2013-2019: Για φίλους και “φίλους”

ΠΑΠΠΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑ

Σαν σήμερα πριν από έξι χρόνια ξεκίνησε και συνεχίζεται ο Γολγοθάς της οικογένειάς μου. Η δίωξη ενός καθ’ όλα αθώου ανθρώπου, ο οποίος δεν έβλαψε κανένα, αντίθετα στήριξε με νόμιμο τρόπο, υλικά και πνευματικά το εθνικιστικό κίνημα, στο μέτρο που του δόθηκε, με τις γνώσεις και τις ικανότητές του.

Η δίωξή του στέρησε από τα ανήλικα παιδιά μου τον πατέρα τους επί 18 μήνες, και προκάλεσε άπειρο πόνο στους υπερήλικες γονείς του, σε συγγενείς και φίλους.

Ο  Χρήστος Παππάς δεν συνελήφθη. Προσήλθε στην ΓΑΔΑ για να συμπαρασταθεί στον παιδικό του φίλο και αρχηγό της Χρυσής Αυγής, όπως τον στήριξε και το βράδυ των εκλογών της 7ης Ιουλίου, τιμώντας τον λόγο του,  την φιλία του και την αξιοπρέπεια του ίδιου και του Κινήματος.

Σε όσους στάθηκαν πλάι μου, είτε ήσαν Χρυσαυγίτες και μοιράστηκαν μαζί μου τις επτά ώρες της αναμονής στα δικαστήρια της Ευελπίδων (Αντώνη, Γιώργο, Δημήτρη, Δημοσθένη, Τάσο), στον Αρειο Πάγο, στις φυλακές Κορυδαλλού,  είτε δεν ήσαν και δεν πρόκειται να γίνουν, αλλά είδαν και βλέπουν το άδικο και παράλογο της ταλαιπωρίας μας, σας ευχαριστώ. Είστε οικογένειά μου.

Όσοι νομίζετε ότι είστε ικανότεροι, εξυπνότεροι ή ιδεολογικά ορθότεροι, εύχομαι η Μοίρα να σας προσφέρει την ευκαιρία να αναμετρηθείτε με τους εαυτούς σας και να το αποδείξετε.

 

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Για ένα πατριωτικό άλμα

23984601__article

 

Ανάμεσα στις εσχατολογικές προφητείες, την αναμονή ενός νέου πολέμου του Κόλπου που έχει ήδη αρχίσει, τους αγώνες αλληλοεξόντωσης με σκοπό την ενοποίηση των αγορών του πλανήτη μας, εμπρός στον κίνδυνο της εξάλειψης του κόσμου μας όπως τον γνωρίσαμε, γίνεται αναγκαία και επείγουσα η ανάδυση των δυνάμεων της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Ταυτότητας.

Ο κόσμος που δημιουργείται θα είναι μονοπολικός ή πολυπολικός; Και ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας σε αυτόν; Θα είναι ένα απολίθωμα που θα κινδυνεύει διαρκώς να σπάσει σε χίλια κομμάτια, ή μια ζωντανή πραγματικότητα, η συνείδηση ενός κόσμου που απειλείται, αποδυναμώνεται και επιμένει κόντρα σε όλους και όλα, να υπάρχει;

Παρά την συντονισμένη προσπάθεια αποσυντονισμού, πότε με την πείνα των παιδιών της Αφρικής, πότε με την κλιματική αλλαγή, δράματα για τα οποία φορτώνονται με ενοχές οι Ευρωπαίοι, ένας νέος αέρας φύσηξε στην ευρωπαϊκή ήπειρο τα τελευταία χρόνια.

Από την εκτίναξη της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα ως τις ακτιβιστικές οργανώσεις Κάζα Πάουντ στην Ιταλία και Μπαστιόν Σοσιάλ στην Γαλλία, και την μαζική κινητοποίηση των Κίτρινων Γιλέκων, περνώντας από την Ρώμη, το Παρίσι και την Βουδαπέστη, οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν τον εθνικό ριζοσπαστισμό. Έναν ριζοσπαστισμό που τους οδηγεί στο να αποκόψουν τις ρίζες του δηλητηριώδους παράσιτου που τους πνίγει με το θανατερό σφιχταγκάλιασμά του, και να αναζητήσουν τις ρίζες της υπάρξεώς τους στον παραδοσιακό Χριστιανισμό, στις προχριστιανικές παραδόσεις, στις συνήθειες και στον τρόπο ζωής των άμεσων προγόνων τους. Ζητούν να ανακτήσουν όσα επεδίωξε βίαια να ανατρέψει η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι οπαδοί της, εγκαθιδρύοντας τερατουργήματα όπως οι δολοφονίες εμβρύων στις μήτρες των μητέρων τους, ο «γάμος» και η τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, η μείξη των φυλών σε ένα γκρίζο χυλό χωρίς ταυτότητα.

Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές ανέδειξαν αυτή την δυναμική, με την διεύρυνση και την ισχυροποίηση των Εθνικιστικών, Πατριωτικών και Ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Βέβαια, πολλά μένουν ακόμη να γίνουν, απέναντι στις επιβολές των ξένων και τις εσωτερικές αναθεωρήσεις. Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι οι λαοί της Ευρώπης αποκτούν συνείδηση του τι τους συνέβη και του τι συμβαίνει, και ζητούν να αποσπασθούν από την δικτατορία των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων.

Η ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Για όσους εύκολα αποθαρρύνονται και αφήνονται στον πεσιμισμό, να επισημάνουμε πως η Εθνικιστική άνοιξη που γνωρίζει η Ευρώπη δεν ήρθε ξαφνικά και αναπάντεχα. Η Λεπέν, ο Σαλβίνι, ο Ορμπαν, μπορεί να μην καταγράφονται ως «καθαροί» Εθνικιστές, κατάφεραν όμως να είναι αποτελεσματικοί στα μέτρα των λαών και των χωρών τους. Είναι ηγέτες οι οποίοι συσπείρωσαν τους λαούς τους γύρω από μια εθνική ατζέντα, κι αυτό είχαμε να το δούμε από την εποχή του Μεσοπολέμου. Η ανάδειξη αυτών των πολιτικών ρευμάτων και αυτών των ηγετών, αποτελεί το αποτέλεσμα της επιμονής εκατομμυρίων αγωνιστών οι οποίοι στα χρόνια της πέτρας και του ατσαλιού διατήρησαν ζωντανή την Πίστη, την Μνήμη, την Παράδοση, την Ιδέα. Οι σπόροι που έσπειραν εκείνοι, κάποτε θα βλαστούσαν, και κατά καιρούς το έκαναν. Να είναι τώρα η ώρα να καρποφορήσουν; Στο χέρι μας είναι!

Όλες οι δυνάμεις που είναι μαχητικές, ενεργητικά πατριωτικές, και αντικομφορμιστικές έναντι του Συστήματος, μπορούν να συνεργαστούν, χωρίς την προηγούμενη «ένωση» των Εθνικιστών η οποία φέρνει μαζί της ένα άχρηστο βάρος «χαμένων και κερδισμένων», «ηγετών και υπηκόων», αλλά με στόχο έναν και προορισμό κοινό: την νίκη απέναντι στον οδοστρωτήρα της ΝΤΠ, και την αναγέννηση μιας Ελλάδας Ελληνικής σε μια Ευρώπη Ευρωπαϊκή.

Η δουλειά που έκαναν και κάνουν δεκάδες οργανώσεις από την Μεταπολίτευση και μετά πρέπει να αναγνωρισθεί. Κάθε ένας φέρνει μαζί του μιαν όψη αυτού που αποκαλείται διεθνώς Ευρώπη –άρα και Ελλάδα- της Ταυτότητας. Κάθε ένας αξίζει την τιμή που και ο ίδιος αποδίδει στους άλλους αγωνιστές.

Για όσους καλοθελητές επιμένουν στον μηδενισμό, να πούμε πως δεν πρόκειται βεβαίως να καταθέσουμε τα όπλα, όχι τώρα που σε όλη την Ευρώπη τα πράγματα κινούνται προς την κατεύθυνση στην οποίαν έλπισαν και για την οποίαν εργάστηκαν εκατομμύρια συναγωνιστές και συναγωνίστριες.

Μια Δεξιά Εθνική, Κοινωνική και Λαϊκή, μια Δεξιά της Ταυτότητας και της Παράδοσης πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος και η πρόκληση του δικού μας Αύριο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 1148 της εφημερίδος Χρυσή Αυγή και στην συνέχεια εδώ )

Περιοδεία “Ελληνικής Αυγής για την Αττική” στην Κηφισιά και αυτοψία στο σπίτι του Παύλου Μελά

khfisiaellaygh_(1)

Ο υποψήφιος Περιφερειάρχης με την “Ελληνική Αυγή για την Αττική”, Ηλίας Παναγιώταρος, η Βουλευτής Β΄ Αθηνών, Ελένη Ζαρούλια, ο Περιφερειακός Σύμβουλος, Ανδρέας Φωτόπουλος, η υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων της “Ελληνικής Αυγής για την Αττική”, Ειρήνη Δημοπούλου, ο Συναγωνιστής Αλέξανδρος Γέροντας μαζί με υποψηφίους Περιφερειακούς Συμβούλους της “Ελληνικής Αυγής” του Βόρειου Τομέα περιόδευσαν το Σάββατο 18-5-2019 στην Κηφισιά.

Οι Συναγωνιστές ξεκίνησαν από την ανθοκομική έκθεση και περνώντας από το κέντρο της Κηφισιάς μοίρασαν ενημερωτικό υλικό και συζήτησαν με τους πολίτες.

Κατέληξαν στο εγκαταλελειμμένο από την Πολιτεία σπίτι του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά, δίνοντας την υπόσχεση πως θα αγωνιστούν για την απαλλοτρίωση, αναπαλαίωση και μετατροπή του σπιτιού του Ήρωα σε Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.

 

(πηγή

Η κατάληψη άρχισε

EMPROS-ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Στην αρχή αυτής της χρονιάς, τον Ιανουάριο του 2018, η σύντροφος του Πρωθυπουργού, κυρία Μπέττυ Μπαζιάνα, παρεχώρησε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη. Μεταξύ πολλών ενδιαφερόντων τα οποία ανέπτυξε, προχώρησε και σε μια σημαντική διαπίστωση την οποία επικοινώνησε στο πανελλήνιο με την φράση «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία». Η διαπίστωση της κυρίας Μπαζιάνα, δεν είναι βεβαίως αυστηρά προσωπική. Είναι ένα πρόσωπο εξ απαλών ονύχων πολιτικοποιημένο και ενταγμένο στο ΚΚΕ, το οποίο, όπως σημειώνει η εφημερίδα «βρίσκεται, καθημερινά, σε απόσταση αναπνοής από τον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί στα σημαντικά πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα την τελευταία τριετία καθορίζοντας το μέλλον της. Και, επίσης, μία πολίτης που είχε πάντα πολιτική άποψη, οργανωμένη από φοιτήτρια στον χώρο της Αριστεράς».

Η εγγύτητα αυτή της δίνει την δυνατότητα να έχει ιδίαν αντίληψη, όπως επίσης να γνωρίζει το πώς βλέπει ο Πρωθυπουργός σύντροφός της και το άμεσο περιβάλλον του την θέση του ΣΥΡΙΖΑ και της χώρας, αλλά και το πώς σκέπτονται να αντιμετωπίσουν την θέση τους αυτή, ίσως όχι στην τελική μορφή, τουλάχιστον όμως στην προπαρασκευή των ενεργειών τους.

Το σημαντικό εδώ είναι ότι η ομολογία της πρωθυπουργικής συντρόφου δείχνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη εδώ και ένα χρόνο αποκρυσταλλώσει και εκφράσει την απόφαση ότι η εξουσία δεν του ανήκει, αλλά πρέπει να καταληφθεί.

Ένα χρόνο μόνο; Όχι. Έναν ακόμη χρόνο πίσω, ο χρησιμοποιούμενος από την κυβέρνηση ως «τρελός του χωριού», δηλαδή «λαγός», κατ’ άλλους πιστολέρο, κατ’ άλλους «γιδοβοσκός» και πάντως αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης, μιλώντας στα Χανιά τον Φεβρουάριο του 2017, είχε δηλώσει ότι η Αριστερά βρίσκεται μεν στην κυβερνητική εξουσία εδώ και δύο χρόνια, ωστόσο ακόμη προσπαθεί «να πάρει την πραγματική εξουσία».

Ο κ. Πολάκης εξέφρασε την αγωνία της κυβέρνησης ότι χωρίς κατάληψη της εξουσίας, το εγχείρημα δεν έχει Αύριο, γιατί ως γνωστόν του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, όπως φάνηκε από την έκβαση του Συμμοριτοπολέμου όπου κάθε επιχείρηση αιματοβαμμένης επιβολής της Κομμουνιστικής ανταρσίας γνώρισε την πάνδημη αντίσταση του Ελληνικού Λαού, παρά την πλουσιοπάροχη βοήθεια της ΕΣΣΔ αλλά και των Άγγλων «συμμάχων».

Ο κ. Πολάκης εξέφρασε επιπλέον την απόφαση της κυβέρνησης της Αριστεράς (με το δεκανίκι του Πάνου Καμμένου) να καταλάβει την εξουσία με κάθε τρόπο. Ένα εργαλείο αυτού του τρόπου αποκάλυψε πριν από λίγους μήνες, τον Οκτώβριο του 2018, όταν ο ίδιος μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ είπε πως «θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κάποιους φυλακή».

Μέθοδος  Σταλινική και δοκιμασμένη. Και δεν είναι η μόνη κίνηση που θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως γράψαμε στο περασμένο φύλλο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ ελληνοποιεί κατεπειγόντως 300.000 «πρόσφυγες» και (λαθρο)μετανάστες. Ο σκοπός προφανής: «αφού ο ελληνικός λαός, πλην βολεμένων με μπιλιετάκι σε ΜΚΟ, και βαμμένων μπολσεβίκων, μας γυρίζει την πλάτη, θα βρούμε άλλο εκλογικό σώμα να μας κρατήσει στην εξουσία».

Κι επειδή και αυτό δεν του αρκεί για να «δέσει», ακολουθεί την συνταγή του ΠΑΣΟΚ που έχει ενταχθεί πλήρως στον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντάς του τεχνογνωσία και διασυνδέσεις. Για αυτό και αποφασίζει τον διορισμό 15.000 εκπαιδευτικών, αλλάζοντας τα κριτήρια των διορισμών, για να βάλει «δικά του παιδιά» στο Δημόσιο, καταργώντας επί της ουσίας τον ΑΣΕΠ. Με ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια. Και χιλιάδες διορισμένοι  με τις οικογένειές τους να ψηφίζουν δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ, και προηγούμενο για διορισμούς σε άλλους ευαίσθητους κλάδους για τους οποίους κανείς δεν θα μπορεί να φέρει αντίρρηση νοσηλευτικό προσωπικό, επί παραδείγματι, ή τις δοκιμασμένες καθαρίστριες, που εξελίσσονται τάχιστα σε (πολύ) στενές συνεργάτιδες και πολιτικούς. Και βέβαια χιλιάδες Μπολσεβίκοι εκπαιδευτικοί να κατασκευάζει μπολσεβίκους μέσα από την πλήρως πλέον αλωμένη εκπαίδευση άθεων και απάτριδων.

Αξίζει να σημειώσουμε για όλους τους εύπιστους και αφελείς ότι οι κινήσεις της κυβέρνησης σε ότι προαναφέραμε είναι καθαρά ένα επικοινωνιακό και ψηφοθηρικό τρικ, όπως αυτό του κ. Γαβρόγλου που ανέφερε ότι από το 2020 και χωρίς εξετάσεις παρά μόνο με το απολυτήριο του Λυκείου θα εισάγονται στα Πανεπιστήμια όσοι υποψήφιοι φοιτητές έχουν δηλώσει «πράσινες» σχολές στο μηχανογραφικό τους.

Η εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ με δημοσιεύματά της ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, προειδοποιεί για το πού οδηγεί την χώρα η κυβέρνηση. Υπενθυμίζουμε εκ νέου ότι καμία μπολσεβίκικη κυβέρνηση παγκοσμίως δεν έφυγε χωρίς να εξαθλιώσει, να διαλύσει και να αιματοκυλίσει την χώρα ή τις χώρες και τους λαούς που διακυβέρνησε.

Ας μην πει κανείς ότι δεν έβλεπε τι ερχόταν, όταν η Αριστερά θα έχει εγκαθιδρύσει την δικτατορία της στην χώρα.

 

(Δημοσιεύθηκε στην Εθνική ΕφημερίδαΕΜΠΡΟΣ φ. 282)

Τ.Ο. Αθηνών: “Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Γενῆτε ἥρωες” (Δημοπούλου)

Τ.Ο. Αθηνών: “Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Γενῆτε ἥρωες” (Δημοπούλου)

Ημερομηνία: Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018 – 19:30
Περιοχή: Αθήνα
Διοργανωτής: Τ.Ο. Αθηνών

Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου και ώρα 19:30 στα γραφεία της Τ.Ο. Αθηνών, η εκδότρια της Εθνικής εφημερίδας “Εμπρός” Συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου, θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα: “Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Γενῆτε ἥρωες”.

Δηλιγιάννη 50, σταθμός Λαρίσης
210-8235030
Τετάρτη και Σάββατο: 19:00-21:00

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/imerologio/view/t.o.-athhnwn-mas-ftanoun-pia-oi-martures.-genhte-hrwes-dhmopoulou#ixzz5VVlZPrB8

5 χρόνια από την παράνομη δίωξη της Χρυσής Αυγής: Σάββατο 13/10 – Χώρος εκδηλώσεων (Μεσογείων 131) 7μμ

5xronia_diwksi_xaΠροσωπικές μαρτυρίες των πρωταγωνιστών και άγνωστα ντοκουμέντα
Το Σάββατο 13 Οκτωβρίου και ώρα 7μμ στον χώρο εκδηλώσεων Μεσογείων 131 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-προβολή για τα 5 χρόνια από την παράνομη δίωξη κατά της Χρυσής Αυγής που έστησε η ΝΔ του Σαμαρά υπό τις εντολές του ξένου παράγοντα και έντρομη από την ανεξέλεγκτη ενίσχυση της δυναμικής του Εθνικιστικού Κινήματος.

Πέντε χρόνια μετά την μεγαλύτερη σκευωρία στην σύγχρονη πολιτική ιστορία η Χρυσή Αυγή συνεχίζει απτόητη τον Αγώνα ενωμένη και δυνατή μέχρι την Νίκη!

Κεντρικός ομιλητής: Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γ.Γ. Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή

Λοιποί ομιλητές: Γιάννης Λαγός, Ηλίας Παναγιώταρος, Χρήστος Παππάς, Ηλίας Κασιδιάρης

Σάββατο 13/10 – 7μμ Χώρος εκδηλώσεων Μεσογείων 131

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/5-chronia-apo-thn-paranomh-diwjh-ths-chrushs-aughs-sabbato-13.10-chwros-ekd#ixzz5TonREfOi

Εγέρθητι: Θυμήσου την Πόλη!

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-2018-05-25

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

«Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η Γη, σημαίνουν τα Επουράνια,

σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά…».

 

Ενα χρόνο πριν το Νηπιαγωγείο, ένας οικογενειακός φίλος, διευθυντής Δημοτικού Σχολείου, ζητά από τον αείμνηστο παππού μου να απαγγείλω στην σχολική εορτή της 25ης Μαρτίου, το ποίημα που έχει ακούσει πολλές φορές να απαγγέλλω σε οικογενειακές συναθροίσεις. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία δείχνει σε περίοπτη θέση το μικρόφωνο, το κορίτσι με το άσπρο πουκάμισο, την μπλε σαζίμπλ και τους διπλούς άσπρους-μπλε φιόγκους στις κοτσίδες.

Ανεβαίνω στην ξύλινη εξέδρα. Αισθάνομαι τον λαιμό μου να καίει,  και το μέτωπό μου να συννεφιάζει επικίνδυνα, αλλά κρατώ τα δάκρυα. Όχι τώρα. Το λέω με πείσμα.  Μην δακρύζεις. Πάλι δικά μας θάναι. Πάντα δικά μας θάναι. Ρίγη συγκινήσεως. Δεν ξέρω ποια ήταν περισσότερα, τα δικά μου ή των παρισταμένων, δασκάλων, μαθητών και γονέων. Ξέρω όμως πως απέναντί μου και γύρω μου είχα Έλληνες που θυμούνταν, ήξεραν και μάθαιναν.

Το ποίημα, αγαπημένο για τον προφανή λόγο, του πρώτου δημόσιου θριάμβου της παιδικής μου ηλικίας, αντικαταστάθηκε μερικά χρόνια αργότερα από ένα άλλο. Δεκαετία του ’80 αγοράζω από το περίπτερο της πλατείας Κάνιγγος ένα περιοδικό με κροκί εξώφυλλο και έναν δικέφαλο αετό. Το ποίημα του Βιζυηνού «Ο Τελευταίος Παλαιολόγος». Πότε θα πάρουμε αυτό που μας επάρθη;

«Όταν τρανέψης, γυόκα μου,

κι αρματωθής και κάμης

τον όρκο στην Ελευθεριά,

συ  κι όλη η νεολαία,

να σώσετε την χώρα».

Κοντά είκοσι χρόνια αργότερα, αργά ένα βράδυ, στο μαγαζί μου στα Γιάννενα, ο άρτι κυκλοφορήσας ψηφιακός δίσκος  του Σταμάτη Σπανουδάκη παίζει στην διαπασών. Έξω πέφτουν κεραυνοί και η βροχή μαστιγώνει τις βιτρίνες που τρίζουν από την μουσική.

«Θάρθεις σαν αστραπή».

Το αφράτο σαν αναπιασμένο στα χέρια ικανής δέσποινας πρόσφορο μωρό στο εξώφυλλο, κρύβει ένα δάκρυ, ή μήπως τρίβει τα μάτια του για να δει μέσα στα μυριάδες αστέρια να σχηματίζεται η μορφή του Μαρμαρωμένου Βασιλιά;

Τέσσερεις δεκαετίες συνειδητής προσμονής, περπατούν στον ρυθμό των τεσσάρων αιώνων επανάστασης.  Δίδαγμα. Η Ιστορία δεν είναι αποκύημα  μιας μοιρολατρικής νομοτέλειας. Τίποτε δεν χάθηκε. Η υπόσχεση του Αγγέλου όπως  η υπογραφή του Θεού, υπάρχουν στα αιθέρια στρώματα. Εμείς που πιστεύουμε στα οράματα του Έθνους επειδή ακριβώς πιστεύουμε στο Έθνος, εμείς που πιστεύουμε στους Αγγέλους γιατί πιστεύουμε στους θεούς του Γένους, εμείς που υπερασπιζόμαστε τα τείχη της Ελλάδος, αντί να το βάλουμε στα πόδια, Τελευταίοι Πιστοί και Πρώτοι της Νέας Γενεάς που έρχεται, όρντινο έχουμε να συμπλάσσουμε την σκεπτομορφή τους, όπως έκαναν πριν από εμάς οι λαϊκοί στιχοπλόκοι και οι δημώδεις ραψωδοί, οι φουστανελοφόροι ανυπότακτοι, και οι εργατικοί φιλομαθείς λόγιοι, και να αρματωθούμε όπως ο καθένας μας μπορεί και καταλαβαίνει για την ώρα  του σπαθιού.

Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος (234-149 π.Χ.) ο Ρωμαίος πολιτικός και ρήτορας, τελείωνε τις ομιλίες του στην Σύγκλητο, όποιο θέμα και αν πραγματεύονταν κάθε φορά,  με την φράση «Et pretera censeo Carthago delenda est», δηλαδή, «και εκτός αυτού, φρονώ ότι η Καρχηδών πρέπει να καταστραφεί». Και η Καρχηδών, εμπορική αντίπαλος της Ρώμης, ισοπεδώθηκε από τους Ρωμαίους στον Γ’ Καρχηδονιακό Πόλεμο (149-146 π.Χ.)

Η Ιστορία είναι δίκαιη μητέρα που διδάσκει έως ότου οι επόμενοι εμπεδώσουν  το μάθημα και σταθούν στα πόδια τους αντάξιοι της δάφνης της.

Ο Ελληνισμός, ακόμη και εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε καταφέρει να είναι αποδεκτή η πρωτοκαθεδρία του «Γένους», δηλαδή της ράτσας, της γενιάς,  των Ρωμιών, δηλαδή των Ρωμαίων, δηλαδή των Ελλήνων, κληρονόμων της Ρώμης, της Αθήνας και του πατρογονικού Βυζαντίου. Εκείνης της Ελλάδας που έκανε μια Αργοναυτική Εκστρατεία κι έναν Τρωικό Πόλεμο για να κατακτήσει όσα της εξασφαλίζουν  την εδαφική της ασφάλεια και την οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη.

Η μικρά πλην τίμια Ελλάς, μια νέα Αλβανία της Βαλκανικής, είναι βεβαίως μια λύση, όπως μια λύση είναι για κάποιους ένα Εθνικιστικό κίνημα ισχνό, γραφικό, στο καλούπι που θέλουν οι θανατεροί εχθροί του. Σήμερα, η παθητικότητα των πρώτων ασμάτων της Αλώσεως, που γράφτηκαν κάτω από την μαύρη αιθάλη  της αποφράδας μέρας, είναι άξια μνήμης, αλλά όχι μίμησης.  Είναι θαρρώ εύκολα αντιληπτό πως μια λύση συρρίκνωσης είναι μια λύση επισφαλής. Πάντως δεν είναι μια λύση Ελληνική. Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θέλουμε μια μεγάλη και δυνατή Ελλάδα, γιατί μόνο μια μεγάλη και ισχυρή Ελλάδα μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωση και την ανάπτυξη του Ελληνισμού. Εάν οι Ιουδαίοι είναι ιστορικά οι κατεξοχήν ανέστιοι και περιπλανώμενοι, ο Έλληνας είναι ο βαθιά ριζωμένος στην γη του. Ο Έλληνας απλώνει τα κλαδιά του δυνατά και αποφασιστικά, και καρπίζει σκέποντας και θρέφοντας με την γενναιοδωρία του σύμπασα την Οικουμένη.

Όσοι κατακρίνουν τους τελευταίους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας, ας σκεφτούν πως οι ίδιοι, σε καιρό ειρήνης,  χωρίς τα στίφη των Οθωμανών να πολιορκούν τα τείχη, αφήνουν να περνούν και να εγκαθίστανται στις γειτονιές τους εκατοντάδες χιλιάδες εισβολέων, να τους αρπάζουν μέσα από τις τσέπες τους το βιος τους οι τσιφούτηδες,  να διαγουμίζουν τα όνειρά τους οι προδότες.

Ένας σκληρός οικονομικός πόλεμος μαίνεται, ο οποίος, όπως η ιστορία διδάσκει, θα οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη. Το χρέος των ΗΠΑ είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, ώστε και μόνον οι ΗΠΑ έχουν κάθε λόγο να ξεκινήσουν ένα πόλεμο για να μηδενιστεί το χρέος και η οικονομία να μετρήσει από την αρχή. Ο καιρός δεν είναι λοιπόν πολύς, και η απάντηση είναι μία, αρχαία, νεώτερη, της επερχόμενης Αυγής:

«Έλα και πάρ’ τα! λέγ’ αυτός,

του Τούρκου του μουχτάτη.

Εγώ δεν δίνω τίποτε! Τίποτ’ ενόσω βράζει

μία στάλλα γαίμα εντός μου!»

Και θέλω να προσθέσω ότι η Τουρκία πρέπει να πάει πίσω από την Κόκκινη Μηλιά, και πως η Κωνσταντινούπολη είναι Ελληνική.

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ Φ.253 ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ “ΕΜΠΡΟΣ”)

Aπό το νέο βιβλίο “Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδών-Συνιστώσες και Στιγμές του Μέγιστου Ελληνος” που παρουσιάσθηκε το Σάββατο 14/4/2018

a4

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Αλέξανδρε, ελθέ!

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι άνθρωποι και οι θεοί μιλούσαν αναμεταξύ τους όπως ο ήλιος με την σελήνη και τα άστρα, ήταν μια θάλασσα. Κι ήταν κι ένας βασιλιάς. Η θάλασσα ήταν πολύ παλιά και γαλάζια σαν την ουράνια σφαίρα. Όταν ο βασιλιάς ήταν ακόμη βασιλόπουλο, όμορφο, λένε, σαν τον ήλιο, είχε χρυσάφι πολύ, κι ο κύρης του φρόντισε, για να μάθει τον νου και τους τρόπους των ανθρώπων. Τους τρόπους των θεών τους ήξερε από το αίμα της μάνας του που τον έπιασε χορεύοντας μέχρι που ενώθηκε με τον Πατέρα θεών κι ανθρώπων. Κι όταν ο κύρης του σκοτώθηκε από χέρι δικό, κι έγινε ατός του βασιλέας, καβαλίκεψε το άτι του, αυτό που το έκανε δικό του στρέφοντας το κεφάλι του στον ήλιο, για να μην βλέπει την σκιά του και τρομάζει, και διάβηκε με τον στρατό του την θάλασσα. Γιατί πέρα από την θάλασσα, βρίσκονταν του βασιλείου του η σκιά, ο κόσμος που απειλούσε και γύρευε να διαγουμίσει τον δικό του κόσμο. Ο βασιλιάς, Αλέξανδρος το όνομά του, πολέμησε όπως κανείς πριν απ’ αυτόν, και κανείς μετά. Οι λαοί που κυρίευσε, σχίζοντας το σεντόνι που τους κρατούσε τυφλούς και δεμένους, λευτερωμένοι από τον ζυγό της ανατολίτικης δουλείας, έμαθαν πώς είναι ο ελεύθερος άνθρωπος, και τον είπανε θεό τους. Αφού είδε τις πόλεις των ανθρώπων κι έχτισε δικές του, άφησε φρουρές για να θυμίζουν στους ανθρώπους πώς να ζουν σαν Έλληνες, κι έσπειρε Ελληνόπουλα με μάτια γαλάζια σαν την ουράνια σφαίρα, και μαλλιά βαμμένα απ’ τον ήλιο τον ίδιο, να θυμίζουν το όνομά του, Ισκαντέρ, όταν αυτός θα έχει λείψει. Κι έγειρε κάποτε, και γύρισε στον Πατέρα του, κι έγινε ένα με το φως του, θεός και γιος ανθρώπου. Μα άφησε διαθήκη, όποιος τον ζητά να τον βρίσκει, αρκεί να πιστεύει ότι ΖΕΙ.

Η ιστορία του Αλεξάνδρου, του γιου του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου και της Ηπειρώτισσας βασιλοπούλας Ολυμπιάδας, συναρπάζει τους ανθρώπους από τότε που ο μεγαλύτερος στρατηλάτης που γέννησε το ανθρώπινο είδος, ζούσε ακόμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όσοι δεν πιστεύουν στο Καλό των Ανθρώπων, καθρεφτίζουν στις πράξεις του την δική τους ευτέλεια, μη θέλοντας να καταβάλουν την προσπάθεια η οποία χρειάζεται για να απλωθεί ο νους και το σώμα του ανθρώπου στο σύνορο των δυνατοτήτων του. Όσοι δεν τον τιμούν, αρνούνται να δεχθούν πως Θεός και Άνθρωπος γίνονται κάποτε ένα, επιτρέποντας στους θνητούς να μάθουν πώς είναι η δύναμη του ανθρώπου σαν αγγίξει την θεϊκή χορδή που τον διατρέχει.

Όταν το σώμα του ισόθεου άδειασε από την ανθρώπινη ζωή του, κείνο το καλοκαίρι του 323 π. Χ. , και «ελαφρύ σαν μικρή ασπίδα» το κήδευσε ο Πτολεμαίος ο Λάγου, αυτός που θα ονομαζόταν ως βασιλεύς, Σωτήρ, οι Βασίλειες εφημερίδες της εποχής έγραψαν πως στο κρασί του έσταξαν φαρμάκι φερμένο από την πατρική του γη. Όσοι πήραν μαζί του τον μακρύ δρόμο από την Πέλλα ως την Βακτριανή, ορκίζονταν πως ο βασιλέας γεύτηκε στα 33 χρόνια του το πικρό φιλί της προδοσίας, λίγους αιώνες, μόνο, πριν γευτεί το ίδιο φιλί που θα έστελνε στον θάνατο, στην ζωή, τον Χριστό Ιησού από την Γαλιλαία, στην γη της Παλαιστίνης, , κι ενώθηκε με τον Πατέρα Του, στα 33 του χρόνια, έχοντας γευθεί στα χείλη του το όξος των ανθρώπων.

Πόσην αγαλλίαση έφερε στην οικουμένη εκείνο το «μειράκιο» όπως τον αποκαλούσε με αγάπη ο δάσκαλός του Αριστοτέλης ! Πόση αγάπη, θαυμασμό, και έλξη ανυπέρβλητη, ώστε ο νιούτσικος βασιλές να κατοικεί ως σήμερα στον νου και στις φλέβες της ! Στον ηλιοπρόσωπο Αλέξανδρο, πυκνώθηκε ολόκληρη η Ελλάδα. Απολλώνιος, ως γιος του κριοκέρατου ‘Αμμωνος Διός, και συνάμα Διονυσιακός. Γιατί ο Διόνυσος, αδελφός του από Πατέρα, ήταν αυτός που ίδρυσε στην Αίγυπτο το μαντείο του, εκεί όπου ένας άλλος έμπλεος Θεού Έλληνας, ο Ηρακλής, πήγε να συναντήσει τον ενδεδυμένο το δέρας και την κεφαλή του κριαριού, πατέρα του, πριν μεταστεί, προδομένος κι αυτός από φαρμάκι, στα 33 του χρόνια.

Ο πιστός του Πτολεμαίος έκανε, λέει η Ιστορία, στρατό τριάντα χιλιάδων, να φυλάγουν το μνημούρι του από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όπως -καταπώς γράφει ο Ησίοδος-, τριάντα χιλιάδες είναι οι «αθάνατοι Ζηνός φύλακες θνητών ανθρώπων» αυτοί που, αόρατοι άγγελοι, παρακολουθούν των θνητών τα έργα.

Σε συνέντευξη που μου παρεχώρησε για την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ (φ.207, 1-7-2017) η αρχαιολόγος κυρία Λιάνα Σουβαλτζή, η οποία αφιέρωσε την ζωή της στον μέγιστο των Ελλήνων (η ανασκαφή της στην Αίγυπτο ξεκίνησε το 1989, και στις 29 Ιανουαρίου 1995 η Αιγυπτιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε επισήμως, ότι στην όαση Σίουα ανακαλύφθηκε ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου), μου είπε πολλά ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά. Θα καταθέσω εδώ δυο αποστροφές.

Η πρώτη είναι πως, στην έρημο Σίουα, όταν γεννιόταν κάποιο μωράκι με ανοικτά χρώματα, λέγανε «γεννήθηκε ένας μικρός Αλέξανδρος!», και οι γυναίκες έβαζαν νομίσματα με την μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου για φυλακτά στα μωρά τους, για να πάρουν κάτι από την ανδρεία του». Να έκαναν το ίδιο, να ένιωθαν το ίδιο και οι Έλληνες της Ελλάδος!..

Κι η δεύτερη:«-Αν τότε δεν μας είχαν δημιουργήσει το πρόβλημα και συνεχίζαμε κανονικά, εμείς θα είχαμε βγάλει τον Αλέξανδρο στο φως. Πιστεύω ακράδαντα ότι η μοίρα της Ελλάδος μετά από αυτό το γεγονός δεν θα είχε πάρει τον δρόμο που έχει πάρει σήμερα.

-Πιστεύετε ότι είναι ένας μεταφυσικός φόβος; Σαν να προσπαθεί η γη μας, να μας τονώσει το ηθικό και να μας θυμίσει ποιοι πραγματικά είμαστε, και οι κυβερνήσεις να προσπαθούν να μην έρθει στην επιφάνεια;

– Ακριβώς. Έπαιξαν τέτοιο ρόλο, που πιστεύω ότι το όνομα Μεγάλος Αλέξανδρος τους φοβίζει. Μακάρι σήμερα στα χάλια που είμαστε να εμφανιζόταν ένας νέος Αλέξανδρος που θα αναλάμβανε τα ηνία της Χώρας, μήπως και βλέπαμε φως».

Σε αυτούς τους χρόνους τους δίσεκτους, τους οργισμένους μήνες που διαβαίνει το Έθνος μας, η Ιστορία του Μεγαλέξανδρου, η εικόνα του κι ο μύθος του, ας γίνει φάρος και οδηγός στον νου και στην καρδιά μας.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας Έλληνας βασιλιάς που τον έλεγαν Αλέξανδρο, κι η Ιστορία τον αποκάλεσε Μεγάλο. Κι ήταν νιούτσικος και όμορφος σαν τον ήλιο. Και σαν τον ήλιο που γέρνει τις νύχτες να ξαποστάσει, κι αφήνει στον ουρανό τις φρυκτωρίες των άστρων, για να παρηγορούν τους θνητούς μέχρι τον ερχομό του, έτσι κι αυτός, αθάνατος σαν τον ήλιο, ΖΕΙ.

Κι αν σας ρωτήσουν, να το πείτε, να ακούσει το «ανάστα!» και να ‘ρθεί, πως ΖΕΙ, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Αρχαιολόγος

Διευθύντρια της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

πηγή

Τ.Ο. Αθηνών: Ήρωες στα χρόνια της Επανάστασης (Δημοπούλου)

Τ.Ο. Αθηνών: Ήρωες στα χρόνια της Επανάστασης (Δημοπούλου)

Ημερομηνία: Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018 – 19:30
Περιοχή: Αθήνα
Διοργανωτής: Τ.Ο. Αθηνών

Το Σάββατο 31 Μαρτίου και ώρα 19:30 στα γραφεία της Τ.Ο. Αθηνών,η διευθύντρια της εφημερίδας “ΕΜΠΡΟΣ”  Συναγωνίστρια Δημοπούλου Ειρήνη θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα: “Η Πατρίδα σου καυχιέται για ‘σένα;”. Ήρωες στα χρόνια της Επανάστασης.

Δηλιγιάννη 50, σταθμός Λαρίσης
210-8235030
Τετάρτη και Σάββατο: 19:00-21:00

Το μάθημα του ΄96

Το μάθημα του ΄96

Άρθρο από την εφημερίδα “Χρυσή Αυγή” που κυκλοφορεί

Αν τύχει να καθίσεις δίπλα σε Τούρκους, να ακούς να μιλούν την βαρβαρική τους διάλεκτο και να συμπεριφέρονται με προπέτεια ανάμεικτη με ένα είδος ευγένειας που κινείται μεταξύ δουλοπρέπειας και επιθετικότητας, ξέρεις γιατί ο Τούρκος υπήρξε εδώ και εκατοντάδες χρόνια εχθρός του Έλληνα. Ο Τούρκος έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αντιπαθείς στον Έλληνα.

Αν έχει τύχει να καθίσεις δίπλα σε Γερμανό, να ακούς να μιλά μια γλώσσα δομημένη πάνω στην Ελληνική μα διαμετρικά αντίθετη αισθητικά, σαν να μαστιγώνει τον αέρα αντί να πετά μαζί του, και να χτυπά το χώμα με το μπαστούνι αντί να ελαφροπατά με την οπλή του Πάνα. Αν συναντήσεις το κρυστάλλινο βλέμμα του και την σχεδόν παιδική εμπιστοσύνη του, καταλαβαίνεις γιατί Έλληνες και Γερμανοί έχουν έρθει τόσο ατυχώς κοντά στην Ιστορία. Πλησιάζουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν. Και μοιραία απωθούνται.

Παρατηρούσα δυο ανθρώπους, και οι δυο με οικογένειες, και οι δυο σε διακοπές. Ο ένας Γερμανός, ο άλλος Τούρκος της Γερμανίας, διεκδικούσαν το ίδιο τραπέζι για την παρέα τους. Αποφασιστικός ο Γερμανός, με τον αέρα του ύψους και του γυμνασμένου παρουσιαστικού του, έκανε το πρώτο βήμα προς την μεριά του κοντύτερου και με σωματοδομή μαυριδερού ανατολίτη παλαιστή, Τούρκου, που στρογγυλοκάθισε μαζί με τα παιδιά του Γερμανού, πιάνοντας ψιλή κουβέντα στα Γερμανικά. «Όχι, όχι», του έγνεψε με το δάχτυλο ο Γερμανός. Ο Τούρκος έστρεψε και του ζήτησε τον λόγο. Εκεί που ο Γερμανός προχωρούσε με το κεφάλι, ο Τούρκος κινήθηκε με το στέρνο. Του ζήτησε το λόγο που του κούνησε το χέρι. Η διαμάχη είχε περάσει από το διεκδικούμενο τραπέζι στο κούνημα του δαχτύλου.

«Κοίταξε τι έκανες», έλεγε ο Τούρκος. «Τι παράδειγμα δίνεις στα παιδιά σου. Έτσι τα μαθαίνεις να φέρονται;», κι είχε φτάσει μια ανάσα από τον Γερμανό που τέντωνε το κεφάλι προς τα πίσω, αμυνόμενος με τα λόγια, πλην ομολογώντας με το σώμα πως είχε τραπεί σε άτακτον φυγή. Ο Τούρκος ήταν καταφανώς ο τσαούσης της ιστορίας. Μπορεί να είχε άδικο μα είχε τον τρόπο να το πηγαίνει εκεί που τον συνέφερε. Αδικώντας, ταπεινώνοντας, αλλά μπήγοντας τα πόδια και απαιτώντας «το δίκιο του».

«Φίλε μου, ομολόγησε πως έχεις άδικο. Μας βλέπουν και τα παιδιά», είπε ο τούρκος υποκρινόμενος ευγένεια και συμβιβασμό. Κι ο Γερμανός έδωσε τόπο στην οργή. Εκανε χώρο κι άρχισε να δικαιολογείται στην συμβία του που είχε στο μεταξύ καταφθάσει. Όσο κι αν η διπλωματία έχει στολιστεί λούστρα και πολυελαίους, εξακολουθεί να είναι στοιχειώδης όσο την εποχή που γειτονικές φατριές κυνηγούσαν βίσωνες κι ελάφια. Νικάς ή χάνεις. Η νίκη δεν θέλει πολλές εξηγήσεις. Η ήττα έχει πολλές μορφές. Όταν ακούω να μιλούν για το πόσο καλά τα πηγαίνουν τούρκοι και Έλληνες στα διεθνή φόρα, θυμάμαι εκείνο το τραγικό 1996 που ξεκίνησε τον χειμώνα με την τουρκική πρόκληση στα Ίμια και τρεις Έλληνες αξιωματικούς νεκρούς, και συνεχίστηκε το καλοκαίρι με την ασύλληπτης ηρωικής αποκοτιάς θυσία, των Ισαάκ και Σολωμού.

Σε όσους διαπραγματεύονται με τους Τούρκους, πιστεύοντας πως θα τους πείσουν σαν τον Γερμανό της ιστορίας, απάντησαν οι δυο Κύπριοι, για λογαριασμό δικό τους κι όσων ακούν στην ψυχή τους το ίδιο μ’ αυτούς τραγούδι. Εσείς, ξενόδουλοι, πορεύεστε αλλιώς, η Ελλάδα αλλιώς.

Για πολλούς, -ανάμεσά τους και στρατιωτικούς που ξεσηκώνονται όταν ακουμπούν τα επιδόματά τους μα όχι για την Κύπρο ή τα Ίμια-, το 1996 είναι παρελθόν, σφραγισμένο στους τάφους των δυο ηρώων. Κοιτάμε, λένε, να είναι καλύτερο το Αύριο των δύο λαών. Και οδηγούν την Πατρίδα σε διαδοχικές ήττες.

Αυτή η αντίληψη του χρόνου και της ζωής που θαρρεί πως το Αύριο χτίζεται  με εγγυήσεις, είναι παντελώς απατηλή. Όλα είναι υπό διαμόρφωση. Οι τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, έχουν λόγο στο πώς θα είναι η Ελλάδα. Όσο τους επιτρέπουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα δεν θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την Πατρίδα μας, αν αύριο στην ελληνική κυβέρνηση είναι πακιστανοί ή  τούρκοι στο όνομα της ισότητας και του δικαίου. Αν τους αφήσουμε. Όσο οι Έλληνες κοιτάζουν το θέατρο σκιών του διχασμού, κι όχι το χέρι που τους σουφρώνει την ζωή, η διάκριση των εξουσιών, η ελευθερία του λόγου, η ίδια η ελευθερία του ελληνικού έθνους όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είτε καταλύονται είτε έχουν ήδη λεηλατηθεί. Αυτές είναι πραγματικότητες που δημιουργούνται κάθε στιγμή, ανατρέποντας τις βεβαιότητες.

Είναι χαοτικό το μέγεθος των αλλαγών που επιφέρουν άνθρωποι με περιορισμένο χρόνο ζωής, σε έννοιες που πήραν αιώνες να διαμορφωθούν και θα πάρουν χρόνο να επανέλθουν σε νέες βάσεις, όταν ανατραπούν. Διαφεύγει από τους εφήμερους ανθρώπους πως το παρελθόν διαχέεται στο παρόν, μα δεν το κυβερνά. Μαθαίνουμε από αυτό, και κάποτε του λέμε «ως εδώ!». Αν αρνηθούμε να μάθουμε, θα κάνουμε τα ίδια λάθη μέχρι να εμπεδώσουμε το μάθημα. Έτσι δουλεύει η ζωή.

Όσο λοιπόν κοιτάζουν τον Ισαάκ και τον Σολωμού, κι εκείνο το μακρινό 1996 σαν ένα κομμάτι Ιστορίας που ξέμεινε στον ήλιο, τόσο θα έρχονται να θυμίζουν την ύπαρξή τους οι ίδιοι, περιφρονώντας την φρόνηση των συμβιβασμένων. Ναι, πρέπει να κάνουμε την δύσκολη ειρήνη μας με το παρελθόν. Το πήραμε το μάθημα. Εμείς είμαστε εδώ για να νικήσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-mathhma-tou-96#ixzz4oiIIlu8n