Ευρωβουλή: Τα 2 “ΟΧΙ” που έσωσαν (για σήμερα) το παιχνίδι

 

SaRM
Με 290 ψήφους κατά και 288 υπέρ, οι Ευρωβουλευτές πάτησαν (προσωρινά) φρένο στην επιχείρηση εποικισμού της Ευρώπης, για μόλις 2 -σημαντικότατες- ψήφους.

 

Στην Ολομέλεια του  Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τέθηκε σήμερα σε ψήφιση η συνέχιση και η ενίσχυση (ή μη) των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης στην Μεσόγειο.

Στην πρόταση περιλαμβάνονταν μεταξύ άλλων η υποχρέωση των κρατών-μελών να διενεργούν προληπτικές έρευνες με επαρκή και αποκλειστικά χρησιμοποιούμενα μέσα και εξοπλισμό στην Μεσόγειο, προκειμένου να διασφαλισθεί η ασφάλεια των μεταναστών,  (“in order to safeguard the safety of migrants”) γίνεται δηλαδή ξεκάθαρη αναφορά σε “μετανάστες” και όχι πρόσφυγες όπως έως τώρα θέλουν οι προπαγανδιστές να πιστεύουμε.

Η πρόταση δεν πέρασε, όπως φαίνεται από το γράφημα που εξασφαλίσαμε, για 2 ψήφους, οι οποίες προέρχονταν από τα “5 Αστέρια”, πρώην συμμάχους του Σαλβίνι στην κυβέρνηση.

Μετά το πέρας της κρίσιμης ψηφοφορίας οι νικητές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και συνεχάρησαν αλλήλους σε κλίμα μάλλον ανακούφισης.

Η σημερινή εξέλιξη καθιστά σαφές ότι η επιβίωση των εθνών μας και του πολιτισμού μας επιβάλλει ευρείες συνεργασίες συγκεκριμένου σκοπού οι οποίες μπορούν να κάνουν αποτελεσματικότερες τις δράσεις για την προστασία της εθνικής μας υπόστασης.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

Deus Vult! Η φθινοπωρινή σύναξη της Γαλλικής Εθνικής Ταυτότητας

SYN

Σε κλίμα συνεργασίας και συναδέλφωσης, δεκάδες οργανώσεις, σύλλογοι και προσωπικότητες με πατριωτική και εθνικιστική δραστηριότητα συναντήθηκαν το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Οκτωβρίου στα περίχωρα του Παρισιού. Για 13η χρονιά η συνάντηση του «Μπλε-Λευκού-Κόκκινου» (τα χρώματα της Γαλλικής σημαίας), φέρνει κοντά όσους Γάλλους και λοιπούς Ευρωπαίους φίλους της εθνικής ιδέας επιθυμούν να συνεργαστούν ενώνοντας τις δράσεις τους για τον κοινό μας σκοπό: Την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας των λαών μας.

Προσκεκλημένοι ομιλητές της φετινής διοργανώσεως ήσαν ο Ευρωβουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου Αθανάσιος Κωνσταντίνου και η συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου.

Στην εκδήλωση απηύθυναν χαιρετισμό τριάντα ομιλητές, σημαντικοί συγγραφείς, διανοούμενοι και προσωπικότητες από την Γαλλία και την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων ο Βέλγος Φιλίπ Ντεβίντερ μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, και ο πατριάρχης του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτικού Εθνικισμού Ζαν Μαρί Λεπέν.

Στην ομιλία του ο Γάλλος ηγέτης επεσήμανε : «Πρέπει να ισχυριστούμε ως αξίωμα ότι έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας κατά πρώτο και κύριο λόγο…. Βρισκόμαστε σε δημογραφικό πόλεμο!» Και συνέχισε:  «Δεν είναι πολύ αργά! Ωστόσο, θα χρειαστεί θάρρος και φαντασία για να καταστείλει κανείς εκείνους τους ανθρώπους που δεν είναι συμβατοί με την αντίληψή μας για τον κόσμο. Δεν πρέπει να πιστεύουμε, όπως πολλοί άνθρωποι σκέφτονται, ότι αρκεί να είμαστε ευγενικοί ώστε να δεχθούν να μοιραστούν την εξουσία … Σε μια τέτοια σύγκρουση υπάρχει ένας κατακτημένος και ένας νικητής και, γενικά, η μοίρα των κατακτηθέντων δεν είναι αξιοζήλευτη…»,.

Στην ομιλία του ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου ομιλώντας στην γαλλική, τιμώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους οικοδεσπότες, είπε:

«Αγαπητοί εξ αίματος αδελφοί, μαχητές στον ιερό αγώνα για την πίστη, πιστοί σύμμαχοι στην ευρωπαϊκή ελευθερία, σας χαιρετώ εξ ονόματος των Ελλήνων συντρόφων μου, εξ ονόματος των νεκρών ηρώων μας Μάνου και Γιώργου, οι οποίοι δολοφονήθηκαν.

Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ μαζί σας, σε αυτήν την εορταστική ημέρα της ένδοξης σημαίας σας. Ελπίζω και εύχομαι οι νέοι μας να απολαύσουν μιαν ελεύθερη και ισχυρή Ευρώπη, την Ευρώπη των πατρίδων, των λαών και των σημαιών.

Ως μαθητής πρώτης τάξεως στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, διάβασα για πρώτη φορά τον γαλλικό όρο «élan» (ορμή). Από εκείνη τη στιγμή, έχω δει επανειλημμένως την σημασία της ως κρίσιμου παράγοντος στις συγκρούσεις. Σήμερα χρειαζόμαστε ορμή σε όλους τους τομείς του αγώνα μας : πολιτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και, επίσης, πνευματικό.

Κυρίες και κύριοι,

Τιμή μας είναι η πίστη μας στην ιδέα του έθνους!

Υπερηφάνειά μας είναι η πίστη μας στην ιδέα της πατρίδας!

Όραμά μας είναι η σωτηρία των διαχρονικών αξιών!

Τρεις γενιές μετά τον δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο, η Γαλλία, ισχυρή και αποφασισμένη, μπορεί να οδηγήσει την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση σώζοντας τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.

Deus Vult! »

Λαμβάνοντας εν συνεχεία τον λόγο η συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι : «Πολλοί μιλούν για την ένωση της Δεξιάς. Μου δίνουν την εικόνα ότι περιμένουν ένα Woodstock της Δεξιάς, από όπου θα φύγουμε μαζί χέρι-χέρι προς το ηλιοβασίλεμα. Ημέρες σαν την σημερινή είναι το καλύτερο που μπορούμε να επιτύχουμε. Ενωμένοι δεν σημαίνει πανομοιότυποι. Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, γιατί ίσως αύριο δεν θα υπάρχουμε πλέον σε αυτή τη γη. Η αλήθεια θα μας κάνει ελεύθερους. Οι λαοί μας ζητούν συνέπεια και σταθερότητα για να μας ακολουθήσουν. Ας δώσουμε όραμα και ελπίδα στους ανθρώπους μας. Δεν είμαστε μόνοι, δεν είναι μόνοι !».

Το τολμηρό στοίχημα της αναγέννησης των περίφημων ημερών του «Μπλε-Λευκού-Κόκκινου» οι οποίες απετέλεσαν την μαζική λαϊκή δύναμη του Εθνικού Μετώπου με την ηγεσία του Ζαν Μαρί Λεπέν, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ομολογουμένως πέτυχε, χάρις στην συμβολή συλλόγων, οργανώσεων και προσωπικοτήτων.

Περίπου 4.000 άτομα, πέρασαν από εκεί το διήμερο, τασσόμενοι με ενθουσιασμό υπέρ μιας νέας σελίδας του εθνικιστικού κινήματος και των κινημάτων της ταυτότητος, με την ελπίδα ότι θα δώσουμε νέα ώθηση στους αγώνες των ανθρώπων της ηπείρου μας για ελευθερία, αξιοπρέπεια και δημιουργία.

DIMOPOULOU-BLEUBLANCROUGE2019

2013-2019: Για φίλους και “φίλους”

ΠΑΠΠΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑ

Σαν σήμερα πριν από έξι χρόνια ξεκίνησε και συνεχίζεται ο Γολγοθάς της οικογένειάς μου. Η δίωξη ενός καθ’ όλα αθώου ανθρώπου, ο οποίος δεν έβλαψε κανένα, αντίθετα στήριξε με νόμιμο τρόπο, υλικά και πνευματικά το εθνικιστικό κίνημα, στο μέτρο που του δόθηκε, με τις γνώσεις και τις ικανότητές του.

Η δίωξή του στέρησε από τα ανήλικα παιδιά μου τον πατέρα τους επί 18 μήνες, και προκάλεσε άπειρο πόνο στους υπερήλικες γονείς του, σε συγγενείς και φίλους.

Ο  Χρήστος Παππάς δεν συνελήφθη. Προσήλθε στην ΓΑΔΑ για να συμπαρασταθεί στον παιδικό του φίλο και αρχηγό της Χρυσής Αυγής, όπως τον στήριξε και το βράδυ των εκλογών της 7ης Ιουλίου, τιμώντας τον λόγο του,  την φιλία του και την αξιοπρέπεια του ίδιου και του Κινήματος.

Σε όσους στάθηκαν πλάι μου, είτε ήσαν Χρυσαυγίτες και μοιράστηκαν μαζί μου τις επτά ώρες της αναμονής στα δικαστήρια της Ευελπίδων (Αντώνη, Γιώργο, Δημήτρη, Δημοσθένη, Τάσο), στον Αρειο Πάγο, στις φυλακές Κορυδαλλού,  είτε δεν ήσαν και δεν πρόκειται να γίνουν, αλλά είδαν και βλέπουν το άδικο και παράλογο της ταλαιπωρίας μας, σας ευχαριστώ. Είστε οικογένειά μου.

Όσοι νομίζετε ότι είστε ικανότεροι, εξυπνότεροι ή ιδεολογικά ορθότεροι, εύχομαι η Μοίρα να σας προσφέρει την ευκαιρία να αναμετρηθείτε με τους εαυτούς σας και να το αποδείξετε.

 

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Εκλογές 2019: Ειρήνη Γ. Δημοπούλου: Στην Β’ Αθηνών, Δυτικός Τομέας.

D-JKn8yXsAAyRKH

Στις εκλογές της 7 Ιουλίου 2019 ζητώ την στήριξή σας.

-Για να σηκώσουμε την Δυτική Αθήνα ψηλότερα.

-Για την Αθήνα που μας αξίζει, για την Ελλάδα που θέλουμε.

-Για ένα δυνατό Ελληνικό εθνικιστικό κίνημα.

-Για τον Λαό και την Πατρίδα.

D-ooLj3XYAEMAYn

Συνέντευξη στην “Εθνικιστική Φωνή”:

 

 

 

Περιοδεία “Ελληνικής Αυγής για την Αττική” στην Κηφισιά και αυτοψία στο σπίτι του Παύλου Μελά

khfisiaellaygh_(1)

Ο υποψήφιος Περιφερειάρχης με την “Ελληνική Αυγή για την Αττική”, Ηλίας Παναγιώταρος, η Βουλευτής Β΄ Αθηνών, Ελένη Ζαρούλια, ο Περιφερειακός Σύμβουλος, Ανδρέας Φωτόπουλος, η υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων της “Ελληνικής Αυγής για την Αττική”, Ειρήνη Δημοπούλου, ο Συναγωνιστής Αλέξανδρος Γέροντας μαζί με υποψηφίους Περιφερειακούς Συμβούλους της “Ελληνικής Αυγής” του Βόρειου Τομέα περιόδευσαν το Σάββατο 18-5-2019 στην Κηφισιά.

Οι Συναγωνιστές ξεκίνησαν από την ανθοκομική έκθεση και περνώντας από το κέντρο της Κηφισιάς μοίρασαν ενημερωτικό υλικό και συζήτησαν με τους πολίτες.

Κατέληξαν στο εγκαταλελειμμένο από την Πολιτεία σπίτι του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά, δίνοντας την υπόσχεση πως θα αγωνιστούν για την απαλλοτρίωση, αναπαλαίωση και μετατροπή του σπιτιού του Ήρωα σε Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.

 

(πηγή

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

27 Αυγούστου: Του Αγίου Φανουρίου

Άγιος-Φανούριος

Χαμογελαστός, σεμνά, σχεδόν συνεσταλμένα, κοιτάζει από την εικόνα του, ο Άγιος Φανούριος.

Φύλακας εν εγρηγόρσει, προσέχει κάθε χαμένο πραγματάκι που έβαλα σε λάθος σημείο, πάνω στην βιασύνη ή στον φόρτο της σκέψης.

Έχειμια αθώα έκφραση ο Άγιος αυτός, θαρρείς συνένοχος στις αφηρημάδες της καθημερινότητας, «πού ακούμπησα, να πάρει η ευχή, την δαχτυλήθρα;», «πού πήγε το ευλογημένο καπάκι;», και με μια συγκατάβαση αδελφική «τι μου δίνεις να σ’ το βρω;»-«βρες το μου, και θα σου φτιάξω μια πιτούλα!». Και,τσουπ, εμφανίζει εκεί όπου άπαντες έχουμε αποτύχει να θυμηθούμε πού το αφήσαμε,το κλειδί, τα γυαλιά, το μισοραμμένο ρούχο.

Ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος για τα δύσκολα, αυτός που με προσγειώνει στην μακάρια υλικότητα της ζωής. Οπως εκείνος δεν μου χαλάει χατίρι, έτσι δεν του χαλώ την χάρη κι εγώ. Και, ω του θαύματος! Σαν δέσω την ποδιά μου, και καταπιαστώ με το κρησάρισμα και το αλεύρι που πέφτει στην πήλινη γαβάθα σαν το χιόνι, με το κονιάκ να ανταμώνει μεθυστικά τον χυμό του πορτοκαλιού και τα κανελλογαρύφαλλα, και μετά τον αρχικό δισταγμό –εκείνη την μικρή κρίσιμη στιγμή που κρέμεται από μια κλωστή το ναι ή το όχι- όταν βουτήξω τα χέρια μου στον χυλό της μελλοντικής φανουρόπιτας, ο κόσμοςέρχεται στα ίσια του. Ριστάρτ. Έσφαλα, πλήρωσα τα δέοντα, σε ευχαριστώ, πάμε να κάνουμε νέα αρχή παρακάτω.

Από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια, αρέσει στους ανθρώπους να καλοπιάνουν τους θεούς τους. Μπορεί να μένουν σε σπηλιές ή σε μαρμαροπελεκημένα παλάτια, όμως ανάμεσα στα σπασμένα πιατάκια και τις ζωγραφισμένες στάμνες, γύρω από μικρές άγιες τράπεζες, καίνε σπόρια, φρούτα και καρπούς κι αφήνουν πιτούλες τυλιγμένες στο μέλι, για να γλυκαθούν οι θεοί και να τους φανερώσουν ανθρώπους, πράγματα, ελπίδες και πραγματικότητες μελλούμενες. Έτσι ο κόσμος ο ορατός, ο ενσαρκωμένος, μοιράζεται με τον κόσμο τον αόρατο, τις χαρές της ζωής. Κι ο κόσμος ο αόρατος, που στερείται τις αισθήσεις των θνητών, στέλνει στους ανθρώπους μια πνοή από το σύμπαν της αθανασίας, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, αλλά δεν υπάρχει και γέλιο, μια συμβουλή πολύτιμη, μια ενόραση που δεν την πιάνει το μάτι του ανθρώπου, μια απάντηση, κι ας είναι η ερώτηση «πού είναι το αγαπημένο κουκλάκι του παιδιού που έχει πλαντάξει στο κλάμα και δεν μπορώ να το βρω; Σώσε άγιέ μου, θα σκάσω!».

Η μειλίχια έκφραση του Αγίου, γλυκαίνει την ανθρώπινη ψυχή. Είναι κι η ευχή που συνοδεύει το μοίρασμα της πίτας «Θεός σχωρέσ’ την μανούλα του Αγίου Φανουρίου!», που δημιουργεί μια επιπλέον συμπάθεια για αυτόν τον αγιο που ήταν στρατιωτικός, μα όχι ιππέας σαν το δίδυμο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, Γεώργιο και Δημήτριο, αλλά πεζικάριος, και κρατά ένα κερί, αντί για σπαθί και δόρυ, σαν να μάχεται αυτός με την φλόγα του νου του.

Εκεί λοιπόν που το καλοκαίρι πάει να φύγει, στις 27 Αυγούστου, έχει βάλει η εκκλησία τον νεαρό Άγιο, να βρίσκει με το κεράκι του τα απολεσθέντα και τα ευχούμενα.

Είναι μαγευτική και συνάμα συγκλονιστική  αυτή η οικειότητα που έχουμε οι Έλληνες με τους θεούς μας. ΈναςΆγιος ή μια Αγία για κάθε επάγγελμα, άλλος για τους ράφτες, άλλος για τους πυροσβέστες. Και μην πει κανείς πως είναι τάχα πράγματα παλιά και ξεπερασμένα, δικαιολογίες για τους χοντρόπετσους και τους οκνηρούς. Σε μια εκκλησία των Αθηνών είδα τον Απόστολο Παύλο, ως προστάτη των επαγγελματιών Δημοσίων Σχέσεων. Ευλογημένος λαός, άμα θέλουμε, με τα πόδια να χτυπούν ρυθμικά την γη, και τα μάτια σηκωμένα στον ουρανό.

Η Φανουρόπιτα

Την ετοιμασία της Φανουρόπιτας ξεκινούμε από την παραμονή της εορτής. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούμε  9 υλικά (αν δεν φτάνουν , κάνουν και 7, κι αν θέλουμε το παραπάνω μπορούμε 12-αθάνατη ελληνική ευελιξία και εφευρετικότητα!)

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ή μαλακό, με προσθήκη 1 κ.γ. σόδα και μπέικινγκ πάουντερ)

* 1 κ. γλυκού  κανέλογαρύφαλλα κοπανισμένα

* 1 φλιτζάνι του τσαγιού καλόλάδι

* 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζάνι του ελληνικού καφέ κονιάκ (ή άλλο ποτό της αρεσκείαςμας)

* 12 κ. σούπας χυμό πορτοκαλιού

* ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού (βιολογικό, όχι κερωμένο)

* 1 φλιτζάνι σταφίδες (ξανθές, μελαχρινές ή κι απ’ τις δυο)

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το λάδι, την ζάχαρη, τον χυμό πορτοκαλιού  και το ξύσμα λεμονιού, και τα αναμειγνύουμε μέχρι να δέσουν. Προσθέτουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια, και τα ανακατεύουμε καλά ώσπου να γίνει ένα μείγμα παχύρρευστο, ούτε σφιχτό, ούτε υδαρές. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι, για να ξεκολλάει η πίτα όταν έρθει η ώρα να την βγάλουμε. Ρίχνουμε το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′ (ή ανάλογα με τις επιδόσεις του φούρνου όπως ξέρουμε). Το βγάζουμε, κι όταν κρυώσει καλά, αφαιρούμε την πίτα από το ταψί, είτε ανοίγοντας την σούστα, είτε αναποδογυρίζοντας ελαφρά. Κοσκινίζουμε από πάνω ζάχαρη άχνη. Την πηγαίνουμε το πρωί της γιορτής του Αγίου στην εκκλησία να την διαβάσει ο ιερέας. Την κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια και την μοιράζουμε στον ιερέα, και στους πιστούς. Παίρνουμε ευλογία και για το σπίτι μας. Χρόνια Πολλά!

Ε.Δ.

Ορφικός ύμνος στην Αφροδίτη

Αφροδίτη και Παν
Αντόλφ Αλεξάντρ Λεσρέλ (1839-1929) Παν και Αφροδίτη

Ουράνια, πολυύμνητη Αφροδίτη που αγαπάς το γέλιο,
Θαλασσογέννητη γενέτειρα Θεά, που αγαπάς την νύχτα,
σεβάσμια νυκτερινή ζεύκτειρα,
δολοπλόκα ανάγκης μητέρα.

Τα πάντα απο σένα προέρχονται
ω ζευκτειρία κόσμου δύναμις,
στα χέρια σου κρατάς
των τριών βασιλείων τα πεπρωμένα

Εσύ γεννάς όλα όσα στον ουρανό βρίσκονται
και όσα στην Γαία την πολύκαρπη,
και όσα στης θαλάσσης τα βάθη

Ω σεβαστή πάρεδρε του Βάκχου που αγαπάς την θάλασσα,
χρήσιμη στους γάμους , των Ερώτων Μητέρα
πειθηνία κλινόχαρη, κρυφίας χαράς δώτειρα
φανερή και αφανέρωτη ποθεινομάλλα ευπάτειρα

Νυφική συνδαιτημόννισα θεών
σκηπτρούχε Λύκαινα
γεννοδότειρα φίλανδρη, ποθεινοτάτη ζωοδότρα
η ζεύουσα τους θνητούς με αχαλίνωτες ανάγκες
που και των θηρίων τα πολυάριθμα γένη
κάνεις να ερωτομανούν ωσάν να ευρίσκονται
υπό την επήρεια φίλτρου μαγικού !

΄Ελα, Κυπρογέννητη από θεϊκή γενιά,
είτε είσαι στον ΄Ολυμπο όπου ως Θεά Βασίλισσα
χαίρεσαι την ωραία σου μορφή,
είτε στης λιβανομυρωμένης Συρίας
τις οδούς διαμένουσα υπηρετείς,
είτε όταν στις  πεδιάδες,
από χρυσοκαμωμένα άρματα,
της ιερής Αιγυπτιακής γης
εποπτεύεις τα εύφορα εδάφη

είτε αν με κυκνοήλατα διασχίζεις άρματα
τη, φουσκοθαλασσιά του ωκεανού
και ερχομένη χαροποιείς τα κήτη της θάλασσας
που κυκλοτερώς για σένα χορεύουν

είτε αν τις μαυρομάτες φαιδρύνεις νύμφες
που σε γη ηλιόλουστη ,
σε αμμουδερούς αιγιαλούς ξαπλώνουν
και για χάρη σου χοροπηδούν με ευθυμία

Είτε στην γενέτειρά σου την Κύπρο
είσαι βασίλισσα με τον σύντροφό σου εκεί όπου καλλίγραμμες και αδάμαστες νύμφες
καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους υμνούν
εσένα, μακαρία Θεά, και τον θεϊκό σου υπέροχο
και αγνό ΄Αδωνη.

Ελθέ Μακαρία Θεά
εσύ που υπέρτερα αξιέραστη μορφή έχεις.

Διότι σε επικαλούμαι με πνεύμα ταπεινό

και καθαγιασμένους λόγους.

Πρωτοχρονιά

Kalanta_paidia_Skitso

Ανοίξετε τη πόρτα σας
τα κάλαντα να πούμε
και βάλτε και μιά ρακή,
για να σας ευχηθούμε

Ταχιά ταχιά’ναι αρχιχρονιά
Πρώτη γιορτή του χρόνου,
αρχή που βγήκε ο Χριστός
στη γη να περιπατήσει.

Και εβγήκε και χαιρέτησε
όλους τους ζευγολάτες.
Και ο πρώτος που χαιρέτησε
ήταν Άγιος Βασίλης

Καλώς τα κάνεις Βασιλειό,
καλόν ζευγάριν έχεις.
Καλό το λες αφέντη μου καλό
και ευλογημένο,

η χάρη σου το βλόγησε
με το δεξιό σου χέρι,
με το δεξιό με το ζερβό
με το μαλαματένιο.

Για πες μου Άη Βασίλη μου
πόσα μουζούρια σπέρνεις;
Σπέρνω σταράκι δώδεκα,
κριθάρι δέκα πέντε
ταγή και ρόβι δεκαοχτώ
κι από νωρίς στο στάβλο.

Φέρε καρύδια, κάστανα,
πανιέρια λεπτοκάρυα
και φέρε και γλυκό κρασί
να πιουν τα παλικάρια

Και από την μαύρη όρνιθα
κανένα αβγουλάκι
και αν είναι από τη γαλανή
ας είν’ και ζευγαράκι

Και από το λαδοπίθαρο
σκια μια οκά λαδάκι
και ας είναι και περσότερο
κρατούμε ‘μείς ασκάκι

Τέσσερα πέντε πράγματα
που τάχει η περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας
να πούμε καλησπέρα.