Κοκορομαχίες στην Αθήνα

saiman-dullah-tuban-east-java-cock-fight-manok-sab-on-awesome-asian-images-part-biz
Saiman Dullah Tuban East Java 1954 Cock Fight 

“…Οι πρώτες ακριβείς πληροφορίες που διαθέτουμε αναφέρουν ότι το 1899 εισήχθησαν οι κοκορομαχίες στην Αθήνα και έφτασαν και τα πρώτα κοκόρια του γένους των “παλαιστών”. 

Ο Αλέξανδρος Κ. Βούρος, γόνος της γνωστής οικογένειας, ήταν μάλλον ο πρώτος που αγόρασε δύο κοκόρια με σκοπό να επιδοθεί σε κοκορομαχίες. Το ένα πουλί ήταν από την Αγγλία και το άλλο από την Γαλλία. Θεωρούνται εύστροφα και δυνατά, όπως εξάλλου και ο κόκορας που είχε ο αξιωματικός Γεώργιος Κολοκοτρώνης, πρωτότοκος γιος του Πάνου Κολοκοτρώνη. Με δικό του κόκορα έδωσε σφοδρή μάχη ο κόκορας του γνωστού εκδότη και διευθυντή της εφημερίδας “Εμπρός” Δημητρίου Καλαποθάκη.

Τα κοκόρια που συμμετείχαν στους αγώνες είχαν και τα ονόματά τους. Ετσι, το πτηνό του εκδότη Δ. Καλαποθάκη είχε το όνομα της εφημερίδας του, δηλαδή ονομαζόταν Εμπρός. Ο μεγάλος αντίπαλός του ονομαζόταν Κίτσος, καταγόταν από το Μενίδι και ήταν ιδιαίτερα εύσωμος.

Ακόμη και 3 χρυσές λίρες έφτανε να κοστίζει ένα πτηνό που εισαγόταν από το εξωτερικό, ενώ τα στοιχήματα ανέβαιναν στο αξιοσέβαστο για την εποχή ποσό των 1000 δραχμών”.

(Πηγή: Enjoy, T.6, 7-4-19)

 

 

Ο ΚΑΛΟΣ Ο «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ» ΠΡΩΤΑ ΧΑΙΡΕΤΑΕΙ ΤΑ «ΠΡΟΣΦΥΓΑΚΙΑ» ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΛΕΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ! BINTEO

ImageHandler

Ένα βίντεο ου αναρτήθηκε τις τελευταίες ώρες στο Twitter, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών (του κλεφτο-ΠΑΣΟΚ της Ισπανίας), Πέδρο Σάντσεθ, κάνει τον γύρο του Διαδικτύου μέσω των social media.

Σε αυτό ο Σάντσεθ φαίνεται αρχικά –σε μια κίνηση… πολιτικής ορθότητας- να χαιρετάει δια χειραψίας «προσφυγάκια» και στη συνέχεια να πλένει τα χέρια του και να σκουπίζεται.

Έτσι είναι οι διάφοροι «συμπαραστάτες» και «αλληλέγγυοι», διπρόσωποι και υποκριτές του κερατά! Μπροστά στον κόσμο και στις κάμερες κάνουν το καθήκον τους στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και μόλις πάνε στα… ιδιαίτερα σκουπίζονται, λες και τα «προσφυγάκια» έχουνε χολέρα! Ουστ λαμόγια!

πηγή

 

Ο ΛΟΥΒΡΟΣ, Ο ΣΙ(Η)ΓΚΟΥΝΑΣ ΚΙ Ο… ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΑΣ!

evaggelatos-1-630x400

Γράφει ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Γονείς που διαπιστώνετε ότι τα παιδιά σας είναι ανορθόγραφα και στερούνται βασικών γεωγραφικών γνώσεων, μην τα βάζετε μόνο με τους μαρξιστές ινστρούχτορες που παριστάνουν τους καθηγητές. Συνυπεύθυνοι είναι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι –καναλόβιοι και μη-, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και μεταδίδουν την ασχετοσύνη και στους τηλεθεατές τους!

«Ο Σιγκούνας κλείνει τον Λούβρο» ήταν ο τίτλος του θέματος που παρουσίαζε ο γνωστός μεγαλοδημοσιογράφος (και πρώην κνίτης, μην το ξεχνάμε αυτό…) Ευαγγελάτος, στο κανάλι Epsilon TV (εξέλιξη του παρανόμως πωληθέντος 902 σε offshore εταιρεία αγνώστου ακόμα και σήμερα ιδιοκτήτη!). Στην πορεία δε, της παρουσίασης του θέματος, ο μεγαλοδημοσιογράφος «διόρθωσε» τι «ι» του «Σιγκούνα» σε «η».

Ποιος είναι ο Σι(η)γκούνας και ποιος ο Λούβρος;

Ο πρώτος είναι ο ποταμός Σηκουάνας και… ο δεύτερος το Μουσείο του Λούβρου!

(ΥΓ): Γενικώς, έχει ένα πρόβλημα με την γεωγραφία ο συγκεκριμένος καθεστωτικός μεγαλοδημοσιογράφος. Κι όταν άρχισε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, αποκαλύφθηκε ότι έκανε ρεπορτάζ «πρώτης γραμμής» από το… γειτονικό Πακιστάν. Τότε, όλοι τον έκραξαν για την απάτη, αλλά δεν αποκλείεται να μην οφείλεται η σύγχυσή του σε δόλο για τον εντυπωσιασμό των τηλεθεατών, αλλά σε απλή… ασχετοσύνη!

ΠΕΡΙ … “ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ”…

2012AM

Δεν είναι δική μου η έκφρασις αγαπητέ αναγνώστη. Ούτε και συνηθίζω, υβριστικώς ή περιπαικτικώς, τους περί το γενετήσιον ένστικτο όρους να χρησιμοποιώ στο εν γένει, πολλώ δε μάλλον στο καθημερινό, λεξιλόγιο. Ωτακουστής κι’ αναγνώστης της φράσεως υπήρξα κι’ εγώ, από στόματος εκφερομένης ανθρώπου τινός, του οποίου την ύπαρξιν παντελώς αγνοούσα. Ανθρώπου που ως “συμβίος” αυτοσυστήθηκε εις το Πανελλήνιον, γνωστού ηθοποιού εκλιπόντος λίαν προσφάτως, του οποίου ομοίως αγνοούσα τον τρόπον του βίου του ιδιωτικού, απλούστατα διότι μου είναι αδιάφορον, και μόνον ως ηθοποιόν ικανότατο γνώριζα. Τον εγνώριζα ως “Μηνά Χατζησάββα” κι’ αυτό το “Μηνούλη μου” που άκουσα εκ του αυτοσυστηθέντος ως “συμβίου” αυτού, με σημασίαν μειωτική για το κύρος του καλλιτέχνη στ’ αυτιά μου αντήχησε. Κι’ επειδή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, θα θυμίσω στον κύριο “συμβίο” μια λέξη πανάρχαια της οποίας την ετυμολογία πολλοί αγνοούν, εξ ου και το “υ” (ύψιλον) με το οποίο ανορθόγραφα τη συντάσσουν σε κείμενα, και μερικοί ίσως και να το κάνουν επίτηδες. “Κίναιδος” είναι αυτός που “κινεί την αιδώ”, δηλαδή την ντροπή (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ομολογουμένως, μονοσήμαντα δεν κινείται, περιοριζόμενη στην προς τους άλλους “απήχηση” μιας …συγκεκριμένης και μόνον “συμπεριφοράς”, αλλά μπορεί και να σχετίζεται και με τον τρόπο που και η ίδια αυτή συμπεριφορά “κριτικάρεται” ). Και τη δική μου την ντροπή, όντως κατάφερε να την κινήσει ο “συμβίος”.

Άκου, λοιπόν “συμβίε” :
Μπορεί να πονούσες στ’ αλήθεια απ’ το χαμό του αγαπημένου προσώπου, μπορεί και να κέρδισες το τέταρτο της δημοσιότητας που σ’ αναλογεί, μπορεί κι’, απλά, ευκαιρία να βρήκες για “σπέκουλα”. Μόνο που εμένα, καρφί δεν μου καίγεται, για την …ιδιωτική σου συνήθεια. Και πριν προλάβεις να με πεις “ομοφοβικό” (sic), θα σου πω πως αγαπημένος μου ποιητής είν’ ο Καβάφης, και του Τσαρούχη ένας πίνακας κοσμεί τον πιο αγαπημένο μου χώρο : το πατρικό π’ ανακαίνισα. Αλλά μέχρις εκεί. Ομοίως, όπως και μιας γειτόνισσάς μου τα ντολμαδάκια, θεσπέσιο γευσιούργημα μπορεί και να θεωρούσα από μικρός, παντελώς αδιάφορος για το …”επάγγελμα” που φημολογείτο στη γειτονιά πως ασκεί. Κι’ αν ακόμη πίσω από μια γραφίδα ή μια πινελιά διακρίνω στοιχείο “ιδιωτικό” ( ποιο άλλωστε οιασδήποτε έκφανσης “ιδιωτικό” στοιχείο, του όποιου δημιουργού, παραμένει αμέτοχο στην όποια δημιουργία ; ), από έφεσιν δεν επικεντρώνω (ευτελίζοντας την ποιότητα της θέασης πρωτίστως της δικής μου ή της ανάγνωσης) σ’ αυτό, αλλά, αποκλειστικώς, σ’ ό,τι συνηθίσαμε ν’ αποκαλούμε “τεχνοτροπία”.
Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην “κινηθεί η αιδώς” μου, βλέποντας κι’ ακούγοντάς σε να επικεντρώνεις στο “ιδιωτικό” στοιχείο μιας προσωπικότητας πολυσχιδούς, που δεν έδωσε ποτέ “δημόσια” αφορμή. Γι’ αυτό (και μόνο γι’ αυτό, κι’ όχι για κείνο που θα …’θελες, για να κρυφτείς πίσω από φτηνές υπεκφυγές …”ομοφοβίας καταγγελλόμενης” ), την ιδιότητα κείνη, την προκύπτουσα απ’ την πανάρχαια λέξη, την κερδίζεις “επάξια”. Αγόγγυστα δέξου λοιπόν και …τα θερμά μου (για τούτο) συλλυπητήρια…
ΥΓ : Δεν είναι μόνο που το αίτημα της λεγόμενης “σεξουαλικής απελευθέρωσης”, από μικρός, το συνέδεσα με την αποσύνδεση της αποδοχής του γάμου, ως προϋπόθεσης για τη ερωτική εμπειρία των φύλων (κι’ ασφαλώς, δεν θα μπορούσα παρά να θεωρώ …ιδιότυπο “συντηρητισμό” κι’ “αναχρονισμό”, ένα …αντεστραμμένο “αίτημα” για …”νομική κατοχύρωση” μιας ομόφυλων “ζεύξης”). Είναι και που μοίρα καλή μ’ αξίωσε, και φιλί στ’ αξύριστο μάγουλο του πατέρα να δώσω και στης μητέρας το τρυφερό πρόσωπο ν’ ακουμπήσω το μάγουλο. Γι’ αυτό και δικαιούμαι να σε ρωτήσω ευθέως : από πού αντλείς το “δικαίωμα” να ζητάς να στερήσεις από παιδί τούτη τη διττή εμπειρία, μεσ’ από κείνο το “σύμφωνο” που ο ίδιος αποκαλείς …”γαμημένο” ; Κι’, εν τέλει, τι ‘ναι ο γάμος, παρά μια, αποδευσμευμένη από την καθαυτό ερωτική επαφή (αφού είμαστε “προοδευτικοί” μην …πελαγοδρομούμε …και σ’ αντιφάσεις) επισημοποίηση μιας σχέσης, σκοπούσα στη, με νομική κατοχύρωση, δημιουργία εκείνου του κοινωνικού κυττάρου που λέγεται “οικογένεια”, γεννώντας και το ανάλογο Δίκαιο ; Δεν είναι ευτελισμός (πέραν της αντιφατικότητας του “αιτήματος”, σε σχέση με το κοινωνικό αίτημα για αποδέσμευση της ερωτικής ζωής από την …κρατική βούλα), της έννοιας του Δικαίου, το να …”τίθεται σφραγίς” και να συμπληρώνονται έγγραφα, “επισημοποιούντα” αυτά που ο λαός μας στην καθομιλουμένη με τα προθέματα (ή πρώτα συνθετικά) …”αλλαξο” και …”πλακο” προσδιόρισε ; Διότι, “άτυπε”, με “τύπων” …αξιώσεις, “συμβίε”, περί αυτού, τελικώς, πρόκειται. Κι’ εν κατακλείδι, “συμβίε”, άκου και τούτο : μιας κι’ (όπως τα καταφέραμε) …”τα γαμήσαμε όλα”,  ας αφήσουμε, τουλάχιστον τα Σύμφωνα …”αγάμητα”…
ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

12108033_992659177463949_8935527190287470941_n

Από μακριά μοιάζουν με νεκρούς ποντικούς. είναι όμως εκατοντάδες γένια που οι τζιχαντιστές κουρεύουν για να γλιτώσουν από τους Ρώσους και να περάσουν στην Ευρώπη ως πρόσφυγες από την Συρία μέσω Τουρκίας.