Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (του Hervé Van Laethem)

Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (κείμενο του Hervé Van Laethem)

Προφανώς, εμείς οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές, ως προασπιστές της ευρωπαϊκής  μας ταυτότητος, επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο τι συμβαίνει στις χώρες μας και στην ήπειρό μας.

Αλλά από την ενεργό διάχυτη “μαγεία της παγκοσμιοποιήσεως” και τις πολλαπλές της αντανακλάσεις και αλληλεπιδράσεις, γνωρίζουμε καλά ότι η Ευρώπη μας επηρεάζεται αναπόφευκτα από το δρώμενο  στη Μέση Ανατολή.

Βεβαίως και η πολύ πρόσφατη, ιδιαιτέρως σοβαρή αμερικανο-ιρανική κρίση δεν αποτελεί εξαίρεση.

Έτσι, μακριά από ρομαντικές απόψεις και στάσεις ή από την θεωρία περί της «συγκρούσεως των πολιτισμών», ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ψυχρά τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.

Ποιος είναι ο υπαίτιος;

Πρωτίστως, οι Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή πριν από σχεδόν 20 χρόνια, κατέστρεψαν ολότελα το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν και έτσι προσέφεραν σχεδόν σε…. μιαν ασημένια πιατέλα το Ιράκ στους Ιρανούς. Πράγματι, με μια πλειοψηφία πληθυσμού Σιιτών, η περαιτέρω εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη εφ’ όσον εξαφανίσθηκε το καθεστώς του Σαντάμ…

Επιπλέον πρέπει να αναφέρουμε ότι η εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ προεκάλεσε επίσης την ανάπτυξη της Αλ Κάϊντα στο Ιράκ και στην Συρία, όπως  και αργότερα την ανάπτυξη του Ισλαμικού Κράτους – DAESH.

Πάμε όντως σε πόλεμο;

Σε ότι αφορά στον επικοινωνιακό πόλεμο και στον πόλεμο εικόνων, βρισκόμαστε ήδη στην μείζονα έκτασή  του… Όσον αφορά όμως σε μια πράγματι άμεση, γενικευμένη  και παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο!

Δεδομένου του μεγέθους της απωλείας, οι Ιρανοί έπρεπε να αντιδράσουν δραματικά. Έπρεπε να υπενθυμίσουν -τόσο στον  αντίπαλο, όσο και στην δική τους κοινή γνώμη- πως η ικανότητά τους για ανταποδόσεις είναι όντως πολύ πραγματική. Αλλά θα επιδιώξουν να αποφύγουν, όσον είναι δυνατόν, μια κλασική μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση, για την οποία γνωρίζουν ότι εξ αιτίας της μπορούν να καταστούν πολύ αδύναμοι…

Επίσης το Διακλαδικό Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ δεν είναι πολύ πρόθυμο και ευνοϊκό για έναν τέτοιο  πόλεμο σε αυτήν την μορφή. Πρώτον, διότι κινδυνεύει να υποστεί ένα γεγονός εξόχως δαπανηρό σε ζωές Αμερικανών στρατιωτών, αλλά και επειδή οι στρατηγοί των ΗΠΑ γνωρίζουν καλώς την ικανότητα των Ιρανών και των προσκειμένων σε αυτούς ενόπλων ομάδων, να διεξάγουν έναν αφόρητο ασύμμετρο πόλεμο (ανταρτοπόλεμο, αστραπιαίες επιθέσεις, βομβισμούς) και μάλιστα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή: από την Υεμένη έως το Αφγανιστάν, μέσω Ιράκ,  Λιβάνου, κλπ… Εκτός αυτού, αν το ιρανικό καθεστώς αισθανθεί πως απειλείται η ίδια του η επιβίωση, θα μπορούσε να επιτεθεί στο Ισραήλ ή να ξεκινήσει διάσπαρτες επιθέσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ, μέσω έως τούδε σκοπίμως αδρανών τρομοκρατικών του πυρήνων.

Γιατί άραγε ο Τραμπ διέταξε να δολοφονηθεί ο στρατηγός Σουλεϊμανί;

Εδώ μπορούν να αναφερθούν διάφοροι πιθανοί σχετικοί λόγοι:

  • Για να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από την τρέχουσα αρνητική εστίασή της,  που με ποικίλες οικονομικές και κοινωνικες αφορμές στοχεύει επί του παρόντος τον Αμερικανό πρόεδρο
  • Για να εμφανισθεί ως ένας ιδιαιτέρως  ισχυρός και αποφασιστικός άνθρωπος, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητές του να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές.
  • Λόγω της ανοικτά εδηλωμένης θελήσεώς του να ικανοποιεί διαρκώς το πολύ ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι, το οποίο του είναι απολύτως απαραίτητο για να αντιμετωπίζει τον εσωτερικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του από το “βαθύ κράτος” – (το καθεστώς της Ουάσινγκτον), για το οποίο ο Τραμπ ήταν πάντοτε “ξένο σώμα”. Προφανώς συντρέχουν αναμφίβολα και πολλοί άλλοι λόγοι που μας διαφεύγουν.

Σημειώστε ότι το Πεντάγωνο έσπευσε να επισημάνει πως  η επίθεση εναντίον του στρατηγού Σουλεϊμανί δεν  έγινε με δική του πρωτοβουλία και υπόδειξη, αλλά διεξήχθη με την άμεση διαταγή του Τραμπ… Επισημαίνετε την διαφαινόμενη ανησυχία περί της ευθύνης;

Τι μπορεί να συμβεί τώρα;

Αναμφισβήτητα αντιμετωπίζουμε μιαν εξόχως περίεργη και πολύπλοκη κατάσταση. Οι Ιρανοί είναι πολύ καλοί παίκτες σκακιού (μάλιστα λέγεται ότι είναι αυτοί που εφηύραν  το παιχνίδι αυτό….). Αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με κάποιον όπως ο Τραμπ, ο οποίος σχεδόν αδυνατεί να ακολουθεί κανόνες και συχνά προτιμά… να γυρίσει την σκακιέρα ανάποδα και να ανατρέψει όλα τα πιόνια…. Αυτό σημαίνει ότι:

Είτε τα πράγματα θα παραμείνουν ως έχουν και οι Ιρανοί θα εκφέρουν τις περαιτέρω προτάσεις τους με προσεκτικα δελτία τύπου τους.

Είτε θα υπάρξει κλιμάκωση, καθώς και οι δύο δυνάμεις θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν η μία την άλλη έμμεσα, με έναν πόλεμο «χαμηλής έντασης» και με «πληρεξούσιους  αντιπροσώπους».

Στην δεύτερη περίπτωση θα οδηγηθούμε  προς πολύ επικίνδυνα σενάρια, των οποίων οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι επιζήμιες, όχι μόνο για την εκεί μείζονα περιοχή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο!

Hervé Van Laethem
Πολιτικός Αναλυτής Μεσανατολικών θεμάτων
Στην Συμμαχία Ειρήνης & Ελευθερίας (APF)

ITAΛΙΑ: “Σκληρός αγώνας ενάντια στην λογοκρισία”

ROMA FIORE 1

Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως Ανθρώπινο Δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ποια είναι όμως τα όρια της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου, του τελευταίου προπυργίου και συνάμα θεμελίου λίθου της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και ποιος τα προσδιορίζει; Είναι «κάποια ζώα περισσότερο ίσα από τα άλλα», κατά Τζωρτζ Όργουελ, και, ποιος εν τέλει «δικαιούται δια να ομιλεί» (για να θυμηθούμε τον αλήστου μνήμης  Μένιο Κουτσόγιωργα);

Η σύγχρονη καθεστωτική Αστυνομία της Σκέψης είναι η απόλυτη μηχανή καταστολής και σε αυτήν φαίνεται ότι ήδη υποβάλλεται η παγκόσμια κοινωνία, χωρίς να καταλάβει πώς “για το καλό της”,  “μεγάλα κ’ υψηλά” τριγύρω της “έκτισαν τείχη”…

Την αντίθεσή τους σε αυτήν την εξαπλούμενη  «πολιτική ορθότητα» η οποία στην πραγματικότητα είναι το προκάλυμμα της απόλυτης καταστολής, διατράνωσαν στην Ρώμη το Σάββατο 9 Νοεμβρίου τρέχοντος έτους, εκατοντάδες Ιταλοί, μέλη και φίλοι της Φόρτσα Νουόβα, της Φιάμα Τρικολόρε και νεολαιίστικων εθνικιστικών οργανώσεων, ως απάντηση σε μια μεθοδευμένη εκστρατεία αυθαιρέτων απαγορεύσεων, συκοφαντιών και ανυπόστατων καταγγελιών.

Οι αιτίες είναι βεβαίως γνωστές, ασχέτως με τον χώρο και τον χρόνο της αδικίας. Αυτό που αλλάζει κατά περίπτωση είναι οι εκάστοτε αφορμές. Το πολιτικό κατεστημένο, «δημοκρατικό» καθώς είναι, δίνει σε όλους την… άδεια να έχουν άποψη και να την εκφέρουν, αρκεί να ταυτίζεται με αυτήν του κυρίαρχου συστήματος, και να εξυπηρετεί το Καθεστώς. Διαφορετικά «πάει περίπατο» και η πλειοψηφία και η δημοκρατία. Πρόσφατο παράδειγμα οι αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών στην χώρα μας, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως «ρατσιστικές» (μια από τις λέξεις-μπαμπούλες του συστήματος συλλογικού ελέγχου), επειδή δεν θέλουν να γυρίσουμε στην τουρκοκρατία, στα τζαμιά και στις πρακτικές που γνώρισε από πρώτο χέρι ο Ελληνισμός στους τέσσερις αιώνες της οθωμανικής επιβολής. Όταν αντιστέκεσαι σε αυτήν την συνωμοσία, στην μεν καλύτερη περίπτωση κάποιος πολιτικάντης σου λέει «…ναι, ναι» και σε αγνοεί, στην δε χειρότερη βρίσκεσαι στην… δυσμένεια του “συντρόφου”, που μπορεί να σε στείλει είτε στην φυλακή είτε στον άλλο κόσμο, με κάποιο «αδιευκρίνιστο» ατύχημα ή έγκλημα. Και τις δύο περιπτώσεις τις έχουν γνωρίσει οι Εθνικιστές.

Στην γειτονική μας Ιταλία ένα πανό με την υπογραφή της Φόρτσα Νουόβα, το οποίο καλούσε σε «πόλεμο εναντίον του συστήματος», προκάλεσε αντιδράσεις από το φάσμα του εκεί «συνταγματικού τόξου», που έσπευσε σε διαφόρους βαθμούς να το καταδικάσει.

Ο Ματέο Σαλβίνι από την πλευρά του (του οποίου η Λέγκα  στηρίχθηκε στις εκλογές από την ευρύτερη πατριωτική και εθνικιστική παράταξη), υιοθέτησε μιαν ισορροπιστική τακτική, αναγκαία για την πολιτική του στόχευση, καταδικάζοντας «κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κόκκινο ή μαύρο» και υπογραμμίζοντας πως, εφόσον ένα κόμμα συμμετέχει στις εκλογές, συνεπάγεται ότι αποδέχεται το Σύνταγμα και τις Αρχές τις οποίες αυτό θεσπίζει. Η φράση του Ιταλού πολιτικού θυμίζει τα χρόνια της ΠΑΣΟΚοκρατίας, όταν οι «Πρασινοφρουροί» και άλλες … «δημοκρατικές δυνάμεις» ξεσπάθωναν ρουφιανεύοντας και βιαιοπραγώντας στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά μας για να εξοβελίσουν τους «φασίστες». Έτσι αυτή η εξισορροπιστική πολιτική εξίσωση αναδείχθηκε τελικά σε πράξη ύστατης πολιτικοπνευματικής αντίστασης στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.Τα χρόνια περνούν, αλλά οι προκλήσεις παραμένουν, επανέρχονται και ανακυκλώνονται σε όλες τις πατρίδες της Γηραιάς Ηπείρου μας.

ROMA KONSTANTINOU

Το περασμένο Σάββατο, στην «Αιωνία Πόλη», στην πλατεία όπου βρίσκεται το τιμωρό των ψευτών, θρυλικό «Στόμα της Αλήθειας», νέοι κάθε ηλικίας, βετεράνοι των «μολυβένιων χρόνων», της αιματοβαμμένης δεκαετίας του 1970, του ’80, και του σήμερα, στάθηκαν δίπλα στους σημερινούς εφήβους, προκειμένου να προασπίσουν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της σκέψης και του λόγου, όταν μάλιστα αυτή όχι μόνο δεν απειλεί, αλλά επισημαίνει και αποκαλύπτει την αλήθεια, καλώντας τον λαό σε αντίσταση ενάντια στην ισοπέδωση.

Ανεβασμένος στην καρότσα ενός ημιφορτηγού, ο φλογερός ρήτορας Ρομπέρτο Φιόρε, ηγέτης της Φόρτσα Νουόβα και πρόεδρος της πανευρωπαϊκής «Ενωσης για την Ειρήνη και την Ελευθερία», υπερασπίστηκε με τον λόγο του ακριβώς αυτό το δικαίωμα.

Στηρίζοντας το μεγάλο ζήτημα της ελευθερίας του λόγου για το οποίο έχει συρθεί δολίως στα δικαστήρια η εθνικιστική παράταξη στην χώρα μας, ο Μη-εγγεγραμμένος Ευρωβουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου, Αθανάσιος Κωνσταντίνου, πήρε τον λόγο και τόνισε πως εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές γνωρίζουμε πολύ καλά την χαλκευμένη αδικία.

Ακολούθησε συντεταγμένη πορεία παράλληλα με τον αρχαιολογικό χώρο του ρωμαϊκού Μεγάλου Ιπποδρόμου και στην συνέχεια πραγματοποιήθηκε μεγάλη συνάθροιση σε κλειστό συνεδριακό χώρο, όπου επιπλέον του επικεφαλής της Φόρτσα Νουόβα, ομίλησε ο διάσημος νομικός, καθηγητής του ποινικού δικαίου Κάρλο Ταορμίνα, ο κλασικός φιλόλογος Αττίλιο Καρέλλι – Γενικός Γραμματέας του εθνικοπατριωτικού κόμματος Φιάμα Τρικολόρε και Πρόεδρος του Κέντρου Παραδοσιακών Μελετών «Άδραστος», εκπρόσωποι Ευρωπαϊκών οργανώσεων από την Ισπανία, το Βέλγιο, την Κροατία και την Ρουμανία, καθώς και ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου. Απαντες  εξέφρασαν την στήριξή τους στον αγώνα για την ελευθερία του Λόγου και υπογράμμισαν την αναγκαιότητα της αντίστασης απέναντι στην επιχειρούμενη δαιμονοποίηση της γνώμης .

Ισως, τελικά, η μοναχική προσπάθεια του Ουίνστον Σμιθ, του ήρωα του δυστοπικού «1984»,  να αντιδράσει στην καταστολή που βαφτίζει το ψέμα αλήθεια και ενθαρρύνει το «να λες ηθελημένα ψέματα ενώ πιστεύεις ειλικρινά ότι είναι αλήθεια, να ξεχνάς όλα τα γεγονότα που έχουν γίνει ενοχλητικά και, όταν χρειάζεται, να τα ανασύρεις από τη λήθη μόνο για το χρονικό διάστημα που πρέπει», να μην είναι και τόσο μοναχική.

Όπως ανέφερε στο επιμύθιο της τοποθέτησής του ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου: «Κάθε φορά οφείλουμε ν’ αναζητούμε την προσφορότερη απόκριση, ώστε να υπερασπιστούμε τα δίκια και την ελευθερία των λαών μας».