Εφημερίδα Δημοκρατία-Κώστας Δούκας: «Πρώτος ο Ομηρος μίλησε για τον τριαδικό Θεό»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΛΙΑΚΟΣ

Μιλάμε την ίδια γλώσσα με την ομηρική εποχή;
Μιλάμε την ίδια, τη γράφουμε με τον ίδιο τρόπο και την εκφέρουμε με τον ίδιο τρόπο. Είδα δηλαδή ότι είχα παραπληροφορηθεί. Τρεις λέξεις μόνο δεν μπορούσαν να αλλάξουν οι μεταφραστές. Δεν βρήκαν αντίστοιχες.

Τρεις λέξεις; Ποιες είναι αυτές;
Ο ιδρώς (ιδρώτας), η σανίς και η φάλαγξ. Δεν βρήκαν αντίστοιχες λέξεις. Κατά τα άλλα έπρεπε να πούμε τη θύελλα «ανεμορούφουλα», κατά τον Καζαντζάκη… Την Ηρα λευκώλενον που είχε λευκάς ωλένας, τη λευκοχέρα δηλαδή, να την πούμε «κρουσταλοβραχιονάτη». Τον πολύαρνι, αυτόν που έχει πολλά αρνιά, να τον πούμε «βαριοκοπαδιάρη». Να σου λέει «κασσίτερος» ο Ομηρος κι εσύ να λες… καλάι, κατά το τουρκικότερο! Να σου λέει «δόμος» ο Ομηρος, που είναι διεθνής λέξη, κι εσύ να λες κατά τα τουρκικά «οντάς»! Καζαντζάκης και Κακριδής. Αυτοί κάνανε το μεγάλο κακό.

Είναι νεκρή γλώσσα τα αρχαία ελληνικά, όπως ισχυρίζεται η Μαρία Ρεπούση;
«Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι νεκρή γλώσσα». Ε, και οι έξι λέξεις είναι αρχαίες. Αυτή είναι η απάντηση στη Ρεπούση. Τι άλλο να πω;

Τι μπορεί να αποκομίσει ένας σύγχρονος άνθρωπος διαβάζοντας Ομηρο;
Πρώτα πρώτα θα μάθει ότι υπήρχε μια άριστα οικοδομημένη γλώσσα, επιστημονική, εύηχη, που μπορεί να διατυπώσει οποιοδήποτε νόημα σε οποιαδήποτε εποχή και τώρα και στο μέλλον. Αν ανοίξετε π.χ. ένα φάρμακό σας και διαβάσετε τα έκδοχα του φαρμάκου, θα δείτε ότι όλες οι λέξεις είναι ομηρικές. Αν λέει colloidal, π.χ. κολλώδης, είναι λέξη ομηρική. Οπως chloro είναι χλωρός. Αν βλέπετε stearate είναι στέαρ του στέατος, πηγμένο λίπος. Αυτές οι λέξεις είναι ελληνικές.
Εχει διεισδύσει παντού η γλώσσα του Ομήρου. Εχει μπει σε όλον τον κόσμο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να απαλλαγεί από τη γλώσσα αυτή, βρίσκεται αυτούσια ή μεταλλαγμένη μέσα σε όλες τις ευρωπαϊκές διαλέκτους. Αν, ας πούμε, σας τύχει -ο μη γένοιτο- και βρεθείτε στο εξωτερικό και πάθετε κάτι με την καρδιά σας, διακομιστείτε στο νοσοκομείο, οι ξένοι, αν ψάξουν, μπορεί να αποφανθούν ότι έχετε πρόβλημα στην «τριγλώχινα βαλβίδα». Ετσι θα το πούνε. «Τριγλώχιν» σημαίνει «τρεις γλωχίνες», αιχμές. Είναι το βέλος που έμπαινε μέσα αλλά δεν έβγαινε.
Το «κολλώ» είναι λέξη ομηρική. Του Αίαντος το ακόντιο είναι κολλητό, και οι θύρες είναι κολλητές για να είναι και πιο γερές. Λοιπόν η κόλλα πώς λέγεται αγγλικά; Glue. Και κολάζ λένε οι ξένοι. Και το παίρνουν και οι πυρηνικοί φυσικοί. Στη διάσπαση του ατόμου προϊόντα της σχάσεως τα οποία δεν έχουνε μάζα, αλλά πάνε και προσκολλώνται σε κάτι άλλα. Και λέγονται γκλουόνια.

(Διαβάστε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Παναγιώτη Λιάκο,  ΕΔΩ)

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Γιορτάζει η Παναγία

ΠΑΝΑΓΙΑ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟ-ΕΜΠΡΟΣ

 

Η Μητέρα του Σωτήρος έλαβε το προσωνύμιο της Παναγίας,  τον 3ο αιώνα, προκειμένου να εκφραστεί το ότι είναι θεολογικά η αγιωτέρα όλων των αγίων.

Ο γλωσσοπλάστης λαός μας, δεν θα μπορούσε όμως να αρκεστεί σε ένα ή δυο ονόματα για Αυτήν. Όπως έδινε ονόματα ανάλογα με τον τόπο ή την ιδιότητα στους παλιούς θεούς, ονόματα που διατήρησε και για την Χριστιανική θρησκεία, όπως το Σωτήρ, προσωνύμιο του Διός, για τον Χριστό, όπως ονόμασε την Ήρα Ανθεία, Μειλιχία και Καλλιστέφανο, αλλά και Κιθαιρωνία, Ολυμπία, και βεβαίως Παρθένο, έτσι και την Μητέρα του Θεού, την έκανε δική του μάνα, και την αποκαλεί με αγάπη, με διαφορετικά ονόματα κατά τόπους. Ενδεικτικά μόνον αναφέρουμε:

Ανάλογα με την απεικόνισή της, είναι Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Γαλακτοτροφούσα, Δεξιοκρατούσα ή Δεξιά, Τριχερούσα και Μεγαλομάτα.

Ανάλογα με την έμπνευση του αγιογράφου, την βασισμένη σε θρησκευτικούς στίχους, κυρίως από τον Ακάθιστο Υμνο, είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Οδηγήτρια, το Άξιον Εστίν, Αμόλυντος, Υψηλοτέρα, Καθέδρα, Κλίμαξ, Σκέπη, Παράκλησις, Επίσκεψις, Καταφυγή, Κεχαριτωμένη, Ρόδον το Αμάραντον.

Ανάλογα με την ιστορία της εικόνας Της, είναι Εσφαγμένη, Πυροβοληθείσα, Πορταΐτισσα, Χιλιαρμενίτισσα κι Αγγελόκτιστη.

Από τον τόπο της λατρείας Της, είναι Αθηνιώτισσα, Πυργιανή, Σπηλιανή, Μεγαλοσπηλαιώτισσα, Θαλασσινή, Ολυμπιώτισσα,  Σουμελιώτισσα, Καταπολιανή, Μαλεβήκαι  Τροοδίτισσα.

Ανάλογα με τον ναό Της, είναι  Θολοσκέπαστη, Μολυβδοσκέπαστη, Πελεκητή, Κρεμαστή, ή Μαρμαριώτισσα.

Ανάλογα με τις ιδιότητες που της αποδίδονται, είναι Γοργοϋπήκοος, Ελεούσα, Γιάτρισσα, Θεραπεία, Υγεία, Ψυχοσώστρα, Παραμυθία, Παρηγορήτρα, Παυσολύπη, Φανερωμένη και Ελευθερώτρια.

Είναι ακόμη «χρυσή»: Χρυσοκελλαριά, Χρυσοσπηλιώτισσα, Χρυσοπηγή, Χρυσογαλούσα, Χρυσοποδαρίτισσα, Χρυσοχέρα.

Είναι κι Αερινή, Αναφωνήτρα, Επίσκεψις, Παντάνασσα, Τρανή…

Όπου κι αν βρεθούμε, ας εορτάσουμε την Λαμπρή του Καλοκαιριού, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία Θεοτόκο.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ.264 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

«Της Αναλήψεως»: Οι Καθαρμοί για το καλωσόρισμα του Καλοκαιριού

1a_5933-1200
Αγιογραφία π. Σταμάτη Σκλήρη

Απολυτίκιο

Ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών, χαροποιήσας τους μαθητάς,

τη επαγγελία του Αγίου Πνεύματος. βεβαιωθέντων αυτών δια της ευλογίας,

ότι συ ει ο Υιός του Θεού, ο λυτρωτής του κόσμου.

 

Δεσποτική εορτή, η γιορτή της Αναλήψεως, γιορτή του Δεσπότη Χριστού. Σαράντα ημέρες πέρασαν από την Ανάσταση. Την Πέμπτη της Αναλήψεως ψάλλεται για τελευταία φορά για τούτο το έτος το «Χριστός Ανέστη». Ο κύκλος της «εορτής των εορτών», κλείνει, κι ευλογημένοι και κεκαθαρμένοι από το Φως της Λαμπρής και το Ύδωρ της Αναλήψεως, είμαστε έτοιμοι να ριχθούμε με νέα ζέση στα έργα και τις χαρές του καλοκαιριού.

Της Αναλήψεως συντελείται η ανάβαση του Χριστού στους ουρανούς και, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, σηματοδοτείται η ολοκλήρωση της αποστολής Του επί της Γης. Εορτάζεται πάντοτε ημέρα Πέμπτη, και φέτος «πέφτει» στις 17 Μαΐου 2018.

Σύμφωνα με τους Ευαγγελιστές (πλην του Ματθαίου ο οποίος δεν την αναφέρει) η Ανάληψη πραγματοποιήθηκε στο Όρος των Ελαιών στα Ιεροσόλυμα.  Θεωρείται θεμελιώδες στοιχείο της Ορθοδόξου Πίστεως, γι΄αυτό και στο «Πιστεύω» αναφέρεται χαρακτηριστικά: «και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης…». Τόσο στις Πράξεις των Αποστόλων, όσο και στο Σύμβολο της Πίστεως διακηρύσσεται η σχέση της Αναλήψεως με την Δευτέρα Παρουσία.

Κατά τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, η Ανάληψη του Χριστού συνεορταζόταν με την Πεντηκοστή, δηλαδή την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος που συντροφεύει στο εξής τους Πιστούς. Από τον 4ο αιώνα άρχισε η προοδευτική διάκριση και ο αυτοτελής εορτασμός της Πεντηκοστής.

Η εορτή της Αναλήψεως στην Παράδοσή μας

Η γιορτή της Αναλήψεως συναντάται με διάφορα κατά τόπους ονόματα: Αναληψού στην Σαντορίνη, τα Σαράντα της Πασκαλιάς στην Κομοτηνή, Γαλατοπέφτη στην Μύκονο, στην Σίφνο, στην Σκύρο και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, γιατί την ημέρα αυτή οι τσοπάνηδες μοιράζουν γάλα δωρεάν στα χωριά τους «για το καλό του κοπαδιού».

Την παραμονή της εορτής, όποιος έχει καθαρή καρδιά και πίστη, βλέπει τα ουράνια να ανοίγουν για να περάσει ο Χριστός, κι ένα φως να ανεβαίνει στον ουρανό μέσα στην νύχτα.

Σκωπτικά ο λαός μας χρησιμοποιεί την λέξη και σε πιο πεζές εκφάνσεις της καθημερινότητας. Για την κλοπή ενός αντικειμένου ή ζώου και την εξαφάνιση ενός ανθρώπου, λέμε συχνά πως «έγινε της Αναλήψεως».

Δέκα μέρες μετά, το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, είναι το Ψυχοσάββατο των Ρουσαλιών. Οι ψυχές που γύριζαν ελεύθερες ανάμεσα στους ζωντανούς, αναστημένες κι αυτές μαζί με τον Θεάνθρωπο, γυρίζουν στον Κάτω Κόσμο. Και δικαιολογημένα παραπονιούνται πικρά: «Όλα να παν και νάρθουνε, των Ρουσαλιών το Σάββατο, να πάει, να μην γυρίσει».Οι ζώντες, τις παρηγορούν και τις βοηθούν να επιστρέψουν. Πηγαίνουν στα μνήματα, ανάβουν κεριά, φτιάχνουν κόλλυβα, και πηγαίνουν πίτες στα σπίτια αυτών που έχασαν πρόσφατα ανθρώπους, για να συχωρεθούν και να αναπαυθούν οι ψυχές.

Οι «καθαρμοί» από την Αρχαιότητα έως σήμερα

Πολλές περιπτώσεις καθαρμών αναφέρονται κατά την αρχαιότητα. Είναι είτε συλλογικοί, όπως ο καθαρμός των Θηβών από το μίασμα του Οιδίποδος, και των Αθηνών μετά το Κυλώνειο Άγος, είτε ατομικοί όπως του Θησέως  ο οποίος αφού σκότωσε τους κακοποιούς που λυμαίνονταν την οδό Αθηνών-Κορίνθου, όταν έφθασε στον ποταμό Κηφισσό, άνδρες από την γενιά των Φυταλιδών τον εξάγνισαν και εν συνεχεία προσέφερε θυσία στον Μειλίχιο Δία.

Ο επιφανέστερος βεβαίως ήταν ο συλλογικός καθαρμός των Ελλήνων όταν μετά την νίκη τους επί των Περσών στις Πλαταιές. Ο Απόλλωνας διέταξε να κτίσουν ναό του Ελευθερίου Διός και να μην γίνουν θυσίες πριν σβήσουν όλες οι φωτιές, γιατί μιάνθηκαν από τους βαρβάρους, και έως ότου έρθει καθαρή φωτιά από τους Δελφούς. Την φωτιά μετέφερε ο Ευχίδας από τις Πλαταιές. Έτρεξε προς τους Δελφούς, εξαγνίστηκε, φόρεσε στεφάνι, περιρραντίστηκε, πήρε από την ιερή φωτιά του Απόλλωνος και γύρισε στις Πλαταιές πριν βασιλέψει ο ήλιος, διανύοντας σε μια μέρα απόσταση χιλίων σταδίων. Αφού παρέδωσε το ιερό πυρ στους άρχοντες, έπεσε νεκρός.

Στην Ιλιάδα ο Έκτωρ δεν κάνει θυσία με άπλυτα χέρια, ο Αχιλλέας εξαγνίζει το κύπελλο με θειάφι και νερό, πριν να κάνει σπονδή, κι ο Οδυσσέας, μετά από την σφαγή των μνηστήρων εξαγνίζει το σπίτι με φωτιά και θειάφι.

Εξαγνισμό χρειάζονται οι θνητοί, στην ζωή και στον θάνατο. Οι λεχώνες για σαράντα μέρες μετά την γέννα και μέχρι να πάνε στην εκκλησία, αφού πλυθούν τα ρούχα τους και τα ρούχα όσων παρίστανται στον τοκετό, δεν βγαίνουν από το σπίτι. Αλλά και μετά την βάπτιση του νηπίου, το νερό της κολυμβήθρας πετάγεται σε ποταμό ή στο χωνευτήρι της εκκλησίας.

Οι γυναίκες όταν βρίσκονται σε έμμηνο ρήση, δεν κοινωνούν, δεν ζυμώνουν πρόσφορα, δεν ασπάζονται τις εικόνες.

Αλλά και μετά την κηδεία όσοι παρίστανται, όταν επιστρέφουν στο σπίτι, πρέπει απαραιτήτως να πλυθούν πριν εισέλθουν, για να καθαρθούν.

Εορτή καθαρτήριος

Τα παλαιότερα χρόνια αλλά και ως τις μέρες μας,  πηγαίνουν για πρώτη φορά της Αναλήψεως στη θάλασσα, και κάνουν το πρώτο μπάνιο για να αναληφθούν τα κακά από πάνω τους.

Στην Ρόδο η γιορτή ονομάζεται του Συναλειψιού, αλείφουν δηλαδή το σώμα όπως με το βαμβάκι από το λάδι του καντηλιού.

Στην Πελοπόννησο παίρνουν νερό από τα «40 κύματα», γεμίζουν ένα μπουκάλι, και το φυλούν ως φάρμακο για πονοκεφάλους, πρηξίματα και δαγκώματα, αλλά και για το «κακό μάτι». «Όπως ανελήφτηκε ο Χριστός, έτσι να ανεληφτεί από το σπίτι μας κάθε κακό. N’ ανεληφτεί η κακογλωσσιά, η αρρώστια και το κακό μάτι»!

H γιορτή της Αναλήψεως είναι επομένως η πρώτη μέρα του καλοκαιριού. Πριν από της Αναλήψεως η θάλασσα μπορεί να κάνει κακό, όμως της Αναλήψεως, μετά τη λειτουργία, βουτούν, έστω και μόνο τα πόδια στο νερό. Εκεί, στα ρηχά όπου βρέχουν τα πόδια τους, ψάχνουν και «την πέτρα την μαλλιαρή», μια πέτρα με φυτρωμένα βρύα, που θα φέρει στο σπίτι την ευτυχία, την δύναμη της βλάστησης, την δύναμη της κεκαθαρμένης ανανέωσης.

Τα έθιμα του Λαού μας, είναι απόσταγμα της Πίστεως και της εμπειρίας χιλιάδων χρόνων, είναι η χρυσή κλωστή η οποία μας ενώνει με το αδιάσπαστο χοροστάσι των προγόνων μας.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(ΕΜΠΡΟΣ, Φ.251)

11 Μαϊου: Χρόνια Πολλά, Μπουμπουλίνα

32228672_1733275950071215_665798816544325632_n
Ενδυμασία Σπετσών-Ερμιονίδας, σε προθήκη του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος στο Ναύπλιο

Στις 11 Μαΐου 1771 γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για την συμμετοχή του στα Ορλωφικά (1769-1770),  η Λασκαρίνα Πινότση, η καπετάννισσα του 1821,  Μπουμπουλίνα.

Η Μπουμπουλίνα καταγόταν από την Ύδρα. Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα, και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη, που σκοτώθηκαν και οι δυο από Αλγερινούς πειρατές, και απέκτησε έξι παιδιά: τρία από τον πρώτο της γάμο, τον Ιωάννη, τον Γεώργιο και την Μαρία, και τρία από τον δεύτερο γάμο της: την Σκεύω, την Ελένη και τον Νικόλαο Οι σύζυγοί της της άφησαν μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση. Πέθανε στις 22 Μαΐου 1825.

Bouboulina_painting_by_Von_Hess
H γνωστή ελαιογραφία του Πέτερ φον Ες που απεικονίζει την ηρωίδα να επιτίθεται στα κάστρα του Ναυπλίου.

 

4198646
Προσωπικά είδη της Μπουμπουλίνας
μουσείο-Μπουμπουλίνας
H οικία, σήμερα μουσείο, της Μπουμπουλίνας. Σώζονται μεταξύ άλλων η πιστόλα της, το χρηματοκιβώτιο του πλοίου Αγαμέμνων, με τα τρία κλειδιά και τις οχτώ κλειδωνιές, το φιρμάνι του Σουλτάνου για την κατασκευή του πλοίου “Αγαμέμνων”, με το σχέδιό του στην πίσω πλευρά, καθώς και ξίφος, δώρο του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄.

Ξενάγηση στο σπίτι της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΕΞ ΑΡΟΑΝΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ -200 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ

image004

(22.5.1818 – 2018)

ΚΥΡΙΑΚΗ 29.4.2018 ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΥΠΟ ΤΟΥΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΡΟΑΝΙΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

200 Χρόνια ἀπὸ τὸν σπουδαιότατον ἐπετειακὸν σταθμὸν τῆς Καρατομήσεως τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Νέου Ὁσιομάρτυρος Παύλου τοῦ ἐξ Ἀροανίας, πολιούχου

καὶ Τριπόλεως καὶ πάσης Ἀρκαδίας.


1.Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ Ἅγιος Παῦλος καὶ τὸ λοιπὸν νέφος τῶν Νεομαρτύρων, αὐτὰ τὰ παληκάρια, οἱ Νεομάρτυρες φίλοι τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ ἐτονώνετο καὶ ἀνεζωογονεῖτο τὸ καθημερινῶς ἐξουθενούμενον ἀπὸ τὸν ἀφόρητον Μωαμεθανικὸν ζυγὸν τῶν Τούρκων σθένος  τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε Ἐθνομάρτυρες. Θὰ φοράγαμε τὸ φέσι τῶν Ὀθωμανῶν καὶ θὰ γινώμεθα γενίτσαροι τοῦ πολυχρονεμένου καὶ πολυχαϊδευομένου  Σουλτάνου καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε ἴχνος Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνικῆς συνειδήσεως.

Αὐτοὶ ἐγαλουχοῦσαν τοὺς προγόνους μας μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας καὶ τοὺς προέτρεπον νὰ ἀγωνίζωνται ὑπερβωμῶν καὶ ἑστιῶν. Ἔτσι οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ξεσηκώθηκαν ἀναφωνῶντες:

 

«Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία

καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία,

γι’αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ

καὶ ἀν δὲν τὰ ἀποκτήσω

τὶ μὲ ὠφελεῖ κι ἀν ζήσω; ».

2.Αὐτοὶ οἱ ἥρωες τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας ἔκαναν τὰ κορμιά των κόσκινα διὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσουν ἀπὸ τὸν βαρύτατον μωαμεθανικὸν τουρκικὸν ζυγόν.

Αὐτοὶ οἱ ἥρωες ἄφησαν μίαν ἱερὰν παρακαταθήκην. Ἔναντι τῆς σκανδαλώδους βοηθείας τοῦ Θεανθρώπου νὰ ἀπελευθερωθῇ ἡ Ἑλλάδα μας, ἔταξαν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸν Ναὸν εἰς ἔνδειξι εὐγνωμοσύνης, εὐχαριστίας, δοξολογίας καὶ λατρείας πρὸς τὸν Ἐλευθερωτὴν Σωτῆρα Χριστόν.

3.Αὐτὴ ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη, ἔγινεν Νόμος τοῦ Κράτους μὲ τὸ Η’Ψήφισμα κατόπιν τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Δ’ Ἐθνοσυνελεύσεως τοῦ Ἄργους, ἀπὸ 31 Ἰουλίου 1829. Τὰ βασιλικὰ διατάγματα 1834 καὶ 1838 ρητῶς ὁρίζουν νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν Ἀθήνα.

4.Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη ἡ Πολιτεία κατεσπατάλισε ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια καὶ τρισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ εὐτελῆ ἔργα καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξανέμισε μία ἀμύθητη περιουσία καὶ δυστυχῶς ἀκόμη δὲν ἐπραγματοποιήθηκε τὸ Τάμα, μὲ ἄπειρες προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Διότι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἰς τὴν Πολιτειακή, Πολιτική, Πνευματικὴ καὶ Θρησκευτικὴ Ἡγεσία ἀναρριχῶντο Σιωνιστές, ἄθεοι καὶ ἀντίχριστοι. Εἰς αὐτοὺς τοὺς σιωνιστὲς ἐδόθησαν χριστιανικὰ ὀνόματα γιὰ νὰ μὴ τοὺς κάνουν οἱ Γερμαναράδες σαπούνι. Αὐτοὶ ὅμως ἀποθρασύνθηκαν καὶ ἔγιναν βαρύτατος ζυγὸς γιὰ τοὺς εὐλαβεῖς καὶ ἑλληνόψυχους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νὰ σέβωνται καὶ μάχωνται ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.

Ἐνῷ γιὰ τοὺς ἐξτρεμιστὲς Μωαμεθανοὺς διατίθενται ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικοὶ χῶροι γιὰ νεκροταφεῖα, γιὰ τὸ Τάμα τῶν Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας δὲν διαθέτουν οὔτε μία σπιθαμὴ γῆς.

5.Βλέποντες αὐτὴ τὴν ἀβελτηρία, ἀδράνεια, ἀδυναμία ἢ καὶ σαμποτὰζ τῶν ἰθυνόντων, σκεφθήκαμε ὅτι ἔχουν ἱερὰν ὑποχρέωσι καὶ οἱ λαϊκοὶ γιὰ τὴν ἐκπλήρωσι τοῦ Τάματος τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας.

Ὡς ἀπόγονοι τῶν προγόνων ἡμῶν – ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας, θελήσαμε νὰ διαθέσωμε ἁπαξάπαντα τὸν μόχθο τοῦ βίου μας γιὰ τὸ κοινὸ καλὸ καὶ νὰ πραγματοποιήσωμεν τὸ Τάμα τοῦ Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ λοιπῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενενεσίας, ἀπαλλάσσοντες τοὺς καθ’ὕλην ὑποχρέους νὰ μὴ διαθέσουν οὔτε μία δεκάρα.

Ὅλα τὰ ἀναλαμβάνομε ἐμεῖς, ὄχι μὲ «ξένα κόλλυβα» ὅπως ἀετονύχηδες «πατριάρχες» τῆς διαπλοκῆς καὶ ρυθμιστὲς  τοῦ φαύλου κατεστημένου.

 

6. Παραδείγματος χάριν, ὁ Γκέογκ Σῶρος ἔκλεισε συνάντησι ἕνος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ρυθμιστὲς μὲ τὸν τότε Πρωθυπουργὸ κ. Σαμαρᾶ, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνηγόρευσε ὡς τὸν μέγιστον Ἐθνικὸ Εὐεργέτη τῶν δύο τελευταίων ἑκατονταετιῶν. Ὁ ἐν λόγῳ ἐπιχειρηματίας κατώρθωσε νὰ ἐξασφαλίσῃ παντοιοτρόπως καὶ χρήματα ἀπὸ «πράσινα ταμεῖα» καὶ λοιπὰ διὰ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ τεράστιο καὶ πανάκριβο «φιλέτο» τοῦ παλαιοῦ ἱπποδρόμου, ἀποθανατίζοντας τὸ ὀνοματάκι του τόσον εἰς τὸ πάρκο ὅσον καὶ εἰς τὰ κτήρια Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης καὶ Λυρικῆς Σκηνῆς. Νὰ τοποθετηθοῦν τὰ ἀγάλματά του εἰς τὸ πάρκο καὶ οἱ προτομές του εἰς κάθε εἴσοδο, κάθε διάδρομο καὶ κάθε αἴθουσα. Ἔτσι ἀφιονίζεται ὁ βαρύτατα φορολογούμενος πτωχὸς ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὴν ἀναφορὰ ἐντὸς ἑνὸς λεπτοῦ δύο καὶ τρεῖς φορὲς τοῦ ὀνόματός του, ἐνῷ ἔχει φορτώσει προηγουμένως στὸ σβέρκο τοῦ βαρύτατα φορολογουμένου πτωχοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὄχι μόνον τὴν συντήρησι τῶν «ἅρπα κόλλα» κτισμάτων (τὸ ἐπισκευάζειν πολὺ δαπανηρότερο καὶ πολὺ πιὸ ἐπίπονο τοῦ ἀρχικῶς κατασκευάζειν), ἀλλὰ καὶ τὴν μισθοδοσία τοῦ προσωπικοῦ ἐργαζομένων καὶ περιεργαζομένων, τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν συνταξιοδότησι αὐτοῦ.

Μὲ τὴν ἀθάνατο ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴν ἀλώβητο Ὀρθοδοξία καὶ τὸν ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμὸ θὰ δυνηθῶμε νὰ ἐπανευαγγελισθῶμε καὶ νὰ ἐπανευαγγελίσωμε τοὺς παλιμβαρβάρους τῆς Ὑφηλίου, ὑλοποιῶντας τοὺς στίχους τοῦ χριστιανοῦ ποιητοῦ μας ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΕΡΙΤΗ:

«Ὅπως ἔδωσες, θὰ δώσῃς, θὰ ζητήσουν, ὡς ζητεῖς, θὰ γενῇς καὶ πάλι φώτων καὶ πολιτισμοῦ κοιτίς»!!!…

πηγή

Το σπαθί της Μακεδονίας (στίχοι, βίντεο)

 

 

 

Απορώ Μακεδονία, πώς βαστάς υπομονή,

και πώς βλέπεις τα παιδιά σου μέρα νύχτα στη σφαγή.

Τι να κάνω η καημένη που ‘μαι αλυσόδετη,

και δεν είμαι ελευθέρα για να σύρω το σπαθί.

Αυτό το μαύρο το σπαθί μου είναι ανάγκη να βαφεί,

απ’ το αίμα των εχθρών μας η Ελλάς να δοξαστεί.

Του Αλεξάνδρου η πατρίδα πάντα είναι ελληνική,

των εχθρών μας η ελπίδα ψεύτικη είναι κι ας χαθεί.

Στην Ανατολή και Δύση έτρεχε σαν αστραπή,

τ’ όνομά της να κηρύξει, ποία είναι αυτή η γη.

Μη φοβείσθε Μακεδόνες και δεν είστε μοναχοί,

τρεις χιλιάδες Ευζωνάκια έρχονται για βοηθοί.

Στέρια – στέρια βασταχτείτε τ’ Αλεξάνδρου τα παιδιά,

στους εχθρούς ν’ αντισταθείτε με ελληνική καρδιά.

Του Αλεξάνδρου η πατρίδα πάντα είναι ελληνική,

των εχθρών μας η ελπίδα ψεύτικη είναι κι ας χαθεί.

volakas
Κωδωνοφόρος από τον Βόλακα Δράμας

Κάλαντα Χριστουγέννων

pontiaka_kalanta2

Χριστός ’γεννέθεν χαράν ’ς σον κόσμον, χα καλή ώρα, καλή σ’ ημέρα.

Χριστός γεννήθηκε, χαρά στον κόσμο, να καλή ώρα, καλή σου ημέρα. 

Χα καλόν παιδίν οψέ ’γεννέθεν, οψέ ’γεννέθεν, ουρανοστάθεν.

Να καλό παιδί χθες γεννήθηκε, χθες γεννήθηκε, ουρανοστάθηκε. 

Τον εγέννεσεν η Παναΐα, τον ενέστεσεν (Αϊ Παρθένος-δις).

Τον γέννησε η Παναγία, τον ανέστησε η Αγία Παρθένα. 

Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάριν κι εκατήβεν ’ς σο σταυροδρόμιν

Καβάλησε χρυσό πουλάρι και κατέβηκε στο σταυροδρόμι 

Έρπαξαν Ατον οι χίλ’ Εβραίοι, οι χίλ’ Εβραίοι και μύρ'(ιοι) Εβραίοι.

Τον άρπαξαν οι χίλιοι Εβραίοι, οι χίλιοι Εβραίοι και μύριοι Εβραίοι.

Ας ακρεντικά κι ας σην καρδίαν αίμαν έσταξεν, χολή ’κ’ εφάνθεν.

Απ’ τα άκρα κι απ’ την καρδιά αίμα έσταξε, θυμός δεν φάνηκε. 

Ούμπαν έσταξεν, και μύρος έτον, μύρος έτον και μυρωδία.

Όπου έσταξε ήταν μύρο, ήταν μύρο και ευωδία. 

Εμυρίστεν ατο ο κόσμος όλεν, για μυρίστ’ ατο κι εσύ αφέντα.

Το μύρισε ο κόσμος όλος, μύρισέ το κι εσύ αφέντη. 

Συ αφέντα, καλέ μ’ αφέντα.

Εσύ αφέντη, καλέ μου αφέντη. 

Έρθαν τη Χριστού τα παλικάρα και θημίζ’νε τον νοικοκύρην,

Ήρθαν του Χριστού τα παλικάρια και ψάλλουν στον νοικοκύρη, 

Νοικοκύρη μ’ και βασιλέα.

Νοικοκύρη μου και βασιλιά. 

Δέβα ’ς σο ταρέζ’ κι έλα ’ς σην πόρταν, δος μας ούβας και λεφτοκάρα

Πήγαινε στο ράφι κι έλα στην πόρτα, δώσε μας χουρμάδες και φουντούκια 

Κι αν ανοί’εις μας, χαράν ’ς σην πόρτα σ’.

Κι αν μας ανοίξεις, χαρά στην πόρτα σου. 

Καλά Χριστούγεννα και σ’ έτη πολλά!