ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελάτε να μιλήσουμε για Πατρίδα

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΤΡΙΔΑ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έκοβε την κορδέλα στα εγκαίνια του Ελληνικού Προξενείου στην Σμύρνη, υπερίπταντο στον ουρανό της Ιωνίας σε χαμηλή πτήση, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. “Μην ανησυχείτε, δεν σημαδεύουν εσάς”, είπε ο Τούρκος ΥπΕξ στον Κοτζιά. «Νόμιζα ότι είναι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας», απάντησε ο Κοτζιάς, επιχειρώντας ένα ευφυολόγημα όλο νόημα. ‘Ότι και να γύριζε στο μυαλό του κ. Κοτζιά εκείνη την στιγμή, δεν είναι αρκετό για να λύσει τον ελληνοτουρκικό γόρδιο δεσμό.

Η Τουρκία του Ερντογάν, η Τουρκία που παραπαίει και υποβαθμίζεται διεθνώς, επιχειρεί τους λεονταρισμούς της στην φρόνιμη ελλαδική δορκάδα. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε την κατάληξη.

Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη έκαναν πάνω από το κεφάλι του Έλληνα ΥπΕξ, δοκιμές εν όψει των εορταστικών εκδηλώσεων για την καταστροφή της Σμύρνης. Η διττή τουρκική πολιτική σε ανάπτυξη. Κι όμως. Αυτή η «Γκιαούρ Ισμίρ», η Σμύρνη των Ελλήνων, αρνείται ακόμη και σήμερα να υποδουλωθεί στον ισλαμιστή Ερντογάν. Κρυφά, όπως τότε, που βγήκαν από τα μπαούλα οι κεντημένες ελληνικές σημαίες, και οι λαμπροφορεμένες κόρες της βγήκαν ντυμένες σαν δαφνοστεφανωμένες Καρυάτιδες στους δρόμους για να υποδεχθούν τον Ελληνικό Στρατό, περιμένει.

Μερικές μέρες πριν την επέτειο της Καταστροφής που στοίχισε στον Ελληνισμό, την προαιώνια Ελληνική γη της Ιωνίας, και σκέπασε με τα αποκαΐδια της την Μεγάλη Ιδέα, εκείνο το εφιαλτικό μέσο του Σεπτεμβρίου του 1922, η ελπίδα, όπως την είπαν οι ποιητές και την είδαν στα οράματά τους επίγειοι άγγελοι, τριγυρίζει στην προβλήτα της Σμύρνης, εκεί όπου κυματίζει και πάλι η Ελληνική σημαία. Γιατί άραγε τώρα; Γιατί αντί να κλείσουμε το αντιστοιχούν προξενείο της Κομοτηνής, αυτή την σφηκοφωλιά του τουρκικού επεκτατισμού στην Ελληνική Θράκη, εγκαινιάζουμε Προξενείο στην Σμύρνη;

Ο καθρέφτης της Ιστορίας απαντά. Ας είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Στο Αιγαίο ούτω εχόντων, δεν χωράμε και οι δύο, και οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν δύο υπεργολάβοι των Δυτικών συμφερόντων, όσο και αν αυτό εξυπηρετεί το «διαίρει και βασίλευε» των επικυρίαρχων. Ένας από τους δυο πρέπει να φύγει. Και όπως σοφά διατύπωσε ο Ηρόδοτος και επανέλαβε αιώνες μετά ο μέγας Νίτσε, στην Θέληση της Δυνάμεως, ένα είναι το δόγμα της ζωής: «ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Ή ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ». Η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει μόνο ως Αυτοκρατορία.

Εάν το ελληνικό δόγμα εξακολουθήσει να σημαίνει υποχώρηση και δουλικότητα, απέναντι στα τουρκικά αλιευτικά όπως και στα τουρκικά μαχητικά, τότε στο λεξικό των διεθνών όρων θα προστεθεί η «ελληνοποίηση» με την έννοια όχι της διάδοσης του Ελληνικού φωτός, αλλά του κατακερματισμού στα πρότυπα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μέχρι να γιορτάσει το τουρκικό κράτος τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του, μας μένουν ακριβώς 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια για να οδηγήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις κατά τέτοιο τρόπο, γινόμενοι ρυθμιστές τους, ώστε η επόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας να οδηγήσει στην δημιουργία μιας κυβερνήσεως Πατριωτικής και Εθνικιστικής, που θα στείλει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, και την Τουρκία εκεί όπου ανήκει στην Αλμυρά Έρημο, πίσω από την Κόκκινη Μηλιά.

Στο μεταξύ το Ελληνικό Προξενείο στην Σμύρνη δεν έχει τίποτε να εορτάσει. Ας φορέσει μαύρες κορδέλες και ας κρεμάσει τις σημαίες του μεσίστιες. Εμείς, από αυτήν την πλευρά της Ελληνικής θάλασσας, ας σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι η Πατρίδα μας σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, και ας πράξουμε αναλόγως. Κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο εκτός αν αποφασίσουμε να το εγκαταλείψουμε. Οι Εβραίοι, κοντά δυο χιλιάδες χρόνια μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο απέκτησαν ξανά πατρίδα. Τι είναι μια παρένθεση εκατό ετών στην Ιστορία των χιλιάδων ετών του Έθνους μας;

Ελάτε να δρασκελήσουμε τα σκουπίδια της προκατασκευασμένης σκέψης, και να βγούμε στο ξέφωτο της κορυφής, από όπου θα αγναντέψουμε την γόνιμη πεδιάδα του Αύριο. Κανείς Πατριώτης δεν περισσεύει. Για άλλη μια φορά η Μακεδονία θα μας σώσει. Ας επιτρέψουμε στην καρδιά και τον νου μας να δονηθούν από τον παλμό της Ελλάδος. Τώρα είναι η ευκαιρία να αναστρέψουμε τον καταστροφικό Διχασμό που από κατατρέχει επί έναν αιώνα το Έθνος και παραλύει τα μέλη του. Ο διαμελισμός της Τουρκίας και η Ένωση των Ελλήνων είναι το θέμα του πίνακα που ζωγραφίζεται εμπρός μας.

Ας πάψουμε επιτέλους να αγοράζουμε το αφήγημα που μας πωλούν οι αντίπαλοι και οι εχθροί μας. Το δόγμα της «μικράς πλην τιμίου Ελλάδος», το δόγμα των μοναχικών, καταραμένων, ηρωικά ηττημένων Εθνικιστών. Δεν είναι αυτό το δόγμα του Θεμιστοκλή, του Μιλτιάδη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η σχέση μας με την Τουρκία από την Βασιλίδα των Πόλεων του πόντου ως την Γκιαούρ Ισμίρ των Αιγιακών παραλίων έρχεται η ώρα να κριθεί για ακόμα μια φορά. Ας είναι αυτή η τελευταία μάχη, η νικηφόρα. Ας είμαστε έτοιμοι.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 267 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ )

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Οι τρεις παράγοντες της αποτελεσματικής Εθνεγερσίας

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-1821

Με το γλαφυρό ηρωικό αφήγημα του 1821 έχουμε ασχοληθεί σε πλείστα των άρθρων μας, στα είκοσι τέσσερα χρόνια της αρθρογραφίας μας στα έντυπα του Εθνικιστικού κινήματος. Καθώς το κόμμα των Ελλήνων Εθνικιστών, με την παγίωσή του στην κρίσιμη τρίτη θέση των κοινοβουλευτικών κομμάτων, και με την ανοδική του τάση στην κοινωνία, όπως καταγράφεται σε δημοσκοπήσεις των συστημικών αριστερών δημοσκόπων, αλλά και σε κρυφές δημοσκοπήσεις όπως αυτή που κατ’ αποκλειστικότητα δημοσιεύσαμε στο φ. 240 και η οποία φέρνει την Χρυσή Αυγή στο 16%, είναι σκόπιμο να στρέψουμε την προσοχή μας στο επίκαιρο και διδακτικό ζήτημα του τι έκανε δυνατή την Εθνεγερσία.

Επαναστάσεις έγιναν πολλές στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Είχαμε μάλιστα γράψει παλαιότερα ενδελεχές κείμενο με τίτλο «400 χρόνια επανάσταση», και πράγματι αυτό συνέβαινε. Έλληνες έκαναν τον θυμό τους κουράγιο και έμπαιναν στις διαταγές ενός ωραίου γενναίου τρελού, κι έκαναν γιουρούσι στον κατακτητή με τσουγκράνες και λιανοτούφεκα.

Για να φθάσουμε στο 1821 και στην πρώτη δημιουργία Ελληνικού κράτους,  χρειάστηκαν τρεις θεμελιώδεις άξονες.

Οι Aρματωμένοι 

Επανάσταση δεν θα γινόταν ποτέ, αν δεν υπήρχαν τα χέρια που σήκωσαν τα όπλα εναντίον της “νόμιμης” Οθωμανικής εξουσίας. Οι πληγές και τα αίματα των απλών στρατιωτών, θα κατέληγαν σε άπατο πηγάδι χωρίς τις κεφαλές, τους καπεταναίους που με παλικαριά αλλά και με ευστροφία και με στρατηγική σκέψη, συχνά αποκτημένη πλάι στους Άγγλους, στους Γάλλους, στους Ρώσους, ακόμα και στους Οθωμανούς, έμαθαν την τέχνη του Πολέμου, της στρατηγικής και της διοίκησης.

Εκείνοι οι αληθινοί αντιεξουσιαστές, οι αρματολοί, οι παράτολμοι, οι μαχαιροβγάλτες του Βάλτου, αυτοί που διάλεξαν να στήσουν την δική τους κοινωνία στο περιθώριο της κοινωνίας του υπόδουλου καθωσπρεπισμού, είτε γραπωμένοι στα όρη της Πελοποννήσου είτε πλέοντας με τα κάστρα τους στα  νερά του Αιγαίου και της Ευξείνου Πόντου, είναι που κράτησαν ζωντανούς και γυμνασμένους τους ψυχικούς και σωματικούς μύες του Γένους με τα παράτολμα κατορθώματα, τους ηρωισμούς και την λεβεντιά τους.

Για να πετύχει η Επανάσταση, αρματολοί, καπεταναίοι, και απλοί τυφεκιοφόροι, έκαναν ο καθένας το δικό του καθήκον. Ούτε τα πόδια σηκώνονταν να χτυπήσουν το κεφάλι, ούτε τα χέρια έδιναν διαταγές στον εγκέφαλο.

Οι Καλαμαράδες

Και πώς θα γινόταν Επανάσταση χωρίς την πέννα των ποιητών, τις ατελείωτες στοίβες από τις προσεκτικά συντεταγμένες και καλλιγραφικά γραμμένες επιστολές των λογίων προς τους ισχυρούς της Γης; Προς τους ποιητές, τους λογοτέχνες, τους πανεπιστημιακούς, αυτούς που θα μπορούσαν με την σειρά τους να βάλουν την πέννα τους να τρέξει αίμα από τις καρδιές των Ευρωπαίων, των Αμερικανών, των Λατίνων, να ξύσουν τα βρύα της Ιστορίας από τον Όλυμπο, και να γυαλίσουν με το στιλπνό μελάνι τους το όραμα ενός σκλάβου Έθνους που στέναζε κάτω από τον βάρβαρο οθωμανικό ζυγό; Πώς να ανατρέψουν με μια γραφίδα και μια περγαμηνή την λάμψη  της χρυσοποίκιλτης Οθωμανικής Υψηλής Πύλης στα μάτια των ταξιδευτών, των διπλωματών, των εμπόρων;

Με την πέννα τους, οι εμφυλιοπολεμικά αποκαλούμενοι από τους ξύπνιους μπακαλοέλληνες,  καλαμαράδες, σήκωσαν την Ελλάδα από τον τάφο όπου την έριξε η δειλία και ο ωχαδελφισμός και την σήκωσαν στα πόδια της. Ίσιωσαν τις πτυχές από τον σκονισμένο χιτώνα της, της ξέμπλεξαν τα μαλλιά, και την έστησαν ορθή να την δει η Οικουμένη και να αναλογιστεί τι της χρωστά.

Η καταφρόνια στην «πέννα» κρύβει τον επιφανειακό, συμπλεγματικό παπαγάλο νεοέλληνα ξερόλα, που από οκνηρία και μικρόνοια αρνείται να αντιληφθεί πως από την μαγκιώρικη ωμή βία, η σιδερένια γροθιά είναι μακροπρόθεσμα πιο αποτελεσματική μέσα σε ένα βελούδινο γάντι.

Οι Ευεργέτες

Μα κι ορθή η Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να επιζήσει για πολύ. Χρειάστηκε να κινηθούν οι καραβοκύρηδες, οι Έλληνες Οθωμανοί υπήκοοι τραπεζίτες της Υψηλής Πύλης, οι ζάπλουτοι της Μολδοβλαχίας, οι κυρίες των γαλλικών σαλονιών που παρήγγελλαν φλιτζανάκια με ελληνικά τοπία και τράπουλες  με τις μορφές των ηρώων, και έκαναν φιλολογικές βραδιές για  να μαζευτούν φράγκο-φράγκο οι εισφορές που θα αγόραζαν φυσέκια αλλά και ανθρώπους με επιρροή.

Και σε  αυτό ο Αριστερός τρόπος σκέψεως είναι στον αντίποδα του Δεξιού Ελληνικού. Εκεί που ο Αριστερά σκεπτόμενος (ο οποίος μπορεί να θεωρεί κι από πάνω ότι είναι άκρα δεξιός) παλεύει να αναδειχθεί σε τιμητή, βλοσυρό κλειδοκράτορα του κάστρου της μετριότητας,  για να στείλει «τους άλλους» να δουλεύουν στα κολχόζ, ο Δεξιός Ελληνικά σκεπτόμενος θέλει να απλώσει τα πανιά του, να γίνει Μεγαλέξανδρος Δημιουργός.

Κανένα άλλο ποίημα δεν συνοψίζει την άψογη όσο και αναγκαία συνεργασία αυτών των τριών ώστε να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Ελεύθερης Ελλάδας, από τούτο:

«…Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,

στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο

κάθεται, σκύβει θλιβερά

το κεφαλάκι, στήριγμα και σκέπη του απομένει

μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη

μεσ’ την αφάνταστη φθορά.

 

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες

για να μην κλαις λυπητερά, τι ΄θελες τάχα να ‘χες

για να τα ιδώ τα θαλασσά

ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι

και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι

με τα μαλλάκια τα χρυσά;

 

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω

για να τα πλέξεις ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω

ριχτά στους ώμους σου πλατιά

μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη (…)

 

Τι θες κι απ΄ όλα τούτα τ’ αγαθά;

Πες. Τ’ άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;

“Διαβάτη”,

μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζο μάτι:

“Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!”.»

 

Ο «καλαμαράς» Βίκτωρ Ουγκώ, μιλά με το επαναστατημένο κλεφτόπουλο, τον «αναρχικό» της εποχής του, που του ζητά αυτό που οι «ευεργέτες» του μπορούν να του προσφέρουν. Βόλια και μπαρούτι.

Μέρες που είναι, για την μνήμη Εκείνων, και το Αύριο το δικό μας και των παιδιών μας, ας βάλουμε κάτω τα κομμάτια που συνθέτουν το στρατήγημα της Εθνεγερσίας. Και ας το κάνουμε πράξη. Ζήτω η Ελλάδα!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

(Δημοσιεύθηκε στο φ.244 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)