την άδεια όλων όσοι είναι παρόντες και δεν είναι παρόντες σε αυτήν την αίθουσα.

Σήμερα, σε λίγα λεπτά, θέλω να μοιραστoύμε τις σκέψεις μας.

Είναι υποχρέωσή μας να τα βρούμε, είναι υποχρέωσή μας να συνομιλούμε, είναι προϋπόθεση του να ζούμε καλά.

Ως άνθρωποι αρχαίων πολιτισμών, του πολιτισμού της ζωής, εμμένουμε στις ρίζες μας που εκτείνονται από την αυγή των απομακρυσμένων εποχών.

Εμείς τα παιδιά έχουμε κληρονομήσει έναν αρχαίο πολιτισμό ο οποίος καταλαβαίνει ότι όλα είναι αλληλένδετα, ότι τίποτα δεν χωρίζεται και τίποτα δεν είναι εκτός. Γι’ αυτό, μας λένε ότι πρέπει να προχωρήσουμε μαζί. Και η ευημερία όλων είναι η ευημερία του εαυτού μας, ότι η βοήθεια στον άλλο είναι ένας λόγος για να μεγαλώνουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι, ότι το να δώσουμε κάτι προς όφελος του άλλου μας κάνει να νιώθουμε ενισχυμένοι, ότι η ένωση και η αναγνώριση του εαυτού μας σε όλα, είναι το μονοπάτι του χθες, του σήμερα και του αύριο και πάντα, αυτού από το οποίο δεν έχουμε απομακρυνθεί ποτέ.

Οι κώδικες των αρχαίων πολιτισμών είναι η ουσία της ζωής μας. Δεν είναι μόνο η οργάνωση της κοινωνίας των ανθρώπων, είναι το σύστημα οργάνωσης της ζωής όλων των όντων, ό, τι υπάρχει, όλων όσων ρέουν με ισορροπία στον πλανήτη μας στην Μητέρα Γη.

Μέσα στους αιώνες, οι πολιτιστικοί κανόνες έσπασαν και πολλοί εξοντώθηκαν. Η αυθεντική σκέψη υποβλήθηκε συστηματικά στην αποικιακή σκέψη.

Αλλά δεν μπόρεσαν να μας απενεργοποιήσουν. ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Είμαστε δυνατοί. Είμαστε σαν την πέτρα, είμαστε η φωτιά που δεν σβήστηκε ποτέ. Είμαστε Jaguar. Είμαστε Comanche. Είμαστε οι Μάγια. Είμαστε Γκουαράνι. Είμαστε οι Mapuche, Mojeño. Είμαστε οι Αϊμάρα. Είμαστε οι Quechua και όλοι οι λαοί της κουλτούρας της ζωής που ξυπνούν την ισότητα, την εξέγερση με σοφία.

Σήμερα η Βολιβία και ο κόσμος βιώνουν μια μετάβαση που επαναλαμβάνεται κάθε 2.000 χρόνια. Μέσα στο πλαίσιο της κυκλικότητας του χρόνου, πηγαίνουμε από τον μη-χρόνο στον χρόνο, δημιουργώντας την νέα αυγή στην ιστορία μας.

Ένας νέος ήλιος και μια νέα έκφραση στη γλώσσα της ζωής όπου η ενσυναίσθηση για τον άλλο ή το συλλογικό καλό αντικαθιστά τον εγωιστικό ατομικισμό.

Όταν οι Βολιβιανοί βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως ίδιο,  γνωρίζουμε ότι όταν είμαστε ενωμένοι, αξίζουμε περισσότερο. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που είμαστε ξανά στο Jiwasa, στο «δεν είμαι εγώ, είμαστε εμείς».

 Το Jiwasa είναι ο θάνατος του ανθρωποκεντρισμού και του θεοκεντρισμού.

Κανένα άτομο δεν έχει ιδιοκτήτη. Κανείς σε αυτόν τον κόσμο δεν πρέπει να αισθάνεται ιδιοκτήτης κανενός.

Στη Βολιβία το 2006, ξεκινήσαμε τη σκληρή δουλειά για να συνδέσουμε τις ατομικές και συλλογικές ρίζες μας, να επιστρέψουμε στο να είμαστε ο εαυτός μας, να επιστρέψουμε στο κέντρο μας, στην ισορροπία από την οποία προκύπτει η σοφία των πιο σημαντικών πολιτισμών του πλανήτη μας.

Βρισκόμαστε σε πλήρη διαδικασία ανάκτησης των γνώσεών μας – των κωδίκων του πολιτισμού της ζωής, των πολιτιστικών κανόνων μιας κοινωνίας που ζούσε σε στενή σχέση με τον κόσμο, με την φύση και με την ατομική και συλλογική ζωή. Βρισκόμαστε σε πλήρη διαδικασία κατασκευής του suma kamaña από το suma akalle μας, το να εγγυηθούμε το ατομικό αγαθό και το συλλογικό ή κοινοτικό αγαθό.

Βρισκόμαστε σε καιρούς ανάκτησης της ταυτότητάς μας, των πολιτιστικών μας ριζών. Έχουμε πολιτιστικές ρίζες. Έχουμε φιλοσοφία, ιστορία. Έχουμε τα πάντα, είμαστε άνθρωποι και έχουμε δικαιώματα.

Ένας από τους ακλόνητους κανόνες του πολιτισμού μας είναι η κληρονομική σοφία. Η εγγύηση της ισορροπίας σε όλο το χρόνο και το χώρο είναι να γνωρίζει κανείς πώς να διαχειρίζεται όλες τις συμπληρωματικές ενέργειες, την κοσμική ενέργεια που προέρχεται από τον ουρανό και την ενέργεια που αναδύεται κάτω από την επιφάνεια της γης.

Αυτές οι δύο τελλουρικές κοσμικές δυνάμεις αλληλοεπιδρούν, δημιουργώντας αυτό που αποκαλούμε ζωή ως ορατή (Pachamama) και πνευματική (Pachakama) ολότητα.

Κατανοώντας τη ζωή από την άποψη της ενέργειας (της δύναμης της ζωής), έχουμε τη δυνατότητα να τροποποιήσουμε την ιστορία, την ύλη και τη ζωή μας ως σύγκλιση της δύναμης chacha-warmi [άντρας-γυναίκας], όταν αναφερόμαστε στη συμπληρωματικότητα των αντιθέτων.

Ιστορικά, η επανάσταση νοείται ως πολιτική πράξη για την αλλαγή της κοινωνικής δομής και ως εκ τούτου για τη μεταμόρφωση της ζωής του ατόμου. Καμία από τις επαναστάσεις δεν κατάφερε να τροποποιήσει τη διατήρηση της εξουσίας προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο του λαού.

Δεν κατέστη δυνατό να αλλάξει η φύση της εξουσίας, αλλά η εξουσία κατάφερε να διαστρεβλώσει το μυαλό των πολιτικών. Η εξουσία μπορεί να καταστρέψει και είναι πολύ δύσκολο να τροποποιηθεί η δύναμη της εξουσίας και οι θεσμοί της, αλλά είναι μια πρόκληση που θα αναλάβουμε μέσα από τη σοφία των λαών μας. Η επανάστασή μας είναι η επανάσταση των ιδεών. Είναι η επανάσταση της ισορροπίας, επειδή είμαστε πεπεισμένοι ότι για να μετασχηματίσουμε την κοινωνία, την κυβέρνηση, τη γραφειοκρατία, τους νόμους και το πολιτικό σύστημα, πρέπει να αλλάξουμε ως άτομα.

Πρόκειται να καλλιεργήσουμε αντιτιθέμενες συμπτώσεις για να βρούμε λύσεις μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς, μεταξύ της εξέγερσης των νέων και της σοφίας των παππούδων, μεταξύ των ορίων της επιστήμης και της αμετάβλητης φύσης, μεταξύ δημιουργικών μειονοτήτων και παραδοσιακών πλειοψηφιών, μεταξύ των ασθενών και των υγιών, μεταξύ των ηγεμόνων και των ηγεμονευομένων, μεταξύ της λατρείας της ηγεσίας και του δώρου της υπηρεσίας των άλλων.

Η αλήθεια μας είναι πολύ απλή – ο κόνδορας φεύγει μόνο όταν η δεξιά πτέρυγα του βρίσκεται σε τέλεια ισορροπία με την αριστερή πτέρυγα. Το καθήκον του εαυτού μας ως ισορροπημένων ατόμων διακόπηκε βίαια πριν από αιώνες. Δεν το έχουμε τελειώσει και η εποχή της ayllu, της κοινότητας, είναι ήδη μαζί μας.

Απαιτεί να είμαστε ελεύθεροι και ισορροπημένοι άνθρωποι για να οικοδομήσουμε αρμονικές σχέσεις με τους άλλους και με το περιβάλλον μας, είναι επείγον να είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε την ισορροπία για τον εαυτό μας και για την κοινότητα.

Βρισκόμαστε στην εποχή των αδελφών των Apanaka Pachakuti, αδελφών της αλλαγής, όπου ο αγώνας μας δεν είναι μόνο για μας, αλλά και για αυτούς και όχι εναντίον τους. Ζητάμε την εντολή. Δεν επιδιώκουμε αντιπαράθεση. Επιδιώκουμε ειρήνη. Δεν είμαστε από την κουλτούρα του πολέμου ή της κυριαρχίας. Ο αγώνας μας είναι ενάντια σε κάθε είδους υποταγή και ενάντια στη μοναδική αποικιακή, πατριαρχική σκέψη, από όπου κι αν έρχεται.

Η ιδέα της συνάντησης μεταξύ πνεύματος και ύλης, ουρανού και γης, Pachamama και Pachakama, μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε ότι μια νέα γυναίκα και ένας νέος άντρας θα είναι σε θέση να θεραπεύσουν την ανθρωπότητα, τον πλανήτη και την όμορφη ζωή που είναι μέσα του, και να επιστρέψουν την ομορφιά στη μητέρα μας γη.

Θα υπερασπιστούμε τους ιερούς θησαυρούς του πολιτισμού μας από κάθε παρέμβαση. Θα υπερασπιστούμε τους λαούς μας, τους φυσικούς μας πόρους, τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας.

Θα επιστρέψουμε στον ευγενή δρόμο της ολοκλήρωσης, τον δρόμο της αλήθειας, τον δρόμο της αδελφότητας, τον δρόμο της ενότητας, τον δρόμο του σεβασμού για τις αρχές μας, τις αδελφές μας, τον δρόμο του σεβασμού για τη φωτιά, τον δρόμο του σεβασμού για τη βροχή, το δρόμο του σεβασμού για τα βουνά μας, το δρόμο του σεβασμού για τα ποτάμια μας, το δρόμο του σεβασμού για τη μητέρα μας γη, το δρόμο του σεβασμού για την κυριαρχία των λαών μας.

Αδελφοί, εν κατακλείδι, εμείς οι Βολιβιανοί πρέπει να ξεπεράσουμε τη διαίρεση, το μίσος, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις μεταξύ συμπατριωτών. Τώρα δεν θα υπάρχει πλέον δίωξη για την ελευθερία της έκφρασης, ούτε  δίωξη της πολιτικής.

Τώρα δεν θα υπάρχει πλέον κατάχρηση εξουσίας. Η εξουσία είναι για να βοηθάει. Η δύναμη πρέπει να κυκλοφορεί. Όπως και η οικονομία, η εξουσία πρέπει να αναδιανεμηθεί. Πρέπει να κυκλοφορεί. Πρέπει να ρέει, όπως το αίμα ρέει μέσα στο σώμα μας. Τώρα δεν υπάρχει πλέον ατιμωρησία, αδερφοί της δικαιοσύνης.

Ωστόσο, η δικαιοσύνη πρέπει να είναι πραγματικά ανεξάρτητη. Ας τερματίσουμε τη μισαλλοδοξία, τη δικαστικοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Μητέρας Γης μας.

Αυτό σημαίνει να ακούγεται το μήνυμα των λαών μας που προέρχεται από τα βάθη της καρδιάς τους. Σημαίνει να θεραπεύσουμε τις πληγές, να μας κοιτάζουμε με σεβασμό, να κάνουμε να ανακάμψει η πατρίδα, να ονειρευόμαστε μαζί, να χτίζουμε αδελφότητα, αρμονία, ένταξη, ελπίδα για να εγγυηθούμε την ειρήνη και την ευτυχία για τις νέες γενιές.

Μόνο τότε μπορούμε να επιτύχουμε να ζούμε καλά και να κυβερνούμε τους εαυτούς μας.

Τζαλάλα Βολιβία!»

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ο θάνατος του Πρίγκιπα Φίλιππου και η ελλαδική πολιτική επιπολαιότητα

Είτε θα τους κάνουμε θεούς είτε θα τους εξορίζουμε στα τάρταρα. Η “άσπρο-μαύρο” προσέγγιση των γεγονότων αποτελεί φαινόμενο που βρίσκεται σε έξαρση την τελευταία δεκαετία, και όχι αναίτια. Τα δίπολα “μνημόνιο-αντιμνημόνιο” και “εμβόλιο νάναι κι ό,τι νάναι-δεν μπολιάζομαι, δεν μπολιάζομαι” είναι τα κομβικά σημεία της πόλωσης αυτής της περιόδου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική για την προσωπικότητα του πρίγκιπα Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου, και πάλαι ποτέ πρίγκιπα της Ελλάδος, ακολουθεί την γενικότερη τάση. Και στα μεν ξεσκονίσματα στην πλάτη της Αγγλικής πρεσβείας δεν μπορεί κανείς να αντιλέξει, όπως δεν μπορεί να διαφωνίσει με τα ρομαντικά σχόλια που αυθόρμητα προκαλεί η αναδρομή στο βασιλικό παραμύθι. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτή η τελευταία συμπάθεια προς τους βασιλείς κρύβει έναν υγιή πυρήνα νοσταλγίας για μια “χρυσή εποχή” κοινωνικής αρμονίας, πριν την επέλαση της “πάλης των τάξεων” και της ασίγαστης λαιμαργίας των γιάπηδων και των νεόπλουτων.

Είναι η ίδια ενδόμυχη επαναστατικότητα “εμπρός, πίσω!” που εκφράζουν οι συμμετέχοντες στις πρόσφατες ψηφοφορίες του δημοφιλούς “Ράδιο Αρβύλα”, στις οποίες οι επιλογές “κατάργηση πολιτικών” (9/4) και “Πάσχα στο χωριό” (12/4) κατατρόπωσαν τις επιλογές “παίρνετε ένα εκατομμύριο ευρώ” και “άνοιγμα των μπαρ”.

Η αντιμετώπιση του θανάτου του συζύγου της βασίλισας της Αγγλίας από τους συλήβδην “αντιβασιλικούς” αποτελεί επιβεβαίωση της νοσηρότητας της ελληνικής πολιτικής αντιλήψεως του “αντί” σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Κάποιοι βασιλόφρονες οι οποίοι εξ οικογενειακής παραδόσεως διατηρούν μια συμπάθεια προς τον θεσμό, υπερέβαλλαν εαυτούς ωσάν ο μακαρίτης Φίλιππος να ήταν ο παππούς τους. Εάν είχαν επιδείξει την ίδια ζέση και δραστηριότητα για τον Φίλιππο τον Μακεδόνα, η Ελληνο-σκοπιανή διένεξη θα είχε ενδεχομένως διαφορετική πορεία.

Οι νεοβασιλόφρονες, αυτοί δηλαδή που βρίσκονται στις παρυφές μεταξύ του “ξεσκονίσματος” της νεοδημοκρατικής πολιτικής και της υποψίας ότι μπορεί πράγματι ο πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδος να δραστηριοποιηθεί ενεργά στα ελληνικά πράγματα, αποτελούν μια θλιβερή ομάδα που θα προσκυνούσαν και τον πρίγκιπα της Ζαμούντα αρκεί να τους μοίραζε χρυσούν ωρολόγιον.

Οι “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω” ακροδεξιοί εξαπέλυσαν πρωτοφανείς κατάρες στον αποθανώντα, υιοθετώντας όλα τα κλισέ της Αριστεράς, παραβλέποντας σημαντικά γεγονότα και χρεώνοντας στον μακαρίτη, δικά τους ελλείμματα.

Γράφτηκε εκτενώς, για παράδειγμα, ότι ο Φίλιππος, ο οποίος έφυγε βρέφος μηνών από την γενέθλιά του Κέρκυρα, μισούσε τους Έλληνες και δεν ξαναπάτησε το πόδι του στην Ελλάδα.

Φευ, μπορεί ο Φίλιππος να είχε εκφράσει πικρία για την παραλίγο εκτέλεση του πατέρα του και την εκδίωξή του που σήμανε και την διάλυση της οικογένειάς του, επισκέφθηκε όμως την Ελλάδα αρκετές φορές και διατηρούσε αγαθές σχέσεις με τους Έλληνες συγγενείς του.

Στον γάμο του Διαδόχου Παύλου και της Φρειδερίκης του Αννόβερο το 1938, επί ηγεσίας Ιωάννου Μεταξά (επάνω δεξιά στην φωτογραφία).

Με τον τότε Διάδοχο Παύλο σε άσκηση του Στόλου στον Σαρωνικό, τον Δεκέμβριο του 1939.
Με τον τ. βασιλιά Κωνσταντίνο και την βασίλισσα Αννα-Μαρία στην βάπτιση του γιου τους Πρίγκιπα Φίλιππου στον Ορθόδοξο ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο.
Στο Αγιον Ορος (το οποίο επισκέπτεται τακτικά και ο γιος του Κάρολος).

Ηταν, γράφουν, μισέλληνας, και μάλιστα εξ αίματος, και φέρων προπατορικό αμάρτημα, επειδή ο πατέρας του, πρίγκιπας Ανδρέας, καταδικάστηκε σε θάνατο στην “Δίκη των 6”, μια δίκη με την οποία η πολιτική τάξη της Ελλάδος θέλησε να αποσείσει τις ευθύνες της για την Μικρασιατική Εκστρατεία και την επακολουθήσασα καταστροφή, και η οποία ακυρώθηκε από τον Αρειο Πάγο το 2010, δικαιώνοντας μετά θάνατον τους 8 κατηγορουμένους, εκ των οποίων εκτελέστηκαν οι 6.

Οι μετά θάνατον “υπερπατριώτες” υβριστές του πρίγκιπα Φίλιππου, απευθύνουν στον νεκρό και ακόμη άθαφτο, κατάρες που δεν εκστόμισαν ούτε όταν προ τριών μόλις ετών 100 συνέλληνές μας κάηκαν ζωντανοί στο Μάτι (και εκατοντάδες τραυματίστηκαν βαριά και έχασαν τα σπίτια τους) λόγω της εγκληματικής αμέλειας πολλών μικρών, μεσαίων και μεγάλων παραγόντων του ελεύθερου Ελληνικού κράτους (μάλιστα κάποιοι μου έκαναν την παρατήρηση γιατί επέμενα να δημοσιεύω στην εφημερίδα που τότε διηύθυνα, και επί ένα χρόνο, μέχρι την διακοπή της έκδοσής της το 2019, μια κόκκινη ταινία η οποία ανέγραφε “Μάτι 23 Ιουλίου 2018 – Εμείς δεν ξεχνάμε” ).

Γιατί κατηγορείται μετά θάνατον ένας 99χρονος πρίγκιπας της Αγγλίας; Διότι, λένε, δεν έσωσε τα Ελληνόπουλα της Κύπρου από την αγχώνη του κυβερνήτη της μεγαλονήσου, Χάρτινγκ (του βετεράνου της Καλλίπολης, με προϋπηρεσία στην καταστολή εξεγέρσεων στην Ασία και στην Αφρική). Και για εμάς μεν τους Έλληνες το έπος της ΕΟΚΑ αποτελεί ένα δαφνοστεφανωμένο κεφάλαιο της Ιστορίας μας, για την Αγγλία όμως (τότε ακόμη Βρετανική Αυτοκρατορία) ήταν μια ένοπλη εξέγερση σε ένα έδαφος που θεωρούσε δικό της σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες, στις οποίες ως γνωστόν εντρυφούν οι νεόκοποι γεωπολιτικοί αναλυτές, ο δε Φίλιππος δεν ήταν βασιλιάς της Ελλάδος οπότε το μένος και η αρά θα ήσαν δικαιολογημένες, αλλά σύζυγος της βασίλισσας μιας χώρας που αντιμετώπιζε ένοπλα κινήματα σε πλήθος χωρών που αποζητούσαν, και δικαίως, την ανεξαρτησία τους.

Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι διαπρύσιοι μαχητές να ζητήσουν τα ρέστα του Σολωμού Σολωμού από τον Αλλο Κόσμο, επειδή δεν κατέβασε εν τέλει την σημαία του κατακτητή από τον ιστό, μιας και αυτοί -αν βεβαίως είχαν τα κότσια…- θα την κατέβαζαν και θα την τάιζαν στους κατακτητές για πρωινό.

Μπορείς πολλά και σε πολλά επίπεδα να πεις, αναφορικά με τον εκλειπόντα και με τους βασιλικούς οίκους ανά τον κόσμο για την ενεργή συμμετοχή ή την σιωπηλή τους συγκατάβαση στα δεινά του πλανήτη προκειμένου να διατήρήσουν τους θρόνους τους και τα προνόμιά τους.

Μπορείς όμως και να θυμηθείς ότι είναι οι τελευταίοι μιας μακράς Ευρωπαϊκής παραδόσεως, που καταφέρνουν να προσφέρουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς στους λαούς τους, υπεράνω μικροκομματικών εχθροπαθιών οι οποίες καθιστούν τους πολιτικούς δυνάστες, και τους λαούς δυστυχείς.

“Εάν λες συνεχώς πως είναι για το δημόσιο συμφέρον, οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, καταλήγεις να γίνεσαι υποχείριο γιατί κάποιος αποφασίζει ότι “εγώ ξέρω ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον κι εσύ δεν ξέρεις, γι’ αυτό πήγαινε στην φυλακή”.

Μπορείς να πεις ότι η πολιτική σκηνή της Ελλάδος πουλάει αντιβασιλικά τσιτάτα από την εποχή του “Εθνάρχη” ο οποίος με το γνωστό τρικ του δημοψηφίσματος έγινε πολιτικός-βασιλιάς στην θέση του βασιλιά, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιρροή των γόνων του ελληνικού βασιλικού οίκου οι οποίοι συνδέονται με εξ αίματος και εξ αγχιστείας συγγένειες με όλους τους νυν και τέως βασιλείς της Ευρώπης, προκειμένου να προαχθούν τα ελληνικά ζητήματα. Και ναι, εάν ένας Αφρικανός ο οποίος γεννήθηκε στην Ελλάδα πριν δυόμισυ δεκαετίες κάνει περήφανους τους Ελληνες, μια Ευρωπαϊκή οικογένεια της οποίας τα μέλη γεννήθηκαν τον τελευταίο ενάμισυ αιώνα επί ελληνικού εδάφους, πολέμησαν για την Ελλάδα, και επέκτειναν τα σύνορά της απελευθερώνοντας επί βασιλείας τους εδάφη, από τα Επτάνησα τα οποία δόθηκαν από τους Αγγλους ως “προίκα” στον Γεώργιο Α’ , ως την Ηπειρο και την Βόρειο Ηπειρο που απελευθερώθηκαν επί Κωνσταντίνου Διαδόχου και Στρατηλάτη, είναι ελληνική, με τις καλές και τις κακές της στιγμές.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι philip-and-alexandra.jpg
Ο πρίγκιπας Φίλιππος σε παιδική ηλικία, με την πριγκίπισα Αλεξάνδρα, μετέπειτα βασίλισσα της Γιουγκοσλαβίας, κόρη του βασιλέως Αλεξάνδρου Α’ των Ελλήνων και της Ασπασίας Μάνου.
Το διάσημο του Τάγματος του Σωτήρος θα συνοδεύσει τον Πρίγκιπα Φίλιππο στην τελευταία του κατοικία. Το όνομα και η μορφή του διασήμου επελέγη ώστε να υπενθυμίζει πως χάρη στον Σωτήρα Χριστό πραγματοποιήθηκε η Εθνική Παλιγγενεσία. Πρώτος αρχηγός του Τάγματος ήταν ο Βασιλεύς Όθων.

Μπορείς να πεις πως ο Πρίγκιπας Φίλιππος αποτελεί έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας εποχής όπου οι αξίες τους καθήκοντος προς την Πατρίδα και την Οικογένεια είχαν θεμελιώδη σημασία, εμπνέοντας τους πολίτες…

… να σέβονται τις γυναίκες
… να αγαπούν την Φύση (στην φωτογραφία, στην Ανταρκτική, το 1957)
… να αγαπούν την οικογένεια.

Ηταν επίσης από τους σπάνιους ανθρώπους οι οποίοι όσο ψηλά και αν φθάσουν έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Ερωτηθείς, για παράδειγμα, το 1967, εάν θα ήθελε να επισκευφθεί την Σοβιετική Ενωση, είπε το περίφημο “Θα ήθελα πολύ να πάω στην Ρωσία, παρότι οι μπάσταρδοι δολοφόνησαν την μισή μου οικογένεια” (αναφερόμενος στους Τσάρους).

Μπορείς να πεις πως, αν και πρωτοπόρος της οικολογίας, ως επικεφαλής της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας και στην συνέχεια του WWF, διατηρούσε ζωηρές επιφυλάξεις για την τροπή και την εμπορευματοποίησή της, εκφράζοντας ως πολύ πρόσφατα τον σκεπτικισμό του για ζητήματα όπως η “κλιματική αλλαγή” .

Μπορείς να πεις, τέλος, ότι ο εκλειπών απετέλεσε ένα υπόδειγμα της θέλησης του ανθρώπου απέναντι στην μοίρα. Κι αν οι κακεντρεχείς άμυαλοι πουν πως πρόκειται, στο κάτω της γραφής για πρίγκιπα και δεν αξίζει συμπόνοια, ας αναλογισθούν πως όσο πιο ψηλά είναι κανείς, τόσο πιο άσχημη και τραυματική είναι η πτώση. Και πως ένας μικρός πρίγκιπας, ένα παιδί που κάποτε περιφερόταν εξόριστο χωρίς πατρίδα, χωρίς πατέρα και μητέρα, κατάφερε να κρατηθεί στο ύψος της θέσεώς του με αξιοπρέπεια επί επτά δεκαετίες, και να εμπνεύσει τον σεβασμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αυτό δεν είναι λίγο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δημογραφικό μέρος Β’: Η Δύση

Είναι ζήτημα ζωής: Ένα μεγάλο ΟΧΙ στη χημική βιομηχανία

Δεν είναι μόνο οι Έλληνες που μειώνονται δραματικά, με την αυθυποβολή του μεγαλείου (στην Αγγλία είναι γνωστή η φράση «too posh to push» για τις καθωσπρέπει Αγγλίδες, αλλά και οι ξένοιαστοι καβαλάρηδες δεν πάνε πίσω) και την αποφυγή γεννήσεων, δηλαδή την απόλυτη ύβρη, την άρνηση συνέχισης της ζωής, το σπάσιμο της δημιουργικής αλυσίδας. Δεν είναι όμως υπεύθυνη μόνο η οικονομική κρίση όπως στην περίπτωση της Ελλάδας και ο επιβεβλημένος τρόπος ζωής.

Ένας πολύ ορατός εχθρός έχει παρεισφρήσει,, ένας εχθρός που διαλαλεί την ευκολία και την ευελιξία της καθημερινότητας, το “τρώω χωρίς να λερώσω τα χέρια μου, χωρίς καν να προσπαθήσω”. Το πλαστικό είναι μια μεταπολεμική μάστιγα η οποία συνοψίζει περίφημα το σκεπτικό της μετά το 1945 εποχής. Με ιστορία ενός και πλέον αιώνα, το πλαστικό προωθήθηκε ως πρωτοποριακή λύση για μια πιο οικονομική ζωή αφού πλέον ένα χάλκινο σκεύος μπορούσε να αντικατασταθεί από δύο πλαστικά.

Προϊόν των χημικών βιομηχανιών της Αγγλίας, όπου πρωτοεμφανίστηκε ως ρεγιόν (συνθετικό «μετάξι»-οι ευφημισμοί είναι αγαπημένα παιχνίδια των διαστρεβλωτών της Φύσης), με δεύτερο τον βακελίτη του Βελγίου, ακολουθήθηκε ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από  το σελοφάν, το σελοτέιπ, το νάιλον, το πλεξιγκλάς και το τεφλόν. Μετά τον Πόλεμο, άλλαξαν την ζωή μας τα νάυλον καλσόν, τα τάπερ, το βινύλιο, οι πλαστικές τσάντες και εσχάτως τα πλαστικά μπουκάλια. Αν το παρατηρήσετε, τα περισσότερα έχουν ένα κοινό: είναι «σαν». Σαν ύφασμα, σαν χαρτί, σαν γυαλί. Δηλαδή, απάτες. Και όπως με όλες τις απάτες, κάποτε έρχεται η ώρα του ταμείου, στην περίπτωση αυτή, με το πιο ακριβό τίμημα, την ίδια την ζωή.

Γιατί, όπως δήλωσε στον βρετανικό Γκάρντιαν (28-3-2021) η Shanna Swan, καθηγήτρια περιβαλλοντικής ιατρικής και δημόσιας υγείας στην Ιατρική Σχολή του Mount Sinai στην Νέα Υόρκη, μέχρι το 2045, δηλαδή σε μόλις 24 χρόνια από σήμερα, τα περισσότερα ζευγάρια στην Δύση είναι πιθανόν να καταφεύγουν αποκλειστικά σε υποβοηθούμενη αναπαραγωγή για να τεκνοποιήσουν.  

Και αυτό γιατί όπως διαπίστωσε ο αριθμός των σπερματοζωαρίων στους άνδρες της Δύσης έχει υποδιπλασιαστεί τα τελευταία 40 χρόνια. «Εάν ακολουθήσετε την καμπύλη της μετα-ανάλυσης του 2017 σχετικά με την πτώση του σπέρματος, προβλέπεται ότι έως το 2045 θα έχουμε μέσο αριθμό σπερματοζωαρίων μηδέν», δήλωσε. «Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι έχουμε κρίση στην αναπαραγωγική υγεία, αλλά λένε ότι οφείλεται στην καθυστερημένη τεκνοποίηση, στην επιλογή ή στον τρόπο ζωής, ότι δεν μπορεί να είναι χημική. Θέλω οι άνθρωποι να αναγνωρίσουν ότι αυτό είναι δυνατό», λέει η καθηγήτρια Swan. «Δεν λέω ότι δεν εμπλέκονται άλλοι παράγοντες. Αλλά λέω ότι οι χημικές ουσίες παίζουν σημαντικό αιτιώδη ρόλο. Είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη «αιτία», αλλά είναι ένα σύνολο αποδεικτικών στοιχείων. Έχουμε μηχανισμούς, μελέτες σε ζώα και πολλαπλές μελέτες σε ανθρώπους », προσθέτει. «Για να ελαχιστοποιήσετε την έκθεσή σας σε αυτές τις χημικές ουσίες, υπάρχουν μερικά απλά βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε. Οι άνθρωποι σε αναπαραγωγική ηλικία, ειδικά εκείνοι που σχεδιάζουν εγκυμοσύνη ή είναι έγκυες, πρέπει να γνωρίζουν ότι οτιδήποτε φέρνουν στο σπίτι τους μπορεί να περιέχει αυτές τις χημικές ουσίες”, προειδοποιεί, και συμβουλεύει: «Όποτε είναι δυνατόν, τρώτε μη επεξεργασμένα τρόφιμα – ένα μάτσο καρότα, πατάτες που μαγειρεύετε μόνοι σας – καθώς αυτό θα μειώσει την έκθεση στο πλαστικό. Επίσης, κατά το μαγείρεμα, μην χρησιμοποιείτε Teflon ή οτιδήποτε καλύπτεται με πλαστικό και μην τοποθετείτε πλαστικό στο φούρνο μικροκυμάτων. “

Θέλεις παιδιά; Όχι στα πλαστικά!

Oι φθαλικοί εστέρες οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να γίνεται εύκαμπτο το πλαστικό το οποίο χρησιμοποιείται στις συσκευασίες, χαμηλώνουν την τεστοστερόνη στους άνδρες και μειώνουν την λίμπιντο στις γυναίκες, ενώ προκαλούν και τις ολοένα συχνότερες αποβολές και πρόωρες γεννήσεις.

Η διφαινόλη Α (BPA) η οποία χρησιμοποιείται για να σκληραίνει το πλαστικό και χρησιμοποιείται και στα δοχεία της κονσέρβας,  μιμείται τα οιστρογόνα προκαλώντας προβλήματα στην γονιμότητα των γυναικών, μειώνει το σπέρμα των ανδρών και την λίμπιντό τους και προκαλεί προβλήματα στην στύση.

Εντομοκτόνα και επιβραδυντικά φλόγας ευθύνονται επίσης.

Και το πιο τραγικό;

Η ζημιά γίνεται όταν είναι κανείς ακόμη έμβρυο στην μήτρα! Ακολουθεί η επιβάρυνση στην παιδική και εφηβική ηλικία.  Και όλα τα άλλα λειτουργούν αθροιστικά. Ένα θηλυκό έμβρυο που δημιουργείται στην μήτρα αναπτύσσει ωάρια τα οποία θα χρησιμοποιήσει για να δημιουργήσει τα δικά του παιδιά. Εάν μεταφέρει την λαθεμένη πληροφορία, τότε το πρόβλημα γίνεται πραγματική, όχι εικονική πανδημία.

Για την καθηγήτρια, αυτή η μείωση της ποιότητας του σπέρματος δεν είναι αναπόφευκτη. “Νομίζω ότι μπορούμε να αλλάξουμε το παλιρροϊκό κύμα. Έχουμε την εφευρετικότητα και τους πόρους για να το κάνουμε. Αλλά χρειαζόμαστε αναγνώριση του προβλήματος και προθυμία να αλλάξουμε “

Και μια ελληνική πρωτοπορία

Πριν από μερικές δεκαετίες ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ιδρυτής Του Ορθόδοξου Τύπου κατηγορούσε τα χημικά και δη το φθόριο στις οδοντόκρεμες, ως υπεύθυνο για την εκθήλυνση των ανδρών. Τότε αντιμετωπίστηκε ως ένας γραφικός οπισθοδρομικός παπάς.

Τώρα βέβαια που κάποιοι είδαν το φως το αληθινό και ανακάλυψαν το bio μεγάλες εταιρείες που παράγουν οδοντόκρεμες χωρίς φθόριο αλλά με  φυτικά προϊόντα γνωστά για την ευεργετική δράση τους όπως η μαστίχα και ο δυόσμος, και τις προωθούν με αυτό το χαρακτηριστικό, η αποφυγή φθορίου είναι και πάλι «τραβηγμένη» αλλά αποδεκτή ως οικολογική.

Τα πράγματα μοιάζουν δύσκολα γιατί είναι τόσο θεμελιωδώς απλά. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι πήραμε λάθος δρόμο. Και να αλλάξουμε ζωή.

EIΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δημογραφικό μέρος Α’: Ελλάδα

H είδηση για την μείωση του ελληνικού πληθυσμού δεν εκπλήσσει τόσο, όσο το μέγεθος των αριθμών που την συνοδεύουν. Μια ολόκληρη πόλη 46.000 κατοίκων σβήστηκε από τον χάρτη το 2020. Χωρίς να μετράμε τις δολοφονίες απροστάτευτων βρεφών από τις μητέρες τους, με συνένοχους τους πατέρες και τους γιατρούς.

Μια ολόκληρη γενιά πέρασε από την εποχή που ήμουν μαθήτρια και οι καθηγητές μας μιλούσαν για το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο οι περισσότεροι αδυνατούσαμε να κατανοήσουμε. Τότε ακόμη πολλοί από εμάς θεωρούσαμε φυσιολογικό και λογικό επόμενο, ότι μετά από τις σπουδές μας θα δημιουργούσαμε οικογένεια. Αλλά αυτό ήταν «αστικός τρόπος σκέψης» που έπρεπε να καταργηθεί.

Σήμερα λοιπόν (για την ακρίβεια Καθημερινή, 27-3-2021) διαβάζουμε πως «ο πληθυσμός της Ελλάδας συρρικνώθηκε το 2020 με τη μεγαλύτερη ταχύτητα που έχει καταγράψει η Ελληνική Στατιστική Αρχή από το 1932 (…) Η αμέσως χειρότερη επίδοση ήταν αυτή του 2019, έτος κατά το οποίο οι γεννήσεις υπολείπονταν των θανάτων κατά 40.000 άτομα (…) Οι περίπου 132.000 θάνατοι του 2020 συνιστούν τη χειρότερη επίδοση που έχει καταγραφεί ποτέ στα ληξιαρχεία της ελληνικής επικράτειας».

Μα τι γίνεται; Δεν βελτιώνεται συνεχώς το βιοτικό επίπεδο, όπως ισχυρίζονται πως με εργώδεις προσπάθειες επιτυγχάνουν οι φιλελέ πολιτικοί; Αυτό δεν είναι το κριτήριο της κοινωνικής προόδου και της επιτυχίας της κοινωνίας; Τι έχουν τα έρμα και -κυριολεκτικά-ψοφάνε;  

Ο πιο ευτυχισμένος λαός της Ευρώπης

Θυμάστε εκείνα τα δημοσιεύματα προ δεκαετίας που έλεγαν πως οι Έλληνες είναι ο πιο ευτυχισμένος λαός; Δημοσιεύματα τα οποία λοιδορούσαν οι φιλελέ γιατί ήσαν ενδεικτικά του «τεμπέλη» Έλληνα, του καλοπερασάκια που δεν δουλεύει σαν Γερμανός ή Γιαπωνέζος; Εκείνους τους «ποτέ δε θα γίνουμε Ευρώπη!» που τους έτρεχαν τα σάλια όταν γύριζαν από ταξίδια στους οργανωτικούς Γερμανούς και στους απελευθερωμένους Σουηδούς; Αυτούς που έψεγαν τους Έλληνες γιατί θέλουν να έχουν δικό τους σπίτι και δεν κοιτάζουν που οι Άγγλοι τη βγάζουν με λήζιγκ, σα δεν ντρέπονται οι κακομαθημένοι!

Είναι οι ίδιοι που σήμερα λυγίζουν τα Σκάιπ και τα Ζουμ, ξαπλωμένοι στους διαδικτυακούς καναπέδες των ψυχιάτρων και καταπίνουν τα ψυχοφάρμακα σαν καραμέλες για να παλέψουν ενάντια στο αδιέξοδό τους: Άλλο αυτό που είναι, και με το οποίο πορεύτηκε ο Ελληνισμός, και άλλο οι ανεμόμυλοι του λιμοκοντόρικου εξευρωπαϊσμού.  

Δυο «χαζοί» πρωθυπουργοί

Κανείς πρέπει να προσέχει τι εύχεται, λοιπόν. Αν τόσο επιθυμείς να γίνεις Ευρωπαίος, έρχεται η Ευρώπη σε σένα, με όλους τους Χανς και τους Φριτς της να σου κουνάνε το δάχτυλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου (αυτός ο δήθεν χαζούλης με το παπάκι) επέβαλλε το ΔΝΤ και τα μνημόνια, όπως ο «Κούλης ο (δήθεν) Χαζούλης» επιβάλει τους εγκλεισμούς, την οικονομική καταστροφή, τις ψυχικές νόσους, και, όπως πλέον φαίνεται και από τις στατιστικές, και την φυσική εξόντωση των Ελλήνων (προσεχώς και τα εμβόλια).

Μνημόνια = Θάνατος

Όπως επισημαίνει η ΕΛΣΤΑΤ «το 2020 συμπληρώθηκαν 10 διαδοχικά έτη με το ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων να είναι αρνητικό. Έναν χρόνο μετά την υπογραφή του 1ου μνημονίου οι θάνατοι έγιναν για πρώτη φορά περισσότεροι από τις γεννήσεις κατά 4.671 άτομα και έκτοτε το φαινόμενο λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις (…).  Σε αυτή τη 10ετία, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά περίπου 273.000 άτομα όσος είναι δηλαδή ο πληθυσμός δύο πολύ μεγάλων ελληνικών πόλεων».

Και το 2021;

«Το 2021 είναι πιθανή η περαιτέρω επιδείνωση. Ήδη, τα στοιχεία του ληξιαρχείου δείχνουν ότι στις πρώτες εβδομάδες της χρονιάς, έχουν ήδη καταγραφεί 22.000 θάνατοι έναντι μόλις 13.600 γεννήσεων». Και αυτές οι γεννήσεις, δεν είναι όλες γεννήσεις Ελλήνων…

Ο νέος Νεοέλληνας

Επιτέλους, οι Έλληνες γίνονται Ευρωπαίοι! Μουρτζούφληδες, κακορίζικοι, αγέλαστοι ή κυνικοί, κλεισμένοι στα σπίτια και στους εαυτούς τους. Πάνε και τα μπουζούκια και οι ψαροταβέρνες και τα κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι, και τα σπίτια στο χωριό, και ό,τι εν τέλει κάνει τον Έλληνα αυτό που είναι. Πλέον, θα κυκλοφορούν κι οι Έλληνες σαν ζόμπι που βγαίνουν από την ομίχλη για δυο εβδομάδες διακοπές σε ολ ινκλούσιβ ή Ερ Μπι εν Μπι, για μεθύσι μέχρι λιώματος στον Κάβο και ό,τι έκτροπο ανθεί στην Εσπερία, στο Φαληράκι.

Κι αυτό είναι μόνο η αρχή της κατηφοριάς. Οι Έλληνες, επιτέλους, εξοντώνονται. Κάτω τα αγάλματά τους, να μη θυμίζουν την Ελληνική Υπεροχή. Να τσιμεντωθεί και η Ακρόπολη των Αθηνών, να μην χαλούν τα ποδάρια των τουριστών με τα πέδιλα και τις άσπρες κάλτσες και τα ευγενή πέλματα των υψιφώνων από ριάλιτυ ταλέντων. Να αναβοσβήνουν και υπερήφανα φωτάκια, ροζ και πράσινα και μωβ στον Παρθενώνα.  Ο αγώνας των Ευρωλάγνων τώρα δικαιώνεται. Και μαζί θριαμβολογούν οι νεοδεξιοί της “ποιότητος” έναντι της “ποσότητος” που τους έχει φάει η χαρά του πληκτρολογίου. Ολα οδηγούν στο τέλος των Ελλήνων, λοιπόν.

Εκτός αν οι ανυπάκουοι, οι απείθαρχοι Έλληνες, που βγάζουν γλώσσα, σηκώσουν πάλι το δάχτυλο στους ψευτοσοφούς που τους το κουνούν.

EIΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας μύθος για την Εθνεγερσία 1821-2021

Ο Ρήγας Βελεστινλής και ο Αδαμάντιος Κοραής
υποβαστάζουν την Ελλάδα.
Πίνακας του λαϊκού ζωγράφου
Θεόφιλου Κεφαλά-Χατζημιχαήλ (1870-1934),
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Η μακρά εθνική μας ιστορία, δεν είναι γραπτή. Είναι προφορική.

Η γνώση δεν είναι γραπτή.

Η γνώση μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Ξεπηδά σαν τη φλόγα από τις μνήμες μας και τις ψυχές μας και μοιράζεται ώσπου να κατακάψει, να καθάρει και να αναγεννήσει.

Με μύθους, με λόγια δηλαδή, και με τραγούδια γράψαμε την ιστορία μας στις Ραψωδίες του Ομήρου και στα Κλέφτικα τραγούδια.

Μετά την πήραν όσοι χολωμένοι και λειψοί δεν μπορούσαν να την γράψουν κι άρχισαν να την αναλύουν, να την γυρίζουν, να την πασπατεύουν, να την ξεψαχνίζουν, να κόβουν όποιο ψαχνό δεν κουράζει τα σαγόνια τους, κι όποιο δεν τους καλοαρέσει να το βάζουν παράμερα.

Αυτά τα “παράμερα”, τα κόκαλα κι οι χόνδροι, είναι η ραχοκοκαλιά και οι μύες της Ιστορίας μας.

Αυτός είναι ο σπόρος της ύπαρξής μας που αναζητά, υπεράνθρωπος και θεϊκός, την ελευθερία, τρυπώντας με το σπαθί του και ξεπηδώντας από το χώμα, από τα αίματα και τα κόκκαλα των προγόνων δηλαδή, και, νικητής πια αληθινός πάνω στο θράσος των αλλεπάλληλων αυτοκρατοριών, ανθρώπινος καθώς είναι, συμπονά το αδύναμο μέρος του αντιπάλου σαν την Ατοσσα στον χορό των Αισχύλειων “Περσών”:

Φύσα μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,
να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.
Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες
στο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.
Στρώμα έχουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια
και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.
Κι ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε:
«Πουλί, πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι;
Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης,
και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά στα χέρια
».
Γράμματα πάνε κι έρχονται στων μπέηδων τα σπίτια.
Κλαίνε τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά για Τούρκους,
κλαίνε μανούλες για παιδιά, γυναίκες για τους άντρες.

(Ν.Γ. Πολίτου, Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού, Αθήνα 1932)

Ησαν εκείνοι “άλλοι άνθρωποι”, άγιοι και ανέγκιχτοι από τα δικά μας λάθη και πάθη;

Οχι, το λένε οι μεταξύ τους έριδες και οι ουρανομήκεις βρισιές τους.

Το λέει ο Καραϊσκάνης κι ο Θανάσης Διάκος που χάνεται για να ζήσει παντοτινά στην αθανασία στις 24 του Απρίλη του 1821:

“Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε
Ανδρεία, ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε”.
Εκείνοι εφοβήθηκαν κι εσκόρπισαν στους λόγκους.
Έμειν΄ ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες,
Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες,
Σχίστηκε το τουφέκι του κι εγίνηκε κομμάτια
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά εμβήκεν.
Έκοψε Τούρκους άπειρους, κι εφτά Μπουλουκμπασήδες,
Πλην το σπαθί του έσπασεν απάν΄ από τη χούφταν.
Κ΄ έπεσ΄ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ΄ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.
Κι Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα:
– “Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστι σου ν΄ αλλάξεις;
Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις”:
Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:
– “Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.
Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλ΄ αποθάνω
….
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
Μόνον πέντ΄ έξι ημερών ζωήν να μου χαρίστε.
Όσον να φθάσ΄ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας”
Σαν τ΄ άκουσ΄ ο Χαλήλμπεης με δάκρυα φωνάζει:
-“Χίλια πουγγιά σας δίνω ΄γω, κι ακόμα πεντακόσια,
τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη,
ότι θα σβύση τη Τουρκιά κι όλο το Δοβλέτι”.
Τον Διάκο τότε πήρανε και στο σουβλί τον βάλαν.
Ολόρθο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε.

“Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει
τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι”.

Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες
“Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,
Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας,
Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι.”

(Δημοτικό τραγούδι)

Το λένε οι αλαφροίσκιωτοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Σιορ Διονύση Σολωμού που αναριγά ακούοντας τα κανόνια του Μεσολογγιού:

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι.
Με χίλιες βρύσες χύνεται με χίλιες γλώσσες κραίνει
“Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει”.

Έστησ’ ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη
κι η φύσις ήβρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα

και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλεί δροσιές και μόσχους,
ανάκουστος κηλαηδισμός και λιποθυμισμένος.

Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη
και παίρνουνε το μόσχο της κι αφήνουν τη δροσιά τους
κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί και κάνουν σαν αηδόνια.

Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.
Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητο `ναι κι άσπρο,
ακίνητ’ όπου κι αν ιδείς και κάτασπρ’ ως τον πάτο,
με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
που ‘χ’ ευωδίσει τς’ ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι `δες.

Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
γύρου σε κάτι ατάραχο, π’ ασπρίζει μες τη λίμνη,
μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι
κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.

Κι αν δε βλέπουν μάγια κι άνοιξες οι εθελούσια δούλοι, ούτε και τότε έβλεπαν. Χρειάζονται στη νέα σπορά να βγουν νέοι Ξάνθοι και Φιλικοί, κρυφά από το δοβλέτι, χρειάζονται ονειροπόλοi Πρίγκιππες σαν τους Υψηλάντηδες και φοιτητές μελανοχίτωνες, φραντσέζες να πουλούν στις συνάξεις τους φλυτζανάκια με την Ακρόπολη και το Παλαμίδι σαν ταπεράκια σημερινά, για να μαζέψουν φράγκα και να τα κάνουν κανόνια και πυρίτιδα.

Xρειάζονται υπερήλικες σαν τον Γέρο του Μωριά και νέοι νεραϊδόμορφοι σαν τον Ηλία Μαυρομιχάλη.

Χρειάζονται σαλοί του Θεού, σαν τον Διονύσιο Φιλόσοφο και τον παπα-Γρηγόρη Φλέσσα.

Χρειάζονται εφοπλιστήνες και καπετάνισσες σαν την Μαντώ Μαυρογένους, την Λασκαρίνα Πινότση-Ορλώφ-Γιάννουζα-Μπούμπουλη, την Δέσπω και την Λένω του Μπότση και μάννες Σουλιώτισσες.

Χρειάζονται πολιτικοί με καρδιά λέοντα σαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, και βασιλιάδες πρόθυμοι να φορέσουν την φουστανέλα σαν τον Οθωνα του Βίτελσμπαχ και να γίνουν στρατηλάτες σαν τον διάδοχο Κωνσταντίνο.

Για να στέρξει η γη μας, γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων , καθώς λέει ο εθνικός ποιητής, και να φανούν απάνω, εμείς που φθάσαμε ήδη εδώ, να ακούμε τους μύθους των παλιών, ντυμένους στα τραγούδια του λαού μας, λαϊκά και με υπογραφή ποιητών Μαβίληδων, να βαρούμε το χώμα με τα πόδια μας, και να ανασαίνουμε τον ιδρώτα της γης μας. Και οι θεοί ας μας αξιώσουν ο πετριχώρ που θα αναδυθεί να γίνει ιχώρ αθανασίας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Άγγελου Σικελιανού: Σόλωνος Απόλογος

O Σόλων
640 – 560 π.Χ.
(Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο Νεαπόλεως)

Καθώς η Πατρίδα μας, η Υφήλιος όλη και ο καθένας μας ξεχωριστά διανύουμε μια εποχή ανακατατάξεων, καταθέτω αυτό το ποίημα του  Άγγελου Σικελιανού, το αγαπημένο από τα μαθητικά μου χρόνια, ως κτήμα όσων αγαπούν την Ελλάδα και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια και την αριστεία. Το καταθέτω και ως υπενθύμιση πως οι «ωραίοι τρελοί», αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που πολλές φορές τα καταφέρνουν.

«Γιγνώσκω, και μοι φρενός ένδοθεν
άλγεα κείται, πρεσβυτάτην εσορών
γαίαν Ιαονίας καινομένων
»

(Ελεγεία Σόλωνος, εν Αριστ. Αθηναίων Πολιτεία.ν)

(Ο Σόλων γέροντας, θυμάται τον καιρό όπου υποκρίθη τον τρελλό για να παρορμήση τους Αθηναίους ν’ ανακαταλάβουνε τη Σαλαμίνα, νοσταλγεί την ώρα αυτή, και μονάχος του λέει.)

«Σα βγήκα, κισσοστέφανος,
στη μέση από το δρόμο,
τριγύρα μου, με τρόμο
ζυγώσαν τα παιδιά,

μα ως είδανε π’ ανάδευα
δίχως μιλιά το στόμα,
γιατί τα λόγια ακόμα
μου τάπνιγε η καρδιά,

Ξεθάρρεψαν απάντεχα
κι‘ όλα κρατώντας το ίσο,
με πήρανε από πίσω,
φωνάζοντα: “Ο τρελλός!”

Και με, που ο λόγος κέντριζεν
ετούτος, πιο παρ’ άλλος,
γιατί βαθειά μου ο σάλος
επλήθαινε, θολός.

με τέτοιο τσούρμο γύρα μου
στην Αγορά όταν πήγα
– λες μ’ άγγιξεν η μυίγα-
τραβώντας το σπαθί,

τα ίδια μου στήθη εχτύπησα
και πια δεν είταν ψέμμα,
από τις φλέβες το αίμα
επήδαε να χυθεί…

Κι’ ως είδα πια τριγύρα μου
τη μαζωμένη Αθήνα,
φωνάζω: “η Σαλαμίνα,
μ’ ακούτε, καρτερεί,

κι’ ομπρός να τη γλυτώσουμε
κι’ είνε δικιά μας πάλι,
μικρή παιδιά είν’ η πάλη
μα η νίκη είν’ ιερή!”

Κι’ ως κάποιοι τότ’ εμάντεψαν
τα λόγια τούτα γύρα,
σα ν’ άσπρωξαν μια θύρα,
εκράξαν όλοι “ομπρός”.

Και να, σε λίγο εβάδιζα
ανάμεσα στα πλήθη,
μ’ αιματωμένα στήθη,
προβόδαα, σα γαμπρός.

Κι’ η Σαλαμίνα επάρθηκε
κι’ ο μόχτος μου στεριώθη,
και μώγιναν οι πόθοι
πώβλεπε ο νους θολός,

μα πια, από τότε, μια φωνή
σαν των παιδιών εκείνη,
δεν άκουσα να κλείνει
το μένος μου “ο τρελλός”.

Γύρα, “ο τρελός” σαν έκραζαν,
κι’ ολοένα επροχωρούσα,
τι αληθινά μπορούσα
τρελλός και να γενώ,

απ’ της καρδιάς μου το άδυτο,
το μέγα αν θέλημά μου,
δεν άστραφτε μπροστά μου
ψηλά, ως τον ουρανό!

Μα πια, από τότε τα κοινά
φροντίζοντας ολοένα,
κατόπι από τη γέννα
την πρώτη της καρδιάς,

γνώση στη γνώση εμάζεψα,
και τώρα πια είμ’ απάνω
στο σύνορο το πλάνο,
της ύστερης βραδυάς…

Μα να, σ’ αυτό το σύνορο
που ο νους μου πια την τάξη
κλωτσάει, και θέλει πράξη
και τούτος να γενή,

κι’ ίσως να γίνει δύνονταν
και πάλι αυτό το τάμμα,
αν γύραθέ μου, ω θάμμα
ακούονταν μια φωνή,

σαν των παιδιώνε τη φωνήν
ολοένα να με σπρώχτει,
σα για μιαν άλλων όχτη
και για μια νέα ζωή,

αν μόνο, λέω, ακούγονταν
βαθειά κι’ ολόγυρά μου,
αδόκητα, ω χαρά μου,
της τρέλλας η άγια βοή!…

Κι’ α, χύσου πια απ’ τον Όλυμπο,
ή από τα Τάρταρα έλα,
ιερή μεγάλη τρέλλα,
και πάρε μου το νου,

και τη σοφία σπατάλα μου
για μιαν αθάνατη ώρα,
μιαν ώρα νικηφόρα,
σα νάταν αλλουνού!
»

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ