Αύριο στην Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.311

01-16:23.qxd

Διαβάστε στο φ.311 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Μετά τις Θερμοπύλες, πάμε για τις Πλαταιές!

  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Οι Εθνικιστές, ο νέος  δικομματισμός και οι ψευτοπατριώτες

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Οι Ευρωβουλευτές της Χρυσής Αυγής  μιλούν αποκλειστικά στην «ΕΜΠΡΟΣ»

  • ΕΚΛΟΓΕΣ 2019

Άραγε νίκησε η Νέα Δημοκρατία;

  • ΙΔΕΕΣ

Η πλάνη του δυισμού  των αντιθέτων και ο Εθνικισμός

  • ΕΓΕΡΘΗΤΙ

Οι πατέρες, τα ορφανά, και η προοπτική της νίκης

  • ΙΣΤΟΡΙΑ

Μαρά-Ο ατιμωτικός θάνατος ενός τυράννου

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Εμπρός για την εκλογική ανατροπή

 

vote

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου και η στροφή του εκλογικού σώματος προς τον δικομματισμό, δείχνουν την κόπωση του λαού μετά από μια σχεδόν δεκαετία μνημονιακής διακυβέρνησης.

Το 2015 ο Ελληνικός Λαός έκανε μια επαναστατική, όπως εκείνη την ώρα του φαινόταν, στροφή. Μια τριπλή στροφή Αριστερά.

Είχε ήδη εμπιστευθεί τον Κώστα Καραμανλή και γεύτηκε  το τέλος εποχής της φούσκας της ευμάρειας. Εμπιστεύθηκε τους Σοσιαλιστές απογόνους του ΠΑΣΟΚ, και αυτοί τον έστειλαν στην μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.  Όταν αποφάσισε να εμπιστευθεί τους τεχνοκράτες, πήρε Παπαδήμο και Πικραμένο. Όταν αποφάσισε να ξαναγυρίσει στην εμβληματική της Μεταπολίτευσης μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, έφαγε πακέτο το ΠΑΣΟΚ, τα μνημόνια, και το κυνήγημα των Πατριωτών από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Τρεις φορές το 2015 στράφηκε σε μια πολιτική δύναμη την οποία δεν είχε δοκιμάσει ως τότε. Την δύναμη που του υποσχέθηκε ότι θα σπάσει τα δεσμά του με έναν νόμο και μια υπογραφή. Με νταούλια και βιολιά ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης υποσχέθηκαν να κάνουν πέρα τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και να κάνουν την Ελλάδα tabula rasa για το υπερήφανο νέο Αύριο.

Go back Κυρία Μέρκελ και ψωμί κι ελιά.

Για ακόμα μία φορά, διαψεύσθηκε. Άλλο είδε στην συσκευασία και άλλο πήρε όταν άνοιξε το πακέτο. Έδωσε όμως ευκαιρίες στο «νέο». Και τον Φεβρουάριο, και τον Ιούλιο, και τον Σεπτέμβριο του 2015, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ με την ελπίδα ότι ο πολλά υποσχόμενος νέος αρχηγός της Αριστεράς θα βάλει το τρένο στον σταθμό.

Αντ’ αυτού, η πολιτική σκηνή γέμισε με γραφικούς παρμένους, καθηγητές που δεν είχαν επαφή με την πραγματική Οικονομία, αριστεριστές εφοπλιστές, φιλελεύθερους κομμουνιστές και άλλα παράδοξα είδη που βγήκαν από την πινακοθήκη των χρήσιμων ηλιθίων της Αριστεράς.

Με το πείσμα του λαού και την επικουρία των ΜΜΕ, ενός λαού που δεν μπορούσε να δεχθεί ότι έκανε ένα ακόμα λάθος, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στην εξουσία επί τέσσερα χρόνια, και αναδείχθηκε σε μια από τις μακροβιότερες κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει ο τόπος, και μια από τις πιο καταστροφικές επίσης.

Στην Οικονομία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μεγάλη καταστροφή με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, πραγματοποιήθηκε από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία ευθύνη φέρει για το χάλι ατομικό και συλλογικό, όσο κι αν σκούζουν οι Νεοδημοκράτες για να καλύψουν τις καταστροφικές πολιτικές τους.

Ιδιαίτερα στα κοινωνικά και στα εθνικά θέματα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ακροδεξιός συνεργάτης του Νεοδημοκράτης Καμμένος, αποδείχθηκαν εγκληματικοί, από την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, την αλλαγή φύλου των δεκαπεντάχρονων ως την παραχώρηση του ονόματος, της εθνότητος και της γλώσσας της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς, περνώντας από τα μακάβρια Μάνδρα και Μάτι.

Τίποτε από αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν η ΝΔ δεν είχε κάνει την στρατηγική επιλογή να κυνηγήσει με μίσος τους Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, στάση την οποίαν κυνικά αποδέχθηκε ότι θα ακολουθήσει ο Κυριάκος, για να … εξαϋλώσει την Δεξιά αντιπολίτευση και να κυβερνήσει ανεξέλεγκτος με τους φίλους του της γερμανικής βιομηχανίας.

Μια επιλογή δεν έχει κάνει ακόμη ο Ελληνικός λαός, και αυτή είναι η Εθνικιστική. Μέχρι σήμερα, τα ποσοστά που έδωσε στους Εθνικιστές κινούνται στα όρια της διαμαρτυρίας και της ελπίδας. Όμως αυτό φάνηκε ότι δεν αρκεί ώστε οι Εθνικιστές να έχουν την δύναμη να παράξουν πραγματική ανατροπή και να ξεκινήσουν την υλοποίηση των θέσεών  τους.

Αυτό φέρνει την στασιμότητα και την μουρμούρα. Τώρα πρέπει όλοι να καταλάβουν πως είτε είναι υποψήφιοι είτε ψηφοφόροι, τα πρόσωπά τους είναι εκφράσεις της μοίρας του Έθνους, κακής ή καλής.

Η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είτε συμφωνεί κανείς με τα πάντα είτε με ελάχιστα, είτε προτιμά μιαν υποψήφια από έναν υποψήφιο και τούμπαλιν, είναι η μοναδική ψήφος που μπορεί να ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Εάν και όποτε πραγματοποιηθούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είναι αυτή που θα κάνει το Σύστημα να αναρωτηθεί πώς ένα κόμμα με τις αδυναμίες και τις προκλήσεις της Χρυσής Αυγής μπόρεσε να γυρίσει το παιχνίδι.

Γιατί είναι αλήθεια. Ετούτη την ώρα μόνο η ψήφος στην Χρυσή Αυγή μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλα στο Σύστημα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ξαναζεσταμένα πολυκαιρισμένα εξαρχής άνοστα φαγητά, που τα δοκίμασε και τα απέρριψε κατ’ επανάληψη ο λαός.

Εχθροί και φίλοι κοιμώνται και ξυπνούν τις δυο τελευταίες εβδομάδες με το πώς θα πέσει η Χρυσή Αυγή, λες και υπάρχει εναλλακτική για τους Εθνικιστές, που διαφορετικά θα ρίχνουν την ψήφο τους υπέρ του πρώτου κόμματος της ΝΔ. Στις Ευρωεκλογές και στις Αυτοδιοικητικές εκλογές κάποιοι «γελαστήκατε», κάποιοι «παρασυρθήκατε» ή κάποιοι, όπως λέτε, «στείλατε ένα μήνυμα»… Τώρα, κάντε τους πολιτικούς μας αντιπάλους να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και το αλάθητο των επιλογών και των μεθόδων τους, και μαζί πάμε να αλλάξουμε όσα δεν εξυπηρετούν τον σκοπό της αναγέννησης του Έθνους.

Είμαι βέβαιη ότι δεν θέλετε πραγματικά να δώσετε δύναμη στους Κούληδες. Απέναντί μας είναι οι Μπίλντερμπεργκ, οι αρνητές του Έθνους, οι διαλυτές της Ελληνικής Κοινωνίας.

(δημοσιεύθηκε στο φ. 306 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Διαβάστε στο φ.305 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

EMPROS-305

Διαβάστε στο φ. 305 που κυκλοφορεί:

  • Συνεχίζουμε τον αγώνα: 4,88 %, 22 έδρες στις Περιφέρειες, 17 έδρες στους Δήμους, 2 έδρες στην Ευρωβουλή
  • Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Όλοι ενωμένοι στην μεγάλη εκλογική μάχη που έρχεται
  • Δεν μπορούν να νικήσουν τον Ελληνικό Εθνικισμό
  • Ανοιχτά τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής για όλους τους Έλληνες Πατριώτες
  • Οικονομία: Στον αέρα τα ασφαλιστικά ταμεία
  • Διαταγές πληρωμής από τις τράπεζες ακόμα και για 10.000 ευρώ
  • ΥΓΕΙΑ:Τα ψέμματα ενόψει εκλογών

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ- Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 1η Ιουνίου 2019 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Πώς τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν γυναίκες ψηφοφόρους, και τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς γυναικών πολιτικών που εκπροσωπεί την ακροδεξιά

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΛΕΠΕΝ
Σε ομιλία της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία, Μαρίν Λεπέν GETTY EDITORIAL

Στη Γερμανία π.χ. στις εκλογές του 2017 το 17% των γυναικών στην Ανατολική και 8% στη Δυτική Γερμανία ψήφισαν το AfD, ενώ στη Γαλλία στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2017 την Λε Πεν ψήφισαν το 54,9% των γυναικών. Στην Πολωνία στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης έλαβε περισσότερες ψήφους από τις γυναίκες (39,7%) παρά από τους άνδρες (38,5%). Από την άλλη μεριά στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν έχει την ίδια προσέλκυση γυναικών ψηφοφόρων με τα ποσοστά των ανδρών να είναι σχεδόν πάντα διπλάσια.

Στις ευρωεκλογές του 2014 το 5,7% των γυναικών ψήφισε Χρυσή Αυγή και το 12,5% των ανδρών, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 4,2% γυναίκες και 8,3% άνδρες. Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση του τέλους του 2018 ενώ το 11% ανδρών δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή μόλις το 3,1% δήλωσαν ότι θα την ψηφίσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο εδώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική δράση για την Εθνική Άνοιξη

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-289

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πρώτοι ακτιβιστές του κινήματος της Οικολογίας, στο ξεκίνημα του προηγούμενου αιώνα, δεν ήσαν «παιδιά των λουλουδιών»,  αλλά πολεοδόμοι, οι οποίοι σκέφθηκαν πως ο τρόπος με τον οποίον εξαπλώνονταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις θα επηρέαζε το παγκόσμιο συλλογικό πρότυπο. Εξέφρασαν τις αντιλήψεις τους με την φράση «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά». Το σύνθημα εξαπλώθηκε σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, και υλοποιήθηκε με επιτυχία για την εδραίωση της Αριστερής σκέψεως στις κοινωνίες.

Τώρα είναι η ώρα να το εφαρμόσουμε εμείς οι Εθνικιστές.

Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Παγκοσμιοποίηση, όπως χρειάζεται να κάνουμε, ώστε να επιβιώσουν τα Έθνη μας, και εν συνεχεία να πάρουν και πάλι την κλίμακα της ανόδου και της δημιουργίας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτήν την πρακτική, δίνοντας έναν παγκόσμιο αγώνα, δρώντας τοπικά.

Ο Αγώνας μας είναι παγκόσμιος, γιατί η Άνοιξη των Εθνών βρίσκεται εν εξελίξει. Η διεθνής συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα κύμμα εθνικών αναστάσεων απέναντι στο βαρύ χέρι της ισοπέδωσης και της τυραννίας που στηρίζεται και στηρίζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ακόμα και στο κέντρο της Παγκοσμιοποίησης, στις ΗΠΑ, μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι αυτό που φαντάζονταν κάποιοι υπερφίαλοι επαναστάτες του πληκτρολογίου, αλλά όσοι τον ψήφισαν και τον στηρίζουν είναι τα αμερικανικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία θέλουν να ανακόψουν τον καρκίνο που κατασπαράζει το σώμα του νεαρού έθνους τους.

Τα Κίτρινα Γιλέκα στην Γαλλία δεν είναι ίσως αυτά που θα γκρεμίσουν την τεκτονική δημοκρατία της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τις διαλυτικές συνέπειές της για την γαλλική αλλά και για όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες της ηπείρου μας.

Αυτό που προσφέρουν είναι ότι εκθέτουν το Σύστημα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Με την μαχητικότητά τους δείχνουν σε όλο τον κόσμο ότι  πίσω από την ρητορική της ελευθερίας και της δημοκρατίας κρύβεται ένα στυγνό σύστημα αφαίμαξης του πλούτου που δημιουργούν τα Έθνη,  ο οποίος καταλήγει στα θησαυροφυλάκια των παγκοσμίων ελίτ.

Δακρυγόνα, ασπίδες, γκλομπς, αστυνομικούς χωρίς πρόσωπο, αυτά άρχισαν να βλέπουν και οι Έλληνες όταν τόλμησαν να διαδηλώσουν κατά του ξεπουλήματος της Ελλάδος από την κυβέρνησή τους.

Η ανάσχεση της διαδικασίας επιβολής της ΝΤΠ δεν θα είναι βεβαίως περίπατος στο πάρκο. Θα είναι μακρά και οδυνηρή. Οι Εθνικιστές και όσοι ενεργά αντιτιθέμεθα στην επέλαση του οδοστρωτήρα της ΝΤΠ δεχόμαστε τα πρώτα χτυπήματά της. Πολιτικές διώξεις, αποκλεισμοί, φυλακίσεις, δολοφονίες. Όμως, δια μέσου αυτών των επιθέσεων βλέπουν οι σημερινοί πατριώτες και αυριανοί εθνικιστές, ποιος είναι ο εχθρός. Βλέπουν ότι δεν κινδυνεύουν από τον Εθνικισμό αλλά από την κάλπικη «Δημοκρατία» των μπολσεβίκων του ΣΥΡΙΖΑ και των Μπιλντερμπεργκάδων της ΝΔ.

Δουλειά μας στην παρούσα συγκυρία είναι επομένως να δείξουμε ποιοι είναι οι δήμιοι των εθνών.  Επιπλέον, αυτό που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε στους αγωνιστές είναι η συλλογική δύναμη, η ισχύς της ομάδος, έναν δίαυλο υποστήριξης που θα τους επιτρέψει να κατανικήσουν την βαριά σκιά της Δικτατορίας του Φόβου.

Δεν είναι διόλου τυχαίο το ότι, καθώς οι μάσκες πέφτουν, το να είναι κάποιος «Λαϊκιστής» όπως ο Σαλβίνι στην Ιταλία, χρησιμοποιείται ως ύβρις από τους υποτιθέμενους προμάχους του λαού, Αριστερούς, οι οποίοι χρειάζονται διμοιρίες των ΜΑΤ για να κυκλοφορήσουν στις πόλεις τους. Μην ξεχνούμε ότι οι Αριστερές «δημοκρατίες» επιβλήθηκαν παγκοσμίως με την κατάπνιξη των λαών και την εγκαθίδρυση δικτατοριών εν ονόματι του λαού. Όπως όμως συνέβη με την ΕΣΣΔ και τις λοιπές «δημοκρατίες» των Μπολσεβίκων, έτσι και τώρα, οι λαοί επιχειρούν την ανατροπή του, ετούτη την φορά,  δίδυμου διεθνιστικού δυνάστη Καπιταλιστών-Μπολσεβίκων.

Κάποιοι μεμψιμοιρούν λέγοντας ότι οι λαοί, και ο ελληνικός, αργούν να αφυπνησθούν. Αλλά ας αναλογισθούμε πως και η επιβολή της ΝΤΠ δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά σταδιακά, με μέθοδο και αδρά μέσα. Πώς λοιπόν η ανατροπή της θα γίνει εφικτή όχι ως μια σπασμωδική αυτοκτονική διαμαρτυρία, αλλά ως μια επιτυχής διαδικασία ανορθώσεως των Εθνών;

Σε κάτι θα αποτυγχάνουμε, σε άλλα θα νικούμε. Μα κι όταν αποτυγχάνουμε θα σηκωνόμαστε και θα προχωρούμε παρακάτω, μέχρι την νίκη, και στο σύνολό του το εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του, Θεία προνοία, κερδίζει έδαφος. Όχι ίσως επειδή το αξίζει, χάρις σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο, αλλά όταν και επειδή, από την ηγεσία ως τον νεότερο αγωνιστή, αρνείται να καταθέσει τα όπλα, αρνείται να δεχθεί ότι ο κόσμος μας όπως τον γνωρίσαμε, θα τελειώσει μέσα από τα δικά μας χέρια.

Ο Αγώνας μας, ο Αγώνας για την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Ανθρωπότητα όπως την δημιούργησαν ο Θεός και η Φύση, είναι ο πιο ευγενής και δίκαιος αγώνας που μπορεί άνθρωπος να δώσει.

Αν όμως θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δεν επιτρέπεται ο εσωτερικός μας κόσμος να οργανώνεται με τον τρόπο των καθεστωτικών. Δεν μπορεί να κρεμόμαστε από την γνώμη των συμβιβασμένων και των αδιάφορων, ακόμα και αν είναι μέλη του αμέσου περιβάλλοντός μας.

Για αυτό εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε έναν κόσμο ανεξάρτητο, καινούριο, ουσιαστικά πρωτόγονο και καθαρό, στον οποίον θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας κι αφεντικά στο σπίτι μας. Ο ίδιος ο Χριστός έδειξε τον δρόμο της ελευθερίας του ανθρώπου με το «άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθ. 8:22).

Αυτός είναι ο δρόμος της αναστάσεως. Και, ποιος ξέρει, όσοι κάποτε πίστεψαν πως γεννηθήκαμε σε «λάθος εποχή», πιστέψουν τότε πως γεννηθήκαμε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν η παρουσία, η προσωπικότητα και ο αγώνας ενός εκάστου εξ ημών, με τους σωστούς ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και μας έφεραν με καλό ή άσχημο τρόπο ως εδώ, κι αυτούς που θα έρθουν και θα συνεχίσουν τον Αγώνα μαζί μας.

Το έργο μας δεν διαφέρει από το έργο του γεωργού. Οργώνουμε, σπέρνουμε, ποτίζουμε, ξεχορταριάζουμε και, αν οι συνθήκες είναι καλές, θα δρέψουμε την καλή σοδειά.

Έως τότε απέναντι στην ηδονιστική μπουρζουαζία, γράφουμε την Ιστορία των ελεύθερων Ελλήνων. Η Ελλάδα θα ζήσει. Η Ελλάδα είναι ζωντανή. Ζήτω η Ελλάδα!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.289 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την Αθήνα

123

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο βράδυ, 17 Νοεμβρίου 2018, παρακολουθώ στην τηλεόραση τις ομάδες των παρακρατικών να καίνε την Αθήνα. Οι ρεπόρτερς μεταδίδουν τα τεκταινόμενα σαν να πρόκειται για αγώνα ποδοσφαίρου. «Τώρα βγαίνει η ομάδα», «πετυχαίνει την υδροφόρα», «αντεπίθεση οι Αστυνομικοί».

Εκεί έφθασε την Πατρίδα μας ο μεταπολιτευτικός συρφετός. Να είναι το κέντρο της πόλης αποκλεισμένο, οι κάτοικοι να οχυρώνονται στα σπίτια τους, το Πολυτεχνείο να καταστρέφεται για ακόμα μια φορά.

Εδώ και 40 χρόνια ο Ελληνικός λαός εκπαιδεύεται στην αναρχία με μεθόδους παθητικής και ενεργητικής βίας. Οι κυβερνήσεις, ιδιαιτέρως αυτές της Αριστεράς, καθοδηγημένες από τα αμερικανικά πρότυπα επικοινωνίας, με κορυφαία την χειριστική στο έπακρον κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καταστέλλει το φρόνημα της πλειοψηφίας. Όσοι αντιδρούν, το κάνουν απελπισμένα, σπασμωδικά, βίαια, χωρίς πυξίδα και σχέδιο.

Ζούμε σε έναν παραλογισμό. Γιατί να θέλει κανείς στα λογικά του να βανδαλίσει ένα αρχιτεκτόνημα όπως το Πολυτεχνείο που όμοιό του δεν ξαναγίνεται; Για τον ίδιο λόγο που θέλει να καταστρέψει την Ελλάδα και  τον πολιτισμό ολόκληρο. Για τον ίδιο λόγο που γκρεμίζει το Πολυτεχνείο και σηκώνει τσαντίρια στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου. Γιατί μισεί, και δεν αγαπά την Πατρίδα του. «Αγάπα και κάνε ό,τι θες», σύμφωνα με την ρήση του Ιερού Αυγουστίνου («Μια για πάντα, σας δίνεται ένας συνοπτικός κανόνας: Αγαπάτε και κάντε ό,τι θέλετε. εάν σιωπάτε, να σιωπάτε από αγάπη. εάν φωνάζετε, φωνάξτε από αγάπη. εάν ελέγχετε, να ελέγξετε από αγάπη. εάν δείχνετε έλεος, να δείχνετε έλεος από αγάπη. ας είναι η αγάπη, η εσωτερική ρίζα, γιατί από αυτήν την ρίζα τίποτα άλλο δεν μπορεί να βλαστήσει, παρά μόνο το καλό», In Epistolam Joannisad Parthos, 7,8. PL 35,2033 στο «Θεραπεία της Ψυχής» Αλεξίου ιερομονάχου, εκδ. Αρμός).

Ε, λοιπόν, αυτοί που καταστρέφουν, αυτοί που καίνε, αυτοί ειδικά που καίνε ελληνικές σημαίες, δεν αγαπούν την Ελλάδα, δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο, δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους, γιατί αν τον αγαπούσαν δεν θα τον εξευτέλιζαν.

Γύρω από το Πολυτεχνείο, η επανάσταση των μυστικών υπηρεσιών απέναντι σε ένα καθεστώς που αγάπησε τον λαό, του πήγε φως και νερό στα χωριά, αυτά που ερήμωσε η εσωτερική μετανάστευση του Καραμανλή, και όσων έφαγαν τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ, μετατρέποντας τους νοικοκυραίους σε θυρωρούς, εξακολουθεί να σκορπίζει, κοντά μισόν αιώνα μετά, τον τρόμο.

Όχι μόνο κάθε χρόνο, αλλά κάθε εβδομάδα, γειτονιές με ωραιότατα νεοκλασικά κτίρια, παραδίδονται στην καταστροφή. Έτσι στα μουγκά απαξιώθηκαν η Πατησίων, η Μάρνη, η Πειραιώς.

Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την πόλη. Μίσος που προέρχεται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ακαμάτηδων απογόνων, απέναντι στους εργατικούς προγόνους. Το μίσος των τζιτζικιών για τα μυρμήγκια, και των σκωλήκων για τους αετούς.

Η μεταπολιτευτική γενιά είναι αρκούντως τεμπέλα και εγωίστρια για να κατασκευάσει οτιδήποτε ωραίο, πέρα από τα γυάλινα κτίρια της «λεωφόρου Βωβού», καθρέφτη του αρχοντοχωριατισμού της ΠΑΣΟΚαρίας. Για αυτό και καταστρέφει ό,τι δεν μπορεί όχι να δημιουργήσει αλλά ούτε καν να διατηρήσει, ενώ καμώνεται  την ευρωπαία, που θαυμάζει τα κτίρια στο Παρίσι και στην Βιέννη, αλλά «πού η Ελλαδίτσα,  τέτοιον πολιτισμό…». Τα παιδιά αυτής της νεοπλουτίστικης ελίτ είναι που καίνε την Αθήνα, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα την απαξίωση, την αμορφωσιά, το μίσος των γονιών τους.

Ο Πολιτισμός είναι Πολιτική, όπως η Πολιτική είναι Πόλεμος με άλλα μέσα. Αγαπώ τον Πολιτισμό της πατρίδας μου, γιατί είμαι καρπός της, από την αρχαία της πηγή ως τον λαϊκό πολιτισμό μας, και την αναγέννηση της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας που κάποιοι, λίγοι, -γυναίκες, κυρίως-, τολμούν. Θαυμάζω και σκέφτομαι καθαρά, ανακαινισμένα και σε χρήση τα υπέροχα κτίρια της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας μας. Επιδιώκω οι συμπατριώτες μου να εργάζονται σε εργασίες που θα αναδεικνύουν την δημιουργικότητα, το σθένος και την φαντασία τους. Εκτιμώ τις αξίες της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας. Οραματίζομαι το κράτος μας ισχυρό και τους πολίτες μας εύπορους και ευτυχείς. Αυτός δεν είναι ο λόγος που ασχολείται κανείς με τα κοινά, η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο; Αυτό μοι δοκεί,  κι αν για αυτό κάποιοι θα με στολίσουν με τα γνωστά επίθετα της πολιτικής και ιδεολογικής ακρότητας, ας είναι.

Την ίδια ώρα που οι «πολεμικοί» ανταποκριτές αναμετέδιδαν τα κατορθώματα των φυντανιών της Μεταπολίτευσης, σε ένα τηλεοπτικό σταθμό παιζόταν μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, από αυτές που δεν περνούν συχνά από τους τηλεοπτικούς δέκτες. Ανάμεσα στην ιστορία του σεναρίου, από όπου παρήλασαν ξιπασμένοι, νεόπλουτοι και ξεπεσμένοι παρακμίες του τότε, ένας λαϊκός κρεατέμπορος με φέρελπι υιό φοιτητή ιατρικής, και ένας στρατιωτικός καθ’ όλα ντόμπρος και έντιμος, (διόλου τυχαία οι δυο αυτοί, Λαός και Στρατός, στο τέλος της ταινίας συγγενεύουν…), παρεμβάλλονταν σκηνές από επίκαιρα των Αθηνών της εποχής, η πομπή της βασιλικής άμαξας και των ιππέων, η παρέλαση των αρμάτων, ο λαός που δεν φοβόταν να συναθροιστεί και να ζητωκραυγάσει αυτούς που τον έκαναν να αισθάνεται κύριος στον τόπο του.

Οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται ένα άρθρο με τίτλο «Η Αθήνα μου» που έγραψα τα Χριστούγεννα του 2011. Αυτή η Αθήνα, αυτή η πόλη, και οι άλλες πόλεις και τα χωριά μας, η Πατρίδα της εργασίας, της ευταξίας, της λογικής, της αξιοπρέπειας, του μέτρου, αλλά και της χαράς, της ζεστασιάς και της ασφάλειας, είναι η Ελλάδα που θέλουμε να φέρουμε ξανά στην ζωή μας και στις ζωές των παιδιών μας. Είναι η Ελλάδα που οι Έλληνες είχαμε, αλλά αφήσαμε να μας γλιστρήσει από τα χεριά από εφησυχασμό και οκνηρία ή βουλιμία και αφροσύνη. Η δική μας Αθήνα, δεν είναι η Αθήνα των μπαχαλάκηδων, των υποκριτών της Αριστεράς που την μια συνωστίζονται για να χαριεντιστούν στην αμερικανική πρεσβεία και την άλλη παίζουν τους προστάτες των προλετάριων εναντίον των «Φονιάδων των λαών Αμερικάνων», ούτε των υποκρινόμενων τους πατριώτες φοβικών, χτικιοδεξιών της ΝΔ και των δορυφόρων της. Είναι η Ελλάδα των Ελλήνων που εργάζονται και δημιουργούν χωράφια γόνιμα, οικογένειες, τεχνολογία και πολιτισμό, επιχειρήσεις και αυτοκρατορίες, και όλοι μαζί σχηματίζουμε την μεγάλη οικογένεια του Έθνους. Για αυτήν την Πατρίδα εργαζόμαστε. Αυτήν την Πατρίδα θέλουμε. Αυτήν την Ελλάδα θα δημιουργήσουμε.

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 278 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Εθνικιστής ή πατριώτης (Α΄ μέρος)

Έχουμε αναφερθεί συχνά σε αυτό το θέμα, αλλά οι πολιτικές συνθήκες των ημερών στην Πατρίδα μας, κάνουν απαραίτητη μιαν ακόμη αναφορά σε αυτό το «δίλλημα» Εθνικιστής ή Πατριώτης. Είναι ένα θέμα πάντα επίκαιρο, διότι υπάρχει συνεχής προσπάθεια δυσφήμησης του Εθνικισμού.

Όλα ξεκινούν από την αφελήναι αφελή, διάθεση των Εθνικιστών να παίρνουν ως δεδομένο, πως επειδή εμείς είμαστε ειλικρινείς, το ίδιο ισχύει και για τους εχθρούς μας. Επειδή λοιπόν εμείς είμαστε φιλοπάτριδες, αυτόματα θεωρούμε ότι το ίδιο θα είναι και κάθε ένας που δηλώνει Πατριώτης.

Στην λέξη πατριωτισμός προσπαθούν κάποιοι να αποδώσουν το προφίλ της καλής συμπεριφοράς ενός πολίτη απέναντι στις αστικές υποχρεώσεις του στο κράτος, στο οποίο ζει, στρεβλώνοντας όμως έτσι, την έννοια του όρου. Ως λέξη είναι σχετικά νέα στην Ελληνική γλώσσα και αποτελεί αντιδάνειο της Ελληνογενούς γαλλικής λέξεως patriotisme, η μεταφορά της οποίας έγινε το 1790 και ως εκ τούτου κάλλιστα μπορεί να την συσχετίσει κάποιος με την Γαλλική Επανάσταση, η οποία δημιούργησε το λαϊκό κράτος, το άθεο κράτος ή εάν θέλετε, όπως διαφορετικά το αποκαλούν, το κοσμικό κράτος.

Βεβαίως και η λέξη εθνικισμός αποτελεί και αυτή σχετικά νέα λέξη εις την Ελληνική γλώσσα, αλλά από την ομηρική ακόμη εποχή, στην Ιλιάδα στην Ραψωδία Λ-724, ο Όμηρος χρησιμοποιεί την έκφραση “έθνεα πεζών”, αναφερόμενος σε ανθρώπους με κοινή καταγωγή, γλώσσα και συνήθειες, όπως μαρτυρεί. Για να προχωρήσουμε όμως στην ανάλυση, πρέπει να τοποθετήσουμε στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα τις έννοιες, εθνικισμό και πατριωτισμό.

Ο Εθνικισμός, δεν είναι απλά πολιτική τοποθέτηση, δεν είναι απλά μια πολιτική παράταξη, δεν είναι απλά, μια πολιτική ιδεολογία. Θα αποδείξουμε παρακάτω, ότι ο Εθνικισμός είναι μια κοσμοθεώρηση, ένας τρόπος ζωής τόσο ολοκληρωμένος, όπως μια τέλεια σφαίρα. Ο Εθνικισμός με την έννοια πολιτικής πρακτικής, δεν είναι παρά μια πτυχή αυτής της κοσμοθεωρίας. Η πρακτική έκφανση της ιδεολογίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, αφού δηλαδή ο πολιτικός εθνικισμός αποτελεί έναν από τους  βραχίονες, μιας βαθυστόχαστης και ιστορικά μετουσιωμένης κοσμοθεωρίας, με την έννοια αυτή, ο εθνικισμός είναι και η πληρέστερη πολιτική ιδεολογία, σε σχέση με κάθε άλλη.

Για να ψηλαφίσουμε λοιπόν τον πολιτικό χάρτη των ημερών μας, αφού σε αυτόν καλούμαστε να ενεργήσουμε, πρέπει να ξεκινήσουμε από παλαιότερα.

Ας δούμε λοιπόν, τι ήταν ο «ψυχρός πόλεμος»; Και αναφέρομαι σε αυτόν, διότι από τον Ψυχρό πόλεμο έχει σχηματιστεί η πολιτική εικόνα των ημερών μας.

Οι περισσότεροι θα πουν χωρίς να είναι λάθος, πως ήταν ο διαχωρισμός των χωρών στις σφαίρες επιρροής, του σοσιαλισμού (κομμουνισμού) και του καπιταλισμού. Άλλοι θα πουν, πάλι χωρίς να είναι λάθος, πως όταν οι κομμουνιστικές χώρες γιγαντώθηκαν σε στρατιωτική ισχύ και δημιούργησαν μια ισχυρή συμμαχία, ενώθηκαν απέναντί τους οι χώρες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.Κι άλλες ερμηνείες μπορούν να δοθούν, πάλι χωρίς να είναι απαραίτητα λάθος.

Όμως, όταν κάτι δεν είναι λάθος, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και αλήθεια.

Έτσι βέβαια, και η αλήθεια για τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν είναι τελικά τίποτε από τα παραπάνω. Στον Β’ ΠΠ νίκησαν οι δυνάμεις των συμμάχων. Και ποιοι ήταν αυτοί οι σύμμαχοι; Μα οι εχθροί του Ψυχρού Πολέμου!  Στην διάρκεια του Β’ ΠΠ ενώθηκαν κομμουνιστές και καπιταλιστές εναντίον του κοινού εχθρού, του εθνικισμού. Ενώθηκαν πράγματι όμως; Ήσαν άραγε ποτέ χωρισμένοι για να ενωθούν;

Εμείς οι Εθνικιστές λέμε όχι. Ήταν, είναι και θα είναι, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και το νόμισμα αυτό το έχουν σχεδιάσει, κόψει, και χρησιμοποιούν σαν εργαλείο, οι όντως δαιμόνιοι Σιωνιστές.

Ο σοσιαλιστικός διεθνισμός είναι η αριστερή όψη του νομίσματος, του οποίου δεξιά όψη είναι ο φιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός. Για τον πρώτο, είναι ο εργάτης που δεν έχει πατρίδα, για τον δεύτερο, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Και για τους δύο οι θεμελιακές αξίες είναι οικονομικές και για τους δύο η απαλλοτρίωση της πατρίδας προέχει.

Γι’ αυτό αποτελούν από τον Μεσοπόλεμο συγκοινωνούντα δοχεία και η μετάπτωση του ενός στον άλλο είναι ζήτημα της εκάστοτε ιστορικής συγκυρίας.Η απλή αυτή παρατήρηση εξηγεί και την ευκολία με την οποία οι παντός είδους αριστεροί διεθνιστές μεταλλάχθηκαν «εν μιά νυκτί» σε κοσμοπολίτες, ένθερμους ζηλωτές της παγκοσμιοποίησης, την οποία και αντιλαμβάνονται ως την αναπότρεπτη αλήθεια των ημερών μας.

Φραγμός στην κόκκινη ή στην ροζ αριστερά και στην γκρίζα δεξιά του πολυπολιτισμικού τοπίου στέκεται ο Εθνικισμός, που αποκαθιστά την Πατρίδα στο επίκεντρο των ιστορικών και πολιτιστικών αξιών.

Ο εργάτης και το κεφάλαιο, πριν από όλα ανήκουν στο Έθνος τους και στη γη τους, δηλαδή στην Πατρίδα τους. Μέσω του Έθνους αποκτούν πολιτιστική ταυτότητα, μέσω της Πατρίδας αποκτούν ιστορικό πρόσωπο. Το ΑΙΜΑ του Έθνους που κυλάει στο κορμί της Λαϊκής Κοινότητας και η ΓΗ της Πατρίδας θεμελιώνουν στέρεα το οικοδόμημα της Εθνικιστικής Λαϊκής Πολιτείας.

Μετά τον παγκόσμιο πόλεμο λοιπόν, η ίδρυση ενός Ψυχρού Μετώπου, η υλοποίηση ενός Ψυχρού Πολέμου, ήταν και η ασφαλέστερη μέθοδος, να συνεχιστεί το κυνήγι του Εθνικισμού.

Έτσι,

  • με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο οι δυτικοί
  • και με πρόσχημα την καπιταλιστική διαφθορά οι ανατολικοί,

συνέχισαν να λειτουργούν αυταρχικά, αντιδημοκρατικά και παραπλανητικά, βυθίζοντας τις χώρες τους σε ένα πολιτικό, κοινωνικό και τελικά ανθρωπιστικό αδιέξοδο.

Σημείο σύνδεσης των δυο καθεστώτων, το χρήμα. Υπηρέτες και οι δύο του διεθνούς σιωνιστικού κεφαλαίου, ο καθένας με τον τρόπο του. Είναι χαρακτηριστικό καυστικό και εύστοχο ένα λαϊκό ανέκδοτο, που κυκλοφορούσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, μετά την ένωση της, με την Δυτική Γερμανία:

Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, καταλάβαμε, ότι όλα αυτά που μας έλεγαν οι κομισάριοι για το σοσιαλισμό ήταν ψέματα αλλά και όλα εκείνα που μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια…

Είναι πλέον κοινός τόπος,

  • ότι οι κομμουνιστικές κοινωνίες δημιούργησαν σκλαβωμένους ανθρώπους,
  • οι καπιταλιστικές κοινωνίες δημιούργησαν καταπιεσμένους και δέσμιους ανθρώπους
  • και κάθε ενδιάμεση κατάσταση δημιούργησε κοινωνικά αδιέξοδα που οδηγούσαν σχεδόν μαζικά τους ανθρώπους στην κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες.

Άρα λοιπόν που βρισκόμαστε; Δεν υπάρχει λύση; Ο πολιτισμός άγγιξε τα όριά του; Μετά από χιλιάδες χρόνια καλλιέργειας ο άνθρωπος χτύπησε με δύναμη πάνω σε ένα τοίχο; Η περιπέτεια του ανθρώπου μέσα από την ιστορία φτάνει σε ένα αδιέξοδο;

Θα ζούμε πλέον για να καταναλώνουμε και τελικά θα πεθαίνουμε; Θα οριοθετείται η ύπαρξή μας από το διαθέσιμο εισόδημά μας και την αγοραστική μας δύναμη;

Βεβαίως, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Είναι όλα μια παραίσθηση, δημιουργημένη από το Μεγάλο Παράσιτο της Ανθρωπότητας. Την Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη των Διεθνών Επικυριάρχων. Χτισμένη με ευφυΐα και μαεστρία, είναι αλήθεια, αλλά παραίσθηση.

Αυτή η παραίσθηση θέλει να κρύψει από τον κόσμο ότι και οι δύο ή τρεις πολιτικές λύσεις που προτείνονται από το σύστημα είναι μόνο σε ωφέλεια του Σιωνισμού. Δεν τους νοιάζει ποια θα επιλεχθεί, αρκεί να είναι μία από αυτές.

Είναι μια κλασική τεχνική των πωλήσεων, αυτή. Να προσφέρεις τρεις επιλογές στον πελάτη, τέτοιες όμως που όποια και να διαλέξει εσύ να κερδίζεις. Δημιουργείς έτσι την ψευδαίσθηση της επιλογής ενώ κατευθύνεις τον πελάτη προς δικό σου κέρδος.

Έτσι και εδώ. «Δημοκρατία» θα αγοράσετε. Είτε Λαϊκή (κομμουνιστική) είτε Δυτική (πλουτοκρατική – καπιταλιστική) είτε του τρίτου δρόμου (σοσιαλιστική). Σε κάθε περίπτωση παραμένετε μέσα στο μαντρί του Σιωνισμού.

Αυτό είναι το πλαίσιο, μέσα στο οποίο υπάρχει ο πολιτικός πολιτισμός του 20ου και 21ου αιώνα. Ναι, με κάποιες επιπλέον λεπτομέρειες αλλά αυτό είναι το βασικό πλαίσιο. Πάνω σε αυτή την πολιτική σκακιέρα, πρέπει να τοποθετήσουμε και τον Εθνικισμό. Που λοιπόν τοποθετείται στην σκακιέρα το πιόνι του Εθνικισμού;

Πουθενά! Ο Εθνικισμός δεν είναι μια εναλλακτική πρόταση.

Ο Εθνικισμός δεν είναι ίσης δυναμικής, δεν έχει ίδιους στόχους, δεν έχει φυσικά ίδιες ρίζες με τα υπόλοιπα. Ο Εθνικισμός ρίχνει μια δυνατή γροθιά στο τραπέζι και ανατρέπει όλη την σκακιέρα. Έχει μήπως, καμία σημασία αν χτυπά με την αριστερή ή την δεξιά γροθιά; Καμία, γιατί ο Εθνικισμός δεν μπορεί να περιορίσει την ιδεολογική του ευρύτητα με όρους αστικής ή μικροαστικής ή μπολσεβίκικης πρακτικής.

Ο Εθνικισμός είναι υπεράνω όλων αυτών των πολιτικών συστημάτων, απεχθάνεται την κομματικοποίηση της ζωής και ενεργεί μόνο κι αποκλειστικά προς όφελος του Έθνους.

Τιμά και σέβεται την παράδοση, γιατί είναι το σύνολο των πτυχών του ωραίου και του αγαθού που παρουσιάστηκαν κι αποκαλύφθηκαν στην ιστορική διαδρομή. Διαφυλάττει τις παραδόσεις και επειδή είναι εμπειριοκράτης. Εξετάζει αναλύει τις εμπειρίες και δεν εθελοτυφλεί, αλλά αποδέχεται ότι λειτουργεί και απορρίπτει ότι αποτυγχάνει. Παράλληλα στηριγμένος στην παράδοση αναζητά  την νέα δημιουργία, την συνέχεια, την αδιάκοπη εξέλιξη. Γι’ αυτό ο Εθνικισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι ριζοσπαστικός.

Δεν μπορεί ποτέ να είναι ριζοσπαστικός επειδή είναι ξεκάθαρα επαναστατικός. Καθότι «επανάσταση» σημαίνει ξαναστήνω κάτι στα πόδια του. Προφανώς αυτό το κάτι που γκρέμισαν οι φαύλοι και οι ανίκανοι.

Ο Εθνικισμός είναι λοιπόν η μόνη απόλυτη και πραγματική επανάσταση. Οι δεξιές και αριστερές λύσεις που δήθεν πολεμούν η μια την άλλη, είναι απλά θέατρο δύο συνεταίρων που διαιωνίζουν την κυριαρχία των διεθνιστικών και κοσμοπολίτικων αντεθνικών και αντιλαϊκών δυνάμεων.

Και όπως είπαμε, ο Εθνικισμός είναι υπεράνω αυτών πολιτικών συστημάτων. Και όχι μόνο είναι υπεράνω, αλλά σε κάθε έκφανσή του, σε κάθε ανάσα του, τους ξεσκεπάζει. Αποδεικνύει έμπρακτα, ότι όλα αυτές οι πολιτικές, αδιαφορούν για την ευημερία του ανθρώπου, ή μάλλον όχι, δεν αδιαφορούν.

Λειτουργούν επίτηδες αντίθετα προς την ευημερία των λαών. Χρησιμοποιούν τον άνθρωπο ως καύσιμο για τον πλουτισμό

  • των ολιγαρχιών του διεθνούς κεφαλαίου,
  • των κομματικών στελεχών
  • και για την παραμονή στην εξουσία με κάθε κόστος.

Στοχεύουν σε αμόρφωτους, δυστυχείς, διεφθαρμένους μαζανθρώπους, των οποίων η αμάθεια και τα πάθη τους καθιστούν ευκολοδιαχείριστους και των οποίων χειραγωγούν την ελπίδα για καλύτερη ζωή και απομυζούν την δημιουργική ικμάδα, μέχρι θανάτου.

Για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους ο Εθνικισμός είναι εχθρός του Συστήματος. Ο μόνος εχθρός. Γι αυτό και δαιμονοποιείται, γι αυτό και διώκεται, γι αυτό και τυλίγεται με ψέματα και ανακρίβειες.

Ως Εθνικιστές Επαναστάτες, είμαστε αμείλικτοι πολέμιοι κάθε αστικής ερμηνείας του πατριωτισμού και οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε σθεναρά στην όποια διαστρεβλωμένη οπτική του. Ο δικός μας Πατριωτισμός είναι πάνω απ’ όλα Στάση Ζωής και Αίσθημα Ευθύνης, είναι Μαχητικός και Αντικαθεστωτικός.

Είναι εθνοφυλετικά συνειδητοποιημένος Πατριωτισμός, δηλαδή είναι αναπόσπαστα δεμένος με την φυλετική αντίληψη της ανθρωπότητας, είναι δηλαδή, Εθνικισμός.

Βλέπετε, στο κέντρο του πυρήνα της κοσμοθεωρίας μας, είναι η προστασία της Φυλής (Αίμα) και η προσωπική προσφορά και φροντίδα, στην κοινότητα και στις Ιδέες (Τιμή).

Για αυτό λοιπόν και: Αίμα – Τιμή – Χρυσή Αυγή

Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα, πρέπει να δούμε και τι διδάσκει για τον Εθνικισμό το καθεστώς. Προσπαθώντας να επιβάλλει την δική του αλήθεια, καθοδηγεί την πληροφορία και διαχύει το προπαγανδιστικό του δηλητήριο, προσπαθώντας να αποκολλήσει τις έννοιες Πατριωτισμού και Εθνικισμού, κρατώντας μόνο τον αστικό πατριωτισμό.

Έτσι, διαβάζουμε στο λεξικό του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης:

• πατριώτης: αυτός που έχει κοινό τόπο καταγωγής (χώρα, περιοχή, πόλη, χωριό) με κπ.• συμπατριώτης, συμπολίτης, συγχωριανός.

• εθνικιστής: αυτός που είναι τόσο απόλυτα αφοσιωμένος στα δικά του εθνικά ιδεώδη και αγωνίζεται με τόσο πάθος και φανατισμό για την επικράτησή τους, ώστε να εκδηλώνει μια συμπεριφορά περιφρόνησης και εχθρότητας προς άλλα έθνη• (πρβ. σοβινιστής, υπερπατριώτης, βίαιες εκδηλώσεις φανατικών εθνικιστών σε βάρος της μειονότητας).

Είναι όμως ψέμα ότι ο Εθνικισμός είναι εχθρός της δημοκρατίας. Απλά είναι παραπλανητική η λέξη δημοκρατία. Τι είναι στην αλήθεια και τι είναι για εκείνους. Για εμάς αντί για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, αξία έχει η κοινωνική αξιοκρατία.

Αναρωτιόμαστε ποια είναι η θέση, η ταυτότητα του Εθνικιστή στο θέμα; Διαβάζω λοιπόν από την Διακήρυξη των θέσεων του Κινήματός μας όπως είναι σε αυτήν την κεντρική ιστοσελίδα:

«Τα ψευδεπίγραφα των δεξιών και αριστερών πολιτικών αποτελούν κατευθυνόμενη πλάνη, γιατί δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου δηλαδή του Λαού που αποτελείται από ανθρώπους κοινής καταγωγής (ορισμός του Πολίτη στην Κλασσική Αθήνα).

Και το Λαϊκό κράτος του Εθνικισμού είναι η μόνη άμεση δημοκρατία. Η Πολιτεία όπου ο Λαός είναι η μόνη πραγματικότητα που δεν χρειάζεται εξουσία αλλά ηγεσία. Ο Λαός είναι ο πραγματικός άρχοντας, ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα απ’ τον Ηγέτη του.

Γι’ αυτό το Λαϊκό κράτος μπορεί να πραγματώνει την μοναδική δυνατή ισότητα, (που απορρέει από την Σκέψη και δεν είναι Φυσική), την ισότητα ευκαιριών».

Επίσης, είναι ψέμα ότι ο Εθνικισμός μισεί τα άλλα Έθνη και είναι εχθρός της Ειρήνης. Κάτι τέτοιο αποδίδεται στον Εθνικισμό αλλά δεν είναι οι Εθνικιστές αλλά οι δημοκράτες, είναι η «απόλυτη δημοκρατία» των ημερών μας, οι Η.Π.Α που στα 237 χρόνια κρατικής τους ύπαρξης βρίσκονται ασταμάτητα σε πόλεμο, έχοντας κάνει περισσότερους από 180 πολέμους και υποδαυλίσει περισσότερους από 250.

ΠΗΓΗ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελάτε να μιλήσουμε για Πατρίδα

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΤΡΙΔΑ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έκοβε την κορδέλα στα εγκαίνια του Ελληνικού Προξενείου στην Σμύρνη, υπερίπταντο στον ουρανό της Ιωνίας σε χαμηλή πτήση, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. “Μην ανησυχείτε, δεν σημαδεύουν εσάς”, είπε ο Τούρκος ΥπΕξ στον Κοτζιά. «Νόμιζα ότι είναι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας», απάντησε ο Κοτζιάς, επιχειρώντας ένα ευφυολόγημα όλο νόημα. ‘Ότι και να γύριζε στο μυαλό του κ. Κοτζιά εκείνη την στιγμή, δεν είναι αρκετό για να λύσει τον ελληνοτουρκικό γόρδιο δεσμό.

Η Τουρκία του Ερντογάν, η Τουρκία που παραπαίει και υποβαθμίζεται διεθνώς, επιχειρεί τους λεονταρισμούς της στην φρόνιμη ελλαδική δορκάδα. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε την κατάληξη.

Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη έκαναν πάνω από το κεφάλι του Έλληνα ΥπΕξ, δοκιμές εν όψει των εορταστικών εκδηλώσεων για την καταστροφή της Σμύρνης. Η διττή τουρκική πολιτική σε ανάπτυξη. Κι όμως. Αυτή η «Γκιαούρ Ισμίρ», η Σμύρνη των Ελλήνων, αρνείται ακόμη και σήμερα να υποδουλωθεί στον ισλαμιστή Ερντογάν. Κρυφά, όπως τότε, που βγήκαν από τα μπαούλα οι κεντημένες ελληνικές σημαίες, και οι λαμπροφορεμένες κόρες της βγήκαν ντυμένες σαν δαφνοστεφανωμένες Καρυάτιδες στους δρόμους για να υποδεχθούν τον Ελληνικό Στρατό, περιμένει.

Μερικές μέρες πριν την επέτειο της Καταστροφής που στοίχισε στον Ελληνισμό, την προαιώνια Ελληνική γη της Ιωνίας, και σκέπασε με τα αποκαΐδια της την Μεγάλη Ιδέα, εκείνο το εφιαλτικό μέσο του Σεπτεμβρίου του 1922, η ελπίδα, όπως την είπαν οι ποιητές και την είδαν στα οράματά τους επίγειοι άγγελοι, τριγυρίζει στην προβλήτα της Σμύρνης, εκεί όπου κυματίζει και πάλι η Ελληνική σημαία. Γιατί άραγε τώρα; Γιατί αντί να κλείσουμε το αντιστοιχούν προξενείο της Κομοτηνής, αυτή την σφηκοφωλιά του τουρκικού επεκτατισμού στην Ελληνική Θράκη, εγκαινιάζουμε Προξενείο στην Σμύρνη;

Ο καθρέφτης της Ιστορίας απαντά. Ας είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Στο Αιγαίο ούτω εχόντων, δεν χωράμε και οι δύο, και οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν δύο υπεργολάβοι των Δυτικών συμφερόντων, όσο και αν αυτό εξυπηρετεί το «διαίρει και βασίλευε» των επικυρίαρχων. Ένας από τους δυο πρέπει να φύγει. Και όπως σοφά διατύπωσε ο Ηρόδοτος και επανέλαβε αιώνες μετά ο μέγας Νίτσε, στην Θέληση της Δυνάμεως, ένα είναι το δόγμα της ζωής: «ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Ή ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ». Η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει μόνο ως Αυτοκρατορία.

Εάν το ελληνικό δόγμα εξακολουθήσει να σημαίνει υποχώρηση και δουλικότητα, απέναντι στα τουρκικά αλιευτικά όπως και στα τουρκικά μαχητικά, τότε στο λεξικό των διεθνών όρων θα προστεθεί η «ελληνοποίηση» με την έννοια όχι της διάδοσης του Ελληνικού φωτός, αλλά του κατακερματισμού στα πρότυπα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μέχρι να γιορτάσει το τουρκικό κράτος τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του, μας μένουν ακριβώς 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια για να οδηγήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις κατά τέτοιο τρόπο, γινόμενοι ρυθμιστές τους, ώστε η επόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας να οδηγήσει στην δημιουργία μιας κυβερνήσεως Πατριωτικής και Εθνικιστικής, που θα στείλει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, και την Τουρκία εκεί όπου ανήκει στην Αλμυρά Έρημο, πίσω από την Κόκκινη Μηλιά.

Στο μεταξύ το Ελληνικό Προξενείο στην Σμύρνη δεν έχει τίποτε να εορτάσει. Ας φορέσει μαύρες κορδέλες και ας κρεμάσει τις σημαίες του μεσίστιες. Εμείς, από αυτήν την πλευρά της Ελληνικής θάλασσας, ας σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι η Πατρίδα μας σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, και ας πράξουμε αναλόγως. Κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο εκτός αν αποφασίσουμε να το εγκαταλείψουμε. Οι Εβραίοι, κοντά δυο χιλιάδες χρόνια μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο απέκτησαν ξανά πατρίδα. Τι είναι μια παρένθεση εκατό ετών στην Ιστορία των χιλιάδων ετών του Έθνους μας;

Ελάτε να δρασκελήσουμε τα σκουπίδια της προκατασκευασμένης σκέψης, και να βγούμε στο ξέφωτο της κορυφής, από όπου θα αγναντέψουμε την γόνιμη πεδιάδα του Αύριο. Κανείς Πατριώτης δεν περισσεύει. Για άλλη μια φορά η Μακεδονία θα μας σώσει. Ας επιτρέψουμε στην καρδιά και τον νου μας να δονηθούν από τον παλμό της Ελλάδος. Τώρα είναι η ευκαιρία να αναστρέψουμε τον καταστροφικό Διχασμό που από κατατρέχει επί έναν αιώνα το Έθνος και παραλύει τα μέλη του. Ο διαμελισμός της Τουρκίας και η Ένωση των Ελλήνων είναι το θέμα του πίνακα που ζωγραφίζεται εμπρός μας.

Ας πάψουμε επιτέλους να αγοράζουμε το αφήγημα που μας πωλούν οι αντίπαλοι και οι εχθροί μας. Το δόγμα της «μικράς πλην τιμίου Ελλάδος», το δόγμα των μοναχικών, καταραμένων, ηρωικά ηττημένων Εθνικιστών. Δεν είναι αυτό το δόγμα του Θεμιστοκλή, του Μιλτιάδη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η σχέση μας με την Τουρκία από την Βασιλίδα των Πόλεων του πόντου ως την Γκιαούρ Ισμίρ των Αιγιακών παραλίων έρχεται η ώρα να κριθεί για ακόμα μια φορά. Ας είναι αυτή η τελευταία μάχη, η νικηφόρα. Ας είμαστε έτοιμοι.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 267 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ )