Ο κόλπος, η λογική και η δύναμη του εφικτού

“Θεέ μου, χάρισέ μου την ηρεμία να δεχθώ τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, το θάρρος να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ, και την σοφία να γνωρίζω την διαφορά”.

Ενα συνέδριο-μαϊμού

Η καυτή διαμάχη για το συνέδριο που θα έδινε τάχα απαντήσεις στα ζητήματα της γονιμότητας και της υπογεννητικότητας έγινε αφορμή να καταδειχθεί για ακόμα μια φορά η επιφανειακή προσέγγιση-κοινώς πασάλειμμα- της πατριωτικής μεριάς. Κανένα συνέδριο δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στο δημογραφικό ζήτημα το οποίο, μαθήτρια ούσα το έβαζαν οι καθηγητές ως θέμα εκθέσεως στο Γυμνάσιο. Από τότε έχουν περάσει τρεις δεκαετίες, κι αυτό και μόνο δείχνει την υποκρισία των πολιτικών ανδρών και γυναικών Δεξιάς κι Αριστεράς και την προφανή πρόθεσή τους να επιτείνουν το πρόβλημα ως τον σημερινό μαζικό εποικισμό τον οποίο μάλιστα προβάλλουν ως λύση.

Εν προκειμένω, οι μεν κυβερνητικοί επιχείρησαν να ψαρέψουν στα θολά νερά του παραζαλισμένου “πατριωτικού χώρου” και της πλαδαρής “εθνικόφρονος βάσεως”, οι δε ανθέλληνες όλων των παρατάξεων βρήκαν την ευκαιρία να φιμώσουν κι αυτή την άσφαιρη πρωτοβουλία. Γιατί αυτά λένε οι σχολές όπου έχουν θητεύσει οι “προοδευτικοί” Αριστεράς και Δεξιάς, είτε βρίσκονται στον Περισσό είτε στο Τζορτζτάουν: Δεν αφήνουμε καμία κουβέντα να πέσει κάτω, καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, ακόμα κι αν (ή μήπως ιδίως αν) έχει να κάνει με τον κόλπο των γυναικών.

Οι “πατριώτες” που τάχα λυσσομανούν για το δημογραφικό και αντιμάχονται την “Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών”, θα περίμενε κανείς αναλόγως ηλικίας να έχουν σπείρει από ένα-δυο παιδιά τουλάχιστον ο καθένας, αν δεν είναι πολύτεκνοι. Είτε ως φυλετιστής Ελληνας είτε ως Μπουόν Κριστιάνο, αυτό λέει το καθήκον σου. Όχι, όμως. Γιατί, ποια είναι αυτή που πάει να γκαστρωθεί (μοναχή της, υποθέτουμε) και να σε τυλίξει εσένα το αχτύπητο κελεπούρι; Και γιατί να φορτωθεί το παραφουσκωμένο σιλικόνες εργαλείο βιοπορισμού σου καμιά δεκαριά κιλά σε κάθε εγκυμοσύνη; Οπως είπε η συχωρεμένη Μαρία Λεζίνσκα, η ζωή της γυναίκας είναι “πάντα να πλαγιάζει, πάντα να χοντραίνει και πάντα να γεννά”. Η Λεζίνσκα, κόρη του βασιλιά της Πολωνίας και βασίλισσα της Γαλλίας γέννησε 10 παιδιά. Ποια ήταν μπροστά στην Τάνια από το Αιγάλεω και τον Ακη από την Καλλιθέα που περιμένουν πώς και τι να ανοίξουν οι πλατφόρμες για να ξελιγωθούν στα κοκτέλια στην Μύκονο ή έστω στα Σεπόλια; Αλλα λες, και άλλα κάνεις.

Η ανάγκη για λογική σκέψη

Οπως λέει η προσευχή των ΑΑ την οποίαν παραθέσαμε στην αρχή, αν είναι να αλλάξουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, χρειάζεται να έχουμε επίγνωση του τι αλλάζει και τι όχι. Αρέσει-δεν αρέσει, εγκρίνουμε-δεν εγκρίνουμε τις πολιτικές των διεθνών διευθυντηρίων και των πολιτικών μαριονετών τους, η Ελλάδα χάνεται, η Ευρώπη χάνεται, κι οι “πατριώτες” βγάζουν περιπαθείς Φιλιππικούς για την αναγκαιότητα της σωτηρίας του Εθνους -αν μπουν στην Βουλή, φυσικά, γιατί πιο πριν κωλύονται-, και το τι χρώμα ψαθάκι φορούσε ο τάδε ή ο δείνα διανοητής που δεν θα κάθονταν ούτε σαν σκόνη στο μποτάκι του στους αθηναϊκούς χωματόδρομους του 19ου αιώνα.

Δεν υπάρχει λοιπον λύση στην εποχή της αντιστροφής των πάντων, εδώ όπου διαστροφή δεν είναι να σκοτώνεις όσα παιδιά ξεφεύγουν από τα 42 διαφορετικά “μέτρα προστασίας” που έχεις πάρει, αλλά το πλέον φυσιολογικό: να ερωτεύεσαι και να γεννάς; Φυσικά και υπάρχει και μπορεί να την δώσει μόνο ο Παντοδύναμος με όχημα κάποιους ανθρώπους Του. Οι μεγάλοι σταυροί και τα κεριά, οι ξαφνικές ευσέβειες, οι κουβέντες πεταμένες σαν φλούδια από πασατέμπο, και οι αρμουμπολογίες των εφήμερων ανθρώπων εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και ευρέθηκαν λειψές.

Η δύναμη του εφικτού

Συχνά το χιμαιρικό έγινε πρόσχημα για να αποφύγει ο οκνηρός “πατριώτης” να καταπιαστεί με τα πρακτικά και να δώσει λύσεις εκεί όπου θα μπορούσε. Δείχνοντας με το δάχτυλο το μέλλον, στέρησε από το Έθνος το Παρόν. Κατηγορώντας για συμβιβασμό όσους κυνήγησαν το εφικτό, σπουδές, εργασία, οικογένεια, απέφυγαν να κοπιάσουν για το παράδειγμα που χρειάζεται ένας λαός για να ακολουθήσει την ηγεσία του. Και τώρα, τι; Στις εσχατιές του Φυσικού κόσμου απέναντι στον κόσμο των ψευδαισθήσεων, είναι ανάγκη να στραφούμε στο απαραίτητο δίπολο: Πίστη στην Φυσική Τάξη Πραγμάτων και στην θεϊκή προέλευση της Ζωής, και λογική που θα ξεχωρίζει τι μπορεί να αλλάξει και τι όχι. Η ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή των πραγμάτων και στην επιθυμία για αλλαγή είναι, εξ άλλου, καθοριστική για την ψυχική και πνευματική μας υγεία. Αλλά όχι μόνο για αυτό. Η αντίληψη και η αποδοχή της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση κάθε προσπάθειας για βελτίωση.

Στον σημερινό παγκόσμιο ιστό των εντολοδόχων κυβερνητών, δεν μπορεί να αδειάσει ούτε η ΄Ελλάδα ούτε η Ευρωπη απο τους επήλυδες ειδικά τους δεύτερης και τρίτης γενιάς. Μπορεί όμως να αποκατασταθεί η αγάπη του τόπου και η συμπόνοια του Ελληνα για τον Ελληνα, που πλήγησαν συστηματικά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και την με κάθε αφορμή καλλιεργούμενη διχόνοια μεταξύ των Ελλήνων.

Η ενεργητική αγάπη της Πατρίδας

Στους πρώτους εννέα στίχους της Οδύσσειας χαράζεται με δυο λέξεις, η απερίγραπτη, η βαθιά αγάπη των Ελλήνων για την γη τους. Καμιά άλλη γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει την αγάπη του Ελληνα για το σπίτι του, την πατρίδα του, το βιος του. Το “νόστιμον ήμαρ” στο α9 της Οδύσειας μας θυμίζει πως το σπίτι του, δεν είναι για τον Ελληνα ένας προορισμός με λήζινγκ. Είναι “το πατρικό” του. Είναι ο φυσικός και μαζί πνευματικός χώρος όπου ζουν οι αναμνήσεις του, φυλάγονται οι ιστορίες των γονιών του, ξανανθίζουν οι μυρωδιές των γιασεμιών, κι αναπαράγονται οι γεύσεις από την χύτρα της μάνας πάνω στην φωτιά.

Αν λοιπόν θέλουμε να αλλάξουμε την Πατρίδα, πρέπει χώρια από το μίσος για ό,τι μας μισεί, να δείξουμε αγάπη για ό,τι πραγματικά, δηλαδή με πράξεις, αγαπάμε. “Ούτοι έφυν συνέχθειν, αλλά συμφιλείν”. Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ, διδάσκει η εμβληματικότερη επαναστατική παραδοσιοκρατική φωνή της αρχαιότητας, η Αντιγόνη. Νωρίτερα, ο Έρως, κατά τον Παρμενίδη, είναι ο πρώτος θεός, και κατά τον Ησίοδο αυτός που συνέχει τον κόσμο. Απέναντι σε ό,τι επειχειρεί να διαλύσει αυτά που αγαπάμε, μπορούμε να σταθούμε μονάχα με την συνοχή.

Βέβαια, η αγάπη της γης και των ανθρώπων θέλει αμφισβήτηση όσων ο σύγχρονος κόσμος προωθεί προκειμένου να φθάσει ο κάθε σκώληκας στην κορυφή “έρποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά του”. Το ψέμμα και η απάτη αποτελούν ανέκαθεν εργαλεία των αρχιτεκτόνων που κατά καιρούς επεχείρησαν τις Μεγάλες Επανεκκινήσεις της ανθρωπότητας, στην Γαλλική, στην Βιομηχανική και στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση, στον Μάη του ’68 και στην πτώση του τείχους του Βερολίνου. Κι αν θελήσουμε να μιλήσουμε για την θρησκεία, η εξαπάτηση έβγαλε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο, σταύρωσε τον Γιο του Θεού και επέφερε την καταστροφή της γενιάς του Λυκάωνα. Γιατί λοιπόν να μας κάνει εντύπωση το τωρινό ψεύδος κι η απάτη που έλαχε στην γενιά μας;

Οπως επιτυχώς περιγράφει το σκίτσο που συνοδεύει τούτο το κείμενο, η μπουγάδα που στεγνώνει στον αέρα και στον ήλιο είναι αποτέλεσμα της τελευταίας τεχνολογίας, συνδυασμού ηλιακής και αιολικής ενέργειας. Ψεύδη δήθεν αθώα και αβλαβή, οφθαλμοφανής εξαπάτηση των αφελών που αγοράζουν προοδευτισμό. Εμείς οι Έλληνες, ό,τι χρειαζόμαστε το έχουμε, όσο έχουμε δικά μας το αίμα και το χώμα μας.

Εμπρός στους ισχυρούς του κόσμου που σαν καπνός θα χαθούν μπροστά στο υπέρτερο θέλημα του Δημιουργού, ας ξαναθυμηθούμε την Σοφόκλειο στιχομυθία Κρέοντα-Αντιγόνης:

KΡΕΩΝ: Εσύ μόνη από όλους εδώ

τους Θηβαίους το βλέπεις αυτό;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Το βλέπουν και αυτοί.

Μπροστά σου όμως

κλείνουν το στόμα τους.

ΚΡΕΩΝ: Εσύ δεν ντρέπεσαι

να σκέφτεσαι

διαφορετικά από αυτούς εδώ;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Δεν είναι ντροπή

να σέβεσαι τους αδερφούς σου.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το “Σύνδρομο της Σπηλιάς” και ένα συνέδριο για την τροφή

Κάθε χρόνο πραγματοποιείται στην Οξφόρδη ένα συνέδριο με αντικείμενο την τροφή των ανθρώπων. Φέτος το θέμα του συμποσίου είναι “Τροφή και Φαντασία”. Δεν πρόκειται βέβαια για διαγωνισμό μαγειρικής αλλά για μια συζήτηση που εξερευνά τις νέες (και συχνά παλιές) συνήθειες των ανθρώπων, όπως φέτος τον άνθρωπο -τροφοσυλλέκτη (μια σπαρακτική αναπαραγωγή της ανθρώπινης φαντασίωσης για επιστροφή στον αγνό κόσμο των Πρωτοπλάστων και την Χρυσή Εποχή των ανθρώπινων πολιτισμών), την φανταστική κουζίνα της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, αλλά και την απελευθέρωση της δύναμης της φαντασίας μέσω της τροφής ώστε να δημιουργήσουμε το μέλλον που θέλουμε. Αν το καλοσκεφτείς, η πρώτη γυναίκα που παράχωσε τα κουκούτσια από τους καρπούς που έτρωγε αμέριμνη στην γη, εβαλε κυριολεκτικά τον σπόρο μιας μεγάλης ανθρώπινης επανάστασης.

Για να σας δώσω να καταλάβετε τον τρόπο προσέγγισης και το επίπεδο των προσκεκλημένων, μεταξύ των ομιλητών είναι η συγκλονιστική συγγραφέας Μάργκαρετ Ατγουντ, ενώ στην (εικονική) κουζίνα του Συμποσίου, ο σεφ Skye Gyngell φαντάζεται την Άνοιξη στην πράσινη καρδιά του Λονδίνου, η Junya Yamasaki περιστρέφει ένα ωκεάνιο χαϊκού από το Τόκιο μέσω της Ινδίας στο Λος Άντζελες και ο Vigilio Martinez κάνει τα μαγικά του στη Λίμα του Περού.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση και στάθηκε αφορμή γι’ αυτό το κείμενο είναι η αφίσα του Συνεδρίου. Φιλοτεχνημένη από τον Jake Tilson, δείχνει ένα γεμάτο ψυγείο το οποίο με μια δεύτερη και τρίτη ματιά διαπιστώνουμε ότι έχει καταληφθεί από ετερόκλητα αντικείμενα. Η αφίσα αγγίζει μια περιοχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς η οποία σχετίζεται με το φαγητό αλλά σχολιάζει την λαίμαργη συσσώρευση αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, που όλοι λίγο ως πολύ διαπιστώσαμε τον περασμένο χρόνο.

Ο εγκλεισμός με αφορμή την επιδημία και την υγειονομική κρίση ξύπνησε στους ανθρώπους πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης. Ο αμερικανός ψυχίατρος Αρθουρ Μπέργκμαν μιλά για “το σύνδρομο της σπηλιάς”. Το σύνδρομο επηρεάζει άτομα που είναι ανήσυχα για την μετά την πανδημία ζωή και απρόθυμα να εγκαταλείψουν την απομόνωση μετά από περισσότερο από ένα χρόνο ζωής με παραγγελίες για το καταφύγιό τους.

Η υλοποίηση στην καθημερινότητα σεναρίων ταινιών του Χόλυγουντ, προκάλεσε σοβαρές ψυχολογικές μετακινήσεις, ανατροπές και παλλινδρομήσεις. Δεν πρόκειται πλέον για το “σύμπλεγμα της Κατοχής” όπως ειρωνεύονταν τους γονείς μας κάποιοι δημοσιογράφοι. Αναγκασμένοι να μένουν σε αυτήν την χωρίς (ακόμη) σίδερα φυλακή, οι ΄κάποτε παντοδύναμοι μιλένιαλς άρχισαν να μαζεύουν τρόφιμα, ηλεκτρονικά γκάτζετς, αναμνηστικά από ταξίδια δεύτερο χέρι, προϊόντα που αγόρασαν από το διαδίκτυο και τα οποία μάλλον δεν θα τους ενδιέφεραν υπό φυσιολογικές συνθήκες, όταν ένα ποτό των 20 ευρώ άξιζε σαφώς περισσότερο από ένα μπατίκ μαξιλαράκι Δίκαιου Εμπορίου από την Μαδαγασκάρη, για τον βουλιαγμένο καναπέ.

Και δεν έιναι μόνο αυτό. Ο εγκλεισμός οδήγησε σε πωλήσεις 643 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα applications των “έξυπνων” τηλεφώνων μιας μόνο εταιρείας, και μόνο για το 2020, που αντιστοιχεί σε αύξηση 24%. Πωλήσεις συχνά άυλων ψηφιακών προϊόντων και υπηρεσιών αναισθητοποίησης των συναισθημάτων απέναντι στον από τηλεοράσεως βομβαρδισμό τρόμου. Αναρωτιέται κανείς εύλογα, σε ένα σύστημα που μετρά τα πάντα με αριθμούς, αφού ο εγκλεισμός αποφέρει τέτοια κέρδη, γιατί να μην συνεχιστεί και διευρυνθεί η κουλτούρα της απομόνωσης;

Η απομόνωση και ο κυβερνητικός και υπερκρατικός έλεγχος στις καθημερινές δραστηριότητες επέβαλλε μια σειρά από ψυχαναγκαστικές κινήσεις και νέες αγωνίες:

Φοράω μάσκα; Πήρα αναπληρωματική μήπως σπάσει το κορδόνι; Εχω αρκετό αντισηπτικό; Να πάω επίσκεψη ή μήπως είμαστε εκτός της κοινωνικής φούσκας; Εστειλα το σωστό νούμερο για να μου δώσει το απρόσωπο κέντρο άδεια να βγω από το σπίτι μου; Γύρισα έγκαιρα πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας από τις δυνάμεις κατοχής;

Η επιτυχημένη συνταγή διαχωρσιμού των ανθρώπων, το “διαίρει και βασίλευε”, εφαρμόστηκε στην πρώτη περίοδο ως “Κράτησέ τους χωριστά ώστε να φοβούνται ένας-ένας” και στην δεύτερη περίοδο, “επέβαλλε τον διαχωρισμό των εκλεκτών” αυτών με τις σύριγγες έναντι όσων ισχυρίζονται πως “Δεν θα κάνω το εμβόλιο για να μην αλλοιωθεί το DNA μου” (Δημήτρης Γιαννακόπουλος, φαρμακοβιομήχανος ΒΙΑΝΕΞ).

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, η απροθυμία του ομήρου να αποχωριστεί τον θύτη-εκβιαστή που έχει ερωτευθεί ως σωτήρα του από τον κακό έξω κόσμο, έρχεται τώρα στο προσκήνιο. Είναι το πάθος του ηρωινομανούς που αναζητά παθιασμένα την βελόνα, την πρώτη και την δεύτερη, αύριο την τρίτη και την τέταρτη, αλλά και οι κάποτε φυσιολογικές ανθρώπινες ανασφάλειες οι οποίες πλέον αποκτούν ισχυρό εκθέτη: “Θυμάμαι πώς να συναναστραφώ πάλι;” “Δυσκολευόμουν με τις σχέσεις πριν, πώς θα είναι τώρα;”, “Πώς θα με δουν οι φίλοι με τα κιλά της φυλακής, συγγνώμην κρεπάλης, λάθος κατάθλιψης;”

Σύμφωνα με την έρευνα της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, το 49% των ερωτηθέντων ενηλίκων αναφέρουν ότι αισθάνονται ανήσυχοι για την επιστροφή τους στην κοινωνία – και το 48% των εμβολιασμένων ενηλίκων συμφωνούν. Η εθνική κατάθλιψη που προήλθε από την πολιτική των μνημονίων που ακολούθησε ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας, από τον ακροδεξιό ΛΑΟΣ ως τον κάποτε ακραίο ΣΥΡΙΖΑ, εντάθηκε από την πολιτική του φόβου που επέβαλλε και πάλι το πολιτικό φάσμα Αριστεράς-Δεξιάς.

Η ζημιά έγινε, είναι όμως αναστρέψιμη.

Δείπνα με στενούς φίλους σε βεράντες και ταράτσες, ποτάκια σε ανοιχτούς χώρους και μαριδούλα σε κεντράκια που κάποτε σνόμπαρες, ταξίδια στην επαρχία για επαφή με την πραγματική ζωή που δεν πλάστηκε από τσιμέντο αλλά από χώμα και νερό, αποχή από την σύγκριση και την κριτική και ενδυνάμωση της ταυτότητας ενός εκάστου απέναντι στην υστερία και την επιθετικότητα, κλείσιμο της τηλεόρασης και διάβασμα βιβλίων κάτω από την ομπρέλα, είναι μερικά βήματα στο διάλειμμα του καλοκαιριού και πριν ντόπιοι και παγκόσμιοι δήμιοι περάσουν στην εφαρμογή του επόμενου σεναρίου ψυχολογικού πολέμου.

Οσο για το ψυγείο των πανδημικών αποκτημάτων, θα μας θυμίζει πως η φαντασία είναι εκείνη που καθορίζει τις επιλογές μας και τα αποτελέσματά τους. Η φαντασία μεγενθύνει τους φόβους ή βρίσκει λύσεις στα προβλήματα. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, τελικά.

Οι ψευδοεπιστήμες και ο “Υπεράνθρωπος του Νίτσε”

Babel 3. Rin Oozora, Βιετνάμ 2018.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση εξέδωσε προόσφατα μαι μελέτη με αντιμκείμενο τα δικαιώματα της Φύσης σε αντιπαραβολή με τα δικαιώματα επί της Φύσης. Ο τίτλος της αγγόγλωσσης εκδοχής “H Φύση μπορεί να τα καταφέρει καλά;” είναι ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στις λέξεις δίκαιο και σωστό. Αφήνει εκ παραλλήλου να εννοηθεί πως η Φύση μπορεί και να μην ξέρει καλά-καλά τι κάνει, και κάποιοι να έχουν αναλάβει να την συμμορφώσουν. Διόλου παράδοξη σκέψη ανάμεσα στις ανάποδες σκέψεις των πιστών της ανάποδης εποχής στην οποία ζούμε.

Το πρώτο σκέλος της έρευνας βρίσκεται σε αρμονία με τις αντιλήψεις και τις πρακτικές των παραδοσιακών κοινωνιών όπως αυτές επιβίωσαν ως τις μέρες μας μέσω συνηθειών και ιεροπραξιών, φθάνοντας έως το Σήμερα της βιολογικής γεωργίας. Το δεύτερο αναφέρεται στο “κατακυριεύσατε την Γην”, μιαν αντίληψη πάνω στην οποία χτίστηκε ο σύγχρονος κόσμος: την παντοδυναμία του ανθρώπου όπως εκφράζεται με την επιδίωξη να φτιάξει παγκόσμια κέντρα εμπορίου, να κατασκευάσει τον πύργο της Βαβέλ ή να βάλει ο ίδιος φτερά, για να φθάσει τον ουρανό με το σώμα του.

Οι αντιλήψεις αυτές της ανθρώπινης “θεϊκόιτητας” δεν διαφέρουν πολύ από αυτές του βιβλικού εκπεσόντος αγγέλου.

Περιφρονούν με οίηση το ότι άνθρωπος έχει προορισμό ουράνιο, όταν τελειώσει το μονοπάτι του πάνω στην Γη, και πως το πέταγμά του δεν είναι σωματικό αλλά ψυχικό. Η διαστροφή του προορισμού του ανθρώπου με ερμηνείες πονηρές και υστερόβουλες εκ μέρους των επίγειων εξουσιαστών και επίδοξων δυναστών του, τον οδήγησαν στο να ξεχάσει πως είναι μια αιώνια ψυχή η οποία έχει μια περιστασιακή σωματική εμπειρία.

Η πνευματική διαστροφή της πανσοφίας του ανθρώπου είναι βεβαίως γελοία. Εχοντας μελετήσει με ενδιαφέρον και αγάπη τους ανθρώπινους πολιτισμούς και τις ανθρώπινες αντιλήψεις και συμπεριφορές συχνά φθάνουμε σε ερμηνείες για τις οποίες δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Αρχαιολόγοι, Φιλόλογοι και Ψυχολόγοι, ερμηνεύουμε και εικάζουμε, συμπληρώνοντας τα κενά με τις δικές μας παραστάσεις. Ολες οι επιστήμες, άλλωστε, πατούν στις εμπειρικές ερμηνείες των προηγουμένων μελετητών, εκτός από τους ψευδοσοφούς και τους ψευδοπροφήτες των ημερών μας, που θαρρούν πως έχουν την δύναμη να “διορθώνουν” την Φύση όταν δεν τα κάνει καλά.

Τούτες τις μέρες που καιγόταν στην Κορινθία η περιοχή του Σχίνου, κατέχοντες δημόσιο λόγο δίκην από άμβωνος διακόνου, κατηγορούσαν την Φύση πως έκανε τα πεύκα εύφλεκτα και την βλάστηση πυκνή.

Ο τρόπος σκέψης, πίσω από τις δευτερεύουσες τηλεοπτικές αθλιότητες, επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, ανάγοντας τις προσωπικές αδυναμίες και διαστροφές σε επιστημονικοφανή θέσφατα. Δεν διαφέρουν από αυτές των όσων χρηματοδότησαν και χρηματοδοτούν κάθε επιστημονικοφανή θεωρία η οποία βάλθηκε να ανατρέψει την πορεία, τον ρυθμό και την απόλυτη λογική της Δημιουργίας, επιχειρώντας βλάσφημα να βιάσει το πνεύμα και το σώμα της Φύσης. Η λατρεία των επιστημών τις τελευταίες δεκαετίες, ο παραγκωνισμός των ανθρωπιστικών σπουδών και η εμμονή με την διαρκή νεότητα και την αθανασία του σώματος είναι εκφάνσεις αυτής της ροής σκέψεως.

Είναι οι ίδιες παραεπιστημονικές αντιλήψεις που προωθούν και επιβάλλουν τα πειράματα σε καρδιοπαθείς, υπερτασικούς και υπέρβαρους, και άλλες ομάδες που τοποθετούνται σε ένα ιδιότυπο απρτχάιντ ως έχοντες “υποκείμενα νοσήματα” τα οποία σπανίως έως ποτέ θα επέφεραν την άμεση διακοπή της επίγειας ζωής τους.

Είναι οι ίδιες αντιλήψεις και δεν διαφέρουν με την “πολιτική επιστήμη” που έκαιγε στην πυρά τους διαφωνούντες με τις παπικές αντιλήψεις.

Είναι η ίδια “πολιτική επιστήμη” στην υπηρεσία των κοινωνικοπολιτικών προγραμμάτων που τον περασμένο αιώνα έδωσε ώθηση σε θεωρίες που εμπνεύσθηκαν και χρηματοδότησαν διαπρεπείς Αμερικανοί “φιλάνθρωποι” και εξακολουθεί να αποτελεί μοχλό χρηματοδότησης πανεπιστημίων και ερευνητών στην υπηρεσία των κοινωνικοπολιτικών πειραματιστών.

Είναι η ίδια παραθρησκευτική ψευδοεπιστήμη που πίσω από τους δήθεν υψηλόφρονες σκοπούς της προωθεί την ψευδαίσθηση της ηθικής ανωτερότητας των οπαδών της στο όνομα ενός αυτόκλητου ανώτερου σκοπού για την “σωτηρία της ανθρωπότητας”.

Απέναντι στην ψευδοεπιστήμη των κοινωνικών πειραμάτων, οι άνθρωποι έχουμε τα δικά μας εργαλεία: το μυαλό μας, τα πιστεύω που μας παραδόθηκαν από τις παραδοσιακές κοινωνίες των προγόνων μας, την ακεραιότητα της ύπαρξής μας.

Πριν από μερικά χρόνια, μια άρτι αφιχθείσα νεαρά με φιλοδοξίες μοντέλου και κοινωνικής ανελίξεως συνάδελφος, με ρώτησε: “Θα φάτε αυτό;” δείχνοντας το κεσεδάκι με το γιαούρτι που κρατούσα στο χέρι μου. “Αν ζήσω τα επόμενα λεπτά, ναι”, της απάντησα. “Ξέρετε πόσες θερμίδες έχει;” επέμεινε. “Πώς θα φθάσουμε έτσι τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε;” κατέληξε απηυδισμένη.

Δεν θα μεταφέρω αυτολεξί την συζήτηση που ακολούθησε για την οικονομία του χώρου και του χρόνου. Το λυπήθηκα όμως το κοριτσάκι, όπως και όλους όσους παραπλανώνται και παγιδεύονται στην ευκολία του μακρινού και άπιαστου που τους πωλούν ψευδοπροφήτες, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι και καιροσκόποι “σωτήρες” ή μήπως και “θεοί”, κρύβοντας την ράθυμη αδυναμία τους να απαντήσουν στο τωρινό, το άμεσο, αυτό που πραγματικά απασχολεί τον συνάνθρωπο, αυτό για το οποίο βρισκόμαστε στην Γη όπου απολαμβάνουμε την σωματική εμπειρία που μας δόθηκε, πρωτού αναχωρήσουμε για το βασίλειο των Ουρανών.

Ως τότε προτρέπω να πορευτούμε οι ζωντανοί με την ρήση ενός μεγάλου Γάλλου πνευματικού ανθρώπου της παράδοσης:

“Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο, όχι δεν θα τον αλλάξουμε. Όμως δεν θα μας αλλάξει ο κόσμος”.

Κι αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε σήμερα να ελπίσουμε και προς το οποίο πρέπει να εργαστούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το μετακοβιδικό τρελοκομείο

Όχι, λοιπόν, δεν θα είναι τόσο εύκολο. Δεν θα κλειστούμε στα σπίτια μας φτιάχνοντας ψωμάκια, υποκριτές μιας αναγκαστικής, πουριτανικής νοικοκυροσύνης. Δεν θα επιδοθούμε σε ενδοσκόπηση και καθαρμούς, ενώ το λευκό δέρμα μας θα γίνεται ολοένα και πιο διάφανο ελλείψει μελανίνης. Οι ψυχές μας δεν θα γίνουν ελαφρύτερες για να πετάξουν στον Δημιουργό τους χωρίς τα πάθη της σερατονίνης. Δεν θα τελειώσει η ζωή μας πάνω σε ταντρικές τεχνικές που θα έκαναν την Τρούντη Στάυλερ να κοκκινίσει. Η συντέλεια του κόσμου αργεί. Ακόμη και οι πιο διάσημοι γιουτιουμπικοί ιεροκήρυκες, που ξέχυναν απειλές σαν τις ακρίδες των πληγών του Φαραώ, μετά από την αρχική έξαψη, άρχισαν να τα μαζεύουν. Ακόμα και πολιτικοί μεταλλαγμένοι νεοπατριώτες κρατούν πισινή.

Οι δώθε Ταλιμπάν που θα έπεφταν στην κάμινο για την πίστη τους -έτσι τουλάχιστον συστηματικά προέτρεπαν τους υπηκόους-πιστούς να πράξουν, απαιτώντας να τους κάνει ο λαός «υπακοή»-, πλέον προπαγανδίζουν κάθε ανακοίνωση της «Ψηφιακής Διακυβέρνησης» σαν παπαγαλάκια του κατηραμμένου θηρίου. Μάλιστα, κρατούν επισήμως την σωτηρία αποκλειστικά για τους εαυτούληδές τους, διότι εκείνοι, ως «άνθρωποι του θεού» έχουν άμεση πρόσβαση στα Μυστήρια. Ο λαουτζίκος μπορεί να περιμένει κλαίγοντας την μοίρα του, ανάβοντας διαδικτυακά κεράκια και προσφέροντας διαδικτυακά πρόσφορα (με το αζημίωτο).  

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η στάση της επισήμου μαυροντυμένης πνευματικής ηγεσίας, εκκλησιαστικής και ακαδημαϊκής. Αν δεν είχαμε συστηματικά διαπλαστεί να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, επειδή εξαρτόμαστε από τους άλλους για να σχηματίσουμε γνώμη (μέχρι να φθάσεις στην αμοιβάδα και να κάνεις ό,τι διατάσσουν οι Σοφοί),  θα διαπιστώναμε πως η θρησκευτική εξουσία, από τον καιρό της πιο βαθιάς αρχαιότητας, πήγαινε χέρι-χέρι με την κρατική.

Κάποτε εμφανίστηκε ένας αληθινός ριζοσπάστης της πακτωμένης κρατικοθρησκευτικής εξουσίας, ένας επαναστάτης που διακήρυσσε το αυτονόητο, πως άλλο τι χρωστάμε στον Καίσαρα, κι άλλο τι οφείλουμε στο Θείο,  πως άλλο η εξουσία των βασιλιάδων και των θνητών σαν όλους εμάς εξουσιαστών, και άλλο οι νόμοι του Σύμπαντος και η ένωση των άνω θρωσκόντων με τους Ουρανούς. Αφού Τον σκότωσαν η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία της εποχής, είδαν ότι οι ιδέες Του παραήσαν δημοφιλείς για να τις παραβλέψουν, κι έκαναν ό,τι κάνουν και σήμερα οι πολιτικάντηδες: τις εναγκαλίστηκαν κι έφτιαξαν μια νέα κρατική θρησκεία, με τον Αυτοκράτορα Παποκαίσαρα να είναι προστάτης της Πίστης. Κάπως έτσι κατάφεραν να κάνουν μπίζνα από την θυσία Του, και να πηγαίνουν πάσο, την ίδια ώρα που τα πρόβατα συνωστίζονται τρομαγμένα και συνάμα μαγεμένα από τις οιμωγές των λύκων, ποίμνιο χωρίς τσοπάνη.

Κάποιοι άνθρωποι πήραν την σωτηρία τους επάνω τους. Yolo, πάρτυ στα κρυφά, βόλτες στα κρυφά, ζωή στα κρυφά. Πώς να ζήσεις χωρίς αγγίγματα, χωρίς αγκαλιές και ζεστασιά που τάχεις μάθει και τα κουβαλάς από τα σπλάχνα της μάνας σου, κι αν δεν τάχες τότε, τα αναζητάς όλη σου την ζωή; Πώς να δεχθείς πως ο παππούς θα φύγει κλεισμένος σε πλαστική σακούλα σαν αρνί του Πάσχα, άκλαυτος κι αστόλιστος;

Οι εγκλεισμοί στραγγίζουν την ζωή από τους ανθρώπους, όπως οι δράκουλες. 

Η «προσαρμογή στην νέα κανονικότητα» εκφράζεται με τρόπους που προϋπήρχαν της «πανδημίας», αλλά απέκτησαν νέα βαρύτητα με την επιβολή της. Άλλος ξυρίζει το κεφάλι του γουλί επειδή πάντα το γύριζε στο μυαλό του αλλά δεν το είχε τολμήσει γιατί δεν τον άφηνε η μαμά του. Πόσο πρέπει να μισούν τον εαυτό τους και τι ψυχικά τραύματα κουβαλούν όσοι επιβάλλουν στον εαυτό τους αυτοταπεινώσεις σαν το κούρεμα γουλί, τα τατουάζ, το πίρσινγκ, κι άλλα τέτοια βαρβαρικά που μαρκάρουν την επιβολή της ταυτότητας του δούλου στον Άνθρωπο.

Άλλοι επιδίδονται σε γλυπτική πάνω σε γογγύλια, πίνοντας τον παραγόμενο ζωμό, και αναλύουν την μεταφυσική τους εμπειρία σε Ινστα στόρις, κι άλλοι φτιάχνουν φιλετάκια ον κάμερα, με αφοσίωση Χάνιμπαλ Λέκτερ.

Η πορνογραφία κι η αυτοϊκανοποίηση έχουν γίνει νόρμα, αφότου ο εγκλεισμός τις νομιμοποίησε, καθιστώντας «αναγκαία» την ιδιωτική άμα τε και δημόσια εξύμνησή τους ως πιο ασφαλείς από τις επικίνδυνες ανθρώπινες επαφές.  Η λέξη μαλ… έχει πλέον κυριολεκτική σημασία για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερων, υγιών ανθρώπων που διαγκωνίζονται, λένε τα ΜΜΕ και οι αναρτήσεις τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να αποκτήσουν πιστοποιητικό τρυπήματος προκειμένου να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο τους μήπως τους παρακολουθεί ο ρουφιάνος της γειτονιάς.

 Συμπεριφορές ψυχικά ασθενών στην πιο ιδιωτική από τις ιδιωτικές κλινικές, το ίδιο τους το σπίτι. Στις δημόσιες κλινικές, εκεί όπου οι τρόφιμοι δένονται με αλυσίδες, θα κλειδώνονται οσονούπω οι διαφωνούντες. Διόλου τυχαίο που όλοι οι επιφανείς αυτού του κόσμου έχουν μαθητεύσει στα σχολεία της Αριστερής σκέψης, του Σταλινισμού, της Σοβιετίας και των γκουλάγκ.  Υπάρχουν όμως και Δεξιοί οι οποίοι εκθειάζουν την χώρα προέλευσης της πανδημίας για τα αποτελεσματικά μέτρα που λαμβάνει επιβάλλοντας ελέγχους τύπου Ανατολικής Γερμανίας. Ο κομμουνισμός δικαιώνεται από τον Καπιταλισμό.

Ο φαρμακευτικός επισκέπτης που τρούπωνε και σου έπαιρνε την θέση στο ιατρείο για να πουλήσει την πραμάτεια του στον επιστήμονα-γιατρό σου (το συνέδριο στο πεντάστερο ριζόρτ στην Ταϋλάνδη δώρο), έγινε ο υποβολέας του σεναρίου της ζωής σου. Το ποσοστό επί των πωλήσεων αυξάνει όταν αναμειγνύονται και χρηματοδοτήσεις πανεπιστημιακών εδρών, ερευνών, σεμιναρίων, διπλωμάτων και άλλων μέσων ελέγχου της ανθρώπινης λογικής.

Η επιβολή του πιστοποιητικού κορωνικών φρονημάτων, εκτός από τον πρακτικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε «σαραντισμένους» και «ασαράντιστους» της κοβιδιακής εκκλησίας, είναι το πτυχίο της «δικτατορίας των επιστημόνων» που μια ζωή περίμεναν ισχνοί, προσκυνημένοι και κακομοίρηδες στις κουίντες για να πάρουν την εκδίκησή τους από τους ανθρώπους της παραγωγής, της Φύσης και της δύναμης.

Εν τέλει, τι θα γίνει; Πουν  και δεν πουν προφήτες, μάγοι και κάθε λογής δαιμονικές αντανακλάσεις, πρέπει, θαρρώ, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να βάζουμε στην άκρη ή να προσπερνάμε τα σκουπίδια που πετάγουν στην πορεία μας. Και πάντως όχι να καθόμαστε και να τα κοιτάμε και να συνδιαλεγόμαστε μαζί τους, πολύ δε περισσότερο να τους επιτρέπουμε να μας πισωγυρίζουν από την ελευθερία που μας χάρισε η Ελληνική σκέψη απέναντι στις ανατολίτικες σατραπείες και στους λογιών-λογιών τυράννους.

Ο Θεός μαζί μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

21 αλήθειες για το 2021

Οι καβαλάρηδες του Αη Γιωργιού στην Βόνιτσα (πηγή)

Είθισται στο τέλος ενός έτους, να κάνουμε απολογισμό του παλιού, και σχέδια για το νέο.

Εμπρός στον νέο χρόνο οι ακόλουθες προτροπές εύχομαι να εμπνεύσουν κάθε μία και κάθε έναν από εμάς ώστε να συνεχίσουμε να επιλέγουμε και να μην αφηνόμαστε έρμαια στις επιλογές των άλλων που πληρώνουμε πολύ ακριβά. Κυρίως, εύχομαι να συμβάλλουν στο να απεξαρτηθούμε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης το οποίο κρατά δέσμιους πολλούς καλούς Έλληνες.

  1. ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ 2021-Το 2021 θα είναι μια χρονιά αντίστοιχη σε βαρύτητα του 2001. Τότε ήταν η από αέρος ορατή απειλή των άφαντων τρομοκρατών, λόγω της οποίας επιβλήθηκαν παγκοσμίως μέτρα περιορισμού της ελευθερίας και επιτήρηση σε ουσιώδεις τομείς όπως οι μετακινήσεις και οι επικοινωνίες. Το 2021 ο πόλεμος διεξάγεται εναντίον του εναέριου “αόρατου εχθρού”. Ακολυθώντας την “τακτική του σαλαμιού” οι προτροπές να … πλένουμε τα χέρια μας και να μην αγγίζουμε το πρόσωπό μας, έφθασαν κλιμακωτά στο να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία, να μην βλέπουμε ζωντανά του φίλους και τους οικείους μας (αλλά να περνάμε από τα κανάλια ελέγχου των ηλεκτρονικών υπολογιστών) και να δηλώνουμε στον Μεγάλο Αδελφό πού θα πάμε όταν βγούμε από το σπίτι μας. Το 2021 αναμένεται να μάθουμε ότι δεν επιτρέπονται οι μετακινήσεις εάν δεν φέρουμε το ειδικό βουλοκέρι της παγκόσμιας αυθαίρετης, μη εκλεγμένης, αυτοδιορισμένης υπερεξουσίας.
  2. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; -Το 2020 ξεκίνησε και θα συνεχιστεί μια μεγάλη εκκαθάριση σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Διακρίνουμε επιτέλους τι ήταν οφθαλμαπάτη, τι μας κρατούσε παραπλανημένους και τυφλωμένους, σε ποιες παγίδες αφεθήκαμε να πέσουμε. Συνειδητοποιούμε τι αξίζει τον κόπο να πιστεύουμε, σε ποιους μπορούμε να στηριζόμαστε και ποιους αξίζει να στηρίζουμε, τι έχει σημασία και τι είναι βλαπτικό ή περιττό, τι μας δυναμώνει και τι μας απομακρύνει από τα σημαντικά, κάνοντάς μας να σπαταλιόμαστε ασκόπως.
  3. Η ΠΡΟΠΑΓΝΑΔΑ- Εάν υπάρχει ένα πράγμα το οποίο πρέπει να επιδιώξουμε να αλλάξουμε είναι να σταματήσουμε να ακούμε εμείς και οι οικείοι μας τις ειδήσεις των εντεταλμένων προπαγανδιστών. Δεν κρύβουν πλέον -τόσο σίγουροι είναι για την εξουσία τους- ότι πληρώνονται με εκατομμύρια ευρώ για να σταλάζουν στο μυαλό και του πλέον ρωμαλέου πνευματικά, τον φόβο, την αγωνία και την ταραχή. Εάν δεν βλέπαμε ειδήσεις, το πιο πιθανόν είναι ότι θα καταγράφαμε στην αντίληψή μας μια υπαρκτή, σοβαρή επιδημία γρίππης, για την οποία δεν θα επιτρέπαμε βεβαίως να μας αφαιρεθούν θεμελιώδη δικαιώματα όπως της εξόδου από το σπίτι μας ή των θρησκευτικών μας τελετουργιών με την χρήση έστω προστατευτικών μέσων.
  4. TO MIKΡΟΣΥΜΠΑΝ-Ο μικρόκοσμος στον οποίον ο καθένας μας κινείται δεν αποτελεί τον σύμπαντα κόσμο. Η διαδικτυακή εικόνα των “επαναστατών” είναι αποτέλεσμα αλγορίθμων. Βλέπεις πάντα αυτά που βλέπεις συνήθως. Η εικόνα του διαδικτύου είναι όσο αληθινή είναι η εικόνα των μεγάλων ΜΜΕ.
  5. ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΙ-Οπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν, προκειμένου να ωφεληθούν, άλλο τόσο κάποιοι άλλοι σπέρνουν τον φόβο και την τρομοκρατία προκειμένου να πουλήσουν θεάσεις, κλικ, διαφημίσεις, δημοφιλία, μια θέση σε ένα μελλοντικό “αντιδραστικό” πολιτικό σχήμα. Τους αναγνωρίζεις από το μείγμα θρησκευτικού φονταμενταλισμού και “αντιφασιστικού” -αλλά ποτέ αντιμπολσεβίκικου- μένους. Χρησιμοποιούν έτσι την ίδια ρητορική, ώστε είτε από την μια πλευρά είτε από την άλλη να κρατούν τους ακροατές τους υπό έλεγχο.
  6. ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ-Για όσα ακούμε στις ειδήσεις, όποια κι αν είναι η πηγή τους, έχουμε ένα υπερόπλο το οποίο είναι ανάγκη να αναπτύξουμε. Για να αντισταθούμε στις πνευματικές και ψυχικές επιθέσεις, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας στον ουρανό και τον νου μας στην προσευχή. Η προσευχή δεν είναι προνόμιο ή παραξενιά καλογέρων και θεουσών. Είναι πηγή ένθεης εμπειρίας των Ελλήνων. Είτε κατέφευγαν για χρησμό στο μαντείο, είτε καταφεύγουν για συμβουλή και «ευχή» από τον Πνευματικό τους, οι Έλληνες ξεκινούν κάθε τους έργο από τον Θεό τους και την ευλογία Του.
  7. ΤΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ; -Να ζητάμε την νίκη του Θεού και της Πατρίδας μας. Εάν πιστέψουμε ότι ο Θεός θα νικήσει, τότε και η Πατρίδα θα νικήσει, και θα είμαστε και όλοι εμείς νικητές. Εάν δεν πιστεύουμε, η Πατρίδα θα χαθεί και ο λαός μας θα βουλιάξει, δυο μόλις αιώνες μετά την Εθνεγερσία, αποτέλεσμα τεσσάρων αιώνων διαρκών ξεσηκωμών. Το Έθνος είμαστε εμείς, και η υποχρέωσή μας για την διαφύλαξή του είναι διττή: απέναντι στους Προγόνους μας οι οποίοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας , και απέναντι στον Θεό που έθεσε στις φλέβες μας τις προϋποθέσεις της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής μας ιδιοσυστασίας.
  8. Η ΗΓΕΣΙΑ- Είναι φανερό ότι τούτες τις κρίσιμες για την ελευθερία του έθνους, της ανθρωπότητας και ενός εκάστου εποχές, υπάρχει απουσία ηγεσίας. Πνευματική, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία είναι συνένοχες. Εμείς να ζητάμε στην προσευχή μας δύναμη και στήριξη για τους ηγέτες εκείνους που έχουν το Πνεύμα του Θεού, και στον νου τους το καλό της Πατρίδας και του Ανθρώπου, σε όποιο πολιτικό, οικονομικό ή άλλο χώρο και αν βρίσκονται. Κανένας δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια παρά μόνον ο Θεός. Κανένας άνθρωπος με καλή θέληση και ευθύτητα σκοπού δεν περισσεύει προς την επίτευξη της Ελευθερίας μας.
  9. ΣΕ ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ; – Οι περισσότεροι εξ ημών, είτε δεν έχουμε πίστη είτε την τοποθετούμε  σε ανθρώπους εξίσου ατελείς με μας, και επιπλέον αρκούντως εγωκεντρικούς και αλαζόνες ώστε να παριστάνουν τους διαθέτοντες αυθεντία, και “εξουσίαν έχω απολύσαι σε και εξουσίαν έχω σταυρώσαι σε” (Ιωάν. 19: 10-12). Πιστεύουμε ενίοτε σε ανθρώπινα νοητικά σχήματα, σε ιδεολογήματα που κατασκευάστηκαν για να καθυποτάξουν τους ανθρώπους σε οικονομικά συμφέροντα και κοινωνικά μοντέλα, μετατρέποντάς τους από ελεύθερους ανθρώπους, παιδιά του Θεού, σε στρατιωτάκια στην γραμμή παραγωγής, χωρίς πρωτοβουλίες και χωρίς ηθικά στηρίγματα. Θεοποιήσαμε ανθρώπους και στρέψαμε την πλάτη μας στον Θεό. Στον Θεό ως μοναδική ανώτερη από εμάς αρχή, εκεί και μόνο αξίζει να πιστέψουμε.
  10. ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ; -Η διαβεβαίωση του Θεού είναι ξεκάθαρη : «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μάρκ. θ’ 23). Έχεις τα κότσια να πιστέψεις; Θέλει δουλειά. Δεν θα παίζεις το θύμα, όπως όταν αφήνεσαι στην δήθεν παντοδυναμία του Κακού. Θα πρέπει να στρωθείς και να κοπιάσεις για να φτιάξεις σαν άλλος Οδυσσέας τον κόσμο σου, όχι νικημένος από τον Ποσειδώνα στον οποίο αυθαδίασες, αλλά έχοντας πάρει το μάθημα από την αλαζονεία σου, βοηθούμενος από την θεά Αθηνά.
  11. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ-Να πιστέψουμε στο Καλό. Οι Έλληνες πάντα πίστευαν ότι υπάρχουν καλές δυνάμεις και κακές δυνάμεις. Συγκέντρωναν τις προσπάθειές τους στις καλές δυνάμεις και τις καλούσαν να τους συντρέξουν, ευαρεστώντας τες. Όπως διαπιστώσαμε και την χρονιά που έφυγε, ο άνθρωπος των ημερών είναι πρόθυμος να πιστεύσει στο θέατρο σκιών που παίζεται πίσω από τα “κουτιά με τα κέρατα” , και να αφεθεί στον φόβο. Τι κι αν ο Θεός ο ίδιος του έταξε πως, αν φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, θα φροντίσει και γι΄αυτόν; Ο άνθρωπος στέκει άπιστος ως προς τον Θεό και πιστός στις δυνάμεις που του υποβάλλουν την δήθεν παντοδυναμία και τον δικαιωματισμό τους. Να πιστέψουμε στο Καλό.
  12. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; -“Οι ουρανοὶ διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα”. Εκεί όπου τα έργα είναι του Θεού, εκεί είναι το Καλό. Σε μια βουνοκορφή. Σε ένα νησί. Στην αυλή ενός μοναστηριού. Στην ανατολή και στο ηλιοβασίλεμα. Να επικεντρώσουμε σαν ακτίνα λέιζερ την ματιά μας στα έργα του Θεού. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια και το Καλό.
  13. ΤΙ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ; -Οση της δώσεις. Χρειάζεσαι αρκετή ώστε να μην την χαρίζεις, να μην την παραχωρείς, να μην την αποδίδεις στον εχθρό. Οι μαθητές ρώτησαν κάποτε τον Χριστό σχετικά με ένα κακό πνεύμα: «διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό; ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς· δια την απιστίαν υμών. αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατίσει υμίν» (Ματθ. ιζ’ 19-20). Πίστη ίσαμε ένα κόκκο συναπιού είναι αρκετή για να μετακινήσει ένα βουνό. Ας μαζέψουμε λοιπόν από κάτω τα καντάρια με την «πίστη που είναι πιο δυνατή από την φωτιά», τις χωρίς αντίκρυσμα μεγαλοστομίες, τους λεονταρισμούς και τις παραστάσεις περιφερόμενων θιάσων, κι ας αναζητήσουμε πίστη στο Καλό ίση  με ένα κόκκο σιναπιού. Αυτό θα αρκέσει.
  14. ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ – Να προσευχόμαστε για τους ιερωμένους. Από την αρχή της «πανδημίας» δεν είδαμε παρά ελάχιστους ιεράρχες να στηρίζουν τους Χριστιανούς στην Πίστη τους. Οι τηλεοράσεις δεν φιλοξενούν παρά μόνον όσους σιγοντάρουν το κεντρικό αφήγημα, ή τους εμφανίζουν ως αντικείμενα χλεύης. Οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι κληρικοί, φοβισμένοι και κακομοίρηδες, κοιλαράδες Φαναριώτες και υποκείμενα της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής, σπεύδουν να κάμουν σιγόντο, αναγνωρίζοντας έτσι την πρωτιά στον Καίσαρα και γυρίζοντας την πλάτη στον Θεό. Να προσευχηθούμε γιατί αυτούς τους κυνηγά ο άρχοντας του κόσμου τούτου περισσότερο από τους λαϊκούς.
  15. ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ-Η κοινωνική συνοχή βάλλεται. Η εξουσία παίζει για ακόμα μια φορά το χαρτί “διαίρει και βασίλευε”. Ήδη έχει πέσει το σύνθημα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων -αλλά όχι εναντίον των υπουργών. Θα ακολουθήσει συντεταγμένη επιχείρηση εναντίον των μη εμβολιαζομένων, π.χ. “εξαιτίας σας δεν ανοίγουν οι επιχειρήσεις”, παρά το ότι κατ’ επανάληψη έχει διατυπωθεί από επίσημα χείλη πως ακόμη και μετά τον εμβολιασμό τα μέτρα θα παραμείνουν-όπως ακριβώς το «χαράτσι» στα ακίνητα, για να μην υπάρχουν απορίες.  Είναι απαραίτητο οι πιστοί στον Θεό και στην Πατρίδα, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, φανερά ή κρυφά. Δεν χρειάζονται σώου και παλικαρισμοί. Γράφεται συχνά ότι ο Έλληνας έγινε Ραγιάς και δεν προόδευσε όπως οι Δυτικοί λόγω της Τουρκοκρατίας. Η εμπειρία εκείνη, θα φανεί τώρα χρήσιμη. Ξέρουμε να επιβιώνουμε εν μέσω τυραννίας, την ώρα που οι Δυτικοί βαρούν προσοχές στην εξουσία. Εμείς έχουμε Θεό νίκης «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν» (Λκ. 18, 27)
  16. Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ-Πολλοί Χριστιανοί επαναλαμβάνουν: «Ο Θεός θα βάλει το χέρι Του», «Έχει ο Θεός», «Επιτρέπει ο Κύριος». Τα ίδια έλεγαν και πριν από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Πίσω από την εξωτερική θεοσέβεια για την οποία ο Χριστός απεκάλεσε τους Φαρισαίους “τάφους κεκονιαμένους” (Ματθ. 23-2), κρύβεται η μαλθακότητα, η δειλία, η κουτοπονηριά. Την Πίστη μας την βάζουμε σε δοκιμασία εμείς οι ίδιοι -δεν είμαστε δα και αναχωρητές της ερήμου για να «επιτρέψει» ο Θεός τον πειρασμό μας. «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;» (Ματθ.ιζ 14-23).
  17. Η ΧΑΡΑ-Να είμαστε χαρούμενοι. Από τους Χριστιανούς οι οποίοι υποτίθεται πως, αν μη τι άλλο έχουν την βεβαιότητα της μετά θάνατον ζωής, πολλοί είναι διαρκώς τεθλιμμένοι, ξινισμένοι, αυταρχικοί με τους άλλους, κριτές των πάντων. Γράφει ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους Θεολόγους του 20ου αιώνα, ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν (1921-1963): “Πηγή τῆς ψευδοῦς θρησκείας εἶναι ἡ ἀνικανότητα νά χαρεῖς, ἤ μᾶλλον ἡ ἄρνηση τῆς χαρᾶς, ἐνῶ ἡ χαρά εἶναι ἀπόλυτα οὐσιώδης ἐπειδή, δίχως ἀμφιβολία, ἀποτελεῖ καρπό τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ κάποιος νά γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει Θεός καί νά μή χαίρεται. Μόνο σέ σχέση μέ τή χαρά, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ἡ ταπείνωση εἶναι σωστά, γνήσια καί καρποφόρα. Ἔξω ἀπό τή χαρά, ὅλα γίνονται δαιμονικά, μιά βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Μιά θρησκεία φόβου. Θρησκεία τῆς ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία τῆς ἐνοχῆς: τά πάντα εἶναι πειρασμοί καί παγίδες – ὄντως πολύ δυνατοί, ὄχι μόνο στόν κόσμο, ἀλλά καί μέσα στήν Ἐκκλησία. Οἱ «θρησκευόμενοι» ἄνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τή χαρά μέ ὑποψία. Σκέφτομαι πώς ὁ Θεός θά συγχωρήσει τά πάντα ἐκτός ἀπό τήν ἔλλειψη χαρᾶς. Τό ὅτι ξεχνᾶμε πώς ὁ Θεός δημιούργησε καί ἔσωσε τόν κόσμο. Ἡ χαρά δέν εἶναι ἕνα ἀπό τά «συστατικά» τοῦ Χριστιανισμοῦ, εἶναι ὅμως ὁ τόνος τοῦ Χριστιανισμοῦ πού διαπερνᾶ τά πάντα – πίστη καί ὅραμα. Ὅπου δέν ὑπάρχει χαρά, ὁ Χριστιανισμός γίνεται φόβος καί συνεπῶς βασανιστήριο. Γνωρίζουμε σχετικά μέ τήν κατάσταση πτώσεως ὅπου βρίσκεται ὁ κόσμος μας, μόνο ἐπειδή γνωρίζουμε τήν ὑπέροχη δημιουργία του καί τή σωτηρία του ἀπό τόν Χριστό. Ἡ γνώση τοῦ πεπτωκότος κόσμου δέν μπορεῖ νά σκοτώνει τή χαρά, ἡ ὁποία πάντοτε ἐκρέει σ’ αὐτόν τόν κόσμο, συνεχῶς ὡς μία «χαρμολύπη».
  18. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ-Η Πίστη μας είναι δική μας δουλειά. Μπορούμε και πρέπει να ζητούμε από τον Θεό να μας ενισχύει στην Πίστη, όπως παίρνουμε βιταμίνες και γυμναζόμαστε για να δυναμώσουμε. Οι θέσεις και η εξουσία υπηρετούν την Πίστη μας και πηγάζουν από αυτήν. Για αυτό και οφείλουμε να απαιτούμε από τους ηγέτες μας να μας στηρίζουν.
  19. ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ; -Ο Πόλεμος για τον Άνθρωπο διεξάγεται σε ένα αυξανόμενα αντιανθρώπινο περιβάλλον. Η προπαγάνδα της «Περιβαλλοντικής ατζέντας» επιδιώκει να εξαφανίσει τον άνθρωπο μα και ολόκληρη την Φύση. Γι’ αυτό την ώρα που οι ψευδοσωτήρηδες παριστάνουν τον Σωτήρα και επαγγέλονται την φαρμακευτική σωτηρία μας, την ίδια ώρα οι οργανισμοί τους οποίους υπηρετούν κατασκευάζουν … συνθετικό κρέας για να πολεμήσουν τάχα την πείνα. Οι ίδιοι που επιβάλλουν τις νομοθεσίες για τις αμβλώσεις, ενδιαφέρονται τάχα για την διατήρηση της ζωής. Εκείνοι που καταγράφουν από πού μπήκαμε στον υπολογιστή μας, προασπίζουν τάχα την ιδιωτικότητά μας. Οπως η “επιχείρηση ελευθερία” και η “δημοκρατία” κρύβουν τον αυταρχισμό και τα οικονομικά συμφέροντα. Αυτοί είνια οι άρχοντες του Ψεύδους. Δική μας δουλειά είναι να προνοούμε για την διατήρηση του Φωτός.
  20. ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΦΩΣ; Όσο απλώνεται το σκοτάδι, τόσο δυναμώνει το Φως. Αρκεί να ευθυγραμμιστούμε με αυτό. O εχθρός είναι ψεύτης. Η εξουσία του στηρίζεται στην οφθαλμαπάτη και στην ρουφιανιά. Γι’ αυτό σκαρφίζεται νούμερα και υπηρεσίες για να καταδίδεις αυτόν που καπνίζει, αυτόν που πηγαίνει στην εκκλησία, αυτόν που γιορτάζει τα Χριστούγεννα. Η εξουσία του είναι τόση όση του επιτρέπει η αλληλεγγύη μας. Τόση όση του επιτρέπει η απιστία και ο φόβος μας. Μαζί με την αλληλεγγύη απένταντι στις παγκόσμιες υπερεξουσίες των μη εκλεγμένων εξουσιαστών, των φανερών και αφανών διεθνών οργανισμών και αυτόκλητων αυθεντιών, ας προσευχηθούμε να ακυρωθεί ο ψυχολογικός πόλεμος και το πνεύμα φόβου, και να ελευθερωθεί η αλήθεια.  Έχουμε την θεϊκή δικαιοδοσία να καταστρέφουμε τα ψεύδη. Ο αγώνας αυτός δεν είναι θέμα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, αλλά μεταξύ μισανθρώπων και ανθρώπων. Να προσευχηθούμε, να δυναμώσουμε, να αντισταθούμε στον διάβολο και τους ψευδοθεούς που επιχειρούν να σπείρουν την διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Να μην κοιτάμε την σκιά που πέφτει πίσω μας, αλλά το Φως που μας οδηγεί μπροστά μας.
  21. ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ – Η μεγαλύτερη έγνοια του διαβόλου είναι να κάνει τον άνθρωπο να πιστέψει ότι δεν υπάρχει, και κατά συνέπειαν δεν υπάρχουν οι συνωμοσίες του. Είναι για αυτό αναγκαία η ενσυνείδητη επιλογή μας να ταχθούμε με το Καλό. Να κάνουμε πράξη την Ομολογία ότι είμαστε με το μέρος της Ζωής, με το μέρος του Θεού. Να προστατεύσουμε τις οικογένειες που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός, και την μεγάλη οικογένεια του Έθνους και της Πατρίδας μας. Η νίκη μας είναι νίκη του Θεού. Οπως στην περίφημη φράση η οποία αποδίδεται στην παιδίσκη Ιωάννα της Λωραίνης, ¨Ας αγωνιστούμε και ο Θεός θα δώσει την νίκη!” Του Θεού το 2021.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ενα τσιγάρο για κάθε κλεισμένο μαγαζί

Τοιχογραφία από την έπαυλη της Λιβίας Δρουσίλλας, Ρώμη, περί το 30 π.Χ.

Στην αρχή έβαλαν το χέρι στο συρτάρι σου. Το ονόμασαν ΦΠΑ. Εσύ το είπες μισοαστεία-μισοσοβαρά “φάπα”, αλλά σκέφτηκες “πού ξέρω εγώ; οι ειδικοί ξέρουν καλύτερα από μένα”. Εκείνοι σου είπαν πως έτσι έκαναν στην Ευρώπη. Σώπασες. Οι τσέπες σου ήσαν γεμάτες ελληνικές δραχμές. Χαλάλι, μερικές, αν είναι να γίνεις ευρωπαίος. Δεν σκέφτηκες ότι οι δικοί σου παππούδες και γιαγιάδες έφτιαξαν την Ευρώπη, μόνο ήθελες να μοιάσεις στους Φράγκους, “τα χθεσινά αγριογούρουνα”, που έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ηραν όμως το αξιόποινο της μοιχείας, και αποποινικοποίησαν τις αμβλώσεις. Να προσκυνήσω την αγία Δεξιά! Ανάσανες. Δεν χρειάζεται να σε μαζεύουν με τα σεντόνια από το σπίτι της φιλενάδας σου. Ούτε να στεφανώνεσαι την γυναίκα που γκαστρώνεις. Δεξιά των αρχών και της οικογένειας, μεγάλη η χάρη σου. Δεν σκέφτηκες μες στον ενθουσιασμό της κάτω κεφαλής σου, ότι αυτό θα ισχύει και για την γυναίκα σου, άμα φτάσει στο “δι’ ευχών”. Μπα, όλα κι όλα! Ποια αφήνει τον Μήτσο τον ντεληκανή με την χρυσή καδένα; Και να μην τα έχει, πάλι δεν τον αφήνει, γιατί ο Μήτσος είναι σερνικός και της γυρίζει και δέκα ανάστροφες, να πούμε. Γιατί ο Μητσάρας την τιμή και την υπόληψή του την έχει κορώνα στο κεφάλι του. Τώρα, κάθεσαι και μυξοκλαίς στα σόσιαλ γιατί οι γυναίκες χάλασαν, δεν υπάρχουν ρε γυναίκες, είναι άτιμες και σε κερατώνουν ασυστόλως, ποιον; εσένα, τον άντρα τον πολλά βαρύ, τον πάτερ φαμίλιας -χωρίς παιδιά -είπαμε, δεν σε τυλίγει καμία εσένα-, άντε ένα, να δείξεις ότι σπέρνεις, βία δύο, για να μαντρώσεις την ατάσθαλη, να μην μπορεί να σου κουνηθεί. Ενα δίκιο το έχεις, αν ψάξεις την συλλογιστική σου: ό,τι έσπειρες, θερίζεις.

Περνάει κάμποσο, στην έπεσαν στο τσιγάρο. Εκεί πήγες να κουνηθείς. Θα κόψεις από τον Μήτσο το τσιγάρο; Το τσιγάρο είναι σαν το μουστάκι. Δεν κόβεται αν δεν το πώ εγώ. Σου είπαν “κοίτα, φιλαράκι, οι κουλ τύποι στην Ευρώπη δεν καπνίζουν. Τι είσαι, τίποτε ανατολίτης να φουμάρεις; Δεν θα γίνεις ποτέ σου Ευρωπαίος!”. Σκάλωσες, αντί να πεις “γίνετε Έλληνες ρε, άμα μπορείτε. Εγώ ψαλιδοκώλης δεν γίνομαι” .

Ούτε που σκέφτηκες τον Σολωμό Σολωμού να σκαρφαλώνει στο κοντάρι να κατεβάσει το σφουγκαρόπανο του κατακτητή, με το τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του. Ούτε σου πέρασε από το μυαλό πως ο παππούς σου πολέμησε κι έβγαλε ολόκληρο αλβανικό μέτωπο με το τσιγάρο στο στόμα, και ήταν θεριό μέχρι τα γεράματά του. Πέθανε από καρδιά. Και; Από κάτι πεθαίνουν όλοι οι θνητοί, καλύτερα χορτάτοι κάτω από τον ήλιο και τον αέρα του Αιγαίου, παρά μίζεροι κι άσπροι σαν τον θάνατο στις μετροπόλεις της Κάλι Γιούγκα.

Πέσαν κάτι πρόστιμα. Είπες, εντάξει μωρέ, δεν πα να ψηφίζουν. Ελλάδα, όλο το χρόνο καλοκαίρι, έξω θα είμαστε, ανοιχτά όλα. Βρέθηκε και η πατέντα με τις σόμπες εξωτερικού, τούμπα τους έφερε ο Μητσάρας πάλι. Δεν σκέφτηκες πως σε πετάξαν έξω από τα μαγαζιά σου σαν τον σκύλο. Ούτε που σου πέρασε να πεις στον φλώρο που καπνίζει τρομπόνια από το Αμστερνταμμ ίσαμε το Αλγέρι, κουμάντο να πάει να κάνει στα μπορντέλα με τις εκδιδόμενες στις βιτρίνες, άντε μου και πήγαινε. Ήταν τουρίστας, βλέπεις, με γκρικ σάλαντ, μην τον χάσουμε. Για μια τομάτα, ένα κρεμμύδι και τέσσερις ελιές, τον άφησες να σου κόψει το τσιγάρο. Σαν τον Ησαύ που πούλησε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ για ένα πιάτο φακή.

Συνάμα, τα πράγματα αγρίεψαν. Οι τράπεζες που σε είχαν πώς και τι, “καθείστε κύριε Μητσάρα, εσπρέσο λούνγκο ή φρέντο εσπρέσο σήμερα;” μόνο κλωτσιές που δεν σου έριξαν όταν πήγες να επαναδιαπραγματευτείς το δάνειο που μόνο τις σόλες από τα παπούτσια δεν σου έγλειψε ο “προσωπικός σου σύμβουλος” μέχρι να σε ψήσει να το πάρεις, με προνομιακούς όρους, μόνο για σένα. Κι αντί να αρπάξεις ένα καδρόνι βρεγμένο και να πιάσεις στο κυνηγητό αυτούς που σου φάγανε δέκα κεφάλαια σε τόκους, συν το εφάπαξ που έχασες στην μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έκανε η μεταπολίτευση, έβαλες την ουρά στα σκέλια και ήπιες τον σκέτο της παρηγοριάς.

Βγήκαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι στην τιβί, και σου είπαν “μαζί τα φάγαμε”. Άρχισες να ψάχνεσαι πότε άνοιξες λογαριασμό σε μια από τις πρότυπες ευρωπαϊκές χώρες-πλυντήρια και δεν το θυμάσαι. Λογαριασμό δεν θυμήθηκες, γιατί δεν είχες σαν αυτούς, “σκότωσες” όμως ένα οικόπεδο που είχες για τα παιδιά, κι ένα προικώο δυαράκι ισόγειο της κυράς, και μούλωξες, νόμισες τέλειωσαν μαζί σου, κι αν κάτσεις ήσυχος θα σε ξεχάσουν.

Τα μνημόνια , για να λέμε το δίκιο, δεν σου άρεσαν. Όμως, το είπαν εν χορώ στα σαλόνια της Ευρώπης, εκεί που είσαι ισότιμο πλέον μέλος ( αγία Δεξιά, μεγάλη η χάρη σου ) πως ήρθε η ώρα να ωριμάσεις και να συμμαζευτείς ως άνθρωπος και ως κράτος. Σαν τα ζωντανά στο τσίρκο που τα περνούν από μαρτύρια μέχρι να σηκώνονται στα πίσω πόδια, έμαθες τα νέα κόλπα. Χρωστά η τράπεζα, την ξεχρεώνεις. Χρωστάς εσύ, σου παίρνει το σπίτι.

Το σπιτάκι σου, βρε, αυτό, που αγόρασε ο μακαρίτης ο πατέρας σου το οικόπεδο, σήκωσε το πρώτο σπίτι με τους τσιμεντόλιθους, έριξε μετά τα μπετά και κάνατε δυο πανωσηκώματα εσύ και η αδελφή σου στο πατρικό, και ζείτε σαν άνθρωποι, 75 τετραγωνικά, και οι παππούδες στο ισόγειο. “Το σπιτάκι σου, το σπιτάκι σου!” σου είπαν. “Ποτέ δεν θα γίνεις Ευρωπαίος, αν σκέφτεσαι έτσι, μικροαστικά. Ανατολίτης θα μείνεις μια ζωή. Στην Ευρώπη κανείς δεν έχει σπίτι από γενιά σε γενιά. Ζούνε μοντέρνα, με λίζινγκ, όποτε θέλεις το αφήνεις και φεύγεις, πας αλλού, στα βόρεια προάστεια, στα νότια”. Μια πουτανιά, να πούμε, αλλά σε σπίτι. Σε διώχνουν κιόλας, και δεν έχεις πού την κεφαλήν κλίναι. Δεν σου το είπαν αυτό, και δεν το σκέφτηκες.

Ούτε και τότε τους πήρες στο κυνήγι. Κάτι πήγες να κάνεις αγανακτισμένος στο Σύνταγμα, αλλά είδες τους συνανθρώπους σου να τους καίνε ζωντανούς τα παιδιά της καλής κοινωνίας, και είπες “όπα, πίσω στην γωνιά μου και ασφαλής”. Δεν σκέφτηκες ούτε τότε ότι το παιχνίδι είναι σημαδεμένο. Κερδίζω; χάνεις- χάνεις; κερδίζω. Δικό μου- δικό σου- δικό μου, δίκαιη η μοιρασιά, μπρε;

Τότε βγήκαν στην μέση και κάτι τύποι που φώναζαν να βγεις στο δρόμο, να πάρεις την πατρίδα σου πίσω. Καλά τα λέγανε, σου πέρασε, είναι η αλήθεια, από το νου, αλλά εσύ είσαι νοικοκυρέος άνθρωπος, την δουλειά σου κοιτάς, δεν κάνεις παρέα με αγροίκους και φασισταριά.

Όταν μπολσεβίκικα η Δεξιά σου έκλεισε το μαγαζί και σε κλείδωσε στο σπίτι, πάλι, δε μίλησες. Κάντο για την υγεία σου, σου είπαν. Σκέφτηκες εσύ, ωραίος ο Μητσάρας, έξτρα διακοπούλες, κωδικός 6 για γκομένισμα με την γειτόνισσα από απέναντι, και θα περάσει. Σε κλείσανε έξω από το μαγαζί σου, σου κόψανε το ψωμί των παιδιών σου, και δεν μίλησες. Σε κλείσανε απέξω κι από την εκκλησία, να μην κάνεις ούτε Λαμπρή, ούτε Χριστούγενα. Την εκκλησία, βρε, που περνούσες κι άναβες ένα κεράκι να γράψει καλά το παιδί στις εξετάσεις. Γιατί εσύ πολλά- πολλά δεν έχεις με τους παπάδες, είσαι μοντέρνος άνθρωπος, Ευρωπαίος, δεν θα πίστευες σε θρησκείες και λιβάνια. Πάλι έβγαλες, Μητσάρα, τον σκασμό.

Κι όταν σου είπαν πως στο μετρό, στα σούπερ μάρκετ, στα ξένα πολυκαταστήματα που άνοιξαν, κι έκλεισαν όλα τα μαγαζιά της συνοικίας σου, δεν κολλάς χτικιό, στην εκκλησία μόνο κολλάει, και στο μαγαζί σου, πάλι το βούλωσες, Μητσάρα.

Και τώρα; Τώρα σου λένε πως πηγή του κακού είναι το ίδιο σου το σπίτι, είναι το οικογενειακό τραπέζι. Γιατί στο take away δεν κολλάει. Στο τραπέζι του σπιτιού σου κολλάει. Και μεθαύριο θα σε παίρνουνε να σε πηγαίνουν στα γκουλάγκ, να μην έχεις ούτε μάνα, ούτε γυναίκα, ούτε παιδί, να βλέπεις, να παίρνεις θάρρος στα μαρτύριά σου, κακομοίρη.

Τι άλλο θα σου κάνουνε πια, καημένε, για να ανοίξεις το μάτι που έχει κλείσει από την τσίμπλα της Ευρωπαϊκής σου προοπτικής;

Εκανες, είναι αλήθεια, λαϊκ και φόλοου στον κύριο τάδε που, τι ωραία τα λέει! Και περιμένεις στις επόμενες εκλογές να τον ψηφίσεις γιατί θα τους τα πει αυτός όπως πρέπει, αυτός θα τα αλλάξει όλα  απομέσα, γιατί αποταμέσα αλλάζει το Σύστημα. Πώς το έκανε ο Άδωνης; Έτσι. Μόνο που πάλι δεν κατάλαβες, Μητσάρα, πως, όπως με την ΕΟΚ, όπως με την τράπεζα, όταν μπεις μέσα σε αλλάζουν, δεν τους αλλάζεις.

Ακου, λοιπόν, Μητσάρα,

Σταμάτα να νεκροφιλάς και να κηδεύεις την ζωή σου κάθε μέρα. Σταμάτα να ρωτάς αν θυμάμαι “τότε που ταξιδεύαμε”, “τότε που αγκαλιαζόμαστε”, “τότε που γελούσαμε στις βεράντες”. Σου απαντώ πως δεν θυμάμαι, γιατί ό,τι μπορούσες να κάνεις πριν από έξι μήνες μπορείς να το κάνεις και τώρα, πλένοντας τα χέρια σου-που θάπρεπε να τα πλένεις από τα μικράτα σου, χωρίς να φιλιέσαι με αγνώστους-που θάπρεπε να το κάνεις κι από πριν, και χωρίς να βήχεις στα μούτρα των ανθρώπων όταν είσαι άρρωστος-που θάπρεπε να το κάνεις χωρίς καν να σου το πουν.

Κι επειδή ούτε για το επόμενο λεπτό δεν είμαστε σίγουροι ότι θα ζούμε, τόση ώρα που διαβάζεις, είσαι ζωντανός, για δοκίμασε αν κουνάς χέρια, πόδια και κεφάλι. Αν το μυαλό σου πάει στην θέση του; Μπορεί. Ξέρω σίγουρα, όμως, πως, όταν “βγεις” απ’ το πισί και μπεις σε κείνο το σπιτάκι της γιαγιάς, με το ασβεστωμένο πεζούλι και τα γεράνια στους τενεκέδες, και πιάσεις το χώμα και το κουπί, και νιώσεις την δύναμή σου να σε τραντάζει, θα θυμηθείς πως έχεις και ζωή ακόμη στα χέρια σου και μυαλό ακόμη στο κεφάλι σου. Κι αυτά σου φτάνουν και σου περισσεύουν για να χτίσεις τον κόσμο σου, “φυγάς θεόθεν και αλήτης, νείκει μαινομένω”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Έρωτας χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς έρωτα. “Νόμιμες” οι αμβλώσεις στον 9 μήνα και το εμπόριο εμβρύων

Διαδήλωση κατά του νόμου στην Γαλλία. Παρά την πρωτοφανή μαζικότητα των διαδηλώσεων, δέκα ψήφοι ήσαν αρκετές για να “νομιμοποιηθούν” οι δολοφονίες χιλιάδων αγέννητων παιδιών.

Στις 31 Ιουλίου εγκρίθηκε με πλειοψηφία 153 προς 143 η αναθεώρηση του νόμου 2011-814 της 7-7-2011. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συζητούσε τις τροποποιήσεις από τις 15 Οκτωβρίου του 2019. Στις 66 σελίδες του ο νόμος

-επιτρέπει τις αμβλώσεις «για θεραπευτικούς λόγους» έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως

-επιτρέπει την ιατρικά υποβοηθούμενη γονιμοποίηση για ζεύγη γυναικών και γυναίκες μόνες

-δίνει την άδεια για πειράματα εμφύτευσης ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων

-επιτρέπει τα πειράματα σε ανθρώπινα έμβρυα και την μεταπώλησή τους σε εργαστήρια.

-καταργεί την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας “πατέρας-μητέρα-παιδί” αφαιρώντας (πλην μίας αναφοράς) την λέξη “πατέρας”

-το παιδί παύει να θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης σωματικής λειτουργίας

-το έμβρυο γίνεται αντικείμενο συνδιαλλαγής σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, όπως, επί παραδείγματι, ένα διαμέρισμα

Μετά τα γενετικά τροποποιημένα λαχανικά, τα παιδιά με ένα γονέα;

Ο νέος νόμος στα βήματα της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων από τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πριν από επτά χρόνια, αποτελεί την σημαντικότερη κοινωνική αλλαγή που προώθησε ως τώρα ο πρώην σοσιαλιστής και νυν κεντρώος Πρόεδρος Μακρόν. Τροπολογίες κατέθεσαν και βουλευτές που αντιτίθενται στο νομοθέτημα, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν και οι οποίες προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από τις δυνάμεις της Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικάνους που ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και αποτελεί συνέχεια των Γκωλικών, και την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Συγκεκριμένα

Ι. Η ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εφαρμοζόταν έως τώρα σε ζευγάρια άνδρα-γυναίκας όταν συνέτρεχαν ιατρικοί λόγοι. Με την τροπολογία την οποία κατέθεσαν οι Σοσιαλιστές, μπορούν να αποκτήσουν παιδί με την μέθοδο αυτή και αποκλειστικά γυναίκες μόνες ή σε ζεύγος. Η διάταξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για την, σε επόμενο στάδιο, διεύρυνση του μέτρου και για άρρενες, σε ζεύγος ή μη.

Τα παιδιά που προέρχονται από αυτήν την διαδικασία θα μπορούν να γνωρίσουν τον “δότη” (η λέξη “πατέρας” καταργείται) ή την πραγματική μητέρα σε περίπτωση δότριας ωαρίων.

Παρά τις αντιδράσεις των Ρεπουμπλικάνων, έγινε αποδεκτή η δυνατότητα διατήρησης γαμετών στο εργαστήριο από ιδιωτικά κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται πλέον η συγκατάθεση του/της συντρόφου του δότη, για την παραχώρηση γαμετών στα ιδρύματα αυτά.

Απελευθερώνεται η χρήση άνω του ενός γαμετών, καθιστώντας έτσι ανενεργή την βιολογική γραμμή προς τον πατέρα. Επομένως, το σπέρμα (γαμέτης) γίνεται και νομοθετικά κατοχυρωμένο αντικείμενο εμπορίου. Ίσως αυτό να εννοούν οι λιμπερτίνοι όταν αναφέρονται στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι συζητήθηκε επί μακρόν η δυνατότητα να μπορούν οι χήρες να αποκτούν παιδιά με το διατηρημένο σπέρμα του αποβιώσαντος συζύγου τους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

-Με το νομοθέτημα αυτό το έμβρυο, δηλαδή η πρωταρχική μορφή του ανθρώπινου προσώπου, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εμπορίου μεταξύ εργαστηρίων και ιδιωτών. Ένα αντικείμενο που τα εργαστήρια θα χρησιμοποιούν, όπως θα δούμε αναλυτικότερα στην συνέχεια, για τα πειράματά τους, τα οποία θα μεταπωλούνται, και θα “καταστρέφονται” όταν δεν θα είναι πλέον χρήσιμα.

-Επιχειρώντας να καλυφθεί η καθ΄όλα σεβαστή ανάγκη κάποιων ενηλίκων για τεκνοποίηση, και να θεραπευτεί η θλίψη την οποία τους προκαλεί η αδυναμία τεκνοποίησης, δημιουργείται ένας νέος κύκλος ψυχολογικά ευάλωτων υπάρξεων, που δεν θα γνωρίζουν την ταυτότητά τους, και θα πάσχουν από μια λειψή αντίληψη της Φύσης η οποία προέβλεψε την Δημιουργία με την συνεργασία του Αρσενικού με το Θηλυκό. Την ίδια ώρα επεκτείνονται, όπως θα δούμε εν συνεχεία, οι αμβλώσεις έως και τον 9ο μήνα της κυήσεως, αντί να ενθαρρυνθεί η γέννηση και η υιοθεσία των εμβρύων αυτών.

-Τα χρήματα που θα δοθούν για την χρηματοδότηση μέσω της ασφάλισης των ιατρικώς υποβοηθούμενων διαδικασιών αναπαραγωγής, θα μπορούσαν να δοθούν για την μελέτη της υπογονιμότητας η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα του Δυτικού κόσμου.

-Η ετερότητα Άνδρας-Γυναίκα καταργείται τόσο με την κατάργηση της ταυτότητας του δότη, όσο και με την απλοποίηση της αλλαγής φύλου. Πλήττεται, επομένως, καίρια η διαφορετικότητα των ανθρώπων.

-Καταπατούνται οι προβλέψεις τόσο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού που προβλέπει το δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει τον πατέρα και την μητέρα του, και μάλιστα να χαίρει της αρωγής του κράτους προς την κατεύθυνση αυτή, όσο και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με κυρίαρχο το Δικαίωμα στην Ταυτότητα.

-Δημιουργούνται εξαιρετικά θεμελιώδεις ανισότητες ανάμεσα σε παιδιά που θα έχουν πατέρα και μητέρα, παιδιά με δύο μητέρες, παιδιά με μία μητέρα, παιδιά που θα γνωρίζουν την βιολογική τους προέλευση και παιδιά που δεν θα την γνωρίζουν. Οι τεχνητές αυτές ανισότητες είναι βέβαιον, από όσα η εμπειρία έως τώρα δεικνύει, ότι θα επιχειρηθεί να ισοπεδωθούν με την κατάργηση του προτύπου πατέρας-μητέρα, και την απαγόρευση της επιλογής αυτής μια που είναι η πλέον “προνομιακή”.

-Καταστρατηγείται ο ρόλος της Ιατρικής επιστήμης ο οποίος είναι να απαντά στις παθολογίες του ανθρώπου, όχι στις επιθυμίες του, και πολύ περισσότερο να μην δημιουργεί νέες.

-Πρόκειται για μια πλήρη ανθρωπολογική ανατροπή της οποίας τα αποτελέσματα η κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη, σε επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

ΙΙ. Η χρήση των ανθρώπινων οργάνων νομοθετείται και διευκολύνεται πλήρως. Επιτρέπεται η μετάδοση γενετικών πληροφοριών μεταξύ συγγενών, η διασταυρούμενη ανταλλαγή οργάνων από εν ζωή ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των ανηλίκων.

ΙΙΙ. Επιτρέπεται (“μπορεί να απαγορευθεί” για την ακρίβεια, αλλά δεν απαγορεύεται) η χρήση σε “συσκευές που επιτρέπουν την τροποποίηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας“.

IV. Κανονικοποιείται η έρευνα σε έμβρυα τα οποία προέρχονται από αναπαραγωγή in vitro (“παιδιά του σωλήνα”) “τα οποία δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο ενός γονεϊκού σχεδίου“. Όταν η έρευνα τελειώσει , “δίνεται τέλος στην ανάπτυξη” του εμβρύου. Με απλά λόγια, έμβρυα μπορεί να δημιουργούνται και να δολοφονούνται κατά βούληση. Επιτρέπεται η χρήση “προϊόντων ανθρώπινης ή ζωικής προελεύσεως στην κατασκευή προϊόντων ιατρικής ή καλλυντικής χρήσεως”. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κύτταρα εμβρυακής προελεύσεως τα οποία αφαιρούνται κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης και τα οποία έχουν την δυνατότητα να μετατρέπονται σε διαφορετικούς τύπους -δέρμα, μυς, καρδιά, κλπ. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παραχωρούνται σε εξουσιοδοτημένα εργαστήρια. Ενώ με το προηγούμενο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη η αδειοδότηση, τώρα απαιτείται απλώς η δήλωση στην υπηρεσία βιοηθικής. Η δε εκτενής αναφορά και η εξεπιτούτου απαγόρευση της τοποθέτησης ανθρώπινων κυττάρων σε ζώα, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι οι συζητήσεις για την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.

V. Το άρθρο 20 ανοίγει τον δρόμο σε εκτρώσεις “για θεραπευτικούς λόγους” έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 21, μια ανήλικη μπορεί να προβεί σε έκτρωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων της και χωρίς να τους ενημερώσει πρωτύτερα.

VI. Η αλλαγή φύλου στους ανηλίκους μπορεί να πραγματοποιηθεί εάν έχει “διερευνηθεί” η επιθυμία του, σε περίπτωση που “είναι σε ικανός να εκφράσει την συναίνεσή του” και να “συμμετάσχει” στην απόφαση. Προφανώς, εάν δεν είναι σε θέση, τόσο το χειρότερο για αυτόν.

Αφήστε με να ζήσω. Αφίσα στο μετρό της Αθήνας στην αρχή του χρόνου. Απαγορεύτηκε. Γιατί άραγε;

Συμπεράσματα

Από όσα περιληπτικά εξέθεσα, γίνεται σαφές ότι η Ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την λογική. Η συνεχής παραβίαση των νόμων της Φύσης από τους νόμους των ανθρώπων, και μάλιστα όχι όλων των ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένων μειοψηφιών, οδηγεί σε ιατρικό άγος και κοινωνική παράνοια.

Φαίνεται πως η κοινωνία μας θέλει τις ερωτικές σχέσεις χωρίς παιδιά, και παιδιά χωρίς ερωτικές σχέσεις. Πρόκειται για παραφροσύνη.

Σε μεταφυσικό επίπεδο, είναι πλέον φανερό πως ο Αρχάγγελος που θέλησε να γίνει Θεός είναι εδώ και απεργάζεται την πλήρη βιολογική εξόντωση του ανθρωπίνου είδους, εν ονόματι της προαιώνιας έχθρας του απέναντι στην γυναικεία γονιμότητα, στην αναπαραγωγή του είδους μας, στους Γιους και τις Κόρες του Ανθρώπου.

Το να θέλει κανείς να κυριαρχήσει στην ζωή και στον θάνατο, σημαίνει ακριβώς ότι θέλει να υποκαταστήσει τον Θεό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ζωή παρά μόνο ο Θεός, και όποιος το επιχειρήσει, προκαλεί μόνον τον θάνατο, όπως γίνεται σαφές από τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα έμβρυα των οποίων η δημιουργία και η εξόντωση νομοθετήθηκε στην Γαλλία, κράτος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ εξοχήν και κατά προτεραιότητα τα κοινωνικά πειράματα από την Γαλλική Επανάσταση ως την σοσιαλιστική στροφή.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι μόνο κοινωνικά, ούτε μόνο ηθικά. Είναι πρωτίστως μεταφυσικά. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άθροισμα κυττάρων. Είναι ψυχή που ενσαρκούται.

Σε αυτούς τους έσχατους καιρούς απανθρωπιάς, όπου το κακό εμφανίζεται ως καλό και το καλό ως κακό, όπως είναι η επιθυμία του Αρχαίου Κακού, όπου τα πάθη ονομάζονται αρετές, η μάχη για την επιβίωση των Γιων και Θυγατέρων του Ανθρώπου απαιτεί να μάθουμε πρωτίστως ποιοι είμαστε για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική δράση για την Εθνική Άνοιξη

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-289

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πρώτοι ακτιβιστές του κινήματος της Οικολογίας, στο ξεκίνημα του προηγούμενου αιώνα, δεν ήσαν «παιδιά των λουλουδιών»,  αλλά πολεοδόμοι, οι οποίοι σκέφθηκαν πως ο τρόπος με τον οποίον εξαπλώνονταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις θα επηρέαζε το παγκόσμιο συλλογικό πρότυπο. Εξέφρασαν τις αντιλήψεις τους με την φράση «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά». Το σύνθημα εξαπλώθηκε σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, και υλοποιήθηκε με επιτυχία για την εδραίωση της Αριστερής σκέψεως στις κοινωνίες.

Τώρα είναι η ώρα να το εφαρμόσουμε εμείς οι Εθνικιστές.

Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Παγκοσμιοποίηση, όπως χρειάζεται να κάνουμε, ώστε να επιβιώσουν τα Έθνη μας, και εν συνεχεία να πάρουν και πάλι την κλίμακα της ανόδου και της δημιουργίας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτήν την πρακτική, δίνοντας έναν παγκόσμιο αγώνα, δρώντας τοπικά.

Ο Αγώνας μας είναι παγκόσμιος, γιατί η Άνοιξη των Εθνών βρίσκεται εν εξελίξει. Η διεθνής συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα κύμμα εθνικών αναστάσεων απέναντι στο βαρύ χέρι της ισοπέδωσης και της τυραννίας που στηρίζεται και στηρίζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ακόμα και στο κέντρο της Παγκοσμιοποίησης, στις ΗΠΑ, μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι αυτό που φαντάζονταν κάποιοι υπερφίαλοι επαναστάτες του πληκτρολογίου, αλλά όσοι τον ψήφισαν και τον στηρίζουν είναι τα αμερικανικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία θέλουν να ανακόψουν τον καρκίνο που κατασπαράζει το σώμα του νεαρού έθνους τους.

Τα Κίτρινα Γιλέκα στην Γαλλία δεν είναι ίσως αυτά που θα γκρεμίσουν την τεκτονική δημοκρατία της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τις διαλυτικές συνέπειές της για την γαλλική αλλά και για όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες της ηπείρου μας.

Αυτό που προσφέρουν είναι ότι εκθέτουν το Σύστημα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Με την μαχητικότητά τους δείχνουν σε όλο τον κόσμο ότι  πίσω από την ρητορική της ελευθερίας και της δημοκρατίας κρύβεται ένα στυγνό σύστημα αφαίμαξης του πλούτου που δημιουργούν τα Έθνη,  ο οποίος καταλήγει στα θησαυροφυλάκια των παγκοσμίων ελίτ.

Δακρυγόνα, ασπίδες, γκλομπς, αστυνομικούς χωρίς πρόσωπο, αυτά άρχισαν να βλέπουν και οι Έλληνες όταν τόλμησαν να διαδηλώσουν κατά του ξεπουλήματος της Ελλάδος από την κυβέρνησή τους.

Η ανάσχεση της διαδικασίας επιβολής της ΝΤΠ δεν θα είναι βεβαίως περίπατος στο πάρκο. Θα είναι μακρά και οδυνηρή. Οι Εθνικιστές και όσοι ενεργά αντιτιθέμεθα στην επέλαση του οδοστρωτήρα της ΝΤΠ δεχόμαστε τα πρώτα χτυπήματά της. Πολιτικές διώξεις, αποκλεισμοί, φυλακίσεις, δολοφονίες. Όμως, δια μέσου αυτών των επιθέσεων βλέπουν οι σημερινοί πατριώτες και αυριανοί εθνικιστές, ποιος είναι ο εχθρός. Βλέπουν ότι δεν κινδυνεύουν από τον Εθνικισμό αλλά από την κάλπικη «Δημοκρατία» των μπολσεβίκων του ΣΥΡΙΖΑ και των Μπιλντερμπεργκάδων της ΝΔ.

Δουλειά μας στην παρούσα συγκυρία είναι επομένως να δείξουμε ποιοι είναι οι δήμιοι των εθνών.  Επιπλέον, αυτό που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε στους αγωνιστές είναι η συλλογική δύναμη, η ισχύς της ομάδος, έναν δίαυλο υποστήριξης που θα τους επιτρέψει να κατανικήσουν την βαριά σκιά της Δικτατορίας του Φόβου.

Δεν είναι διόλου τυχαίο το ότι, καθώς οι μάσκες πέφτουν, το να είναι κάποιος «Λαϊκιστής» όπως ο Σαλβίνι στην Ιταλία, χρησιμοποιείται ως ύβρις από τους υποτιθέμενους προμάχους του λαού, Αριστερούς, οι οποίοι χρειάζονται διμοιρίες των ΜΑΤ για να κυκλοφορήσουν στις πόλεις τους. Μην ξεχνούμε ότι οι Αριστερές «δημοκρατίες» επιβλήθηκαν παγκοσμίως με την κατάπνιξη των λαών και την εγκαθίδρυση δικτατοριών εν ονόματι του λαού. Όπως όμως συνέβη με την ΕΣΣΔ και τις λοιπές «δημοκρατίες» των Μπολσεβίκων, έτσι και τώρα, οι λαοί επιχειρούν την ανατροπή του, ετούτη την φορά,  δίδυμου διεθνιστικού δυνάστη Καπιταλιστών-Μπολσεβίκων.

Κάποιοι μεμψιμοιρούν λέγοντας ότι οι λαοί, και ο ελληνικός, αργούν να αφυπνησθούν. Αλλά ας αναλογισθούμε πως και η επιβολή της ΝΤΠ δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά σταδιακά, με μέθοδο και αδρά μέσα. Πώς λοιπόν η ανατροπή της θα γίνει εφικτή όχι ως μια σπασμωδική αυτοκτονική διαμαρτυρία, αλλά ως μια επιτυχής διαδικασία ανορθώσεως των Εθνών;

Σε κάτι θα αποτυγχάνουμε, σε άλλα θα νικούμε. Μα κι όταν αποτυγχάνουμε θα σηκωνόμαστε και θα προχωρούμε παρακάτω, μέχρι την νίκη, και στο σύνολό του το εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του, Θεία προνοία, κερδίζει έδαφος. Όχι ίσως επειδή το αξίζει, χάρις σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο, αλλά όταν και επειδή, από την ηγεσία ως τον νεότερο αγωνιστή, αρνείται να καταθέσει τα όπλα, αρνείται να δεχθεί ότι ο κόσμος μας όπως τον γνωρίσαμε, θα τελειώσει μέσα από τα δικά μας χέρια.

Ο Αγώνας μας, ο Αγώνας για την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Ανθρωπότητα όπως την δημιούργησαν ο Θεός και η Φύση, είναι ο πιο ευγενής και δίκαιος αγώνας που μπορεί άνθρωπος να δώσει.

Αν όμως θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δεν επιτρέπεται ο εσωτερικός μας κόσμος να οργανώνεται με τον τρόπο των καθεστωτικών. Δεν μπορεί να κρεμόμαστε από την γνώμη των συμβιβασμένων και των αδιάφορων, ακόμα και αν είναι μέλη του αμέσου περιβάλλοντός μας.

Για αυτό εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε έναν κόσμο ανεξάρτητο, καινούριο, ουσιαστικά πρωτόγονο και καθαρό, στον οποίον θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας κι αφεντικά στο σπίτι μας. Ο ίδιος ο Χριστός έδειξε τον δρόμο της ελευθερίας του ανθρώπου με το «άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθ. 8:22).

Αυτός είναι ο δρόμος της αναστάσεως. Και, ποιος ξέρει, όσοι κάποτε πίστεψαν πως γεννηθήκαμε σε «λάθος εποχή», πιστέψουν τότε πως γεννηθήκαμε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν η παρουσία, η προσωπικότητα και ο αγώνας ενός εκάστου εξ ημών, με τους σωστούς ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και μας έφεραν με καλό ή άσχημο τρόπο ως εδώ, κι αυτούς που θα έρθουν και θα συνεχίσουν τον Αγώνα μαζί μας.

Το έργο μας δεν διαφέρει από το έργο του γεωργού. Οργώνουμε, σπέρνουμε, ποτίζουμε, ξεχορταριάζουμε και, αν οι συνθήκες είναι καλές, θα δρέψουμε την καλή σοδειά.

Έως τότε απέναντι στην ηδονιστική μπουρζουαζία, γράφουμε την Ιστορία των ελεύθερων Ελλήνων. Η Ελλάδα θα ζήσει. Η Ελλάδα είναι ζωντανή. Ζήτω η Ελλάδα!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.289 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ: Τρομοκρατία «για το καλό μας»

Barcelona-Attack-2017-Tribute-The-Sun-APΤέσσαρες θεμελιώδεις παρατηρήσεις πρέπει να γίνουν αναφορικά με τις επιθέσεις στην
Βαρκελώνη, όσες προηγήθηκαν, και όσες πιθανώς θα ακολουθήσουν.
1) Οι επιθέσεις εξελίσσονται σε τακτικά συμβάντα της καθημερινής ζωής. Αυτή η ψυχο-
λογική τακτική αποσκοπεί στην επιβολή ως αναμενόμενης της νέας πραγματικότητας ενός
ακήρυχτου πολέμου από έναν αόρατο εχθρό.
2) Οι τρομοκράτες είτε «εξαφανίζονται» είτε εκτελούνται ακαριαία. Δεν υπάρχουν ούτε
ανακρίσεις, ούτε δίκες. Οι εκτελεστές εκτελούνται. Πολύ βολικό για όσους προωθούν το
σενάριο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας αλλά ενθαρρύνουν την μεταναστευτική εισβολή.
3) Οι επιθέσεις αυτές, και τούτο είναι το πιο σημαντικό, θα χρησιμοποιηθούν, όπως συ-
νέβη με την 11η Σεπτεμβρίου 2011, προκειμένου να ληφθούν από τις κυβερνήσεις νέα μέ-
τρα περιορισμού των ελευθεριών, αν και αιτία για τις τρομοκρατικές επιθέσεις είναι η ε-
γκληματική προτίμηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στους ξένους έναντι των γηγενών.
Ήδη οι Γάλλοι σταδιακά εξοικειώνονται με το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης το οποίο επε-
βλήθη μετά την επίθεση στο Bataclan τον Νοέμβριο του 2015, και επεκτείνεται σιωπηρώς.
Περιλαμβάνει την απαγόρευση διαδηλώσεων, και επιτρέπει στην αστυνομία να διενεργεί
έρευνες χωρίς εισαγγελική εντολή, να επιβάλλει κατ’οίκον περιορισμό χωρίς δίκη, και να
κλείνει ιστοσελίδες οι οποίες κρίνεται ότι «ενθαρρύνουν πράξεις τρομοκρατίας».
4) Οι Ευρωπαίοι, επομένως, θα είναι πολλαπλά χαμένοι από τις επιθέσεις αυτές. Θα ζουν
με τον φόβο ενός εν δυνάμει εχθρού ο οποίος θα παραμονεύει παντού. Θα πληρώνουν το
τίμημα του αίματος για την δική τους απάθεια και την συνεργασία τους με οργανώσεις και
ηγεσίες αντιευρωπαϊκές, και θα αναγκαστούν να υποταχθούν σε ένα αστυνομικό κράτος
το οποίο θα στοχεύει εναντίον τους και εναντίον κάθε πιθανής αντιδράσεώς τους υπό το
πρόσχημα της δικής τους προστασίας.
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ. 213)

Ξέρετε ποιος είναι ο μεγάλος “εχθρός” για τον Zuckerberg; Ο εθνικισμός

Mark-Zuckerberg-Facebook-cult-North-Korea-sexism-580712

Ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ κατά την ομιλία του στο Χάρβαρντ δήλωσε ότι ο αγώνας ενάντια στις δυνάμεις του εθνικισμού “είναι ο αγώνας της εποχής μας”.

Ο Ζουκερμπεργκ αναγνώρισε την Πέμπτη ότι «υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μείνει πίσω εξ αιτίας της παγκοσμιοποίησης σε ολόκληρο τον κόσμο» και μάλιστα παραδέχτηκε ότι «υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε χώρα υπέρ της παγκόσμιας σύνδεσης και καλοί άνθρωποι εναντίον της».

“Είναι δύσκολο να νοιαζόμαστε για ανθρώπους σε άλλα μέρη, αν δεν αισθανόμαστε καλά για τη ζωή μας στην πατρίδα”, είπε. “Υπάρχει πίεση να στραφείς προς τα μέσα”.

Είπε ότι ο αγώνας της εποχής μας θα είναι μεταξύ “των δυνάμεων της ελευθερίας, της ανοικτότητας και της παγκόσμιας κοινότητας ενάντια στις δυνάμεις του αυταρχισμού, του απομονωτισμού και του εθνικισμού“.

«Οι δυνάμεις υπέρ της ροής της γνώσης, του εμπορίου και της μετανάστευσης εναντίον εκείνων που θα ήθελαν την επιβράδυνσή τους», συνέχισε. «Δεν πρόκειται για μάχη εθνών, είναι μια μάχη ιδεών».

πηγή