«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

λαμπαδα φως

 

«Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουν την αλήθεια, να ψεύδονται ασυστόλως, να διαστρεβλώνουν, να δυσφημούν, να πέφτουν δουλοπρεπώς στα πόδια του μαμμωνά και να πουλάνε την πατρίδα τους και το γένος τους για τον επιούσιο. Το ξέρετε  και το ξέρω τι είδους βλακεία είναι αυτή να κάνουμε πρόποση για ένα ανεξάρτητο τύπο. Είμαστε τα εργαλεία και οι δουλοπάροικοι πλουσίων ανδρών που βρίσκονται στα παρασκήνια. Είμαστε οι μαριονέτες που αυτοί τραβούν τους σπάγκους και χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι ικανότητές μας και οι ζωές μας είναι όλα περιουσιακά στοιχεία άλλων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

=Ομιλία  του John Swinton, Chief Editorial Writer της εφημερίδος «The New York Times», στην «Λέσχη του Τύπου της Νέας Υόρκης» σχετικώς με την ελευθερία του Τύπου, 1880

Το 1851, ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την Β’ Γαλλική Δημοκρατία, και μετά εν έτος, αυτανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ των Γάλλων, ως «Ναπολέων ο Γ’». Στο μεσοδιάστημα των δύο αυτών ενεργειών του ο Καρλ Μαρξ γράφει την διαβόητο μπροσούρα του «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», που αφορά στα πραξικοπηματικά πολιτικά πεπραγμένα του εξ αγχιστείας μικρανεψιού του Μεγάλου Κορσικανού και στην πολιτική ζωή της τότε Γαλλίας. Αυτήν την μπροσούρα, πέραν του στενού κομμουνιστικού – μαρξιστικού  κοινού, την επεκοινώνησαν ευρύτερον με εμφατική μνείαν της, η μαρξιστικών καταβολών κ. Ζαχαρέα και ο παραδοσιακός μπολσεβίκος κ. Μπογιόπουλος. Το βιβλίον αυτό αποτελεί όντως ένα σπουδαίο (άξιον σπουδής) κείμενο του πολυγραφοτάτου Μαρξ, με το οποίον, μεταξύ άλλων, ανατέμνει την  σύνολο νοσολογία της αστικής δημοκρατίας, έχων ως κύριον εργαλείον την κατ΄αυτόν ταξική υφή της Ιστορίας. Είναι επίσης ένα εξαίρετο τροχιοδεικτικό εργαλείον πολιτικών αναλύσεων.

[Παρεμπιπτόντως, ο μην Μπρυμαίρ (Ομιχλώδης) ήταν ο δεύτερος του έτους κατά το επαναστατικό ημερολόγιο, το οποίον συνέθεσεν ο μαθηματικός Σαρλ Ζιλμπέρ Ρομ και υιοθέτησε από τις 24 Οκτωβρίου 1793  η ελεγχομένη από τους Ιακωβίνους Εθνοσυνέλευση. Ο Μπρυμαίρ ήταν αντίστοιχος του διαστήματος μεταξύ 22ας  Οκτωβρίου και 21ης  Νοεμβρίου, του ιδικού μας Γρηγοριανού ημερολογίου.  Δηλαδή η 18η  Μπρυμαίρ ήταν η 9η  Νοεμβρίου. Στις 9 Νοεμβρίου του 1793 λοιπόν, ο στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την κυβέρνηση του Διευθυντηρίου και ανεκηρύχθη Πρώτος  Ύπατος της Γαλλικης Δημοκρατίας, ενώ ολίγον αργότερον εστέφθη  Αυτοκράτωρ].

Στην ιδιωτική ζωή των ατόμων διακρίνουμε μεταξύ εκείνου πού ενας άνθρωπος σκέπτεται και λέγει περί του εαυτού του και  εκείνου που πράγματι είναι και πράττει αυτός ο άνθρωπος. Έτι περισσότερον, στους πολιτικούς αγώνες πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνθημάτων, θέσεων, διακηρύξεων και ιδεών που έχουν τα κόμματα και των πραγματικών οργανισμών και συμφερόντων τους, δηλαδή να διακρίνουμε με ειλικρίνεια και σαφήνεια μεταξύ εκείνου που φαντάζονται πως είναι και εκείνου που πράγματι είναι.

Ο διαβόητος και συνάμα περιβόητος «εθνικιστικός χώρος» ως υφή, έργο και δρώμενο ανθρώπων (και όχι Θεών, όπως άλλωστε όλοι οι πολιτικοί χώροι), εγκλείει μεταξύ των αξίων συστατικών του, ικανά πάθη χωρίς αλήθεια, «αλήθειες» χωρίς πάθη, «ήρωες» χωρίς ηρωισμούς, ιστορία χωρίς γεγονότα, ιστορική εξέλιξη που φαίνεται πως ενίοτε έχει ως μοναδική της κινητήριο δύναμη μόνον το φυλλοροούν ημερολόγιο, (το οποίον μάλιστα καθίσταται βαρετό με την αδιάκοπο επανάληψη  των ιδίων εντάσεων και χαλαρώσεεων). «Εντός, εκτός και επί τα αυτά» του εν λόγω χώρου εξελίσσονται μικρόψυχοι και κοντόφθαλμοι ανταγωνισμοί πού φαίνονται πως οξύνονται από καιρού εις καιρόν, αποκλειστικώς καί μόνον για να απωλέσουν την αρχική τους οξύτητα και εν τέλει να  σβεσθούν δίχως να δυνηθούν να ανεύρουν καμία λύση στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Ατελέσφορες και άκαρπες προσπάθειες που προβάλλονται με παράταιρες και υπερφίαλες αξιώσεις, καθώς και διάχυτος «καθεστωτικός τρόμος». Παραλλήλως σοβούν οι πλέον μικροπρεπείς ραδιουργίες και ποικίλες «αυλικές» κωμωδίες, που συχνά παίζονται από τους ιδίους τους επιδόξους… εθνοσωτήρες

Επάνω από όλους τους ανθρώπους που εθήτευσαν ή και συνεχίζουν να θητεύουν στον Εθνικιστικόν αγώνα υψώνεται πελώριο ενα ολόκληρο ψυχονοητικό «εποικοδόμημα», συνιστάμενο από διαφορετικά και ιδιοτρόπως διαμορφωμένα αισθήματα, ελπίδες, αυταπάτες, νοοτροπίες, συνολικές περί ζωής αντιλήψεις  και βιοθεωρητικές αρχές. Σε αυτό το  πάλαι ενωτικό και νυν διαχωριστικό έως εχθρότητος μόρφωμα, εμπεριέχονται  επίσης προλήψεις καί αυταπάτες, παλαιές αναμνήσεις, συμπάθειες καί αντιπάθειες, προσωπικές αντιπαλότητες και έχθρες, φόβοι και ελπίδες, βαθείες πεποιθήσεις, άρθρα πίστεως και ιδεολογικές αρχές, οι οποίες συνέδεαν ούτως ή άλλως αυτούς τους ανθρώπους.

Εντός του πλαισίου του Εθνικιστικού δρωμένου υπάρχουν βεβαίως παρελκόμενα, εξαρτήματα και παρακολουθήματα  των συλλογικών πολιτικών δομών και λειτουργιών, μεταξύ δε αυτών και άστοχοι φατριασμοί, μάταιες κολακείες, παράταιρη εξουσιολαγνεία, εγωιστικές εμμονές, στρατηγικά  ελείμματα, τακτικά λάθη, σφαλερές εκτιμήσεις καταστάσεων, ιδεολογικές συγχύσεις και … άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Όμως, το πολιτικό μέγεθος και το αποτύπωμα κάθε Εθνικιστή  δεν ορίζεται μόνον από τα οποιαδήποτε σφάλματα και ατοπήματά του : Έχουμε ελάχιστο ηθικό χρέος  να αποτιμούμε την συνολική παρουσία και τροχιά  του καθενός,  συνεκτιμώντες  οπωσδήποτε και την παράμετρον του χρόνου και το μέγεθος του πολιτικού του έργου.

Ανάλογος πρέπει να είναι επίσης και η εξέταση και αξιολόγηση των αντιπάλων. Ως αμετανόητοι, αφοσιωμένοι και όχι περιστασιακοί Εθνικιστές, οφείλουμε λοιπόν να προβούμε με οξυδερκή ψυχραιμία, σε μιαν αδρά επισκόπηση της  προσφάτου πολιτικής πραγματικότητος στην Πατρίδα μας και να στοιχειοθετήσουμε μερικές κρίσιμες παρατηρήσεις, ώστε νά αποφύγουμε επιτυχώς τις συνηθισμένες παρανοήσεις σχετικώς με ολόκληρο τόν χαρακτήρα της επερχομένης νέας εποχής.

Πρέπει με ακριβοδικαία κριτική και  αδίστακτο αυτοκριτική  να συγκροτήσουμε ουσιώδη Εθνικιστικό λόγο και να εκδηλώσουμε παρεμβατική δράση, αποκολλώμενοι από την επαρσιακή βεβαιότητα, την κατατονική περιφρόνηση και την αηδία τις οποίες προκαλεί η Γ’ «ελληνική» «δημοκρατία», (που δεν είναι τίποτε άλλο από την επί 45 συναπτά έτη) θρασύτατα συνδεδυασμένη ατιμία δυό ολιγαρχιών : των αστοφιλελευθέρων «δεξιών» και των σοσιαλκομμουνιστών «αριστερών», δηλαδή μια ψευδοδημοκρατία των εργολάβων).

Οι εκλογές του Ιανουαρίου 2015, καθώς και το επακολουθήσαν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 υπήρξαν μια έκφανση της μυχίας αρνήσεως του Ελληνικού Λαού να αποδεχθεί  δουλοπρεπώς τα έως τότε πέντε έτη υφέσεως, τα έξωθεν και άνωθεν επιβληθέντα μνημόνια, την απάνθρωπο, τερατώδη και ραγδαία συσσώρευση του εθνοαποδομητικού ελληνικού δημοσίου χρέους και το εξευτελιστικό καθεστώς νεοαποικιοκρατικού προτεκτοράτου της Ελλάδος. Έκφανση αρνήσεως των 45 μεταπολιτευτικών ετών διακυβερνήσεως της Πατρίδος μας από μιαν εξόχως διεφθαρμένη, αθλία και ανίκανο άρχουσα τάξη, [αποκληθείσα ευστόχως από την 17η Νοέμβρη, «Λούμπεν (Κουρελο) Μεγαλο Αστική Τάξη» – ΛΜΑΤ], αποτελουμένη από έναν δύσοσμον εσμό με συστατικά κάθε είδους καιροσκόπους πλουτοκράτες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, καθώς και από τους «συνοδευτικούς» αθλίους πολιτικούς τους υπαλλήλους και τα ανδράποδα αυτών.

Η κλάση των «διασήμων» πολιτικών υπαλλήλων (και ενίοτε μικρο-μετόχων της Πλουτοκρατίας),  περιλαμβάνει προφανώς τους διασήμους ελληνόφωνους τσοπανάρχες – «βασιλείς των ορέων» της  τρισδυσμοίρου «ψωρολακόσταινας», δηλαδή τις … καλοχορτασμένες και χιλιάκριβες οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς βεβαίως και την οικογένεια Μητσοτάκη. Η θριαμβική επιστροφή του κ. Κούλη Μητσοτάκη στον θρόνο του προτεκτοράτου, έθεσε τέλος στην αμφισβήτηση των αστών «κάτωθεν» και ομογενοποίησε  -κατά το πλείστον-  τις αστοφιλελεύθερες «πατριωτικές» ανησυχίες  στο οχλοποιημένο «πόπολο».

Βεβαίως λόγοι ιστορικής ακριβολογίας μας επιβάλλουν να σημειώσουμε πως τα δημοψηφίσματα δεν εκφράζουν αναγκαστικώς την αστική, την λαοκρατική ή την … σοσιαληστική δημοκρατία. Ακριβέστερον, εκφράζουν ενίοτε το αντίθετον αυτών των «ονομαστικών» (κατ΄ όνομα) δημοκρατιών, με την δυναμική πατριωτική διάθεση του λαού. Εκτός από τις περιπτώσεις των μεσοπολεμικών γερμανικών δημοψηφισμάτων [τον Δεκέμβριον του 1929, δημοψήφισμα για τον «Νόμον ενατίον της υποδουλώσεως του γερμανικού λαού», κατά της συνθήκης των Βερσαλιών και των Γερμανών συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων (που παρά την υποστήριξη του 94,5% των Εθνικιστών ψηφισάντων απερρίφθη, διότι η προσέλευση  υπελογίσθη στο μη επαρκές 14,9 % του εκλογικού σώματος) και τον Νοέμβριον του 1933 σχετικώς με την απόσυρση της Γερμανίας από την «Κοινωνία των Εθνών», που ενεκρίθη από ποσοστό 95.1% των ψηφισάντων του 96.3% του εκλογικού σώματος], υπάρχουν και  πλέον πρόσφατα παραδείγματα, όπως το «Ενωτικό δημοψήφισμα» της Κύπρου, το οποίον ουσιαστικώς ηταν συλλογή επωνύμων υπογραφών (!) και διεξήχθη στις 15 και 22 Ιανουαρίου του 1950, σε 2 διαδοχικες Κυριακές. Το εν λόγω δημοψήφισμα ανεδειξε την πλειοψηφική θεληση των Κυπρίων αδελφών μας (σε ποσοστό 95,71 %) για Ενωση με την Μητέρα Πατρίδα!

Επίσης βεβαίως  δεν ετέθη ζήτημα (και από τους μάλιστα κακοπίστους) εάν το παρ΄ημίν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ήταν αρκούντως «δημοκρατικό»: Διενηργήθη από μιαν «αριστερή δημοκρατική» και…. δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», σε «πλέρια δημοκρατική» βάση, με σκοπό… την θεσμική εμπέδωση και την επαναφορά δημοκρατικών θεσμών!

Όμως δεν πρέπει επίσης να λησμονείται ότι, το διαβόητο αυτό δημοψήφισμα επραγματοποιήθη υπό  συνθήκες κραυγαλέως προκλητικής, φρενήρους και συνεχούς προπαγάνδας υπέρ του «ναι», ώστε ακόμη και το κατ΄εξοχήν καθεστωτικό εποπτικό «όργανο δεοντολογίας» της ΕΣΗΕΑ εξηναγκάσθη να προβεί σε έκκληση γιά να τεθεί φραγμός στην εκχειλίζουσα και απροσχημάτιστο αθλιότητα των κυβερνητικών φερεφώνων. Αλλά ο λαός, σε σπανία κρίση συνειδητότητος,  ηγνόησε τον ωμό καθεστωτικό ψυχολογικό εκβιασμό των κρατούντων και εψήφισεν «όχι» με το σαρωτικό ποσοστό 62%.

Στις 5 Ιουλίου 2015, ο Σαμαράς εδήλωσεν ότι παραιτείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. O άφιλος, εγωπαθής και εμπαθέστατος κατά του Κινήματος πολέμιος, «πρωτοστράτωρ» της αναξίου «αξιωματικής αντιπολίτευσης», παλαιοκομματική αντιπροσωπευτική φιγούρα των μεγαλοαστικών «τζακιών» και των σκοτεινών υπογείων συμβιβασμών προς χάρη της εξουσίας, παρητήθη.

Ο… τρισμέγιστος εθνικιστοφάγος «πολέμαρχος» όταν εισέπραξε επί της φεουδαρχικής παρειάς του το (απαξιωτικό για την έμπρακτο μνημονιολειχία του και την υποκριτική αντιμνημονιακή του ρητορική)… θωπευτικό ράπισμα της λαϊκής δημοψηφισματικής ετυμηγορίας, «τόκοψε ρόδα μυρωμένα», κατά παρασυσχετισμόν της «εθναρχικής τακτικής» του βαρηκόου Τριανταφυλλίδη.

[Εδώ ο μελετητής ανακαλεί πηγαίως τον μαρξιστικό σχολιασμό  από την πολυθρύλητο μπροσούρα  «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» όπου ο δαιμόνιος στοχαστής γράφει «….όπως γίνεται πάντοτε με τα “ανδραγαθήματα” των “δημοκρατών”, οι αρχηγοί ικανοποιήθηκαν με το να μπορούν νά κατηγορούν “το λαό” τους γιά λιποταξία και ο λαός ικανοποιήθηκε μέ το να μπορεί να κατηγορεί τους αρχηγούς του γιά απάτη».]

Eτσι, δίχως τον Μεσσήνιο… εθνεγέρτη, οι συνθήκες ήσαν εν πολλοίς ευχερέστερες για μια «αστοσοσιαλκομμουνιστική»… τουρλού συγκυβέρνηση, η οποία θα ενεσάρκωνε σαφώς την προθανάτιο ανάγκη να σταθεί ορθή η μεταπολιτευτική «ελληνική» κοινωνία στα αγκυλωτικά και παραμορφωμένα σκέλη της, να συμμαζέψει τα βιώσιμα θραύσματά της, να απορρίψει τα σεσηπότα ράκη της  και να φροντίσει επιμελώς τις πληγές της ιδεοληπτικής παραφροσύνης της.

Hταν η στιγμή συναντήσεως του κ. Tσίπρα με την Ιστορία: Εκαλείτο να αποδείξει εμπράκτως εαν κατ΄αυτόν επρώτευεν η ηδονή της βουλιμικώς νεμομένης εξουσίας ή ο ελληνικός Λαός, η Εθνική Ανεξαρτησία και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Εκαλείτο να προασπίσει την διαχρονία του Ελληνισμού και να περισώσει τα πολυτίμητα αγαθά του. Ημπορούσε να καλέσει δημοσία τα αντίπαλα κόμματα, να τα συνεγείρει ώστε να συγκυβερνήσουν μαζί του, με σκοπόν να τιμήσουν και να στηρίξουν το «όχι» της πλειοψηφικής αξιοπρεπείας, όπως κατεδείχθη στο δημοψήφισμα, το ηθικό σθένος του Λαού μας, ο οποίος κυριολεκτικώς πενόμενος και εξαθλιωμένος  ηρνήθη τον βάναυσο εξευτελισμό των Δανειστών και των Αγορών.

Μετά το μεταξικόν «όχι» του 1940, η Πρόνοια εχορήγησε και πάλιν την ευκαιρία να ομονοήσουν  οι Eλληνες για το αταξικό «κοινό καλό» του εθνικού συνόλου και να εξοβελίσουν την εγωπαθή ατομιστική ιδιοτέλεια που εγγίζει τον εκβαρβαρισμό και την αποκτήνωση. Μας εχορηγήθη η δυνατότης της ιστορικής επιλογής: Να υποταχθούμε  σε ξένους δυνάστες ή αγωνιζώμενοι να αναστήσουμε εξ υπαρχής την ιδιοπρόσωπο συλλογικότητά μας  με  εθνικούς στόχους που υπερβαίνουν την ευτέλεια της βουλιμικής απληστίας ατόμων και φατριών.

Oμως ο κ. Tσίπρας ηρνήθη υπερηφάνως να γράψει Iστορία. Απεδείχθη τρισμεγίστως σπιθαμιαίος ως προς τις προδιαγραφές του Λαϊκού Ηγέτη,  εμετρήθη και εκριθη από τα κυβερνητικά του «αντανακλαστικά». Απέδειξε, περιτράνως και «εντειχισμένος» στην ιδιοπάθειά του, «χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», ότι διενήργησεν απερισκέπτως το δημοψήφισμα βέβαιος ων για την υπερψήφιση του «ναι», δηλαδή βέβαιος για την μαζική λαϊκή συναίνεση στην ελεεινή ολιγωρία του, στην ξενόδουλο και ξενωφελή του κυβίστηση. Ματαίως! Ο αποχαυνούμενος και οχλοποιούμενος επι δεκατίες λαός δεν εμάσησεν άλλο «κουτόχορτο», αλλά και ο ακώλυτος τολμητίας φαρσέρ δεν εδίστασε να αγνοήσει απροκαλύπτως την καταφανή λαϊκή άρνηση, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία  με τις ευλογίες των ξένων εθνεμπόρων.

Κατόπιν, ο ταλαντούχος αυτός πολιτικός θεατρίνος, ο πρωταγωνιστής της Νέας «Αριστεράς», ο λατρεμένος jeune premier των επιζωσών ελασιτισσών, έτυχεν και της σπανιωτάτης ιστορικής ευνοίας μιας διαδοχικής δευτέρας ευκαιρίας: Προεκήρυξεν εκλογές, όπου εξεδηλώθη πρόδηλος η σαφής άρνηση να καταξιώσουν οι απεγνωσμένοι και αηδιασμένοι πολίτες την αμετανόητο και προκλητική αχρειότητα των «γαλαζοπράσινων» προκατόχων του κ. Tσίπρα, των γνωστών και ως «Σαμαροβενιζέλοι». Στις εν λόγω εκλογές η μετρηθείσα αποχή ήταν βεβαίως αποκαλυπτική απογοητεύσεως, αηδίας και απελπισίας των εν πολλοίς μωροπίστων πολιτών, αλλ΄ όμως όσοι εψήφισαν εχάρισαν και πάλιν την νίκη στον κ. Tσίπρα. Δευτέρα ευκαιρία, αλλά για δευτέρα φορά ηρνήθη ο κ. Tσίπρας να αναχθεί από την ευτέλεια  του μικροπολιτικού κομματάρχη με  κομμουνιστική πατίνα στην αποστολή του Λαϊκού Ηγέτη.

Μάλιστα, εζήτησεν προκλητικώς  από τους σοσιαλφιλελευθέρους ασπόνδους «αντιπάλους» του να υπερψηφίσουν μαζί του και τρίτο, «αριστερό» τώρα «μνημόνιο». Φρούδο, παρασαδιστικό και εξόχως ταπεινωτικό για την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία και την υπολειμματική εθνική αξιοπρέπεια. Kαι αυτοί βεβαίως το απεδέχθησαν… ασμένως. Εξ άλλου υπήρξαν οι ίδιοι φυσικοί αυτουργοί του άφρονος και εγκληματικού υπερδανεισμού, ο οποίος ετροφοδότησεν αποκλειστικώς το σιχαμερό πελατειακό τους κράτος, αλλά συνάμα υπήρξαν αείποτε και μαζοχιστικοί λάτρεις κάθε «φιλοευρωπαϊκής» συμπεριφοράς, φανατικοί θειασώτες του πλέον ωμού, εμφανούς και γνησίου αμοραλισμού πάσης φύσεως.

Αυτός ήταν ο «ελλαδίτης» Νεοαριστερός και παλαιοκομμουνιστής τέως πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, που κατόρθωσε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών: Tόσον ενδοτικός, ξενόδουλος, μεταπρατικός και αδιαφοροποίητος όσον και ο οιοσδήποτε «ηγέτης» οποιουδήποτε μετα-αποικιακού κρατικού μορφώματος. Τόσον αποχρωματισμένος από κάθε ενεργό πολιτισμική ελληνικότητα, όσον και υπάκουος ωσάν επαιτών δανειολήπτης εξαρτημένος για την «δόση» του από τις «Aγορές» των Επικυριάρχων. Ολοσχερώς ανελλήνιστος  στην ελειμματική παιδεία, στην χρησιμοθηρική λογική και  στην διάτρητο κοσμοθεώρησή του.

Απλούστατα λοιπόν, η επακολουθήσασα τραγελαφική συνθηκολόγηση με τους ξένους δανειστές και η πρόθυμος υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στους Διεθνείς Πλουτοκράτες Επικυριάρχους, κατέστησε αδύνατο την επιδίωξη των μεγάλων …. σοσιαλιστικών σκοπών και των αριστερών υπερμετρωπικών οραμάτων, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Οπότε επηκολούθησεν η φιλελευθέρα επέλαση της μητσοτακικής ΝΔ.

Ευτυχώς έως τούδε η Ελλάς ουδέποτε υπήρξεν εκτενές  φυτώριον φιλελευθέρων πολιτικών ή ζυμωτήριον φιλελευθέρας ιδεολογίας, οπότε ο μεταπολεμικός ελληνικός «μεταπρατικός» και εισαγόμενος (κυρίως αγγλοαμερικανικός) φιλελευθερισμός εστηρίχθη αναγκαστικώς στην βακτηρία της εκάστοτε «λαϊκής» δεξιάς.

Δεξιόθεν λοιπον του φιλελευθέρου πρωθυπουργού Μητσοτάκη ελλοχεύει ασμένως η δρώσα δίκην… νεοδημοκρατικού νάρθηκος «λαϊκή δεξιά» (τύπου Αδώνιδος Γεωργιάδη ή και Μαυρουδή Βορίδη). Η ωφελιμιστική γόμα η οποία κρατεί «ενωμένες» στην Νέα Δημοκρατία αυτές τις δύο φατρίες (της «λαϊκής» και της «φιλελευθέρας» δεξιάς) είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή η διεθνώς καθεστηκυία  και καθεστωτική ιδέα πως το κέρδος και η καπιταλιστική ιδιωτική ιδιοκτησία είναι  η μόνη οδός προς την «κοινωνική πρόοδο» και την «ανάπτυξη», ενώ απαιτείται «ελευθέρα λειτουργία» του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, «ελευθέρα επιχειρηματικότης» και «ελεύθερος ανταγωνισμός» (Ευώνυμος έως τοξικότητος «ελευθερία» της οικονομίας, εις βάρος της Πολιτικής και της Λαϊκής Κοινότητος, ώστε οι πλουτοκράτες ανέτως να κερδίζουν περισσότερον).

Αυτές οι δύο φατρίες (η μία με «εκσυγχρονιστική» πρόσοψη και η άλλη με «εθνικοπατριωτική») έχουν σχηματίσει ήδη ένα πολυεπίπεδο ηγεμονικό πήγμα, με την αφειδή και ενεργό υλική υποστήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Η αστοδεξιά  «πολυκατοικία» δεν έχει μόνον ενοικιαστή, εν προκειμένω την (κατά Κούλη Μητσοτάκη ανανεωθείσα) Νέα Δημοκρατία, αλλά βεβαίως και (τουλάχιστον μεταπολεμικόν) ιδιοκτήτη, την εφοπλιστική πλουτοκρατία του τόπου.

Εν ευθέτω χρόνω, ο κ. Κούλης Μητσοτάκης θα αντιληφθεί πως είναι πράγματι δυσχερές να χαλιναγωγήσει την «λαϊκή δεξιά» φατρία και γενικότερον την «δεξιά» πτέρυγα του κόμματός του. Οι ιδιοκτήτες της «δεξιάς πολυκατοικίας»,  άρα και υποβολείς της Νέας Δημοκρατίας, ήτοι οι Έλληνες εφοπλιστές, δεν είναι πεφωτισμένοι φιλελεύθεροι αστοί, σφόδρα ενδιαφερόμενοι για τα σκιώδη ή απτά δημοκρατικά «ιδεώδη». [Στην πλειοψηφία τους είναι ωμοί και σκληροί άνθρωποι, που γνωρίζουν μόνον για Χρήμα, Κέρδος και…. Ορθοδοξία (μάλλον ως ατταβιστική υπεραναπλήρωση αμαρτιών)].

Συνεπώς είναι λίαν πιθανόν ότι η ελληνική «εξωστρέφεια» που διεφήμισεν επιμόνως και αποζητεί εναγωνίως η «λευκοσιδηρά» κυβέρνηση Μητσοτάκη θα υπακούσει στο τάχα ρηξικέλευθο, «πατριωτικό» και….. «επαναστατικό» δίπτυχο που εχάραξαν ανενδοιάστως οι έχοντες και κατέχοντες  από ημίσεως αιώνος και ένθεν: «Ζεστό» Χρήμα και Κέρδος (παντοιοτρόπως),  αλλά  με… επίπαση Ορθοδοξίας (sic!)

Bεβαίως οι έως τούδε  προπαρασκευαστικές εξαγγελίες Μητσοτάκη εξαντλούνται στην σκιαγράφηση  μιας στενόκαρδης και διαχειριστικής εκδοχής της πολιτικής, μιας χρησιμοθηρικής «απολίτικης πολιτικής», ταυτοσήμου προς εκείνην  που εξεμηδένισε τους προκατόχους του.

Ο μεταπολιτευτικώς κυρίαρχος, κτηνώδης πρωτογονισμός του ψυχοπαθούς ατομοκεντρισμού είναι γέννημα – θρέμμα του εμπράκτου μεθοδικού αφανισμού όλων των παραγόντων της κοινωνικής συνοχής (εθνικής και ιστορικής συνειδήσεως, αξιοκρατίας, πατριωτισμού και γλωσσικής καλλιεργείας). Eίναι ο σχηματοποιημένος, επί τεσσαρακονταπεντετία συστηματικώς καλλιεργηθείς αντεθνικός μηδενισμός, καλλιεργηθείς επιμελώς από τις εθνοαποδομητικές και ζοφερές ψυχοπαθητικές δυνάμεις του δήθεν «εκσυγχρονισμού» και της δήθεν «προόδου». Αποτελεί δε τρομακτικό γεγονός, ότι η αμόρφωτος, μηδενιστική και ληστρική οίηση, (κατεστημένη στην εξουσία, όποιο καθεστωτικό κόμμα και αν κυβερνά την Πατρίδα), όχι μόνον επροπαγάνδισε με πάθος, αλλά και επανηγύρισε ασυστόλως την εκλογήν του κ. Mητσοτάκη στο πρωθυπουργικόν αξίωμα. Γιατί; Θα το ιδούμε προ οφθαλμών λίαν συντόμως.

Τα ανωτέρω ενέχουν βαρύνουσα σημασία, διότι κατά τα νυν φαινόμενα και υπό συνθήκες περιφερειακής (τουλάχιστον) ειρήνης, στα επόμενα χρόνια η Ελλάς θα τύχει στοιχειωδώς «αναπτύξεως», έστω και εκλεκτικής, (εδώ δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός της σκοπουμένης οικονομικής συμπλεύσεως με το κραταιόν Ισραήλ). Το κομβικό διακύβευμα των εθνικών εκλογών του περυσινού Ιουλίου ήταν πώς ακριβώς και από ποίους διαχειριστές θα αξιοποιηθεί η ανάπτυξη αυτή. Άρα οι Επικυρίαρχοι και τα εντόπια ενεργούμενά τους  συνεξετίμησαν οποιανδήποτε ενδεχομένη μετεκλογική απόφαση, ενέργεια, διαδικασία ή και κατάσταση που πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο τα κέρδη τους, εάν ελαμβάνοντο  λανθασμένες κυβερνητικές αποφάσεις, ή εδημιουργούντο «άσχημες εξελίξεις», εκτιμώμενες και εμπειρικώς (εξ ου και ο ποικιλοτρόπως μεθοδευθείς και διενεργηθείς εξοβελισμός του Κινήματος από το κοινοβούλιο).

Μια αδρά επισκόπηση του βραχέος πολιτικού  ορίζοντος καταδεικνύει ότι, η δολία παραλλαγή εξουσίας της λιμαλέας, λημαλέας, «αντιεξουσιαστικής» και εξουσιομανούς «Αριστεράς» του… ρεφορμιστή κ. Τσίπρα, επι του παρόντος εξηνεμίσθη. Ότι υπήρξεν ως πολιτικόν έργον της, ευτυχώς κατεποντίσθη το 2015, ομού με το διαβόητον «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Δυστυχώς  όμως κατέλειπε στο Έθνος την αιμάσουσα προδοτική «Συμφωνία των Πρεσπών», στηριζομένη από τους τραγελαφικούς … ελαφροπατριώτες του συγκυβερνήσαντος κ. Καμένου.

Αντ’ αυτής της γελοίας και αλλοκότου εθνοαποδομητικής πολιτικής την οποίαν εξήσκησε το θρασύ κυβερνητικό «διώνυμο», ο κ. Κούλης Μητσοτάκης εσχημάτισε μιαν κυβέρνηση τεχνοκρατών, η οποία φαίνεται ότι μακροπροθέσμως προκρίνει το συναινετικό προς την πλουτοκρατία και «ξενόφιλο» πρότυπο – μοντέλο αντιεθνικιστικής και αντιλαϊκής διαχειρίσεως: Χαρακτηριστικώς επισημαίνονται πρακτικές και ευχολόγια παραλόγου ανοχής προς τους παρατύπους μετανάστες, καθώς και προς τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς και τους Αλβανούς ανθέλληνες.  Επίσης διαφαίνεται ανενδοίαστος υποταγή στους πλουτοκράτες, (που απαιτούν επιμόνως περικοπή του φόρου μερισμάτων και κληρονομίας, του εταιρικού φόρου, καθώς βεβαίως και της εμμέσου φορολογίας).

Η ανεκτική προθυμία του, αλλά και η διεθνής και  εντόπιος παντοειδής υποστήριξη της οποίας έτυχεν ο κ. Κούλης – Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ενδεικτικές των επαρκών  διαπιστευτηρίων συνεχείας με τον πατέρα του, ώστε  να παραμείνει εν πολλοίς ανενόχλητος στην εξουσία. Αλλ΄όμως  η κυβέρνησή του δεν θα ανθέξει ευκόλως τις ενδεχόμενες «εκ Δεξιών» της πιέσεις, ιδιαιτέρως εάν οι διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος δημιουργήσουν αδιέξοδον ασυμβατότητος μεταξύ των  προσδοκιών της «Δεξιάς» και των εμμονικών απαιτήσεεων της «ευρώπης». Τότε ο κ. Μητσοτάκης θα εξαναγκασθεί εκ των περιστάσεων να απορρίψει και να αποσκορακίσει τον αγαπημένο φιλελεύθερο μανδύα του, ακολουθών  την οιανδήποτε έξωθεν προτεινομένη φενάκη πολιτικής, όπως θα υποδεικνύουν οι βουλιμικοί Επικυρίαρχοι. Άλλως θα έχει την ιδία άτροπο πολιτική μοίρα με τον γεννήτορά του.

Εμείς από την πλευρά μας είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε ότι, δεν θα επιτύχουμε την ζητουμένη Εθνικιστική Ενότητα Σκέψεως και Δράσεως όταν δεν αλλάζει ο ίδιος ο τρόπος σκέψεώς μας, όταν δεν επαναξιούνται οι θεμελιώδεις αρχές και οι απερίγραπτες χαρές της Συντροφικότητος,  της Λαϊκής Κοινότητος, της Ηγεσίας, της Τιμής, της Πίστεως και της Παραδόσεως.

Για να επέλθει, λοιπόν, η κρίσιμη πολιτική αλλαγή απαιτείται Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα, που δεν θα λειτουργεί ωσάν αποστειρωμένη και πολιτικώς ορθή «Μη Κυβερνητική Οργάνωση», αλλά θα αναπτύσσει την μοναδική «Μαχητική Ποίησή» του μέσα στην Πολιτική Πράξη, με την εμπνευσμένη δημιουργία νέων σχέσεων και τρόπων, με την αλλαγή ολοκλήρου του παρελθόντος τρόπου ζωής, την αλλαγή του συσχετισμού των Αξιών και την επιστροφή μας στο «Εμείς» και στην συν-πάθεια, αλλά και στην ολοσχερή απομείωση και εν τέλει εξάλειψη των ναρκισσισμών και της Εγω-παθείας. Αυτά σημαίνουν την δημιουργία του οράματός μας για έναν Εθνικιστικό «Τρίτον Ελληνικό Πολιτισμό», στον οποίον θα εντάσσεται η Πολιτική και αντιστρόφως.

Τέλος, εις ότι αφορά στο μαρξικό σχόλιο από το πραναφερθέν βιβλίο : «Ό Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση, πως όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα καί πρόσωπα παρουσιάζονται, σάν νά πούμε, δυό φορές. Ξέχασε νά προσθέσει, τή μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα», που αφορά σε μια διαπίστωση του μεγάλου ιδεαλιστή Γερμανού φιλοσόφου Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ («Διαλέξεις περί της φιλοσοφίας της ιστορίας» – Γ’ μέρος), η διαλυτική και απαξιωτική ειρωνία του σχολίου  δεν δύναται να ανατρέψει την  ιστορική πραγματικότητα: Καμία πανωλεθρία, ήττα, κατάρρευση ή οπισθοχώρηση δεν εξαλείφει τα προηγηθέντα κατορθώματα και τις νίκες στον Αγώνα!

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αύριο στην Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.311

01-16:23.qxd

Διαβάστε στο φ.311 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Μετά τις Θερμοπύλες, πάμε για τις Πλαταιές!

  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Οι Εθνικιστές, ο νέος  δικομματισμός και οι ψευτοπατριώτες

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Οι Ευρωβουλευτές της Χρυσής Αυγής  μιλούν αποκλειστικά στην «ΕΜΠΡΟΣ»

  • ΕΚΛΟΓΕΣ 2019

Άραγε νίκησε η Νέα Δημοκρατία;

  • ΙΔΕΕΣ

Η πλάνη του δυισμού  των αντιθέτων και ο Εθνικισμός

  • ΕΓΕΡΘΗΤΙ

Οι πατέρες, τα ορφανά, και η προοπτική της νίκης

  • ΙΣΤΟΡΙΑ

Μαρά-Ο ατιμωτικός θάνατος ενός τυράννου

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 13 Ιουλίου 2019 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Εμπρός για την εκλογική ανατροπή

 

vote

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου και η στροφή του εκλογικού σώματος προς τον δικομματισμό, δείχνουν την κόπωση του λαού μετά από μια σχεδόν δεκαετία μνημονιακής διακυβέρνησης.

Το 2015 ο Ελληνικός Λαός έκανε μια επαναστατική, όπως εκείνη την ώρα του φαινόταν, στροφή. Μια τριπλή στροφή Αριστερά.

Είχε ήδη εμπιστευθεί τον Κώστα Καραμανλή και γεύτηκε  το τέλος εποχής της φούσκας της ευμάρειας. Εμπιστεύθηκε τους Σοσιαλιστές απογόνους του ΠΑΣΟΚ, και αυτοί τον έστειλαν στην μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.  Όταν αποφάσισε να εμπιστευθεί τους τεχνοκράτες, πήρε Παπαδήμο και Πικραμένο. Όταν αποφάσισε να ξαναγυρίσει στην εμβληματική της Μεταπολίτευσης μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, έφαγε πακέτο το ΠΑΣΟΚ, τα μνημόνια, και το κυνήγημα των Πατριωτών από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Τρεις φορές το 2015 στράφηκε σε μια πολιτική δύναμη την οποία δεν είχε δοκιμάσει ως τότε. Την δύναμη που του υποσχέθηκε ότι θα σπάσει τα δεσμά του με έναν νόμο και μια υπογραφή. Με νταούλια και βιολιά ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης υποσχέθηκαν να κάνουν πέρα τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και να κάνουν την Ελλάδα tabula rasa για το υπερήφανο νέο Αύριο.

Go back Κυρία Μέρκελ και ψωμί κι ελιά.

Για ακόμα μία φορά, διαψεύσθηκε. Άλλο είδε στην συσκευασία και άλλο πήρε όταν άνοιξε το πακέτο. Έδωσε όμως ευκαιρίες στο «νέο». Και τον Φεβρουάριο, και τον Ιούλιο, και τον Σεπτέμβριο του 2015, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ με την ελπίδα ότι ο πολλά υποσχόμενος νέος αρχηγός της Αριστεράς θα βάλει το τρένο στον σταθμό.

Αντ’ αυτού, η πολιτική σκηνή γέμισε με γραφικούς παρμένους, καθηγητές που δεν είχαν επαφή με την πραγματική Οικονομία, αριστεριστές εφοπλιστές, φιλελεύθερους κομμουνιστές και άλλα παράδοξα είδη που βγήκαν από την πινακοθήκη των χρήσιμων ηλιθίων της Αριστεράς.

Με το πείσμα του λαού και την επικουρία των ΜΜΕ, ενός λαού που δεν μπορούσε να δεχθεί ότι έκανε ένα ακόμα λάθος, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στην εξουσία επί τέσσερα χρόνια, και αναδείχθηκε σε μια από τις μακροβιότερες κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει ο τόπος, και μια από τις πιο καταστροφικές επίσης.

Στην Οικονομία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μεγάλη καταστροφή με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, πραγματοποιήθηκε από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία ευθύνη φέρει για το χάλι ατομικό και συλλογικό, όσο κι αν σκούζουν οι Νεοδημοκράτες για να καλύψουν τις καταστροφικές πολιτικές τους.

Ιδιαίτερα στα κοινωνικά και στα εθνικά θέματα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ακροδεξιός συνεργάτης του Νεοδημοκράτης Καμμένος, αποδείχθηκαν εγκληματικοί, από την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, την αλλαγή φύλου των δεκαπεντάχρονων ως την παραχώρηση του ονόματος, της εθνότητος και της γλώσσας της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς, περνώντας από τα μακάβρια Μάνδρα και Μάτι.

Τίποτε από αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν η ΝΔ δεν είχε κάνει την στρατηγική επιλογή να κυνηγήσει με μίσος τους Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής, στάση την οποίαν κυνικά αποδέχθηκε ότι θα ακολουθήσει ο Κυριάκος, για να … εξαϋλώσει την Δεξιά αντιπολίτευση και να κυβερνήσει ανεξέλεγκτος με τους φίλους του της γερμανικής βιομηχανίας.

Μια επιλογή δεν έχει κάνει ακόμη ο Ελληνικός λαός, και αυτή είναι η Εθνικιστική. Μέχρι σήμερα, τα ποσοστά που έδωσε στους Εθνικιστές κινούνται στα όρια της διαμαρτυρίας και της ελπίδας. Όμως αυτό φάνηκε ότι δεν αρκεί ώστε οι Εθνικιστές να έχουν την δύναμη να παράξουν πραγματική ανατροπή και να ξεκινήσουν την υλοποίηση των θέσεών  τους.

Αυτό φέρνει την στασιμότητα και την μουρμούρα. Τώρα πρέπει όλοι να καταλάβουν πως είτε είναι υποψήφιοι είτε ψηφοφόροι, τα πρόσωπά τους είναι εκφράσεις της μοίρας του Έθνους, κακής ή καλής.

Η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είτε συμφωνεί κανείς με τα πάντα είτε με ελάχιστα, είτε προτιμά μιαν υποψήφια από έναν υποψήφιο και τούμπαλιν, είναι η μοναδική ψήφος που μπορεί να ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Εάν και όποτε πραγματοποιηθούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είναι αυτή που θα κάνει το Σύστημα να αναρωτηθεί πώς ένα κόμμα με τις αδυναμίες και τις προκλήσεις της Χρυσής Αυγής μπόρεσε να γυρίσει το παιχνίδι.

Γιατί είναι αλήθεια. Ετούτη την ώρα μόνο η ψήφος στην Χρυσή Αυγή μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλα στο Σύστημα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ξαναζεσταμένα πολυκαιρισμένα εξαρχής άνοστα φαγητά, που τα δοκίμασε και τα απέρριψε κατ’ επανάληψη ο λαός.

Εχθροί και φίλοι κοιμώνται και ξυπνούν τις δυο τελευταίες εβδομάδες με το πώς θα πέσει η Χρυσή Αυγή, λες και υπάρχει εναλλακτική για τους Εθνικιστές, που διαφορετικά θα ρίχνουν την ψήφο τους υπέρ του πρώτου κόμματος της ΝΔ. Στις Ευρωεκλογές και στις Αυτοδιοικητικές εκλογές κάποιοι «γελαστήκατε», κάποιοι «παρασυρθήκατε» ή κάποιοι, όπως λέτε, «στείλατε ένα μήνυμα»… Τώρα, κάντε τους πολιτικούς μας αντιπάλους να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και το αλάθητο των επιλογών και των μεθόδων τους, και μαζί πάμε να αλλάξουμε όσα δεν εξυπηρετούν τον σκοπό της αναγέννησης του Έθνους.

Είμαι βέβαιη ότι δεν θέλετε πραγματικά να δώσετε δύναμη στους Κούληδες. Απέναντί μας είναι οι Μπίλντερμπεργκ, οι αρνητές του Έθνους, οι διαλυτές της Ελληνικής Κοινωνίας.

(δημοσιεύθηκε στο φ. 306 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Διαβάστε στο φ.305 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

EMPROS-305

Διαβάστε στο φ. 305 που κυκλοφορεί:

  • Συνεχίζουμε τον αγώνα: 4,88 %, 22 έδρες στις Περιφέρειες, 17 έδρες στους Δήμους, 2 έδρες στην Ευρωβουλή
  • Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Όλοι ενωμένοι στην μεγάλη εκλογική μάχη που έρχεται
  • Δεν μπορούν να νικήσουν τον Ελληνικό Εθνικισμό
  • Ανοιχτά τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής για όλους τους Έλληνες Πατριώτες
  • Οικονομία: Στον αέρα τα ασφαλιστικά ταμεία
  • Διαταγές πληρωμής από τις τράπεζες ακόμα και για 10.000 ευρώ
  • ΥΓΕΙΑ:Τα ψέμματα ενόψει εκλογών

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ- Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 1η Ιουνίου 2019 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Πώς τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν γυναίκες ψηφοφόρους, και τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς γυναικών πολιτικών που εκπροσωπεί την ακροδεξιά

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΛΕΠΕΝ
Σε ομιλία της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία, Μαρίν Λεπέν GETTY EDITORIAL

Στη Γερμανία π.χ. στις εκλογές του 2017 το 17% των γυναικών στην Ανατολική και 8% στη Δυτική Γερμανία ψήφισαν το AfD, ενώ στη Γαλλία στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2017 την Λε Πεν ψήφισαν το 54,9% των γυναικών. Στην Πολωνία στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης έλαβε περισσότερες ψήφους από τις γυναίκες (39,7%) παρά από τους άνδρες (38,5%). Από την άλλη μεριά στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν έχει την ίδια προσέλκυση γυναικών ψηφοφόρων με τα ποσοστά των ανδρών να είναι σχεδόν πάντα διπλάσια.

Στις ευρωεκλογές του 2014 το 5,7% των γυναικών ψήφισε Χρυσή Αυγή και το 12,5% των ανδρών, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 4,2% γυναίκες και 8,3% άνδρες. Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση του τέλους του 2018 ενώ το 11% ανδρών δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή μόλις το 3,1% δήλωσαν ότι θα την ψηφίσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο εδώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική δράση για την Εθνική Άνοιξη

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-289

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πρώτοι ακτιβιστές του κινήματος της Οικολογίας, στο ξεκίνημα του προηγούμενου αιώνα, δεν ήσαν «παιδιά των λουλουδιών»,  αλλά πολεοδόμοι, οι οποίοι σκέφθηκαν πως ο τρόπος με τον οποίον εξαπλώνονταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις θα επηρέαζε το παγκόσμιο συλλογικό πρότυπο. Εξέφρασαν τις αντιλήψεις τους με την φράση «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά». Το σύνθημα εξαπλώθηκε σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, και υλοποιήθηκε με επιτυχία για την εδραίωση της Αριστερής σκέψεως στις κοινωνίες.

Τώρα είναι η ώρα να το εφαρμόσουμε εμείς οι Εθνικιστές.

Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Παγκοσμιοποίηση, όπως χρειάζεται να κάνουμε, ώστε να επιβιώσουν τα Έθνη μας, και εν συνεχεία να πάρουν και πάλι την κλίμακα της ανόδου και της δημιουργίας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτήν την πρακτική, δίνοντας έναν παγκόσμιο αγώνα, δρώντας τοπικά.

Ο Αγώνας μας είναι παγκόσμιος, γιατί η Άνοιξη των Εθνών βρίσκεται εν εξελίξει. Η διεθνής συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα κύμμα εθνικών αναστάσεων απέναντι στο βαρύ χέρι της ισοπέδωσης και της τυραννίας που στηρίζεται και στηρίζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ακόμα και στο κέντρο της Παγκοσμιοποίησης, στις ΗΠΑ, μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι αυτό που φαντάζονταν κάποιοι υπερφίαλοι επαναστάτες του πληκτρολογίου, αλλά όσοι τον ψήφισαν και τον στηρίζουν είναι τα αμερικανικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία θέλουν να ανακόψουν τον καρκίνο που κατασπαράζει το σώμα του νεαρού έθνους τους.

Τα Κίτρινα Γιλέκα στην Γαλλία δεν είναι ίσως αυτά που θα γκρεμίσουν την τεκτονική δημοκρατία της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τις διαλυτικές συνέπειές της για την γαλλική αλλά και για όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες της ηπείρου μας.

Αυτό που προσφέρουν είναι ότι εκθέτουν το Σύστημα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Με την μαχητικότητά τους δείχνουν σε όλο τον κόσμο ότι  πίσω από την ρητορική της ελευθερίας και της δημοκρατίας κρύβεται ένα στυγνό σύστημα αφαίμαξης του πλούτου που δημιουργούν τα Έθνη,  ο οποίος καταλήγει στα θησαυροφυλάκια των παγκοσμίων ελίτ.

Δακρυγόνα, ασπίδες, γκλομπς, αστυνομικούς χωρίς πρόσωπο, αυτά άρχισαν να βλέπουν και οι Έλληνες όταν τόλμησαν να διαδηλώσουν κατά του ξεπουλήματος της Ελλάδος από την κυβέρνησή τους.

Η ανάσχεση της διαδικασίας επιβολής της ΝΤΠ δεν θα είναι βεβαίως περίπατος στο πάρκο. Θα είναι μακρά και οδυνηρή. Οι Εθνικιστές και όσοι ενεργά αντιτιθέμεθα στην επέλαση του οδοστρωτήρα της ΝΤΠ δεχόμαστε τα πρώτα χτυπήματά της. Πολιτικές διώξεις, αποκλεισμοί, φυλακίσεις, δολοφονίες. Όμως, δια μέσου αυτών των επιθέσεων βλέπουν οι σημερινοί πατριώτες και αυριανοί εθνικιστές, ποιος είναι ο εχθρός. Βλέπουν ότι δεν κινδυνεύουν από τον Εθνικισμό αλλά από την κάλπικη «Δημοκρατία» των μπολσεβίκων του ΣΥΡΙΖΑ και των Μπιλντερμπεργκάδων της ΝΔ.

Δουλειά μας στην παρούσα συγκυρία είναι επομένως να δείξουμε ποιοι είναι οι δήμιοι των εθνών.  Επιπλέον, αυτό που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε στους αγωνιστές είναι η συλλογική δύναμη, η ισχύς της ομάδος, έναν δίαυλο υποστήριξης που θα τους επιτρέψει να κατανικήσουν την βαριά σκιά της Δικτατορίας του Φόβου.

Δεν είναι διόλου τυχαίο το ότι, καθώς οι μάσκες πέφτουν, το να είναι κάποιος «Λαϊκιστής» όπως ο Σαλβίνι στην Ιταλία, χρησιμοποιείται ως ύβρις από τους υποτιθέμενους προμάχους του λαού, Αριστερούς, οι οποίοι χρειάζονται διμοιρίες των ΜΑΤ για να κυκλοφορήσουν στις πόλεις τους. Μην ξεχνούμε ότι οι Αριστερές «δημοκρατίες» επιβλήθηκαν παγκοσμίως με την κατάπνιξη των λαών και την εγκαθίδρυση δικτατοριών εν ονόματι του λαού. Όπως όμως συνέβη με την ΕΣΣΔ και τις λοιπές «δημοκρατίες» των Μπολσεβίκων, έτσι και τώρα, οι λαοί επιχειρούν την ανατροπή του, ετούτη την φορά,  δίδυμου διεθνιστικού δυνάστη Καπιταλιστών-Μπολσεβίκων.

Κάποιοι μεμψιμοιρούν λέγοντας ότι οι λαοί, και ο ελληνικός, αργούν να αφυπνησθούν. Αλλά ας αναλογισθούμε πως και η επιβολή της ΝΤΠ δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά σταδιακά, με μέθοδο και αδρά μέσα. Πώς λοιπόν η ανατροπή της θα γίνει εφικτή όχι ως μια σπασμωδική αυτοκτονική διαμαρτυρία, αλλά ως μια επιτυχής διαδικασία ανορθώσεως των Εθνών;

Σε κάτι θα αποτυγχάνουμε, σε άλλα θα νικούμε. Μα κι όταν αποτυγχάνουμε θα σηκωνόμαστε και θα προχωρούμε παρακάτω, μέχρι την νίκη, και στο σύνολό του το εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του, Θεία προνοία, κερδίζει έδαφος. Όχι ίσως επειδή το αξίζει, χάρις σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο, αλλά όταν και επειδή, από την ηγεσία ως τον νεότερο αγωνιστή, αρνείται να καταθέσει τα όπλα, αρνείται να δεχθεί ότι ο κόσμος μας όπως τον γνωρίσαμε, θα τελειώσει μέσα από τα δικά μας χέρια.

Ο Αγώνας μας, ο Αγώνας για την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Ανθρωπότητα όπως την δημιούργησαν ο Θεός και η Φύση, είναι ο πιο ευγενής και δίκαιος αγώνας που μπορεί άνθρωπος να δώσει.

Αν όμως θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δεν επιτρέπεται ο εσωτερικός μας κόσμος να οργανώνεται με τον τρόπο των καθεστωτικών. Δεν μπορεί να κρεμόμαστε από την γνώμη των συμβιβασμένων και των αδιάφορων, ακόμα και αν είναι μέλη του αμέσου περιβάλλοντός μας.

Για αυτό εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε έναν κόσμο ανεξάρτητο, καινούριο, ουσιαστικά πρωτόγονο και καθαρό, στον οποίον θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας κι αφεντικά στο σπίτι μας. Ο ίδιος ο Χριστός έδειξε τον δρόμο της ελευθερίας του ανθρώπου με το «άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθ. 8:22).

Αυτός είναι ο δρόμος της αναστάσεως. Και, ποιος ξέρει, όσοι κάποτε πίστεψαν πως γεννηθήκαμε σε «λάθος εποχή», πιστέψουν τότε πως γεννηθήκαμε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν η παρουσία, η προσωπικότητα και ο αγώνας ενός εκάστου εξ ημών, με τους σωστούς ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και μας έφεραν με καλό ή άσχημο τρόπο ως εδώ, κι αυτούς που θα έρθουν και θα συνεχίσουν τον Αγώνα μαζί μας.

Το έργο μας δεν διαφέρει από το έργο του γεωργού. Οργώνουμε, σπέρνουμε, ποτίζουμε, ξεχορταριάζουμε και, αν οι συνθήκες είναι καλές, θα δρέψουμε την καλή σοδειά.

Έως τότε απέναντι στην ηδονιστική μπουρζουαζία, γράφουμε την Ιστορία των ελεύθερων Ελλήνων. Η Ελλάδα θα ζήσει. Η Ελλάδα είναι ζωντανή. Ζήτω η Ελλάδα!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.289 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την Αθήνα

123

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο βράδυ, 17 Νοεμβρίου 2018, παρακολουθώ στην τηλεόραση τις ομάδες των παρακρατικών να καίνε την Αθήνα. Οι ρεπόρτερς μεταδίδουν τα τεκταινόμενα σαν να πρόκειται για αγώνα ποδοσφαίρου. «Τώρα βγαίνει η ομάδα», «πετυχαίνει την υδροφόρα», «αντεπίθεση οι Αστυνομικοί».

Εκεί έφθασε την Πατρίδα μας ο μεταπολιτευτικός συρφετός. Να είναι το κέντρο της πόλης αποκλεισμένο, οι κάτοικοι να οχυρώνονται στα σπίτια τους, το Πολυτεχνείο να καταστρέφεται για ακόμα μια φορά.

Εδώ και 40 χρόνια ο Ελληνικός λαός εκπαιδεύεται στην αναρχία με μεθόδους παθητικής και ενεργητικής βίας. Οι κυβερνήσεις, ιδιαιτέρως αυτές της Αριστεράς, καθοδηγημένες από τα αμερικανικά πρότυπα επικοινωνίας, με κορυφαία την χειριστική στο έπακρον κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καταστέλλει το φρόνημα της πλειοψηφίας. Όσοι αντιδρούν, το κάνουν απελπισμένα, σπασμωδικά, βίαια, χωρίς πυξίδα και σχέδιο.

Ζούμε σε έναν παραλογισμό. Γιατί να θέλει κανείς στα λογικά του να βανδαλίσει ένα αρχιτεκτόνημα όπως το Πολυτεχνείο που όμοιό του δεν ξαναγίνεται; Για τον ίδιο λόγο που θέλει να καταστρέψει την Ελλάδα και  τον πολιτισμό ολόκληρο. Για τον ίδιο λόγο που γκρεμίζει το Πολυτεχνείο και σηκώνει τσαντίρια στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου. Γιατί μισεί, και δεν αγαπά την Πατρίδα του. «Αγάπα και κάνε ό,τι θες», σύμφωνα με την ρήση του Ιερού Αυγουστίνου («Μια για πάντα, σας δίνεται ένας συνοπτικός κανόνας: Αγαπάτε και κάντε ό,τι θέλετε. εάν σιωπάτε, να σιωπάτε από αγάπη. εάν φωνάζετε, φωνάξτε από αγάπη. εάν ελέγχετε, να ελέγξετε από αγάπη. εάν δείχνετε έλεος, να δείχνετε έλεος από αγάπη. ας είναι η αγάπη, η εσωτερική ρίζα, γιατί από αυτήν την ρίζα τίποτα άλλο δεν μπορεί να βλαστήσει, παρά μόνο το καλό», In Epistolam Joannisad Parthos, 7,8. PL 35,2033 στο «Θεραπεία της Ψυχής» Αλεξίου ιερομονάχου, εκδ. Αρμός).

Ε, λοιπόν, αυτοί που καταστρέφουν, αυτοί που καίνε, αυτοί ειδικά που καίνε ελληνικές σημαίες, δεν αγαπούν την Ελλάδα, δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο, δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους, γιατί αν τον αγαπούσαν δεν θα τον εξευτέλιζαν.

Γύρω από το Πολυτεχνείο, η επανάσταση των μυστικών υπηρεσιών απέναντι σε ένα καθεστώς που αγάπησε τον λαό, του πήγε φως και νερό στα χωριά, αυτά που ερήμωσε η εσωτερική μετανάστευση του Καραμανλή, και όσων έφαγαν τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ, μετατρέποντας τους νοικοκυραίους σε θυρωρούς, εξακολουθεί να σκορπίζει, κοντά μισόν αιώνα μετά, τον τρόμο.

Όχι μόνο κάθε χρόνο, αλλά κάθε εβδομάδα, γειτονιές με ωραιότατα νεοκλασικά κτίρια, παραδίδονται στην καταστροφή. Έτσι στα μουγκά απαξιώθηκαν η Πατησίων, η Μάρνη, η Πειραιώς.

Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την πόλη. Μίσος που προέρχεται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ακαμάτηδων απογόνων, απέναντι στους εργατικούς προγόνους. Το μίσος των τζιτζικιών για τα μυρμήγκια, και των σκωλήκων για τους αετούς.

Η μεταπολιτευτική γενιά είναι αρκούντως τεμπέλα και εγωίστρια για να κατασκευάσει οτιδήποτε ωραίο, πέρα από τα γυάλινα κτίρια της «λεωφόρου Βωβού», καθρέφτη του αρχοντοχωριατισμού της ΠΑΣΟΚαρίας. Για αυτό και καταστρέφει ό,τι δεν μπορεί όχι να δημιουργήσει αλλά ούτε καν να διατηρήσει, ενώ καμώνεται  την ευρωπαία, που θαυμάζει τα κτίρια στο Παρίσι και στην Βιέννη, αλλά «πού η Ελλαδίτσα,  τέτοιον πολιτισμό…». Τα παιδιά αυτής της νεοπλουτίστικης ελίτ είναι που καίνε την Αθήνα, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα την απαξίωση, την αμορφωσιά, το μίσος των γονιών τους.

Ο Πολιτισμός είναι Πολιτική, όπως η Πολιτική είναι Πόλεμος με άλλα μέσα. Αγαπώ τον Πολιτισμό της πατρίδας μου, γιατί είμαι καρπός της, από την αρχαία της πηγή ως τον λαϊκό πολιτισμό μας, και την αναγέννηση της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας που κάποιοι, λίγοι, -γυναίκες, κυρίως-, τολμούν. Θαυμάζω και σκέφτομαι καθαρά, ανακαινισμένα και σε χρήση τα υπέροχα κτίρια της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας μας. Επιδιώκω οι συμπατριώτες μου να εργάζονται σε εργασίες που θα αναδεικνύουν την δημιουργικότητα, το σθένος και την φαντασία τους. Εκτιμώ τις αξίες της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας. Οραματίζομαι το κράτος μας ισχυρό και τους πολίτες μας εύπορους και ευτυχείς. Αυτός δεν είναι ο λόγος που ασχολείται κανείς με τα κοινά, η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο; Αυτό μοι δοκεί,  κι αν για αυτό κάποιοι θα με στολίσουν με τα γνωστά επίθετα της πολιτικής και ιδεολογικής ακρότητας, ας είναι.

Την ίδια ώρα που οι «πολεμικοί» ανταποκριτές αναμετέδιδαν τα κατορθώματα των φυντανιών της Μεταπολίτευσης, σε ένα τηλεοπτικό σταθμό παιζόταν μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, από αυτές που δεν περνούν συχνά από τους τηλεοπτικούς δέκτες. Ανάμεσα στην ιστορία του σεναρίου, από όπου παρήλασαν ξιπασμένοι, νεόπλουτοι και ξεπεσμένοι παρακμίες του τότε, ένας λαϊκός κρεατέμπορος με φέρελπι υιό φοιτητή ιατρικής, και ένας στρατιωτικός καθ’ όλα ντόμπρος και έντιμος, (διόλου τυχαία οι δυο αυτοί, Λαός και Στρατός, στο τέλος της ταινίας συγγενεύουν…), παρεμβάλλονταν σκηνές από επίκαιρα των Αθηνών της εποχής, η πομπή της βασιλικής άμαξας και των ιππέων, η παρέλαση των αρμάτων, ο λαός που δεν φοβόταν να συναθροιστεί και να ζητωκραυγάσει αυτούς που τον έκαναν να αισθάνεται κύριος στον τόπο του.

Οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται ένα άρθρο με τίτλο «Η Αθήνα μου» που έγραψα τα Χριστούγεννα του 2011. Αυτή η Αθήνα, αυτή η πόλη, και οι άλλες πόλεις και τα χωριά μας, η Πατρίδα της εργασίας, της ευταξίας, της λογικής, της αξιοπρέπειας, του μέτρου, αλλά και της χαράς, της ζεστασιάς και της ασφάλειας, είναι η Ελλάδα που θέλουμε να φέρουμε ξανά στην ζωή μας και στις ζωές των παιδιών μας. Είναι η Ελλάδα που οι Έλληνες είχαμε, αλλά αφήσαμε να μας γλιστρήσει από τα χεριά από εφησυχασμό και οκνηρία ή βουλιμία και αφροσύνη. Η δική μας Αθήνα, δεν είναι η Αθήνα των μπαχαλάκηδων, των υποκριτών της Αριστεράς που την μια συνωστίζονται για να χαριεντιστούν στην αμερικανική πρεσβεία και την άλλη παίζουν τους προστάτες των προλετάριων εναντίον των «Φονιάδων των λαών Αμερικάνων», ούτε των υποκρινόμενων τους πατριώτες φοβικών, χτικιοδεξιών της ΝΔ και των δορυφόρων της. Είναι η Ελλάδα των Ελλήνων που εργάζονται και δημιουργούν χωράφια γόνιμα, οικογένειες, τεχνολογία και πολιτισμό, επιχειρήσεις και αυτοκρατορίες, και όλοι μαζί σχηματίζουμε την μεγάλη οικογένεια του Έθνους. Για αυτήν την Πατρίδα εργαζόμαστε. Αυτήν την Πατρίδα θέλουμε. Αυτήν την Ελλάδα θα δημιουργήσουμε.

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 278 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελάτε να μιλήσουμε για Πατρίδα

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΤΡΙΔΑ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έκοβε την κορδέλα στα εγκαίνια του Ελληνικού Προξενείου στην Σμύρνη, υπερίπταντο στον ουρανό της Ιωνίας σε χαμηλή πτήση, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. “Μην ανησυχείτε, δεν σημαδεύουν εσάς”, είπε ο Τούρκος ΥπΕξ στον Κοτζιά. «Νόμιζα ότι είναι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας», απάντησε ο Κοτζιάς, επιχειρώντας ένα ευφυολόγημα όλο νόημα. ‘Ότι και να γύριζε στο μυαλό του κ. Κοτζιά εκείνη την στιγμή, δεν είναι αρκετό για να λύσει τον ελληνοτουρκικό γόρδιο δεσμό.

Η Τουρκία του Ερντογάν, η Τουρκία που παραπαίει και υποβαθμίζεται διεθνώς, επιχειρεί τους λεονταρισμούς της στην φρόνιμη ελλαδική δορκάδα. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε την κατάληξη.

Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη έκαναν πάνω από το κεφάλι του Έλληνα ΥπΕξ, δοκιμές εν όψει των εορταστικών εκδηλώσεων για την καταστροφή της Σμύρνης. Η διττή τουρκική πολιτική σε ανάπτυξη. Κι όμως. Αυτή η «Γκιαούρ Ισμίρ», η Σμύρνη των Ελλήνων, αρνείται ακόμη και σήμερα να υποδουλωθεί στον ισλαμιστή Ερντογάν. Κρυφά, όπως τότε, που βγήκαν από τα μπαούλα οι κεντημένες ελληνικές σημαίες, και οι λαμπροφορεμένες κόρες της βγήκαν ντυμένες σαν δαφνοστεφανωμένες Καρυάτιδες στους δρόμους για να υποδεχθούν τον Ελληνικό Στρατό, περιμένει.

Μερικές μέρες πριν την επέτειο της Καταστροφής που στοίχισε στον Ελληνισμό, την προαιώνια Ελληνική γη της Ιωνίας, και σκέπασε με τα αποκαΐδια της την Μεγάλη Ιδέα, εκείνο το εφιαλτικό μέσο του Σεπτεμβρίου του 1922, η ελπίδα, όπως την είπαν οι ποιητές και την είδαν στα οράματά τους επίγειοι άγγελοι, τριγυρίζει στην προβλήτα της Σμύρνης, εκεί όπου κυματίζει και πάλι η Ελληνική σημαία. Γιατί άραγε τώρα; Γιατί αντί να κλείσουμε το αντιστοιχούν προξενείο της Κομοτηνής, αυτή την σφηκοφωλιά του τουρκικού επεκτατισμού στην Ελληνική Θράκη, εγκαινιάζουμε Προξενείο στην Σμύρνη;

Ο καθρέφτης της Ιστορίας απαντά. Ας είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Στο Αιγαίο ούτω εχόντων, δεν χωράμε και οι δύο, και οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν δύο υπεργολάβοι των Δυτικών συμφερόντων, όσο και αν αυτό εξυπηρετεί το «διαίρει και βασίλευε» των επικυρίαρχων. Ένας από τους δυο πρέπει να φύγει. Και όπως σοφά διατύπωσε ο Ηρόδοτος και επανέλαβε αιώνες μετά ο μέγας Νίτσε, στην Θέληση της Δυνάμεως, ένα είναι το δόγμα της ζωής: «ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Ή ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ». Η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει μόνο ως Αυτοκρατορία.

Εάν το ελληνικό δόγμα εξακολουθήσει να σημαίνει υποχώρηση και δουλικότητα, απέναντι στα τουρκικά αλιευτικά όπως και στα τουρκικά μαχητικά, τότε στο λεξικό των διεθνών όρων θα προστεθεί η «ελληνοποίηση» με την έννοια όχι της διάδοσης του Ελληνικού φωτός, αλλά του κατακερματισμού στα πρότυπα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μέχρι να γιορτάσει το τουρκικό κράτος τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του, μας μένουν ακριβώς 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια για να οδηγήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις κατά τέτοιο τρόπο, γινόμενοι ρυθμιστές τους, ώστε η επόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας να οδηγήσει στην δημιουργία μιας κυβερνήσεως Πατριωτικής και Εθνικιστικής, που θα στείλει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, και την Τουρκία εκεί όπου ανήκει στην Αλμυρά Έρημο, πίσω από την Κόκκινη Μηλιά.

Στο μεταξύ το Ελληνικό Προξενείο στην Σμύρνη δεν έχει τίποτε να εορτάσει. Ας φορέσει μαύρες κορδέλες και ας κρεμάσει τις σημαίες του μεσίστιες. Εμείς, από αυτήν την πλευρά της Ελληνικής θάλασσας, ας σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι η Πατρίδα μας σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, και ας πράξουμε αναλόγως. Κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο εκτός αν αποφασίσουμε να το εγκαταλείψουμε. Οι Εβραίοι, κοντά δυο χιλιάδες χρόνια μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο απέκτησαν ξανά πατρίδα. Τι είναι μια παρένθεση εκατό ετών στην Ιστορία των χιλιάδων ετών του Έθνους μας;

Ελάτε να δρασκελήσουμε τα σκουπίδια της προκατασκευασμένης σκέψης, και να βγούμε στο ξέφωτο της κορυφής, από όπου θα αγναντέψουμε την γόνιμη πεδιάδα του Αύριο. Κανείς Πατριώτης δεν περισσεύει. Για άλλη μια φορά η Μακεδονία θα μας σώσει. Ας επιτρέψουμε στην καρδιά και τον νου μας να δονηθούν από τον παλμό της Ελλάδος. Τώρα είναι η ευκαιρία να αναστρέψουμε τον καταστροφικό Διχασμό που από κατατρέχει επί έναν αιώνα το Έθνος και παραλύει τα μέλη του. Ο διαμελισμός της Τουρκίας και η Ένωση των Ελλήνων είναι το θέμα του πίνακα που ζωγραφίζεται εμπρός μας.

Ας πάψουμε επιτέλους να αγοράζουμε το αφήγημα που μας πωλούν οι αντίπαλοι και οι εχθροί μας. Το δόγμα της «μικράς πλην τιμίου Ελλάδος», το δόγμα των μοναχικών, καταραμένων, ηρωικά ηττημένων Εθνικιστών. Δεν είναι αυτό το δόγμα του Θεμιστοκλή, του Μιλτιάδη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η σχέση μας με την Τουρκία από την Βασιλίδα των Πόλεων του πόντου ως την Γκιαούρ Ισμίρ των Αιγιακών παραλίων έρχεται η ώρα να κριθεί για ακόμα μια φορά. Ας είναι αυτή η τελευταία μάχη, η νικηφόρα. Ας είμαστε έτοιμοι.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 267 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ )