Και η Πολωνία επιμένει (πολύ) Δεξιά

oso

Μπορεί ο Σαλβίνι στην Ιταλία να εγκατέλειψε την εξουσία, ποντάροντας σε μια επιστροφή από καλύτερη θέση στο μέλλον, οι Πολωνοί όμως είναι αποφασισμένοι να κρατήσουν την εξουσία και τα κεκτημένα τους, και η (πολύ) Δεξιά, δεν τους απογοήτευσε. Παρόλα αυτά, αφού το δεξιό πείραμα πέτυχε, αποφάσισαν καλού-κακού να πάνε ακόμα πιο δεξιά, βάζοντας επιπλέον στην βουλή μια συμμαχία η οποία δημιουργήθηκε ενόψει των Ευρωεκλογών και διατηρήθηκε, ισχυρή και νικηφόρα, και στις εθνικές εκλογές.

Με σημαία του την “Ταυτότητα” και την “Ασφάλεια” το κυβερνών κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης σημείωσε νίκη με πάνω από το 43% των ψήφων, σύμφωνα με τα μέχρι αυτή την ώρα αποτελέσματα, και με ρεκόρ συμμετοχής που έφθασε το 61%.

Μπορεί η νέα πλειοψηφία να μην είναι “καθαρή” Εθνικιστική, αλλά στις ζωές των ανθρώπων αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Μηδέν τζαμιά κι ελάχιστοι προσφυγο-μετανάστες, από την μια, στήριξη στις Πολωνικές οικογένειες, επιχείρηση αποτροπής της πληθυσμιακής αντικατάστασης για την οποίαν μιλούν ανοιχτά, ονοματίζοντας τον Σόρος ως χρηματοδότη της, και νόμοι οι οποίοι θωρακίζουν την κοινωνία, από την άλλη.

Σημειώνουμε χαρακτηριστικά ότι τον περασμένο Ιανουάριο ψηφίστηκε στην Κεντροευρωπαϊκή χώρα η “σύνταξη της μητέρας” για τις γυναίκες που μεγάλωσαν τέσσερα ή παραπάνω παιδιά, και οι οποίες αξίζουν “ευγνωμοσύνη και σεβασμό” για την συμβολή τους στην κοινωνία. Ενα χρόνο πριν είχαν καταψηφίσει το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, προκειμένου να προστατευθεί η οικογενειακή ζωή.

Τα προαναφερθέντα δείχνουν ότι, όπου υπάρχει θέληση και ηγεσία, υπάρχει και τρόπος να αντιστραφεί η καταστροφική πορεία στην οποίαν έχουν βάλει την Ευρώπη οι άφρονες και οι αργυρώνητοι.

“Δεν θέλουμε η Πολωνία να είναι απλά ένα κομμάτι γης. Δεν θέλουμε καμία άλλη χώρα να είναι μόνο ένα κομμάτι γης, κι ένα σημάδι στον χάρτη. Η Πολωνία είναι πολύ παραπάνω από την γη της. Η Πολωνία είμαστε εμείς. Είμαστε η Πολωνία, και πρέπει να την αγαπάμε, και να αγωνιζόμαστε για αυτήν, πρέπει να την νοιαζόμαστε, πρέπει να σκεφτόμαστε το μέλλον της”. Αυτές είναι οι θέσεις του μη-εθνικιστικού δεξιού κόμματος που άγγιξε το 62% στην Νοτιοανατολική Πολωνία.

Ας ελπίσουμε ότι η παρουσία των νέων “ακροδεξιών” θα λειτουργήσει συμπληρωματικά στην εθνική προσπάθεια, και δεν θα ενεργήσουν ανταγωνιστικά και μικροκομματικά, προκαλώντας υποχώρηση της κυβέρνησης από τις πολιτικές της, έπειτα και από την είσοδο στην βουλή για πρώτη φορά από το 2015 ενός κεντροαριστερού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που κατάφερε να συσπειρώσει φιλελεύθερους και αριστερόστροφους αντιφρονούντες.

“Καλούμε στο μεγάλο ξύπνημα των εθνών, στην αναγέννηση του πνεύματός τους, της υπερηφάνειας τους, των ανθρώπων και του πατριωτισμού τους”, είχε πει ο Τραμπ κατά την επίσκεψή του στην χώρα, στα τέλη Σεπτεμβρίου. Να σημειωθεί ότι τα δέκα εκατομμύρια Πολωνών που ζουν στις ΗΠΑ στήριξαν μαζικά τον Ντόναλντ Τραμπ στην εκλογή του. Και αυτός υποσχέθηκε την κατάργηση της βίζα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Πολωνίας.

Από την πλευρά τους οι νεοεισελθόντες της “Κονφεντεράτσια” κομμάτων , οργανώσεων και προσωπικοτήτων του ακτιβιστικού, ευρωσκεπτικιστικού κινήματος και του κινήματος κατά των εμβολιασμών, κατηγορούν την κυβέρνηση για εξάρτηση από τις ΗΠΑ περισσότερο από ό,τι η προηγούμενη εξαρτάτο από το Βερολίνο. Το κίνημα είναι ισχυρό στα Πανεπιστήμια και μεταξύ των νέων, ενσωματώνοντας ομάδες που οργανώνουν το περίφημο εορτασμό της Πολωνικής ανεξαρτησίας και τις οργανώσεις Ζωή και Οικογένεια και Ενωση Χριστιανικών Οικογενειών. Ο συνασπισμός δεν κατάφερε να περάσει το 5% και να εκπροσωπηθεί στην Ευρωβουλή, λίγους μήνες μετά όμως κατάφερε να μπει για πρώτη φορά στο εθνικό κοινοβούλιο.

Οι θέσεις του περιλαμβάνουν την απαγόρευση χορήγησης αποζημιώσεων στους Εβραίους για το “ολοκαύτωμα” που τους συνέβη σε πολωνικά υπό γερμανική κατοχή στρατόπεδα, είναι κατά των ομοφυλοφίλων και υπέρ της μοναρχίας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

 

 

 

 

Για ένα πατριωτικό άλμα

23984601__article

 

Ανάμεσα στις εσχατολογικές προφητείες, την αναμονή ενός νέου πολέμου του Κόλπου που έχει ήδη αρχίσει, τους αγώνες αλληλοεξόντωσης με σκοπό την ενοποίηση των αγορών του πλανήτη μας, εμπρός στον κίνδυνο της εξάλειψης του κόσμου μας όπως τον γνωρίσαμε, γίνεται αναγκαία και επείγουσα η ανάδυση των δυνάμεων της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Ταυτότητας.

Ο κόσμος που δημιουργείται θα είναι μονοπολικός ή πολυπολικός; Και ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας σε αυτόν; Θα είναι ένα απολίθωμα που θα κινδυνεύει διαρκώς να σπάσει σε χίλια κομμάτια, ή μια ζωντανή πραγματικότητα, η συνείδηση ενός κόσμου που απειλείται, αποδυναμώνεται και επιμένει κόντρα σε όλους και όλα, να υπάρχει;

Παρά την συντονισμένη προσπάθεια αποσυντονισμού, πότε με την πείνα των παιδιών της Αφρικής, πότε με την κλιματική αλλαγή, δράματα για τα οποία φορτώνονται με ενοχές οι Ευρωπαίοι, ένας νέος αέρας φύσηξε στην ευρωπαϊκή ήπειρο τα τελευταία χρόνια.

Από την εκτίναξη της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα ως τις ακτιβιστικές οργανώσεις Κάζα Πάουντ στην Ιταλία και Μπαστιόν Σοσιάλ στην Γαλλία, και την μαζική κινητοποίηση των Κίτρινων Γιλέκων, περνώντας από την Ρώμη, το Παρίσι και την Βουδαπέστη, οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν τον εθνικό ριζοσπαστισμό. Έναν ριζοσπαστισμό που τους οδηγεί στο να αποκόψουν τις ρίζες του δηλητηριώδους παράσιτου που τους πνίγει με το θανατερό σφιχταγκάλιασμά του, και να αναζητήσουν τις ρίζες της υπάρξεώς τους στον παραδοσιακό Χριστιανισμό, στις προχριστιανικές παραδόσεις, στις συνήθειες και στον τρόπο ζωής των άμεσων προγόνων τους. Ζητούν να ανακτήσουν όσα επεδίωξε βίαια να ανατρέψει η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι οπαδοί της, εγκαθιδρύοντας τερατουργήματα όπως οι δολοφονίες εμβρύων στις μήτρες των μητέρων τους, ο «γάμος» και η τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, η μείξη των φυλών σε ένα γκρίζο χυλό χωρίς ταυτότητα.

Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές ανέδειξαν αυτή την δυναμική, με την διεύρυνση και την ισχυροποίηση των Εθνικιστικών, Πατριωτικών και Ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Βέβαια, πολλά μένουν ακόμη να γίνουν, απέναντι στις επιβολές των ξένων και τις εσωτερικές αναθεωρήσεις. Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι οι λαοί της Ευρώπης αποκτούν συνείδηση του τι τους συνέβη και του τι συμβαίνει, και ζητούν να αποσπασθούν από την δικτατορία των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων.

Η ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Για όσους εύκολα αποθαρρύνονται και αφήνονται στον πεσιμισμό, να επισημάνουμε πως η Εθνικιστική άνοιξη που γνωρίζει η Ευρώπη δεν ήρθε ξαφνικά και αναπάντεχα. Η Λεπέν, ο Σαλβίνι, ο Ορμπαν, μπορεί να μην καταγράφονται ως «καθαροί» Εθνικιστές, κατάφεραν όμως να είναι αποτελεσματικοί στα μέτρα των λαών και των χωρών τους. Είναι ηγέτες οι οποίοι συσπείρωσαν τους λαούς τους γύρω από μια εθνική ατζέντα, κι αυτό είχαμε να το δούμε από την εποχή του Μεσοπολέμου. Η ανάδειξη αυτών των πολιτικών ρευμάτων και αυτών των ηγετών, αποτελεί το αποτέλεσμα της επιμονής εκατομμυρίων αγωνιστών οι οποίοι στα χρόνια της πέτρας και του ατσαλιού διατήρησαν ζωντανή την Πίστη, την Μνήμη, την Παράδοση, την Ιδέα. Οι σπόροι που έσπειραν εκείνοι, κάποτε θα βλαστούσαν, και κατά καιρούς το έκαναν. Να είναι τώρα η ώρα να καρποφορήσουν; Στο χέρι μας είναι!

Όλες οι δυνάμεις που είναι μαχητικές, ενεργητικά πατριωτικές, και αντικομφορμιστικές έναντι του Συστήματος, μπορούν να συνεργαστούν, χωρίς την προηγούμενη «ένωση» των Εθνικιστών η οποία φέρνει μαζί της ένα άχρηστο βάρος «χαμένων και κερδισμένων», «ηγετών και υπηκόων», αλλά με στόχο έναν και προορισμό κοινό: την νίκη απέναντι στον οδοστρωτήρα της ΝΤΠ, και την αναγέννηση μιας Ελλάδας Ελληνικής σε μια Ευρώπη Ευρωπαϊκή.

Η δουλειά που έκαναν και κάνουν δεκάδες οργανώσεις από την Μεταπολίτευση και μετά πρέπει να αναγνωρισθεί. Κάθε ένας φέρνει μαζί του μιαν όψη αυτού που αποκαλείται διεθνώς Ευρώπη –άρα και Ελλάδα- της Ταυτότητας. Κάθε ένας αξίζει την τιμή που και ο ίδιος αποδίδει στους άλλους αγωνιστές.

Για όσους καλοθελητές επιμένουν στον μηδενισμό, να πούμε πως δεν πρόκειται βεβαίως να καταθέσουμε τα όπλα, όχι τώρα που σε όλη την Ευρώπη τα πράγματα κινούνται προς την κατεύθυνση στην οποίαν έλπισαν και για την οποίαν εργάστηκαν εκατομμύρια συναγωνιστές και συναγωνίστριες.

Μια Δεξιά Εθνική, Κοινωνική και Λαϊκή, μια Δεξιά της Ταυτότητας και της Παράδοσης πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος και η πρόκληση του δικού μας Αύριο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 1148 της εφημερίδος Χρυσή Αυγή και στην συνέχεια εδώ )