Σκέψεις περί της Covid-19 και πέραν αυτής

 

• Η κρίση της «ασθενείας του κορονοϊού 2019» («Coronavirus disease 2019» – COVID-19) ή άλλως «οξείας αναπνευστικής νόσου 2019-nCoV» δεν χωρεί «εν κενώ». Οι ήδη υφιστάμενοι σταθερότυποι, οι δίαυλοι, καθώς και οι τάσεις της διεθνούς πολιτικής σαφώς επηρεάζονται από την εκδήλωση του «κορονοϊού σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου τύπου 2», (γνωστού με το διεθνές όνομα SARS-CoV-2), αλλά βεβαίως παραμένουν πολλές εμφανείς και αφανείς κινητήριες – οδηγοί δυνάμεις του διεθνούς συστήματος.

 Το βραχυπρόθεσμον ερώτημα είναι: Πώς ισορροπούν οι χώρες μεταξύ της φυσικής υγείας και της οικονομικής υγείας; Το συνακόλουθο μεσοπρόθεσμο ζήτημα επικεντρούται  στην ευρυτέρα οικονομική ανάκαμψη, όταν και εφ’ όσον επιτευχθεί η προαπαιτουμένη βιολογική ανάνηψη των πληγέντων ανθρωπίνων πληθυσμών.

• Το μακροπρόθεσμον ερώτημα έγγειται στο πώς η ασθένεια του κορονοϊού 2019 επηρεάζει τις προϋπάρχουσες ενεργούς τάσεις: Ποίοι γεωπολιτικοί και διεθνοπολιτικοί σταθερότυποι θα επηρεασθούν περισσότερον και θα επιταχυνθούν ή θα επιβραδυνθούν;

Ενώ οι περισσότεροι αναλυτές του δρωμένου (ειδικοί διαφόρων γνωστικών πεδίων, ανειδίκευτοι δημοσιογράφοι και ποικίλοι «παραπολιτικοί»  και μικροπολιτικοί… «ξερόλες) επί του παρόντος ασχολούνται αποκλειστικώς με τις αλληλοδιάδοχες καθημερινές επιπτώσεις της πανδημίας του κορονοϊού, είναι πάντα στοιχείον εξαιρετικής σημασίας να σκεπτόμεθα και το συναφές μέλλον. Οι οιεσδήποτε διεθνοπολιτικές και γεωοπολιτικές προβλέψεις διεφοροποιήθσαν αυτομάτως καθώς ο νέος κοροναϊός εξηπλούτο πέραν των συνόρων της Κίνας. Σαφώς, η πανδημία και οι σχετικοί με αυτήν προβληματισμοί και απαντήσεις, σε εθνικό, περιφερειακό, ηπειρωτικό και διεθνές επίπεδο θα έχουν πολυσύνθετα και πολυεπίπεδα αποτελέσματα [που δεν είχαν συζητηθεί ει μη μόνον από ολιγομελέστατες ομάδες «καλως ανησυχούντων» ειδικών (θεωρουμένων ως …. συνωμοσιολόγων από τους «χαλαρούς» καθεστωτικούς) και ενδεχομένως από τους τυχόντες «πομπούς» και εν μέρει διαχειριστές του όλου δρωμένου].

Υπενθυμίζεται ότι, οι ποικίλες προβλέψεις και εκτιμήσεις περί το πλανητικό παίγνιον διεταράχθησαν μεν άρδην (ή και ανετράπησαν ολοσχερώς)  μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά η μετεξέλιξή τους εξεδηλώθη εντός υπαρκτών υφών. Αναλόγως και τώρα, αναμένεται οι υφιστάμενες βασικές γεωπολιτικές τάσεις να διαμορφώσουν την αντίδραση στον ιό, καθώς και τον τρόπον με τον οποίον η Ιστορία θα συνεχίσει προχωρούσα μετά την αποδρομή του.

Το πλαίσιον της «ασθενείας του κορονοϊού 2019»

Προς το παρόν, η πανδημία της νόσου φαίνεται πως είναι το μοναδικόν επίκεντρο του διεθνούς συστήματος, ένα συμβάν τύπου «Μαύρου Κύκνου» που έχει υπερβεί όλες τις άλλες προτεραιότητες και κυριαρχεί στις πρωτεύουσες, στα οικονομικά κέντρα, στους κύκλους των ειδήσεων, καθώς και στα «Κοινωνικά Μέσα» (social media).

Όμως  ακόμη και ένα επίπολαιον βλέμμα δεικνύει ότι βεβαίως ο ιός δεν έχει εξαλείψει την γεωπολιτική. Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι αντιμέτωπες στην Νότιο Σινική Θάλασσα. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζουν να διαπραγματεύονται τους όρους του διαβοήτου «Brexit». Επίσης οι πόλεμοι, οι εξεγέρσεις και η τρομοκρατία δεν έχουν σταματήσει ανά τον πλανήτη. Τα παγκόσμια ιδρύματα δεν κατάφεραν να αναλάβουν δεόντως τις εθνικές πρωτοβουλίες.

[Ο «Μαύρος Κύκνος» είναι μια θεωρία που επαρουσιάσθη από τον Αμερικανολιβανέζο, «Ρωμιό της Αντιοχείας» – Ρουμ Ορτοντόξ,  οικονομολόγο, μαθηματικό και δοκιμιογράφο Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ (Nassim Nicholas Taleb) στα βιβλία του : «Πλανηθείς από την τυχαιότητα» (2001) και «Ο Μαύρος Κύκνος» (2007). Ο «Μαύρος Κύκνος» εννοείται ως ένα ιδιαιτέρως ολιγοπίθανο και απρόβλεπτον γεγονός, λαμβάνον  χώρα σε μιαν οποιανδήποτε σειρά πιθανών και συνηθισμένων γεγονότων, σε κάθε δραστηριότητα μιας κοινωνίας, γεγονός το οποίον ανατρέπει δραματικώς (επί τα χείρω ή επί τα βελτίω) την δομήν αυτής της  κοινωνίας. Ο όρος προήλθεν από την ενδεικτικήν σπανιότητος λατινική φράση η οποία αναφέρεται από τον μεγάλον Ρωμαίο σατιρικό ποιητή  Δέκιμο Ιούνιο Ιουβενάλιο (Γιουβενάλη) : «… ένα πτηνό σπάνιο στην γη, όμοιο με ένα μαύρο κύκνο» – «rara avis in terris nigroque simillima cygno», («Σάτιρες», VI ,«Οι τρόποι των Γυναικών»-165).

Βάσει των κριτηρίων του συγγραφέως:

Η εκδήλωση του γεγονότος αποτελεί για τον παρατηρητή μιαν έκπληξη. Αυτό όμως σημαίνει ότι για έναν άλλον παρατηρητή πιθανώς το συμβάν είναι προδιαγεγραμμένο. (Για παράδειγμα ένας κρεοπώλης βουτρόφος γνωρίζει ότι μετά από 1.000 ημέρες θα σφάξει ένα νεογέννητο βόδι. Για το ίδιο όμως το κρεοπαραγωγό τετράποδο η χιλιοστή ημέρα της ζωής του είναι ένας μοιραίος «μαύρος κύκνος», συνακόλουθος μίας ακόπου ζωής 999 ημερών).

Η εκδήλωση του γεγονότος έχει σημαντική επίδραση είτε αρνητική είτε θετική. Μετά το πρώτο καταγεγραμμένο περιστατικό του συμβάντος, σχεδόν πάντοτε υπάρχει εξήγηση εκ των υστέρων, η οποία όμως αδυνατεί να προσεγγίσει το τυχαίον του γεγονότος ή την παντελή αδυναμία προβλέψεώς του. Συνεπώς η κοινωνία εξακολουθεί να αγνοεί πλήρως την επικινδυνότητα και την επιπολαιότητα προβλέψεων του τύπου: «Τίποτε τόσον εξαιρετικώς αρνητικόν δεν πρόκειται να συμβεί», οπότε εθελοτυφλεί, παντελώς απροετοίμαστη για το επόμενο πλήγμα του «Μαύρου Κύκνου».]

Εάν κοιτάξουμε προς τα οπίσω στην Ιστορία, 102 έτη πριν από τώρα, ημπορούμε να ιδούμε μιαν άλλη πανδημία που έπληξε τον πλανήτη μας, διασχίζουσα τους ωκεανούς, προκαλούσα εκτεταμένες καραντίνες και τεράστιες οικονομικές συσπάσεις. Η πανδημία της γρίπης του 1918, γνωστής και ως  «ισπανικής γρίπης», είχεν ως αποτέλεσμα τον θάνατον 100 εκατομμυρίων ανθρώπων (όπως καταγράφει ο Γάλλος ιστορικός μελτητής της περιόδου Robert Chaussois). Κακώς απεκλήθη ισπανική, διότι είχεν προέλευση το Κάνσας των  ΗΠΑ, από τις οποίες και μετεφέρθη με τα αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη.

Στην Ισπανία όμως, που ήταν ουδετέρα χώρα και δεν είχε λογοκρισία υπήρξαν επανειλημμένα δημοσιεύματα στον τύπο περί της νόσου, ενώ για να μην ταραχθούν οι συμμαχικές σχέσεις απεσιωπήθη το περί Αμερικανών πρωτο-φορέων. Η νόσος (παράγωγον του γνωστού μας ιού Η1Ν1), εξέσπασεν στους τελευταίους μήνες του Α’ Μεγάλου  Πολέμου και εξηπλώθη ταχέως στο «Δυτικό Μέτωπο», μέσω της κινήσεως στρατιωτικών  δυνάμεων, εντός και εκτός του θεάτρου επιχειρήσεων. Ο αντίκτυπος της πανδημίας ηύξησε τον ανθρώπινον – έμψυχο και οικονομικόν – υλικό  φόρτο της παγκοσμίου συγκρούσεως, αλλά διόλου δεν επέδρασεν ώστε να εμποδίσει την ευρυτέρα τάση εδραιώσεως του Εθνικού Κράτους ως κεντρικού στοιχείου του διεθνούς συστήματος.

Παρά τις προσπάθειες δημιουργίας μιας υπερεθνικής «Κοινωνίας των Εθνών» για την επίβλεψη, υποστήριξη και επιβολήν ενός ενιαίου «διασυνδεδεμένου» κόσμου, οι Ευρωπαίοι διεμόρφωσαν μια λύση για την ειρήνη (με την ανεκδιήγητο «Συνθήκη των Βερσαλλιών», που έθεσε το πλαίσιον για τον επόμενο Μεγάλο Πόλεμο) και οι Αμερικανοί εζήτησαν «παρηγορία» και απομόνωση στην προστατευομένη ήπειρό τους.

Η ασθένεια του κορονοϊού 2019 και η παγκόσμιος ανταπόκριση σε αυτήν δεν θα σαρώσει ούτε θα ανατρέψει το κρατούν παγκόσμιον σύστημα, αλλά θα επιταχύνει κάποιους από του ισχύοντες λειτουργικούς σταθεροτύπους, θα διαταράξει άλλους και τελικώς θα αποκαλύψει τις βαθύτερες γεωπολιτικές πιέσεις και τα ισχυρά δομικά χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν το παγκόσμιον σύστημα.

Η πανδημία της ασθενείας του κορονοϊού 2019, τουλάχιστον συμφώνως προς τις τρέχουσες εκτιμήσεις, πιθανόν να αποδειχθεί ολιγότερον θανατηφόρος από την γρίπη του 1918, αλλά έχει ήδη αποδειχθεί πολύ περισσότερον «αποδιοργανωτική», κοινωνικώς διαρρηκτική. Η γρίπη του 1918 παρέτεινεν μόνον μιαν οικονομική κρίση προκληθείσα από τέσσαρα συνεχή έτη γενικευμένου πολέμου, ενώ οι συνδέσεις των πληθυσμών σε ολόκληρον τον κόσμο ήσαν σαφώς περιορισμένες εκείνην την περίοδο συγκριτικώς με τώρα. Αντιθέτως, η ασθένεια του κορονοϊού 2019, ενεφανίσθη σε έναν κόσμο καθολικής αλληλοσυνδέσεως, σε μιαν κλίμακα αδιανόητη ίσως πριν από έναν αιώνα.

Αυτό μάλιστα συνέβη εν μέσω εμπορικών εντάσεων μεταξύ ΗΠΑ και Λαίκής Δημοκρατίας της Κίνας, εντάσεων οι οποίες εδοκιμάζαν τα όρια της ακραίας παγκοσμιοποιήσεως, θέτουσες και πάλιν ερωτήματα σχετικώς με το μέλλον της ισχύος και της κυριαρχίας σε ολόκληρον τον κόσμο. Το πρόβλημα ενέκυψεν ενώ η Ευρώπη εξηκολούθει να αντιμετωπίζει το κοινωνικό και πολιτικόν αδιέξοδον της κρίσεως του χρέους της, το Brexit και την άνοδο πολιτικών κινήσεων  ποκίλων μορφών «Δεξιάς». Επήλθεν ως ένας ιδιάζων, ισχυρός παγκόσμιος ανταγωνισμός επί της τεχνολογίας, ιδιαιτέρως δε για τα συστήματα πληροφορικής, έφτασε στο πλέον υψικόρυφο σημείον του, απειλών και την παγκόσμιο συνδετιμότητα.

Είναι επιεικώς εθελότυφλος ή ξενόδουλος  αμερικανόπληκτος εάν κάποιος νομίζει πως στις … «μεγαλόψυχες και ανθρωπιστικές», χαλύβδινες  Η.Π.Α. οι συνθήκες είναι καλές. Το ιδιότυπο πλουτοκρατικό Σύστημα Υγείας τους, «πολλών ταχυτήτων», ευρίσκεται σε όντως αθλία κατάσταση, ενώ το συγκεκαλυμμένο χρηματιστηριακό «κραχ» ευρίσκεται υφέρπον σε πλήρη εξέλιξη. Και ναι μεν στο «αστραφτερό»  Σύστημα Υγείας των «διαστημικών» νοσοκομείων και των ανασφαλίστων – απόρων μαζών  είναι καταφανείς οι αδυναμίες λόγω των χιλιάδων νεκρών, ενώ στο δεύτερο έχει εξαλλαγή σε καρκινωματώδη φαγέδαινα η αδυναμία επιλύσεως των βασικών αιτιών της χρηματοπιστωτικής κρίσεως του 2008. Υφίστανται  τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες, ακριβώς  όπως υπήρχαν στην μεσοπολεμικήν εποχή της «Μεγάλης Υφέσεως», (που απέρρευσεν από το Κραχ του 1929) καθώς επίσης και πελώρια συσσωρευμένα υπέρογκα χρέη της μεσαίας τάξεως και του δημοσίου.

Η μεταφορά του πλούτου στην κατεύθυνση «κάτωθεν άνω», (από τα κατώτερα οικονομικά στρώματα προς τα ανώτερα, με δυσθεώρητη βεβαίως κορυφή, τους Πλουτοκράτες Επικυριάρχους),  μέσω της πολιτικής της κλιμακωθείσης «ποσοτικής χαλαρώσεως» από την διαβόητο… ιδιωτική «Τράπεζα Ομοσπονδιακού Αποθεματικού» –  FRB (Federal Reserve Bank),  την εκδότρια του αμερικανικού δολλαρίου, επενήργησεν δραματικώς στην κοινωνία : Όπως επιδρά σε έναν αδιάγνωστον, ετοιμοθάνατο δυσπνοϊκόν ασθενή η χορήγηση οξυγόνου και «διασωλήνωσή» του, οπότε διατηρείται μεν εν ζωή, αλλά με κλιμακηδόν επιδεινουμένη υγεία.

Κατά τα φαινόμενα τα έως τούδε ληφθέντα μέτρα συνθηκών  πανικού της FRB, ουδόλως επέδρασαν: Oι αιτήσεις επιδομάτων ανεργίας λόγω απολύσεων (εξ’ αιτίας της εξελισσομένης πανδημίας), έφθασαν τα 6 εκατομμύρια την εβδομάδα, επίπεδον όπως στην δεκαετίαν του 1930. Το ομοσπονδιακό – αποκεντρωμένο σύστημα διακυβερνήσεως της πλανητικής μονοδυνάμεως, με το υπερκοστοβόρο σύστημα ιατροϋγειονομικής περιθάλψεως, και  τα δεκάδες εκατομμύρια ανασφαλίστων, με έναν αμέτρητον αριθμό φυλακισμένων σκληρών εγκληματιών, καθώς και με εκατοντάδες χιλιάδες…..αστέγους, τάχιστα η εξάπλωση του φονικού κορονοϊού ημπορεί να καταστεί πράγματι ανεξέλεγκτος – με ολοσχερώς καταστροφικά αποτελέσματα για την αλαζόνα φοβική κοσμοκράτειρα … «γή των γενναίων», άρα και για την νυν «δεσμία» αυτής  παγκόσμιον ειρήνη.

Όσον αφορά στην Ευρώπη, φαίνεται πως θα πληρώσει την πανδημία ακριβότερον από όλες τις άλλες χώρες – μεταξύ άλλων επειδή δεν επέλυσε ποτέ την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που προεκάλεσε η μερκελική Γερμανία το 2010 (ατυχώς μέσω της Ελλάδος), με αποτέλεσμα να παραμένουν υπερχρεωμένες πολλές χώρες. Απεκάλυψεν δε και πάλιν τις τρομακτικές της αδυναμίες, με τον άξονα Γερμανίας-Ολλανδίας-Αυστρίας-Φινλανδίας να αντικαθιστά τον γαλλογερμανικόν άξονα «ανεξαρτητοποιήσεως», καθώς επίσης με την αθλία γερμανική αντιμετώπιση τόσον της Ιταλίας, όσον και της Ισπανίας – χώρες τις οποίες πιθανότατα φιλοδοξεί η Γερμανία να μετατρέψει στα επόμενα προτεκτοράτα της (όπως βεβαίως και την Πατρίδα μας), με την χρησιμοποίηση του ΕSΜ.

Ο μεγάλος χαμένος φαίνεται πως θα είναι η στρατιωτικώς όντως ισχυρά και «πυρηνική ευρωπαϊκή δύναμη» Γαλλία, η οποία αφ’ ενός μεν είναι λίαν εκτεθειμένη σε εκτενείς πιστώσεις στην Ιταλία, αφ’ ετέρου αδυνατεί να ανταγωνισθεί οικονομικώς την Γερμανία – η οποία δεν της έδωσε καν ουσιώδη λόγο στην πρόσφατο συνάντηση κορυφής γύρω από το  το Ευρωομόλογο.  Ειδικώς η άρνηση του Ευρω-Ομολόγου από την Γερμανία απειλεί πράγματι να διαλύσει οριστικώς την νομισματικήν ένωση, καθώς δίχως μία χρηματοδότηση τέτοιου τύπου η θρηνώσα Ιταλία δεν πρόκειται να κατορθώσει  να αντιμετωπίσει την πανδημία στην προσήκουσα έκταση (ανάλογον εκείνης με την οποίαν επλήγη) – πόσον μάλλον εν συνδυασμώ με όλα τα λοιπά οικονομικά της προβλήματα, όντα σχεδόν εκτός ελέγχου ήδη προ της επελεύσεως του ανθρωποκτόνου ιού.

Εν προκειμένω η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη χώρα ώστε εξ αιτίας της να μην επηρεαστεί η Ευρωζώνη, αλλά επίσης πολύ μεγάλη και για να διασωθεί – ενώ μάλλον δεν πρόκειται να πέσει στην παγίδα του ΕSΜ και των μνημονίων, έχουσα την εμπειρία της μνημειώδους καταστροφής που προεκλήθη στην Πατρίδα μας.

Καθώς εξετάζουμε την πανδημία της ασθενείας του κορονοϊού 2019 με σκοπόν την πρώιμο στρατηγική εκτίμηση της καταστάσεως σε βάθος πενταετίας, οφείλουμε να συζητήσουμε πολλά ερωτήματα. Αν και ο ακόλουθος κατάλογος δεν είναι επαρκώς λεπτομερής, οι πέντε παρατιθέμενες ευρύτερες τάσεις υπογραμμίζουν τις περιοχές όπου η κρίση της ασθενείας του κορονοϊού 2019 διασταυρώνται με τα υφιστάμενα παγκόσμια στρατηγικά πρότυπα.

Ενσυνειδήτως επαναλαμβάνουμε εμφατικώς: Όπως και με προηγούμενες παγκόσμιες και εθνικές κρίσεις, η νυν πανδημία και η συνακόλουθος παγκόσμιος αντίδραση δεν θα ανατρέψουν το κρατούν παγκόσμιον σύστημα, αλλά θα επιταχύνουν κάποια σχέδια, θα διαταράξουν κάποια άλλα, θα επιταχύνουν κάποιους από τους ισχύοντες λειτουργικούς σταθεροτύπους, θα διαταράξει άλλους και τελικώς θα αποκαλύψει τις βαθύτερες γεωπολιτικές πιέσεις και τα ισχυρά δομικά χαρακτηριστικά που το διαμορφώνουν.

«Kερδίζει» η Κίνα τον ακήρυκτον ιδιότυπο πόλεμο της «ασθενείας του κορονοϊού 2019» / COVID-19;

Εξ αρχής, υπήρξεν κοινός τόπος το ερώτημα κατά πόσον η κρίση της πανδημίας θα ενίσχυε ή θα αποσταθεροποιούσε την κυριαρχία του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και ειδικότερον ποίαν επίπτωση θα είχε στην εξουσία του Κινέζου Προέδρου και Γενικού Γραμματέως του κόμματος Σι-Τζινπίνγκ. Η πρόδηλος επίπτωση της ερωτήσεως ήταν ακόμη μεγαλυτέρα : Η κρίση της πανδημίας θα επιταχύνει ή θα επιβραδύνει την «άνοδο» της Κίνας και θα ηδυνάμεθα να ιδούμε την Κίνα να κερδίζει ή να χάνει την ισχύ της εν σχέσει προς τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Η ηγεσία της Κίνας ήταν ήδη καταπεπονημένη από την εργώδη προσπάθειά της να αναδιαμορφώσει την κινεζική οικονομία: Με διαμαρτυρίες στο Χονγκ Κονγκ, με αναζωπυρωμένο συναίσθημα κατά της Κίνας στην Ταϊβάν, καθώς και από συστημική οικονομική, πολιτική και στρατιωτική πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και προ της εμφανίσεως του ιού. Επιπλέον, η εδραίωση της εξουσίας υπό τον Πρόεδρο Σι για την διευκόλυνση της οικονομικής αναδιαρθρώσεως και η στροφή του καθεστώτος προς τον εθνικισμό για να κρατήσει συμπαγές το κράτος, ημπορεί μεν να έχει εξουσιοδοτήσει πολυτρόπως τον Κινέζο Πρόεδρο, αλλ΄ επίσης συνεκέντρωσε την ευθύνη για τις διάφορες αποτυχίες.

Η Κίνα εσημείωσεν προφανή μεγάλην επιβράδυνση ή συρρίκνωση της οικονομίας της κατά το πρώτο τρίμηνο του 2020 και εξέρχεται από την σοβαροτέρα φάση της κρίσεως καθώς ο υπόλοιπος κόσμος εισέρχεται σε αυτήν – αλλά αυτός θα μειώσει την ζήτηση για τα κινεζικά προϊόντα. Η Κίνα θα αντιμετωπίσει οξέα οικονομικά προβλήματα, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του έτους, εάν όχι και πέραν αυτού.

Παρακολουθούμε ήδη τα σημεία της  δυσκολίας στον τομέα της σκιώδους δανειοδοσίας της Κίνας, καθώς και το βάθος του πλήγματος στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της, οι οποίες απασχολούν μεν τον περισσότερον πληθυσμό αλλά έχουν πλέον περιορισμένη πρόσβαση στην χρηματοδότηση από ότι οι κρατικές επιχειρήσεις.

Έχουν προκύψει αρκετές «ανεκδοτολογικές» ενδείξεις κοινωνικής δυσαρεσκείας με ορισμένα από τα μέτρα αντιδράσεως κατά΄ της πανδημίας, συμπεριλαμβανομένων των αναφορών προκλήσεων στο εσωτερικόν του Κόμματος. Ωστόσον, είναι πολύ ενωρίς για να διαπιστωθεί εάν πρόκειται μόνον για «στιγμιαίες κραυγές» συμπτωμάτων βαθυτέρας δυσαρεσκείας ή αντανακλούν εξωτερικές οντότητες που αποπειρώνται να εκμεταλλευθούν μια δυνητικώς αδύναμο στιγμή στην Κίνα.

Ένα άλλο μείζον σημαντικό ερώτημα για τους επομένους μήνες θα είναι ο ρυθμός και η κλίμαξ της αναζωογόνησεως στην πρωτοβουλία «Belt and Road» της Κίνας.

Εάν η Κίνα διαπιστώσει την ανάγκη να επικεντρωθεί στην εσωτερική κατανάλωση και στην οικονομική δραστηριότητα, ημπορεί να περιορίσει περαιτέρω αυτά τα εξωτερικά έργα. Ακόμη και πριν από την COVID, το Πεκίνο επανεξήταζε την αξίαν έναντι του κόστους πολλών εκ των έργων της BRI. Ενώ η Κίνα ημπορεί να επωφεληθεί από τα βραχυπρόθεσμα οφέλη της λεγόμενης «μαλακής» ισχύος, καθώς στέλλει ιατρούς και ιατρικά εφόδια σε άλλες χώρες, εάν εξομαλύνει τις δαπάνες εξωτερικών υποδομών στα επόμενα χρόνια, θα χάσει την πρωτοβουλία στην προσπάθειά της να διαμορφώσει την δυναμική πολιτικής και  ασφαλείας των γειτόνων και των εταίρων της.

Πώς θα επηρεάσει τον ανταγωνισμό της τεχνολογίας και την υποδομή πληροφοριών η COVID-19;

Οι προσπάθειες των Η.Π.Α. να περιορίσουν την ανάπτυξη της τεχνολογίας Huawei στις παγκόσμιες εξελίξεις των υποδομών 5G έχουν επιδεινώσει τις σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου, αλλά και μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων και εταίρων τους.

Τώρα, η κρίση της COVID-19 και τα συνακόλουθα μέτρα απομονώσεως έχουν επιδείξει την συστηματική αδυναμία της επικοινωνιακής υποδομής σε πολλές χώρες και κοινότητες, ενισχύοντα εκθετικώς τον κρίσιμο χαρακτήρα αυτών των υποδομών. Η κρίση έχει επίσης καταδείξει την ευπάθεια των συστημάτων πληροφοριών στην παραπληροφόρηση και στην αλλοδαπή χειραγώγηση.

Επίσης έχει εγείρει πολλές ανησυχίες σχετικώς με την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων εν σχέσει με την ηυξημένη κυβερνητική χρήση της τεχνολογίας για την παρακολούθηση και τη διαχείριση της εξαπλώσεως της COVID-19. Γεννώνται εκ νέου ερωτήματα κυβερνητικής εποπτείας – επιτηρήσεως – παρακολουθήσεως στις προσωπικές πληροφορίες και στην ιδιωτική ζωή.

Η κυβέρνηση προσεγγίζει εν πολλοίς ανεμπόδιστη τα οικονομικά των επιχειρήσεων. Επίσης η σχέση μεταξύ τοπικών, ομοσπονδιακών και ακόμη πανεθνικών κυβερνήσεων και  συγκροτημάτων διακυβερνήσεως έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, αντικατοπτρίζεται δε σαφώς σε ποικίλες μεταβολές στην πολιτική, σε συζητήσεις για την κυριαρχία, ενώ μεταφράζεται επι πλέον σε πολιτική και κοινωνική αναστάτωση.

Εν μέρει στην αντανάκλαση των επιπτώσεων της παγκοσμιοποιησεως, εν μέρει στην αντανάκλαση της φυσικής κοινωνικής αλλαγής και της αλλαγής των γενεών, όπως και εν μέρει σε σχέση με τις διαφοροποιήσεις των δημογραφικών χαρακτηριστικών, οι συζητήσεις αυτές θα αναζωογονηθούν και θα επιταθούν από την COVID-19.

Αυτές οι ανταγωνιστικές ανησυχίες θα εντείνουν τις συζητήσεις σχετικά με την ασφάλεια των προσωπικών πληροφοριών από το κράτος και την εθνική κυριαρχία στον κυβερνοχώρο. Αναμένουμε αυξημένη προσοχή στην χρηματοδότηση και διαχείριση της υποδομής των τηλεπικοινωνιών και των τεχνολογιών της πληροφορίας, επιζητούντες περισσοτέρα εθνική χρηματοδότηση – και έλεγχο – επί των δικτύων. Αντί να ενισχύσει την αίσθηση της «ενότητας» σε ολόκληρον τον κόσμον, ο ιός ημπορεί να επιταχύνει τις κινήσεις προς τον μεγαλύτερο κατακερματισμό του μεταψυχροπολεμικού κόσμου.

Ποίον είναι το μέλλον των πολυεθνικών οργανισμών;

Το μεγαλύτερον μέρος της αντιδράσεως κατά της κρίσεως της COVID-19 είναι εθνικής φύσεως και δεν οδηγείται από πολυεθνικούς οργανισμούς. Πολλά παγκόσμια διεθνή ιδρύματα ενεφανίσθησαν στο τέλος του Β’ Μεγάλου Πολέμου ή στον Ψυχρό Πόλεμο, σε καιρούς πολύ διαφορετικούς από το παρόν.

Αυτοί οι διεθνείς θεσμοί δεν ετήρησαν τον απαιτούμενον ρυθμό προσαρμογής σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο «μεταψυχροπολεμικό» κόσμο, οπότε τα Ηνωμένα Έθνη, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί αντεμετώπιζαν προκλήσεις σκοπού και εξουσίας ακόμη και προ της πανδημίας της COVID-19. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν από καιρού διαπιστώσει ότι πολλά από αυτά τα θεσμικά όργανα είναι πλέον περιοριστικά ή αναποτελεσματικά για τους σκοπούς τους, ενώ η Κίνα έχει αρχίσει να αλλάζει την κατεύθυνσή τους για να εναρμονίζονται καλύτερον στο παγκόσμιον όραμά της.

Εάν θεωρήσουμε ότι αυτά τα θεσμικά όργανα απέτυχαν στην τρέχουσα κρίση μετά μικρά μόνον παρέμβασή τους στην παγκόσμιο χρηματοπιστωτική κρίση πριν από μια δεκαετία, δεν ήσαν σε θέση να εξαλείψουν τις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και στην Νότιο Ασία ή να διαχειρισθούν την μετανάστευση των συγκρούσεων ή τις ανησυχίες για την παγκόσμιο κλιματική αλλαγή, η COVID -19 ημπορεί να ενδυναμώσει την συζήτηση για την αναμόρφωση της παγκοσμίου διακυβερνήσεως. Αν όχι, ημπορεί απλώς να αναγκάσει τα έθνη να παρακάμψουν πολλά από αυτά τα συστήματα κατά την επιδίωξη των ιδικών τους συμφερόντων.

Θα παραμείνει η κωλυσιεργούσα διακοπή των «αλύσεων  εφοδιασμού»;

Η πανδημία της COVID-19 είναι μόνον το τελευταίο σοκ για τις παγκοσμιοποιημένες αλυσίδες εφοδιασμού, ελκύουσες την προσοχή στους κινδύνους για τη συνέχιση της επιχειρηματικότητος και του εμπορίου, αλλά και κατά καιρούς για την εθνική ασφάλεια.

Ακόμη και προ της πανδημίας COVID-19, οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού αντιμετώπιζαν προκλήσεις από τον εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και από τον αυξανόμενον οικονομικό εθνικισμό σε ολόκληρον τον κόσμο.

Ενώ ο κόσμος δεν έχει αποκοπεί από την βαρυτική έλξη της παραγωγής και της καταναλωτικής αγοράς της Κίνας, οι εμπορικές εντάσεις και το αυξανόμενο εργατικό κόστος στην Κίνα είχαν προκαλέσει κάποιο μέρος της «μεταποιήσεως» να αρχίσει να μετακινείται στο Βιετνάμ και αλλού στην Νοτιοανατολική Ασία.

Εν τω μεταξύ, η προετοιμασία για το Brexit και οι επανεκτιμήσεις των αλύσων εφοδιασμού, καθώς οι ΗΠΑ ανεθεώρησαν την NAFTA και άλλες εμπορικές συμφωνίες και ρυθμίσεις αλλού, εβάρυναν  επίσης στις αποφάσεις που αφορούν στις αλυσίδες εφοδιασμού.

Αφ΄εαυτού ο ιός θα θεωρηθεί ως βραχυπρόθεσμος διάρρηξη και διακοπή της παγκοσμίου οικονομικής δραστηριότητος.

Ορισμένες εταιρείες κατάφεραν να μετατοπίσουν ταχύτατα τις προμήθειές τους εκτός της Κίνας κατά τις πρώτες ημέρες της καραντίνας της Κίνας, ενώ άλλες ανεκατασκεύασαν τα εργοστάσιά τους ή εβασίσθησαν σε αποθεματικά πλεονάσματα.

Όμως, επί αρκετά πρόσφατα έτη, υπήρξεν μια απομάκρυνση από την «πάλαι» έντιμο πρακτική εγκαίρου παραδόσεως, ενώ πολιτικά ή άλλα σοκ, συμπεριλαμβανομένων του ανεπισήμου μποϊκοτάζ της Νοτίου Κορέας στην Κίνα σχετικώς με την ανάπτυξη – επέκταση του βαλλιστικού συστήματος Terminal High Altitude Area Defense – THAAD, αλλά και της πυρηνικής καταστροφής στην Φουκουσίμα, εξηνάγκασαν τις εταιρείες να εξασφαλίζουν ευελιξία στις αλύσους ανεφοδιασμού τους ή να  προσπαθούν τις στηρίζουν επιχωρίως ή σε εγγύς χώρες, ώστε να απομονούνται  καλύτερον από τις οιεσδήποτε μελλοντικές παγκόσμιες διαταραχές.

Ποιές  ευρύτερες παγκόσμιες οικονομικές διαταραχές θα εμφανιστούν δυνητικώς;

Οι χώρες που εξαρτώνται από τα βασικά προϊόντα και εμπορευματικά αγαθά σε ολόκληρη την υφήλιο, θα αντιμετωπίσουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις μετά από αρκετούς μήνες διακοπής της καταναλώσεως και σε ορισμένες περιπτώσεις τα προβλήματα αυτά πιθανόν να παραμείνουν πολύ πέραν ​​από το άμεσο μέλλον.

Στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική, όπου η επέκταση της παραγωγής ενεργείας από τις ΗΠΑ και η ορμή για ανανεώσιμες πηγές ενεργείας επηρέασαν ήδη τα πρότυπα προσφοράς και ζητήσεως, η πρόσθετη πτώση της καταναλώσεως που σχετίζεται με την COVID-19 θα έχει σημαντικόν αντίκτυπο στην εθνική χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (και άλλοι) αντεμετώπιζαν ήδη «αντιξόους και αντιμετώπους ανέμους» στις οικονομικές και μεταρρυθμιστικές τους προσπάθειες ήδη προ της COVID-19, ενώ θα εξακολουθήσουν να χρειάζονται ικανήν αντιμετώπιση των αυξανομένων πληθυσμών των νεαρών πληθυσμών με υψηλές προσδοκίες κυβερνητικών υπηρεσιών, όλα τούτα εν μέσω της εξελισσομένης πτώσεως των εσόδων.

Πόσο μάλλον όταν η Σαουδαραβία κινδυνεύει επίσης και ελέω της πτώσεως των εσόδων της, καθώς αφ’ ενός χρειάζεται μεν υψηλότερες τιμές πετρελαίου για την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, λόγω τεραστίων δαπανών της στον πόλεμο της Υεμένης, όμως αφ’ ετέρου χρειάζεται και αύξηση των ενεργειακών εξαγωγών της, καθώς οι κινεζικές εισαγωγές έχουν ήδη μειωθεί περί το 30%. [Εν προκειμένω μόνον η αρκούντως κραταιά πουτινική Ρωσία ημπορεί να ανταπεξέλθει στον πετρελαϊκόν ανταγωνισμό (με τιμές τάξεως των 40$ ανά βαρέλι), οπότε ευλόγως ευρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Προφανώς όμως μία ενδεχομένη κατάρρευση των κρατών της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα προεκάλει μία μεταδοτική ανισορροπία οδηγούσα σε ένα πιθανό παγκόσμιον χάος].

Εάν καταργηθούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, τα κρατικά αποθεματικά θα μετατοπισθούν για να δώσουν προτεραιότητα στις κοινωνικές δαπάνες, λόγω της οικονομικής διαφοροποιήσεως ή της ανάπτυξεως υποδομών και εξερχόμενων επενδύσεων.

Οι μερικώς ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις ημπορεί επίσης να αποδειχθούν κοινωνικώς αποσταθεροποιητικές, ακόμη και εάν ληφθούν υπ΄ όψη οι κοινωνικές δαπάνες.

Ενώ ορισμένες χώρες θα ημπορούσαν να περιμένουν να στραφούν στην Κίνα σε μιαν εποχή όπως αυτή, παρά το κόστος για την εθνική κυριαρχία ή τουλάχιστον για την πολιτική τους ευελιξία, η Κίνα, όπως προανεφέρθη, ίσως χρειασθεί να δώσει προτεραιότητα στις ιδικές της εσωτερικές δαπάνες.

Η πανδημία επιταχύνει τις γεωπολιτικές αλλαγές: Στην Ισλαμική Δημοκρατία του  Ιράν (που συνθλίβεται επί μακρόν από τις αμερικανικές κυρώσεις), η πτώση των πετρελαϊκών τιμών και η ανεξέλεγκτη εξάπλωση του ιού, θα ηδύναντο να αποσταθεροποιήσουν το επαναστατικόν καθεστώς – με βαρύτατες συνέπειες στην μείζονα περιοχή.

Η ιρανική συμπεριφορά μετά από ένα σοβαρό αρχικό πλήγμα από την νόσο θα διαδραματίσει επίσης κρίσιμον ρόλο στον περιφερειακόν ανταγωνισμό και στις περιφερειακές σχέσεις: Οι πολιτικές αναταραχές στο Ιράν ενδέχεται να είναι εξ ίσου αποσταθεροποιητικές σε περιφερειακόν επίπεδο, όπως και η εδραίωση του ιρανικού κυβερνητικού ελέγχου του Ιράν θα δράσει βλαπτικώς και αποσταθεροποιητικώς κατά των  εμφανών και αφανών αντιπάλων του.

Στην Ανατολικήν Ασία πάντως τα πράγματα ήσαν όντως πολύ καλύτερα, ενώ και η πρόοδος των χωρών της θα συνεχισθεί, μεταξύ άλλων επειδή αντεμετώπισαν επιτυχώς την πανδημία η Ταϊβάν, η Νότιος Κορέα και η Σιγκαπούρη, ήτοι χώρες με ισχυρόν δημόσιο τομέα και σταθερές σπουδαίες πολιτιστικές παραδόσεις.

Ένα τελευταίο «οδηγό στοιχείο» για να παρακολουθήσουμε την επομένη πενταετία εν σχέσει με τις παρατεταμένες επιπτώσεις της πανδημίας της «ασθενείας του κορονοϊού 2019» είναι οι χώρες που εξαρτώνται σε μεγάλον βαθμό από την «εξωτερική υποστήριξη». Δηλαδή οι χώρες εκείνες οι οποίες εν πολλοίς «συμπιέζονται» μεταξύ των μεγαλυτέρων δυνάμεων ή των δυνάμεων παγκοσμίου κλίμακος.

Οι νησιωτικές χώρες του Ειρηνικού, οι οποίες προεκάλεσαν τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ της Κίνας αφ’ ενός και των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας αφ’ ετέρου, τώρα αντιμετωπίζουν σημαντικούς οικονομικούς περιορισμούς στην αντιμετώπιση της πανδημίας, από την κατάρρευση του τουρισμού έως την μείωση των εμπορικών φορτίων και των προμηθειών.

Χώρες όπως η Λευκορωσία, η οποία προσεπάθησε να εξισορροπήσει το ρωσικό, το ευρωπαϊκό και το αυξανόμενο κινεζικό ενδιαφέρον ή η Μογγολία, η οποία επαρουσίασε σημαντική πτώση στις εξαγωγές άνθρακος στην Κίνα κατά το πρώτο τρίμηνον του τρέχοντος έτους, ενδέχεται να ευρεθούν με πολύ ολιγότερες επιλογές ώστε να διατηρήσουν την ανεξαρτησία των δράσεών τους.

Μάλλον οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις είναι πλέον ή δεδομένες στην γειτονική μας μείζονα περιοχή, ενώ εκτιμάται πως όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουν οι Η.Π.Α., (η και ενδεχομένως ακριβώς λόγω αυτών των δυσκολιών), δεν θα μείνουν άπρακτες, χρησιμοποιούσες εν τέλει όλα τους τα όπλα, ιδίως τα στρατιωτικά, όταν πλέον δεν θα διαθέτουν πλέον άλλην επιλογή.

Η αναμενομένη ύφεση και η συμπαγής και ανθεκτική οικονομική κρίση την οποίαν θα προκαλέσει αυτή, ενδεχομένως μεγέθους όσον ομού συνδυασμένες και οι δύο προηγούμενες κρίσεις (εκείνη του 2001 με την κατάρρευση των διδύμων πύργων καί εκείνη του 2008 με την αντίστοιχον κατάρρευση των τραπεζών), ευρίσκεται ακόμη στην αφετηρία της – οπότε είναι λίαν ενωρίς για αξιόπιστες προβλέψεις.

Ασφαλώς η Υγεία του Έθνους, η Επιβίωση του Γένους των Ελλήνων είναι υπεράνω όλων. Όμως αυτή δεν εξαρτάται μόνον από την πανδημία, αλλά επίσης, μεσομακροπροθέσμως και από την εθνική μας οικονομία, καθώς ο εσφαλμένος χειρισμός μίας υγειονομικής κρίσεως ημπορεί να οδηγήσει το Κράτος στο χάος, με ακόμη περισσότερα θύματα.

Συνεπώς, όταν η κυβέρνηση μίας χώρας υπερχρεωμένης και με υποθηκευμένο εξ ολοκλήρου τον εθνικό της πλούτο (όπως και τους πολίτες της), σχεδιάζει βλακωδώς και θρασέως να δαπανήσει όλα της τα αποθέματα, που απεκτήθησαν με επίμοχθα δανεικά, να τα δαπανήσει…. καταναλωτικώς και μάλιστα δίχως καμία σκέψη για νέα έσοδα, με αδιαφορία για το μέλλον, τότε προφανώς  διαπράττει ένα μεγάλο έγκλημα εις βάρος της νεολαίας της.

Όταν μάλιστα  εξαγγέλλει αμετροεπώς νέα μέτρα και κατόπιν προγραμματίζει την έξοδο της στις αγορές για δανειοληψία, είναι απλώς και επιεικώς… ανεύθυνη και φαιδρά!

Αθανάσιος Κωνσταντίνου

Ιατρός, Ευρωβουλευτής

Μήνυμα του Ευρωβουλευτή Αθ. Κωνσταντίνου για τις εξελίξεις με την Τουρκία

KONSTANTINOU MEP

Με γνώση, νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα απέναντι στην κλιμάκωση των Τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο.

Αθ. Κωνσταντίνου: Ερώτηση για την Ευρωπαϊκή Αμυνα

84351183_170278824305841_6879156905055354880_n
Ο Ευρωβουλευτής κ. Αθανάσιος Κωνσταντίνου στην ημερίδα την οποία διοργάνωσε στις  3Φεβρουαρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,  με θέμα “Ευρώπη, Άμυνα και Ασφάλεια” , περιβάλλεται από τους ειδικούς αναλυτές επί στρατιωτικών και αμυντικών θεμάτων, κ.κ. Hervé Van Laethem, Χρήστο Μπολώση, Γεώργιο Λιναρδή και Χρήστο Δημόπουλο.

 

Ερώτηση προς την Κομισιόν κατέθεσε ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου με αφορμή την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας και την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ερώτηση υπογραμμίζεται μεταξύ άλλων και η ανάγκη δημιουργία ενός ισχυρού Ευρωπαϊκού αμυντικού δόγματος.

Ακολουθεί η Ερώτηση:

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (EDA) εδημοσίευσε τον Δεκέμβριο 2019 την ετήσια έκθεση για τα αμυντικά δεδομένα του 2018, περιγράφουσα τις δαπάνες των 27 κρατών μελών του [€223 δισεκ. (+3% έναντι του 2017)]. Αύξηση καταγράφεται για πέντε συνεχή έτη, ενώ στην έρευνα αμυντικής τεχνολογίας (R&D) δεν υπάρχει η απαραίτητη απόδοση, παρά τον πακτωλό δαπανωμένων χρημάτων.

Φαίνεται ότι η Ε.Ε. δεν είναι σε θέση να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο προς όφελος των κρατών-μελών που θίγονται από χώρες εκτός Ε.Ε. (όπως στην περίπτωση της Ελλάδος με την Τουρκία), αδυνατεί να προστατεύσει επαρκώς τα σύνορά της, ενώ προωθεί την πολιτική «ανοικτών συνόρων».

Φαίνεται ότι η Ε.Ε. δεν προωθεί μιαν αποτελεσματική στρατιωτική βιομηχανία προς όφελος των κρατών-μελών, με επακόλουθο την αγορά βασικού πολεμικού υλικού από χώρες εκτός Ε.Ε.

Ο «Ευρωστρατός» ομοιάζει περισσότεροn με εσωτερική αστυνομική δύναμη. Η Ε.Ε. βασίζεται στο ΝΑΤΟ για την ανάληψη δράσεως σε περιπτώσεις συρράξεων. Αυτό μειώνει την επιχειρησιακή δυνατότητα της Ενώσεως, και την περιορίζει εκεί όπου τα συμφέροντά της ταυτίζονται με εκείνα των ΗΠΑ.

Ερωτάται η Επιτροπή:

-Θα υπάρξει σαφές Ευρωπαϊκό αμυντικό δόγμα, προϊόν μιας ουσιώδους αναλύσεως των αναγκών των κρατών-μελών, υποστηριζόμενο από την ευρωπαϊκή στρατιωτική βιομηχανία;

-Στο Η.Β. υφίσταται σημαντική στρατιωτική βιομηχανία. Έχουν προβλεφθεί ενέργειες για την αντιμετώπιση του επερχομένου «ελλείμματος» μετά το Brexit στην αμυντική ικανότητα της Ε.Ε.;

Αθανάσιος Κωνσταντίνου

Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια , χθες-σήμερα-αύριο

Security Europe

 

Ημερίδα με θέμα ¨Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια, Χθες-Σήμερα-Αύριο” πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Την ημερίδα φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωνσταντίνου και παρευρέθησαν οι δημοσιογράφοι Ελένη Μίγκου, Δημοσθένης Τσαπαλιάρης και Σωτήρης Καμπόλης. 

Συμμετείχαν ως ομιλητές οι:

Ειρήνη Δημοπούλου «Ευρωπαϊκή Άμυνα (1950-2019): από το σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα στην δημιουργία της Γενικής Διευθύνσεως Αμύνης και Διαστήματος».

-Χρήστος Μπολώσης «Παράτυπη Μετανάστευση – Άμεση απειλή για την Ευρώπη».

Hervé Van Laethem «Είναι δυνατή η στρατιωτική ανεξαρτησία της Ευρώπης;».

-Χαράλαμπος Δημόπουλος «Περί του οράματος της Ευρωπαϊκής Αμύνης- Προβληματισμοί και προτάσεις».

-Γεώργιος Λιναρδής «Ο Εχθρός της Ευρώπης»

-Αθανάσιος Κωνσταντίνου «Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια – Ανθολόγηση Επισκοπικών Συμπερασμάτων».

This slideshow requires JavaScript.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε το βιβλίο ¨ΝΑΤΟ: Αμυντικός ή Ιμπεριαλιστικός Οργανισμός¨ του Γιώργου Λιναρδή με εκτενή πρόλογο του κ. Αθ. Κωνσταντίνου. Το βιβλίο είναι έκδοση της Ε.Ε. και διατίθεται δωρεάν.

 

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

λαμπαδα φως

 

«Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουν την αλήθεια, να ψεύδονται ασυστόλως, να διαστρεβλώνουν, να δυσφημούν, να πέφτουν δουλοπρεπώς στα πόδια του μαμμωνά και να πουλάνε την πατρίδα τους και το γένος τους για τον επιούσιο. Το ξέρετε  και το ξέρω τι είδους βλακεία είναι αυτή να κάνουμε πρόποση για ένα ανεξάρτητο τύπο. Είμαστε τα εργαλεία και οι δουλοπάροικοι πλουσίων ανδρών που βρίσκονται στα παρασκήνια. Είμαστε οι μαριονέτες που αυτοί τραβούν τους σπάγκους και χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι ικανότητές μας και οι ζωές μας είναι όλα περιουσιακά στοιχεία άλλων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

=Ομιλία  του John Swinton, Chief Editorial Writer της εφημερίδος «The New York Times», στην «Λέσχη του Τύπου της Νέας Υόρκης» σχετικώς με την ελευθερία του Τύπου, 1880

Το 1851, ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την Β’ Γαλλική Δημοκρατία, και μετά εν έτος, αυτανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ των Γάλλων, ως «Ναπολέων ο Γ’». Στο μεσοδιάστημα των δύο αυτών ενεργειών του ο Καρλ Μαρξ γράφει την διαβόητο μπροσούρα του «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», που αφορά στα πραξικοπηματικά πολιτικά πεπραγμένα του εξ αγχιστείας μικρανεψιού του Μεγάλου Κορσικανού και στην πολιτική ζωή της τότε Γαλλίας. Αυτήν την μπροσούρα, πέραν του στενού κομμουνιστικού – μαρξιστικού  κοινού, την επεκοινώνησαν ευρύτερον με εμφατική μνείαν της, η μαρξιστικών καταβολών κ. Ζαχαρέα και ο παραδοσιακός μπολσεβίκος κ. Μπογιόπουλος. Το βιβλίον αυτό αποτελεί όντως ένα σπουδαίο (άξιον σπουδής) κείμενο του πολυγραφοτάτου Μαρξ, με το οποίον, μεταξύ άλλων, ανατέμνει την  σύνολο νοσολογία της αστικής δημοκρατίας, έχων ως κύριον εργαλείον την κατ΄αυτόν ταξική υφή της Ιστορίας. Είναι επίσης ένα εξαίρετο τροχιοδεικτικό εργαλείον πολιτικών αναλύσεων.

[Παρεμπιπτόντως, ο μην Μπρυμαίρ (Ομιχλώδης) ήταν ο δεύτερος του έτους κατά το επαναστατικό ημερολόγιο, το οποίον συνέθεσεν ο μαθηματικός Σαρλ Ζιλμπέρ Ρομ και υιοθέτησε από τις 24 Οκτωβρίου 1793  η ελεγχομένη από τους Ιακωβίνους Εθνοσυνέλευση. Ο Μπρυμαίρ ήταν αντίστοιχος του διαστήματος μεταξύ 22ας  Οκτωβρίου και 21ης  Νοεμβρίου, του ιδικού μας Γρηγοριανού ημερολογίου.  Δηλαδή η 18η  Μπρυμαίρ ήταν η 9η  Νοεμβρίου. Στις 9 Νοεμβρίου του 1793 λοιπόν, ο στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την κυβέρνηση του Διευθυντηρίου και ανεκηρύχθη Πρώτος  Ύπατος της Γαλλικης Δημοκρατίας, ενώ ολίγον αργότερον εστέφθη  Αυτοκράτωρ].

Στην ιδιωτική ζωή των ατόμων διακρίνουμε μεταξύ εκείνου πού ενας άνθρωπος σκέπτεται και λέγει περί του εαυτού του και  εκείνου που πράγματι είναι και πράττει αυτός ο άνθρωπος. Έτι περισσότερον, στους πολιτικούς αγώνες πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνθημάτων, θέσεων, διακηρύξεων και ιδεών που έχουν τα κόμματα και των πραγματικών οργανισμών και συμφερόντων τους, δηλαδή να διακρίνουμε με ειλικρίνεια και σαφήνεια μεταξύ εκείνου που φαντάζονται πως είναι και εκείνου που πράγματι είναι.

Ο διαβόητος και συνάμα περιβόητος «εθνικιστικός χώρος» ως υφή, έργο και δρώμενο ανθρώπων (και όχι Θεών, όπως άλλωστε όλοι οι πολιτικοί χώροι), εγκλείει μεταξύ των αξίων συστατικών του, ικανά πάθη χωρίς αλήθεια, «αλήθειες» χωρίς πάθη, «ήρωες» χωρίς ηρωισμούς, ιστορία χωρίς γεγονότα, ιστορική εξέλιξη που φαίνεται πως ενίοτε έχει ως μοναδική της κινητήριο δύναμη μόνον το φυλλοροούν ημερολόγιο, (το οποίον μάλιστα καθίσταται βαρετό με την αδιάκοπο επανάληψη  των ιδίων εντάσεων και χαλαρώσεεων). «Εντός, εκτός και επί τα αυτά» του εν λόγω χώρου εξελίσσονται μικρόψυχοι και κοντόφθαλμοι ανταγωνισμοί πού φαίνονται πως οξύνονται από καιρού εις καιρόν, αποκλειστικώς καί μόνον για να απωλέσουν την αρχική τους οξύτητα και εν τέλει να  σβεσθούν δίχως να δυνηθούν να ανεύρουν καμία λύση στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Ατελέσφορες και άκαρπες προσπάθειες που προβάλλονται με παράταιρες και υπερφίαλες αξιώσεις, καθώς και διάχυτος «καθεστωτικός τρόμος». Παραλλήλως σοβούν οι πλέον μικροπρεπείς ραδιουργίες και ποικίλες «αυλικές» κωμωδίες, που συχνά παίζονται από τους ιδίους τους επιδόξους… εθνοσωτήρες

Επάνω από όλους τους ανθρώπους που εθήτευσαν ή και συνεχίζουν να θητεύουν στον Εθνικιστικόν αγώνα υψώνεται πελώριο ενα ολόκληρο ψυχονοητικό «εποικοδόμημα», συνιστάμενο από διαφορετικά και ιδιοτρόπως διαμορφωμένα αισθήματα, ελπίδες, αυταπάτες, νοοτροπίες, συνολικές περί ζωής αντιλήψεις  και βιοθεωρητικές αρχές. Σε αυτό το  πάλαι ενωτικό και νυν διαχωριστικό έως εχθρότητος μόρφωμα, εμπεριέχονται  επίσης προλήψεις καί αυταπάτες, παλαιές αναμνήσεις, συμπάθειες καί αντιπάθειες, προσωπικές αντιπαλότητες και έχθρες, φόβοι και ελπίδες, βαθείες πεποιθήσεις, άρθρα πίστεως και ιδεολογικές αρχές, οι οποίες συνέδεαν ούτως ή άλλως αυτούς τους ανθρώπους.

Εντός του πλαισίου του Εθνικιστικού δρωμένου υπάρχουν βεβαίως παρελκόμενα, εξαρτήματα και παρακολουθήματα  των συλλογικών πολιτικών δομών και λειτουργιών, μεταξύ δε αυτών και άστοχοι φατριασμοί, μάταιες κολακείες, παράταιρη εξουσιολαγνεία, εγωιστικές εμμονές, στρατηγικά  ελείμματα, τακτικά λάθη, σφαλερές εκτιμήσεις καταστάσεων, ιδεολογικές συγχύσεις και … άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Όμως, το πολιτικό μέγεθος και το αποτύπωμα κάθε Εθνικιστή  δεν ορίζεται μόνον από τα οποιαδήποτε σφάλματα και ατοπήματά του : Έχουμε ελάχιστο ηθικό χρέος  να αποτιμούμε την συνολική παρουσία και τροχιά  του καθενός,  συνεκτιμώντες  οπωσδήποτε και την παράμετρον του χρόνου και το μέγεθος του πολιτικού του έργου.

Ανάλογος πρέπει να είναι επίσης και η εξέταση και αξιολόγηση των αντιπάλων. Ως αμετανόητοι, αφοσιωμένοι και όχι περιστασιακοί Εθνικιστές, οφείλουμε λοιπόν να προβούμε με οξυδερκή ψυχραιμία, σε μιαν αδρά επισκόπηση της  προσφάτου πολιτικής πραγματικότητος στην Πατρίδα μας και να στοιχειοθετήσουμε μερικές κρίσιμες παρατηρήσεις, ώστε νά αποφύγουμε επιτυχώς τις συνηθισμένες παρανοήσεις σχετικώς με ολόκληρο τόν χαρακτήρα της επερχομένης νέας εποχής.

Πρέπει με ακριβοδικαία κριτική και  αδίστακτο αυτοκριτική  να συγκροτήσουμε ουσιώδη Εθνικιστικό λόγο και να εκδηλώσουμε παρεμβατική δράση, αποκολλώμενοι από την επαρσιακή βεβαιότητα, την κατατονική περιφρόνηση και την αηδία τις οποίες προκαλεί η Γ’ «ελληνική» «δημοκρατία», (που δεν είναι τίποτε άλλο από την επί 45 συναπτά έτη) θρασύτατα συνδεδυασμένη ατιμία δυό ολιγαρχιών : των αστοφιλελευθέρων «δεξιών» και των σοσιαλκομμουνιστών «αριστερών», δηλαδή μια ψευδοδημοκρατία των εργολάβων).

Οι εκλογές του Ιανουαρίου 2015, καθώς και το επακολουθήσαν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 υπήρξαν μια έκφανση της μυχίας αρνήσεως του Ελληνικού Λαού να αποδεχθεί  δουλοπρεπώς τα έως τότε πέντε έτη υφέσεως, τα έξωθεν και άνωθεν επιβληθέντα μνημόνια, την απάνθρωπο, τερατώδη και ραγδαία συσσώρευση του εθνοαποδομητικού ελληνικού δημοσίου χρέους και το εξευτελιστικό καθεστώς νεοαποικιοκρατικού προτεκτοράτου της Ελλάδος. Έκφανση αρνήσεως των 45 μεταπολιτευτικών ετών διακυβερνήσεως της Πατρίδος μας από μιαν εξόχως διεφθαρμένη, αθλία και ανίκανο άρχουσα τάξη, [αποκληθείσα ευστόχως από την 17η Νοέμβρη, «Λούμπεν (Κουρελο) Μεγαλο Αστική Τάξη» – ΛΜΑΤ], αποτελουμένη από έναν δύσοσμον εσμό με συστατικά κάθε είδους καιροσκόπους πλουτοκράτες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, καθώς και από τους «συνοδευτικούς» αθλίους πολιτικούς τους υπαλλήλους και τα ανδράποδα αυτών.

Η κλάση των «διασήμων» πολιτικών υπαλλήλων (και ενίοτε μικρο-μετόχων της Πλουτοκρατίας),  περιλαμβάνει προφανώς τους διασήμους ελληνόφωνους τσοπανάρχες – «βασιλείς των ορέων» της  τρισδυσμοίρου «ψωρολακόσταινας», δηλαδή τις … καλοχορτασμένες και χιλιάκριβες οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς βεβαίως και την οικογένεια Μητσοτάκη. Η θριαμβική επιστροφή του κ. Κούλη Μητσοτάκη στον θρόνο του προτεκτοράτου, έθεσε τέλος στην αμφισβήτηση των αστών «κάτωθεν» και ομογενοποίησε  -κατά το πλείστον-  τις αστοφιλελεύθερες «πατριωτικές» ανησυχίες  στο οχλοποιημένο «πόπολο».

Βεβαίως λόγοι ιστορικής ακριβολογίας μας επιβάλλουν να σημειώσουμε πως τα δημοψηφίσματα δεν εκφράζουν αναγκαστικώς την αστική, την λαοκρατική ή την … σοσιαληστική δημοκρατία. Ακριβέστερον, εκφράζουν ενίοτε το αντίθετον αυτών των «ονομαστικών» (κατ΄ όνομα) δημοκρατιών, με την δυναμική πατριωτική διάθεση του λαού. Εκτός από τις περιπτώσεις των μεσοπολεμικών γερμανικών δημοψηφισμάτων [τον Δεκέμβριον του 1929, δημοψήφισμα για τον «Νόμον ενατίον της υποδουλώσεως του γερμανικού λαού», κατά της συνθήκης των Βερσαλιών και των Γερμανών συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων (που παρά την υποστήριξη του 94,5% των Εθνικιστών ψηφισάντων απερρίφθη, διότι η προσέλευση  υπελογίσθη στο μη επαρκές 14,9 % του εκλογικού σώματος) και τον Νοέμβριον του 1933 σχετικώς με την απόσυρση της Γερμανίας από την «Κοινωνία των Εθνών», που ενεκρίθη από ποσοστό 95.1% των ψηφισάντων του 96.3% του εκλογικού σώματος], υπάρχουν και  πλέον πρόσφατα παραδείγματα, όπως το «Ενωτικό δημοψήφισμα» της Κύπρου, το οποίον ουσιαστικώς ηταν συλλογή επωνύμων υπογραφών (!) και διεξήχθη στις 15 και 22 Ιανουαρίου του 1950, σε 2 διαδοχικες Κυριακές. Το εν λόγω δημοψήφισμα ανεδειξε την πλειοψηφική θεληση των Κυπρίων αδελφών μας (σε ποσοστό 95,71 %) για Ενωση με την Μητέρα Πατρίδα!

Επίσης βεβαίως  δεν ετέθη ζήτημα (και από τους μάλιστα κακοπίστους) εάν το παρ΄ημίν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ήταν αρκούντως «δημοκρατικό»: Διενηργήθη από μιαν «αριστερή δημοκρατική» και…. δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», σε «πλέρια δημοκρατική» βάση, με σκοπό… την θεσμική εμπέδωση και την επαναφορά δημοκρατικών θεσμών!

Όμως δεν πρέπει επίσης να λησμονείται ότι, το διαβόητο αυτό δημοψήφισμα επραγματοποιήθη υπό  συνθήκες κραυγαλέως προκλητικής, φρενήρους και συνεχούς προπαγάνδας υπέρ του «ναι», ώστε ακόμη και το κατ΄εξοχήν καθεστωτικό εποπτικό «όργανο δεοντολογίας» της ΕΣΗΕΑ εξηναγκάσθη να προβεί σε έκκληση γιά να τεθεί φραγμός στην εκχειλίζουσα και απροσχημάτιστο αθλιότητα των κυβερνητικών φερεφώνων. Αλλά ο λαός, σε σπανία κρίση συνειδητότητος,  ηγνόησε τον ωμό καθεστωτικό ψυχολογικό εκβιασμό των κρατούντων και εψήφισεν «όχι» με το σαρωτικό ποσοστό 62%.

Στις 5 Ιουλίου 2015, ο Σαμαράς εδήλωσεν ότι παραιτείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. O άφιλος, εγωπαθής και εμπαθέστατος κατά του Κινήματος πολέμιος, «πρωτοστράτωρ» της αναξίου «αξιωματικής αντιπολίτευσης», παλαιοκομματική αντιπροσωπευτική φιγούρα των μεγαλοαστικών «τζακιών» και των σκοτεινών υπογείων συμβιβασμών προς χάρη της εξουσίας, παρητήθη.

Ο… τρισμέγιστος εθνικιστοφάγος «πολέμαρχος» όταν εισέπραξε επί της φεουδαρχικής παρειάς του το (απαξιωτικό για την έμπρακτο μνημονιολειχία του και την υποκριτική αντιμνημονιακή του ρητορική)… θωπευτικό ράπισμα της λαϊκής δημοψηφισματικής ετυμηγορίας, «τόκοψε ρόδα μυρωμένα», κατά παρασυσχετισμόν της «εθναρχικής τακτικής» του βαρηκόου Τριανταφυλλίδη.

[Εδώ ο μελετητής ανακαλεί πηγαίως τον μαρξιστικό σχολιασμό  από την πολυθρύλητο μπροσούρα  «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» όπου ο δαιμόνιος στοχαστής γράφει «….όπως γίνεται πάντοτε με τα “ανδραγαθήματα” των “δημοκρατών”, οι αρχηγοί ικανοποιήθηκαν με το να μπορούν νά κατηγορούν “το λαό” τους γιά λιποταξία και ο λαός ικανοποιήθηκε μέ το να μπορεί να κατηγορεί τους αρχηγούς του γιά απάτη».]

Eτσι, δίχως τον Μεσσήνιο… εθνεγέρτη, οι συνθήκες ήσαν εν πολλοίς ευχερέστερες για μια «αστοσοσιαλκομμουνιστική»… τουρλού συγκυβέρνηση, η οποία θα ενεσάρκωνε σαφώς την προθανάτιο ανάγκη να σταθεί ορθή η μεταπολιτευτική «ελληνική» κοινωνία στα αγκυλωτικά και παραμορφωμένα σκέλη της, να συμμαζέψει τα βιώσιμα θραύσματά της, να απορρίψει τα σεσηπότα ράκη της  και να φροντίσει επιμελώς τις πληγές της ιδεοληπτικής παραφροσύνης της.

Hταν η στιγμή συναντήσεως του κ. Tσίπρα με την Ιστορία: Εκαλείτο να αποδείξει εμπράκτως εαν κατ΄αυτόν επρώτευεν η ηδονή της βουλιμικώς νεμομένης εξουσίας ή ο ελληνικός Λαός, η Εθνική Ανεξαρτησία και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Εκαλείτο να προασπίσει την διαχρονία του Ελληνισμού και να περισώσει τα πολυτίμητα αγαθά του. Ημπορούσε να καλέσει δημοσία τα αντίπαλα κόμματα, να τα συνεγείρει ώστε να συγκυβερνήσουν μαζί του, με σκοπόν να τιμήσουν και να στηρίξουν το «όχι» της πλειοψηφικής αξιοπρεπείας, όπως κατεδείχθη στο δημοψήφισμα, το ηθικό σθένος του Λαού μας, ο οποίος κυριολεκτικώς πενόμενος και εξαθλιωμένος  ηρνήθη τον βάναυσο εξευτελισμό των Δανειστών και των Αγορών.

Μετά το μεταξικόν «όχι» του 1940, η Πρόνοια εχορήγησε και πάλιν την ευκαιρία να ομονοήσουν  οι Eλληνες για το αταξικό «κοινό καλό» του εθνικού συνόλου και να εξοβελίσουν την εγωπαθή ατομιστική ιδιοτέλεια που εγγίζει τον εκβαρβαρισμό και την αποκτήνωση. Μας εχορηγήθη η δυνατότης της ιστορικής επιλογής: Να υποταχθούμε  σε ξένους δυνάστες ή αγωνιζώμενοι να αναστήσουμε εξ υπαρχής την ιδιοπρόσωπο συλλογικότητά μας  με  εθνικούς στόχους που υπερβαίνουν την ευτέλεια της βουλιμικής απληστίας ατόμων και φατριών.

Oμως ο κ. Tσίπρας ηρνήθη υπερηφάνως να γράψει Iστορία. Απεδείχθη τρισμεγίστως σπιθαμιαίος ως προς τις προδιαγραφές του Λαϊκού Ηγέτη,  εμετρήθη και εκριθη από τα κυβερνητικά του «αντανακλαστικά». Απέδειξε, περιτράνως και «εντειχισμένος» στην ιδιοπάθειά του, «χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», ότι διενήργησεν απερισκέπτως το δημοψήφισμα βέβαιος ων για την υπερψήφιση του «ναι», δηλαδή βέβαιος για την μαζική λαϊκή συναίνεση στην ελεεινή ολιγωρία του, στην ξενόδουλο και ξενωφελή του κυβίστηση. Ματαίως! Ο αποχαυνούμενος και οχλοποιούμενος επι δεκατίες λαός δεν εμάσησεν άλλο «κουτόχορτο», αλλά και ο ακώλυτος τολμητίας φαρσέρ δεν εδίστασε να αγνοήσει απροκαλύπτως την καταφανή λαϊκή άρνηση, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία  με τις ευλογίες των ξένων εθνεμπόρων.

Κατόπιν, ο ταλαντούχος αυτός πολιτικός θεατρίνος, ο πρωταγωνιστής της Νέας «Αριστεράς», ο λατρεμένος jeune premier των επιζωσών ελασιτισσών, έτυχεν και της σπανιωτάτης ιστορικής ευνοίας μιας διαδοχικής δευτέρας ευκαιρίας: Προεκήρυξεν εκλογές, όπου εξεδηλώθη πρόδηλος η σαφής άρνηση να καταξιώσουν οι απεγνωσμένοι και αηδιασμένοι πολίτες την αμετανόητο και προκλητική αχρειότητα των «γαλαζοπράσινων» προκατόχων του κ. Tσίπρα, των γνωστών και ως «Σαμαροβενιζέλοι». Στις εν λόγω εκλογές η μετρηθείσα αποχή ήταν βεβαίως αποκαλυπτική απογοητεύσεως, αηδίας και απελπισίας των εν πολλοίς μωροπίστων πολιτών, αλλ΄ όμως όσοι εψήφισαν εχάρισαν και πάλιν την νίκη στον κ. Tσίπρα. Δευτέρα ευκαιρία, αλλά για δευτέρα φορά ηρνήθη ο κ. Tσίπρας να αναχθεί από την ευτέλεια  του μικροπολιτικού κομματάρχη με  κομμουνιστική πατίνα στην αποστολή του Λαϊκού Ηγέτη.

Μάλιστα, εζήτησεν προκλητικώς  από τους σοσιαλφιλελευθέρους ασπόνδους «αντιπάλους» του να υπερψηφίσουν μαζί του και τρίτο, «αριστερό» τώρα «μνημόνιο». Φρούδο, παρασαδιστικό και εξόχως ταπεινωτικό για την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία και την υπολειμματική εθνική αξιοπρέπεια. Kαι αυτοί βεβαίως το απεδέχθησαν… ασμένως. Εξ άλλου υπήρξαν οι ίδιοι φυσικοί αυτουργοί του άφρονος και εγκληματικού υπερδανεισμού, ο οποίος ετροφοδότησεν αποκλειστικώς το σιχαμερό πελατειακό τους κράτος, αλλά συνάμα υπήρξαν αείποτε και μαζοχιστικοί λάτρεις κάθε «φιλοευρωπαϊκής» συμπεριφοράς, φανατικοί θειασώτες του πλέον ωμού, εμφανούς και γνησίου αμοραλισμού πάσης φύσεως.

Αυτός ήταν ο «ελλαδίτης» Νεοαριστερός και παλαιοκομμουνιστής τέως πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, που κατόρθωσε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών: Tόσον ενδοτικός, ξενόδουλος, μεταπρατικός και αδιαφοροποίητος όσον και ο οιοσδήποτε «ηγέτης» οποιουδήποτε μετα-αποικιακού κρατικού μορφώματος. Τόσον αποχρωματισμένος από κάθε ενεργό πολιτισμική ελληνικότητα, όσον και υπάκουος ωσάν επαιτών δανειολήπτης εξαρτημένος για την «δόση» του από τις «Aγορές» των Επικυριάρχων. Ολοσχερώς ανελλήνιστος  στην ελειμματική παιδεία, στην χρησιμοθηρική λογική και  στην διάτρητο κοσμοθεώρησή του.

Απλούστατα λοιπόν, η επακολουθήσασα τραγελαφική συνθηκολόγηση με τους ξένους δανειστές και η πρόθυμος υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στους Διεθνείς Πλουτοκράτες Επικυριάρχους, κατέστησε αδύνατο την επιδίωξη των μεγάλων …. σοσιαλιστικών σκοπών και των αριστερών υπερμετρωπικών οραμάτων, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Οπότε επηκολούθησεν η φιλελευθέρα επέλαση της μητσοτακικής ΝΔ.

Ευτυχώς έως τούδε η Ελλάς ουδέποτε υπήρξεν εκτενές  φυτώριον φιλελευθέρων πολιτικών ή ζυμωτήριον φιλελευθέρας ιδεολογίας, οπότε ο μεταπολεμικός ελληνικός «μεταπρατικός» και εισαγόμενος (κυρίως αγγλοαμερικανικός) φιλελευθερισμός εστηρίχθη αναγκαστικώς στην βακτηρία της εκάστοτε «λαϊκής» δεξιάς.

Δεξιόθεν λοιπον του φιλελευθέρου πρωθυπουργού Μητσοτάκη ελλοχεύει ασμένως η δρώσα δίκην… νεοδημοκρατικού νάρθηκος «λαϊκή δεξιά» (τύπου Αδώνιδος Γεωργιάδη ή και Μαυρουδή Βορίδη). Η ωφελιμιστική γόμα η οποία κρατεί «ενωμένες» στην Νέα Δημοκρατία αυτές τις δύο φατρίες (της «λαϊκής» και της «φιλελευθέρας» δεξιάς) είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή η διεθνώς καθεστηκυία  και καθεστωτική ιδέα πως το κέρδος και η καπιταλιστική ιδιωτική ιδιοκτησία είναι  η μόνη οδός προς την «κοινωνική πρόοδο» και την «ανάπτυξη», ενώ απαιτείται «ελευθέρα λειτουργία» του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, «ελευθέρα επιχειρηματικότης» και «ελεύθερος ανταγωνισμός» (Ευώνυμος έως τοξικότητος «ελευθερία» της οικονομίας, εις βάρος της Πολιτικής και της Λαϊκής Κοινότητος, ώστε οι πλουτοκράτες ανέτως να κερδίζουν περισσότερον).

Αυτές οι δύο φατρίες (η μία με «εκσυγχρονιστική» πρόσοψη και η άλλη με «εθνικοπατριωτική») έχουν σχηματίσει ήδη ένα πολυεπίπεδο ηγεμονικό πήγμα, με την αφειδή και ενεργό υλική υποστήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Η αστοδεξιά  «πολυκατοικία» δεν έχει μόνον ενοικιαστή, εν προκειμένω την (κατά Κούλη Μητσοτάκη ανανεωθείσα) Νέα Δημοκρατία, αλλά βεβαίως και (τουλάχιστον μεταπολεμικόν) ιδιοκτήτη, την εφοπλιστική πλουτοκρατία του τόπου.

Εν ευθέτω χρόνω, ο κ. Κούλης Μητσοτάκης θα αντιληφθεί πως είναι πράγματι δυσχερές να χαλιναγωγήσει την «λαϊκή δεξιά» φατρία και γενικότερον την «δεξιά» πτέρυγα του κόμματός του. Οι ιδιοκτήτες της «δεξιάς πολυκατοικίας»,  άρα και υποβολείς της Νέας Δημοκρατίας, ήτοι οι Έλληνες εφοπλιστές, δεν είναι πεφωτισμένοι φιλελεύθεροι αστοί, σφόδρα ενδιαφερόμενοι για τα σκιώδη ή απτά δημοκρατικά «ιδεώδη». [Στην πλειοψηφία τους είναι ωμοί και σκληροί άνθρωποι, που γνωρίζουν μόνον για Χρήμα, Κέρδος και…. Ορθοδοξία (μάλλον ως ατταβιστική υπεραναπλήρωση αμαρτιών)].

Συνεπώς είναι λίαν πιθανόν ότι η ελληνική «εξωστρέφεια» που διεφήμισεν επιμόνως και αποζητεί εναγωνίως η «λευκοσιδηρά» κυβέρνηση Μητσοτάκη θα υπακούσει στο τάχα ρηξικέλευθο, «πατριωτικό» και….. «επαναστατικό» δίπτυχο που εχάραξαν ανενδοιάστως οι έχοντες και κατέχοντες  από ημίσεως αιώνος και ένθεν: «Ζεστό» Χρήμα και Κέρδος (παντοιοτρόπως),  αλλά  με… επίπαση Ορθοδοξίας (sic!)

Bεβαίως οι έως τούδε  προπαρασκευαστικές εξαγγελίες Μητσοτάκη εξαντλούνται στην σκιαγράφηση  μιας στενόκαρδης και διαχειριστικής εκδοχής της πολιτικής, μιας χρησιμοθηρικής «απολίτικης πολιτικής», ταυτοσήμου προς εκείνην  που εξεμηδένισε τους προκατόχους του.

Ο μεταπολιτευτικώς κυρίαρχος, κτηνώδης πρωτογονισμός του ψυχοπαθούς ατομοκεντρισμού είναι γέννημα – θρέμμα του εμπράκτου μεθοδικού αφανισμού όλων των παραγόντων της κοινωνικής συνοχής (εθνικής και ιστορικής συνειδήσεως, αξιοκρατίας, πατριωτισμού και γλωσσικής καλλιεργείας). Eίναι ο σχηματοποιημένος, επί τεσσαρακονταπεντετία συστηματικώς καλλιεργηθείς αντεθνικός μηδενισμός, καλλιεργηθείς επιμελώς από τις εθνοαποδομητικές και ζοφερές ψυχοπαθητικές δυνάμεις του δήθεν «εκσυγχρονισμού» και της δήθεν «προόδου». Αποτελεί δε τρομακτικό γεγονός, ότι η αμόρφωτος, μηδενιστική και ληστρική οίηση, (κατεστημένη στην εξουσία, όποιο καθεστωτικό κόμμα και αν κυβερνά την Πατρίδα), όχι μόνον επροπαγάνδισε με πάθος, αλλά και επανηγύρισε ασυστόλως την εκλογήν του κ. Mητσοτάκη στο πρωθυπουργικόν αξίωμα. Γιατί; Θα το ιδούμε προ οφθαλμών λίαν συντόμως.

Τα ανωτέρω ενέχουν βαρύνουσα σημασία, διότι κατά τα νυν φαινόμενα και υπό συνθήκες περιφερειακής (τουλάχιστον) ειρήνης, στα επόμενα χρόνια η Ελλάς θα τύχει στοιχειωδώς «αναπτύξεως», έστω και εκλεκτικής, (εδώ δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός της σκοπουμένης οικονομικής συμπλεύσεως με το κραταιόν Ισραήλ). Το κομβικό διακύβευμα των εθνικών εκλογών του περυσινού Ιουλίου ήταν πώς ακριβώς και από ποίους διαχειριστές θα αξιοποιηθεί η ανάπτυξη αυτή. Άρα οι Επικυρίαρχοι και τα εντόπια ενεργούμενά τους  συνεξετίμησαν οποιανδήποτε ενδεχομένη μετεκλογική απόφαση, ενέργεια, διαδικασία ή και κατάσταση που πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο τα κέρδη τους, εάν ελαμβάνοντο  λανθασμένες κυβερνητικές αποφάσεις, ή εδημιουργούντο «άσχημες εξελίξεις», εκτιμώμενες και εμπειρικώς (εξ ου και ο ποικιλοτρόπως μεθοδευθείς και διενεργηθείς εξοβελισμός του Κινήματος από το κοινοβούλιο).

Μια αδρά επισκόπηση του βραχέος πολιτικού  ορίζοντος καταδεικνύει ότι, η δολία παραλλαγή εξουσίας της λιμαλέας, λημαλέας, «αντιεξουσιαστικής» και εξουσιομανούς «Αριστεράς» του… ρεφορμιστή κ. Τσίπρα, επι του παρόντος εξηνεμίσθη. Ότι υπήρξεν ως πολιτικόν έργον της, ευτυχώς κατεποντίσθη το 2015, ομού με το διαβόητον «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Δυστυχώς  όμως κατέλειπε στο Έθνος την αιμάσουσα προδοτική «Συμφωνία των Πρεσπών», στηριζομένη από τους τραγελαφικούς … ελαφροπατριώτες του συγκυβερνήσαντος κ. Καμένου.

Αντ’ αυτής της γελοίας και αλλοκότου εθνοαποδομητικής πολιτικής την οποίαν εξήσκησε το θρασύ κυβερνητικό «διώνυμο», ο κ. Κούλης Μητσοτάκης εσχημάτισε μιαν κυβέρνηση τεχνοκρατών, η οποία φαίνεται ότι μακροπροθέσμως προκρίνει το συναινετικό προς την πλουτοκρατία και «ξενόφιλο» πρότυπο – μοντέλο αντιεθνικιστικής και αντιλαϊκής διαχειρίσεως: Χαρακτηριστικώς επισημαίνονται πρακτικές και ευχολόγια παραλόγου ανοχής προς τους παρατύπους μετανάστες, καθώς και προς τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς και τους Αλβανούς ανθέλληνες.  Επίσης διαφαίνεται ανενδοίαστος υποταγή στους πλουτοκράτες, (που απαιτούν επιμόνως περικοπή του φόρου μερισμάτων και κληρονομίας, του εταιρικού φόρου, καθώς βεβαίως και της εμμέσου φορολογίας).

Η ανεκτική προθυμία του, αλλά και η διεθνής και  εντόπιος παντοειδής υποστήριξη της οποίας έτυχεν ο κ. Κούλης – Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ενδεικτικές των επαρκών  διαπιστευτηρίων συνεχείας με τον πατέρα του, ώστε  να παραμείνει εν πολλοίς ανενόχλητος στην εξουσία. Αλλ΄όμως  η κυβέρνησή του δεν θα ανθέξει ευκόλως τις ενδεχόμενες «εκ Δεξιών» της πιέσεις, ιδιαιτέρως εάν οι διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος δημιουργήσουν αδιέξοδον ασυμβατότητος μεταξύ των  προσδοκιών της «Δεξιάς» και των εμμονικών απαιτήσεεων της «ευρώπης». Τότε ο κ. Μητσοτάκης θα εξαναγκασθεί εκ των περιστάσεων να απορρίψει και να αποσκορακίσει τον αγαπημένο φιλελεύθερο μανδύα του, ακολουθών  την οιανδήποτε έξωθεν προτεινομένη φενάκη πολιτικής, όπως θα υποδεικνύουν οι βουλιμικοί Επικυρίαρχοι. Άλλως θα έχει την ιδία άτροπο πολιτική μοίρα με τον γεννήτορά του.

Εμείς από την πλευρά μας είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε ότι, δεν θα επιτύχουμε την ζητουμένη Εθνικιστική Ενότητα Σκέψεως και Δράσεως όταν δεν αλλάζει ο ίδιος ο τρόπος σκέψεώς μας, όταν δεν επαναξιούνται οι θεμελιώδεις αρχές και οι απερίγραπτες χαρές της Συντροφικότητος,  της Λαϊκής Κοινότητος, της Ηγεσίας, της Τιμής, της Πίστεως και της Παραδόσεως.

Για να επέλθει, λοιπόν, η κρίσιμη πολιτική αλλαγή απαιτείται Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα, που δεν θα λειτουργεί ωσάν αποστειρωμένη και πολιτικώς ορθή «Μη Κυβερνητική Οργάνωση», αλλά θα αναπτύσσει την μοναδική «Μαχητική Ποίησή» του μέσα στην Πολιτική Πράξη, με την εμπνευσμένη δημιουργία νέων σχέσεων και τρόπων, με την αλλαγή ολοκλήρου του παρελθόντος τρόπου ζωής, την αλλαγή του συσχετισμού των Αξιών και την επιστροφή μας στο «Εμείς» και στην συν-πάθεια, αλλά και στην ολοσχερή απομείωση και εν τέλει εξάλειψη των ναρκισσισμών και της Εγω-παθείας. Αυτά σημαίνουν την δημιουργία του οράματός μας για έναν Εθνικιστικό «Τρίτον Ελληνικό Πολιτισμό», στον οποίον θα εντάσσεται η Πολιτική και αντιστρόφως.

Τέλος, εις ότι αφορά στο μαρξικό σχόλιο από το πραναφερθέν βιβλίο : «Ό Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση, πως όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα καί πρόσωπα παρουσιάζονται, σάν νά πούμε, δυό φορές. Ξέχασε νά προσθέσει, τή μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα», που αφορά σε μια διαπίστωση του μεγάλου ιδεαλιστή Γερμανού φιλοσόφου Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ («Διαλέξεις περί της φιλοσοφίας της ιστορίας» – Γ’ μέρος), η διαλυτική και απαξιωτική ειρωνία του σχολίου  δεν δύναται να ανατρέψει την  ιστορική πραγματικότητα: Καμία πανωλεθρία, ήττα, κατάρρευση ή οπισθοχώρηση δεν εξαλείφει τα προηγηθέντα κατορθώματα και τις νίκες στον Αγώνα!

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αθ. Κωνσταντίνου (Ευρωβουλευτής) : Διαμαρτυρία στην μόνιμη αντιπροσωπεία της ΕΕ στις ΗΠΑ για τις δηλώσεις Μπερνς.

KONSTANTINOU MEP

Στις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών και πρώην πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην Αθήνα, Νίκολας Μπερνς, αναφέρθηκε από τις Βρυξέλλες ο Αθανάσιος Κωνσταντίνου, Μη Εγγεγραμμένος Ευρωβουλευτής, εκλεγμένος με τον Λαϊκό Σύνδεσμο, καλώντας τον πρόεδρο της μόνιμης αντιπροσωπείας της ΕΕ στις ΗΠΑ κο Συκόρσκυ να παρέμβει.

“Η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει ποιοι είναι ουσιαστικά σύμμαχοί της , και ποιοι την εκμεταλλεύονται”, είπε χαρακτηριστικά.

Υπενθυμίζουμε ότι, μιλώντας στο συνέδριο Delphi Forum, στην Ουάσιγκτον, και απαντώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου Αθανασίου Ελλις, ο κ. Μπερνς απέκλεισε την εμπλοκή του προέδρου Τραμπ σε περίπτωση αντιπαραθέσεως μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, λέγοντας «Λυπάμαι που το λέω, αλλά αν η Ελλάδα χρειαστεί την στήριξη των ΗΠΑ σε θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, δεν νομίζω ότι θα την έχει από τον πρόεδρο Τραμπ». Πρόκειται σαφώς για αιχμή εναντίον του Προέδρου Τραμπ, ο οποίος διήλθε μόλις την διαδικασία των δημόσιων ακροάσεων που οργανώθηκαν στην Βουλή των Αντιπροσώπων για το λεγόμενο “ουκρανικό σκάνδαλο”. Ο κ. Μπερνς έσπευσε να απαλύνει την αρχική του τοποθέτηση λέγοντας το αυτονόητο, ότι δηλαδή “τα υπουργεία Εξωτερικών και Αμυνας των ΗΠΑ θα είναι πιο αξιόπιστοι συνομιλητές σε περίπτωση ανάγκης”, προσθέτοντας το ιστορικά αποδεδειγμένο ότι «δεν μπορώ να φανταστώ ένα υποθετικό σενάριο έντασης όπου η Ελλάδα θα είναι ο επιτιθέμενος».

Απαντώντας στις δηλώσεις Μπερνς ο Ελληνας Ευρωβουλευτής κ. Αθανάσιος Κωνσταντίνου υπενθύμισε την μακροχρόνια Ελληνο-Αμερικανική συμμαχία και την στήριξη της Ελλάδος στα πλαίσια του ΝΑΤΟ αλλά και παλαιότερα, στους Παγκοσμίους Πολέμους και κατά τον πόλεμο στην Κορέα.

Ο κ. Κωνσταντίνου αναφέρθηκε στο σχέδιο διχοτόμησης του Αιγαίου, κατήγγειλε την Τουρκία ότι έχει υιοθετήσει τον ρόλο του “νταή” στην περιοχή, ενώ υπογράμμισε και την παρουσία στρατού κατοχής στην Κύπρο η οποία αποτελεί χώρα-μέλος της ΕΕ.

Ακολουθούν οι δηλώσεις του Ελληνα Ευρωβουλευτή