Και του χρόνου…αετοί

img_20170228_002150_020

Advertisements

Γεώργιος Γεωργαλάς (1918-2016)

%ce%b3%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%ac%cf%82

Ενας από τους οξύτερους νόες της Πατριωτικής διανόησης, ο Γεώργιος Γεωργαλάς, δεν είναι πια εδώ. Με καταπονημένο το σώμα αλλά άσβεστο το πνεύμα αγωνίστηκε ως το τέλος της επίγειας ύπαρξής του για τα Ελληνικά ιδανικά, καθοδηγώντας και συμβουλεύοντας επαναστατικά και πατρικά.

Με πλήρη γνώση του τι εστί Κομμουνισμός, αφού τον γνώρισε και τον μελέτησε ο ίδιος εκ του σύνεγγυς, στάθηκε σταθερά στο πλευρό όσων πίστεψε πως έχουν την φλόγα της καρδιάς, και το ατσάλι του νου, για να κάνουν πραγματικότητα το όραμα μιας νέας, αναγεννημένης Ελλάδας.

Μετρ της Ψυχολογίας των Μαζών, υπήρξε πολυγραφότατος με κορυφαίο και αξεπέραστο έργο του την Προπαγάνδα. Ακόμη ιερότερη η φιλία και η εκτίμησή του σε καιρούς χαλεπούς, στους οποίους στάθηκε ακλόνητα επαναστάτης και δάσκαλος σοφός.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί αύριο στις 15.00 στον Ι.Ν. Αγ.Σεραφείμ και Προφήτη Ηλία στην Παλαιά Πεντέλη.

Ας είναι ελαφριά η Ελληνική γη που θα τον σκεπάσει.

Ευχαριστώ.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

bonfire 1914

 

«Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ‘βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό

πάνω νερά∙

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο

στα τυφλά πεισματάρης

και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο –

άφησε κι ας γελούν.

Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος

στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ’ αφανισμένο τούτο παρόν –

άφησέ τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας».

Γιώργος Σεφέρης

«Θερινό Ηλιοστάσι- Θ΄»

Μικρό παιδί περνούσα τα καλοκαίρια σε ένα νησί γειτονικό στην Αθήνα. Η ημερήσια διάταξη περιελάμβανε πρωινή πεζοπορία, νερό πηγής, μάθημα επιτόπιο των χορταριών και των δέντρων, και αμέτρητες ώρες κολύμπι. Δυο ήταν οι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών: Τα τζιτζίκια και οι αχινοί.

Μέχρι που ένα καλοκαίρι κατέλαβε ετσιθελικά, απρόοπτα, την κυρίαρχη θέση του στις παιδικές μου αναμνήσεις. Οι φωτιές του Αγιαννιού ξεδιπλώθηκαν σε όλη την παραλία, από πάνω ως κάτω. Κορίτσια κι αγόρια χαχάνιζαν ομάδες-ομάδες, μεσημεριανές κουβέντες, μισάνοιχτα παράθυρα, ψίθυροι και κοκκινισμένα μάγουλα. Κι εκεί, όπως σε όλες τις ιστορίες που αξίζει να διαβάσεις, έκανε την εμφάνισή του ο «κακός μαύρος λύκος». Δεν είναι σίγουρο ότι ήταν πραγματικά κακός. Ήταν όμως βέβαιος για το δίκαιο της εξουσίας του και το κράδαινε με την ίδια απελπισμένη βεβαιότητα που κράδαινε και την μαγκούρα του.

Θυμωμένος, βλοσυρός, πικαρισμένος έκλεινε με θόρυβο παραθυρόφυλλα, επικαλούνταν τον Θεό που χολωνόταν, λέει, με τα αγόρια που δρασκέλιζαν τις φλόγες και τα κορίτσια που έλυναν τα μαλλιά τους κι έριχναν από ένα τσιμπιδάκι στο πλαστικό κανάτι. Γεμισμένο αμίλητο νερό απ’ την πηγή, θα μαρτυρούσε το ξημέρωμα το όνομα εκείνου που θα συντρόφευε αυτό που ονειρεύονταν πως θάναι η ζωή τους. Καταριόταν ο γέρος κι ορκιζόταν πως ποτέ πια δεν θα γινόμασταν μάρτυρες του κλήδονα, πως ήταν εκείνη, σίγουρα, η τελευταία φορά, κι ύστερα θάπεφτε η συντέλεια. Προσώρας σκεφτόμουν πώς θάταν που θάπεφτε η κατάρα πάνω τους, πάνω εκείνων των κοριτσιών και αγοριών που πίστευαν και έκαναν ίδιο κι απαράλαχτο το έθιμο όπως οι μαννάδες κι οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους, μια κι εγώ δεν πιανόμουν λόγω ηλικίας στους έφηβους που συμμετείχαν στην απαγορευμένη μυσταγωγία. Κι αναρωτιόμουν πώς δεν έπεσε ο χαλασμός πάνω στους παππούδες και προσπαππούδες τους που για γενιές χόρευαν και τραγουδούσαν με την ίδια βεβαιότητα το ίδιο εκείνο τραγούδι.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξεχασμένη όπως συνήθιζα σε ένα βιβλίο, στο χάζεμα των βράχων και του ήλιου που χάνονταν και ξαναγεννιόταν στον ορίζοντα, δεν πήγα στον κλύδωνα. Μα πήγε η καλή μου φίλη, η Άννα, που μοιραζόμασταν άγουρες, καλοκαιρινές έννοιες και κοροϊδέματα. Και το επόμενο καλοκαίρι, έτσι, αναπάντεχα, λίγο μετά του Αγιαννιού, μ’ έπιασε απ’ το χέρι, και πάνω σε ένα ασπρισμένο αυλόγυρο, δίπλα από τενεκέδες με βασιλικά, μου εκμυστηρεύτηκε ένα μεσημέρι, πως είχε βρει το ταίρι της.

Απειλές, ξόρκια και κατάρες, έγιναν καπνός εκεί στην ασπρισμένη αυλή. Γιατί η ζωή, έχει τον τρόπο της να κλείνει το στόμα σε όσους αμφισβητούν την δύναμή της. Άγρια κι αδιαπραγμάτευτη ξεπετάγεται όπου φανεί υποψία ελπίδας, κι εκεί, σε μια χούφτα χώμα, γραπώνεται, και μεγαλώνει σαν αυθάδικο λουλούδι γιατί αυτή είναι η δύναμή της: να περιφρονεί τις αντιξοότητες, και τους προφήτες, και τα αναθέματα. Και να υπάρχει, χωρίς κανείς να το ζητήσει. Αρκεί να ανοίξει τη χούφτα, να βάλει χάμω το χώμα του, να πιστεύει, και να περιμένει.

Μέρες οικονομικού Αρμαγεδώνος που είναι, αλλά και μέρες καλοκαιριού, ήρθε στο νου μου αυτή η ιστορία.

Τρίβολοι με κουδούνια και λύκοι με δέρατα αρνιών, απειλώντας και βρίζοντας, περιφρονώντας και χλευάζοντας την Πατρίδα και τον Λαό μας, έχουν αμοληθεί και λένε, λένε… Πρόμαχοι τάχα του λαού, του αρνούνται δικαίωμα και ικανότητα να αποφασίζει. Μάγοι και τσαρλατάνοι φοβερίζουν με τις φλόγες της κολάσεως. Δεν ξεσυνερίζομαι εκείνους που φοβούνται. Έμαθαν να κρύβουν ζηλόφθονα στην τσέπη το τάλαντο που τους δόθηκε, και να πορεύονται στα τυφλά και τρομαγμένα σε κάθε θρόισμα, σε κάθε ίσκιο. Δεν τους κατηγορώ που ενώνουν τις φωνές τους με των δημίων. Τα κεφάλια τους, σκυμμένα πάνω στον ποτισμένο στο αίμα, πάγκο του χασάπη, περιμένουν αδιαμαρτύρητα τον δίκαιο χαμό τους.

Διάβαζα το σχόλιο ενός που έλεγε πως προτιμούσε να του κάνουνε κουμάντο οι Εβραίοι και οι Μασόνοι, παρά οι κομμουνιστές που θα μας πάρουν λέει το βιός και θα εγκαθιδρύσουν την κομμουνιστική δικτατορία. Και αγνοούσε ο πολυδιαβασμένος με το ύφος και τον τουπέ αποκριάτικου Δρυίδη, πως καπιταλισμός και κομμουνισμός πάνε χέρι-χέρι, όψεις του ίδιου νομίσματος. Ξεχνούσε ή απέκρυπτε πως οι εκλεκτοί του κόψαν συντάξεις και μισθούς, πήραν σπίτια κι έκλεισαν επιχειρήσεις. Οι εκλεκτοί του έβαλαν στην φυλακή τους Εθνικιστές, κι εκείνοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί, αν όχι οι εντολοδότες της δολοφονίας του Γιώργου και του Μάνου, με εκτελεστικά όργανα το αριστερό παρακράτος.

Το πολιτικό θέατρο του κοινοβουλευτισμού είναι αρκετά παλιό και επαρκώς σχεδιασμένο ώστε να δίνει στο λαό την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Λίγο ενδιαφέρει ο ξεπεσμός του. Μα χαίρομαι που η ελληνική φωτιά γλύφει τις αυλές των Φασουλήδων στις Βρυξέλλες και τα γυάλινα κάστρα των χρηματιστών της Νέας Υόρκης, κι εύχομαι να τους δούμε να πέφτουν έντρομοι από τα ψηλά άλογα πούχουν καβαλικέψει και τσαλαπατούν ανθρώπους κι έθνη.

Αν κάτι κατάφεραν οι Ελληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής στα τρία χρόνια της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι πως έκαναν χιλιάδες ανθρώπους να πετάξουν το πουκάμισο του φόβου, να βρουν και να πιστέψουν στην πιο βαθιά και αδιάψευστη ουσία τους: την αλήθεια της ράτσας τους. Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εξακολουθήσουμε να βαδίζουμε με τις Ιδέες μας θαλερές και τις Ψυχές μας ακέραιες.

Οι άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται στην ζωή. Μα τη δύναμή της ποιος μπορεί να την αμφισβητήσει; Ατάραχη στον δρόμο της καλεί να την ακολουθήσεις. Αντέχεις;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 935 της εφημερίδος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Καλό ταξίδι Συναγωνιστή Gianluca Buonanno

Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω αυτήν την ώρα για αυτόν τον πατριώτη, τον θαρραλέο άνδρα, τον χαρισματικό και αληθινό πολιτικό.

Φίλος της Χρυσής Αυγής στα δύσκολα. Φίλος. Τελεία. Για την Ευρώπη μας!

Ciao Gianluca. Ci vendiamo.

Ε.Δ-Π

Καλό ταξίδι Συναγωνιστή Gianluca Buonanno

Ο Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή εκφράζει τα βαθύτατα του συλλυπητήρια στην οικογένεια του Gianluca Buonanno, ενός Ευρωπαίου πατριώτη που έχασε σήμερα την ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα στην βόρεια Ιταλία.

Ο εκλιπών, ήταν ευρωβουλευτής της Λέγκα του Βορρά και δήμαρχος της πόλης της Borgosesia. Ήταν όμως και ένας γενναίος άνθρωπος, με πλούσια δράση και αγώνες για την υπεράσπιση της ευρωπαϊκής ταυτότητας και συνολικά των Ευρωπαϊκών Λαών.

Χαρακτηρισμένος πολλές φορές ως ανεπιθύμητος από το κατεστημένο των Βρυξελλών, όπως και κάθε άλλος που στέκεται απέναντι στα σχέδια τους.

Φίλος της Χρυσής Αυγής, είχε μάλιστα επισκεφθεί πρόσφατα τον Αρχηγό στα γραφεία μας στη Βουλή, αδιαφορώντας για το όποιο πολιτικό κόστος και την κατακραυγή των δήθεν δημοκρατών. Η σκέψη μας δεν μπορεί παρά να είναι στα δύο παιδιά που αφήνει πίσω του.

Καλό ταξίδι Gianluca.

Gianluca Buonanno εναντίον Αβραμόπουλου και ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης

Δυναμική παρέμβαση Buonanno στο Στρασβούργο κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας

Παρέμβαση ευρωβουλευτή της Λέγκα, Buonanno ενάντια στην τουρκία

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/kalo-tajidi-sunagwnisth-gianluca-buonanno#ixzz4Ajv5TZOW

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μοναδική στην παγκόσμια ναυτική ιστορία γυναίκα-ναύαρχος, γεννήθηκε στη φυλακή, έζησε μέσα στη θάλασσα, πολέμησε στη στεριά και πέθανε εκτός μάχης στην αυλή του σπιτιού της από αδέσποτο βόλι. Ένα τοπικό τραγούδι, που έχει γραφτεί αποκλειστικά γι’ αυτήν αναφέρει: “θαλασσογένητη, γυναίκα ανδρεία και καπετάνισσα αληθινή, δίνεις ολόχαρα δικά σου πλοία και μένεις πάντοτε, συ, ταπεινή”.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1776, μέσα στη φυλακή όπου η μητέρα της είχε πάει να επισκεφθεί τον πατέρα της. Ήταν φυλακισμένος επειδή συμμετείχε στα “Ορλωφικά”, τον ξεσηκωμό κατά των Τούρκων, και λίγο μετά τη γέννηση της Λασκαρίνας πέθανε. Τα αδέλφια του έδιωξαν μάνα και κόρη από το σπίτι τους στην Ύδρα, κι έτσι εκείνες κατέφυγαν στις Σπέτσες όπου πέρασαν δύσκολες μέρες. Αργότερα η μητέρα της παντρεύτηκε το Σπετσιώτη πρόκριτο Δημήτριο Λαζάρ Ορλώφ.

Η Λασκαρίνα μεγάλωσε στις Σπέτσες και παντρεύτηκε στα 17 της τον πλοίαρχο Δημήτρη Γιάννουζα με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Όταν αργότερα εκείνος σκοτώθηκε σε ναυμαχία με μπαρμπερίνους πειρατές, η Λασκαρίνα ξαναπαντρεύτηκε στα 30 της τον πλοιοκτήτη Δημήτρη Μπούμπουλη, με τον οποίο απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά. Όταν και ο Μπούμπουλης σκοτώθηκε σε συμπλοκή με πειρατικά πλοία, η Πύλη θέλησε να κατάσχει την περιουσία του, επειδή αυτός κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο είχε βοηθήσει τους Ρώσους. Τότε η Λασκαρίνα πήγε με το πλοίο της στην Κωνσταντινούπολη, και ζήτησε την προστασία του Ρώσου πρεσβευτή αλλά και της Βαλιδέ σουλτάνας. Εκεί μυήθηκε από τους Φιλικούς στην υπόθεση της απελευθέρωσης της Ελλάδας.

Όταν γύρισε στις Σπέτσες ναυπήγησε ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο, τον Αγαμέμνονα – το πρώτο ελληνικό πολεμικό πλοίο της εποχής – και άλλα τρία μικρότερα. Οι Σπέτσες κήρυξαν επανάσταση κι η μεγάλη αυτή στιγμή βρήκε την Μπουμπουλίνα πενήντα χρονών. Η Λασκαρίνα η “καπετάνισσα”, όπως τη λέγαν, μπήκε στον “Αγαμέμνονα”, αληθινή κυβερνήτρια, ενώ οι δυο γιοι της κυβερνούσαν τ’ άλλα δύο μικρότερα πολεμικά. Επλευσε στον Αργολικό κόλπο κι άρχισε το θαλάσσιο αποκλεισμό του Ναυπλίου. Αργότερα πήγε έφιππη, ζωσμένη με πιστόλια και σπαθί, στο Άργος, μαζί με τον Μπόταση, όπου έπεισε τους οπλαρχηγούς να ξαναπολιορκήσουν το Ναύπλιο. Εκανε απόβαση στους Μύλους, ενίσχυσε με τροφές και πολεμοφόδια τους πολεμιστές του Αργους όπου την υποδέχτηκαν θριαμβευτικά – εκεί όμως σκοτώθηκε ο γιος της Γιάνουζας, από τον πρώτο της άντρα. Πολέμησε στον αποκλεισμό της Μονεμβασίας, καθώς και στην πολιορκία της Τρίπολης και του Ναυπλίου, ως επικεφαλής μάχιμης σχεδόν στρατιωτικής ομάδας που συγκρότησε η ίδια. Μπήκε μαζί με τους πρώτους οπλαρχηγούς στην Τρίπολη καβάλα στο άσπρο άλογό της και μάλιστα φρόντισε προσωπικά για την ασφαλή μεταφορά των οικογενειών των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη – ως ανταπόδωση χάρης στην Βαλιδέ.

Έμεινε στο Ναύπλιο ως το 1825. Εκείνη την εποχή ο Κολοκοτρώνης, με τον οποίο είχε στενή φιλία και συνεργασία, έπεσε σε δυσμένεια και φυλακίστηκε, ενώ ο γιος του Πάνος, που είχε παντρευτεί την κόρη της Μπουμπουλίνας, Ελένη, δολοφονήθηκε. Τότε η Μπουμπουλίνα, έχοντας δώσει την τεράστια περιουσία της για τον αγώνα, γύρισε πάμφτωχη στις Σπέτσες με τη χήρα κόρη της.

Σύντομα, στις 22/5/1825 σκοτώθηκε από σφαίρα συγγενούς της, σε μια οικογενειακή διαμάχη μεταξύ του γιού της Γεωργίου Γιάννουζα και του ετεροθαλή αδελφού της ο οποίος, καθώς λέγεται, την εχθρευόταν. 

Ο γιος της Ιωάννης Γιάννουλας σκοτώθηκε κατά την επιδρομή του Κεχαγιάμπεη. Επί γενεές απόγονοι της Μπουμπουλίνας υπηρέτησαν πιστά την πατρίδα μέσα από τις τάξεις του Πολεμικού ναυτικού. Έντεκα κατευθείαν απόγονοί της υπήρξαν ανώτεροι αξιωματικοί. Δύο από αυτούς αποστρατεύθηκαν με το βαθμό του υποναυάρχου και άλλοι δύο με το βαθμό του ναυάρχου. Τρεις από αυτούς ασχολήθηκαν αργότερα με την πολιτική και υπηρέτησαν ως βουλευτές και υπουργοί. Υπήρξε εποχή στις αρχές του 1900, που υπηρετούσαν 7 Μπουμπουλαίοι αξιωματικοί στο Πολεμικό Ναυτικό.

Τα τελευταία χρόνια το σπίτι της έχει ανακαινιστεί από απόγονό της. Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να δει πολλά προσωπικά της αντικείμενα, τα όπλα της, πορτραίτα της και διακρίσεις που της είχαν απονείμει κυρίως ξένες κυβερνήσεις.

Ο Φιλήμων, γράφοντας γι’ αυτήν, δήλωσε: “ενώπιον αυτής ο άναδρος ησχύνετο και ο ανδρείος υπεχώρει”.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/san-shmera-perna-sto-pantheon-twn-hrwwn-h-laskarina-mpoumpoulina#ixzz49Ocb7TG5

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/peri-eleutherias#ixzz40sdNOkMD

“Όλα ξεκίνησαν με ένα τραγούδι” [μια συζήτηση με την κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά]

Συνέντευξη στον Λευτέρη Πανούση

παππα6

Μια συζήτηση με την κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά [υποψήφια της Χρυσής Αυγής στη Λέσβο], για το δικό της μονοπάτι μέσα στον κόσμο και για ένα τραγούδι…

Σχετικά με την εφημερίδα Εμπρός

Όταν πρωτοπήρα στα χέρια μου την εφημερίδα Εμπρός είχα κατά νου πως θα διάβαζα ένα εθνικιστικό έντυπο, στο οποίο παραδοσιακά το «μήνυμα» θα προηγούνταν του κειμένου, αν δεν το καπέλωνε.

Αυτό ξέρετε συμβαίνει σε όλες τις «ταγμένες» εφημερίδες, που δημιουργήθηκαν για να διαδώσουν κάποιες ιδέες.

Δεν συμβαίνει όμως στο Εμπρός

Σε τούτην εδώ τη σαββατιάτικη έκδοση, τα «μηνύματα» των κειμένων μπορεί βεβαίως να αφορούν λίγο ή πολύ τη διάδοση των εθνικιστικών ιδεών, σε καμία περίπτωση όμως δεν περιορίζονται στην ξύλινη γλώσσα ενός κομματικού εντύπου. Αντιθέτως, τα περισσότερα άρθρα της καλής εφημερίδας, ακολουθούν τις νόρμες του παλιού, καλού χρονογραφήματος, που ναι μεν μεταφέρει ιδέες αλλά δεν τις κονιορτοποιεί με τον μαντραγκά των κομματικών «επιταγών»

Το Εμπρός με λίγα λόγια είναι καμωμένο για να διαβάζεται – και να διαβάζεται μ’ αυτή τη λεπτή χαρά της ανάγνωσης, που ελευθερώνει τον νου του αναγνώστη, αντί να τον χειραγωγεί.

Κάπως έτσι, αναζήτησα τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την έκδοση του Εμπρός κι έπεσα απάνω στη διευθύντρια του την κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι την κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά τη γνωρίζουμε άπαντες οι εθνικιστές κι όχι μόνον ως διευθύντρια του Εμπρός.

Ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες ευρωεκλογές κι επί πλέον είναι παντρεμένη με τον κ. Χρήστο Παππά, του οποίου η ιστορία στον εθνικιστικό χώρο είναι γνωστή σε όλους μας.

Της ζήτησα λοιπόν να  μου κάμει την τιμή να μου παραχωρήσει μια συνέντευξη, που [όπως και το ύφος του Εμπρός] δεν θα ήταν στενά και στεγνά μια πολιτική συνέντευξη αλλά μια ανθρώπινη συζήτηση, γύρω από την Ελληνική πραγματικότητα, στον Πολιτισμό, στην Παιδεία, στην Τέχνη, στην Αισθητική, στο κοινωνικό και στο ιστορικό Γίγνεσθαι [με την Ηρακλείτειο έννοια]

Προς μεγάλη μου χαρά δέχτηκε…

παππα3

Μια συνέντευξη [ή μήπως μια συζήτηση;] με την κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά

1.Διαβάζω στο σύντομο βιογραφικό σας ότι, γεννηθήκατε στα Εξάρχεια το 1969, είσαστε αρχαιολόγος, απόφοιτος της Προτύπου Σχολής Αναβρύτων και του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και ακόμα, πτυχιούχος Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας.

Είσαστε παντρεμένη με τον κ. Χρήστο Παππά και μητέρα τριών παιδιών.

[http://www.xryshaygh.com/euroekloges#ixzz3kejd01Jl]

Κατατοπιστικά όλα αυτά αλλά εγώ θα προτιμούσα τη δική σας αφήγηση. Δώστε μου λοιπόν μια αυτοπροσωπογραφία σας και μην τσιγκουνευτείτε στα λόγια… 

Όπως κι εγώ, έτσι κι οι περισσότεροι αναγνώστες, διψούν να μάθουν για τη διευθύντρια του Εμπρός που τα άρθρα του, τους συντροφεύουν τα Σαββατοκύριακα…  Α, και μην παραλείψετε να μου περιγράψετε την καθημερινή Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά.

Ίσως πιο πολύ κι από τον πολιτικό να έχει σημασία ο άνθρωπος…

Αν ο πολιτικός δεν είναι πρωτίστως άνθρωπος, δεν μπορεί να υπηρετήσει τους άλλους ανθρώπους. Είμαι λοιπόν ένας άνθρωπος με καθημερινές συνήθειες που συνειδητά λιγοστεύω, και ιδιοτροπίες. Θα έλεγα πως αυτές, μάλιστα, υπερτερούν.

Μεγάλωσα τα παιδιά μου χωρίς νταντάδες και οικιακές βοηθούς, εργαζόμουν ταυτόχρονα κι έγραφα για την Χρυσή Αυγή. Ήθελα ό,τι κάνω να είναι στο όριο των δυνατοτήτων μου. Κουραστικό, αλλά διαπίστωσα ότι μπορώ να κάνω πολλά. Αυτό με έσωσε στην ζωή.

Το σχολείο δεν μου αρκούσε. Πήγα στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στο Λύκειο των Ελληνίδων, στους Προσκόπους. Είχα και την πολιτική δράση, δυο φορές την εβδομάδα. Σπούδασα και Ψυχολογία, πριν πάρω το πτυχίο της Αρχαιολογίας και των Κλασικών Γραμμάτων. Μου αρέσουν τα πάντα, δεν αποκλείω τίποτε, μου αρέσει η ζωή, αν και από μικρή είχα αυτό που λένε «μνήμη θανάτου». Ίσως γι’ αυτό!

Είμαι κατά βάσιν εύκολος άνθρωπος. Δεν έχω απαιτήσεις, αλλά ξέρω τι θέλω. Δεν μου αρέσει να βαριέμαι, να κάθομαι άπραγη, παρά μόνον όταν παρατηρώ την Φύση, κι αυτό είναι πολύ έντονη δραστηριότητα.

————————————-

2.Σε συνέντευξη σας σε εθνικιστική εφημερίδα, είχατε πει ότι δεν ενταχθήκατε στη Χρυσή Αυγή εξαιτίας του συζύγου σας αλλά ότι αντιθέτως είχατε μακρά πορεία στους αγώνες για τον Ελληνισμό. Μιλήστε μου γι αυτή την πορεία…

Όλα ξεκίνησαν νομίζω με ένα τραγούδι.

Η μητέρα μου ήταν καλλιτεχνική φύση και ιδιαίτερα καλλίφωνη. Ένα από τα τραγούδια που της άρεσε να τραγουδά είχε εκείνο το ρεφρέν «σαν πεθάνω θα φορέσω απ’ τη γη σου ένα λουλούδι και στερνό-στερνό τραγούδι το τραγούδι σου θα πω». Το θεωρούσα το απόγειο της ευτυχίας! Και το θεωρώ ακόμη. Αυτή ήταν η πρώτη μου συνειδητή κοινωνία με την αγάπη της Πατρίδας. Ακόμη με συγκλονίζει αυτός ο στίχος, πολύ βαθιά και απόλυτα.

Μεγάλωσα με την παρουσία του παππού μου που ήταν δεσποτικός, ασκητικός και με μια βαθιά χαρά της ζωής, ταυτόχρονα. Δεν έμαθα στα ροζ παραμύθια. Μεγάλωσα με τους Άθλους του Ηρακλέους, τους θεούς του Ολύμπου, τις ηρωίδες του 1821. Απέκτησα έναν βαθύ θαυμασμό για την διαχρονική Ελλάδα. Κι επειδή ήμουν και μοναχοπαίδι αλλά κι επειδή μου άρεσε κιόλας ο χώρος, διάβαζα πολύ από την βιβλιοθήκη του. Από Ιούλιο Βερν μέχρι Βίους Αγίων.

Μεγαλώνοντας, για να πάω στην Μασσαλίας ή στην Δημοκρίτου, περνούσα από σπουδαία βιβλιοπωλεία. Την Εστία, τον Ερμή. Διάβασα Δέλτα, Στασινόπουλο. Ένα φιλικό ζευγάρι με  μεγάλη καλλιέργεια με μύησε στα Αριστερά. Χάκα, ας πούμε. Δεν υπήρχε προκατάληψη στην γνώση.

Στα Ανάβρυτα είχα εξαίρετους καθηγητές. Άλλοι με ενεθάρρυναν στην γραφή. Μια καθηγήτρια μου ενέπνευσε την αγάπη για την Αρχαιολογία. Ένας άλλος μου είπε πως εγώ θα βρω τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μένει να το δούμε, αυτό! Κι ένας ακόμη, αρκετά ιδιόρρυθμος για τους συμμαθητές μου, που είχαμε όμως αμοιβαία αδυναμία, μου ελευθέρωσε την σκέψη, μου πρότεινε να πάω σε συγκεκριμένους τόπους στον Ταΰγετο. Εκεί βρήκα μέσα μου την Πατρίδα.

Από οικογενειακή κατεύθυνση θα έλεγα πως η οικογένειά μου ήταν κάπως παράδοξη. Διάβαζαν ΝΕΑ και ΑΚΡΟΠΟΛΗ ταυτόχρονα. Όπως πολλές ελληνικές οικογένειες και η δική μου ήταν διχασμένη από τον Εμφύλιο. Άλλοι να μιλάνε περήφανοι για «τα βουνά», άλλοι να διηγούνται την βία των Κομμουνιστών. Αδύνατον να καταλάβω ως παιδί πώς μπορεί τόση κακία και μίσος να χωρέσουν σε ένα μυαλό. Αν και αντιλαμβάνομαι την σκληρότητα της αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα μετά τις διώξεις και τις δολοφονίες του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη και τον τραυματισμό του Αλέξανδρου Γέροντα, την 1 – 11 -2013, ακόμη απορώ με αυτούς που μισούν τους Εθνικιστές. Πιστεύω πως αν αφήσουν στην άκρη τον εγωισμό, σταματήσουν το πικάπ που   παίζει συνεχώς στο μυαλό τους, κι ακούσουν την δική τους φωνή θα γίνουν κι αυτοί Εθνικιστές. Δεν γίνεται να έχεις συναίσθηση του ότι είσαι  Έλληνας και να μην είσαι Εθνικιστής.

Πολιτικοποιήθηκα την δεκαετία του 80 όταν οι διαχωριστικές γραμμές ήσαν πολύ καλά σημαδεμένες. Το ΠΑΣΟΚ δεν μου άρεσε για λόγους αισθητικής. Η Νέα Δημοκρατία δεν είχε προσανατολισμό, δεν έβγαζε νόημα. Ο αντικομμουνισμός ορισμένων με απωθούσε γιατί ήταν αδιέξοδος, δεν είχαν πρόταση,  κι επιπλέον απεχθανόμουν πάντοτε τα τσιτάτα, την παπαγαλία.

Ένας οικογενειακός φίλος έλεγε ιστορίες για τους Ιάπωνες, για τον πολιτισμό τους. Από εκεί έμαθα ότι την Χιροσίμα δεν την κατέστρεψαν οι Ναζί. Ανακάλυψα την άλλη πλευρά της ιστορίας. Έμαθα για τις πολιτικές εναλλακτικές, το ΕΝΕΚ, κατόπιν την ΕΠΕΝ.

Σε μια έκθεση στο Πεδίον του Άρεως πήρα το πρώτο μου «εθνικιστικό» βιβλίο. Περικλής Γιαννόπουλος. Πάει, μαγεύτηκα. Διάβασα τα κλασικά, Δενδρινό, Πλεύρη. Ο Γιάννης Σχινάς με την ευγένεια, την υπομονή και τις βαθιές του γνώσεις είναι πνευματικός πατέρας.

Οι άνθρωποι που συναντάμε είναι μεγάλη πρόνοια του Θείου. Αξίζει να κάνουμε στάση και να τους μνημονεύουμε, και τους εξ αίματος και τους εκ πνεύματος συγγενείς.

Από τον πατέρα μου, ας πούμε, κληρονόμησα το γονίδιο του «Μπορώ». Το αεικίνητο, το όλα γίνονται αν τα παλέψεις.

Από την μεριά της μητέρας μου έρχομαι από μια αλυσίδα άξιων, δυνατών, αποφασιστικών γυναικών.

Είχα και έχω μια πολύ καλή φίλη με την οποία μοιραζόμαστε πολλά κοινά, με πρώτο μια ενστικτώδη αγάπη της γης μας. Χάρις σε αυτήν διάβασα Μπραζιγιάκ, Ντριε Λα Ροσέλ, Σελίν. Τα ευρωπαϊκά κινήματα, Γκρες. Αργότερα γίναμε και οι δύο μέλη του Front National.

Χρονικά να σας πω στον πολιτικό χάρτη, βρισκόμαστε στο 1986. Στην Κυψέλη. Χρονιά ξεκινήματος, από τις πιο σημαντικές χρονιές της ζωής μου. Αναρχικοί, επιθέσεις, μολότωφ, καμένα γραφεία που έγιναν φρούριο, αφίσες, συνθήματα, οι κλασικές εξορμήσεις στα μνημόσυνα στο Αγιονόρι, στο 5/42, στον Μελιγαλά, όπου οι παραζαλισμένοι από το μεταπολιτευτικό σφυροκόπημα Δεξιοί προσπαθούσαν να πατήσουν στα πόδια τους. Σχολείο χαρακτήρων.

Η Χρυσή Αυγή

Το πρώτο μου τεύχος της Χρυσής Αυγής το αγόρασα σε ένα περίπτερο στην πλατεία Κάνιγγος. Είχε στο εξώφυλλο ένα σκίτσο, έναν νέο με σηκωμένα μανίκια να σαλπίζει. Μου άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Μετά, το τεύχος με το κίτρινο εξώφυλλο και τον δικέφαλο αετό, αφιέρωμα στην Άλωση. Από τότε παρακολουθούσα την πορεία της Χ.Α. Δεν μου άρεσαν τα πάντα αλλά διάβαζα τα πάντα και σημείωνα στο πλάι τις απόψεις μου. Και όταν ένα τεύχος μου άρεσε, το έπαιρνα διπλό και το άφηνα σε ένα λεωφορείο, σε ένα καφέ να το διαβάσουν κι άλλοι.

Πολύ χάρηκα με το πρώτο φύλλο της εφημερίδας, το 1992. Το περίμενα με ενθουσιασμό. Στροφή στον πολιτικό αγώνα. Μου αρέσει η δράση.

Για την Χρυσή Αυγή πρωτοέγραψα το 1993. Τις εξωτερικές ειδήσεις. Και με την ενθάρρυνση του Αρχηγού ξεκίνησα να γράφω τακτικά. Μου έδινε θέματα. Διάβασα πολύ για να μπορέσω να ανταπεξέλθω!

Εγκαινίασα ως Οχιά την στήλη Δηκτικά, όπου έγραφα ελεύθερα, σαν σε προσωπικό ημερολόγιο. Πρωτοήμουν υποψήφια στο Κιλκίς, στις εκλογές του 1996. Έλαβα μερικές δεκάδες ψήφους, είπα θα πάω να τους βρω έναν-έναν, να δω ποιοι είναι αυτοί οι γενναίοι.

Το ΕΜΠΡΟΣ

Ανέλαβα την διεύθυνση της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ με την έκδοσή της, τον Ιούλιο του 2013. Η επαγγελματική προϋπηρεσία μου στα ΜΜΕ με βοήθησε. Έχουμε δυο πολύ καλούς Αρχισυντάκτες, με εμπειρία στον Τύπο, τον Γιώργο Φράγκο και τον Παναγιώτη Παναγόπουλο. Και αρθρογράφους που επιλέγουμε προσεκτικά, με ενδιαφέροντα σε θέματα επικαιρότητας, και ιδεολογικά βεβαίως, αλλά και με αποκλειστικές πληροφορίες. Είναι αμφίδρομη η σχέση που έχουμε αναπτύξει. «Κυνηγάμε» την είδηση, κάνουμε αποκλειστικά πριν τα βγάλουν οι μεγάλες Κυριακάτικες εφημερίδες, και παράλληλα έρχονται άνθρωποι σε μας γιατί ξέρουν ότι θα τιμήσουμε την συνεργασία μας. Είναι πολύ δημιουργικό αυτό.

Είναι απαραίτητο να στηριχθούν τα έντυπα του κινήματος, η εφημερίδα Χρυσή Αυγή, κάθε Τετάρτη, και το Εμπρός το Σάββατο. Κοστίζουν λιγότερο από έναν καφέ, αλλά μπορούν να ξυπνήσουν πολύ κόσμο.

Ιδεολογικά, ο Εθνικισμός μου είναι περισσότερο ενστικτώδης. Ξέρω όσα χρειάζεται να ξέρω, και συμπληρώνω επιλεκτικά. Πλουτίστηκε βέβαια με  διαβάσματα στον χρόνο και με την συναναστροφή του κ. Παππά που είναι κινητή βιβλιοθήκη της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας και πολιτικό ον.

Μετά τον Σεπτέμβριο του 2013 η αγάπη μου για τον Λαό μας πολλαπλασιάστηκε. Οι ηττοπαθείς αναμασούν πως χάθηκε και δεν υπάρχει αγνότητα και ρομαντισμός στον πολιτικό αγώνα όπως παλαιότερα. Οι καιροί και οι συνθήκες αλλάζουν. Υπάρχει υστεροβουλία και προσωπικά κίνητρα. Εξαρτάται από το τι διαλέγει να δει κανείς. Η Χρυσή Αυγή έχει πιστεύω τους καλύτερους Έλληνες με εθνική συνείδηση, τους πιο αγνούς οπαδούς και μια ηγεσία που σηκώνει το βαρύ φορτίο και κάνει το παν για να σταθεί στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων.

————————————–

παππα5

3.Στο άρθρο σας: «Εθνικισμός – η μόνη απάντηση στα προβλήματα της Ελλάδας» [http://panusis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_64.html] γράφετε μια εκπληκτική φράση…

Την ξεπατικώνω εδώ επί λέξει…

«Στον πολιτισμό των αδυνάμων που είναι κυρίαρχος τούτη την εποχή, η Δειλία είναι το πιο εύκολο κοινωνικό μάθημα, και οι πολιτικοί ηγέτες δεν αποτελούν εξαίρεση…»

Ο όρος «πολιτισμός των αδυνάμων», με παραπέμπει σε Νίτσε, σε Γκυστάβ Λε Μπον και γενικά στους προφήτες της «μετατροπής των λαών σε μάζες».

Μιλήστε μου γι αυτή την βαθιά κοινωνική μετατροπή των δυτικών κοινωνιών στον 20ο αιώνα και για το τι ρόλο μπορεί να παίξει ο εθνικισμός, σε έναν κόσμο χειραγωγούμενων μαζών, όπου ο άνθρωπος τείνει να χάσει εντελώς την αξία του.

Έτσι είναι. Αλλά, ξέρετε, η αξία του ανθρώπου είναι ευθέως συνδεδεμένη με την αυτοσυνειδησία. Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει κάποιον που έχει συναίσθηση του ποιος είναι. Ομοίως οι τενεκέδες βγάζουν έναν ξεχωριστό ήχο. Επιλέγει κανείς να εγκαταλειφθεί στον συμβιβασμό, στην κόπωση. Τότε ποιος ο λόγος να ζεις;

Για την Ευρώπη, θα πρέπει να πάμε πιο πίσω στον χρόνο. Στην Βιομηχανική Επανάσταση, εκεί που επήλθε η βίαιη  ρήξη του ανθρώπου με την Φύση. Γιατί και στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση όταν αυξήθηκε ο πληθυσμός, αναπτύχθηκαν τα αστικά κέντρα και ένας τρόπος ζωής πιο κοντινός με τον σημερινό, λιγότερο παραδοσιακός και περισσότερο ελευθεριάζων, η ύπαιθρος εξακολούθησε να είναι ζωντανή. Η αποκοπή από την Ρίζα που είναι η ύπαιθρος είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για να αποκτήσει ο άνθρωπος αξιοπρέπεια και αυτοεκτίμηση.

Λέει ο Καζαντζάκης, «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!». Ρωτούν αναγνώστες και οπαδοί αν ο αγώνας μας θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Μα έχει ήδη. Είμαστε εδώ. Ζούμε και αγωνιζόμαστε. Τι άλλο αξίζει να κάνουμε; Θα αγωνιστούμε και θα νικήσουμε γιατί βάζουμε την ψυχή μας στον αγώνα. Είναι νόμος της Φύσης.

Κι αφού μιλάμε προσωπικά, χαίρομαι που υπάρχουν νεότεροί μου που μεγάλωσαν με τα κείμενα τα δικά μου και άλλων συναγωνιστών, που οργανώνουν την σκέψη τους και την εκφράζουν στρωτά.

Χαίρομαι τους νέους της Χ.Α. που είναι δυνατοί στο σώμα, περισσότερο από ό,τι κοιτάζαμε να είμαστε στην δική μου γενιά. Εύχομαι να χτίζουν το ίδιο δυνατά και το πνεύμα και την ψυχή τους.

Για μένα αυτό που κάνω είναι μια εσωτερική ανάγκη.

Σε συλλογικό επίπεδο πάλι, ο Εθνικισμός μπορεί να λυτρώσει.

Ο λαός μας και οι άλλοι λαοί τυραννιόνται από τις ιδεολογίες. Την δικτατορία του «έτσι είναι και δεν αλλάζει». Όλα ψέματα. Φαντάζεστε να έλεγαν οι άνθρωποι των σπηλαίων «αυτό είναι και δεν αλλάζει»; Δεν θα είχαμε Παρθενώνες. Κι εκείνοι ήσαν τουλάχιστον καλύτεροι από μας γιατί δεν είχαν την Δειλία και τον Φόβο να τους καταδυναστεύουν. Τολμούσαν. Δοκίμαζαν. Το χειρότερο είναι αυτό που ζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Αναλώνει το θάρρος του σε εξτρίμ σπορτς κι αφήνει την Πατρίδα του να χάνεται. Πόσο άρρωστο είναι αυτό;

Ο αξιακός χάρτης του σύγχρονου κόσμου σε αντιπαράθεση με τον Εθνικισμό, είναι μια μεγάλη συζήτηση. Τον Φόβο τον καταλαβαίνω, την Δειλία την απεχθάνομαι. Η ευκολία του σύγχρονου τρόπου ζωής καταπνίγει το φρόνημα, το ναρκώνει. Τι νομίζετε, πως είναι μόνον οι σύριγγες και το «περιθώριο»;

Δεν πιστεύω σε έναν μεσσιανικό αλλά σε έναν λαϊκό εθνικισμό. Ας καλλιεργήσουμε το κτήμα μας ο καθένας, και ο ηγέτης θα φανεί.

Πιστεύω ότι η Φύση έχει προνοήσει για την δημιουργία μιας φυσικής αριστοκρατίας. Φυσική αριστοκρατία είναι ένας συναγωνιστής άνεργος που αρνείται να οικτίρει τον εαυτό του, που κοιμάται νηστικός σε ένα υπόγειο αλλά βγαίνει στον αγώνα με χαμόγελο και πίστη.

Ο Εθνικισμός είναι αξιοκρατικός, διορθώνει τις τεχνητές ανισότητες.  

—————————–

4.Πιστεύετε ότι η Ελλάδα αυτή την ιστορική στιγμή περνάει μια αμιγώς οικονομική κρίση και μάλιστα συστημική κρίση του καπιταλισμού, όπως ισχυρίζονται οι «διανοούμενοι» του μαρξιστικογενους ακαδημαϊκού κατεστημένου ή μήπως η χρεωκοπία μας δεν είναι μόνον οικονομική;

Η κρίση βεβαίως και είναι κρίση του Καπιταλισμού. Προηγήθηκε ο Κομμουνισμός και ακολουθεί μοιραία το alter ego του.

Οι θεωρίες της ηθικής παρακμής επιτείνουν τον πεσιμισμό και την ομφαλοσκόπηση. Εξυπηρετεί το Σύστημα το «όλοι φταίμε», γιατί έτσι αποσείει τις ευθύνες του. Ζημιώνει υποτίθεται το κράτος αυτός που κλείνει έναν ημιυπαίθριο για να προσθέσει ένα δωμάτιο στο σπίτι για τα παιδιά του, και είναι τάχα συνυπεύθυνος για την καταστροφή της χώρας με αυτούς που παίρνουν τις μίζες για τα εξοπλιστικά.

Άλλοι έχουν μια νοσηρή ενοχική τάση. Είμαστε συνυπεύθυνοι στην παρακμή γιατί σταματήσαμε να τρώμε μπάμιες και τρώμε περισσότερα μπιφτέκια. Αυτό ισχύει απολύτως σε επίπεδο βιολογικό γιατί η διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο στην σκέψη και την ψυχοσύνθεση. Και σε μεταφυσικό, γιατί τόση αιματοχυσία εμβίων όντων όπως συμβαίνει με τα σφάγια, είναι ένα άγος της ανθρωπότητας. Αλλά δεν το εννοούν έτσι, δυστυχώς. Ξέρετε, στα χωριά μας έσφαζαν στις γιορτές, έκαναν ουσιαστικά θυσίες κατευναστικές στον Θεό. Αυτό έχει χαλάσει.

Αλλά στην εκδοχή που προβάλλεται η οπισθοδρόμηση από τους ηθικολογούντες,  είναι λάθος. Δεν θα σταματήσουμε τον άνθρωπο από το να θέλει το καλύτερο για τον ίδιο και τα παιδιά του. Αυτό κινεί τον Πολιτισμό. Η εμμονή με το παρελθόν είναι το αφύσικο.

Το Σύστημα είναι αυτό που χρεωκοπεί. Και με την χρεωκοπία του απελευθερώνονται τεράστιες δυνάμεις. Εμείς οι Εθνικιστές, εμείς οι Έλληνες πρέπει να είμαστε παρόντες και σε εγρήγορση.

———————————

5.Η λαθρομετανάστευση και ο λαθρεποικισμός είχαν άμεσα και δραματικά αποτελέσματα στην υποβάθμιση της αξίας της εργασίας, ρίχνοντας τα μεροκάματα σε εξευτελιστικά επίπεδα και μετατρέποντας σε καθεστώς τη μαύρη εργασία.

Πιστεύετε ότι εκτός από τις φανερές οικονομικές επιπτώσεις, η λαθρομετανάστευση είχε και άλλες, ίσως και πιο ουσιαστικές επιπτώσεις, στον πολιτισμό μας ή στην παιδεία μας;

Πριν από 20 και πλέον χρόνια όταν η Χρυσή Αυγή τα έλεγε αυτά, και προειδοποιούσε «Κάθε ξένος εργάτης, ένας Έλληνας άνεργος» ήταν πράγματι θέμα εργασίας. Θέμα ποιότητας ζωής. Τώρα είναι θέμα ζωής ή θανάτου.

Έχω συμπάθεια για όλους τους λαούς. Με συναρπάζει η άγρια ζωή στην Αφρική, θέλω να ταξιδέψω στις Ινδίες, στην Λατινική Αμερική. Αλλά δεν θέλω να ανταλλάξω αυτό που είμαι. Να γίνει δηλαδή η Αθήνα Ισλαμαμπάντ. Άμα θελήσω να δω το Ισλαμαμπάντ, θα πάω στο αυθεντικό.

Για το ζήτημα της  εργασίας η προσέγγιση «ε, και αυτοί άνθρωποι του Θεού είναι» που παραχωρεί το δικό μας δικαίωμα στην ζωή -που δεν είναι δικό μας, αλλά θεϊκά δοσμένο-, είναι η βασική αιτία του αυτοχειριασμού και των Ελλήνων και του Ευρωπαϊκού κόσμου.

Η σχεδιασμένη και καθοδηγούμενη εισβολή στην Πατρίδα μας σημαίνει την βιολογική εξόντωση του Έθνους μας. Σε όσες γειτονιές συγκεντρώνονται αυτοί οι πληθυσμοί, με την αυθάδεια τη βαρβαρότητάς τους, οι Έλληνες, οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, φεύγουν .

Οι μόνοι που εξυπηρετούνται είναι οι ολιγάρχες. Στην αρχή έκλεισαν τα ελληνικά εργοστάσια τελείως, όσα έμειναν τα πήγαν σε γειτονικές χώρες με φθηνά εργατικά χέρια και σχεδόν συμβολική φορολόγηση,  έφεραν προϊόντα κατασκευασμένα στην Ασία και τώρα φέρνουν την Ασία εδώ για να γλιτώσουν και τα μεταφορικά.

Αυτά σε ένα πρώτο, επιφανειακό επίπεδο βέβαια. Γιατί η βασική αιτία της ασιατικής και αφρικανικής εισβολής, είναι ο ρατσισμός εναντίον των Ευρωπαίων.

——————————–

6.Μιας και κάναμε λόγο για πολιτισμό, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να άκουγα τη γνώμη σας για τη σημερινή κατάσταση στην Τέχνη ή στον Στοχασμό. Πιστεύετε μήπως ότι υπάρχει οπισθοδρόμηση σε όλο τον κόσμο του λευκού ανθρώπου;

Ο πολιτισμός και η παιδεία όπως έχουν διαμορφωθεί είναι έννοιες παραποιημένες και εν συνεχεία υπερτιμημένες  από το κυρίαρχο Σύστημα. Τι πολιτισμός και τι παιδεία να υπάρξει εάν πάψουν να υπάρχουν Έλληνες; Ένας Αφρικανός που απαγγέλει «Αντιγόνη» δεν είναι νίκη του Πολιτισμού. Είναι προτιμότερος ένας Έλληνας βοσκός που παίζει σκάρο. Αυτός θα συνθέσει κάποτε την δική του «Οδύσσεια».

Τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε δημόσια γενική παιδεία, έχουμε κρατική  πολιτιστική πολιτική, υπουργούς, συλλόγους, χρηματοδοτήσεις. Έχουμε χιλιάδες ηθοποιούς, μουσικούς, καλλιτέχνες κάθε είδους. Αυτός ο πολιτισμός που αφορά το άτομο, την ατομική ικανοποίηση, την ψυχοθεραπεία, αν μένει εκεί,  δεν αφορά το Έθνος.

Ξέρετε, εκείνοι οι άντρες που έβαζαν μαλαματένια σκαλιστά πιστόλια, πάλες και σπαθιά στο ζωνάρι και πήγαιναν να συναντήσουν τον θάνατο για να υπερασπιστούν τον κόσμο τους, δεν είχαν πάει δώδεκα χρόνια υποχρεωτικό σχολείο. Είχαν όμως αγγίξει την φλέβα της αισθητικής, του Ωραίου.

Γράφει η Σάβιτρι Ντέβι πως ο πολιτισμός σταμάτησε από τότε που οι άνθρωποι έμαθαν ανάγνωση και γραφή. Πρωτύτερα, με την μετάδοση της γνώσης από στόμα σε στόμα, ο πολιτισμός μας ήταν πιο γόνιμος. Το έχω σκεφτεί πολύ και συμφωνώ με την ιδέα της.

Είμαι όμως αισιόδοξη. Η κατάρρευση απελευθερώνει, δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα να είναι αληθινοί, και τότε μπορούν να γίνουν πάλι δημιουργικοί και να ανακαλύψουν τα ουσιώδη.

——————————–

7.Πως θα μπορούσε ο εθνικισμός να βάνει φρένο στον εθνικό, πολιτισμικό, οικονομικό και κοινωνικό κατήφορο που έχουμε πάρει;

«Η ξενομανία είναι αμορφωσιά», λέει ο Γιαννόπουλος. Αν γευτούμε την Ελλάδα, αποκλείεται να γίνουμε πια βλαχοδήμαρχοι. Χρειάζεται συλλογική προσπάθεια. Χρειάζεται παιδεία ουσιαστική. Όχι παπαγαλία, πάρκινγκ παιδιών, βαθμοθηρία. Τα μαθήματα Ιστορίας, ας πούμε, που είχε ξεκινήσει η Χρυσή Αυγή πριν τις διώξεις ήσαν στην σωστή κατεύθυνση.

Η εθνική, η πρωτογενής παραγωγή, η αυτάρκεια αγαθών θα γεννήσει στον λαό μας ξανά την αίσθηση της δύναμης. Το «δεν σας έχω ανάγκη.  Μπορώ, Θα τα καταφέρω», είναι μεγάλη υπόθεση. Ε, από κει και πέρα ο δρόμος ανοίγει. Οι κυβερνήσεις του πολιτικαντισμού καλλιέργησαν το πνεύμα της «μικράς πλην τιμίου Ελλάδος». Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θέλουμε και αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα, ισχυρή, με αξιοπρέπεια , με κοινωνική δικαιοσύνη. Και θα τα καταφέρουμε!

——————————-

8.Θεμέλιο του Πολιτισμού είναι η Παιδεία. Η Χρυσή Αυγή κάμει συχνά λόγο για τη μετατροπή της Ελληνικής παιδείας σε όργανο προπαγάνδας αντεθνικών και νεοταξίτικων ιδεοληψιών.

Προσωπικά πιστεύω ότι εκπαιδευτικά προγράμματα που τάχα μου «προστατεύουν τη διαφορετικότητα» και είναι αναγκασμένοι να τα εφαρμόζουν οι εκπαιδευτικοί, απλώς προπαγανδίζουν τις σεξουαλικές διαστροφές και την πολυπολιτισμικότητα.

Ποια είναι η δική σας γνώμη στο μέγα ζήτημα της Ελληνικής παιδείας; 

Αν οι Έλληνες έδιναν στη Χρυσή Αυγή τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει τα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά της οράματα, ποιοι θα ήταν οι βασικοί άξονες στους οποίους θα θέλατε να κινηθεί η παιδεία;

Έχω δυο πολύ προσωπικούς ήρωες, την Αγγελική Χατζημιχάλη και τον Δημήτρη Πικιώνη. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που σεμνύνομαι. Η Χατζημιχάλη, σε μια εποχή που οι κυρίες της «καλής κοινωνίας» φόρτωναν τα σπίτια τους Λουδοβίκους, τόλμησε να βάλει στο σαλόνι της σκυριανά έπιπλα ακριβώς για να προκαλέσει τον μαϊμουδισμό και την ξενομανία.

Ο Πικιώνης ένωσε την Αρχαία γνώση με τον Λαϊκό πολιτισμό και δημιούργησε ένα νέο, σύγχρονο και ταυτόχρονα πλήρως εναρμονισμένο στο ελληνικό τοπίο, πρότυπο.

Δεν υπάρχει, κύριε Πανούση, άλλος καρποφόρος δρόμος από αυτόν. Δεν υπάρχει παλιό και νέο, παρελθόν και μέλλον. Ο Χρόνος είναι μια εφεύρεση, μια νοητική ανωμαλία. Έτσι, δεν υπάρχει Αρχαία Ελληνική. Υπάρχει η Ελληνική γλώσσα. Η οποία διδάσκεται επίτηδες δυσνόητα, με τρόπο που τα παιδιά να την μισούν, να μισούν δηλαδή το ίδιο τους το Είναι.

Είμαι υπέρ μιας βιωματικής Παιδείας. Αξιοκρατικής, όπως είχαμε στο σχολείο μου στα Ανάβρυτα παιδιά κάθε κοινωνικής τάξης, που προχωρούσαν με βάση τις ικανότητές τους και την θέλησή τους για μάθηση. Η χώρα μας παράγει λαμπρά μυαλά, γεννάμε επιστήμονες εξαιρετικούς. Αντί να γίνονται η δόξα των ΗΠΑ ή της Βρετανίας, να γίνουν η δόξα της Ελλάδας. Αυτό είναι Εθνικισμός.

————————–

9.Παρά τη λυσσαλέα προπαγάνδα του καθεστώτος κατά της Χρυσής Αυγής, που παρουσιάζει τους χρυσαυγίτες ως φαλλοκράτες και οπισθοδρομικούς, βλέπουμε πολλές γυναίκες να διαδραματίζουν καίριους ρόλους σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, όπου δραστηριοποιείται ο Λαϊκός Σύνδεσμος. Ποια είναι η «εικόνα» και το πρότυπο της γυναίκας, στην εθνικιστική ιδεολογία; Κι ακόμα, πως αντιλαμβάνονται τον φεμινισμό οι γυναίκες της Χρυσής Αυγής;

Ε, μα είναι, σε ένα βαθμό, δεν είναι ψέμα! Αλλά εκπαιδεύονται από την πραγματικότητα. Ξέρετε, ο καθένας μπορεί να φτιάχνει την δική του εικόνα για την ιδανική γυναίκα. Κάποιοι έχουν στο νου τους την παραδοσιακή, γλυκειά, αφοσιωμένη, μητέρα-νοικοκυρά. Κάποιοι ένα υβρίδιο Ζήνας και οδαλίσκης. Όλα μπορούν να συνυπάρξουν αρκεί να εξυπηρετούν την Αλήθεια και την Πατρίδα.

Οι διαφορές μεταξύ των φύλων και οι αδυναμίες, βεβαίως υπάρχουν.

Πολλές γυναίκες ψηφίζουν με κριτήριο το ότι  ο τάδε είναι (δηλαδή τους φαίνεται) «καλό παιδί», ο άλλος θα ήταν ο ιδανικός γαμπρός για την κόρη τους, ή ο Βαρουφάκης είναι «μάτσο» τύπος, κ.ο.κ. Σε αυτά οι γυναίκες μειονεκτούν, λόγω συναισθήματος που δεν εκφράζεται με αλήθεια στις στενές διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Από την άλλη βλέπετε τι επίθεση δέχεται η Μέρκελ ή η Χριστοδουλοπούλου. Και φέρνω αυτές τις δύο ως παράδειγμα γιατί είμαστε πολιτικά και ιδεολογικά αντίπαλοι. Αλλά η κριτική που τους γίνεται δεν έχει να κάνει με το τι λένε, τι κάνουν  τι σκέφτονται, αλλά με το πώς μοιάζουν εξωτερικά. Αν δηλαδή τα ίδια τα έκανε η Τζολί ή η Μπελούτσι κάποιοι δεν θα είχαν επιχειρήματα να τις αντιμετωπίσουν. Εκεί υστερούν οι άντρες. Βλέπετε, η Δημοκρατία έχει τα ελαττώματά της, και εδράζονται στις ταπεινές ανθρώπινες αδυναμίες, από τους δημαγωγούς της αρχαιότητας μέχρι το σημερινό μηντιακό κατεστημένο.

Η θέση μου είναι ότι άνδρες και γυναίκες είναι ίσοι αλλά όχι ίδιοι. Η Χρυσή Αυγή λέει ότι γυναίκες και άνδρες πρέπει να στρατεύονται, και να υπηρετούν την Πατρίδα. Λέμε ότι θα προστατεύσουμε την οικογένεια και την ανύπαντρη μητέρα. Είναι υποκριτικό η παγκόσμια κοινή γνώμη να θλίβεται για το παιδί του μετανάστη που πνίγηκε, αλλά να θεωρεί φυσικό να κατακρεουργούνται χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο στην Ελλάδα, από την κοιλιά της μάνας τους, γιατί δεν υπάρχει πρόνοια αλλά περισσεύει η υποκρισία.  

Κατά ένα τρόπο το παραδοσιακό πρότυπο είχε λύσει τα ζητήματα της ισότητας. Η γυναίκα κανόνιζε τα του σπιτιού και της οικογένειας, ο άνδρας παρείχε τα εξωτερικά, τα προς το ζην και την ασφάλεια.

Έχω μια πολύ καλή ιστορία, για εδώ. Μια θεία του συζύγου μου ήταν πολύ αγαπημένη με τον άνδρα της, και πολύ προκομένη η ίδια. Αλλά με πολυμελή οικογένεια, φτώχεια, δουλειά στα ζώα, κλπ.  δεν προλάβαινε να τα κάνει όλα. Ξυπνούσε λοιπόν πριν την ανατολή του ήλιου για να ζυμώσει, να κάνει όλες τις ετοιμασίες και μαζί της ξυπνούσε και ο άνδρας της. Κι έκανε τις δουλειές μαζί της, αλλά χωρίς να ανάβουν την λάμπα για να μην τους δουν στο χωριό και που ότι ο τάδε βοηθάει την γυναίκα του.

Ας μην πούμε τι γίνεται σήμερα τι τσακωμός, τι ξένες οικοβοηθοί. Ο πολιτισμός του εγωισμού και της τεμπελιάς. Όλα είναι ζήτημα θέλησης, χαρακτήρος και απόφασης.

—————————-

10.Ποια είναι η προσωπική σας στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, στα σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων ζευγαριών, στον ελεύθερο έρωτα και γενικώς σε όλες αυτές τις νεωτερικές μορφές διαπροσωπικών σχέσεων, που έχουν επιβληθεί ως «πρέπουσα συμπεριφορά» στη νεοταξίτκη Ευρώπη;

Με βρίσκει αντίθετη οτιδήποτε επιβάλλεται, είτε ως παλιακό είτε ως νεωτερικό. Τα περί έρωτος είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολα και πολύ προσωπικά χωράφια. Κι εδώ η ισορροπία του προσωπικού με το συλλογικό είναι το κλειδί. Κάποιες θρησκείες βλέπουν τον έρωτα αποκλειστικά ως μέσον προς τεκνογονία. Αυτό είναι κραυγαλέα αντίθετο με την Φύση του ανθρώπου. Και για τον Εθνικισμό η επιλογή συντρόφου περικλείει την αναγκαιότητα της γέννησης γερών παιδιών για την διατήρηση της Φυλής. Αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Αλλά είναι πολύ στεγνή η ζωή που πορεύεται έτσι.

Ας πούμε ότι ο έρωτας είναι φτερωτός, και όταν έχεις κάνει κτήμα σου κάποιες γενικές γραμμές αυτογνωσίας, πως δεν σμίγει ας πούμε η λιβελλούλα με τον ποντικό, τότε μπορείς να πεις ναι στην ελευθερία.

—————————-

παππα4

11.Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που συμμετείχατε σε ένα διεθνές συνέδριο ευρωπαϊκών εθνικιστικών κινημάτων, με θέμα τις πολιτικές διώξεις κατά των εθνικιστών. Γνωρίζω ότι η Χρυσή Αυγή έχει θαυμαστές και στην Αμερική και στην Ευρώπη. Προσφάτως μάθαμε για τη συνεργασία σας με την ιταλική casa pound. Θα έλεγα μάλιστα ότι η Χρυσή Αυγή [Alba Dorata, όπως είναι γνωστή στην Ιταλία] είναι το μοναδικό Ελληνικό κόμμα που έχει αδερφές οργανώσεις σε τόσες δυτικές χώρες [ΗΠΑ, Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία κ.λπ]

Τι είναι τελικά αυτό που γοητεύει τους Ευρωπαίους εθνικιστές στη Χρυσή Αυγή; Θα ωριμάσουν άραγε κάποτε συνθήκες ώστε να δούμε μια πανευρωπαϊκή ένωση των εθνικιστικών κινημάτων;

Πράγματι, εκπροσώπησα την Χρυσή Αυγή στο Συνέδριο και ως Διευθύντρια του ΕΜΠΡΟΣ και ως σύζυγος πολιτικού κρατουμένου, και συμμετείχα στον εορτασμό της Ζαν ντ’ Αρκ που πραγματοποιούν τα γαλλικά εθνικιστικά κόμματα και σχηματισμοί με προσκεκλημένους Εθνικιστές από όλη την Ευρώπη. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω και με παλιούς γνώριμους, τριακονταετίας, να σας πω, και με καινούριους συναγωνιστές.

Και πράγματι, κοιτούν την Χρυσή Αυγή με δέος και προσβλέπουν σε μας.

Αυτό που μου είπε ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν, τον Ιούλιο, στην συνέντευξη που μου παραχώρησε στο σπίτι του στο Παρίσι για το ΕΜΠΡΟΣ, ισχύει απολύτως, ότι δηλαδή «Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι ο μοχλός που θα θέσει σε κίνηση την Ευρώπη». Έτσι ακριβώς μας βλέπουν.

Είναι μεγάλο το καθήκον , αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Για τα δύσκολα.

Είμαι όμως πραγματίστρια.

Οι ενώσεις και τα υπερεθνικά σχήματα σημαίνουν συμφέροντα. Ας μην ανατρέχουμε λοιπόν στην λογική των παλαιοκομματικών όρων. Αυτό που μπορεί να γίνει, είναι μια συμμαχία κομμάτων που εκφράζουν τις ίδιες ή παρεμφερείς αρχές και αξίες. Σε ένα τέτοιο σχήμα χωρούν και πιο επαναστατικά κόμματα και κάποια πιο συντηρητικά που αγωνίζονται για την ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Η Ευρώπη ζει έναν πόλεμο, πρέπει να το καταλάβουμε αυτό. Εμείς στην Ελλάδα, στην Χρυσή Αυγή, κάναμε αυτό που δεν περίμενε κανείς εκτός από όσους πιστεύουμε στην θεϊκή προέλευση και αποστολή των Ελλήνων. Τόσο απλά.

Πολλά πολιτικά κινήματα μας βλέπουν ως παράδειγμα, μας θαυμάζουν γιατί όντως κάνουμε έναν ηρωικό αγώνα, και δεν το λέω με έπαρση αλλά με πλήρη γνώση των αντικειμενικών συνθηκών. Δεν συγκρινόμαστε με τους Σαλαμινομάχους, ας πούμε, αλλά ζούμε σε αντιηρωικές εποχές, πολύ διαφορετικές από τις δικές τους.

Ανοίγουμε για άλλη μια φορά τον δρόμο στην Ιστορία. Η Χρυσή Αυγή προσφέρει στην χώρα και τον λαό μας για πρώτη φορά κάτι που του είχαν στερήσει οι πολιτικάντηδες του αυτοχρισμένου συνταγματικού τόξου. Την δυνατότητα να πρωταγωνιστήσει στις διεθνείς εξελίξεις, να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να γίνει οδηγός και όχι ουραγός. Πάνω σε αυτό πρέπει να δουλέψουμε, ώστε όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, να μπορέσει η Ελλάδα να παίξει και στην ειρήνη τον ρόλο που της αρμόζει.

———————-

12.Και μια τελευταία «δύσκολη» ερώτηση… Είσαστε αισιόδοξη για το μέλλον του Ελληνισμού; Ή μήπως η Ελλάδα θα ακολουθήσει την Ευρώπη, σε μια θλιβερή επανάληψη της άλωσης της Ρώμης, από τους βαρβάρους…

Πρόσφατα διάβασα μια πολύ «σκούρα» περιγραφή του μέλλοντος που καταλήγει ως εξής:  έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στο Τίποτα και την Ιστορία.

Κι αυτό που λέτε, αν είναι να γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε. Αρκεί να υπάρχουμε. Προσωπική μου πίστη είναι ότι είμαστε καταδικασμένοι από την Μοίρα μας να υπάρχουμε. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Όλοι έχουμε μια ζωή. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε με αυτήν την ζωή. Οι Έλληνες είμαστε η μαγιά του κόσμου. Κι αυτό είναι η πηγή της μεγαλύτερης αισιοδοξίας μου.

————————————-

Αγαπητή κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά, σας ευχαριστώ για το χρόνο που μου παραχωρήσατε και εύχομαι τα καλύτερα για εσάς, για τον σύζυγο σας, τον κ. Χρήστο Παππά αλλά και για το αγαπημένο μου Εμπρός, στον αγώνα σας για έναν καλύτερο κόσμο και μια ελεύθερη Ελλάδα.

Α, και κάτι ακόμα…

Όταν δημιουργήθηκε αυτη η συνέντευξη δεν είχαν βγει ακόμα τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής.

Συνεπώς, η εκ βαθέων συζήτηση με την κ. Ειρήη Δημοπούλου-Παππά ήταν εντελώς απαλλαγμενη από το βάρος μιας πολιτικής υποψηφιότητας

Ωστόσο η κ. Ειρήνη Δημοπούλου-Παππά θα έιναι υποψηφια της Χρυσής Αυγής και μάλιστα στη Λέσβο.

Ένα από τα νησιά μας, που απειλούνται με λαθρεποικισμό και ισλαμική κατοχή

Προτιμήσαμε όμως να την βγάλουμε έτσι όπως πρωτοδημιουργήθηκε, με την τόση γνησιότητα, αντι να την περιορίσουμε σε μία αμιγώς πολιτική συνέντευξη

Άλλωστε όπως το είπε και η ίδια: «όλα ξεκίνησαν από ένα τραγούδι»

Ας αφήσουμε λοιπον τη μουσική της Ελλάδας να συνοδεύει τους αγώνες μας… 

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ

FullSizeRender (1)
Υπάρχει μια γωνιά της μέσα μας Γης όπου κρατούμε φυλαγμένα τα προσωπικά άγια των αγίων. Mια λευκή απ’ το αλάτι «σπηλιά του Οδυσσέα», καταφύγιο στις κακοκαιρίες και τους κόπους του ταξιδιού. Οι αρχαίοι την έλεγαν Arca Deorum, Κιβωτό του Θεού, και οι σοφοί Tengo Arcana Dei, που πάει να πει «Κρατώ τα μυστικά του Θεού». Η μυστική Αρκαδία της καρδιάς μας.
Εκεί έχει τη θέση της η δική μου, κατάδική μου Ελλάδα.
Αυτή σήμερα θα μοιραστώ. Γιατί πολλές φορές ο δρόμος χάνεται, κι ανταριασμένοι, ζητώντας την σε τόπους και σε τρόπους με ψέματα και αυταπάτες απομακρυνόμαστε απ’ τον προορισμό μας. Κι αναζητούμε τότε ένα σήμα προς εκείνη τη φωτεινή , την άφθαρτη Ελλάδα που κρύβεται μέσα στην άφθαρτη Ψυχή μας.
«Η ομορφιά είναι αλήθεια, η αλήθεια είν’ ομορφιά, να τι χρωστάς να ξέρεις», έγραψε ο Κήτς, υμνώντας την Αττική γραμμή, προτού πεθάνει νέος και άφθαρτος. Εκεί, στην αλήθεια, είναι ο τόπος όπου βρίσκουν επιτέλους τη γαλήνη, νους και καρδιά.
Η Ελλάδα μου είναι φωτεινή κι ανέμελη, ένας κάμπος με στάχυα πιο ψηλά απ’ το μπόι μου.Είναι Άνοιξη, και μέσα από τα κλωνιά τους που ανατριχιάζουν από τον απαλό θαλασσινό άνεμο ανεβαίνω σε ένα ξωκλήσι ντυμένη Μυροφόρα. Ο κόσμος είναι χρυσός, γεμάτος προσμονή και υποσχέσεις μιας χαράς που μοιράζεται βέβαια κι απλόχερα. Αυτός ο κάμπος είναι ο κόσμος μας, τα παιχνίδια και τα όνειρά μας.
Η Ελλάδα μου είναι οι φωτιές του Αη Γιαννιού σε μια παραλία με πέτρες κι αχινούς που με σπρώχνει στα βαθιά, εκεί όπου ο φόβος χάνεται κι αρχίζει το ταξίδι προς το άγνωστο.
Η Ελλάδα μου είναι ένας κόλπος αναπάντεχος που ξεπροβάλει στο γύρισμα του δρόμου. Εκεί που ξαποσταίνουν τριήρεις, γαλέρες και ψαράδικα. Μικρές και πλατιές αγκαλιές που σε καλούν να ξαποστάσεις αφήνοντας την άμμο του Χρόνου να κυλήσει από τα δάχτυλά σου. Θαλασσοπνιγμένος, θα σταματήσεις, θα μεθύσεις, θα ξεχαστείς, θα ξαναζήσεις.
Η Ελλάδα μου είναι ένας ελαιώνας που φύτεψαν μια φορά οι Ενετοί, στη μνήμη μιας ονειρικής και άπιαστης Πατρίδας. Ένα βουνό δασωμένο με μονοπάτια που χάνονται και ξαναβρίσκονται ανάμεσα σε σκήνους και πουρνάρια, πηγές που αναβλύζουν απ’ το βράχο , νεράιδες που χορεύουν με ανυπτόποδες και χαμαιεύνες Σελλούς, και θύμισες παλιές που ιστορούνται με την ακρίβεια και σαγήνη ενός Ομήρου.
Αυτή η Ελλάδα είμαι εγώ. Αυτή είναι η Ελλάδα που ζητώ να φτιάξω. Κάθε ένας Έλληνας έχει, βέβαιο, τη δική του. Κατοικημένη απ’ τους οικείους, αδέλφια της γενιάς και της καρδιάς, συνοδοιπόρους και περαστικούς. Κι εκείνα τα σπάνια πλάσματα, τα φωτεινά, ίδια αστέρια του Αυγούστου, που μπορούν να μοιράζεσαι μαζί τους τη σιωπή.
 
Αν κάτι χρωστάς να ξέρεις είναι πως η Ελλάδα που φωλιάζει στην καρδιά σου, είναι η Ελλάδα ολόκληρη, μία και Αγία, μοιρασμένη και αδιαίρετη. Κι πως εκεί βρίσκεται η αλήθεια.
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ
(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014)