“Μεταξύ πανώλους και χολέρας”: Μια χαρτογράφηση της γαλλικής ακροδεξιάς σκηνής

Δημοσκόπηση L’ Express

“Μεταξύ πανώλους και χολέρας”. Αυτή ήταν η απάντηση Γάλλου φίλου, όταν τον ρώτησα πώς βλέπει τις υποψηφιότητες της Μαρίν Λεπέν και του Ερίκ Ζεμούρ στις Προεδρικές εκλογές του Απριλίου στην Γαλλία.

Η Γαλλία ψηφίζει συντηρητικά τα τελευταία χρόνια, από τον “έλληνα” Σαρκοζί ως τον “φιλέλληνα” Μακρόν. Μόνο που αυτή η τελευταία “συντήρηση” είναι περισσότερο κατευθυνόμενη από τις γκιλοτίνες της Γαλλικής Επανάστασης παρά από το Πουατιέ. Ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση Μπερτράν, πρώην υπουργού, κατά δήλωσή του “δεξιότερα του Μακρόν”, μέλους της Μεγάλης Στοάς, που έχει καταφερθεί εναντίον της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ο οποίος πλασάρεται μεταξύ της κ. Λεπέν και του κ. Ζεμούρ.

O πρώτος Αριστερός υποψήφιος είναι ο Ζαν Λικ Μελανσόν τον οποίον οι Ελληνες μπορεί να θυμούνται από την θυελλώδη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην Πρωθυπουργός είχε στηρίξει την υποψηφιότητα Μελανσόν έναντι αυτής του Μακρόν. Ο κ. Μελανσόν όμως καταφέρθηκε σφοδρά εναντίον του λέγοντας: “Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε το λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας”. Ο κ. Μελανσόν έρχεται πρώτος μεν από τους Αριστερούς, πέμπτος δε σε σειρά προτιμήσεως των Γάλλων, σύμφωνα με τελευταία (24/11) δημοσκόπηση.

Ας δούμε όμως πού βαδίζει η Γαλλική ακροδεξιά και γιατί.

Elabe / BFM TV / SFR

Η Μαρίν Λεπέν

Η Maρίν Λεπέν στο συνέδριο της Εθνικής Συσπείρωσης τον Ιούλιο του 2021. © Thierry Breton/Panoramic/Bestimage

Η Μαρίν Λεπέν είναι για πολλούς γάλλους εθνικιστές, πατριώτες και ακροδεξιούς αναγκαίο κακό όσο και κόκκινο πανί. Της αναγνωρίζουν την πολιτική εμπειρία και την μαχητικότητά της στον δρόμο, δεν της συγχωρούν την ατυχή εμφάνισή της στην προεκλογική αντιπαράθεσή της με τον Μακρόν για τις εκλογές του 2017.

Είναι γνωστό ότι μερίδα Γάλλων πατριωτών είναι δυσαρεστημένοι από την “αποδαιμονοποίηση” του Εθνικού Μετώπου την οποία προώθησε η κ. Λεπέν, απομακρύνοντας τον ιδρυτή του κόμματος και πατέρα της (ο οποίος της έδωσε τα κλειδιά υπερσκελίζοντας τον ευφυή όσο και δημοφιλή Μπρούνο Μεγκρέ στον οποίον καταλογίστηκε και το ότι είναι νυμφευμένος με ρωσοεβραία η οποία πάντως πολιτεύθηκε επιτυχώς με το Εθνικό Μέτωπο), και μετονομάζοντάς το σε Εθνική Συσπείρωση. Το νέο όνομα δεν θα στενοχώρησε και πολύ τους γνώστες της γαλλικής πολιτικής ιστορίας, αφού κλείνει το μάτι στην “Εθνική Λαϊκή Συσπείρωση”, ένα βραχύβιο κόμμα το οποίο μεταξύ 1941-1944 συγκέντρωσε από φιλοσόφους της Δεξιάς ως Αριστερούς πασιφιστές, από τον Ντοριό ως τον Ζορές.

Η τακτική της Λεπέν έδωσε ώθηση στα ποσοστά του κόμματος, απενοχοποιώντας για πολλούς την συμμετοχή σε αυτό, και προσελκύοντας νέα στελέχη. Ενα από τα παλιά, διαγραμμένα της στελέχη, ο Υβάν Μπενεντέτι, έχει ήδη εκδηλώσει την επιθυμία να είναι υποψήφιος, με το πάθος που τον χαρακτηρίζει, αλλά μάλλον για την -αξιέπαινη- “τιμή των όπλων”.

Ακόμη και οι σκληροί αντιλεπενικοί, πάντως, δεν αρνούνται ότι παρά τις διαφωνίες τους, πάντοτε στηρίζουν εκλογικά την κ. Λεπέν, και πράγματι την στήριξαν στον δεύτερο γύρο των προηγούμενων εκλογών, ώστε να καταγράφεται η διαφωνία τους με το κρατούν σύστημα.

Το παράδοξο Ζεμούρ

Φωτογραφία: Sebastien Bozon-AFP

Ολα ήταν περίπου προβλέψιμα, μέχρι που εμφανίστηκε το φαινόμενο Ερίκ Ζεμούρ. Γνωστός ως δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής και συγγραφέας, ο αλγερινής καταγωγής και ιουδαϊκού θρησκεύματος, δεύτερης γενιάς γάλλος, υπήρξε ένθερμος απολογητής των ιδεών του κόμματος Λεπέν και λάβρος ρήτορας εναντίον του φιλελευθερισμού, της παράνομης μετανάστευσης και της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ. Η πόλωση που προωθούν η Αριστερά και η Λιμπεραλιστική Δεξιά, απέναντι στην παραδοσιακή Δεξιά, φοβούμενες ότι το μονοπώλιό τους στην συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα απειλείται, τον έκανε αυτομάτως εχθρό, έναν παράδοξο υποψήφιο της μισαλλόδοξης ακροδεξιάς κατά το κυρίαρχο μηντιακό σύστημα. Εάν το έκανε από πατριωτισμό, ο μικρόσωμος Γαλλοαλγερινός μάλλον διαθέτει μπόλικο θάρρος. Εάν όχι, θα επιβεβαιώσει τους αντιπάλους του. Αλλά έως τότε ίσως να είναι ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

H πιθανότητα συμμετοχής του στις εκλογές (ο ίδιος δεν έχει ανακοινώσει ακόμη επίσημα την υποψηφιότητά του) προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, την απομάκρυνσή του από τον τηλεοπτικό σταθμό στον οποίο εργαζόταν, και την απόρριψή του από τον εκδοτικό οίκο ο οποίος επί χρόνια εξέδιδε τα βιβλία του.

Προκάλεσε επίσης την ανησυχία στο στρατόπεδο Λεπέν, διότι καλός μπορεί να είναι ως εύστροφος σχολιαστής και στήριγμα των θέσεων της ακροδεξιάς, αλλά όχι και πολιτικός. Το ότι είναι “ενσωματωμένος” και υπερήφανος γάλλος, όπως περιγράφει στο πρόσφατο βιβλίο του “Γαλλικό Περπωμένο”, με γνώση και σεβασμό για τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και την Χριστιανική Ευρώπη, δεν εμποδίζει πολλούς εθνικιστές να τον αποκαλούν “Βέρβερο”, κάνοντας λοgοπαίγνιο με το “βάρβαρος” και με την βορειοαφρικανική του καταγωγή.

Εκείνο που απασχολεί επίσης τους παρατηρητές των εκλογών, είναι ότι στον περίγυρό του έχουν σιγά-σιγά βρεθεί άτομα τα οποία αφήνουν αίφνης τις θέσεις τους σε γνωστό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο φέρεται να υποστήριξε και την εκ του μηδενός υποψηφιότητα Μακρόν, προκειμένου να στηρίξουν την προεκλογική εκστρατεία του.

Ο Ερίκ Ζεμούρ κατά την περιοδεία του στην Μασαλία, Νοέμβριος 2021. @AFP

Μετά την άκομψη και διόλου ψύχραιμη απάντησή του, όταν εν μέσω αποδοκιμασιών από συγκεντρωμένους Αριστερούς, κατά την αποχώρησή του από την Μασαλία όπου περιόδευσε, απάντησε δια σκιμαλισμού σε διαδηλώτρια που πλησίασε το αυτοκίνητό του, ανταποδίδοντάς της την χειρονομία, οι γάλλοι ακροδεξιοί αισθάνονται ότι στο πρόσωπό του το επίπεδο της προεκλογικής εκστρατείας αλλά και του πολιτικού τους χώρου, πέφτει πολύ χαμηλά. Γι’ αυτό ίσως, παρότι προηγείτο της Λεπέν, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η κ. Λεπέν προηγείται και πάλι.

Βέβαια, το επίπεδο της ακροδεξιάς έχει πέσει πολύ εδώ και αρκετά χρόνια, αν έχει κανείς στον νου του την ακροδεξιά του Μωράς, του Μπαρντές ή του Μπραζιγιάκ, και μιας πλειάδας δυναμικών Ευρωπαίων που μπορούσαν με την ίδια ικανότητα να αντιπαρατεθούν πνευματικά και να στηρίξουν τις θέσeiς τους πολιτικά, όσο και να αγωνιστούν στον δρόμο με την ίδια συγκρότηση και άχρι θανάτου παληκαριά.

Ο Ζεμούρ στηρίζεται από μια μερίδα της ακροδεξιάς η οποία είναι πραγματίστρια. Βλέπει την πληθυσμιακή πορεία της χώρας η οποία είναι μη αναστρέψιμη, παρά την ρητορική πολλών στοχαστών και πολιτευτών περί “επαναμετανάστευσης” δηλαδή επιστροφής των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους, αντιλαμβάνεται την εκλογική οροφή στην οποία έχει περιέλθει το όνομα Λεπέν (ο πατήρ Λεπέν υπήρξε κι αυτός υποψήφιος στις Προεδρικές εκλογές το 1974), ταυτίζεται με τις σκληρές θέσεις του Ζεμούρ εναντίον της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ, έχει επίγνωση των καταιγιστικών διεθνών συνθηκών που διαμορφώνονται και πιστεύει στην ανάγκη ανάσχεσής τους.

Η σαραντάρηδες

Οι καιροί αλλάζουν, και μια νέα γενιά εθνικιστών, με χρόνο εργασίας στην πραγματική ζωή, πολύ πιο καταρτισμένων και επικοινωνιακά ικανών, έρχεται στο προσκήνιο, και όχι μόνο στην Γαλλία.

Ο χαρισματικός Τομ βαν Γκρίκεν, στο γειτονικό Βέλγιο, παρέλαβε ένα παραπαίον, περιθωριοποιημένο κόμμα και το έφθασε σε δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας.

Βέβαια, για να χαράξει κανείς πορεία, και να έχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα, δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις. Το κόμμα του Βαν Γκρίκεν δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση παρότι εκλήθη από τον Βέλγο βασιλιά για πρώτη φορά, αφού τα υπόλοιπα κόμματα πλην ενός, διατηρούν το “υγειονομικό κορδόνι” ώστε να μην βρεθεί στην διακυβέρνηση της χώρας το “μολυσμένο” πατριωτικό κόμμα. (Ενας ακόμη λόγος είναι ότι το κόμμα προβάλλει διασπαστικές θέσεις, λιγότερες από το παρελθόν αλλά αρκετά ισχυρές ώστε να ανατρέψουν την ισχύουσα υπέρ των γαλλόφωνων βαλλόνων, σχέση, γεγονός που δίνει στο κόμμα υψηλά ποσοστά στην Φλάνδρα, αλλά το ανάγκασε να δοκιμάσει την επέκταση στην γαλλόφωνη Βαλλονία, με αδιάφορα προς το παρόν, αποτελέσματα). Η μαλακότερη προσέγγιση του Βαν Γκρίκεν και το προσωπικό του χάρισμα έδωσαν στο κόμμα σαφή ώθηση με ανοδικές τάσεις (ξεπέρασε το 18% και είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές μεταξύ των νέων) αλλά η πολεμική εναντίον του συνεχίζεται. Μάλιστα, μόλις πριν από δέκα μέρες μια βουλευτής του Σοσιαλιστικού κόμματος ανακοίνωσε ότι αναζητά συμμάχους ώστε να διακοπεί η κρατική επιχορήγηση προς το κόμμα.

Μια παρόμοια υπενθύμιση του “στίγματος” που συστηματικά τοποθετεί το πολιτικό κατεστημένο στους πατριώτες και στους εθνικιστές, έλαβε μόλις χθες ο Ευρωβουλευτής της Εθνικής Συσπείρωσης και αντιπρόεδρος της ομάδας Ταυτότητα και Δημοκρατία στο Ευρωκοινοβούλιο, Νικολά Μπέ.

Ο σαραντατριάχρονος πιστός Καθολικός και πατέρας τριών παιδιών, “θα αποτελέσει αντικείμενο νομικής διαδικασίας για πρόκληση φυλετικού μίσους” επειδή κατήγγειλε την κατασκευή τζαμιού 5000 τ.μ. με μιναρέ ύψους 45 μέτρων στην πόλη Εβρέ.

Σε βίντεο διάρκειας 44 δευτερολέπτων που γυρίστηκε μπροστά από το εργοτάξιο του τζαμιού και δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τον περασμένο Μάιο, ο Γάλλος Ευρωβουλευτής ανέφερε:

«Είναι τα τοπία της Νορμανδίας μας που σήμερα έχουν παραμορφωθεί, και το πολιτικό Ισλάμ που εξαπλώνεται παντού στη Γαλλία, ακόμη και εδώ στη Νορμανδία. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή την ολίσθηση” δήλωνε τότε ο Μπε, με αφορμή την κατασκευή του γιγαντιαίου μιναρέ, συνδυάζοντάς τον με τον πριν από μερικούς μήνες αποκεφαλισμό του δάσκαλου Σαμιέλ Πατί ο οποίος καταγόταν από την πόλη Εβρέ, από ένα 18χρονο, Τσετσενικής καταγωγής Ισλαμιστή.

Για αυτήν την δήλωση και τις αναφορές του σε “εγκληματικότητα και τρομοκρατία”, έπειτα από παρέμβαση της Αριστερής αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο εισαγγελέας ανακοίνωσε ότι αιτήθηκε από τον Υπουργό Διακιοσύνης την άρση της βουλευτικής του ασυλίας.

Από την Αθήνα στην οποία βρισκόταν για το Ευρωπαϊκό Φόρουμ για την Μετανάστευση (από την Ελλάδα συμμετείχε ο Φαήλος Κρανιδιώτης) και με φόντο την Ακρόπολη “από εδώ, τον Παρθενώνα, το κάστρο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού” όπως είπε, ο Γάλλος Ευρωβουλευτής υπογράμμισε πως “Η Ευρώπη υπήρχε πριν από την Ευρωπαϊκή Ενωση, και είναι οι ρίζες της Ελληνικές, Ρωμαϊκές και Χριστιανικές. Η ελληνική λογική, η ελληνική φιλοσοφία εφηύραν την Δημοκρατία”, κατήγγειλε “πολιτική και δικαστική δίωξη” και δήλωσε εμφατικά πως “θα γίνει ακριβώς το αντίθετο, θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια, δεν θα με κάνουν να σωπάσω”.

Λοιπόν, υπάρχει άλλος δρόμος;

Ο Ζεμούρ δεν ανήκει στην γενιά του Μπε (ο οποίος, να σημειωθεί, ακολούθησε τον Μεγκρέ κατά την κρίση στο Εθνικό Μέτωπο) και των άλλων σαραντάρηδων που ανέδειξε η Λεπέν, όπως ο αντιπρόεδρος της Εθνικής Συσπείρωσης και Ευρωβουλευτής Μπαρντελά. Η παρουσία του όμως μπορεί να αναγκάσει μια βαλτωμένη και πολυδιασπασμένη ψυχικά ακροδεξιά στην μετάβαση και στην ανάδειξη μιας περισσότερο συγκροτημένης και πιο σύγχρονης γενιάς πολιτικών, η οποία θα περάσει εθνικιστές και πατριώτες στην επόμενη πίστα της πολιτικής ζωής.

Βέβαια, πολιτικοί στους οποίους ήλπισαν οι ακροδεξιοί και οι οποίοι έφθασαν στην εξουσία στην Πολωνία, στην Ουγκαρία και στην Ιταλία, έχουν αρχίσει να απογοητεύουν τους αφελείς και τους οκνηρούς που περιμένουν να βάλουν άλλοι το κεφάλι τους στον ντορβά για να τους σώσουν, αλλά και τους “σκληρούς” που εξακολουθούν, εσκεμμένα ή ανόητα, να ταυτίζουν την διανόηση και το ιδεατό με την πολιτική πρακτική.

Οι εθνικιστές, πατριώτες και ακροδεξιοί πολιτικοί, από την άλλη, αυταπατώνται εάν νομίζουν πως αν “στρογγυλέψουν” τον λόγο τους, και γίνουν άοσμοι και άχρωμοι, η “ρετσινιά” του “ακραίου” δεν θα τους ακολουθεί, όσο κι αν κλάψουν και όσες συγγνώμες και αν ζητήσουν. Αντίθετα, καθίστανται υποχείρια, χάνοντας κάθε αξιοπιστία, ενώ αυτό που χρειάζονται είναι να σταθούν στα πόδια τους με αξιοπρέπεια, εξυπνάδα και πρόγραμμα, με συνεννόηση και χωρίς να εξαντλούνται σε ανέξοδες ονειροπολήσεις και καταστροφικές αλληλοϋπονομεύσεις.

Η αδυσώπητη πραγματικότητα απαιτεί δυνάμεις που θα στήσουν μια τουλάχιστον στοιχειώδη και κατά προτίμηση αποτελεσματική αντίσταση, θα καθυστερήσουν την επέλαση των δυνάμεων που μάχονται την ελευθερία και την ζωή, και θα δώσουν ένα περιθώριο στην Φύση και στον Θεό να ξεδιπλώσουν το δικό τους σχέδιο.

Οπως μου έλεγε ο Γάλλος φίλος μου “χρειαζόμαστε να κερδίσουμε χρόνο για το θαύμα, για τον ικανό που θα συσπειρώσει τις δυνάμεις και θα στρίψει το τιμόνι”.

Ακούστηκε εκείνη την ώρα πολύ ουτοπικό και ο ίδιος μάλλον αιθεροβάμων, σκέφτομαι όμως πως μπορεί και να είναι, εν τέλει, ο μόνος αληθινά πραγματιστής. Αν σκεφτεί κανείς πως όσοι εύχονται να γκρεμιστούν όλα, για να χτίσουν τον κόσμο από την αρχή, καταλαμβάνονται από υστερία αν κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης διαγράψει τον λογαριασμό τους, μάλλον δεν θα πρέπει να πολυβασιζόμαστε σε αυτούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί ακροδεξιοί πολιτικοί είναι διορισμένοι διαχειριστές της “χύτρας ταχύτητας” του λαού, που εκτονώνουν οργή, ξετρυπώνουν και εκθέτουν πατριώτες και, κατά την φράση που χρησιμοποιείται και για τον Ζεμούρ, αποτελούν “αναχώματα του συστήματος”.

Οπως πάλι μου έλεγε ο Γάλλος φίλος “ανάμεσα στην Λεπέν και τον Ζεμούρ, ιδεολογικά προτιμώ τον Ζεμούρ. Αυτόν θα ψήφιζα πριν από δέκα χρόνια, ίσως και τώρα. Αλλά χρειαζόμαστε μια δύναμη πλειοψηφική, που θα φέρει αποτελέσματα. Στον δεύτερο γύρο θα ψηφίσω Μαρίν. Στον πρώτο θα εξαρτηθεί”.

“Δεν ξέρεις ποτέ”, συνέχισε. “Δεν θα βρέχει για πάντα, έτσι δεν είναι;”

Έρωτας χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς έρωτα. “Νόμιμες” οι αμβλώσεις στον 9 μήνα και το εμπόριο εμβρύων

Διαδήλωση κατά του νόμου στην Γαλλία. Παρά την πρωτοφανή μαζικότητα των διαδηλώσεων, δέκα ψήφοι ήσαν αρκετές για να “νομιμοποιηθούν” οι δολοφονίες χιλιάδων αγέννητων παιδιών.

Στις 31 Ιουλίου εγκρίθηκε με πλειοψηφία 153 προς 143 η αναθεώρηση του νόμου 2011-814 της 7-7-2011. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συζητούσε τις τροποποιήσεις από τις 15 Οκτωβρίου του 2019. Στις 66 σελίδες του ο νόμος

-επιτρέπει τις αμβλώσεις «για θεραπευτικούς λόγους» έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως

-επιτρέπει την ιατρικά υποβοηθούμενη γονιμοποίηση για ζεύγη γυναικών και γυναίκες μόνες

-δίνει την άδεια για πειράματα εμφύτευσης ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων

-επιτρέπει τα πειράματα σε ανθρώπινα έμβρυα και την μεταπώλησή τους σε εργαστήρια.

-καταργεί την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας “πατέρας-μητέρα-παιδί” αφαιρώντας (πλην μίας αναφοράς) την λέξη “πατέρας”

-το παιδί παύει να θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης σωματικής λειτουργίας

-το έμβρυο γίνεται αντικείμενο συνδιαλλαγής σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, όπως, επί παραδείγματι, ένα διαμέρισμα

Μετά τα γενετικά τροποποιημένα λαχανικά, τα παιδιά με ένα γονέα;

Ο νέος νόμος στα βήματα της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων από τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πριν από επτά χρόνια, αποτελεί την σημαντικότερη κοινωνική αλλαγή που προώθησε ως τώρα ο πρώην σοσιαλιστής και νυν κεντρώος Πρόεδρος Μακρόν. Τροπολογίες κατέθεσαν και βουλευτές που αντιτίθενται στο νομοθέτημα, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν και οι οποίες προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από τις δυνάμεις της Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικάνους που ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και αποτελεί συνέχεια των Γκωλικών, και την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Συγκεκριμένα

Ι. Η ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εφαρμοζόταν έως τώρα σε ζευγάρια άνδρα-γυναίκας όταν συνέτρεχαν ιατρικοί λόγοι. Με την τροπολογία την οποία κατέθεσαν οι Σοσιαλιστές, μπορούν να αποκτήσουν παιδί με την μέθοδο αυτή και αποκλειστικά γυναίκες μόνες ή σε ζεύγος. Η διάταξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για την, σε επόμενο στάδιο, διεύρυνση του μέτρου και για άρρενες, σε ζεύγος ή μη.

Τα παιδιά που προέρχονται από αυτήν την διαδικασία θα μπορούν να γνωρίσουν τον “δότη” (η λέξη “πατέρας” καταργείται) ή την πραγματική μητέρα σε περίπτωση δότριας ωαρίων.

Παρά τις αντιδράσεις των Ρεπουμπλικάνων, έγινε αποδεκτή η δυνατότητα διατήρησης γαμετών στο εργαστήριο από ιδιωτικά κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται πλέον η συγκατάθεση του/της συντρόφου του δότη, για την παραχώρηση γαμετών στα ιδρύματα αυτά.

Απελευθερώνεται η χρήση άνω του ενός γαμετών, καθιστώντας έτσι ανενεργή την βιολογική γραμμή προς τον πατέρα. Επομένως, το σπέρμα (γαμέτης) γίνεται και νομοθετικά κατοχυρωμένο αντικείμενο εμπορίου. Ίσως αυτό να εννοούν οι λιμπερτίνοι όταν αναφέρονται στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι συζητήθηκε επί μακρόν η δυνατότητα να μπορούν οι χήρες να αποκτούν παιδιά με το διατηρημένο σπέρμα του αποβιώσαντος συζύγου τους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

-Με το νομοθέτημα αυτό το έμβρυο, δηλαδή η πρωταρχική μορφή του ανθρώπινου προσώπου, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εμπορίου μεταξύ εργαστηρίων και ιδιωτών. Ένα αντικείμενο που τα εργαστήρια θα χρησιμοποιούν, όπως θα δούμε αναλυτικότερα στην συνέχεια, για τα πειράματά τους, τα οποία θα μεταπωλούνται, και θα “καταστρέφονται” όταν δεν θα είναι πλέον χρήσιμα.

-Επιχειρώντας να καλυφθεί η καθ΄όλα σεβαστή ανάγκη κάποιων ενηλίκων για τεκνοποίηση, και να θεραπευτεί η θλίψη την οποία τους προκαλεί η αδυναμία τεκνοποίησης, δημιουργείται ένας νέος κύκλος ψυχολογικά ευάλωτων υπάρξεων, που δεν θα γνωρίζουν την ταυτότητά τους, και θα πάσχουν από μια λειψή αντίληψη της Φύσης η οποία προέβλεψε την Δημιουργία με την συνεργασία του Αρσενικού με το Θηλυκό. Την ίδια ώρα επεκτείνονται, όπως θα δούμε εν συνεχεία, οι αμβλώσεις έως και τον 9ο μήνα της κυήσεως, αντί να ενθαρρυνθεί η γέννηση και η υιοθεσία των εμβρύων αυτών.

-Τα χρήματα που θα δοθούν για την χρηματοδότηση μέσω της ασφάλισης των ιατρικώς υποβοηθούμενων διαδικασιών αναπαραγωγής, θα μπορούσαν να δοθούν για την μελέτη της υπογονιμότητας η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα του Δυτικού κόσμου.

-Η ετερότητα Άνδρας-Γυναίκα καταργείται τόσο με την κατάργηση της ταυτότητας του δότη, όσο και με την απλοποίηση της αλλαγής φύλου. Πλήττεται, επομένως, καίρια η διαφορετικότητα των ανθρώπων.

-Καταπατούνται οι προβλέψεις τόσο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού που προβλέπει το δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει τον πατέρα και την μητέρα του, και μάλιστα να χαίρει της αρωγής του κράτους προς την κατεύθυνση αυτή, όσο και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με κυρίαρχο το Δικαίωμα στην Ταυτότητα.

-Δημιουργούνται εξαιρετικά θεμελιώδεις ανισότητες ανάμεσα σε παιδιά που θα έχουν πατέρα και μητέρα, παιδιά με δύο μητέρες, παιδιά με μία μητέρα, παιδιά που θα γνωρίζουν την βιολογική τους προέλευση και παιδιά που δεν θα την γνωρίζουν. Οι τεχνητές αυτές ανισότητες είναι βέβαιον, από όσα η εμπειρία έως τώρα δεικνύει, ότι θα επιχειρηθεί να ισοπεδωθούν με την κατάργηση του προτύπου πατέρας-μητέρα, και την απαγόρευση της επιλογής αυτής μια που είναι η πλέον “προνομιακή”.

-Καταστρατηγείται ο ρόλος της Ιατρικής επιστήμης ο οποίος είναι να απαντά στις παθολογίες του ανθρώπου, όχι στις επιθυμίες του, και πολύ περισσότερο να μην δημιουργεί νέες.

-Πρόκειται για μια πλήρη ανθρωπολογική ανατροπή της οποίας τα αποτελέσματα η κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη, σε επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

ΙΙ. Η χρήση των ανθρώπινων οργάνων νομοθετείται και διευκολύνεται πλήρως. Επιτρέπεται η μετάδοση γενετικών πληροφοριών μεταξύ συγγενών, η διασταυρούμενη ανταλλαγή οργάνων από εν ζωή ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των ανηλίκων.

ΙΙΙ. Επιτρέπεται (“μπορεί να απαγορευθεί” για την ακρίβεια, αλλά δεν απαγορεύεται) η χρήση σε “συσκευές που επιτρέπουν την τροποποίηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας“.

IV. Κανονικοποιείται η έρευνα σε έμβρυα τα οποία προέρχονται από αναπαραγωγή in vitro (“παιδιά του σωλήνα”) “τα οποία δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο ενός γονεϊκού σχεδίου“. Όταν η έρευνα τελειώσει , “δίνεται τέλος στην ανάπτυξη” του εμβρύου. Με απλά λόγια, έμβρυα μπορεί να δημιουργούνται και να δολοφονούνται κατά βούληση. Επιτρέπεται η χρήση “προϊόντων ανθρώπινης ή ζωικής προελεύσεως στην κατασκευή προϊόντων ιατρικής ή καλλυντικής χρήσεως”. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κύτταρα εμβρυακής προελεύσεως τα οποία αφαιρούνται κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης και τα οποία έχουν την δυνατότητα να μετατρέπονται σε διαφορετικούς τύπους -δέρμα, μυς, καρδιά, κλπ. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παραχωρούνται σε εξουσιοδοτημένα εργαστήρια. Ενώ με το προηγούμενο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη η αδειοδότηση, τώρα απαιτείται απλώς η δήλωση στην υπηρεσία βιοηθικής. Η δε εκτενής αναφορά και η εξεπιτούτου απαγόρευση της τοποθέτησης ανθρώπινων κυττάρων σε ζώα, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι οι συζητήσεις για την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.

V. Το άρθρο 20 ανοίγει τον δρόμο σε εκτρώσεις “για θεραπευτικούς λόγους” έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 21, μια ανήλικη μπορεί να προβεί σε έκτρωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων της και χωρίς να τους ενημερώσει πρωτύτερα.

VI. Η αλλαγή φύλου στους ανηλίκους μπορεί να πραγματοποιηθεί εάν έχει “διερευνηθεί” η επιθυμία του, σε περίπτωση που “είναι σε ικανός να εκφράσει την συναίνεσή του” και να “συμμετάσχει” στην απόφαση. Προφανώς, εάν δεν είναι σε θέση, τόσο το χειρότερο για αυτόν.

Αφήστε με να ζήσω. Αφίσα στο μετρό της Αθήνας στην αρχή του χρόνου. Απαγορεύτηκε. Γιατί άραγε;

Συμπεράσματα

Από όσα περιληπτικά εξέθεσα, γίνεται σαφές ότι η Ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την λογική. Η συνεχής παραβίαση των νόμων της Φύσης από τους νόμους των ανθρώπων, και μάλιστα όχι όλων των ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένων μειοψηφιών, οδηγεί σε ιατρικό άγος και κοινωνική παράνοια.

Φαίνεται πως η κοινωνία μας θέλει τις ερωτικές σχέσεις χωρίς παιδιά, και παιδιά χωρίς ερωτικές σχέσεις. Πρόκειται για παραφροσύνη.

Σε μεταφυσικό επίπεδο, είναι πλέον φανερό πως ο Αρχάγγελος που θέλησε να γίνει Θεός είναι εδώ και απεργάζεται την πλήρη βιολογική εξόντωση του ανθρωπίνου είδους, εν ονόματι της προαιώνιας έχθρας του απέναντι στην γυναικεία γονιμότητα, στην αναπαραγωγή του είδους μας, στους Γιους και τις Κόρες του Ανθρώπου.

Το να θέλει κανείς να κυριαρχήσει στην ζωή και στον θάνατο, σημαίνει ακριβώς ότι θέλει να υποκαταστήσει τον Θεό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ζωή παρά μόνο ο Θεός, και όποιος το επιχειρήσει, προκαλεί μόνον τον θάνατο, όπως γίνεται σαφές από τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα έμβρυα των οποίων η δημιουργία και η εξόντωση νομοθετήθηκε στην Γαλλία, κράτος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ εξοχήν και κατά προτεραιότητα τα κοινωνικά πειράματα από την Γαλλική Επανάσταση ως την σοσιαλιστική στροφή.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι μόνο κοινωνικά, ούτε μόνο ηθικά. Είναι πρωτίστως μεταφυσικά. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άθροισμα κυττάρων. Είναι ψυχή που ενσαρκούται.

Σε αυτούς τους έσχατους καιρούς απανθρωπιάς, όπου το κακό εμφανίζεται ως καλό και το καλό ως κακό, όπως είναι η επιθυμία του Αρχαίου Κακού, όπου τα πάθη ονομάζονται αρετές, η μάχη για την επιβίωση των Γιων και Θυγατέρων του Ανθρώπου απαιτεί να μάθουμε πρωτίστως ποιοι είμαστε για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΑΛΛΙΑ-Λίγο πριν τις εκλογές-Η επόμενη μέρα για την Ευρώπη

ΜΛΠ

Σε μερικές ώρες ανοίγουν οι κάλπες για τις κρισιμότερες εκλογές στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι εκλογές στην Γαλλία έχουν παραδοσιακά μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα και από αυτές της Γερμανίας. Ενώ η γερμανική πολιτική δεν θα αλλάξει ουσιαστικά, με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, στηριζόμενη διαχρονικά στο «πρώτα η Γερμανία» και την οικονομική της πρωτοκαθεδρία, η επιλογή των Γάλλων θα βαρύνει ιδεολογικά στο σύνολο της Ευρωπαϊκής ηπείρου και σε περίπτωση επικράτησης της Μαρίν Λεπέν και πολιτικά, με πιθανές αναταράξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η προοπτική αυτή φαίνεται ότι όπλισε το χέρι των δραστών της θρασείας επιθέσεως στα Ηλύσια Πεδία, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Εάν σε πρώτη ανάγνωση θεωρήσει κάποιος πως η επίθεση του ISIS ευνοεί την κυρία Λεπέν, δεν αντιλαμβάνεται την συλλογιστική αυτών που έδωσαν την εντολή για το χτύπημα. Η ψυχολογία του όχλου είναι συγκεκριμένη και διαπιστωμένη εν τοις πράγμασι. Σε περιστάσεις κρίσεως και ιδιαιτέρως λίγο πριν μιαν αποφασιστική καμπή, η τάση του εκλογικού σώματος είναι να ψηφίζει συντηρητικά, αυτό που θεωρεί δοκιμασμένο και ασφαλές. Στην περίπτωση αυτή, ευνοημένος είναι ο συντηρητικός Φιγιόν ο οποίος, πρέπει να επισημάνουμε δεν αρνήθηκε συγκυριακώς να αποσυρθεί από την διεκδίκηση της προεδρείας, παρά τις αποκαλύψεις για οικονομικής φύσεως εκμετάλλευση της θέσεώς του από τον ίδιο και την σύζυγό του.
Αν και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κυκλοφορούν φήμες ακόμη και περί αναβολής των εκλογών, δεν μπορεί παρά να ανακαλέσουμε το απολύτως στημένο επεισόδιο μεταξύ Ολλανδών και τούρκων μια μέρα πριν τις εκλογές.
Τον περασμένο Μάρτιο, θυμίζουμε, οι ολλανδικές αρχές απαγόρευσαν την προσγείωση του αεροσκάφους του Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε ολλανδικό έδαφος. Τότε, η τουρκάλα υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων, Φατμά Μπετούλ Σαγιάν Καγιά, έφθασε οδικώς στο Ρότερνταμ από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας όπου βρισκόταν, αλλά δεν της επετράπη η είσοδος στο τουρκικό προξενείο και οδηγήθηκε στα γερμανικά σύνορα από την ολλανδική αστυνομία.
Η επίδειξη αποφασιστηκότητος εκ μέρους του πλήρως ανεκτικού έως τότε Συστήματος, έδωσε στον μεν ολλανδό ψηφοφόρο την εντύπωση ( γιατί ο λαός, ειδικά την εποχή της τηλεοράσεως, εύκολα καταπίνει το δόλωμα της εικόνας), ότι η ολλανδική κυβέρνηση είναι δυναμική έναντι των ισλαμικών προκλήσεων, στον δε νικητή Ρούτε, την δυνατότητα να κλέψει την τελευταία στιγμή την βάση των επιχειρημάτων πάνω στα οποία σχεδόν αποκλειστικά κινήθηκε ο αντίπαλός του της πατριωτικής δεξιάς, Χέερτ Βίλντερς.
Κάτι ανάλογο είναι φανερό ότι επιχειρείται στην Γαλλία, όπου ο Φιγιόν με μια
θεατρινίστικη κίνηση δήλωσε ότι… αναστέλλει την προεκλογική του εκστρατεία λόγω του πένθους για την επίθεση.
Το Σύστημα που ξέρει να καταστέλλει, ξέρει και πώς να κατασκευάζει εντάσεις προς όφελός του. Ο Δεκέμβριος του 2008 και ο Σεπτέμβριος του 2013 είναι δυο νωπά ελληνικά παραδείγματα. Πολλά βεβαίως θα εξαρτηθούν και από την στρατηγική, τις αντοχές, και, να το τονίσουμε, την ψυχολογία της κ. Λεπέν και του επιτελείου της, στην κρίσιμη περίοδο από τώρα και μέχρι και την επόμενη Κυριακή. Οι επιθέσεις που δέχθηκαν στελέχη της με μολότωφ και η ίδια με την ανθοδέσμη των Femen, αλλά και η αποκαλυφθείσα προγραμματισμένη επίθεση εναντίον της προεκλογικής συγκεντρώσεώς της στην Μασσαλία, στην ανάκληση τραυματικών εμπειριών της παιδικής της ηλικίας, αποσκοπούν, όταν το σπίτι και η οικογένειά της γινόταν στόχος τρομοκρατών..
Όποιοι και να είναι οι μονομάχοι της 7ης Μαΐου, όπως και αν συνασπιστούν εναντίον της κ. Λεπέν ο εκλεκτός συστημικός Μακρόν και οι συνυποψήφιοί του, δεξιάς και αριστεράς, είναι βέβαιον ότι η κα Λεπέν προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Ξεκινώντας τον μακρύ δρόμο από τον πατριάρχη του σύγχρονου πολιτικού εθνικιστικού κινήματος, Ζαν Μαρί Λεπέν, συνεχίζοντας στην μετουσίωση του Front National σε ένα κόμμα ευρείας αποδοχής, με πραγματιστικές τοποθετήσεις, και με μια δυναμική ρητορική σε ζητήματα της απτής καθημερινότητας, εκ μέρους της Μαρίν, και με την κληροδοτημένη οξύνοια της ανηψιάς της, κόρης της αδελφής της, Μαριόν Μαρεσάλ- Λεπέν, οι γάλλοι έχουν ένα δυνατό πατριωτικό κόμμα στο οποίο προσβλέπουν. Το Front National έχει όμως γύρω του και έναν αριθμό δορυφόρων, με προσωπικότητες ίσως όχι τόσο χαρισματικές όσο ο ιστορικός ηγέτης της γαλλικής ακροδεξιάς, αλλά πολιτικά οξυδερκείς, και ιδεολογικά κατηρτισμένες. Αυτά τα ποταμάκια θα στηρίξουν στην πλειοψηφία τους την κα Λεπέν, ακόμη και αν διαφωνούν με το νερό που έχει ρίξει στο κρασί του πατρικού κόμματος, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των καταστάσεων και τις δολοπλοκίες του Συστήματος, και έχουν την αντιληπτική ικανότητα να διαχωρίσουν την ιδεολογική καθαρότητα ενός κλειστού κλαμπ, από τον πολιτικό αγώνα και την διεκδίκηση της διακυβέρνησης της χώρας με αξιώσεις. Άλλωστε
πολύ σύντομα, ένα μήνα αργότερα, ακολουθούν και οι βουλευτικές εκλογές. Η Πολιτική είναι Μαραθώνιος και όχι Σπριντ.
Για να έρθουμε στα καθ’ ημάς, ο Τσίπρας μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκηρύξει εκλογές εάν πιεστεί από τις συνιστώσες του. Επί του παρόντος, καθησυχάζει τα καλόπαιδα τα ατίθασα, νομιμοποιώντας τον βραχίονα του «αγώνα του δρόμου». Όσο για το λαϊκό εθνικιστικό κίνημα της Χρυσής Αυγής, θα έρθει αντιμέτωπο το επόμενο διάστημα με την κλιμάκωση των ενεργειών απονομιμοποίησής του, που ξεκίνησαν με την «δεξιά» και συνεχίζονται με τις προστατευμένες από το πακτούμενο κράτος της Αριστεράς, επιθετικές ενέργειες όπως είναι οι Σταλινικές απαγορεύσεις στην ελευθερία του λόγου από την κρατική τηλεόραση, και η επίθεση εναντίον των γραφείων της Κεντρικής Διοικήσεως του κόμματος.
Όπως και στην περίπτωση της κας Λεπέν, η ψυχραιμία, η στρατηγική, η καθαρότητα της σκέψης, η συσπείρωση και η προσήλωση στους πολιτικούς στόχους του κινήματος, είναι αυτά που θα καταστήσουν τους Έλληνες Εθνικιστές ικανούς να δώσουμε την Ελληνική απάντηση στην Νεοταξίτικη επιδρομή, όποια μορφή και αν πάρει. Στοχοπροσηλωμένοι λοιπόν, και με υψηλό το φρόνημα. Η νίκη μας προσμένει.
Εν ονόματι του Λαού, καλή Επιτυχία, κυρία Λεπέν!
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(φ.197)(φ.197)