ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελάτε να μιλήσουμε για Πατρίδα

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΤΡΙΔΑ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έκοβε την κορδέλα στα εγκαίνια του Ελληνικού Προξενείου στην Σμύρνη, υπερίπταντο στον ουρανό της Ιωνίας σε χαμηλή πτήση, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. “Μην ανησυχείτε, δεν σημαδεύουν εσάς”, είπε ο Τούρκος ΥπΕξ στον Κοτζιά. «Νόμιζα ότι είναι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας», απάντησε ο Κοτζιάς, επιχειρώντας ένα ευφυολόγημα όλο νόημα. ‘Ότι και να γύριζε στο μυαλό του κ. Κοτζιά εκείνη την στιγμή, δεν είναι αρκετό για να λύσει τον ελληνοτουρκικό γόρδιο δεσμό.

Η Τουρκία του Ερντογάν, η Τουρκία που παραπαίει και υποβαθμίζεται διεθνώς, επιχειρεί τους λεονταρισμούς της στην φρόνιμη ελλαδική δορκάδα. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε την κατάληξη.

Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη έκαναν πάνω από το κεφάλι του Έλληνα ΥπΕξ, δοκιμές εν όψει των εορταστικών εκδηλώσεων για την καταστροφή της Σμύρνης. Η διττή τουρκική πολιτική σε ανάπτυξη. Κι όμως. Αυτή η «Γκιαούρ Ισμίρ», η Σμύρνη των Ελλήνων, αρνείται ακόμη και σήμερα να υποδουλωθεί στον ισλαμιστή Ερντογάν. Κρυφά, όπως τότε, που βγήκαν από τα μπαούλα οι κεντημένες ελληνικές σημαίες, και οι λαμπροφορεμένες κόρες της βγήκαν ντυμένες σαν δαφνοστεφανωμένες Καρυάτιδες στους δρόμους για να υποδεχθούν τον Ελληνικό Στρατό, περιμένει.

Μερικές μέρες πριν την επέτειο της Καταστροφής που στοίχισε στον Ελληνισμό, την προαιώνια Ελληνική γη της Ιωνίας, και σκέπασε με τα αποκαΐδια της την Μεγάλη Ιδέα, εκείνο το εφιαλτικό μέσο του Σεπτεμβρίου του 1922, η ελπίδα, όπως την είπαν οι ποιητές και την είδαν στα οράματά τους επίγειοι άγγελοι, τριγυρίζει στην προβλήτα της Σμύρνης, εκεί όπου κυματίζει και πάλι η Ελληνική σημαία. Γιατί άραγε τώρα; Γιατί αντί να κλείσουμε το αντιστοιχούν προξενείο της Κομοτηνής, αυτή την σφηκοφωλιά του τουρκικού επεκτατισμού στην Ελληνική Θράκη, εγκαινιάζουμε Προξενείο στην Σμύρνη;

Ο καθρέφτης της Ιστορίας απαντά. Ας είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Στο Αιγαίο ούτω εχόντων, δεν χωράμε και οι δύο, και οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν δύο υπεργολάβοι των Δυτικών συμφερόντων, όσο και αν αυτό εξυπηρετεί το «διαίρει και βασίλευε» των επικυρίαρχων. Ένας από τους δυο πρέπει να φύγει. Και όπως σοφά διατύπωσε ο Ηρόδοτος και επανέλαβε αιώνες μετά ο μέγας Νίτσε, στην Θέληση της Δυνάμεως, ένα είναι το δόγμα της ζωής: «ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Ή ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ». Η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει μόνο ως Αυτοκρατορία.

Εάν το ελληνικό δόγμα εξακολουθήσει να σημαίνει υποχώρηση και δουλικότητα, απέναντι στα τουρκικά αλιευτικά όπως και στα τουρκικά μαχητικά, τότε στο λεξικό των διεθνών όρων θα προστεθεί η «ελληνοποίηση» με την έννοια όχι της διάδοσης του Ελληνικού φωτός, αλλά του κατακερματισμού στα πρότυπα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μέχρι να γιορτάσει το τουρκικό κράτος τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του, μας μένουν ακριβώς 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια για να οδηγήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις κατά τέτοιο τρόπο, γινόμενοι ρυθμιστές τους, ώστε η επόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας να οδηγήσει στην δημιουργία μιας κυβερνήσεως Πατριωτικής και Εθνικιστικής, που θα στείλει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, και την Τουρκία εκεί όπου ανήκει στην Αλμυρά Έρημο, πίσω από την Κόκκινη Μηλιά.

Στο μεταξύ το Ελληνικό Προξενείο στην Σμύρνη δεν έχει τίποτε να εορτάσει. Ας φορέσει μαύρες κορδέλες και ας κρεμάσει τις σημαίες του μεσίστιες. Εμείς, από αυτήν την πλευρά της Ελληνικής θάλασσας, ας σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι η Πατρίδα μας σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, και ας πράξουμε αναλόγως. Κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο εκτός αν αποφασίσουμε να το εγκαταλείψουμε. Οι Εβραίοι, κοντά δυο χιλιάδες χρόνια μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο απέκτησαν ξανά πατρίδα. Τι είναι μια παρένθεση εκατό ετών στην Ιστορία των χιλιάδων ετών του Έθνους μας;

Ελάτε να δρασκελήσουμε τα σκουπίδια της προκατασκευασμένης σκέψης, και να βγούμε στο ξέφωτο της κορυφής, από όπου θα αγναντέψουμε την γόνιμη πεδιάδα του Αύριο. Κανείς Πατριώτης δεν περισσεύει. Για άλλη μια φορά η Μακεδονία θα μας σώσει. Ας επιτρέψουμε στην καρδιά και τον νου μας να δονηθούν από τον παλμό της Ελλάδος. Τώρα είναι η ευκαιρία να αναστρέψουμε τον καταστροφικό Διχασμό που από κατατρέχει επί έναν αιώνα το Έθνος και παραλύει τα μέλη του. Ο διαμελισμός της Τουρκίας και η Ένωση των Ελλήνων είναι το θέμα του πίνακα που ζωγραφίζεται εμπρός μας.

Ας πάψουμε επιτέλους να αγοράζουμε το αφήγημα που μας πωλούν οι αντίπαλοι και οι εχθροί μας. Το δόγμα της «μικράς πλην τιμίου Ελλάδος», το δόγμα των μοναχικών, καταραμένων, ηρωικά ηττημένων Εθνικιστών. Δεν είναι αυτό το δόγμα του Θεμιστοκλή, του Μιλτιάδη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η σχέση μας με την Τουρκία από την Βασιλίδα των Πόλεων του πόντου ως την Γκιαούρ Ισμίρ των Αιγιακών παραλίων έρχεται η ώρα να κριθεί για ακόμα μια φορά. Ας είναι αυτή η τελευταία μάχη, η νικηφόρα. Ας είμαστε έτοιμοι.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 267 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ )