Ινδιάνικο καλοκαίρι

Φίδι σε cista mystica και βουκρανιον, ιερά αντικείμενα της λατρείας της Δήμητρας και του Διονύσου στους Ορφικούς. Τοιχογραφία από την βίλα του P. Fannius Synistor στο Boscoreale, βορείως της Πομπηίας, περί το 40-30 π.Χ,
Σήμερα, στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.

“Μισώ αυτή την εποχή που ο άνθρωπος γίνεται, υπό έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, βοωειδές ευγενικό, καλογυαλισμένο και ήσυχο”.

-Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ
Επιστολή προς τον Στρατηγό Χ, 30 Ιουλίου 1944

Μια από τις πρώτες μου φωτογραφίες με δείχνει εμπρός στο Χριστουγεννιάτικο δένδρο. Ο φωτογράφος έχει τυπώσει δύο σειρές, μια ασπρόμαυρη και μια έγχρωμη. Τα χρώματα της έγχρωμης είναι αυτά των φιλμς της δεκαετίας του `70: ροζ της πούδρας, πράσινο του φρέσκου αμύγδαλου, γκρι της πρωινής συννεφιάς, κι ένα έντονο πράσινο του κυπαρισσιού στους βελούδινους καναπέδες με τα, κεντημένα στο χέρι, μαξιλάρια γαλλικής τεχνοτροπίας.

Στις παιδικές μου παλάμες κρατώ ένα σφαιρικό στολίδι, στο ασημί του υδράργυρου, με ένα ασημόχρυσο κομμάτι πασμαντερί για ισημερινό. Κοιτάζω τον φακό με ύφος απόλυτης ικανοποίησης, αυτοπεποίθησης και υπερηφάνειας.

Η ιστορία λέει πως αρνήθηκα να ποζάρω στον φακό, μέχρι να μου κατεβάσουν το στολίδι που είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον μου, και να φωτογραφηθώ μ’ αυτό. Στην φευγαλέα εικόνα της παιδικής μου ηλικίας, προβάλλει το μπλε της νύχτας βελούδινο φόρεμα, το κόκκινο γιλέκο κεντημένο με ελάφια και κλαδιά δέντρων, τα μαύρα λουστρίνια με την μπαρέτα, και τα λευκά πλεκτά σοσόνια.

Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ένα παλίμψηστο όπου επικαλύπτονται πολλές εποχές. Μερικές μέρες ξαναβρίσκουμε την σκιά του εφήβου που υπήρξαμε, τα σποραδικά υπολείμματα ενός χαμόγελου που χάθηκε, μιας ανεμελιάς που ξεχάστηκε”, γράφει ο φιλόσοφος και συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ στο “Μια σύντομη αιωνιότητα”. “Η ζωή είναι ταυτόχρονα πολύ σύντομη και πολύ μακριά, ταλαντεύεται ανάμεσα στο βάρος της πλήξης και στο τρεμόπαιγμα του επείγοντος (…) Μετά τα πενήντα τους, τα ανθρώπινα ζώα βιώνουν ένα είδος αναστολής: όχι αρκετά νεαρά, όχι πραγματικά ηλικιωμένα, χωρίς βάρος. Είναι μια ανακούφιση που αφήνει την ζωή ανοιχτή σαν μια αιωρούμενη πόρτα (…) Οι προθεσμίες μικραίνουν, οι δυνατότητες λιγοστεύουν, αλλά υπάρχουν ακόμα ανακαλύψεις, εκπλήξεις, συντριπτικοί έρωτες (…) Πώς να αποφύγεις την κούραση της ύπαρξης, την μελαγχολία του λυκόφωτος, πώς να περάσεις μεγάλες χαρές και μεγάλες λύπες;”

Αυτό το Ινδιάνικο καλοκαίρι, από το όνομα που έδωσαν οι Ευρωπαίοι στην απρόσμενη ζέστη την οποία δημιουργούσαν οι Ινδιάνοι το φθινόπωρο, καθαρίζοντας με φωτιές την γη τους, συνδέεται με την ανάγκη μας για αναγέννηση και επανεφεύρεση του εαυτού μας. Την ανάγκη να καίμε τις γέφυρες και να φεύγουμε προς τα εμπρός, να ξεκαθαρίζουμε με το παρελθόν και να ξαναξεκινάμε. Ανάγκη την οποίαν εκφράζουν περίφημα γιορτές όπως τα Χριστούγεννα και οι προγενέστερές τους που σηματοδοτούν το νέο έτος, όπως το προσδιορίζουν οι θρησκείες. Κι αν κάθε έτος δεν ήταν 365 μέρες, αλλά άλλαζε κάθε επτά ή εννιά συμβατικά έτη;

Πάμε πάλι.

Ο ανθρώπινος προσανατολισμός χάνεται με την πάροδο του χρόνου. Η περιέργεια, η επιθυμία, η αποφασιστικότητα, το παιχνίδι, η διεκδίκηση, το επείγον της προσωπικής ολοκλήρωσης, περνούν από το κόσκινο της οικογενειακής, κοινωνικής, εκπαιδευτικής και κρατικής κατασκευής. Η ομοιόμορφη υποχρεωτική εκπαίδευση, η επαχθής νομοθεσία, και οι απαγορεύσεις στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών, περνούν από την ανθρώπινη ψυχή σαν οδοστρωτήρας. Την αναγκάζουν στον ζυγό της υπακοής αν ανήκει στους πολλούς, και την λυγίζουν ώστε να αποδεχθεί την νομιμοποίηση αποκλειστικών προνομίων για την αυτόκλητη εξουσία στην οποία δεν ανήκει. Οι πάλαι ποτέ φωτεινοί θεσμοί της τάξης και του νόμου, του κράτους και της θρησκείας, ενώ κάνουν επίκληση του “όλα στο φως” και της διαφάνειας, οδηγούν στο σκοτάδι, εκεί όπου καταφεύγουν οι παράνομοι και όσοι αναζητούν το Επικούρειο “λάθρα βιώσαι”. Το κυνήγι του φωτός, τις πρόσφατες εκατονταετηρίδες, η περιφρόνηση και η καταδίκη της ανθρώπινης και συμπαντικής νύχτας, κάνουν πιο επίζηλη την επιδίωξή της.

“Οπως έδειξε η πανδημία, η συνείδηση γέρνει προς μια στάση αμυντική”, επισημαίνει ο φιλόσοφος Γιούργεν Χάμπερμας. Η υγειονομική κρίση στέρησε από τα παιδιά και τους νέους το πρώτο μέρος από το σύνηθες ψυχολογικό τρίπτυχο: Ανεμελιά-Υπευθυνότητα-Κατάθλιψη, προβάλλοντας ως εναλλακτική τον “ευτυχισμένο Σίσυφο” του Καμύ.

Το περίφημο “Ζωή, Ελευθερία και επιδίωξη της Ευτυχίας” της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, μετατρέπεται σε μια ανοχή της ζωής, ως μιας “πόρνης Βαβυλώνος” ή ενός αναπόφευκτου πουργκατόριου. Μετά από το τέλος της Μπολσεβικικής επανάστασης, η μετακαπιταλιστική ζωή του “ευτυχισμένου Σίσυφου” γίνεται αποδεκτή με την ίδια ευκολία που ο άνθρωπος αποδέχθηκε την “δια βίου μάθηση”, δηλαδή την διαρκή κατάσταση μαθητείας, δηλαδή κατάπνιξης της ανεξαρτησίας και της πρωτοβουλίας. Προπαγανδίζεται με τον τρόπο αυτό μια ζωή χωρίς εποχές, σε κάποιο φαντασιακό νησί Λωτοφάγων, όπου οι κάτοικοι θα παραμένουν “μαθητές” καθοδηγούμενοι και επιτιμούμενοι από “καθηγητές”, χωρίς να γίνονται ποτέ πολίτες.

Κι όμωας. Ενα μέρος της αβεβαιότητας και της διαίσθησης, μόλις εκφραστεί με σιγουριά, μπορεί να μας εξυπηρετήσει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Αν πρέπει να είμαστε σε κάτι μαθητές, είναι στην ιερότητα της ζωής, το δώρο της οποίας είναι θεόσταλτο και γι’ αυτό δεν ανήκει σε καμιά εξουσία. Αν πρέπει να είμαστε μαθητές είναι στην επανιεροποίηση της ζωής μας, στον σεβασμό των φωτεινών και των σκοτεινών πλευρών του Θείου και της ψυχής μας.

Αν πρέπει να είμαστε μαθητές, ας είμαστε στους περίεργους, στους τολμηρούς, στους φιλόδοξους, στους κουρασμένους από γνώσεις και πεινασμένους για ζωή, στους χορτάτους από ζωή και διψασμένους για γνώση, στους πρωτοπόρους, στους αισιόδοξους, στους ανήσυχους. Ας αφήσουμε για λίγο τα ηνία του Τώρα για να κρατήσουμε καλύτερα τα ηνία ενός λαμπερού μέλλοντος, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες.

Ανυπομονώ να ξεκινήσει η νέα ημερολογιακή περιοδεία, με μια λαμπερή σφαίρα με ασημόχρυσο ισημερινό.

Σας εύχομαι μια χρονιά γεμάτη με γλυκές, γόνιμες, συνδεδεμένες με αγάπη, και συναρπαστικές σκέψεις.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Φως στον χειμώνα

H ζωγραφιά είναι της Carton Ellis.

So the shortest day came, and the year died,

And everywhere down the centuries of the snow-white world

Came people singing, dancing,

To drive the dark away.

They lighted candles in the winter trees;

They hung their homes with evergreen,

They burned beseeching fires all night long

To keep the year alive.

And when the new year’s sunshine blazed awake

They shouted, revelling.

Through all the frosty ages you can hear them

Echoing, behind us — listen!

All the long echoes sing the same delight

This shortest day

As promise wakens in the sleeping land.

They carol, feast, give thanks,

And dearly love their friends, and hope for peace.

And so do we, here, now,

This year, and every year.

Welcome Yule!

-Susan Cooper: The Shortest Day (1974)

Υγεία-Χαρά-Ελευθερία

Άγγελου Σικελιανού: Σόλωνος Απόλογος

O Σόλων
640 – 560 π.Χ.
(Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο Νεαπόλεως)

Καθώς η Πατρίδα μας, η Υφήλιος όλη και ο καθένας μας ξεχωριστά διανύουμε μια εποχή ανακατατάξεων, καταθέτω αυτό το ποίημα του  Άγγελου Σικελιανού, το αγαπημένο από τα μαθητικά μου χρόνια, ως κτήμα όσων αγαπούν την Ελλάδα και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια και την αριστεία. Το καταθέτω και ως υπενθύμιση πως οι «ωραίοι τρελοί», αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που πολλές φορές τα καταφέρνουν.

«Γιγνώσκω, και μοι φρενός ένδοθεν
άλγεα κείται, πρεσβυτάτην εσορών
γαίαν Ιαονίας καινομένων
»

(Ελεγεία Σόλωνος, εν Αριστ. Αθηναίων Πολιτεία.ν)

(Ο Σόλων γέροντας, θυμάται τον καιρό όπου υποκρίθη τον τρελλό για να παρορμήση τους Αθηναίους ν’ ανακαταλάβουνε τη Σαλαμίνα, νοσταλγεί την ώρα αυτή, και μονάχος του λέει.)

«Σα βγήκα, κισσοστέφανος,
στη μέση από το δρόμο,
τριγύρα μου, με τρόμο
ζυγώσαν τα παιδιά,

μα ως είδανε π’ ανάδευα
δίχως μιλιά το στόμα,
γιατί τα λόγια ακόμα
μου τάπνιγε η καρδιά,

Ξεθάρρεψαν απάντεχα
κι‘ όλα κρατώντας το ίσο,
με πήρανε από πίσω,
φωνάζοντα: “Ο τρελλός!”

Και με, που ο λόγος κέντριζεν
ετούτος, πιο παρ’ άλλος,
γιατί βαθειά μου ο σάλος
επλήθαινε, θολός.

με τέτοιο τσούρμο γύρα μου
στην Αγορά όταν πήγα
– λες μ’ άγγιξεν η μυίγα-
τραβώντας το σπαθί,

τα ίδια μου στήθη εχτύπησα
και πια δεν είταν ψέμμα,
από τις φλέβες το αίμα
επήδαε να χυθεί…

Κι’ ως είδα πια τριγύρα μου
τη μαζωμένη Αθήνα,
φωνάζω: “η Σαλαμίνα,
μ’ ακούτε, καρτερεί,

κι’ ομπρός να τη γλυτώσουμε
κι’ είνε δικιά μας πάλι,
μικρή παιδιά είν’ η πάλη
μα η νίκη είν’ ιερή!”

Κι’ ως κάποιοι τότ’ εμάντεψαν
τα λόγια τούτα γύρα,
σα ν’ άσπρωξαν μια θύρα,
εκράξαν όλοι “ομπρός”.

Και να, σε λίγο εβάδιζα
ανάμεσα στα πλήθη,
μ’ αιματωμένα στήθη,
προβόδαα, σα γαμπρός.

Κι’ η Σαλαμίνα επάρθηκε
κι’ ο μόχτος μου στεριώθη,
και μώγιναν οι πόθοι
πώβλεπε ο νους θολός,

μα πια, από τότε, μια φωνή
σαν των παιδιών εκείνη,
δεν άκουσα να κλείνει
το μένος μου “ο τρελλός”.

Γύρα, “ο τρελός” σαν έκραζαν,
κι’ ολοένα επροχωρούσα,
τι αληθινά μπορούσα
τρελλός και να γενώ,

απ’ της καρδιάς μου το άδυτο,
το μέγα αν θέλημά μου,
δεν άστραφτε μπροστά μου
ψηλά, ως τον ουρανό!

Μα πια, από τότε τα κοινά
φροντίζοντας ολοένα,
κατόπι από τη γέννα
την πρώτη της καρδιάς,

γνώση στη γνώση εμάζεψα,
και τώρα πια είμ’ απάνω
στο σύνορο το πλάνο,
της ύστερης βραδυάς…

Μα να, σ’ αυτό το σύνορο
που ο νους μου πια την τάξη
κλωτσάει, και θέλει πράξη
και τούτος να γενή,

κι’ ίσως να γίνει δύνονταν
και πάλι αυτό το τάμμα,
αν γύραθέ μου, ω θάμμα
ακούονταν μια φωνή,

σαν των παιδιώνε τη φωνήν
ολοένα να με σπρώχτει,
σα για μιαν άλλων όχτη
και για μια νέα ζωή,

αν μόνο, λέω, ακούγονταν
βαθειά κι’ ολόγυρά μου,
αδόκητα, ω χαρά μου,
της τρέλλας η άγια βοή!…

Κι’ α, χύσου πια απ’ τον Όλυμπο,
ή από τα Τάρταρα έλα,
ιερή μεγάλη τρέλλα,
και πάρε μου το νου,

και τη σοφία σπατάλα μου
για μιαν αθάνατη ώρα,
μιαν ώρα νικηφόρα,
σα νάταν αλλουνού!
»

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Αρτεμισία Τζεντιλέσκι : Η άγνωστη ζωγράφος του Μπαρόκ.

Στην σημαντικότερη ζωγράφο της εποχής του Μπαρόκ, την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, είναι αφιερωμένο το σημερινό (8 Ιουλίου 2020) doodle της Google, τιμώντας τα 427 χρόνια από την γέννησή της.

Η Τζεντιλέσκι γεννήθηκε το 1593 στην Ρώμη.  Έμαθε να ζωγραφίζει μαζί με τα αδέρφια της στο εργαστήριο του ζωγράφου πατέρα της, Οράτιο. Ήταν οπαδός της τέχνης του Καραβάτζιο, ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα της και τους επισκεπτόταν συχνά. Ο πατέρας της αντιλήφθηκε το ξεχωριστό ταλέντο της Αρτεμισίας και προσέλαβε για δάσκαλό της τον ανερχόμενο ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι. Ο βιασμός από τον Τάσσι, στα είκοσί της χρόνια, η δίκη στην οποία βρέθηκε από θύμα, κατηγορούμενη, σημάδεψε την προσωπική της δημιουργικη πορεία.

Αυτοπροσωπογραφία, 1615

Στα έργα της αναπαριστά δυναμικές γυναίκες, συχνά από την Βίβλο, τις οποίες διακρίνει το θάρρος κι η αποφασιστικότητα, και διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, ώστε να εκδικηθούν τις αδικίες που υφίστανται.

Η Ιουδήθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη

Το 1614 γίνεται η πρώτη γυναίκα μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.

Πέθανε το 1653 στην Νάπολη.

 

 

​ΠΑΣΧΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ    

 

 unnamed

Tο Εθνικό Αρχαιολογικό Mουσείο  προσκαλεί τους μικρούς επισκέπτες να πάρουν μέρος στις ειδικά σχεδιασμένες εκπαιδευτικές του δράσεις για τις πασχαλινές διακοπές.

Με τις δράσεις αυτές, τα παιδιά θα αξιοποιήσουν τον ελεύθερο χρόνο τους, ενεργοποιώντας τη φαντασία τους και αναπτύσσοντας τη δημιουργικότητά τους. Θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε εικαστικό εργαστήρι φτιάχνοντας το δικό τους έργο τέχνης, εμπνευσμένο από τα εκθέματα του Μουσείου.

Αναλυτικά, θα πραγματοποιηθούν:

·         Μ. Τρίτη 3 Απριλίου

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο «Ποτήρι, ποτηράκι μου… σε βρίσκω στο Μουσείο» συνοδευόμενο από εικαστικό εργαστήρι.

Τα παιδιά θα μάθουν για τα αγγεία του ποτού των αρχαίων και με την καθοδήγηση αρχαιολόγου του Μουσείου, θα αναζητήσουν τα σχετικά εκθέματα στη Συλλογή Αγγείων. Θα συλλέξουν πληροφορίες για αυτά και θα αγγίξουν αντίγραφα αρχαίων αγγείων. Επίσης, θα συμμετάσχουν σε εικαστικό εργαστήρι με την καθοδήγηση της ζωγράφου του Μουσείου δημιουργώντας το δικό τους χάρτινο αγγείο, εμπνευσμένο από τα εκθέματα που ανακάλυψαν.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 6 έως 8 ετών.

Ώρα διεξαγωγής: 11:00 – 12:30

·         Μ. Τετάρτη 4 Απριλίου

Εκπαιδευτική περιήγηση με τίτλο «Πνέουν άνεμοι… στο Μουσείο» και εικαστικό εργαστήρι.

Τα παιδιά, με την καθοδήγηση αρχαιολόγου του Μουσείου, θα περιηγηθούν στις μόνιμες Συλλογές και θα γνωρίσουν αντιπροσωπευτικά εκθέματα που έχουν σχέση με το φυσικό στοιχείο του Αέρα. Επίσης, θα συμμετάσχουν σε εικαστικό εργαστήρι με την καθοδήγηση της ζωγράφου του Μουσείου δημιουργώντας τον δικό τους Πήγασο, εμπνευσμένο από έκθεμα του Μουσείου.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 9 έως 12 ετών.

Ώρα διεξαγωγής: 11:00 – 12:30

Η εκπαιδευτική δράση παρέχεται δωρεάν για τα παιδιά

Απαραίτητες οι δηλώσεις συμμετοχής, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας.

Τηλ: 213214 4856/-4858

Έναρξη δηλώσεων: 27 Μαρτίου 2018

 

Στοιχεία επικοινωνίας:

Διεύθυνση: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44, Αθήνα 10682

Τηλ: 213214 4856/-4858/-4866/-4893

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα 13:00-20:00, Τρίτη-Κυριακή 08:00-20:00

Από την Σύνταξη-φ.211

wp-1490991511062.png

Επί δέκα χρόνια βρίσκεται σε λειτουργία η Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων, η οποία τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα πραγματοποιήσει συναυλίες στην Ρόδο, στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο, στην Αθήνα και στην Ελευσίνα. Η ορχήστρα αποτελείται από 60 και πλέον μουσικούς, ηλικίας 18 έως 28 ετών. Αποσκοπεί στο «να ενώσει μουσικούς με διαφορετικές κουλτούρες, έχοντας ως κοινή γλώσσα την μουσική». Στα πλαίσια της σχεδιασμένης μονόπλευρης «φιλίας» μεταξύ των δύο λαών, δηλαδή στο να γίνουν οι Έλληνες ανιστόρητοι και άβουλοι ραγιάδες και να δεχθούν τον εκτουρκισμό τους αδιαμαρτύρητα, «στόχος της είναι να ενισχύσει τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας μέσω της μουσικής, να επικοινωνήσει και να προωθήσει τη φιλία ξεπερνώντας τις παλιές και
σημερινές διαφορές».
Τι ανάγκη έχει η τουρκία και οι πάτρονές της να χρησιμοποιήσουν βίαια μέσα, όταν η απειλή βίας αρκεί για να καθηλώσει τους πολιτικάντηδες της Ελλάδος; Τι ανάγκη
έχει ο οικονομικός ιμπεριαλισμός να χρησιμοποιήσει εκβιασμούς σε πολιτικούς οι οποίοι δήθεν «πιέζονται», όταν ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός του Αμερικανικού τρόπου
ζωής και της ανατολίτικης λαγνείας των Σουλεϊμάν και της ελληνοτουρκικής φιλίας των ηθοποιών και των μουσικών, παράγει απείρως ριζικότερα αποτελέσματα, και η
Ιστορία μετατρέπεται σε παρωδία του Σαρβάιβορ;
Η πολιτική έχει πολλά ποδάρια. Και βρίσκονται έξω από την Βουλή, και τα επίσημα κομματικά όργανα. Όσα βλέπουμε και ακούμε στην αίθουσα του κοινοβουλίου εκ
μέρους των συστημικών κομμάτων, είναι μια παράσταση για γνωστούς ρόλους και εναλλασσόμενους πρωταγωνιστές. Το αντικείμενο του δράματος παραμένει το ίδιο.
Οι πολιτικοί υποκρίνονται ότι διαφωνούν, κλιμακώνουν την ένταση, δημιουργούν κρίση, και εν τέλει συνοδοιπορούν στις δεσμεύσεις τους προς τους θεούς και αφέντες
τους.
Η πολιτική μιλιέται εκεί όπου σπανίως φθάνουν οι τηλεοπτικές κάμερες και τα ρεπορτάζ εκείνων των εφημερίδων που πουλιούνται ένθετες σε περιοδικά και βιβλία.
Εκεί όπου τα οικονομικά και προσωπικά συμφέροντα διαπλέκονται, εκεί όπου γιγαντώνονται σαν σκιές τα «εγώ», και η περιφρόνηση για τον λαό ξεπερνά την υποκρισία του δημοσίου λόγου.
Η πολιτική αποφασίζεται σε διεθνή όργανα τα οποία θέσπισε ο Διεθνισμός και κυριάρχησαν στον κόσμο μας από τον Β’ Ευρωπαϊκό Πόλεμο και εντεύθεν. Και πού υλοποιείται; Οι Διεθνιστές εργάτες της Παγκοσμιοποίησης δεν είναι τόσο αφελείς όσο οι ιμπεριαλιστές του παρελθόντος.
Κατάλαβαν πως ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει κουραστεί αρκούντως να αλληλοεξοντώνεται. Ότι κανένα κανόνι δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την καταστροφική συνέπεια του Βατερλώ. Και κανένα ιπτάμενο βομβαρδιστικό το μεγαλείο του Ενόλα Γκέι.
Οι πόλεμοι κοστίζουν. Και υπάρχει πολύ ανθρώπινο κρέας στην Αφρική και την Ασία, όπου αιμοδιψείς πολέμαρχοι έχουν αρκετό ρευστό από το πλούσιο υπέδαφος
των χωρών τους και τους εξαθλιωμένους υπηκόους τους, για να αγοράσουν την πραμάτεια των εμπόρων όπλων.
Για τους Ευρωπαίους, από το 1945 και μετά, χρησιμοποιείται ένα πανίσχυρο υπερόπλο: ο ανθρώπινος νους.
Τον χειρίζονται, τον μανιπουλάρουν, τον διαμορφώνουν.
Η ιστορική ένδεια, η νοητική και πνευματική ισοπέδωση, είναι το εργαλείο διαχείρισης των Ευρωπαίων. Απέναντι σε αυτούς οι οποίοι θέλουν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, ώστε να μην ξέρουμε πού να πάμε, εμείς οι Εθνικιστές επιλέγουμε να μαθαίνουμε, να διδασκόμαστε, να εμπνεόμαστε και να προχωρούμε εμπρός, πάντοτε εμπρός!

Ειρήνη Δημοπούλου

(Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.211)

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη-Καταιγίδα και Ορμή – Ρομαντισμός

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#15]

 

 

Όπως φανερώνεται και στον τίτλο, η φύση στην πιο σκοτεινή και έντονή της μορφή αποτυπώνεται στον ρομαντισμό, ο οποίος και αποτελεί κίνημα το οποίο σε όλες τις μορφές της τέχνης έδωσε πνοή στον Εθνικισμό.

Στην ζωγραφική, τα ερεβώδη τοπία του Φρίντριχ, οι σκοτεινοί πίνακες του Γκόγια και τα γεμάτα ένταση έργα του Ντελακρουά, όλα αυτά αποτελούν δείγματα ρομαντισμού. Στην λογοτεχνία ο ρομαντισμός είναι εμφανής στις αέρινες μορφές του του Γερμανού Σίλερ και τα συναισθηματικά ποιήματα του Άγγλου Κητς, ενώ στην μουσική χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του ρομαντισμού είναι ο Μπετόβεν και ο Βάγκνερ.

Τα βασικά στοιχεία του ρομαντισμού, της φαουστικής ψυχής κατά τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, είναι η κυριαρχία της φύσης και των έντονων φυσικών φαινομένων, ο υπέρμετρος συναισθηματισμός, η αγάπη για το σκοτεινό και το μοιραίο, η επιστροφή στις ρίζες και στις παραδόσεις, η εμμονή στις αντιθέσεις , το φως και το σκοτάδι, στοιχεία που όλα οδήγησαν στην εκδήλωση του Εθνικισμού, ως ένα κίνημα καθαρά ρομαντικό. Η αγάπη για το Έθνος, η περηφάνεια, η ανάγκη για υπέρβαση του εαυτού, όλα αυτά είναι στοιχεία ρομαντικά.

Αλλά όπως είναι εμφανές, η τέχνη είναι αρχικώς και πρωτίστως εμφανής στον τρόπο ζωής, στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Ρομαντικός λοιπόν είναι ο άνθρωπος που αισθάνεται συνεχώς ορμή και  καταιγίδα, που υπερβαίνει τα όρια του και γίνεται έρμαιο των ορμών και των συναισθημάτων του, που δίνει ακόμα και την ζωή του για το Έθνος, την τιμή, την περηφάνεια του και την γυναίκα που αγαπά.

πηγή

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Συντηρητισμού εγκώμιον

vittoria-alata-11-665x443
Τα φτερά της Νίκης/Αφροδίτης, Brescia

Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Τα αρχαία ελληνικά έμαθα να τα εκτιμώ στη διάρκεια των σπουδών μου στο Παρίσι. Στον πρώτο κύκλο είχα γραφτεί στο τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας, κοινώς σύγχρονης, παρ’ όλ’ αυτά οι αναφορές στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γραμματεία ήσαν συνεχείς. Τη δεύτερη δεν την είχα ποτέ διδαχθεί, η πρώτη όμως, παρά τα κενά, μου ήταν οικεία. Είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Αν ξανάρχιζα σπουδές, θα γραφόμουν στα «Κλασικά Γράμματα». Εκεί, αν μη τι άλλο θα βελτίωνα τα λατινικά μου, παρ’ ό,τι ήταν ένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα και στη Συγκριτική Λογοτεχνία. Κι όμως, με τα αρχαία ελληνικά που έμαθα στο ελληνικό λύκειο της εποχής, έγινα δεκτός για διδακτορικό από τον Βιντάλ Νακέ στο τμήμα «Κοινωνικής ανθρωπολογίας του ελληνορωμαϊκού κόσμου». Με λίγη παραπάνω προσπάθεια μπορούσα να διαβάσω και Ιπποκράτη και Ευριπίδη στο πρωτότυπο. Το θέμα της διατριβής μου ήταν «H γυναίκα και η νόσος στους τραγικούς», οπότε μου χρειάζονταν και οι δύο.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Ενα από τα δεινά που μας κληροδότησε η δικτατορία είναι ότι έθεσε τους όρους των αντιθέσεων και των συγκρούσεων που μας ταλαιπώρησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θεωρήθηκε προπύργιο συντηρητισμού, πολιτικού, πολιτισμικού. Οταν στη δεκαετία του ογδόντα ετέθη πρώτη φορά το θέμα της κατάργησης της διδασκαλίας τους, ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς φιλολόγους, μεταφραστής του Ομήρου συν τοις άλλοις, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, την υπερασπίσθηκε. Καταλαβαίνω πώς ένας γλωσσολόγος σαν τον Εμμανουήλ Κριαρά, που πίστευε ότι η σύγχρονη ελληνική γλώσσα δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία, να θέλει να καταργήσει τη διδασκαλία της, όμως ένας κλασικός φιλόλογος γιατί; Το ζήτημα ήταν ιδεολογικό. Η εκπαίδευση όφειλε να απαλλαγεί από τα συντηρητικά της κατάλοιπα και να αφεθεί στον χορό της προόδου.

Δυστυχώς και ο Μαρωνίτης και ο Κριαράς είναι πλέον μακαρίτες και τους έχουν διαδεχθεί διάφοροι ημιεγγράμματοι έως αγράμματοι, οι οποίοι, μη έχοντας ιδέα από την κλασική παιδεία, ενδιαφέρονται μόνον για τη λεγόμενη πρόοδο. Τα αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Οι απόφοιτοι της Μέσης Εκπαίδευσης όχι μόνον δεν μπορούν να αποκτήσουν αναγνωστική εμπειρία των αρχαίων κειμένων, αλλά και όσα μαθαίνουν για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό τα μαθαίνουν από τα κακογραμμένα εγχειρίδια. Οσοι δε υποστηρίζουν πως τα αρχαία ελληνικά πρέπει να διδάσκονται στο γυμνάσιο και το λύκειο κατατάσσονται αυθωρεί και παραχρήμα στις τάξεις των συντηρητικών, οι οποίες ταυτίζονται με τον σκοταδισμό και διάφορα άλλα δυσάρεστα και κακόηχα.

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω κάτι. Συντηρητικός είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Απ’ αυτήν την άποψη, είμαι συντηρητικός. Και το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι όταν αρχίσεις να μελετάς στα σοβαρά την κλασική σκέψη είναι ότι οι αξίες δεν κρίνονται από όρους «συντηρητικού ή προοδευτικού».

Αντιλαμβάνομαι την ορμή ορισμένων φιλελεύθερων που αντιμετωπίζουν ό,τι συντηρητικό ως απαξία. Εζησαν κι αυτοί στην παρανομία της μεταπολίτευσης, όπως και η Αριστερά έζησε στην παρανομία της δικτατορίας. Οταν υποστηρίζω τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όταν υποστηρίζω ότι το φύλο δεν είναι θέμα επιλογής, ή ότι ο χριστιανισμός είναι πυλώνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με αποκαλούν νεο-συντηρητικό, σεξιστή ή σχεδόν ρατσιστή. Είναι μια πνευματική ασθένεια, την οποία την έχουμε ζήσει με την Αριστερά και την ξαναζούμε με τους νεόκοπους φιλελεύθερους. Η σκέψη τους έχει εξοκείλει στο τέναγος του χρόνου, όπως και της Αριστεράς που θεωρεί ότι η σκέψη ξεκινάει από τον Μαρξ και τον 19ο αιώνα. Τους λείπει η κλασική παιδεία, κοινώς για έναν συντηρητικό όπως εγώ, η παιδεία.

Είναι και ευρωπαϊστές. Απλώς αν θεωρείς ότι η Ευρώπη νομιμοποίησε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών επειδή είναι η σημερινή Ευρώπη, χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν σου την παράδοση και την ιστορία τόσων αιώνων, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτε απ’ την Ευρώπη.

Τόσες Κυριακές έχει το καλοκαίρι. Επεται συνέχεια, και για τα θρησκευτικά, και για τις έμφυλες ταυτότητες, και για την Ευρώπη.

πηγή

 

Από τα σχόλια

-Γιατί συχνὰ χρησιμοποιεῖτε τὴν καθαρεύουσα; ρώτησαν κάποτε τον Ἐγγονόπουλο. “Ἴσως διότι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία. Ἡ αρχαία, ἡ νεωτέρα, οἱ ντοπιολαλιές, εἶναι γλῶσσα μία.”

-Αγαπητε Κε Θεοδωρόπουλε,
πιστεύω στη διατηρηση της Εθνικής μας παράδοσης , τα εθιμα που μας κληροδοτησαν οι παππουδες μου–συμπεριλαμβανομένων και των Αρχαιων προγονων– και που θελω και΄γω να περάσω στα παιδιά μου, στο Θεό που εμαθα να φοβάμαι στα γόνατα της μητερας μου, στην ιστορια των ανθρωπων που πεθαναν σ’αυτο τον τοπο που ζω εγώ, στην βαθμιαια και οχι επαναστατικη κοινωνική αλλαγή ,στους φυσικούς νόμους, στην επιθυμια να με πειθει το”Κρατος” και οχι να μου επιβαλλει βίαια τις επιθυμίες του για αλλαγή, να με προστατευει αντι να με εκβιάζει και να μου διευκολυνει την ανάγκη για εργασία και ελευθερία.
Εχω όμως αρχίσει να ανησυχώ. Μπας και ειμαι συντηρητικός ?
Στο παρελθόν εχω σκεφθει τημ μεταναστευση , την παθητικη αντισταση, η την Ασκητική.
Μήπως ειναι πλέον τώρα ωρα να πάρω τα βουνά ?…….

 

Οι Δελφικές Εορτές

delfi

 

Τον Μάιο του 1927, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), μελετητής του Ομήρου, του Πινδάρου, των Πυθαγορείων και των Προσωκρατικών φιλοσόφων, κοντινός του Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο, του Ιταλού εθνικιστή δημοσιογράφου, δραματουργού και δοκιμιογράφου, μαζί με την πρώτη του σύζυγο, την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ (1874 – 1952) διοργανώνουν τις πρώτες Δελφικές Εορτές. Θα ακολουθήσουν οι δεύτερες, το 1930. Υπέρ των τελέσεως των Δελφικών Εορτών εκφράστηκαν δημοσίως προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, χαιρετίζοντας την αναβίωση του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος στην ελεύθερη Ελλάδα. Κατά των Δελφικών Εορτών τάχθηκαν, σε μια ανίερη αλλά προβλέψιμη συμμαχία, οι αστοί «πατριώτες» και οι κομμουνιστές, αφού η προσπάθεια αναγέννησης και ανάδειξης του Ελληνικού Πνεύματος δεν εξυπηρετεί την προλεταριοποίηση του Έθνους και την μεταμόρφωσή του σε κίρκειο κοπάδι ψηφοφόρων.

Ο Σικελιανός με το θεόπνευστο πνεύμα του, οραματίστηκε την  Δελφική Ιδέα θέλοντας να αναδειχθούν εκ νέου οι Δελφοί ως ο πνευματικός τούτη τη φορά, «ομφαλός της γης». Ήθελε γι’ αυτό να ιδρύσει Πανεπιστήμιο στους Δελφούς. Παρά τις μετέπειτα προσπάθειες οικειοποίησης του οράματος του Σικελιανού από τους Φιλελεύθερους και τους Μπολσεβίκους παγκοσμιοποιητές στο όνομα της «Δελφικής Αμφικτυονίας» και της «Παγκόσμιας Ειρήνης», ο Σικελιανός είναι ένας εθνικιστής ποιητής που ύμνησε την Ελλάδα και τον ελληνισμό, με έργα όπως ο «Πρόλογος στη Ζωή», Η Συνείδηση της Γης μου και Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915).

Α’ Δελφικές Εορτές

Οι Πρώτες Δελφικές Εορτές προετοιμάζονταν επί τρία χρόνια, και διήρκεσαν δύο ημέρες. Περιελάμβαναν θεατρική παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, γυμνικούς αγώνες, δημοτικούς χορούς και έκθεση λαϊκής τέχνης. Ψυχή του εγχειρήματος υπήρξε η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και χορογράφος, η οποία ενέπνευσε περίφημες καλλιτεχνικές προσωπικότητες όπως η χορεύτρια και χορογράφος Ισιδώρα Ντάνκαν -της οποίας ο αδελφός είχε νυμφευθεί την αδελφή του Σικελιανού, Πηνελόπη-, η Κολέτ, και η Σάρα Μπερνάρ.

Η Πάλμερ σήκωσε το μεγάλο οικονομικό βάρος της διοργάνωσης, επενδύοντας ακαταπόνητα και την προσωπική της εργασία. Πολλά από  τα χρήματα των Σικελιανού δαπανήθηκαν για την διάνοιξη οδών στην περιοχή Ιτέας – Δελφών. Η Εύα ναύλωσε καράβια, και έχτισε ξενοδοχεία  για να φιλοξενηθούν οι επισκέπτες. Ανέλαβε την παραγωγή και σκηνοθέτησε την παράσταση, εκπαίδευσε τον Χορό, και ύφανε όλες τις ενδυμασίες των ηθοποιών, εμπνευσμένη από αρχαιοελληνικές παραστάσεις αγγείων και βασισμένη πάνω σε πρότυπα της Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.  Είχε την έμπνευση οι κινήσεις του χορού να μιμούνται τα αρχαϊκά ανάγλυφα του 6ου αιώνα, όπου το κεφάλι και τα πόδια φαίνονται να κινούνται πλάγια ενώ το κεφάλι και το στήθος κοιτούν εμπρός.

Κορυφαία του Χορού ήταν, στην πρώτη της θεατρική παρουσία,  η περίφημη Κούλα Πράτσικα, η πρωτοπόρος του ελληνικού χορού και ιδρύτρια της Σχολής ορχηστρικής που δώρισε στο ελληνικό κράτος, την ως τις μέρες μας  λειτουργούσα Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Η Πράτσικα θα είναι το 1936 η πρωθιέρεια η οποία άναψε την φλόγα για τους ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου. Γι’ αυτήν γράφτηκε πως «…διά των ολίγων διαλογικών της μερών ήγγισε τας μυχιοτάτας χορδάς της ψυχής των θεατών. Η μεταλλική φωνή της εξήρχετο πλήρης αισθήματος και πάθους».

Τις Εορτές αποτύπωσε με τον φακό της η μεγάλη Ελληνίδα φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη (1899 -1998) γνωστή ως «Nelly’s». Η θεατρική παράσταση και οι αθλητικοί αγώνες καταγράφηκαν από τον Έλληνα κινηματογραφιστή Δημήτριο Γαζιάδη.

Τα «ανδρείκελα»

Την Άνοιξη του 1924 Άγγελος και Εύα, πραγματοποίησαν την πρώτη συγκέντρωση 100 πνευματικών ανθρώπων, για να τους παρουσιάσουν την ιδέα τους. Η ανταπόκρισή τους, όπως έγραψε η Εύα, ήταν «σαν να είχαμε μιλήσει σε ανδρείκελα». Συχνά αντιμετωπίστηκαν με χλευασμό και περιφρόνηση για το πάθος τους με τους «χωρικούς».

«Ό,τι έγινε δεν είχε ξαναγίνει ούτε μπορεί να ξαναγίνει…», γράφει ο Ν. Λαΐδης  στην Εσπερινή της 11 Μαΐου 1927. Αντίθετα, η Καθημερινή γράφει στις 10 Μαΐου 1927: «Ο αριθμός των επισκεπτών είναι περιορισμένος, μη υπερβαίνων τα 1000 άτομα. Εντύπωσιν προκαλεί η εκ των εορτών απουσία του αθηναϊκού κόσμου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…». Τα «ανδρείκελα» του «αθηναϊκού κόσμου» περιφρόνησαν μια διοργάνωση στην οποία δεν πίστεψαν ούτε θα μπορούσαν να πιστέψουν, αφού δεν θα τους απέφερε έσοδα και κοινωνική καταξίωση…

Και ο Ριζοσπάστης: «Η σκοτεινότης και η μυστικοπάθεια του Σικελιανού, χαρακτηρίζει σήμερα όλες τις πνευματικές εκδηλώσεις της κυρίαρχης κεφαλαιοκρατίας. Οι δελφικές εορτές αποτελούν μια κατεξοχήν εκδήλωση επί πνευματικού επιπέδου της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (…) οι παρακμάζουσες τάξεις, όπως τώρα η αστική, αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν (…) οι σιβυλλικοί λόγοι του Σικελιανού αφήνουν να υπονοηθεί ότι οι δελφικές εορτές αποτελούν την απαρχή μιας κοινωνικής και κρατικής καπιταλιστικής αναγέννησης».

Μα και άλλοι εκλεκτοί τόσο της «προοδευτικής» διανόησης όπως ο Βασίλης Ρώτας κι Φωτος Πολίτης όσο και της αστικής «πατριωτικής» διανόησης, όπως ο Κωστής Μπαστιάς, στράφηκαν εναντίον των Eορτών. Τόσο καταλάβαιναν, τόσο καταλαβαίνουν, όσοι δεν νιώθουν μέσα στο αίμα τους να κυλά η Ελλάδα, κι όσοι την νιώθουν σαν κάτι ξένο και μακρινό.

 

Β’ Δελφικές Εορτές

Στο πρόγραμμα των δεύτερων Δελφικών Εορτών προστέθηκε η παράσταση των «Ικέτιδων» του Αισχύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα των Εορτών, την πρώτη μέρα μετά την περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο θα ακολουθούσε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Την δεύτερη μέρα μετά την επίσκεψη στη Βιοτεχνική Έκθεση θα παρουσιάζονταν οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Την τρίτη μέρα θα διεξάγονταν οι Πυθικοί Αγώνες και θα ακολουθούσε ο Πυρρίχιος Χορός. Η μουσική που συνόδευε τα χορικά, και την οποία παρήγγειλε η Πάλμερ στον μουσικολόγο Κωνσταντίνο Ψάχο, βασιζόταν στο βυζαντινό μέλος.

Στις δεύτερες Δελφικές Εορτές υπήρξε και ένα ανεπίσημο πρόγραμμα για το ευρύ κοινό. Στις 14 και 15 Μαΐου, 3500  θεατές από τις γύρω περιοχές  παρακολούθησαν τους αγώνες και παράσταση των «Ικέτιδων». Έβρεξε, όμως όλοι αψήφησαν την βροχή. Ο Σικελιανός μίλησε στο ακροατήριο με τόσο συγκινητικά λόγια που στο τέλος όλοι σχεδόν έκλαιγαν, αναφέρει ο τύπος της εποχής. Την επόμενη μέρα το πρωί ο κόσμος επισκέφθηκε τις εκθέσεις και το απόγευμα ακολούθησε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη». Και στις δύο αυτές παραστάσεις το θέατρο ήταν κατάμεστο, ώστε οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να κινηθούν. Τόσος ήταν ο ζήλος του απλού λαού, ώστε πολλοί εκ των επισκεπτών χρειάστηκε να αναρριχηθούν ως τις Φαιδριάδες. Ο Λαός, ζώντας στην γη του Απόλλωνα, πλάι στις «πέτρες» του Μακρυγιάννη, ένιωθε περισσότερο από τους «μορφωμένους» Αθηναίους.

H «Δελφική Γενιά»

και η επίθεση του Ριζοσπάστη

Ο «Νουμάς» τον Ιούνιο του 1930, δημοσιεύει λίβελο κατά του Σικελιανού, παραλληλίζοντάς τον με τον Μουσολίνι, με αφορμή μια φράση της «Δελφικής Έκκλησης», για την δημιουργία μιας νέας «δελφικής γενιάς». Ο «Ριζοσπάστης», στις 5 Μαΐου 1930, με υποκριτική φιλοχριστιανική έξαρση, παρομοίασε τον Σικελιανό  με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, υποστηρίζοντας πως οι Δελφικές εορτές ήσαν το μέσον που θα χρησιμοποιούσε για να αναστήσει τους Αρχαίους. Σε άλλο άρθρο του, δυο μέρες πριν καταφέρθηκε εναντίον των εορτών, γιατί «η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν… Η πρόσκληση των ξένων και η θορυβώδης υποδοχή τους απέβλεπε στην καλλιέργεια του σωβινισμού στις εργαζόμενες μάζες, ώστε να κολακεύεται κάθε Έλληνας, αφού η Ευρώπη ξεσηκώνεται να έρθει να θαυμάσει τον τόπο του, τις παραδόσεις, την κληρονομιά του…Και τι δεν ακούσαμε! Πανεπιστήμια στους Δελφούς! Πνευματικό κέντρο στους Δελφούς! Ο ιδεαλισμός χωρίς όρια στη φαντασιοπληξία του…Και πού ξέρουμε ότι ο Σικελιανός δεν φιλοδόξησε να γίνει και… Απόλλων, και η Εύα να καθίσει σε χρυσό τρίποδα και να γίνει… Πυθία…».

Παρά την επιτυχία των Δελφικών Εορτών, και την συγκινητική υποδοχή τους από τον λαό, το ζεύγος Σικελιανού καταστράφηκε οικονομικά. Το 1933 μετά από απεγνωσμένες αλλά άκαρπες προσπάθειες για να επιτευχθεί οικονομική ενίσχυση από το κράτος, η Εύα έφυγε για την Αμερική και χώρισε από τον Σικελιανό το 1934. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952, μετά τον θάνατό του, το 1951. Υπέστη καρδιακή προσβολή, ενώ παρακολουθούσε παράσταση στο θέατρο των Δελφών, και ετάφη εκεί. Το όραμα αναβίωσης των Δελφών ως πνευματικού ομφαλού του κόσμου δεν επετεύχθη, διαμόρφωσε όμως το κλίμα για την δημιουργία της  «Εβδομάδας Αρχαίου Δράματος»  το 1936 που μετεξελίχθηκε σε Φεστιβάλ Αθηνών, και τα Επιδαύρεια που καθιερώθηκαν το 1955, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανάχρηση των αρχαίων θεάτρων μας με σεβασμό στην Ιστορία μας και τον λόγο για τον οποίο ανεγέρθηκαν.

Ε. Δ.

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΛΦΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ μίλησε στο «ΕΜΠΡΟΣ» η κόρη του μεγάλου μας σκηνοθέτη και θεατράνθρωπου Δημήτρη Ροντήρη, κα Κωστούλα Ροντήρη.

Σύμφωνα με την κ. Ροντήρη, οι Δελφικές Εορτές, απετέλεσαν έναν «προάγγελο», ή μάλλον έναν «πρόλογο» για τις μεγαλειώδεις παραστάσεις που ακολούθησαν και έλαβαν χώρα μετά από μερικά χρόνια, το 1938- στο Ηρώδειο και μετά στην Επίδαυρο, στημένες και σκηνοθετημένες από τον Δημήτρη Ροντήρη, ο οποίος τις ξεκίνησε πρώτος ως εκδηλώσεις στα συγκεκριμένα Αρχαία Θέατρα. Παρά την ενθουσιώδη υποδοχή από τον κόσμο και ο Δ. Ροντήρης δέχθηκε ανελέητα τα «πυρά» της αριστερής «θολοκουλτούρας», πυρά που τον ακολουθούσαν μέχρι τον θάνατό του, αλλά και μετά από αυτόν.

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ , φ.200

Μυρωδιές για το μουσείο

4859134-7
Μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς μας θα θεωρούνται στο εξής οι μυρωδιές των βιβλίων.
Μάλιστα, βρετανοί επιστήμονες ανέπτυξαν μια τεχνική που καταγράφει και αρχειοθετεί τις μυρωδιές τους.
Ο «Τροχός Οσμών Ιστορικών Βιβλίων», που δημιούργησαν ερευνητές στο University College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, χρησιμοποιεί για την συγκρότηση του αρχείου, τον συνδυασμό της χημικής ανάλυσης των οργανικών πτητικών ουσιών που βρίσκονται στις σελίδες τους, και μια περιγραφή της μυρωδιάς όπως την εκφράζουν οι αναγνώστες.
Οι κατηγορίες όπως τις περιγράφουν οι αναγνώστες είναι «ξύλινες» (100%), «καπνιστές» (86%) και «γήινες» (71%). Ακολουθούν η σοκολάτα, ο καφές, η βανίλια, το ψάρι, και το ξύδι.
Πάνω από το 70% των ερωτηθέντων θεωρούν τις οσμές ευχάριστες, το 14% ελαφρώς ευχάριστες και το 14% ουδέτερες.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του ΑΠΕ, οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σεσίλια Μπέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Heritage Science», δήλωσαν ότι «από κοινού επιστήμονες και ιστορικοί πρέπει να αρχίσουν να ταυτοποιούν, να αναλύουν και να αρχειοθετούν τις μυρωδιές που έχουν πολιτιστική σημασία, όπως το άρωμα των παλαιών βιβλίων στις ιστορικές βιβλιοθήκες. Ο ρόλος των οσμών στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πολιτιστική κληρονομιά, δεν έχει συστηματικά εξερευνηθεί μέχρι σήμερα».