Μενίδι: Σφαίρες, υποκρισία και ΚΚΕ

18871352_226410291195839_585060828_n

Πριν από λίγες εβδομάδες, στις 19 Μαΐου, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νικόλαος Μιχαλολιάκος, παρέστη και ομίλησε σε εκδήλωση που οργάνωσε η Επιτροπή Εθνικής Μνήμης για να τιμήσει την γενοκτονία των Ποντίων.

Στην κατάμεστη Πλατεία Ακριτών Πόντου στις Αχαρνές, ο εθνικιστής ηγέτης, είπε μεταξύ άλλων «Τιμούμε το αίμα των 353.000 και πλέον Ελλήνων και έχουμε να καταγγείλουμε ότι κανένα κόμμα στις ανακοινώσεις που εξέδωσαν, δεν είπε μία λέξη γι’ αυτόν που υπήρξε ο σφαγέας των Ελλήνων, τον Κεμάλ. Ντροπή τους!».

Μερικές μέρες αργότερα, και προφανώς κατόπιν… ωρίμου σκέψεως, εξέδωσε ανακοίνωση για την εκδήλωση η Τ.Ε. Μενιδίου-Φυλής του ΚΚΕ.

Στην οποία ανακοίνωση, στηλιτεύει την παρουσία των αντιδημάρχων του Δήμου Αχαρνών, Πολύκαρπου Παπαδόπουλου και του παλαίμαχου πρωταθλητή της Ελευθέρας Πάλης Στάθη Τοπαλίδη, στην εκδήλωση, με τις συνήθεις αναφορές και χαρακτηρισμούς εναντίον, όχι βεβαίως του Κεμάλ, αλλά της Χρυσής Αυγής!.

Στην ανακοίνωση, η δημοτική αρχή εγκαλείται γιατί “τολμά να εμφανίζεται ως “πολέμιος” της εγκληματικότητας και υποκρίνεται ότι συμμερίζεται την δίκαιη αγανάκτηση των λαϊκών οικογενειών για την αύξηση της εγκληματικότητας στην περιοχή και την ίδια στιγμή έχει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής”.

“Διαφεύγει” βεβαίως από τους μπολσεβίκους με τα κενά περιεχομένου επαναλαμβανόμενα τσιτάτα, ότι η αυξημένη εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας, σε ολόκληρη την Ελλάδα, και ιδιαιτέρως στην περιοχή Φυλής-Αχαρνών δεν προέρχεται από Χρυσαυγίτες αλλά από ομάδες τις οποίες εναγκαλίζονται και χρησιμοποιούν οι Μπολσεβίκοι, μαζί με εντεταλμένους ψηφοσυλλέκτες της ΝΔ.

Τώρα που ένα αθώο παιδί από την ίδια περιοχή, έχασε με τραγικό τρόπο την ζωή του,

ένα παιδί όχι από “ευγενές” προάστιο ώστε να χρηματοδοτηθεί και να συντονιστεί ο ξεσηκωμός στο όνομά του, ούτε επιλεγμένο ώστε να στηθεί πάνω από το πτώμα του μια σκευωρία με την στήριξη ολόκληρου του αντισυνταγματικού τόξου,

ένα παιδί ανάμεσα στα εκατοντάδες ανώνυμα παιδιά που χάνονται από την ζωή και αργοπεθαίνουν από τα ναρκωτικά τα οποία “γιόρταζαν” με τον τρόπο τους οι δολοφόνοι του,

η Αριστερά και οι “δεξιοί” συνοδοιπόροι και θαυμαστές της, ξορκίζουν την παρουσία της Χρυσής Αυγής από την περιοχή, μήπως και οι ΄Ελληνες καταλάβουν.

Μήπως καταλάβουν πως η μόνη απάντηση στην εγκληματικότητα είναι ένα κράτος κοινωνικά δίκαιο, το οποίο αστυνομεύει ορθά και εμπνέει τους πολίτες του στην πρόοδο και την δημιουργία.

΄Ενα κράτος που δεν εξαθλιώνει τον λαό του, που δεν χωρίζει τους ΄Ελληνες σε “πατρίκιους” και “πληβείους”, αλλά μεριμνά για το Αύριο όλων των παιδιών του.

Αυτή είναι η απάντηση της Χρυσής Αυγής, αυτή πρέπει να είναι η απάντηση των κατοίκων του Μενιδίου. αυτή πρέπει να είναι η απάντηση των Ελλήνων στους εργολάβους της εξαφάνισης του Ελληνικού Λαού.

ΕΔ

 

 

 

Τους νέους Ευρωπαίους, θα τους γεννήσουμε εμείς

DCC52sXXUAA3I54

«Το «νέο αίμα» των μεταναστών θα σώσει τα χρεωκοπημένα ταμεία», προπαγανδίζουν οι πολιτικάντηδες που τα χρεωκόπησαν, την ίδια ώρα που επιβάλλουν μέτρα αύξησης της ανεργίας, φτώχειας, κατάργησης του κράτους πρόνοιας, και εν τέλει κατά της οικογένειας.

Το ίδιο παραμύθι, πως οι μετανάστες από την Ασία και την Αφρική θα σώσουν δήθεν τις συντάξεις των Ευρωπαίων (αφού πρώτα θα ζουν με τα χρήματα που κόβονται από τις συντάξεις και την κοινωνική πρόνοια των ντόπιων!) διαδίδεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή είναι η «γραμμή» των προπαγανδιστών της Μεγάλης Αντικατάστασης των Πληθυσμών. Κάποιοι Ευρωπαίοι έχουν διαφορετική γνώμη. Το AfD σε καινούρια του αφίσα γράφει «Nέοι Γερμανοί; Θα τους φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι!».

Χόρεψε για τα πετροδολλάρια…το σπαθί έρχεται…

Ο εξευτελισμός του Ευρωπαίου ανθρώπου όταν κάνει τον καραγκιόζη του Ανατολίτη

μέχρι το σπαθί να του πάρει το κεφάλι.

Πάντως και οι ίδιοι σαν ανήσυχοι να είναι.

(Η Μελάνια και η Ιβάνκα ήσαν αλλού…)

DARsabVW0AEKEZ0

Προκλητικό δημοσίευμα τουρκικής εφημερίδας στέλνει το μήνυμα του “σουλτάνου” στην Ευρώπη

510681_aecc57e7e0-8ea58474aefcdda9

Το πρωτοσέλιδο της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Takvim με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής 16 Απριλίου, δείχνει το ΝΑΙ των τούρκων σε πέντε γλώσσες, εκτός της τουρκικής:  Αμερικανικά/Αγγλικά, Γερμανικά/Αυστριακά, Γαλλικά/Ελβετικά, Ιταλικά/Βατικανού, και Ελληνικά. Δεν πρόκειται όμως μόνον για γλώσσες, όπως φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση-εν τοιαύτη περιπτώσει η διπλή σημαία θα ήταν περιττή-, αλλά για κρατικές οντότητες.

Το μήνυμα της τουρκικής ηγεσίας δια της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας, έχει πολλαπλούς αποδέκτες. Οι εκλογές δεν αφορούν μόνο τον Ερντογάν και τις υπερεξουσίες που επεδίωκε να νομιμοποιήσει. Ποιος άλλος άλλωστε είναι αυτός που καθορίζει το «υπέρ-», το αναμενόμενο από το υπερβολικό, από τον νικητή;

1.Αφορούν και όλους τους τούρκους που ζουν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και τον ευρωπαϊκό κόσμο, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων.

2.Αφορούν όχι τους μουσουλμάνους που προσβλέπουν στην τουρκική κοσμική ηγεμονία, αλλά και αυτούς που έχουν διαφορετική θρησκεία, και συγκεκριμένα την Χριστιανική (Ελλάδα, Βατικανό) και οι οποίοι θα μπορούσαν να αντιταχθούν στο Ισλάμ.

3.Αφορούν όσες χώρες διατηρούν στα εδάφη τους πληθυσμούς οι οποίοι στο πρόσωπο του Ερντογάν και στην νέα τουρκία του, αναγνωρίζουν τον πολιτικό ηγέτη τους, που στέκει όρθιος απέναντι στις απαιτήσεις (οι τούρκοι τους θεωρούν εκβιασμούς)  για εξευρωπαϊσμό της Τουρκίας. Σε αυτούς στοχεύει η επιλογή των Αμερικανικών, Αυστριακών και Ελβετικών σημαιών, που δηλώνουν κράτη και όχι γλώσσες.  Η Αμερική του Τραμπ, που απειλεί την «ειδική σχέση» και την πρωτοκαθεδρία της τουρκίας στην περιοχή, η Αυστρία η οποία πρόσφατα απέρριψε τις τουρκικές προεκλογικές απαιτήσεις για προπαγάνδα του Ερντογάν επί του εδάφους της, και η Ελβετία η οποία πέραν των άλλων περιφρονεί το τουρκικό χρήμα, χρήμα που δέχονται άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, και η Αμερική ακόμα, για την χρηματοδότηση της κατασκευής τεράστιων τζαμιών και πνευματικών κέντρων, και απαγορεύει δια δημοψηφίσματος μπούργκες και μιναρέδες.

  1. Αφορούν την μεγάλη οθωμανική αυτοκρατορία που ο Ερντογάν επιχειρεί να ανασυστήσει, με έναν ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο. Καμία αναφορά δεν γίνεται σε Αλβανία, Βουλγαρία, Κόσοβο, περιοχές με διαφιλονικούμενους πληθυσμούς. Ο Ερντογάν δεν θέλει ακόμη να βάλει φωτιά στο μπαρούτι. Η δημοκρατική νίκη του ΝΑΙ, του προσφέρει την νομιμοποίηση που δεν θα του έδινε ένα σταλινικό 99%. Ο γενίτσαρος Ερντογάν, γνωρίζει από τα τερτίπια των δυτικών παλατιών και της σουλτανικής αυλής.

Ας τον παρακολουθήσουμε…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

20ο συνέδριο ΚΚΕ-Ολοι εκεί (πλην ΧΑ)

slide_518364_7300132_free
Ολοι εκεί, όλοι έχουν τα ίδια πρότυπα και την ίδια νοοτροπία
slide_518364_7300134_free
Μίσος και κομματικές παρωπίδες πάνε μαζί στο ΚΚΕ από καταβολής
slide_518364_7300142_free
Το βόλεμα στον κομματικό στρατό εκατό χρόνια τώρα, φέρνει ενίοτε βαρεμάρα.
slide_518364_7300148_free
Κυνήγι κομματικών μαγισσών
slide_518364_7300156_free
Cosa vostra
slide_518364_7300138_free
Μόνο η γραμματοσειρά είναι ελληνική. Η ιδεολογία του μίσους δεν είναι ελληνική.

ΕΔ

(φωτογραφίες από εδώ)

Ο πολιτικαντισμός με δύο λόγια

mitsotakisSynenteuksi_533_355

Συνέντευξη έδωσε στο ο πρόεδρος της ΝΔ, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προαλειφόμενος για πρωθυπουργός, στο ΚΡΗΤΗ TV. Και επειδή “αρχή άνδρα δείκνυσι”, και το ατιμώρητο των υπουργών και βουλευτών του αντισυνταγματικού τόξου τους έχει αποθρασύνει, ερωτηθείς σχετικά με τον πατέρας του, ο πρόεδρος της ΝΔ δήλωσε:

«Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (…) έχει διατελέσει πρωθυπουργός και ταυτόχρονα έχει 4 παιδιά, 13 εγγόνια και 13 δισέγγονα. Έχει ζήσει μια γεμάτη, παραγωγική και εξαιρετικά έντονη και ενδιαφέρουσα ζωή. Θεωρώ απολύτως φυσιολογικό ότι ζει και αναπνέει για να δει το παιδί του πρωθυπουργό. Είναι κάτι στο οποίο προσβλέπει.”

Με άλλα λόγια, όσοι ψηφίζετε τους εκπροσώπους του αντισυνταγματικού τόξου, ετοιμαστείτε να φορέσετε σαν πέτρες στον λαιμό σας, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του νεοδημοκρατικού καρκινώματος.

ΕΔ

Εθνική τοποθέτηση ΠτΔ. Συγχαρητήρια, αλλά αρκεί;

No 701052Η προκλητική ανακοίνωση του Τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών με στόχο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και όσα είπε από την Ρόδο σε σχέση με το δικαίωμα της χώρας μας να διαθέτει στρατιωτικοποιημένα νησιά, έχει την εξήγηση της. Ο κ. Παυλόπουλος με την ομιλία του αυτή για πρώτη φορά ανέλυσε ένα προς ένα τα σημεία των διεθνών συμφωνιών και απέδειξε γιατί είναι έωλη η επιχειρηματολογία της Άγκυρας. Το αναλυτικό κείμενο της ομιλίας Παυλόπουλου είναι απολύτως διαφωτιστικό και προφανώς προκάλεσε τον εκνευρισμό του Τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών το οποίο εξετράπη σε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς.

Πρόκειται για την αντιφώνηση του στο δημαρχείο της Ρόδου την περασμένη Δευτέρα:

«Σας ευχαριστώ θερμώς για την τιμή που μου περιποιείτε, ανακηρύσσοντάς με Επίτιμο Δημότη σας. Έχοντας πλήρη επίγνωση του ότι, όπως επανειλημμένως έχω τονίσει σε ανάλογες περιστάσεις, η τιμή αυτή δεν αφορά το πρόσωπό μου αλλά τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως έχω επίσης πλήρη επίγνωση του ότι η ανακήρυξή μου ως Επίτιμου Δημότη του Δήμου Ρόδου μου επιβάλλει, μεταξύ άλλων, και το αντίστοιχο χρέος υπεράσπισης της Ιστορίας της Ρόδου. Μιας ένδοξης Ιστορίας χιλιετιών, την οποία λαμπρύνει επιπροσθέτως το απαράμιλλο κάλλος της Ρόδου, κάλλος που της έχει δώσει την θέση η οποία της ανήκει παγκοσμίως.

I. Με βάση τα όσα προανέφερα, και τιμώντας εμπράκτως την σημερινή μεγάλη επέτειο, επιτρέψατέ μου να σας εκθέσω τα όσα συνάγονται, με βάση το σύνολο του διεθνούς δικαίου, από τις διατάξεις περί παραχώρησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Και εδώ θέλω να κάνω τις εξής δύο διευκρινίσεις:

Α. Πρώτον, ότι τα συμπεράσματα αυτά δεν αφορούν μόνο την υπεράσπιση των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της Χώρας μας αλλά και την συνακόλουθη υπεράσπιση των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δοθέντος ότι η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο και θεμελιώδες μέρος του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος.

Β. Δεύτερον, τα ίδια συμπεράσματα απευθύνονται, στηριζόμενα στο με το αμάχητο τεκμήριο της συμφωνίας τους με το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο στο σύνολό τους, προς κάθε κατεύθυνση. Πρωτίστως δε προς εκείνους οι οποίοι είτε επινοούν δήθεν «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, είτε διεκδικούν εδάφη που δεν τους ανήκουν είτε, τέλος, αμφισβητούν την πλήρη κυριαρχία της Ελλάδας επί των Δωδεκανήσων. Βεβαίως με έμφαση στο αυτονόητο δικαίωμα της Ελλάδας να τα θωρακίζει αμυντικά εναντίον κάθε επιβουλής, με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

II. Το καθεστώς της τελικής παραχώρησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα διέπεται από τις διατάξεις της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (Απρίλιος του 1947) μεταξύ των Συμμάχων, νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, και της Ιταλίας. Ιδιαίτερη σημασία, εντός αυτού του θεσμικού πλαισίου, έχουν οι διατάξεις του άρθρου 14 της ως άνω Συνθήκης, σύμφωνα με τις οποίες: «1. Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον ως και τας παρακειμένας νησίδας. 2. Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημέναι». Από τις διατάξεις αυτές, ερμηνευόμενες με βάση το σύνολο, όπως ήδη τόνισα, του διεθνούς δικαίου -άρα και με βάση τις γενικές αρχές που διέπουν την ερμηνεία του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου- συνάγονται και τα ακόλουθα ως προς το σημερινό καθεστώς των Δωδεκανήσων.

Α. Η διατύπωση της παραγράφου 1 του άρθρου 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων είναι τόσο σαφής, ώστε δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας ως προς την ουσία και την έκταση της κυριαρχίας της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί των Δωδεκανήσων. Ειδικότερα:

1. Η κυριαρχία αυτή είναι «πλήρης», πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ουδένα περιορισμό επιδέχεται κατά την άσκησή της. Το δε περιεχόμενο της «πλήρους» κυριαρχίας προσδιορίζεται, ως προς τα Δωδεκάνησα, με βάση τους κανόνες του ισχύοντος Ελληνικού Συντάγματος περί κυριαρχίας καθώς και με βάση τις περί κυριαρχίας των κρατών-μελών διατάξεις ιδίως του άρθρου 4 παρ. 2 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣυνθΕΕ), δοθέντος ότι η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οιαδήποτε λοιπόν αμφισβήτηση της ερμηνείας των διατάξεων της παραγράφου 1 του άρθρου 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων συνιστά, αυτοθρόως, παραβίαση του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου.

2. Η κυριαρχία της Ελλάδας, με την ως άνω έννοια, εκτείνεται όχι μόνον εφ’ όλων των νήσων που αναφέρονται ρητώς στην παράγραφο 1 του άρθρου 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων αλλά, κατά την κατηγορηματική διατύπωση της κατά τα ανωτέρω παραγράφου, και επί των «παρακειμένων νησίδων» στο σύνολό τους. Επειδή δε οι διατάξεις αυτές ουδεμία διάκριση κάνουν εν προκειμένω, η διατύπωσή τους καταλαμβάνει τις κάθε είδους «παρακείμενες νησίδες», ανεξαρτήτως μεγέθους τους ή άλλου χαρακτηριστικού τους (π.χ. κατοικημένες ή μη). Υπό το πρίσμα δε αυτό είναι προφανές πως και στην περιοχή των Δωδεκανήσων δεν είναι νοητές, από πλευράς διεθνούς δικαίου, «γκρίζες ζώνες» αναφορικά με την έκταση και το περιεχόμενο της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής κυριαρχίας στην ως άνω περιοχή.

Β. Ως προς την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων, την οποία προβλέπουν οι διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 2 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου ισχύουν τα εξής:

1. Τα περί αποστρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων, κατά τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 2 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, πρέπει να ερμηνεύεται και υπό το φως της εκ μέρους της Ελλάδας άσκησης, έναντι της Τουρκίας, του δικαιώματος προληπτικής άμυνας («anticipatory self-defence»), ιδίως μετά το 1974 και κατ’ ακολουθία της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και της εντεύθεν ραγδαίας και απροκάλυπτης αύξησης της επιθετικότητας της Τουρκίας εις βάρος της Χώρας μας.

α) Το δικαίωμα προληπτικής άμυνας θεμελιώνεται στις διατάξεις του άρθρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες καθιερώνουν –και μάλιστα ως jus cogens- το φυσικό δικαίωμα της «ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας» κράτους-μέλους του ΟΗΕ. Παρά δε την διατύπωση των ως άνω διατάξεων που, prima faciae, φαίνεται να θέτουν ως προϋπόθεση της προληπτικής άμυνας την εκδηλωμένη ένοπλη επίθεση, η μεγάλη πλειοψηφία των διεθνολόγων αλλά και η ίδια η διεθνής πρακτική δέχονται ότι για την άσκηση του δικαιώματος προληπτικής άμυνας αρκεί και η επικείμενη απειλή, πολλώ μάλλον η απειλή χρήσης βίας, η οποία και συνιστά ευθεία παραβίαση των διατάξεων του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ. Έτσι π.χ. οι ΗΠΑ, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, προσέφυγαν στην άσκηση του δικαιώματος προληπτικής άμυνας –και μάλιστα χωρίς χρονικό περιορισμό, αφού η απειλή εμφανίζεται επικείμενη επ’ αόριστο- ως νόμιμης προληπτικής δράσης λόγω επικείμενης απειλής και, κατ’ ακολουθία, επικείμενης επίθεσης. Την άποψη αυτή υιοθέτησε πλήρως ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, δηλώνοντας –στις 21 Μαρτίου 2005- μεταξύ άλλων και ότι: «Επικείμενες απειλές καλύπτονται πλήρως από το άρθρο 51, το οποίο διασφαλίζει το φυσικό δικαίωμα των κυρίαρχων κρατών να αμυνθούν εναντίον ένοπλης επίθεσης».

β) Ενόψει των προεκτεθέντων, a fortiori η Ελλάδα νομιμοποιείται, όταν και εφόσον το κρίνει σκόπιμο για την άμυνά της, να κάνει χρήση και ως προς τα Δωδεκάνησα του κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ δικαιώματος προληπτικής άμυνας έναντι της Τουρκίας, δίχως μάλιστα χρονικό περιορισμό. Και τούτο διότι, ιδίως μετά το 1974 κατά τ’ ανωτέρω, η απειλή χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρκίας –άρα η συνακόλουθη επικείμενη απειλή, όπως προεκτέθηκε- είναι αφενός κάτι παραπάνω από προφανής, και δη με επανειλημμένες και διαφόρων μορφών προκλήσεις και, αφετέρου, διαρκής όπως καταδεικνύει ακόμη και η σημερινή τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο. Πρόσθετη απόδειξη συνιστά και το γεγονός του, εντελώς αντίθετου με κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου, «casus belli» της Τουρκίας ως προς την επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας.

2. Πέραν όμως της ως άνω επιχειρηματολογίας η Τουρκία δεν έχει, εν πάση περιπτώσει, δικαίωμα να επικαλείται την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Και τούτο διότι:

α) Οι διατάξεις των άρθρων 34, 35 και 36 της προαναφερόμενης Συνθήκης της Βιέννης περί του Δικαίου των Διεθνών Συνθηκών (1969) ορίζουν, μεταξύ άλλων, και ότι:

α1) Κάθε συνθήκη ισχύει –επέκεινα δε δημιουργεί δικαιώματα και υποχρεώσεις- μόνον μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών. Έναντι, λοιπόν, τρίτων κρατών η συνθήκη συνιστά «res inter alios acta».

α2) Εξ αυτού του λόγου μια συνθήκη δημιουργεί υποχρέωση για τρίτο κράτος μόνο υπό την διπλή προϋπόθεση ότι από τη μια πλευρά αυτή είναι η πρόθεση των συμβαλλόμενων μερών και, από την άλλη πλευρά, το τρίτο κράτος έχει αποδεχθεί την υποχρέωση ρητώς και εγγράφως.

α3) Κατά λογική νομική ακολουθία, μια συνθήκη δημιουργεί δικαίωμα για τρίτο κράτος μόνον υπό την, επίσης διπλή, προϋπόθεση ότι τα συμβαλλόμενα μέρη επιδιώκουν δια της συνθήκης εκχώρηση δικαιώματος στο τρίτο κράτος και, από την άλλη πλευρά, το τελευταίο συγκατατίθεται προς τούτο.

β) Η Τουρκία δεν είναι, υφ’ οιανδήποτε νομικώς παραδεκτή έννοια, συμβαλλόμενο μέρος στην Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Άρα η συνθήκη αυτή, ως προς την οποία η Τουρκία είναι τρίτο κράτος, δεν δημιουργεί δικαιώματα ή υποχρεώσεις υπέρ η εις βάρος της αντιστοίχως. Επιπλέον:

β1) Ουδεμία διάταξη της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων -όπως άλλωστε αποδεικνύει η ως τώρα εφαρμογή της- τεκμηριώνει, έστω και καθ’ υποφοράν, ότι τα συμβαλλόμενα μέρη επιδίωξαν δι’ αυτής να εκχωρήσουν οιοδήποτε δικαίωμα στην Τουρκία, πολλώ δε μάλλον δικαίωμα σχετικό με την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων. Πραγματικά, όπως ανενδοιάστως προκύπτει από τις περιστάσεις, υπό τις οποίες είχε συναφθεί η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων το 1947, η αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων αποφασίσθηκε ύστερα από πρόταση της τότε Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου αυτή να δεχθεί την παραχώρησή τους στην Ελλάδα, λόγω των τότε επιφυλάξεων της σοβιετικής πλευράς αναφορικά με την χρησιμοποίησή τους για στρατιωτικούς λόγους από χώρα του δυτικού μπλοκ, όπως η Ελλάδα. Ουδεμία δηλαδή σχέση είχε η πρόβλεψη της αποστρατιωτικοποίησης των Δωδεκανήσων με την Τουρκία και την ασφάλειά της. Επιπλέον, ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί, ακόμη και με εντελώς υποτυπώδη επιχειρήματα, ότι τα Δωδεκάνησα συνιστούν, έστω και καθ’ υποφοράν, απειλή για την Τουρκία των 79 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων και των απέναντι των Δωδεκανήσων ακτών της.

β2) Τα ανωτέρω ενισχύονται και από το ότι ουδέποτε ζητήθηκε συγκατάθεση της Τουρκίας για εκχώρηση τέτοιου δικαιώματος και ουδέποτε, κατά συνέπεια, υπήρξε εκ μέρους της τέτοια συγκατάθεση. Την ακρίβεια του επιχειρήματος αυτού τεκμηριώνει, και δη αμαχήτως, η ίδια η συμπεριφορά της Τουρκίας. Πραγματικά, π.χ. το 1975 η Τουρκία είχε απευθυνθεί –βλ. το τουρκικό Aide Memoire της 3ης Απριλίου 1975- στα συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων καταγγέλλοντας δήθεν παραβιάσεις της, εκ μέρους της Ελλάδας, στην ευρύτερη περιοχή των Δωδεκανήσων. Η καταγγελία της αυτή κατέληγε με το εξής: «Εναπόκειται στις κυβερνήσεις των συμβαλλομένων χωρών… να απαιτήσουν από την Ελληνική Κυβέρνηση να συμμορφωθεί στο πνεύμα και στο γράμμα» της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων. Και μόνο από την διατύπωση αυτή προκύπτει αβιάστως πως ούτε η ίδια η Τουρκία ισχυρίσθηκε ότι αντλεί δικαίωμα προερχόμενο εκ της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων ως προς το καθεστώς των Δωδεκανήσων. Η δε «εκκωφαντική» σιωπή των συμβαλλόμενων μερών της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων σ’ αυτή την «καταγγελία» της Τουρκίας βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές.

Κύριε Δήμαρχε,
Με τις σκέψεις αυτές, και αφού σας ευχαριστήσω εκ νέου για την μεγάλη τιμή που μου επιδαψιλεύετε ανακηρύσσοντάς με Επίτιμο Δημότη σας, επιτρέψατέ μου να καταλήξω παρέχοντάς σας την ακόλουθη διαβεβαίωση: Καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας μου, και όχι μόνο, θα πράξω ό,τι μου αναλογεί προκειμένου να υπερασπισθώ αφενός την μακραίωνη Ιστορία της μαγευτικής Ρόδου και τα διδάγματα που αυτή μας κληροδοτεί. Και, αφετέρου και σύμφωνα με όσα εξέθεσα, τα σύνορα, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Χώρας μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν γένει.»

πηγή