Αύγουστος, ο φοβερότερος μήνας του έτους

αύγουστος

πηγή

Advertisements

Ο ΚΑΛΟΣ Ο «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ» ΠΡΩΤΑ ΧΑΙΡΕΤΑΕΙ ΤΑ «ΠΡΟΣΦΥΓΑΚΙΑ» ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΛΕΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ! BINTEO

ImageHandler

Ένα βίντεο ου αναρτήθηκε τις τελευταίες ώρες στο Twitter, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών (του κλεφτο-ΠΑΣΟΚ της Ισπανίας), Πέδρο Σάντσεθ, κάνει τον γύρο του Διαδικτύου μέσω των social media.

Σε αυτό ο Σάντσεθ φαίνεται αρχικά –σε μια κίνηση… πολιτικής ορθότητας- να χαιρετάει δια χειραψίας «προσφυγάκια» και στη συνέχεια να πλένει τα χέρια του και να σκουπίζεται.

Έτσι είναι οι διάφοροι «συμπαραστάτες» και «αλληλέγγυοι», διπρόσωποι και υποκριτές του κερατά! Μπροστά στον κόσμο και στις κάμερες κάνουν το καθήκον τους στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και μόλις πάνε στα… ιδιαίτερα σκουπίζονται, λες και τα «προσφυγάκια» έχουνε χολέρα! Ουστ λαμόγια!

πηγή

 

Ο ΛΟΥΒΡΟΣ, Ο ΣΙ(Η)ΓΚΟΥΝΑΣ ΚΙ Ο… ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΑΣ!

evaggelatos-1-630x400

Γράφει ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Γονείς που διαπιστώνετε ότι τα παιδιά σας είναι ανορθόγραφα και στερούνται βασικών γεωγραφικών γνώσεων, μην τα βάζετε μόνο με τους μαρξιστές ινστρούχτορες που παριστάνουν τους καθηγητές. Συνυπεύθυνοι είναι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι –καναλόβιοι και μη-, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και μεταδίδουν την ασχετοσύνη και στους τηλεθεατές τους!

«Ο Σιγκούνας κλείνει τον Λούβρο» ήταν ο τίτλος του θέματος που παρουσίαζε ο γνωστός μεγαλοδημοσιογράφος (και πρώην κνίτης, μην το ξεχνάμε αυτό…) Ευαγγελάτος, στο κανάλι Epsilon TV (εξέλιξη του παρανόμως πωληθέντος 902 σε offshore εταιρεία αγνώστου ακόμα και σήμερα ιδιοκτήτη!). Στην πορεία δε, της παρουσίασης του θέματος, ο μεγαλοδημοσιογράφος «διόρθωσε» τι «ι» του «Σιγκούνα» σε «η».

Ποιος είναι ο Σι(η)γκούνας και ποιος ο Λούβρος;

Ο πρώτος είναι ο ποταμός Σηκουάνας και… ο δεύτερος το Μουσείο του Λούβρου!

(ΥΓ): Γενικώς, έχει ένα πρόβλημα με την γεωγραφία ο συγκεκριμένος καθεστωτικός μεγαλοδημοσιογράφος. Κι όταν άρχισε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, αποκαλύφθηκε ότι έκανε ρεπορτάζ «πρώτης γραμμής» από το… γειτονικό Πακιστάν. Τότε, όλοι τον έκραξαν για την απάτη, αλλά δεν αποκλείεται να μην οφείλεται η σύγχυσή του σε δόλο για τον εντυπωσιασμό των τηλεθεατών, αλλά σε απλή… ασχετοσύνη!

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΚΗΣΙΑΣ ΝΤΕ ΠΟΜΠΑΝΤΟΥΡ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

_1

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Η αγα-πητή και κατά τ’ άλλα συμπαθεστάτη (;;;;) κυρία Δεναξά, η οποία είχε το κοινωνικό και οικονομικό προνόμιο, να μην γνωρίσει στη ζωή της την στέρηση, την ανέχεια και την ανασφάλεια του αύριο, η Γαλλοθρεμμένη, «Μαρκησία Ντε Πομπαντούρ», η σπουδαγμένη στο Ινστιτούτο Σπουδών της Μπόνα και στα Πανεπιστήμια Stendhal της Γκρενόμπλ, και της Σορβόνης, η εκπονούσα αυτή την εποχή τη διδακτορική της διατριβή, θα ήταν σώφρον και αν μη τι άλλο σεμνό, να αποφύγει μέσα από την οικονομική τρυφηλότητα και την μεγαλοαστική της ασφάλεια και βεβαιότητα, την επίκριση της πολιτικής και κοινωνικής δράσης ενός ιδεολογικού Κινήματος, ενός νομίμου κοινοβουλευτικού κόμματος που αγωνίζεται, εν αντιθέσει με όλα τα υπόλοιπα- όχι για την τσέπη και το ευ ζην του, αλλά για την απελευθέρωση της Πατρίδας μας και την Αναγέννηση του Ελληνισμού.

Τουλάχιστον η Χρυσή Αυγή και τις ημέρες των εορτών βρίσκονταν δίπλα στους Έλληνες Πολίτες στα διόδια για να δείξει την παρουσία της και να  δηλώσει για μια ακόμη φορά τη στήριξή της και τον ανυποχώρητο αγώνα που διεξάγει απέναντι σε όλους αυτούς που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν την πατρίδα μας στον απόλυτο όλεθρο και την καταστροφή.

Δεν είχε χαθεί όπως η πολιτική ηγεσία, στα διάφορα πολυτελή θέρετρα, ή στις επαύλεις Φλαμπουράρη, δηλώνοντας την παντελή απουσία της και από τις θρησκευτικές εκδηλώσεις της νύκτας της Ανάστασης, από καθαρό φόβο να αντιπαρατεθεί και να εκτεθεί ενώπιον του ελληνικού Λαού.

untitled-1_126

Τώρα όσον αφορά την κατευθυνόμενη και συκοφαντική επίθεση της «αριστοκράτισσας της δημοσιογραφίας» με τετριμμένα και πλέον κενά περιεχομένου επιχειρήματα, για «ναζιστικό μόρφωμα» «αυγά του φιδιού» και άλλους φαιδρούς χαρακτηρισμούς  στερούμενους ουσιαστικής επιχειρηματολογίας, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι έλαβε την απόλυτα αρμόζουσα Λακωνική απάντηση από τον Συναγωνιστή μας Χρήστο Παππά.

Και γιατί άραγε ξέσπασε όλος αυτός ο σάλος και όλη αυτή η δήθεν ιερή αγανάκτηση στα ΜΜΕ για τα «υβριστικά σχόλια» και τις «απειλές» που δέχθηκε η κυρία Δεναξά;;;

Αυτή η κυρία μέσα στην απόλαυση των Πασχαλινών της διακοπών και πιθανά ενώ μέσω προβληματισμού, για ποιας χρονιάς  Cabernet Sauvignon θα επέλεγε για να συνοδεύσει το δείπνο και να ευφράνει τον ουρανίσκο της, θυμήθηκε και τον θεατρικό ρόλο της, ως «αγωνίστριας» της δημοσιογραφίας και επιλεκτικής και κατά περίπτωση δημοκράτισσας και για να βοηθήσει την πέψη της, αποφάσισε να ασκήσει υπερωριακά τη διατεταγμένη υπηρεσία της, όσον αφορά τη συκοφάντηση του Εθνικιστικού Κινήματος.

Φυσικά ήταν απόλυτα λογικό να λάβει  την αρμόζουσα απάντηση.

Τώρα αν η κυρία Δεναξά και σύσσωμα τα δουλικά ΜΜΕ επιθυμούν να χαρακτηρίζουν τις απαντήσεις της Χρυσής Αυγής, στις λεκτικές προκλήσεις που δέχεται ως ύβρεις, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι αυτό πλέον δεν έχει αντίκρισμα και μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει. Όπως ακριβώς οι δηλώσεις εκείνου του απίθανου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήρισε ακροδεξιές τις επικρίσεις που άκουσε, όταν τόλμησε να περάσει από τη δημοτική αγορά της Θεσσαλονίκης.

Για τους θιασώτες της ιδιότυπης ελευθερίας και της κατ επιλογή όπως προαναφέραμε δημοκρατίας, κάθε αντίλογος χαρακτηρίζεται ως ναζισμός και σκοταδισμός.

Σαφώς και εμείς δεν διαθέτουμε την υψηλού επιπέδου διαλεκτική των Πολάκηδων «θα σε βάλω τρία μέτρα κάτω από τη γη» ή τη ρητορική της κυρίας Κανέλλη «Πέραμα, Κερατσίνι, Φασίστας να μη μείνει» που βρήκε την πρακτική της εφαρμογή λίγες ημέρες μετά με την εν ψυχρώ δολοφονία δυο νέων παιδιών, λόγω της ιδεολογικής τους ταυτότητας.

Εμάς η διαλεκτική μας είναι λίγο πιο άμεση και ειλικρινής και ίσως ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτάκια της κυρίας Δεναξά, που έχουν συνηθίσει στην αβρότητα της γαλλικής γλώσσας.

Για ένα πράγμα μπορούμε να τη διαβεβαιώσουμε. Ότι από εμάς σε προσωπικό επίπεδο δεν έχει να φοβάται απολύτως τίποτα. Για τους πασιφανώς βλάκες τρέφουμε συμπάθεια και συμπόνια.

Αυτό όμως που φοβάται, δηλαδή την άνοδο της Χρυσής Αυγής στις επερχόμενες εκλογές, θα συμβεί και δεν πρόκειται ούτε αυτή, ούτε οποιοσδήποτε άλλος λακές και θεράπων των ανθελληνικών κύκλων να το αποτρέψει με τη φαιδρή και ανούσια διαλεκτική του.

Η Χρυσή Αυγή, παρά τις διώξεις , τις φυλακίσεις, τις δολοφονίες, την τρομοκρατία και τη στέρηση του δημοσίου βήματος είναι καταξιωμένη πλέον στην συνείδηση του Ελληνικού Λαού, ως ένα ιδεολογικό Κίνημα που αγωνίζεται για τις προαιώνιες αξίες και τα ιδανικά της Φυλής, για την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική απελευθέρωση της Πατρίδας μας και για μια νέα, ισχυρή Ελλάδα που θα ανήκει στον Λαό της.

Τόσο η κυρία Δεναξά, όσο και οι όμοιοι της είναι ανίκανοι να αποτρέψουν, με τους αφορισμούς, την κινδυνολογία και την προβολή μια αντεστραμμένης πραγματικότητας, τον Ιστορικό ρόλο που πρόκειται να επιτελέσει το Εθνικιστικό Κίνημα.

ΥΣΤ. Αλήθεια αναλογίζεστε πόσο ωραίο είναι μετά από ένα καλό γεύμα με Γαλλικά ορντέβρ και μέσα από το διασφαλισμένο ευ ζην του αύριο να κάθεσαι στον πολυτελή καναπέ σου πίνοντας ένα απεριτίφ  και να φιλοσοφείς όσον αφορά την κοινωνική ανισότητα και  την ιδιότυπη δημοκρατία και πολυφωνία που πρεσβεύεις;;;;;;;;

πηγή

ΠΕΡΙ … “ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ”…

2012AM

Δεν είναι δική μου η έκφρασις αγαπητέ αναγνώστη. Ούτε και συνηθίζω, υβριστικώς ή περιπαικτικώς, τους περί το γενετήσιον ένστικτο όρους να χρησιμοποιώ στο εν γένει, πολλώ δε μάλλον στο καθημερινό, λεξιλόγιο. Ωτακουστής κι’ αναγνώστης της φράσεως υπήρξα κι’ εγώ, από στόματος εκφερομένης ανθρώπου τινός, του οποίου την ύπαρξιν παντελώς αγνοούσα. Ανθρώπου που ως “συμβίος” αυτοσυστήθηκε εις το Πανελλήνιον, γνωστού ηθοποιού εκλιπόντος λίαν προσφάτως, του οποίου ομοίως αγνοούσα τον τρόπον του βίου του ιδιωτικού, απλούστατα διότι μου είναι αδιάφορον, και μόνον ως ηθοποιόν ικανότατο γνώριζα. Τον εγνώριζα ως “Μηνά Χατζησάββα” κι’ αυτό το “Μηνούλη μου” που άκουσα εκ του αυτοσυστηθέντος ως “συμβίου” αυτού, με σημασίαν μειωτική για το κύρος του καλλιτέχνη στ’ αυτιά μου αντήχησε. Κι’ επειδή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, θα θυμίσω στον κύριο “συμβίο” μια λέξη πανάρχαια της οποίας την ετυμολογία πολλοί αγνοούν, εξ ου και το “υ” (ύψιλον) με το οποίο ανορθόγραφα τη συντάσσουν σε κείμενα, και μερικοί ίσως και να το κάνουν επίτηδες. “Κίναιδος” είναι αυτός που “κινεί την αιδώ”, δηλαδή την ντροπή (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ομολογουμένως, μονοσήμαντα δεν κινείται, περιοριζόμενη στην προς τους άλλους “απήχηση” μιας …συγκεκριμένης και μόνον “συμπεριφοράς”, αλλά μπορεί και να σχετίζεται και με τον τρόπο που και η ίδια αυτή συμπεριφορά “κριτικάρεται” ). Και τη δική μου την ντροπή, όντως κατάφερε να την κινήσει ο “συμβίος”.

Άκου, λοιπόν “συμβίε” :
Μπορεί να πονούσες στ’ αλήθεια απ’ το χαμό του αγαπημένου προσώπου, μπορεί και να κέρδισες το τέταρτο της δημοσιότητας που σ’ αναλογεί, μπορεί κι’, απλά, ευκαιρία να βρήκες για “σπέκουλα”. Μόνο που εμένα, καρφί δεν μου καίγεται, για την …ιδιωτική σου συνήθεια. Και πριν προλάβεις να με πεις “ομοφοβικό” (sic), θα σου πω πως αγαπημένος μου ποιητής είν’ ο Καβάφης, και του Τσαρούχη ένας πίνακας κοσμεί τον πιο αγαπημένο μου χώρο : το πατρικό π’ ανακαίνισα. Αλλά μέχρις εκεί. Ομοίως, όπως και μιας γειτόνισσάς μου τα ντολμαδάκια, θεσπέσιο γευσιούργημα μπορεί και να θεωρούσα από μικρός, παντελώς αδιάφορος για το …”επάγγελμα” που φημολογείτο στη γειτονιά πως ασκεί. Κι’ αν ακόμη πίσω από μια γραφίδα ή μια πινελιά διακρίνω στοιχείο “ιδιωτικό” ( ποιο άλλωστε οιασδήποτε έκφανσης “ιδιωτικό” στοιχείο, του όποιου δημιουργού, παραμένει αμέτοχο στην όποια δημιουργία ; ), από έφεσιν δεν επικεντρώνω (ευτελίζοντας την ποιότητα της θέασης πρωτίστως της δικής μου ή της ανάγνωσης) σ’ αυτό, αλλά, αποκλειστικώς, σ’ ό,τι συνηθίσαμε ν’ αποκαλούμε “τεχνοτροπία”.
Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην “κινηθεί η αιδώς” μου, βλέποντας κι’ ακούγοντάς σε να επικεντρώνεις στο “ιδιωτικό” στοιχείο μιας προσωπικότητας πολυσχιδούς, που δεν έδωσε ποτέ “δημόσια” αφορμή. Γι’ αυτό (και μόνο γι’ αυτό, κι’ όχι για κείνο που θα …’θελες, για να κρυφτείς πίσω από φτηνές υπεκφυγές …”ομοφοβίας καταγγελλόμενης” ), την ιδιότητα κείνη, την προκύπτουσα απ’ την πανάρχαια λέξη, την κερδίζεις “επάξια”. Αγόγγυστα δέξου λοιπόν και …τα θερμά μου (για τούτο) συλλυπητήρια…
ΥΓ : Δεν είναι μόνο που το αίτημα της λεγόμενης “σεξουαλικής απελευθέρωσης”, από μικρός, το συνέδεσα με την αποσύνδεση της αποδοχής του γάμου, ως προϋπόθεσης για τη ερωτική εμπειρία των φύλων (κι’ ασφαλώς, δεν θα μπορούσα παρά να θεωρώ …ιδιότυπο “συντηρητισμό” κι’ “αναχρονισμό”, ένα …αντεστραμμένο “αίτημα” για …”νομική κατοχύρωση” μιας ομόφυλων “ζεύξης”). Είναι και που μοίρα καλή μ’ αξίωσε, και φιλί στ’ αξύριστο μάγουλο του πατέρα να δώσω και στης μητέρας το τρυφερό πρόσωπο ν’ ακουμπήσω το μάγουλο. Γι’ αυτό και δικαιούμαι να σε ρωτήσω ευθέως : από πού αντλείς το “δικαίωμα” να ζητάς να στερήσεις από παιδί τούτη τη διττή εμπειρία, μεσ’ από κείνο το “σύμφωνο” που ο ίδιος αποκαλείς …”γαμημένο” ; Κι’, εν τέλει, τι ‘ναι ο γάμος, παρά μια, αποδευσμευμένη από την καθαυτό ερωτική επαφή (αφού είμαστε “προοδευτικοί” μην …πελαγοδρομούμε …και σ’ αντιφάσεις) επισημοποίηση μιας σχέσης, σκοπούσα στη, με νομική κατοχύρωση, δημιουργία εκείνου του κοινωνικού κυττάρου που λέγεται “οικογένεια”, γεννώντας και το ανάλογο Δίκαιο ; Δεν είναι ευτελισμός (πέραν της αντιφατικότητας του “αιτήματος”, σε σχέση με το κοινωνικό αίτημα για αποδέσμευση της ερωτικής ζωής από την …κρατική βούλα), της έννοιας του Δικαίου, το να …”τίθεται σφραγίς” και να συμπληρώνονται έγγραφα, “επισημοποιούντα” αυτά που ο λαός μας στην καθομιλουμένη με τα προθέματα (ή πρώτα συνθετικά) …”αλλαξο” και …”πλακο” προσδιόρισε ; Διότι, “άτυπε”, με “τύπων” …αξιώσεις, “συμβίε”, περί αυτού, τελικώς, πρόκειται. Κι’ εν κατακλείδι, “συμβίε”, άκου και τούτο : μιας κι’ (όπως τα καταφέραμε) …”τα γαμήσαμε όλα”,  ας αφήσουμε, τουλάχιστον τα Σύμφωνα …”αγάμητα”…
ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

12108033_992659177463949_8935527190287470941_n

Από μακριά μοιάζουν με νεκρούς ποντικούς. είναι όμως εκατοντάδες γένια που οι τζιχαντιστές κουρεύουν για να γλιτώσουν από τους Ρώσους και να περάσουν στην Ευρώπη ως πρόσφυγες από την Συρία μέσω Τουρκίας.