Από την Σύνταξη-φ.211

wp-1490991511062.png

Επί δέκα χρόνια βρίσκεται σε λειτουργία η Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων, η οποία τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα πραγματοποιήσει συναυλίες στην Ρόδο, στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο, στην Αθήνα και στην Ελευσίνα. Η ορχήστρα αποτελείται από 60 και πλέον μουσικούς, ηλικίας 18 έως 28 ετών. Αποσκοπεί στο «να ενώσει μουσικούς με διαφορετικές κουλτούρες, έχοντας ως κοινή γλώσσα την μουσική». Στα πλαίσια της σχεδιασμένης μονόπλευρης «φιλίας» μεταξύ των δύο λαών, δηλαδή στο να γίνουν οι Έλληνες ανιστόρητοι και άβουλοι ραγιάδες και να δεχθούν τον εκτουρκισμό τους αδιαμαρτύρητα, «στόχος της είναι να ενισχύσει τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας μέσω της μουσικής, να επικοινωνήσει και να προωθήσει τη φιλία ξεπερνώντας τις παλιές και
σημερινές διαφορές».
Τι ανάγκη έχει η τουρκία και οι πάτρονές της να χρησιμοποιήσουν βίαια μέσα, όταν η απειλή βίας αρκεί για να καθηλώσει τους πολιτικάντηδες της Ελλάδος; Τι ανάγκη
έχει ο οικονομικός ιμπεριαλισμός να χρησιμοποιήσει εκβιασμούς σε πολιτικούς οι οποίοι δήθεν «πιέζονται», όταν ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός του Αμερικανικού τρόπου
ζωής και της ανατολίτικης λαγνείας των Σουλεϊμάν και της ελληνοτουρκικής φιλίας των ηθοποιών και των μουσικών, παράγει απείρως ριζικότερα αποτελέσματα, και η
Ιστορία μετατρέπεται σε παρωδία του Σαρβάιβορ;
Η πολιτική έχει πολλά ποδάρια. Και βρίσκονται έξω από την Βουλή, και τα επίσημα κομματικά όργανα. Όσα βλέπουμε και ακούμε στην αίθουσα του κοινοβουλίου εκ
μέρους των συστημικών κομμάτων, είναι μια παράσταση για γνωστούς ρόλους και εναλλασσόμενους πρωταγωνιστές. Το αντικείμενο του δράματος παραμένει το ίδιο.
Οι πολιτικοί υποκρίνονται ότι διαφωνούν, κλιμακώνουν την ένταση, δημιουργούν κρίση, και εν τέλει συνοδοιπορούν στις δεσμεύσεις τους προς τους θεούς και αφέντες
τους.
Η πολιτική μιλιέται εκεί όπου σπανίως φθάνουν οι τηλεοπτικές κάμερες και τα ρεπορτάζ εκείνων των εφημερίδων που πουλιούνται ένθετες σε περιοδικά και βιβλία.
Εκεί όπου τα οικονομικά και προσωπικά συμφέροντα διαπλέκονται, εκεί όπου γιγαντώνονται σαν σκιές τα «εγώ», και η περιφρόνηση για τον λαό ξεπερνά την υποκρισία του δημοσίου λόγου.
Η πολιτική αποφασίζεται σε διεθνή όργανα τα οποία θέσπισε ο Διεθνισμός και κυριάρχησαν στον κόσμο μας από τον Β’ Ευρωπαϊκό Πόλεμο και εντεύθεν. Και πού υλοποιείται; Οι Διεθνιστές εργάτες της Παγκοσμιοποίησης δεν είναι τόσο αφελείς όσο οι ιμπεριαλιστές του παρελθόντος.
Κατάλαβαν πως ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει κουραστεί αρκούντως να αλληλοεξοντώνεται. Ότι κανένα κανόνι δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την καταστροφική συνέπεια του Βατερλώ. Και κανένα ιπτάμενο βομβαρδιστικό το μεγαλείο του Ενόλα Γκέι.
Οι πόλεμοι κοστίζουν. Και υπάρχει πολύ ανθρώπινο κρέας στην Αφρική και την Ασία, όπου αιμοδιψείς πολέμαρχοι έχουν αρκετό ρευστό από το πλούσιο υπέδαφος
των χωρών τους και τους εξαθλιωμένους υπηκόους τους, για να αγοράσουν την πραμάτεια των εμπόρων όπλων.
Για τους Ευρωπαίους, από το 1945 και μετά, χρησιμοποιείται ένα πανίσχυρο υπερόπλο: ο ανθρώπινος νους.
Τον χειρίζονται, τον μανιπουλάρουν, τον διαμορφώνουν.
Η ιστορική ένδεια, η νοητική και πνευματική ισοπέδωση, είναι το εργαλείο διαχείρισης των Ευρωπαίων. Απέναντι σε αυτούς οι οποίοι θέλουν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, ώστε να μην ξέρουμε πού να πάμε, εμείς οι Εθνικιστές επιλέγουμε να μαθαίνουμε, να διδασκόμαστε, να εμπνεόμαστε και να προχωρούμε εμπρός, πάντοτε εμπρός!

Ειρήνη Δημοπούλου

(Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.211)

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη-Καταιγίδα και Ορμή – Ρομαντισμός

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#15]

 

 

Όπως φανερώνεται και στον τίτλο, η φύση στην πιο σκοτεινή και έντονή της μορφή αποτυπώνεται στον ρομαντισμό, ο οποίος και αποτελεί κίνημα το οποίο σε όλες τις μορφές της τέχνης έδωσε πνοή στον Εθνικισμό.

Στην ζωγραφική, τα ερεβώδη τοπία του Φρίντριχ, οι σκοτεινοί πίνακες του Γκόγια και τα γεμάτα ένταση έργα του Ντελακρουά, όλα αυτά αποτελούν δείγματα ρομαντισμού. Στην λογοτεχνία ο ρομαντισμός είναι εμφανής στις αέρινες μορφές του του Γερμανού Σίλερ και τα συναισθηματικά ποιήματα του Άγγλου Κητς, ενώ στην μουσική χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του ρομαντισμού είναι ο Μπετόβεν και ο Βάγκνερ.

Τα βασικά στοιχεία του ρομαντισμού, της φαουστικής ψυχής κατά τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, είναι η κυριαρχία της φύσης και των έντονων φυσικών φαινομένων, ο υπέρμετρος συναισθηματισμός, η αγάπη για το σκοτεινό και το μοιραίο, η επιστροφή στις ρίζες και στις παραδόσεις, η εμμονή στις αντιθέσεις , το φως και το σκοτάδι, στοιχεία που όλα οδήγησαν στην εκδήλωση του Εθνικισμού, ως ένα κίνημα καθαρά ρομαντικό. Η αγάπη για το Έθνος, η περηφάνεια, η ανάγκη για υπέρβαση του εαυτού, όλα αυτά είναι στοιχεία ρομαντικά.

Αλλά όπως είναι εμφανές, η τέχνη είναι αρχικώς και πρωτίστως εμφανής στον τρόπο ζωής, στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Ρομαντικός λοιπόν είναι ο άνθρωπος που αισθάνεται συνεχώς ορμή και  καταιγίδα, που υπερβαίνει τα όρια του και γίνεται έρμαιο των ορμών και των συναισθημάτων του, που δίνει ακόμα και την ζωή του για το Έθνος, την τιμή, την περηφάνεια του και την γυναίκα που αγαπά.

πηγή

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Συντηρητισμού εγκώμιον

vittoria-alata-11-665x443
Τα φτερά της Νίκης/Αφροδίτης, Brescia

Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Τα αρχαία ελληνικά έμαθα να τα εκτιμώ στη διάρκεια των σπουδών μου στο Παρίσι. Στον πρώτο κύκλο είχα γραφτεί στο τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας, κοινώς σύγχρονης, παρ’ όλ’ αυτά οι αναφορές στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γραμματεία ήσαν συνεχείς. Τη δεύτερη δεν την είχα ποτέ διδαχθεί, η πρώτη όμως, παρά τα κενά, μου ήταν οικεία. Είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Αν ξανάρχιζα σπουδές, θα γραφόμουν στα «Κλασικά Γράμματα». Εκεί, αν μη τι άλλο θα βελτίωνα τα λατινικά μου, παρ’ ό,τι ήταν ένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα και στη Συγκριτική Λογοτεχνία. Κι όμως, με τα αρχαία ελληνικά που έμαθα στο ελληνικό λύκειο της εποχής, έγινα δεκτός για διδακτορικό από τον Βιντάλ Νακέ στο τμήμα «Κοινωνικής ανθρωπολογίας του ελληνορωμαϊκού κόσμου». Με λίγη παραπάνω προσπάθεια μπορούσα να διαβάσω και Ιπποκράτη και Ευριπίδη στο πρωτότυπο. Το θέμα της διατριβής μου ήταν «H γυναίκα και η νόσος στους τραγικούς», οπότε μου χρειάζονταν και οι δύο.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Ενα από τα δεινά που μας κληροδότησε η δικτατορία είναι ότι έθεσε τους όρους των αντιθέσεων και των συγκρούσεων που μας ταλαιπώρησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θεωρήθηκε προπύργιο συντηρητισμού, πολιτικού, πολιτισμικού. Οταν στη δεκαετία του ογδόντα ετέθη πρώτη φορά το θέμα της κατάργησης της διδασκαλίας τους, ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς φιλολόγους, μεταφραστής του Ομήρου συν τοις άλλοις, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, την υπερασπίσθηκε. Καταλαβαίνω πώς ένας γλωσσολόγος σαν τον Εμμανουήλ Κριαρά, που πίστευε ότι η σύγχρονη ελληνική γλώσσα δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία, να θέλει να καταργήσει τη διδασκαλία της, όμως ένας κλασικός φιλόλογος γιατί; Το ζήτημα ήταν ιδεολογικό. Η εκπαίδευση όφειλε να απαλλαγεί από τα συντηρητικά της κατάλοιπα και να αφεθεί στον χορό της προόδου.

Δυστυχώς και ο Μαρωνίτης και ο Κριαράς είναι πλέον μακαρίτες και τους έχουν διαδεχθεί διάφοροι ημιεγγράμματοι έως αγράμματοι, οι οποίοι, μη έχοντας ιδέα από την κλασική παιδεία, ενδιαφέρονται μόνον για τη λεγόμενη πρόοδο. Τα αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Οι απόφοιτοι της Μέσης Εκπαίδευσης όχι μόνον δεν μπορούν να αποκτήσουν αναγνωστική εμπειρία των αρχαίων κειμένων, αλλά και όσα μαθαίνουν για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό τα μαθαίνουν από τα κακογραμμένα εγχειρίδια. Οσοι δε υποστηρίζουν πως τα αρχαία ελληνικά πρέπει να διδάσκονται στο γυμνάσιο και το λύκειο κατατάσσονται αυθωρεί και παραχρήμα στις τάξεις των συντηρητικών, οι οποίες ταυτίζονται με τον σκοταδισμό και διάφορα άλλα δυσάρεστα και κακόηχα.

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω κάτι. Συντηρητικός είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Απ’ αυτήν την άποψη, είμαι συντηρητικός. Και το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι όταν αρχίσεις να μελετάς στα σοβαρά την κλασική σκέψη είναι ότι οι αξίες δεν κρίνονται από όρους «συντηρητικού ή προοδευτικού».

Αντιλαμβάνομαι την ορμή ορισμένων φιλελεύθερων που αντιμετωπίζουν ό,τι συντηρητικό ως απαξία. Εζησαν κι αυτοί στην παρανομία της μεταπολίτευσης, όπως και η Αριστερά έζησε στην παρανομία της δικτατορίας. Οταν υποστηρίζω τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όταν υποστηρίζω ότι το φύλο δεν είναι θέμα επιλογής, ή ότι ο χριστιανισμός είναι πυλώνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με αποκαλούν νεο-συντηρητικό, σεξιστή ή σχεδόν ρατσιστή. Είναι μια πνευματική ασθένεια, την οποία την έχουμε ζήσει με την Αριστερά και την ξαναζούμε με τους νεόκοπους φιλελεύθερους. Η σκέψη τους έχει εξοκείλει στο τέναγος του χρόνου, όπως και της Αριστεράς που θεωρεί ότι η σκέψη ξεκινάει από τον Μαρξ και τον 19ο αιώνα. Τους λείπει η κλασική παιδεία, κοινώς για έναν συντηρητικό όπως εγώ, η παιδεία.

Είναι και ευρωπαϊστές. Απλώς αν θεωρείς ότι η Ευρώπη νομιμοποίησε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών επειδή είναι η σημερινή Ευρώπη, χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν σου την παράδοση και την ιστορία τόσων αιώνων, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτε απ’ την Ευρώπη.

Τόσες Κυριακές έχει το καλοκαίρι. Επεται συνέχεια, και για τα θρησκευτικά, και για τις έμφυλες ταυτότητες, και για την Ευρώπη.

πηγή

 

Από τα σχόλια

-Γιατί συχνὰ χρησιμοποιεῖτε τὴν καθαρεύουσα; ρώτησαν κάποτε τον Ἐγγονόπουλο. “Ἴσως διότι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία. Ἡ αρχαία, ἡ νεωτέρα, οἱ ντοπιολαλιές, εἶναι γλῶσσα μία.”

-Αγαπητε Κε Θεοδωρόπουλε,
πιστεύω στη διατηρηση της Εθνικής μας παράδοσης , τα εθιμα που μας κληροδοτησαν οι παππουδες μου–συμπεριλαμβανομένων και των Αρχαιων προγονων– και που θελω και΄γω να περάσω στα παιδιά μου, στο Θεό που εμαθα να φοβάμαι στα γόνατα της μητερας μου, στην ιστορια των ανθρωπων που πεθαναν σ’αυτο τον τοπο που ζω εγώ, στην βαθμιαια και οχι επαναστατικη κοινωνική αλλαγή ,στους φυσικούς νόμους, στην επιθυμια να με πειθει το”Κρατος” και οχι να μου επιβαλλει βίαια τις επιθυμίες του για αλλαγή, να με προστατευει αντι να με εκβιάζει και να μου διευκολυνει την ανάγκη για εργασία και ελευθερία.
Εχω όμως αρχίσει να ανησυχώ. Μπας και ειμαι συντηρητικός ?
Στο παρελθόν εχω σκεφθει τημ μεταναστευση , την παθητικη αντισταση, η την Ασκητική.
Μήπως ειναι πλέον τώρα ωρα να πάρω τα βουνά ?…….

 

Οι Δελφικές Εορτές

delfi

 

Τον Μάιο του 1927, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), μελετητής του Ομήρου, του Πινδάρου, των Πυθαγορείων και των Προσωκρατικών φιλοσόφων, κοντινός του Γκαμπριέλε Ντ’ Αννούντσιο, του Ιταλού εθνικιστή δημοσιογράφου, δραματουργού και δοκιμιογράφου, μαζί με την πρώτη του σύζυγο, την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ (1874 – 1952) διοργανώνουν τις πρώτες Δελφικές Εορτές. Θα ακολουθήσουν οι δεύτερες, το 1930. Υπέρ των τελέσεως των Δελφικών Εορτών εκφράστηκαν δημοσίως προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, χαιρετίζοντας την αναβίωση του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος στην ελεύθερη Ελλάδα. Κατά των Δελφικών Εορτών τάχθηκαν, σε μια ανίερη αλλά προβλέψιμη συμμαχία, οι αστοί «πατριώτες» και οι κομμουνιστές, αφού η προσπάθεια αναγέννησης και ανάδειξης του Ελληνικού Πνεύματος δεν εξυπηρετεί την προλεταριοποίηση του Έθνους και την μεταμόρφωσή του σε κίρκειο κοπάδι ψηφοφόρων.

Ο Σικελιανός με το θεόπνευστο πνεύμα του, οραματίστηκε την  Δελφική Ιδέα θέλοντας να αναδειχθούν εκ νέου οι Δελφοί ως ο πνευματικός τούτη τη φορά, «ομφαλός της γης». Ήθελε γι’ αυτό να ιδρύσει Πανεπιστήμιο στους Δελφούς. Παρά τις μετέπειτα προσπάθειες οικειοποίησης του οράματος του Σικελιανού από τους Φιλελεύθερους και τους Μπολσεβίκους παγκοσμιοποιητές στο όνομα της «Δελφικής Αμφικτυονίας» και της «Παγκόσμιας Ειρήνης», ο Σικελιανός είναι ένας εθνικιστής ποιητής που ύμνησε την Ελλάδα και τον ελληνισμό, με έργα όπως ο «Πρόλογος στη Ζωή», Η Συνείδηση της Γης μου και Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915).

Α’ Δελφικές Εορτές

Οι Πρώτες Δελφικές Εορτές προετοιμάζονταν επί τρία χρόνια, και διήρκεσαν δύο ημέρες. Περιελάμβαναν θεατρική παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, γυμνικούς αγώνες, δημοτικούς χορούς και έκθεση λαϊκής τέχνης. Ψυχή του εγχειρήματος υπήρξε η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και χορογράφος, η οποία ενέπνευσε περίφημες καλλιτεχνικές προσωπικότητες όπως η χορεύτρια και χορογράφος Ισιδώρα Ντάνκαν -της οποίας ο αδελφός είχε νυμφευθεί την αδελφή του Σικελιανού, Πηνελόπη-, η Κολέτ, και η Σάρα Μπερνάρ.

Η Πάλμερ σήκωσε το μεγάλο οικονομικό βάρος της διοργάνωσης, επενδύοντας ακαταπόνητα και την προσωπική της εργασία. Πολλά από  τα χρήματα των Σικελιανού δαπανήθηκαν για την διάνοιξη οδών στην περιοχή Ιτέας – Δελφών. Η Εύα ναύλωσε καράβια, και έχτισε ξενοδοχεία  για να φιλοξενηθούν οι επισκέπτες. Ανέλαβε την παραγωγή και σκηνοθέτησε την παράσταση, εκπαίδευσε τον Χορό, και ύφανε όλες τις ενδυμασίες των ηθοποιών, εμπνευσμένη από αρχαιοελληνικές παραστάσεις αγγείων και βασισμένη πάνω σε πρότυπα της Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.  Είχε την έμπνευση οι κινήσεις του χορού να μιμούνται τα αρχαϊκά ανάγλυφα του 6ου αιώνα, όπου το κεφάλι και τα πόδια φαίνονται να κινούνται πλάγια ενώ το κεφάλι και το στήθος κοιτούν εμπρός.

Κορυφαία του Χορού ήταν, στην πρώτη της θεατρική παρουσία,  η περίφημη Κούλα Πράτσικα, η πρωτοπόρος του ελληνικού χορού και ιδρύτρια της Σχολής ορχηστρικής που δώρισε στο ελληνικό κράτος, την ως τις μέρες μας  λειτουργούσα Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Η Πράτσικα θα είναι το 1936 η πρωθιέρεια η οποία άναψε την φλόγα για τους ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου. Γι’ αυτήν γράφτηκε πως «…διά των ολίγων διαλογικών της μερών ήγγισε τας μυχιοτάτας χορδάς της ψυχής των θεατών. Η μεταλλική φωνή της εξήρχετο πλήρης αισθήματος και πάθους».

Τις Εορτές αποτύπωσε με τον φακό της η μεγάλη Ελληνίδα φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη (1899 -1998) γνωστή ως «Nelly’s». Η θεατρική παράσταση και οι αθλητικοί αγώνες καταγράφηκαν από τον Έλληνα κινηματογραφιστή Δημήτριο Γαζιάδη.

Τα «ανδρείκελα»

Την Άνοιξη του 1924 Άγγελος και Εύα, πραγματοποίησαν την πρώτη συγκέντρωση 100 πνευματικών ανθρώπων, για να τους παρουσιάσουν την ιδέα τους. Η ανταπόκρισή τους, όπως έγραψε η Εύα, ήταν «σαν να είχαμε μιλήσει σε ανδρείκελα». Συχνά αντιμετωπίστηκαν με χλευασμό και περιφρόνηση για το πάθος τους με τους «χωρικούς».

«Ό,τι έγινε δεν είχε ξαναγίνει ούτε μπορεί να ξαναγίνει…», γράφει ο Ν. Λαΐδης  στην Εσπερινή της 11 Μαΐου 1927. Αντίθετα, η Καθημερινή γράφει στις 10 Μαΐου 1927: «Ο αριθμός των επισκεπτών είναι περιορισμένος, μη υπερβαίνων τα 1000 άτομα. Εντύπωσιν προκαλεί η εκ των εορτών απουσία του αθηναϊκού κόσμου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…». Τα «ανδρείκελα» του «αθηναϊκού κόσμου» περιφρόνησαν μια διοργάνωση στην οποία δεν πίστεψαν ούτε θα μπορούσαν να πιστέψουν, αφού δεν θα τους απέφερε έσοδα και κοινωνική καταξίωση…

Και ο Ριζοσπάστης: «Η σκοτεινότης και η μυστικοπάθεια του Σικελιανού, χαρακτηρίζει σήμερα όλες τις πνευματικές εκδηλώσεις της κυρίαρχης κεφαλαιοκρατίας. Οι δελφικές εορτές αποτελούν μια κατεξοχήν εκδήλωση επί πνευματικού επιπέδου της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (…) οι παρακμάζουσες τάξεις, όπως τώρα η αστική, αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν (…) οι σιβυλλικοί λόγοι του Σικελιανού αφήνουν να υπονοηθεί ότι οι δελφικές εορτές αποτελούν την απαρχή μιας κοινωνικής και κρατικής καπιταλιστικής αναγέννησης».

Μα και άλλοι εκλεκτοί τόσο της «προοδευτικής» διανόησης όπως ο Βασίλης Ρώτας κι Φωτος Πολίτης όσο και της αστικής «πατριωτικής» διανόησης, όπως ο Κωστής Μπαστιάς, στράφηκαν εναντίον των Eορτών. Τόσο καταλάβαιναν, τόσο καταλαβαίνουν, όσοι δεν νιώθουν μέσα στο αίμα τους να κυλά η Ελλάδα, κι όσοι την νιώθουν σαν κάτι ξένο και μακρινό.

 

Β’ Δελφικές Εορτές

Στο πρόγραμμα των δεύτερων Δελφικών Εορτών προστέθηκε η παράσταση των «Ικέτιδων» του Αισχύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα των Εορτών, την πρώτη μέρα μετά την περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο θα ακολουθούσε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Την δεύτερη μέρα μετά την επίσκεψη στη Βιοτεχνική Έκθεση θα παρουσιάζονταν οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Την τρίτη μέρα θα διεξάγονταν οι Πυθικοί Αγώνες και θα ακολουθούσε ο Πυρρίχιος Χορός. Η μουσική που συνόδευε τα χορικά, και την οποία παρήγγειλε η Πάλμερ στον μουσικολόγο Κωνσταντίνο Ψάχο, βασιζόταν στο βυζαντινό μέλος.

Στις δεύτερες Δελφικές Εορτές υπήρξε και ένα ανεπίσημο πρόγραμμα για το ευρύ κοινό. Στις 14 και 15 Μαΐου, 3500  θεατές από τις γύρω περιοχές  παρακολούθησαν τους αγώνες και παράσταση των «Ικέτιδων». Έβρεξε, όμως όλοι αψήφησαν την βροχή. Ο Σικελιανός μίλησε στο ακροατήριο με τόσο συγκινητικά λόγια που στο τέλος όλοι σχεδόν έκλαιγαν, αναφέρει ο τύπος της εποχής. Την επόμενη μέρα το πρωί ο κόσμος επισκέφθηκε τις εκθέσεις και το απόγευμα ακολούθησε η παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη». Και στις δύο αυτές παραστάσεις το θέατρο ήταν κατάμεστο, ώστε οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να κινηθούν. Τόσος ήταν ο ζήλος του απλού λαού, ώστε πολλοί εκ των επισκεπτών χρειάστηκε να αναρριχηθούν ως τις Φαιδριάδες. Ο Λαός, ζώντας στην γη του Απόλλωνα, πλάι στις «πέτρες» του Μακρυγιάννη, ένιωθε περισσότερο από τους «μορφωμένους» Αθηναίους.

H «Δελφική Γενιά»

και η επίθεση του Ριζοσπάστη

Ο «Νουμάς» τον Ιούνιο του 1930, δημοσιεύει λίβελο κατά του Σικελιανού, παραλληλίζοντάς τον με τον Μουσολίνι, με αφορμή μια φράση της «Δελφικής Έκκλησης», για την δημιουργία μιας νέας «δελφικής γενιάς». Ο «Ριζοσπάστης», στις 5 Μαΐου 1930, με υποκριτική φιλοχριστιανική έξαρση, παρομοίασε τον Σικελιανό  με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, υποστηρίζοντας πως οι Δελφικές εορτές ήσαν το μέσον που θα χρησιμοποιούσε για να αναστήσει τους Αρχαίους. Σε άλλο άρθρο του, δυο μέρες πριν καταφέρθηκε εναντίον των εορτών, γιατί «η προγονοπληξία ήταν ανέκαθεν λόξα της αστικής Ελλάδας. Η περιβόητη δελφική προσπάθεια δεν είναι παρά ένας παθολογικός μυστικισμός της αστικής τάξης που καταρρέει και ζητάει παρηγοριά στο ένδοξο παρελθόν… Η πρόσκληση των ξένων και η θορυβώδης υποδοχή τους απέβλεπε στην καλλιέργεια του σωβινισμού στις εργαζόμενες μάζες, ώστε να κολακεύεται κάθε Έλληνας, αφού η Ευρώπη ξεσηκώνεται να έρθει να θαυμάσει τον τόπο του, τις παραδόσεις, την κληρονομιά του…Και τι δεν ακούσαμε! Πανεπιστήμια στους Δελφούς! Πνευματικό κέντρο στους Δελφούς! Ο ιδεαλισμός χωρίς όρια στη φαντασιοπληξία του…Και πού ξέρουμε ότι ο Σικελιανός δεν φιλοδόξησε να γίνει και… Απόλλων, και η Εύα να καθίσει σε χρυσό τρίποδα και να γίνει… Πυθία…».

Παρά την επιτυχία των Δελφικών Εορτών, και την συγκινητική υποδοχή τους από τον λαό, το ζεύγος Σικελιανού καταστράφηκε οικονομικά. Το 1933 μετά από απεγνωσμένες αλλά άκαρπες προσπάθειες για να επιτευχθεί οικονομική ενίσχυση από το κράτος, η Εύα έφυγε για την Αμερική και χώρισε από τον Σικελιανό το 1934. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952, μετά τον θάνατό του, το 1951. Υπέστη καρδιακή προσβολή, ενώ παρακολουθούσε παράσταση στο θέατρο των Δελφών, και ετάφη εκεί. Το όραμα αναβίωσης των Δελφών ως πνευματικού ομφαλού του κόσμου δεν επετεύχθη, διαμόρφωσε όμως το κλίμα για την δημιουργία της  «Εβδομάδας Αρχαίου Δράματος»  το 1936 που μετεξελίχθηκε σε Φεστιβάλ Αθηνών, και τα Επιδαύρεια που καθιερώθηκαν το 1955, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανάχρηση των αρχαίων θεάτρων μας με σεβασμό στην Ιστορία μας και τον λόγο για τον οποίο ανεγέρθηκαν.

Ε. Δ.

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΛΦΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ μίλησε στο «ΕΜΠΡΟΣ» η κόρη του μεγάλου μας σκηνοθέτη και θεατράνθρωπου Δημήτρη Ροντήρη, κα Κωστούλα Ροντήρη.

Σύμφωνα με την κ. Ροντήρη, οι Δελφικές Εορτές, απετέλεσαν έναν «προάγγελο», ή μάλλον έναν «πρόλογο» για τις μεγαλειώδεις παραστάσεις που ακολούθησαν και έλαβαν χώρα μετά από μερικά χρόνια, το 1938- στο Ηρώδειο και μετά στην Επίδαυρο, στημένες και σκηνοθετημένες από τον Δημήτρη Ροντήρη, ο οποίος τις ξεκίνησε πρώτος ως εκδηλώσεις στα συγκεκριμένα Αρχαία Θέατρα. Παρά την ενθουσιώδη υποδοχή από τον κόσμο και ο Δ. Ροντήρης δέχθηκε ανελέητα τα «πυρά» της αριστερής «θολοκουλτούρας», πυρά που τον ακολουθούσαν μέχρι τον θάνατό του, αλλά και μετά από αυτόν.

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ , φ.200

Μυρωδιές για το μουσείο

4859134-7
Μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς μας θα θεωρούνται στο εξής οι μυρωδιές των βιβλίων.
Μάλιστα, βρετανοί επιστήμονες ανέπτυξαν μια τεχνική που καταγράφει και αρχειοθετεί τις μυρωδιές τους.
Ο «Τροχός Οσμών Ιστορικών Βιβλίων», που δημιούργησαν ερευνητές στο University College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, χρησιμοποιεί για την συγκρότηση του αρχείου, τον συνδυασμό της χημικής ανάλυσης των οργανικών πτητικών ουσιών που βρίσκονται στις σελίδες τους, και μια περιγραφή της μυρωδιάς όπως την εκφράζουν οι αναγνώστες.
Οι κατηγορίες όπως τις περιγράφουν οι αναγνώστες είναι «ξύλινες» (100%), «καπνιστές» (86%) και «γήινες» (71%). Ακολουθούν η σοκολάτα, ο καφές, η βανίλια, το ψάρι, και το ξύδι.
Πάνω από το 70% των ερωτηθέντων θεωρούν τις οσμές ευχάριστες, το 14% ελαφρώς ευχάριστες και το 14% ουδέτερες.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του ΑΠΕ, οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σεσίλια Μπέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Heritage Science», δήλωσαν ότι «από κοινού επιστήμονες και ιστορικοί πρέπει να αρχίσουν να ταυτοποιούν, να αναλύουν και να αρχειοθετούν τις μυρωδιές που έχουν πολιτιστική σημασία, όπως το άρωμα των παλαιών βιβλίων στις ιστορικές βιβλιοθήκες. Ο ρόλος των οσμών στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πολιτιστική κληρονομιά, δεν έχει συστηματικά εξερευνηθεί μέχρι σήμερα».

Του Βαγόρη (26 Φεβρουαρίου 1938-14 Μαρτίου 1957)

17342565_1824649301122568_4362972583988151679_n

 

Του Βαγόρη

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα

μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.

Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.

Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,

οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,

η νια που τον ορμήνευε δεν άκ’σε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.

Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.

Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,

ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,

και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,

μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

– Παρόντες όλοι;

– Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος · και με φωνή που τρέμει:

– Σήκω, Βαγόρη, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,

αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει

να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

– Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,

στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,

συ, που μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι

και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.

Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα,

που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,

έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο.

 

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Η Χρυσή Αυγή και η μεγάλη του Γένους Σχολή

Χωρίς τίτλο.jpg

Λέγεται «Κόκκινο Κάστρο», λόγω του σχεδίου και του χρώματός του. Σύμβολο της Παιδείας του Ελληνισμού της βασιλίδας των πόλεων,  το κτίριο της Μεγάλης του Γένους Σχολής, δεσπόζει του Κερατίου κόλπου.

Συνέχεια της «Πατριαρχικής Σχολής» που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα, και του «Μεγάλου Βήματος» του 9ου αιώνος, λειτουργεί σχεδόν αδιαλείπτως, διατρέχοντας την ιστορική συνέχεια, εκπαιδεύοντας πλήθος ιεραρχών, διαπρεπών Κωνσταντινουπολιτών,  ακόμη και πολιτικών του Νέου Ελληνικού κράτους, έλαβε την σημερινή της ονομασία το 1825. Υπό τη διεύθυνση του Έλληνα αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Δημάδη, οι εργασίες κατασκευής του παρόντος μεγαλοπρεπούς κτιρίου πραγματοποιήθηκαν και ολοκληρώθηκαν την διετία 1881-1883.

Η Μεγάλη του Γένους Σχολή, φέρει ως περικαλλές στέμμα της –τι έκπληξη για τους αντιεθνικιστές και τους ανθέλληνες- τον μαίανδρο, τον ίδιο μαίανδρο που κοσμεί τα ερυθρόμαυρα λάβαρα της Χρυσής Αυγής.

(ΕΜΠΡΟΣ, Φ. 190)