Ζαν Ρασπάιγ (1925-2020)-Ο «προφήτης» έφυγε. Η προφητεία μένει.

Ο Ρασπάιγ τον Οκτώβριο του 2005. (Photo credit: Stéphane de Sakutin / AFP)

Διάβασα την τελευταία μεγάλη συνέντευξή του τον περασμένο Σεπτέμβριο. Είχε τίτλο «Είμαι ένα παιδί». Μα πράγματι αυτός ο εξερευνητής, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ποιητής (“μου φαίνεται πιο φυσικό να είσαι ποιητής από το να μην είσαι”), είναι ένα παιδί που πέταξε προς τον Δημιουργό του μερικές μέρες πριν τα ενενηκοστά πέμπτα γενέθλιά του, με τα χέρια ανοιχτά στον κόσμο, με το βαθύ μπλε βλέμμα του να καθρεφτίζει τον εύστροφο νου του ταξιδευτή που διηγήθηκε μέσα στα δεκάδες βιβλία του ιστορίες στις οποίες μόνο ένας Ιούλιος Βερν θα μπορούσε να τον συναγωνιστεί-μόνο που οι δικές του ήσαν ουτοπικές αλήθειες…

Ανάμεσά τους το εμβληματικό «Στρατόπεδο των Αγίων» (1973), το οποίο καθ’ ομολογίαν τους επηρέασε την πολιτική σκέψη του Ρόναλντ Ρέιγκαν και του Στηβ Μπάνον, το βιβλίο που προφήτεψε την βύθιση του Λευκού κόσμου από ορδές μεταναστών, και την οποία τοποθετούσε στο 2050.  Σε αυτό διηγείται την οδύσσεια εκατομμυρίων Ινδών μεταναστών, που ξεκίνησαν με έναν αυτοσχέδιο στόλο ο οποίος τους μετέφερε στις ακτές της Προβηγκίας. Οι «εισβολείς», που περιγράφονται ως μια βρώμικη και θανατηφόρα μάζα, κατέκλυσαν, στο μυθιστόρημα, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης μέσα σε λίγους μήνες, επιβάλλοντας έναν -αντίστροφο- ταπεινωτικό αποικισμό στους Ευρωπαίους.

“Ο Ρασπάιγ” , γράφει στον επικήδειο η αριστερή Λιμπερασιόν, “δεν κρύβει από τον αναγνώστη κανένα από τα εξευτελιστικά βασανιστήρια που προκαλούνται στους λευκούς. Είναι αλήθεια ότι τους καθιστά αρχιτέκτονες του δικού τους τέλους, περιγράφοντας τις διαδοχικές προδοσίες των ηθικών, πνευματικών, πολιτικών και στρατιωτικών ελίτ. Οι τελευταίοι, κλείνουν τα μάτια στο όνομα ενός ανόητου ανθρωπισμού, απέναντι σε αυτό που αποδεικνύεται μια αυθεντική εισβολή. «Θα πεθάνουμε αργά, ροκανισμένοι από τα μέσα, από εκατομμύρια μικρόβια που εισέρχονται στο σώμα μας», καταλήγει ο αφηγητής του μυθιστορήματος”.

Να είχε δίκιο ο Ρασπάιγ; Να είναι το μόνο “λάθος” της “προφητείας” τα τριάντα χρόνια που ήρθαν πιο γρήγορα “τα μικρόβια”;

Η απήχηση του έργου του και μαζί η αξιοπρέπεια και η δύναμη της πεποίθησής του ήταν τέτοιες που η Γαλλική Ακαδημία τον τίμησε για το σύνολο του έργου του (2003), και προτάθηκε για μια θέση στο κονκλάβιο των Γάλλων “Αθανάτων” το 2000. Συγκέντρωσε την πλειοψηφία, αλλά όχι την απόλυτη, παρά εννέα ψήφους.

Ο Ζαν Ρασπάιγ έλεγε πως γεννήθηκε στα 23 του, όταν άρχισε να ταξιδεύει. Ταξίδεψε επί είκοσι και πλέον χρόνια σε αναζήτηση πληθυσμών που απειλούνταν με εξαφάνιση από τον μοντερνισμό. Λίμνη Τιτικάκα, Μακάο, Αντίλες, Γη του Πυρός. Επικεφαλής εξερευνητικών εκστρατειών στην Αλάσκα (1950-1952) και στην γη των Ινκας (1954) αναζητώντας τους ημίθεους Ουρου , γνώρισε τους “λευκούς” Αϊνού στην Ιαπωνία. Ανακηρύχθηκε Πρόξενος στο Βασίλειο της Αραουκανίας και Παταγονίας, ένα εφήμερο (αν και ως σήμερα φιλονικούμενο) βασίλειο του 19ου αιώνα, μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, με σκοπό να υπερασπιστεί την επιβίωση των ιθαγενών Μαπούτσι. Οταν, το 1981, το “Εγώ ο Αντουάν ντε Τουρέν, βασιλιάς της Παταγονίας” τιμάται με το λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας, χιλιάδες αναγνώστες του γράφουν και του ζητούν να τους εντάξει στο βασίλειό του. “Ο πρόξενος της Παταγονίας είναι νεκρός, ζήτω ο πρόξενος!”, κλείνει διθυραμβικά τον επικήδειο η συντηρητική Φιγκαρό.

Ο παραδοσιακός Καθολικισμός του Ρασπάιγ (φορούσε γραβάτες με τον Κρίνο, σύμβολο των Γάλλων βασιλέων) απετέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλά από τα “ουτοπικά” του έργα, στα οποία οι ιδεολογίες του κομμουνισμού και του φιλελευθερισμού αποτυγχάνουν, και αποκαθίσταται η Καθολική μοναρχία. Στο μυθιστόρημά του “Σάιρ” (1990), ένας νέος Γάλλος βασιλιάς, ο Φιλίπ Φαραμόν ντε Μπουρμπόν, απευθείας απόγονος των Βουρβόνων, στέφεται στην Ρεμς (παραδοσιακή εστία των βασιλέων της Γαλλίας), τον Φεβρουάριο του 1999.

Να είχε δίκιο ο Ρασπάιγ; Να είναι το μόνο “λάθος” της προφητείας το έτος της στέψης;

Υπερήφανος, πεισματάρης, οικολόγος, πιστός Καθολικός και υποστηρικτής της Μοναρχίας, δήλωνε στην συνέντευξη του περασμένου Σεπτεμβρίου πως “Παραμένω πεπεισμένος από τότε που ήμουν παιδί ότι υπάρχει μια σημαντική ιερότητα μέσα στο ανθρώπινο είδος, κάτι θεϊκό, μια σπίθα ιερή».

Την περασμένη Παρασκευή ζήτησε και έλαβε την τελευταία Θεία Κοινωνία στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν.

Πώς θα μπορούσα να κλείσω καλύτερα αυτή την αναφορά στον ταξιδευτή, από μια δική του φράση που με άφησε κάποτε αποσβολωμένη, κι ακόμη την τριγυρίζω σαν βότσαλο στο χέρι κι όλο την λιαίνω.

Είναι από το πρώτο βιβλίο του Ρασπάιγ που διάβασα, το «Hurrah Zara!» (1998). Μου πήρε ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Στην αρχή το βρήκα άβολο, όχι μόνο γιατί ήταν ογκώδες αλλά και γιατί ο Ρασπάιγ έχει χτίσει ένα ολόκληρο σύμπαν οικογενειών και ονομάτων, τα οποία έπρεπε κανείς να θυμάται για να παρακολουθήσει την δράση. Οι διηγήσεις του είναι σαν την άγνωστη θάλασσα. Στην αρχή το σκέφτεσαι να βουτήξεις, μα αν μπεις δεν σου κάνει καρδιά να βγεις. Γράφει :

 “Το οικόσημο της οικογένειάς μας αποτελείται από μια δέσμη χρυσών λογχών που συνοδεύεται από το ρητό ” Είμαι πρώτα τα δικά μου βήματα”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Pax Grecana #6: Τρεις επιλογές για την μετά-ΜένουμεΣπίτι εποχή

POST UTUBE

 

 

Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν υπάρχει γυρισμός στο 1960.   Να κρύβεις το κεφάλι στην άμμο σαν να μην υπάρχει Αύριο ή να φαντασιώνεσαι το Χάνι της Γραβιάς, δεν οδηγεί σε κανένα θετικό αποτέλεσμα. Η πραγματικότητα έχει μεγαλύτερο άνοιγμα στο βήμα της από σένα. Η πανδημία μας προτρέπει να αλλάξουμε και να ζήσουμε σε έναν κόσμο πιο αυθεντικό, αφήνοντας πίσω μας ροζ και γαλάζια και κόκκινα συννεφάκια.

 

23 Απριλίου-Αγιος Γεώργιος: Βασιλέων υπέρμαχος και προστάτης του Στρατεύματος

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ
Ο Αγιος Γεωργιος “ο Κουδουνάς”, θεραπευτής της παραφροσύνης. “Κουδουνάς” από τα κουδούνια με τα οποία βρέθηκε σκεπασμένη η εικόνα του το 963 το μοναστήρι που φέρει το όνομά του χτίστηκε στην Πρίγκηπο, στην θάλασσα του Μαρμαρά, επί Αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά. Η εικόνα του Αγίου δωρήθηκε από την Ι.Μ. της Ειρήνης της Αθηναίας

Των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, και βασιλέων υπέρμαχος, ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος, αγαπημένος Άγιος των Ελλήνων, γεννήθηκε το 280 μ. Χ. στην Λύδδα, και εν συνεχεία μετώκισε στην Καππαδοκία.

Γονείς του ήσαν ένας Ελληνας συγκλητικός, ο Γερόντιος, ο οποίος γεννήθηκε στην Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, και η Πολυχρονία η οποία καταγόταν από την Λύδδα (Διόσπολη) της Παλαιστίνης.

Ο Γεώργιος κατετάγη  στον Ρωμαϊκό στρατό, όπου διέπρεψε και διακρίθηκε με την γενναιότητα, τον ηρωισμό  και την αρετή του, ιδιαίτερα στις εκστρατείες εναντίον των Περσών.  Σε ηλικία 18 ετών,  ο Δαλματικής καταγωγής Αυτοκράτωρ Διοκλητιανὸς τον έκανε Δούκα (διοικητή) και του παρεχώρησε τον τίτλο του Κόμητος στο τάγμα των Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς, κατ᾿ εκλογὴν.

Icon8

Η αντίσταση στους διωγμούς, και το μαρτύριο

Ο Γεώργιος, ο οποίος ήταν τον καιρό του μαρτυρίου του, 28 ετών,  αντιτάχθηκε στους διωγμούς εναντίον των χριστιανών ενώπιον του Αυτοκράτορος και της Συγκλήτου. Αρνήθηκε τις τιμές που του έταξαν για να αλλάξουν την πίστη του. Τον φυλάκισαν. Τον έδεσαν με βαριές αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια, τεντώνοντάς τον ανάσκελα, και τοποθέτησαν  στο στήθος του έναν βαρύ λίθο. Απέτυχαν να τον θανατώσουν.

Τότε τον έβαλαν στον τροχό, προσφιλές εργαλείο μαρτυρίου, με δίκοπες λεπίδες σαν μαχαίρια. Οι σάρκες του Γεωργίου σκορπίστηκαν και το αίμα του πότισε τον τόπο. Ο Διοκλητιανός διέταξε προς παραδειγματισμό να μην αγγίξει κανείς τις σάρκες, και απεχώρησε. τότε, φως θεϊκό κατέβηκε από τον ουρανό, κι ακούστηκε φωνή: “Ανδρίζου Γεώργιε, και αδίστακτος έσο, πολλοὶ γαρ πιστεύουσι δια σού εις εμέ”, και μια πρωτόγνωρη ψαλμωδία απλώθηκε. Οι φρουροὶ στρατιώτες έφυγαν τρομαγμένοι.  Άγγελος Κυρίου λύνει τότε τον Άγιο από τον τροχό, και με την χάρη τού Αγίου Πνεύματος, τον επαναφέρει στην ζωή, και τον ασπάζεται “εν φιλήματι αγίῳ”.

Το φως καταυγάζει τον Άγιο, που ενώθηκε όλος και έγινε ένα με το θεϊκό φως. Συγκλονισμένοι οι στρατηλάτες Ανατόλιος και Πρωτολέων, μαζί με χίλιους στρατιώτες και τους οικείους τους, διακηρύττουν την πίστη τους στον Χριστό. Πιστεύουν ακόμη οι Βίκτωρ, Ακίνδυνος,  Ζωτικός,  Ζήνων και Σεβηριανός, επίσημοι που ο Διοκλητιανός πρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν και η Εκκλησία μας τους εορτάζει στις 20 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός, θορυβημένος από την θρησκευτική μεταστροφή του περίγυρού του, έδωσε διαταγή να ρίξουν τον Γεώργιο σε λάκκο με ασβέστη που έβραζε, και να τον αφήσουν επί τρεις μέρες ώστε  να λιώσουν και τα κόκκαλά του,  φρουρούμενο από στρατιώτες . Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται και, τρεις μέρες αργότερα,  όταν ανοίγουν τον λάκκο, ο αθλητής του Θεού, βρέθηκε αήττητος, όρθιος και προσευχόμενος.

Ενώπιον του Διοκλητιανού, η Γεώργιος κηρύσσει πάλι τον Χριστό, και αυτήν την φορά παρευρίσκεται και η σύζυγος του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρα. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από τον Γεώργιο να του πει πού έμαθε τις μαντικές τέχνες και πώς τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα της θείας χάρης και όχι μαγείας και γοητείας.

agios-georgios-koudounas-constantinople-3

Ο Διοκλητιανός οργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και τον εξαναγκάσουν να περπατήσει. Ο Άγιος προσευχήθηκε και περπατούσε χωρίς να πάθει τίποτα. Τον φυλακίζουν και τον μαστιγώνουν, αλλά δεν αλλαξοπιστεί.

Ο Διοκλητιανός καλεί τότε τον μάγο Αθανάσιο, ο οποίος προσήλθε  κρατώντας δύο πήλινα αγγεία. Στο πρώτο αγγείο το δηλητήριο προξενούσε τρέλα, ενώ στο δεύτερο τον θάνατο. Ο Άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριο του πρώτου δοχείου, αφού προηγουμένως προσευχήθηκε λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Ηπιε και από το δεύτερο αγγείο και πάλι δεν έπαθε το παραμικρό. Ο μάγος Αθανάσιος, ο οποίος ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια, γονάτισε μπροστά στον Γεώργιο και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και φόνευσαν τον Αθανάσιο. Εκείνη την στιγμή κατέφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα, η οποία επίσης ομολόγησε την πίστη της στον Θεό. Ο Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένη να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή, παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Τέλος, ο Διοκλητιανός διέταξε να αποκεφαλίσουν τον Γεώργιο, και ο Γεώργιος παρέδωκε το πνεύμα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Αγιος Γεώργιος Δρακοκτόνος
Επιχρωματισμένη χαλκογραφία η οποία χαράχτηκε και τυπώθηκε το 1798, από τον μοναχό ζωγράφο Νικηφόρο που καταγόταν από το Καρπενήσι. Στην χαλκογραφία βλέπουμε και άποψη της Ι.Μ. Ξενοφώντος, η οποία τιμάται στο όνομα του αγίου. Φυλάσσεται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης.

 

Θρύλοι, θαύματα και παραδόσεις

Πολλοί θρύλοι σχετίζονται με τον νεαρό, ωραίο και γενναίο Γεώργιο. Ο Άγιος είναι ιδιαιτέρως αγαπητός στην Δύση όπου η λατρεία του μεταφέρθηκε από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι μετέφεραν και τα λείψανα της μητέρας του, αγίας Πολυχρονίας, αλλά και στην Παλαιστίνη, και στον αραβικό κόσμο και μάλιστα και από τους Μουσουλμάνους, όπου τιμάται ιδιαίτερα ως σήμερα. Πολλές ιστορίες σχετιζόμενες με τον Αγιο, συνδέονται με ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα της περιόδου της Αραβικής εξάπλωσης και των Σταυροφοριών.

Ιδιαίτερα δημοφιλής είναι η ιστορία της σωτηρίας της βασιλοπούλας, ιστορία η οποία εμπνέει και τις περισσότερες γνωστές απεικονίσεις του Αγίου Γεωργίου.

Η νίκη του Αγίου επί του δράκου συνέβη στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας, στην πόλη Αλαγία όπου βασίλευε ο Χριστιανομάχος Σέλβιος, ο οποίος είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για να τους αναγκάσει να αρνηθούν την πίστη τους και εν συνεχεία τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα έτρωγε. Ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε να σκοτώσει το θηρίο, όμως δεν το πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος. Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκο, πήγαν να τον ρωτήσουν πώς θα εξοντωθεί το θηρίο. Με την συμβουλή του ιερατείου, ο βασιλιάς απάντησε ότι θα πρέπει ο καθένας τους να στέλνει το παιδί του για να το τρώει ο δράκος. Ο λαός υπάκουσε από φόβο. Όταν ήλθε η σειρά της κόρης του βασιλιά, αυτός ήταν  απαρηγόρητος. Αν και έταξε να δώσει τα πλούτη και την βασιλεία του, ο λαός επέμεινε να στείλει την κόρη του, όπως είχε διατάξει να γίνει με τα δικά τους παιδιά.

 Η κόρη κάθισε κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο Γεώργιος ήταν Κόμης στο στράτευμα του Διοκλητιανού, και επέστρεφε στην μητρική του Καππαδοκία από μια εκστρατεία. Από  θέλημα Θεού  πέρασε από την λίμνη και θέλησε να ποτίσει το άλογό του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει τρομοκρατημένη, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλαιγε και γιατί ο λαός είχε συγκεντρωθεί και την παρακολουθούσε μέσα από τα τείχη. Η κόρη τον παρεκάλεσε να καβαληκέψει το άλογό του και να φύγει,  γιατί κινδύνευε, και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμεινε να μάθει τι της συνέβη, κι ορκίστηκε στον Θεό ότι δεν θα την αφήσει μόνη, αλλά θα την ελευθερώσει, κι αν δεν τα καταφέρει θα πεθάνει μαζί της. Της ζήτησε να πιστέψει στον Χριστό, και ο Χριστός θα καταργήσει την δύναμη του θηρίου, θα ελευθερωθούν οι ίδιοι, και  θα διώξουν τον φόβο του θηρίου από όλους τους κατοίκους. Η κόρη συμφώνησε και ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό.

Ο Γεώργιος γονάτισε, σήκωσε τα χέρια του σε δέηση και προσευχήθηκε. Όταν το θηρίο εμφανίστηκε, ο Γεώργιος έτρεξε να συναντήσει τον δράκο που ήταν τρομερός, με μεγάλα δόντια, κι έβγαζε από τα μάτια του φωτιές. Ο Γεώργιος έκανε το σημείο του  Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό, για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Τότε, ο φοβερός δράκοντας έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχάτο. Ο Γεώργιος ζήτησε από την βασιλοπούλα να βγάλει την ζώνη της και να δέσει με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό.  Ο Γεώργιος ανέβηκε στο άλογό του, και είπε στην βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, η κόρη να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάστε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε να πιστέψουν στον Χριστό, και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Τότε ο Αγιος σήκωσε το χέρι του, χτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα, και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα παρέδωσε την βασιλοπούλα στον βασιλιά.

Ο Γεώργιος κάλεσε από την Αντιόχεια τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά, τους άρχοντες και όλο τον λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού βαπτίστηκαν, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία. Μόλις ο Γεώργιος μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, ανάβλυσε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζεται μέχρι σήμερα.

maxresdefault
Τα πολλά προσωνύμια του Αγίου Γεωργίου 
Ο Αγιος Γεώργιος είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής Αγιος. Πολλές περιοχές του προσφέρουν λοιπόν δικά τους επώνυμα, και τον κάνουν έτσι δικό τους, συνδέοντάς τον με εκκλησίες, μοναστήρια, τοπωνύμια, γεγονότα, ιδιότητες και θαύματα.

-Στον Πόντο λέγεται Αέρις. Oι Τούρκοι τον αποκαλούσαν Αὲρτς ο Ζαντών, δηλαδή Άγιος Γεώργιος ο Τρελός, γιατί τούς τιμωρούσε παίρνοντάς τους το μυαλό.

-Στην Θράκη λέγεται Αράπης και Αρακλειανός (Ηρακλειανός). Αράπης επειδή ο Άγιος στην θαυματουργὴ εικόνα του η οποία βρισκόταν στην Ηράκλεια της Προποντίδος παρουσιάζεται μαύρος καθώς είναι ανάγλυφη από μαύρη πέτρα.

-Στην Καστοριὰ και αλλαχού, είναι γνωστός ως Ἅϊ-Γιώργης ο Γοργός, επειδή είναι πολύ ταχύς στην βοήθεια αυτών που τον επικαλούνται.

-Στην Κρήτη είναι γνωστός ο Αϊ-Γιώργης ο Διασορίτης , όνομα σχετιζόμενο με την ορεινή λατρεία του Διός.

-Στην Ιμβρο εορτάζεται ο Ἅϊ-Γιώργης ο Ζούρος, επειδή θεραπεύει την ζούρα, την φυματίωση, τον μαρασμό.

-Στην Κάσο ονομάζεται Αϊ-Καλλάρης, κι αλλού Ἅϊ-Καβαλάρης, επειδή είναι έφιππος Αγιος.

-Την γιορτή της ανακομιδής των λειψάνων του, στις 3 Νοεμβρίου, την ονομάζουν· τοῦ Κρασά, ή του Μεθυστή, επειδή την μέρα αυτή άνοιγαν τα νέα κρασιά, ενώ στην Κύπρο λέγεται Αϊ-Γιώργης του Σπόρου ή του Σποράρη, γιατί απὸ την ημέρα αυτὴ αρχίζει η σπορά των δημητριακών απὸ τους γεωργούς.

Στο Αγιο Όρος υπάρχει κελλὶ του Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου. Μια νύχτα, πήγαν ληστὲς με σκοπό να κλέψουν τους δυὸ Γέροντες που έμεναν εκεί. Τους άνοιξε με καλοσύνη ένας νέος και τους οδήγησε στο αρχονταρίκι, μέχρι να φωνάξει τον Γέροντα. Περίμεναν αρκετή ώρα, και αφού δεν είδαν κανέναν είπαν να αρχίσουν την ληστεία. Αλλὰ τότε κατάλαβαν ότι ήσαν αοράτως δεμένοι. Απὸ τις φωνές τους, σηκώθηκαν οι Γέροντες και τους είδαν. Έφεραν απὸ την εκκλησία την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και οι ληστές αναγνώρισαν το παλληκάρι που τους είχε ανοίξει. Μετανοημένοι έπεσαν και προσκύνησαν τον Αγιο. Ο ένας μάλιστα από αυτούς ασκήτεψε στα Καρούλια, όπου και έκτισε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Μετά από αυτό το θαύμα, το κελλὶ πήρε το όνομα Αγιος Γεώργιος Φανερωμένος.

Πολλές φορές δίνουν στον Αγιο το όνομα τού κτήτορος του ναού, π. χ. ο Αϊ-Γιώργης ο Μαχαιράς, ή ο Αϊ-Γιώργης ο Τραχύς· και οι δύο αυτοί ναοί βρίσκονται στην Νάξο. Ο ένας ανήκει στην οικογένεια των Μαχαιράδων, και ο άλλος σε κάποιον ονόματι Τραχύ. Στην Πόλη υπάρχει ο Αϊ-Γιώργης ο Αγριδιανός. Στην Χίο αποκαλούν τον Αγιο Γεώργιο Πεζόστρατο και Κητοκτόνο. 

Τα πιο γνωστά του προσωνύμια είναι βέβαια Θαυματουργός και  Τροπαιοφόρος. Τον ονομάζουμε Θαυματουργό λόγω των απείρων θαυμάτων που πραγματοποιεί σε όποιους τον επικαλούνται με πίστη και Τροπαιοφόρο επειδὴ έστησε αναρίθμητα τρόπαια, δηλαδή κατήγαγε νίκες, ως Αξιωματικός στον Ρωμαϊκό Στρατό, αλλά και επειδή θριάμβευσε εναντίον τού κακού και νίκησε τον διάβολο. Λέγεται και Μέγας επειδή θεωρείται ο κορυφαίος των αθλητών και Μαρτύρων.

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι κατ΄εξοχήν λαμπρός και αναστάσιμος Άγιος. Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Εάν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απριλίου, τότε η μνήμη του εορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Διακαινησίμου).

Στις 3 Νοεμβρίου εορτάζεται η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του, και η ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του στην Λύδδα της Ιόππης.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’ . Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Γεωργηθείς ὑπό Θεοῦ ἀνεδείχθης, τῆς εὐσεβείας γεωργός Τιμιώτατος, τῶν ἀρετῶν τὰ δράγματα συλλέξας σεαυτῷ· σπείρας γὰρ ἐν δάκρυσιν, εὐφροσύνῃ θερίζεις· ἀθλήσας δὲ δι᾽ αἵματος, τὸν Χριστόν ἐκομίσω· καὶ ταῖς πρεσβείαις Ἅγιε ταῖς σαῖς, πᾶσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν.

Hans_Süß_von_Kulmbach_Heiliger_Georg
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας, της Γεωργίας, του Ελληνικού Πεζικού αλλά και του Πορτογαλικού Στρατού και Ναυτικού.

Κατά την εκστρατεία των Τούρκων εναντίον του Χριστιανού Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Στεφάνου, ο ηγεμόνας ζήτησε την βοήθεια του Χριστού. Είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο ο οποίος τον εμψύχωσε και του είπε να έχει πίστη στον Θεό και να επιτεθεί εναντίον του εχθρού τον οποίο και θα νικήσει. Την άλλη ημέρα διηγήθηκε το όνειρο στα Στρατεύματά του και τα διέταξε να επιτεθούν κρατώντας στα χέρια την εικόνα του Αγίου. Έτσι το Θαύμα έγινε.  Ο εχθρός νικήθηκε και τράπηκε σε άτακτο φυγή. Από τότε ο Ηγεμόνας Στέφανος τοποθέτησε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στις Σημαίες, και αργότερα σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού, επικράτησε οι Σημαίες του Πεζικού, που προπορεύονται στις μάχες και στις θυσίες, να φέρουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.  Με Βασιλικό Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε το 1864 θεσπίστηκε οριστικά από την Πολιτεία να φέρουν οι Πολεμικές Σημαίες την εικόνα του, και με άλλο Βασιλικό Διάταγμα το 1953 καθιερώθηκε ως γιορτή του Πεζικού και των υπολοίπων Όπλων και Σωμάτων του Στρατού, εκτός του Πυροβολικού, η 23η Απριλίου, ημέρα που μαρτύρησε ο Άγιος Γεώργιος.

ceb15

 

2020: Το διαφορετικό Πάσχα των Ελλήνων

93991537_10158277149329583_2914063313799217152_n
Φωτογραφία των Σπετσών, του διεθνούς φήμης φωτογράφου Neil Campion.

Παίρνει σιγά-σιγά την θέση του στις αναμνήσεις μας και το Πάσχα του 2020.
Συμπέρασμα πρώτο, οι Έλληνες βρήκαν τον δρόμο να γυρίσουν προς τις παραδόσεις μας, και μάλιστα τις ακολούθησαν με ενθουσιασμό.
Συμπέρασμα δεύτερο, τα έθιμα της πατρίδας, μας ενώνουν.
Ακόμα και κάποιοι που συνήθως διαμαρτύρονταν, ήθελαν να ακούσουν τις καμπάνες, παρακολούθησαν τις Ακολουθίες και την λειτουργία της Αναστάσεως, βγήκαν στα μπαλκόνια με κεριά, κι ας μην είχαν πάρει το Αγιο Φως, κάποιοι έκαναν τα αδύνατα-δυνατά, σαν τους πρώτους Χριστιανούς για να το εξασφαλίσουν, και η Ελλάδα ολόκληρη σείστηκε και φωτίστηκε από τα πυροτεχνήματα !
Συμπέρασμα τρίτο, ο λαός μας μπορεί καλύτερα χωρίς ινστρούχτορες, χωρίς επιβολές, χωρίς υποκρισίες επαγγελματιών “θεοσεβούμενων”,  και τους πολιτικάντηδες που ψάχνουν να καρπωθούν πολιτικά οφέλη από την πανδημία, στο περιθώριο.
Είναι αλήθεια ότι είμαστε “έθνος ανάδελφο” και ιδιόρρυθμο. Ε και; Οταν πρέπει, το χρέος μας το κάνουμε και με το παραπάνω.
Ξέρω ότι από αύριο μεθαύριο, (στους μονίμως χολωμένους με την Ανάσταση/την ζωή/τα ρούχα τους γυρίζουμε την πλάτη), θα αρχίσουν οι έριδες και η διχόνοια, γιατί πάντα κάποιοι θα είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν κάποιους άλλους -για το “like” ρε γμτ-, και θα πετούν την σκούφια τους για να κατηγορήσουν όσους νομίζουν ότι απειλούν όσα θεωρούν κεκτημένα τους… μέχρι τον επόμενο Covid, τον επόμενο “εχθρό”, το επόμενο επουσιώδες διχαστικό χαράκωμα.
Και του χρόνου με Υγεία, και με διαβασμένα κι εμπεδωμένα τα μαθήματα της Σαρακοστής του 2020.
Πάνω από όλα, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σε καιρό πολέμου

 

Παράδοξο πρώτο. Αρχή της Άνοιξης και είμαστε ταμπουρωμένοι στα σπίτια μας. Όσοι κυκλοφορούν θεωρούνται εν δυνάμει εγκληματίες. Ένα αόρατο κακό περιδιαβαίνει ανάμεσά μας. Αόρατο και ύπουλο όπως όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, σε αυτό το χείλος της παγκόσμιας αβύσσου.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι λαοί μας χειραγωγήθηκαν να πιστέψουν πως μια αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου θα διέσωζε την ανθρωπότητα από τον χαμό της. Όπως φαίνεται τώρα, η απραξία και η αδράνεια, η νάρκωση και ο συμβιβασμός, και πλέον ο φόβος, προκαλούν ίδια και πιο τρομακτικά και δυσεξήγητα δεινά. Ο λόγος ύπαρξης της μεταπολεμικής πατσιφιστικής κοινωνίας , εξαϋλώνεται. Τώρα, θα πρέπει ο καθείς να αγωνιστεί , σήμερα για μια εξάδα χαρτιά υγείας, αύριο για ένα όπλο, μεθαύριο για την ζωή του.

Εάν σήμερα βρισκόμαστε αιωρούμενοι μεταξύ αυτού που αφήνουμε πίσω μας στο ανοιγόκλεισμα του ματιού, και αυτού προς το οποίο πηγαίνουμε, είναι γιατί προτιμήσαμε το πείραμα μιας κοινωνίας φτιαγμένης από ανθρώπους έναντι μιας κοινωνίας οργανωμένης από φυσικούς νόμους -κάποιοι εξ ημών τους αποκαλούμε θεϊκούς.

Κλειδαμπαρωμένοι την πρώτη μέρα της Άνοιξης, ενώ η Φύση μας καλεί να βγούμε και να χαρούμε, κοιτάζουμε τα δεδομένα να γίνονται ζητούμενα, πιο γρήγορα από ό,τι αλλάζουν (ή μήπως “άλλαζαν”) οι αριθμοί των πτήσεων στα πολυσύχναστα αεροδρόμιά μας.

Δέσμιοι της ζωής που χτίσαμε με κόπους, είναι η αλήθεια, και επενδύσεις σε διαβάσματα και θυσίες προσωπικές και οικογενειακές, πετάξαμε συλλογικά ψηλότερα από ό,τι μας επέτρεπαν τα κέρινα φτερά μας. Ο Homo Deus που εξυμνήθηκε σε “αθώες” ταινίες επιστημονικής φαντασίας και μελλοντολογικής δυστοπίας, είναι ένα εργαστηριακό δημιούργημα που εμπότισε την ανθρώπινη φύση τόσο αόρατα και σιωπηλά όπως η μέρα της έκρηξης στην Χιροσίμα.

Αν σήμερα βρισκόμαστε σε κατ’ οίκον περιορισμό, λαθρεπιβάτες μιας ζωής που θα ορίζεται οσονούπω από ξένους μισθοφόρους, δεν έχουμε άλλον να κατηγορήσουμε από την ραθυμία και την αναβλητικότητά μας. Όλοι, ιδιώτες και επίδοξοι σωτήρες, έκαναν λόγο για μια Ελλάδα που θα επεδίωκε είτε το τεχνολογικό άλμα -και θα γινόταν η Σίλικον Βάλεϋ των Βαλκανίων-, είτε την “επιστροφή στην πρωτογενή παραγωγή”, σύμβολο ενός πλαισίου αξιών που προτιμώ να το αποκαλώ Παράδοση. Κανείς δεν σήκωσε τα μανίκια, κανείς δεν φρόντισε να οργανώσει αυτό ή το άλλο κίνημα όχι με βερμπαλισμούς και μικροκομματική στόχευση, αλλά με πράξεις εθνικής συναδέλφωσης και εθνικού φιλοτίμου, ώστε να το κάνει αντάξιο των προκλήσεων που έρχονταν.  Τα σημάδια ήσαν εκεί. Στην κατάρρευση του συστήματος του ψεύτικου, χωρίς αντίκρυσμα σε χρυσό,  χάρτινου και οσονούπω πλαστικού  χρήματος, είτε ως πνιγμός από την πλημμυρίδα της Ασίας και της Αφρικής στις ακτές και στις στεριές της Ευρώπης, εσχάτως και ως ασφυξία από “πνευμάτων αερίων τα πλήθη”.

Όσες κραυγές αντιδράσεως ακούγονται, είναι αντιδράσεις και όχι αντιστάσεις, και είναι μουγκές,  διαβάζονται σιωπηλά και απομονωμένα όπως συνηθίσαμε να ζούμε, ο καθένας προσκολλημένος στην οθόνη του άυλου ηλεκτρονικού του μικρόκοσμου.  Άναρθρες και αστήριχτες, χωρίς πρόταση εναλλακτικής αντιμετωπίσεως της καταστάσεως, θα σωπάσουν μαζί με τα πρώτα κουτιά με αποτεφρωμένους συγγενείς που θα έχουν ψοφολογήσει στα πλακάκια ενός καταυλισμού μελλοθανάτων.

Από το 1945 και μετά γίναμε από πολίτες άτομα, και από άτομα καταναλωτές, αδηφάγοι χοίροι, εκμεταλλεύσιμοι από χοιρινά πιο ίσα από εμάς. Καταναλώσαμε τον κόσμο που κάποιοι προπώλησαν,  έναν κόσμο χωρίς σύνορα και χωρίς όρια. Η πόρτα άνοιξε, το τρενάκι του τρόμου αδειάζει τους επιβάτες του.

Εάν διατηρήσεις την ζωή και την συνείδησή σου σε αυτήν την μετάβαση, και ξυπνητός διαβείς το κατώφλι της Επόμενης Μέρας, θα είσαι ο πιο άγνωστος και ο πιο αληθινός εαυτός σου. Κι επειδή δεν μπορείς να παλέψεις τον χρόνο που θα πάρει αυτή η μεταμόρφωση, μπορείς να τον συντροφέψεις. Από το παράθυρο θα βλέπεις πίσω σου να ξεμακραίνει η ζωή που φώναζε “τρέξε να με πιάσεις” και “βιάσου να φέρεις την αλλαγή”. Τώρα ξέρεις πως ο Χρόνος δεν βιάζεται, αλλά οι αλλαγές έρχονται όταν έρθει η ώρα τους.  Αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι θα είσαι παθητικός. Καθώς θα έρθουν οι περικοπές στο ίντερνετ και στο γουάι φάι, θα αναγκαστούμε να συνομιλήσουμε, να ζητήσουμε, να παρακαλέσουμε, να απαιτήσουμε.

Η φαντασία  που είχε ισοπεδωθεί από τις οθόνες, θα επανέλθει, προκειμένου να επιβιώσουμε. Οι επαναστάτες των ορέων θα ξεχωρίσουν από τους επαναστάτες των καναπέδων.

Αυτό που θα ζήσουμε, δεν θα είναι μια ακόμη “κρίση” ,  αλλά επιστροφή στην ομαλότητα. Η φρενήρης στροφή γύρω από τον γη θα σταματήσει. Ο άνθρωπος, ο ανίκανος να δαμάσει την πείνα του, δεν είναι Θεός, ούτε πετάει, ούτε δικαιούται να προκαλεί το απέραντο Διάστημα με τα παιχνίδια του.

Ο διπλανός θα γίνει πάλι απειλή και φίλος. Η χούφτα αλεύρι στην ποδιά θα φτιάχνει ξανά γλυκό ψωμί.

Ας κρατηθούμε στο ύψος αυτών που συμβαίνουν . Στο τέλος θα επιβιώσουν οι στρατιώτες, οι γεωργοί και οι ποιητές, και μαζί θα διασχίσουμε το νέο ανθρώπινο “μπορώ”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Μήνυμα του Βρετανού π. Ευρωβουλευτή Νικ Γκρίφιν για τους Ελληνες που αντιστέκονται στον Εβρο και στο Αιγαίο

ΓΚΡΙΦΙΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΕΣΚΑΝΤΑ ΜΠΙΝΙΟΝ
Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, ο κ. Γκρίφιν (τρίτος από δεξιά) συμμετείχε και ομίλησε στην εκδήλωση την οποία οργάνωσε και φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου με θέμα ” Ο Χριστιανισμός και ο σχηματισμός της Ευρώπης”. 

Λάβαμε και δημοσιεύουμε το ακόλουθο αποκλειστικό μήνυμα του Βρετανού πρώην Ευρωβουλευτού, συνεπούς Εθνικιστού πολιτικού και συγγραφέα Νικ Γκρίφιν, για τα διαδραματιζόμενα στην Ελληνική μεθόριο.

Γράφει:

“Οι εθνικιστές και οι πατριώτες σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και στον Νέο Κόσμο παρακολουθούν με αυξανόμενο θαυμασμό την γενναία στάση τόσο πολλών Ελλήνων ενάντια στην ισλαμιστική εισβολή στην Ευρώπη η οποία εξαπολύθηκε από την Τουρκία, και η οποία  υποστηρίζεται από την CIA / Σόρος. Οι Έλληνες νησιώτες που αντιστέκονται σε αστυνομικούς μισθοφόρους που έστειλε το καθεστώς- μαριονέτα της ΕΕ στην Αθήνα για να συντρίψει την λαϊκή αντίσταση στην πλημμυρίδα των μεταναστών,  αποτελούν έμπνευση για όλους μας. Το ίδιο και οι Έλληνες αγρότες που έχουν πάρει οχήματα για να φτάσουν στα σύνορα και να φωτίσουν το τοπίο το βράδυ, προκειμένου να βοηθήσουν τον στρατό να δει και να καταλάβει τους ψεύτικους «πρόσφυγες» και τους ηττημένους αλλά ακόμα επικίνδυνους τρομοκράτες που κρύβονται μεταξύ τους.

Φυσικά, τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης αρνούνται να μας δείξουν κάτι από αυτά, αλλά παρ’ όλα αυτά γνωρίζουμε το τι συμβαίνει, και το hashtag #IStandWithGreece χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο. Σταθείτε σταθεροί, Σπαρτιάτες του 21ου αιώνα, έχετε την πίστη μας, την αγάπη μας και την υποστήριξή μας!”

Νικ Γκρίφιν

Αντιπρόεδρος της Ενώσεως για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF)

Ο κος Γκρίφιν έχει σαφώς και κατ’ επανάληψη ταχθεί υπέρ της Ελλάδος και των Ελληνικών ζητημάτων, μάλιστα δε και της Ορθοδοξίας. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του στο Τουίτερ αναφέρει:

“Εάν θέλετε έναν πραγματικό, αυθεντικό Χριστιανό ιερέα, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι εκεί όπου πρέπει να πάτε”.

Ειρήνη Δημοπούλου

 

 

Οι Ελληνες αντιμέτωποι με την μαζική μετανάστευση (video)

Από κάθε βήμα, και σε όλους τους τόνους, υποστηρίξαμε, υποστηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε το δικαίωμα που έχει κάθε Λαός, και ο Ελληνικός Λαός, στην ύπαρξη, στην ελευθερία, στην δημιουργία και στην πρόοδο.

Αυτό διεκδίκησε πάντοτε, και για ακόμα μια φορά διεκδικεί ο Λαός μας για λογαριασμό του και για λογαριασμό όλων των Ευρωπαϊκών λαών.

Στο βίντεο που ακολουθεί, η σύντομη παρέμβασή μου σε διεθνές ακροατήριο, Γάλλων, Βέλγων, Ιταλών, και άλλων Ευρωπαίων αλλά και Σύρων και Ρώσων, που για πρώτη φορά άκουσε τις θέσεις της Ελλάδος, στα πλαίσια του Συνεδρίου με θέμα  “Από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στην μετανάστευση και στην τρομοκρατία στην Ευρώπη”, παρουσία διαπρεπών Νομικών, συγγραφέων και πολιτικών, και του πατέρα του σύγχρονου Ευρωπαϊκού Εθνικισμού , Ζαν Μαρί Λεπέν, ο οποίος επικρότησε και μας συνεχάρη για την τοποθέτησή μας.

Το Συνέδριο οργάνωσε η Ενωση για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF), και το Γαλλικό Καθολικό κόμμα Σιβιτάς.

Παρίσι, 19 Μαρτίου 2016

This slideshow requires JavaScript.

Ο αγώνας για τα δίκαια του Έθνους μας , συνεχίζεται.

Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια , χθες-σήμερα-αύριο

Security Europe

 

Ημερίδα με θέμα ¨Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια, Χθες-Σήμερα-Αύριο” πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Την ημερίδα φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωνσταντίνου και παρευρέθησαν οι δημοσιογράφοι Ελένη Μίγκου, Δημοσθένης Τσαπαλιάρης και Σωτήρης Καμπόλης. 

Συμμετείχαν ως ομιλητές οι:

Ειρήνη Δημοπούλου «Ευρωπαϊκή Άμυνα (1950-2019): από το σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα στην δημιουργία της Γενικής Διευθύνσεως Αμύνης και Διαστήματος».

-Χρήστος Μπολώσης «Παράτυπη Μετανάστευση – Άμεση απειλή για την Ευρώπη».

Hervé Van Laethem «Είναι δυνατή η στρατιωτική ανεξαρτησία της Ευρώπης;».

-Χαράλαμπος Δημόπουλος «Περί του οράματος της Ευρωπαϊκής Αμύνης- Προβληματισμοί και προτάσεις».

-Γεώργιος Λιναρδής «Ο Εχθρός της Ευρώπης»

-Αθανάσιος Κωνσταντίνου «Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια – Ανθολόγηση Επισκοπικών Συμπερασμάτων».

This slideshow requires JavaScript.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε το βιβλίο ¨ΝΑΤΟ: Αμυντικός ή Ιμπεριαλιστικός Οργανισμός¨ του Γιώργου Λιναρδή με εκτενή πρόλογο του κ. Αθ. Κωνσταντίνου. Το βιβλίο είναι έκδοση της Ε.Ε. και διατίθεται δωρεάν.

 

Ισπανία: ΄Ενας πρίγκιπας για τον “Χενεραλίσιμο”

Franco2

Στις 24 Οκτωβρίου 2019 ένα φέρετρο σκεπασμένο με την παλαιά σημαία της Ισπανίας, στηριγμένο στους ώμους οκτώ ανδρών, εξέρχεται του μεγαλειώδους μαυσωλείου του Αγίου Σταυρού στην Κοιλάδα των Πεσόντων, πενήντα χιλιόμετρα ΒΔ της Μαδρίτης. Στο μνημείο που έκτισε ο δικτάτορας Φράνκο για να συμφιλιώσει τους Ισπανούς, βρίσκονται ενταφιασμένοι 27.000 εθνικιστές μαχητές και 10.000 ¨δημοκρατικοί¨, καθώς και ο ηγέτης της εθνικιστικής “Φάλαγγας”, Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Μέχρι πρότινος και ο ίδιος ο Φράνκο.

20181216_111929

Στην πρώτη σειρά βρίσκεται ένας άνδρας 44 ετών, με τα χρώματα της Ισπανίας στο πέτο. Θα μπορούσε να είναι σήμερα βασιλιάς της Ισπανίας, στην θέση του εξαδέλφου του, Φελίπε 6ου, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του, Χουάν Κάρλος, εκλεκτό του Φράνκο, και είναι γιος της πριγκίπισσας Σοφίας της Ελλάδος και της Δανίας.

Είναι όμως, κυρίως, ένας από τους τρεις επίδοξους διαδόχους του θρόνου της Γαλλίας, αυτός από τον κλάδο των Βουρβόνων, απόγονος του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου αλλά και του οίκου των Καπετιδών από τον οποίο προήλθαν οι βασιλείς της Γαλλίας μεταξύ 987-1328, μετά τους Μεροβίγγιους και τους Καρολίδες.

20181216_104643

Η σωρός την οποίαν μεταφέρει ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι βασιλιάς, είναι του νικητή του Ισπανικού εμφυλίου, που εκδικητικά ξεθάφτηκε από τους επιγόνους των Κομμουνιστών τους οποίους πολέμησε και νίκησε. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την μεταφορά της σωρού του, οι μετά θάνατον εχθροί του, είχαν την έμπνευση να κυμματίσει στο μνημείο η εμφυλιοπολεμική σημαία των “Δημοκρατικών”.

20181216_102227

Ο αμφιλεγόμενος στρατιωτικός ηγέτης των Ισπανών Εθνικιστών, Φρανθίσκο Φράνκο, ένας Συντηρητικός αξιωματικός του Πεζικού, γεννημένος το 1892, κυβέρνησε την Ισπανία από το 1939 έως το 1975. Ο άνδρας που τον κρατά στους ώμους του είναι δισέγγονός του, ο Λουίς Αλφόνς ντε Μπουρμπόν, Γάλλος από πατέρα, αλλά και εγγονό του βασιλιά Αλφόνσο 13ου, και Ισπανός από μητέρα, εγγονή του “Χενεραλίσιμο”, μεγαλωμένος από την μοναχοκόρη του δικτάτορα και γιαγιά του.

20181216_102801

Μετά από δικαστική διαμάχη της οικογένειας Φράνκο, με την σοσιαλιστική κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ ο οποίος έθεσε ως προτεραιότητα της κυβερνήσεώς του να ξεθάψει τον Φράνκο από το μνημείο της συμφιλιώσεως, η σωρός του ηγέτη που χώρισε τον δρόμο του από τους συμμάχους του Ιταλούς και Γερμανούς και κράτησε την εξουσία στην Ισπανία επί τέσσερις δεκαετίες, μεταφέρθηκε με στρατιωτικό ελικόπτερο “Σούπερ Πούμα” στο κοιμητήριο της Μαδρίτης, Mινγκορούμπιο, όπου έχει ενταφιασθεί η σύζυγός του η οποία απεβίωσε το 2018. Στο ίδιο κοιμητήριο βρίσκεται ενταφιασμένος ο Ραφαέλ Λεωνίδας Τρουχίγιο, στρατιωτικός, πολιτικός και δικτάτορας της Δομινικανής Δημοκρατίας ως την δολοφονία του το 1961.

Στο κοιμητήριο τον Φράνκο περίμεναν εκατοντάδες νοσταλγοί της διακυβερνήσεώς του με πανό και συνθήματα όπως “ο Φράνκο ζει” και “Φράνκο, ευχαριστούμε”, αλλά και ένας παρ’ολίγον δικτάτορας, ο ηγέτης του κινήματος της 23/2/1981, ο 87χρονος σήμερα, Αντόνιο Τεχέρο, ο οποίος εξέτισε 15 χρόνια φυλακίσεως για το αποτυχημένο πραξικόπημα.

20181215_165529

Ο Λουίς Αλφόνσο των Βουρβόνων, νυμφευμένος και πατέρας τριών παιδιών,  ζει στην ισπανική πρωτεύουσα, αλλά έχει έρθει σε αντιπαράθεση με το παλάτι. Εκτός από την παλιά διαμάχη για την διαδοχή στην οποία ο ίδιος δεν συμμετείχε βεβαίως, και την εκκωφαντική σιωπή του Ισπανού βασιλιά και εξαδέλφου του για την υπόθεση της εκταφής,  έχει ταχθεί εναντίον του γάμου των ομοφυλοφίλων, στήριξε την διαμαρτυρία των “Κίτρινων Γιλέκων” στην Γαλλία,  και υποστηρίζει ένθερμα το ευρωσκεπτικιστικό, πατριωτικό κόμμα Vox το οποίο έχει τρεις έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μία στην Ισπανική Γερουσία και 24 στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων.

20181215_165510
“Για μια καλύτερη Ισπανία και μια πιο δίκαιη Ευρώπη”.

“Η σημερινή ισπανική κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να διαγράψει την κληρονομιά της Ισπανίας. Τα αγάλματα γκρεμίζονται, οι δρόμοι μετονομάζονται, και αυτό είναι ατυχές. Ο Φράνκο δημιούργησε την μεσαία τάξη στην Ισπανία, δημιούργησε δάση, λίμνες και δρόμους, εμπόδισε την χώρα να εισέλθει στον πόλεμο και να εγκατασταθεί ο κομμουνισμός. Προφανώς υπήρξε ο εμφύλιος πόλεμος, αλλά δεν το θέλησε. Δεν πρέπει να σβήσουμε την Ιστορία. Δεν σημαίνει ότι επειδή δεν μας αρέσει η μοναρχία, πρέπει να την ξεχάσουμε”, δήλωσε. “Μια κυβέρνηση επιτίθεται σε νεκρό άτομο.  Ο σεβασμός για τους νεκρούς είναι ανέκαθεν ο βασιλιάς όλων των πολιτισμών, και θα θέλαμε για πολύ καιρό ακόμα… [Ο Φράνκο] ήταν ένας μεγάλος στρατιώτης και ένας μεγάλος πολιτικός, κινούμενος πάνω απ ‘όλα με την βαθιά χριστιανική του πίστη και την αγάπη του για την Ισπανία. Δημιούργησε την ειρηνική Ισπανία, ευημερούσα και αναγνωρισμένη ανάμεσα στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Η υπεράσπιση της μνήμης του είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιδέας μου για την τιμή και την πίστη“.

Τα 22 στενά μέλη της οικογένειας που επετράπη να παρίστανται στην τελετή, ενωμένα πίσω από τον νεαρό πρίγκιπα, έδωσαν την απάντηση, καθώς η σωρός μεταφερόταν από την Κοιλάδα των Πεσόντων:  “Ζήτω η Ισπανία”. Κάπου 500.000 είναι τα εγγεγραμμένα μέλη του ιδρύματος που δημιούργησε προς τιμή του Φράνκο η κόρη του. Μια υπολογίσιμη εκλογική δύναμη…

ΕΔ