Ευρωπαίοι Εθνικιστές: Να δώσουμε τέλος στην βία κατά των γυναικών

Wall of dolls - European Parliament

Τα ονόματα Πάμελα Μαστροπιέτρο και Ντεζιρέ Μαριοτίνι μπορεί να μην λένε κάτι σε πολλούς. Λένε όμως στις οικογένειες και στους φίλους τους. Λένε επίσης πολλά στις εκατοντάδες γυναίκες οι οποίες πέφτουν κάθε χρόνο θύματα μιας μοναδικής φρικαλεότητος βίας, λόγω ακριβώς του ότι είναι γυναίκες. Βίας ψυχολογικής και σωματικής από τον πατέρα, τον σύζυγο ( εν ενεργεία ή πρώην), τον φίλο, τον περαστικό, ενίοτε και την μάνα. Εσχάτως δε και από μια νέα κατηγορία, τους εισαγόμενους αλλοδαπούς οι οποίοι “φιλοξενούνται” στις γειτονιές των ευρωπαϊκών πόλεων. Θύματα αυτών των τελευταίων έπεσαν οι δυο νεαρές Ιταλίδες. Σε μια από αυτές, την Πάμελα Μαστροπιέτρο, ήταν αφιερωμένη η συνάντηση που οργάνωσε η Λέγκα στο Ευρωκοινοβούλιο, με την συμμετοχή Εθνικιστών από την Γαλλία, την Γερμανία,κ.α.

Παρούσα ήταν η μητέρα της Πάμελα, η οποία καταχειροκροτήθηκε καθώς το ακροατήριο σηκώθηκε όρθιο για να χαιρετήσει μια μάνα που δεν έλειψε ούτε στιγμή από την δίκη του Νιγηριανού δολοφόνου που σκότωσε την 18χρονη Πάμελα και στην συνέχεια την τεμάχισε και την έβαλε σε μια βαλίτσα, πιστεύοντας ότι το ειδεχθές έγκλημά του θα ξεχνιόταν.

Ο μισογυνισμός είναι ένα φαινόμενο που βρίσκει ξανά χώρο στο ευρωπαϊκό έδαφος, καθώς οι ορδές των Μουσουλμάνων φαίνεται ότι ξυπνούν τα “μάτσο” αντανακλαστικά του Ανατολίτη σε όσους προφανώς τα φέρουν στον γενετικό τους κώδικα από κάποιο προηγούμενο πέρασμα της Αφρικής και της Ασίας από την Ευρώπη.

Είναι πράγματι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πώς η φιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ενωση ισχυρίζεται ότι επιτελεί το ανθρωπιστικό της καθήκον, ενώ δέχεται και ενθαρρύνει την εισαγωγή πληθυσμών οι οποίοι είναι φορείς μιας θρησκείας που προωθεί την βία σε όποιον είναι “άπιστος” και επιβάλλει την υποταγή των γυναικών.

Η βία εναντίον των γυναικών, ψυχική και σωματική, είναι μια αγριότητα στην οποία πρέπει να βάλουμε τέλος. Είναι ζήτημα πολιτισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ε.Δ.

 

 

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ : Η Γυναίκα, η Παράδοση, το Αύριο

2

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

«…προς τι αι γυναίκες να καλλιτεχνώσιν αφού η φύσις τας έπλασε […] αληθή καλλιτεχνήματα;» έγραφε αθηναϊκή εφημερίδα το μακρινό 1903. Μακρινό;

Οπως με όλα όσα συνδέονται με τον φυσικό νόμο, η Γυναίκα μπορεί να φορέσει παντελόνια, να κόψει τα μαλλιά της, να καπνίσει, να οδηγήσει, να κάνει ό,τι ένας άνδρας, και περισσότερα, εκτός ελαχίστων ιδιαιτεροτήτων της ανατομίας της. Όμως η Φύση της στον τρόπο αντιλήψεως του Κόσμου και του διαλόγου με αυτόν, θα μένει ίδιος. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί, τόσο καλύτερα στο πετσί της θα νιώθει.

Η προσπάθεια που καρποφορεί, είναι αδυναμία ή δύναμη;

Τι αποτέλεσμα έχει να προσπαθεί μια χελώνα να τρέξει σαν λαγός; Η χελώνα θα προσπερνά πάντα τον λαγό όσο ξέρει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της.

Είναι η γυναίκα των ομοιόμορφων μπλου τζηνς και τι σερτς περισσότερο ελεύθερη (και περισσότερο γυναίκα) από την Γυναίκα που με καλαισθησία έπλαθε τον κόσμο που υπερασπιζόταν ο Άνδρας;

Η γυναίκα καταπιεζόταν από τους προδιαγεγραμμένους κοινωνικούς αυτοματισμούς.

Σήμερα είναι παγιδευμένη από τους ίδιους τους ρόλους που αναγκάστηκε να αναλάβει για να καλύψει τα κενά ενός κόσμου που εκθηλύνεται γιατί δεν έχει τίποτε άξιο λόγου να υπερασπιστεί. Όμως δεν έπαψε να καταπιέζεται από τον μάτσο υπάνθρωπο πατέρα-τέρας, τον μάτσο συμπλεγματικό σύζυγο-τέρας, τον απάνθρωπο εργοδότη-τέρας. Δεν περνά  μέρα χωρίς άντρες δολοφόνοι να σκοτώνουν για να εκδικηθούν αυτό που δεν κατανοούν, για  να μετριάσουν τον θιγμένο από την απόρριψη εγωισμό τους, συχνά καίγοντας ή βασανίζοντας τα ίδια τους τα παιδιά με τρόπο ειδεχθή.

Αν ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι μια  Μήδεια, η Μήδεια είναι η εξαίρεση, το απίθανα απίθανο, για αυτό και καταγράφηκε στην Τέχνη και στην μνήμη, ενώ οι τύραννοι άνδρες –τέρατα είναι ο κανόνας στην ενδοοικογενειακή βία, όπως και στην βία γενικότερα.

Δεν ξέρω αν Άνδρες και Γυναίκες ήρθαν από διαφορετικούς πλανήτες στην Γη, όπως ισχυριζόταν ένα δημοφιλές πόνημα πριν από μερικές δεκαετίες, ξέρω όμως ότι αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο, και ότι αυτός ο τρόπος συμπληρωματικά με τον τρόπο των Ανδρών, έκανε τον Πολιτισμό μας και την ανθρώπινη εμπειρία αυτή που είναι.

Αν η Γυναίκα επιδιώκεται να μπει στο περιθώριο, είναι γιατί η Γυναίκα είναι πιο επικίνδυνη από τον Άνδρα. Επειδή η γυναικεία εμπειρία δημιουργείται  δια του συναισθήματος, κι επειδή η ανδρική αντίληψη δια της νόησης μπορεί να είναι αντικειμενικότερη αλλά είναι μεταβλητή,  η Γυναίκα είναι ο θεματοφύλακας της Γνώσης που δεν χάνεται, της Παράδοσης, γιατί δύσκολα εγκαταλείπει το πρωταρχικό  Σχέδιο της Ζωής. Γι’ αυτό η Ιερά Εξέταση έκαψε χιλιάδες γυναίκες ως «μάγισσες». Οι γυναίκες διατηρούν  την Γνώση και την μεταφέρουν χωρίς εξήγηση, και χωρίς εκλογίκευση. Γνώσεις μύχιες όσο οι μήτρες τους, που σχηματοποιούνται με τα έθιμα του Λαού αλλά δεν εξηγούνται γι’ αυτό και είναι επικίνδυνες όσο και η Γυναίκα, όσο η Φωτιά, όσο η Θάλασσα.

Η Γυναίκα και όχι ο Άνδρας είναι ο φορέας της Ταυτότητας. Γι’ αυτό στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες η διαφοροποίηση ανάμεσα στις φυλετικές ομάδες γίνεται με βάση την συμπεριφορά των γυναικών, ιδιαιτέρως την σεξουαλική που είναι απόσταγμα της ψυχικής και βιολογικής έκφανσης. Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1928 ο γυναικείος πληθυσμός ψήφιζε μαζικά το NSDAP το κόμμα του Χίτλερ. Στις ιδέες και στις υποσχέσεις του βρήκαν τον τρόπο να ανταποκριθούν στην μύχια αναγκαιότητα της μετάδοσης της ταυτότητας του λαού τους.

Κατά έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο, οι γυναίκες ως «εθνικές αναπαραγωγοί» και όχι οι άνδρες που φέρουν τον σπόρο της ράτσας υφίστανται τον έλεγχο της Κοινωνίας. Η Γυναίκα είναι φορέας του πρωταρχικού μητριαρχικού χθόνιου μυστηρίου της μήτρας, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να παρεκκλίνει. Σήμερα, για να υπάρξουν οι μειονότητες τις οποίες κλήθηκε κάποτε η πλειοψηφία να σεβαστεί , θα πρέπει να διαφοροποιούνται ολοένα και περισσότερο.  Και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οι Γυναίκες στον νέο ιστορικό κύκλο που έχει ήδη δρομολογηθεί, θα κληθούν να κάνουν αποφασιστικά βήματα εμπρός, ώστε να υπενθυμίσουν, να καλλιεργήσουν και να μεταδώσουν τον σπόρο της αρχέγονης, Φυσικής Αλήθειας.

(Δημοσιεύθηκε στο φ.294 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

 

Πώς τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν γυναίκες ψηφοφόρους, και τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς γυναικών πολιτικών που εκπροσωπεί την ακροδεξιά

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΛΕΠΕΝ
Σε ομιλία της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία, Μαρίν Λεπέν GETTY EDITORIAL

Στη Γερμανία π.χ. στις εκλογές του 2017 το 17% των γυναικών στην Ανατολική και 8% στη Δυτική Γερμανία ψήφισαν το AfD, ενώ στη Γαλλία στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2017 την Λε Πεν ψήφισαν το 54,9% των γυναικών. Στην Πολωνία στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης έλαβε περισσότερες ψήφους από τις γυναίκες (39,7%) παρά από τους άνδρες (38,5%). Από την άλλη μεριά στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν έχει την ίδια προσέλκυση γυναικών ψηφοφόρων με τα ποσοστά των ανδρών να είναι σχεδόν πάντα διπλάσια.

Στις ευρωεκλογές του 2014 το 5,7% των γυναικών ψήφισε Χρυσή Αυγή και το 12,5% των ανδρών, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 4,2% γυναίκες και 8,3% άνδρες. Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση του τέλους του 2018 ενώ το 11% ανδρών δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή μόλις το 3,1% δήλωσαν ότι θα την ψηφίσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο εδώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την Αθήνα

123

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο βράδυ, 17 Νοεμβρίου 2018, παρακολουθώ στην τηλεόραση τις ομάδες των παρακρατικών να καίνε την Αθήνα. Οι ρεπόρτερς μεταδίδουν τα τεκταινόμενα σαν να πρόκειται για αγώνα ποδοσφαίρου. «Τώρα βγαίνει η ομάδα», «πετυχαίνει την υδροφόρα», «αντεπίθεση οι Αστυνομικοί».

Εκεί έφθασε την Πατρίδα μας ο μεταπολιτευτικός συρφετός. Να είναι το κέντρο της πόλης αποκλεισμένο, οι κάτοικοι να οχυρώνονται στα σπίτια τους, το Πολυτεχνείο να καταστρέφεται για ακόμα μια φορά.

Εδώ και 40 χρόνια ο Ελληνικός λαός εκπαιδεύεται στην αναρχία με μεθόδους παθητικής και ενεργητικής βίας. Οι κυβερνήσεις, ιδιαιτέρως αυτές της Αριστεράς, καθοδηγημένες από τα αμερικανικά πρότυπα επικοινωνίας, με κορυφαία την χειριστική στο έπακρον κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καταστέλλει το φρόνημα της πλειοψηφίας. Όσοι αντιδρούν, το κάνουν απελπισμένα, σπασμωδικά, βίαια, χωρίς πυξίδα και σχέδιο.

Ζούμε σε έναν παραλογισμό. Γιατί να θέλει κανείς στα λογικά του να βανδαλίσει ένα αρχιτεκτόνημα όπως το Πολυτεχνείο που όμοιό του δεν ξαναγίνεται; Για τον ίδιο λόγο που θέλει να καταστρέψει την Ελλάδα και  τον πολιτισμό ολόκληρο. Για τον ίδιο λόγο που γκρεμίζει το Πολυτεχνείο και σηκώνει τσαντίρια στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου. Γιατί μισεί, και δεν αγαπά την Πατρίδα του. «Αγάπα και κάνε ό,τι θες», σύμφωνα με την ρήση του Ιερού Αυγουστίνου («Μια για πάντα, σας δίνεται ένας συνοπτικός κανόνας: Αγαπάτε και κάντε ό,τι θέλετε. εάν σιωπάτε, να σιωπάτε από αγάπη. εάν φωνάζετε, φωνάξτε από αγάπη. εάν ελέγχετε, να ελέγξετε από αγάπη. εάν δείχνετε έλεος, να δείχνετε έλεος από αγάπη. ας είναι η αγάπη, η εσωτερική ρίζα, γιατί από αυτήν την ρίζα τίποτα άλλο δεν μπορεί να βλαστήσει, παρά μόνο το καλό», In Epistolam Joannisad Parthos, 7,8. PL 35,2033 στο «Θεραπεία της Ψυχής» Αλεξίου ιερομονάχου, εκδ. Αρμός).

Ε, λοιπόν, αυτοί που καταστρέφουν, αυτοί που καίνε, αυτοί ειδικά που καίνε ελληνικές σημαίες, δεν αγαπούν την Ελλάδα, δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο, δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους, γιατί αν τον αγαπούσαν δεν θα τον εξευτέλιζαν.

Γύρω από το Πολυτεχνείο, η επανάσταση των μυστικών υπηρεσιών απέναντι σε ένα καθεστώς που αγάπησε τον λαό, του πήγε φως και νερό στα χωριά, αυτά που ερήμωσε η εσωτερική μετανάστευση του Καραμανλή, και όσων έφαγαν τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ, μετατρέποντας τους νοικοκυραίους σε θυρωρούς, εξακολουθεί να σκορπίζει, κοντά μισόν αιώνα μετά, τον τρόμο.

Όχι μόνο κάθε χρόνο, αλλά κάθε εβδομάδα, γειτονιές με ωραιότατα νεοκλασικά κτίρια, παραδίδονται στην καταστροφή. Έτσι στα μουγκά απαξιώθηκαν η Πατησίων, η Μάρνη, η Πειραιώς.

Ένας οδοστρωτήρας μίσους περνά πάνω από την πόλη. Μίσος που προέρχεται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ακαμάτηδων απογόνων, απέναντι στους εργατικούς προγόνους. Το μίσος των τζιτζικιών για τα μυρμήγκια, και των σκωλήκων για τους αετούς.

Η μεταπολιτευτική γενιά είναι αρκούντως τεμπέλα και εγωίστρια για να κατασκευάσει οτιδήποτε ωραίο, πέρα από τα γυάλινα κτίρια της «λεωφόρου Βωβού», καθρέφτη του αρχοντοχωριατισμού της ΠΑΣΟΚαρίας. Για αυτό και καταστρέφει ό,τι δεν μπορεί όχι να δημιουργήσει αλλά ούτε καν να διατηρήσει, ενώ καμώνεται  την ευρωπαία, που θαυμάζει τα κτίρια στο Παρίσι και στην Βιέννη, αλλά «πού η Ελλαδίτσα,  τέτοιον πολιτισμό…». Τα παιδιά αυτής της νεοπλουτίστικης ελίτ είναι που καίνε την Αθήνα, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα την απαξίωση, την αμορφωσιά, το μίσος των γονιών τους.

Ο Πολιτισμός είναι Πολιτική, όπως η Πολιτική είναι Πόλεμος με άλλα μέσα. Αγαπώ τον Πολιτισμό της πατρίδας μου, γιατί είμαι καρπός της, από την αρχαία της πηγή ως τον λαϊκό πολιτισμό μας, και την αναγέννηση της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας που κάποιοι, λίγοι, -γυναίκες, κυρίως-, τολμούν. Θαυμάζω και σκέφτομαι καθαρά, ανακαινισμένα και σε χρήση τα υπέροχα κτίρια της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας μας. Επιδιώκω οι συμπατριώτες μου να εργάζονται σε εργασίες που θα αναδεικνύουν την δημιουργικότητα, το σθένος και την φαντασία τους. Εκτιμώ τις αξίες της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας. Οραματίζομαι το κράτος μας ισχυρό και τους πολίτες μας εύπορους και ευτυχείς. Αυτός δεν είναι ο λόγος που ασχολείται κανείς με τα κοινά, η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο; Αυτό μοι δοκεί,  κι αν για αυτό κάποιοι θα με στολίσουν με τα γνωστά επίθετα της πολιτικής και ιδεολογικής ακρότητας, ας είναι.

Την ίδια ώρα που οι «πολεμικοί» ανταποκριτές αναμετέδιδαν τα κατορθώματα των φυντανιών της Μεταπολίτευσης, σε ένα τηλεοπτικό σταθμό παιζόταν μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, από αυτές που δεν περνούν συχνά από τους τηλεοπτικούς δέκτες. Ανάμεσα στην ιστορία του σεναρίου, από όπου παρήλασαν ξιπασμένοι, νεόπλουτοι και ξεπεσμένοι παρακμίες του τότε, ένας λαϊκός κρεατέμπορος με φέρελπι υιό φοιτητή ιατρικής, και ένας στρατιωτικός καθ’ όλα ντόμπρος και έντιμος, (διόλου τυχαία οι δυο αυτοί, Λαός και Στρατός, στο τέλος της ταινίας συγγενεύουν…), παρεμβάλλονταν σκηνές από επίκαιρα των Αθηνών της εποχής, η πομπή της βασιλικής άμαξας και των ιππέων, η παρέλαση των αρμάτων, ο λαός που δεν φοβόταν να συναθροιστεί και να ζητωκραυγάσει αυτούς που τον έκαναν να αισθάνεται κύριος στον τόπο του.

Οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται ένα άρθρο με τίτλο «Η Αθήνα μου» που έγραψα τα Χριστούγεννα του 2011. Αυτή η Αθήνα, αυτή η πόλη, και οι άλλες πόλεις και τα χωριά μας, η Πατρίδα της εργασίας, της ευταξίας, της λογικής, της αξιοπρέπειας, του μέτρου, αλλά και της χαράς, της ζεστασιάς και της ασφάλειας, είναι η Ελλάδα που θέλουμε να φέρουμε ξανά στην ζωή μας και στις ζωές των παιδιών μας. Είναι η Ελλάδα που οι Έλληνες είχαμε, αλλά αφήσαμε να μας γλιστρήσει από τα χεριά από εφησυχασμό και οκνηρία ή βουλιμία και αφροσύνη. Η δική μας Αθήνα, δεν είναι η Αθήνα των μπαχαλάκηδων, των υποκριτών της Αριστεράς που την μια συνωστίζονται για να χαριεντιστούν στην αμερικανική πρεσβεία και την άλλη παίζουν τους προστάτες των προλετάριων εναντίον των «Φονιάδων των λαών Αμερικάνων», ούτε των υποκρινόμενων τους πατριώτες φοβικών, χτικιοδεξιών της ΝΔ και των δορυφόρων της. Είναι η Ελλάδα των Ελλήνων που εργάζονται και δημιουργούν χωράφια γόνιμα, οικογένειες, τεχνολογία και πολιτισμό, επιχειρήσεις και αυτοκρατορίες, και όλοι μαζί σχηματίζουμε την μεγάλη οικογένεια του Έθνους. Για αυτήν την Πατρίδα εργαζόμαστε. Αυτήν την Πατρίδα θέλουμε. Αυτήν την Ελλάδα θα δημιουργήσουμε.

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 278 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ – Θεσσαλονίκη: Η Ελλάδα των παιδιών και των νέων

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΕΘ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Γράφω αυτές τις γραμμές στην Μακεδονία μας, κατά την ολιγοήμερη παραμονή μου στην Θεσσαλονίκη που αγαπώ, και με την οποία με συνδέουν μακρείς φιλικοί, αδελφικοί και συναγωνιστικοί δεσμοί. Στην Μακεδονία μας όπου για ακόμα μια φορά ανακάλυψα ότι χτυπά δυνατά η καρδιά της Ελλάδος, στην Μακεδονία που θα σώσει και πάλι το Έθνος από την απάθεια, την εγκατάλειψη και τον χαμό του.

Ανέβηκα στην Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς την Συνέντευξη Τύπου που παρεχώρησε ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, να εισπράξω η ίδια την αίσθηση των συναδέλφων και των ανθρώπων μας, των Ελλήνων που στηρίζουν, που αγωνίζονται, που ματώνουν ψυχή τε και σώματι σε αυτόν τον όμορφο αγώνα που οδηγεί -και θα οδηγήσει, είμαι βέβαιη γι΄αυτό- στην απελευθέρωση της Πατρίδος μας.

Την επομένη την αφιέρωσα στο να επισκεφθώ την ΔΕΘ, για να δω η ίδια πού και κυρίως πώς προχωρεί ο κόσμος της ενεργούς παραγωγικής δράσεως.

Ρεπορτάζ από την Συνέντευξη του Αρχηγού της τρίτης πολιτικής δυνάμεως της χώρας, τον οποίον απέκλεισαν από την Δημόσια τηλεόραση οι «δημοκράτες» της ΕΡΤ, θα διαβάσετε σε επόμενες σελίδες. Ρεπορτάζ από όσα μου κίνησαν το ενδιαφέρον στην 83η ΔΕΘ, στα επόμενα φύλλα.

Σε αυτό το φύλλο, σας καλώ να διαβάσετε τις σκέψεις του Νικολάου Μιχαλολιάκου τις οποίες μοιράστηκε αποκλειστικά με την ΕΜΠΡΟΣ. Όλες και όλοι, πρέπει ιδιαιτέρως να διαβάσουν τις θέσεις του για την Γυναίκα. Η εικόνα που προβάλλουν τα ΜΜΕ -κάποτε και οι ίδιοι οι Εθνικιστές και οι Εθνικίστριες, δαγκώνοντας το δόλωμα αντιπάλων και εχθρών-, καταρρίπτεται από τον ίδιο τον ηγέτη των Ελλήνων Εθνικιστών. Ένα κίνημα για την Πατρίδα και τον Λαό, χωρίς την ισότιμη και ενεργό συμμετοχή και των δύο φύλλων, θα ήταν κουτσό και ανίκανο να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας στην οποίαν ζούμε, στο Τώρα, και όχι σε ένα φαντασιακό Πριν που εν πολλοίς οδήγησε στο ζοφερό Σήμερα.

Η Κοινωνία των Αρίστων που ευαγγελίζεται η Χρυσή Αυγή, δεν θα μπορούσε να μην τιμά την Ελληνίδα, πολύ περισσότερο να αποκλείει τις Γυναίκες από το Πρόγραμμα και το Εθνικό Σχέδιο για την Πατρίδα μας.

Θέλω ακόμη να σταθώ στις Νέες και στους Νέους Έλληνες. Σε αυτούς που διαδήλωσαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης τις περασμένες μέρες για την Μακεδονία μας, και σε αυτούς τους οποίους συνάντησα λίγες μέρες μετά στα Περίπτερα της Διεθνούς Εκθέσεως.

Για τα Ελληνόπουλα που διαδηλώνουν για την Μακεδονία μας:

-Το Έθνος μπορεί να ελπίζει πως όσο οι Νέοι και οι Νέες κατεβαίνουν στους δρόμους για τα εθνικά μας ζητήματα, και εξακολουθούν να αγωνίζονται δυναμικά, σταθερά και συγκροτημένα, θα νικήσουν. Το Έθνος και η Πατρίδα θα δικαιωθούν.

-Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στους Γονείς, Παππούδες και Γιαγιάδες, που πήραν τα παιδιά και κατέβηκαν μαζί στους δρόμους για να προασπίσουν τα Εθνικά μας Δίκαια, τα δικά τους Δίκαια. Το Μέλλον είναι η κάθε στιγμή που από Μετά γίνεται Τώρα και ύστερα Πριν. Τους αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια, γιατί έτσι τα Παιδιά του Έθνους μας, θα χαλυβδωθούν στην Πίστη τους στον Θεό και στην Πατρίδα, έτσι θα αποκτήσουν εικόνες και βιώματα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ για την καταπίεση του ψευτοδημοκρατίας των Μπολσεβίκων και την άγρια καταστολή από τα μαντρόσκυλα του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Επί δεκαετίες οι Κομμουνιστές κατέβαιναν με τα παιδιά στους ώμους, σε κάθε διαδήλωση για τις Ιδεοληψίες τους και τηνπολιτική τους ατζέντα, και έρχονταν αντίπαλοι με την Αστυνομία. Και θα δειλιάσουν οι Έλληνες που αγωνίζονται για την Εθνική Ακεραιότητα και Αξιοπρέπεια; Αστεία έως επικίνδυνα πράγματα, να αμφισβητεί κανείς την συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις.

Εάν το Καθεστώς δεν διστάζει να ρίξει δακρυγόνα σε γέροντες και σε παιδιά, καταλαβαίνουμε όλοι πως αυτό το τέρας πρέπει να νικηθεί το συντομότερο, με το σπαθί του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και το δόρυ του τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου.

Για τις Νέες και τους Νέους που συνάντησα στην ΔΕΘ

-Η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει, χάρις σε αυτούς, γιατί, παρά την φυγή των πιο μορφωμένων, δυναμικών και ικανών στο εξωτερικό, σε αναζήτηση μιας καλύτερης Τύχης, αυτοί που μένουν και αγωνίζονται, είναι οι πιο ανθεκτικοί, οι πιο εύστροφες και εύστροφοι, αυτοί που θα κάνουν την Ανάγκη, Φιλοτιμία, και θα σηκώσουν την εθνική Οικονομία από την λάσπη των γουρουνιών που κυβέρνησαν και κυβερνούν τον τόπο μας.

-Χάρις σε αυτές τις Νέες και τους Νέους που ψάχνουν, παρά την γραφειοκρατία και την οκνηρία του αντεθνικού κρατικού μηχανισμού, και σκέπτονται, ανακαλύπτουν και δημιουργούν, η Ελληνική Νόηση θα βγει νικήτρια, και η Νέα Γενεά σφυρηλατημένη κι ατσαλωμένη με Πίστη και Δύναμη, Σχέδιο και Αποφασιστικότητα. Αυτή η γενιά θα βγει πιο δυνατή, πιο αποφασισμένη, πιο ικανή να αντιμετωπίσει τις παγίδες και τα τέρατα του Συστήματος, και θα πάει την Πατρίδα μας ΕΜΠΡΟΣ!

Αν υπάρχει ένα πράγμα που θέλω και μπορώ να σας μεταφέρω από την Πρωτεύουσα της ελεύθερης ελληνικής Μακεδονίας, είναι η Πίστη πως όσο υπάρχουν αυτά τα Παιδιά, αυτές οι Νέες και οι Νέοι, που κάνουν την καθημερινότητά τους Αγώνα για το Αύριο, στο Σχολείο και στους δρόμους, στο Εργαστήριο, στο χωράφι και στην βιομηχανία, εμείς οι Γονείς τους πρέπει να αγωνιζόμαστε ακόμη πιο πολύ, ακόμη πιο αποτελεσματικά, ακόμη πιο στοχευμένα, για να τα στηρίξουμε και να στηρίξουμε έτσι την Πατρίδα.

Μέχρι την Νίκη, και πέρα απ’ αυτήν!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.268 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Η θέση της γυναίκας στο Εθνικιστικό Κίνημα

Την ώρα που μέσα στην Βουλή οι εκπρόσωποι του παλαιοκομματισμού ετοιμάζουν την προδοσία της Μακεδονίας μας και την εξόντωση του Λαού μας, ενώ απέξω οι παρακμίες επιδεικνύουν τα ψυχοσωματικά τους συμπλέγματα και ο Μπουτάρης παρίσταται στην… γυμνή ποδηλατοδρομία στην συμπρωτεύουσα, με τις ευλογίες του κράτους των διεφθαρμένων κομματοκρατών, οι Έλληνες Εθνικιστές εργάζονται ώστε οι δεσμοί που ενώνουν τους αγωνιζόμενους Έλληνες να γίνονται ισχυρότεροι, αψηφώντας κάθε αντιξοότητα.

Ετσι, το Σάββατο 9 Ιουνίου 2018, στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας μας, δεκάδες φίλες του Λαϊκού Συνδέσμου -αλλά και άνδρες-, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση γνωριμίας, με θέμα συζήτησης την θέση της Γυναίκας στο Εθνικιστικό Κίνημα και κεντρική ομιλήτρια την Διευθύντρια της Εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ, Ειρήνη Δημοπούλου.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε χαλαρό και φιλικό περιβάλλον, σε γνωστό χώρο της Θεσσαλονίκης, μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού για τους αγώνες που έρχονται και αποφασιστικότητας για την Νίκη μας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν οι βουλευτές Χαλκιδικής Σωτηρία Βλάχου και Α’ Θεσσαλονίκης Αντώνης Γρέγος, ο εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, Νίκος Χρυσομάλλης, το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος, Μιχάλης Τσακίρης, και συναγωνιστές από την Φλώρινα, την Ημαθία και την Δράμα οι οποίοι κλήθηκαν να κάνουν παρεμβάσεις.

Στην εισήγησή της η Συναγωνίστρια Δημοπούλου αναφέρθηκε στην στρεβλή εικόνα του Εθνικιστικού Κινήματος την οποίαν διαμορφώνουν τα ΜΜΕ και στην πραγματική θέση των Γυναικών και τον ρόλο τους στην διάδοση του μηνύματος της Χρυσής Αυγής. Προβλήθηκαν και συζητήθηκαν οι προτάσεις της Χρυσής Αυγής για την Γυναίκα, εργαζόμενη και νοικοκυρά, την Μητρότητα, την προστασία του Αγέννητου Παιδιού, την φροντίδα των παιδιών με ειδικά προσόντα, καθώς και την οφειλόμενη μέριμνα για την ανύπαντρη μητέρα, εμπρός στην μάστιγα των αμβλώσεων που δολοφονεί το Αύριο του Έθνους.

Ακολούθησε ανοιχτή συζήτηση με τους παρισταμένους, στην οποίαν εκφράστηκε ο θυμός για την αιμορραγία των νέων Ελλήνων προς το εξωτερικό, λόγω των μνημονίων και της ανεργίας, την απειλή της μεταναστευτικής εισβολής, την εισβολή των διαβρωτικών θεωριών περί της «ταυτότητας του φύλου» στα Δημοτικά σχολεία, και κατατέθηκαν ιδέες και προτάσεις για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν οι γυναίκες να συμβάλλουν στον αγώνα της Χρυσής Αυγής για να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω.

Οι Ελληνίδες, στηρίζοντας τον Αγώνα της Χρυσής Αυγής, στηρίζουν τον Αγώνα για την δική τους ασφάλεια και ανεξαρτησία, με σίγουρο το μέλλον των παιδιών μας μέσα στην ελεύθερη Ελλάδα.