Το μάθημα του ΄96

Το μάθημα του ΄96

Άρθρο από την εφημερίδα “Χρυσή Αυγή” που κυκλοφορεί

Αν τύχει να καθίσεις δίπλα σε Τούρκους, να ακούς να μιλούν την βαρβαρική τους διάλεκτο και να συμπεριφέρονται με προπέτεια ανάμεικτη με ένα είδος ευγένειας που κινείται μεταξύ δουλοπρέπειας και επιθετικότητας, ξέρεις γιατί ο Τούρκος υπήρξε εδώ και εκατοντάδες χρόνια εχθρός του Έλληνα. Ο Τούρκος έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αντιπαθείς στον Έλληνα.

Αν έχει τύχει να καθίσεις δίπλα σε Γερμανό, να ακούς να μιλά μια γλώσσα δομημένη πάνω στην Ελληνική μα διαμετρικά αντίθετη αισθητικά, σαν να μαστιγώνει τον αέρα αντί να πετά μαζί του, και να χτυπά το χώμα με το μπαστούνι αντί να ελαφροπατά με την οπλή του Πάνα. Αν συναντήσεις το κρυστάλλινο βλέμμα του και την σχεδόν παιδική εμπιστοσύνη του, καταλαβαίνεις γιατί Έλληνες και Γερμανοί έχουν έρθει τόσο ατυχώς κοντά στην Ιστορία. Πλησιάζουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν. Και μοιραία απωθούνται.

Παρατηρούσα δυο ανθρώπους, και οι δυο με οικογένειες, και οι δυο σε διακοπές. Ο ένας Γερμανός, ο άλλος Τούρκος της Γερμανίας, διεκδικούσαν το ίδιο τραπέζι για την παρέα τους. Αποφασιστικός ο Γερμανός, με τον αέρα του ύψους και του γυμνασμένου παρουσιαστικού του, έκανε το πρώτο βήμα προς την μεριά του κοντύτερου και με σωματοδομή μαυριδερού ανατολίτη παλαιστή, Τούρκου, που στρογγυλοκάθισε μαζί με τα παιδιά του Γερμανού, πιάνοντας ψιλή κουβέντα στα Γερμανικά. «Όχι, όχι», του έγνεψε με το δάχτυλο ο Γερμανός. Ο Τούρκος έστρεψε και του ζήτησε τον λόγο. Εκεί που ο Γερμανός προχωρούσε με το κεφάλι, ο Τούρκος κινήθηκε με το στέρνο. Του ζήτησε το λόγο που του κούνησε το χέρι. Η διαμάχη είχε περάσει από το διεκδικούμενο τραπέζι στο κούνημα του δαχτύλου.

«Κοίταξε τι έκανες», έλεγε ο Τούρκος. «Τι παράδειγμα δίνεις στα παιδιά σου. Έτσι τα μαθαίνεις να φέρονται;», κι είχε φτάσει μια ανάσα από τον Γερμανό που τέντωνε το κεφάλι προς τα πίσω, αμυνόμενος με τα λόγια, πλην ομολογώντας με το σώμα πως είχε τραπεί σε άτακτον φυγή. Ο Τούρκος ήταν καταφανώς ο τσαούσης της ιστορίας. Μπορεί να είχε άδικο μα είχε τον τρόπο να το πηγαίνει εκεί που τον συνέφερε. Αδικώντας, ταπεινώνοντας, αλλά μπήγοντας τα πόδια και απαιτώντας «το δίκιο του».

«Φίλε μου, ομολόγησε πως έχεις άδικο. Μας βλέπουν και τα παιδιά», είπε ο τούρκος υποκρινόμενος ευγένεια και συμβιβασμό. Κι ο Γερμανός έδωσε τόπο στην οργή. Εκανε χώρο κι άρχισε να δικαιολογείται στην συμβία του που είχε στο μεταξύ καταφθάσει. Όσο κι αν η διπλωματία έχει στολιστεί λούστρα και πολυελαίους, εξακολουθεί να είναι στοιχειώδης όσο την εποχή που γειτονικές φατριές κυνηγούσαν βίσωνες κι ελάφια. Νικάς ή χάνεις. Η νίκη δεν θέλει πολλές εξηγήσεις. Η ήττα έχει πολλές μορφές. Όταν ακούω να μιλούν για το πόσο καλά τα πηγαίνουν τούρκοι και Έλληνες στα διεθνή φόρα, θυμάμαι εκείνο το τραγικό 1996 που ξεκίνησε τον χειμώνα με την τουρκική πρόκληση στα Ίμια και τρεις Έλληνες αξιωματικούς νεκρούς, και συνεχίστηκε το καλοκαίρι με την ασύλληπτης ηρωικής αποκοτιάς θυσία, των Ισαάκ και Σολωμού.

Σε όσους διαπραγματεύονται με τους Τούρκους, πιστεύοντας πως θα τους πείσουν σαν τον Γερμανό της ιστορίας, απάντησαν οι δυο Κύπριοι, για λογαριασμό δικό τους κι όσων ακούν στην ψυχή τους το ίδιο μ’ αυτούς τραγούδι. Εσείς, ξενόδουλοι, πορεύεστε αλλιώς, η Ελλάδα αλλιώς.

Για πολλούς, -ανάμεσά τους και στρατιωτικούς που ξεσηκώνονται όταν ακουμπούν τα επιδόματά τους μα όχι για την Κύπρο ή τα Ίμια-, το 1996 είναι παρελθόν, σφραγισμένο στους τάφους των δυο ηρώων. Κοιτάμε, λένε, να είναι καλύτερο το Αύριο των δύο λαών. Και οδηγούν την Πατρίδα σε διαδοχικές ήττες.

Αυτή η αντίληψη του χρόνου και της ζωής που θαρρεί πως το Αύριο χτίζεται  με εγγυήσεις, είναι παντελώς απατηλή. Όλα είναι υπό διαμόρφωση. Οι τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, έχουν λόγο στο πώς θα είναι η Ελλάδα. Όσο τους επιτρέπουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα δεν θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την Πατρίδα μας, αν αύριο στην ελληνική κυβέρνηση είναι πακιστανοί ή  τούρκοι στο όνομα της ισότητας και του δικαίου. Αν τους αφήσουμε. Όσο οι Έλληνες κοιτάζουν το θέατρο σκιών του διχασμού, κι όχι το χέρι που τους σουφρώνει την ζωή, η διάκριση των εξουσιών, η ελευθερία του λόγου, η ίδια η ελευθερία του ελληνικού έθνους όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είτε καταλύονται είτε έχουν ήδη λεηλατηθεί. Αυτές είναι πραγματικότητες που δημιουργούνται κάθε στιγμή, ανατρέποντας τις βεβαιότητες.

Είναι χαοτικό το μέγεθος των αλλαγών που επιφέρουν άνθρωποι με περιορισμένο χρόνο ζωής, σε έννοιες που πήραν αιώνες να διαμορφωθούν και θα πάρουν χρόνο να επανέλθουν σε νέες βάσεις, όταν ανατραπούν. Διαφεύγει από τους εφήμερους ανθρώπους πως το παρελθόν διαχέεται στο παρόν, μα δεν το κυβερνά. Μαθαίνουμε από αυτό, και κάποτε του λέμε «ως εδώ!». Αν αρνηθούμε να μάθουμε, θα κάνουμε τα ίδια λάθη μέχρι να εμπεδώσουμε το μάθημα. Έτσι δουλεύει η ζωή.

Όσο λοιπόν κοιτάζουν τον Ισαάκ και τον Σολωμού, κι εκείνο το μακρινό 1996 σαν ένα κομμάτι Ιστορίας που ξέμεινε στον ήλιο, τόσο θα έρχονται να θυμίζουν την ύπαρξή τους οι ίδιοι, περιφρονώντας την φρόνηση των συμβιβασμένων. Ναι, πρέπει να κάνουμε την δύσκολη ειρήνη μας με το παρελθόν. Το πήραμε το μάθημα. Εμείς είμαστε εδώ για να νικήσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-mathhma-tou-96#ixzz4oiIIlu8n

Ίων Δραγούμης – Ασυμβίβαστος και βαθύτατα Εθνικιστής

Ίων Δραγούμης - Ασυμβίβαστος και βαθύτατα Εθνικιστής

Κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο για τον πατέρα του Ελληνικού Εθνικισμού, Ίωνα Δραγούμη, απόρροια βαθύτατης, ομολογουμένως έρευνας του Ιωάννη Μάζη, διδάκτορα Ρωσικής και Ευρωπαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Σε συνέντευξή του στην LiFo, ο καθηγητής Μάζης δήλωσε ότι «ένας λόγος που ενδιαφέρθηκα για το άτομό του» ήταν το γεγονός ότι «στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής βρίσκεις διθυράμβους για τον Δραγούμη». Το γεγονός ότι η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής αποτέλεσε το έναυσμα για την έρευνα του καθηγητή μας υποχρεώνει, τρόπον τινά, να εγκύψουμε στο βιβλίο του, κυρίως για να… καταλάβουμε την αναφορά του περί «παρερμηνείας» του Δραγούμη και την άτσαλη κατηγορία του ότι το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών προσπαθεί «άγαρμπα» να τον οικειοποιηθεί.

Από πού αντλείται αυτή η πεποίθηση του καθηγητή ότι «παρερμηνεύουμε τον Ίωνα Δραγούμη» και πως αυτή συνδέεται με τα αντίστοιχα γραφόμενα του απογόνου του αδερφού του Ίωνα Δραγούμη, Φιλίππου, ο οποίος σε ένα σχετικό, περί του Ίδα, κείμενο μεμφόταν τη Νέα Δημοκρατία που δεν μας «αντικρούει αποκαλώντας μας επικίνδυνους για τη σταθερότητα της περιοχής και την ειρήνη» αναφερόμενος στην πάγια θέση μας για την ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου; Προκαταβολικά, λέμε ότι αμφότερες αυτές οι πεποιθήσεις είναι ενδεδυμένες από την πολιτική σκοπιμότητα που συνοψίζεται στην πρόβλεψη του καθηγητή Μάζη ότι οι «μελετητές θα συνεχίσουν να αγνοούν τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ της σκέψης του Δραγούμη και της φασιστικής ιδεολογίας, από φόβο μήπως η όποια σχετική επισήμανση λειτουργήσει σε κάποιον βαθμό νομιμοποιητικά για το απεχθές πολιτικό μόρφωμα».

Ένας Χρυσαυγίτης της εποχής του

Μελετώντας το πόνημα του καθηγητή Μάζη αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Ίων Δραγούμης θα μπορούσε κάλλιστα να «υιοθετηθεί» (ο όρος του και θα τον χρησιμοποιήσουμε παρότι είναι τελείως αδόκιμος) από την Χρυσή Αυγή ακόμα και στην περίπτωση που ίσχυαν ακόμα και οι πιο φρικώδεις κατηγορίες, τις οποίες έχει εκτοξεύσει εναντίον μας το σύγχρονο πολιτικό κατεστημένο. Σε αυτό το συμπέρασμα φτάνει κανείς όταν διαβάζει τα γραφόμενα περί της συμμετοχής του Ίωνα Δραγούμη στον Μακεδονικό Αγώνα, όταν, όπως σημειώνει ο καθηγητής Μάζης, οργάνωνε συνωμοτικές (έως και τρομοκρατικές θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε σήμερα, λέει ο καθηγητής) ομάδες στην Μακεδονία μας, όπως η «Μακεδονική Άμυνα», και δεν δίσταζε να σχεδιάζει την δολοφονία αντιπάλων του. Όπως συγκεκριμένα αναφέρεται στο πόνημα του Μάζη, ο Ίων Δραγούμης «είχε σαφώς σχέση με την απόφαση της Μακεδονικής Άμυνας να θέσει ως στόχο της την εξόντωση κάποιων επικίνδυνων αντιπάλων της», ενώ υπογραμμίζεται επίσης ότι στα «Τετράδια του Ίλιντεν» ο Δραγούμης γράφει για έναν επικεφαλής βουλγαρικού στρατιωτικού σώματος, ονόματι Τσακαλάροφ, ότι «θα ξοδέψω χρήματα για την δολοφονία του· το ίδιο πρέπει να γίνει και για άλλους». Η ίδια μεθοδολογία δράσεως χρησιμοποιήθηκε από τον Ίωνα όταν μεταφέρθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στο Προξενείο της Κωνσταντινουπόλεως.

Φεύγοντας, όμως, από το πεδίο της δράσεως και περνώντας στο πεδίο των Ιδεών, Δραγούμη που έκανε φανερό τον θαυμασμό του για προσωπικότητες που σήμερα θα θεωρούνταν «φασίστες» ή «αντισημίτες» ή έστω «ρατσιστές», όπως ο Γκομπινώ ή ο Μωρίς Μπαρές, λίγο το γεγονός ότι έγκριτοι μελετητές θεωρούν την σκέψη του «την μόνη ολοκληρωμένη θεωρητική και πρακτική πολιτική πρόταση στην κατεύθυνση του φασισμού έως την δεκαετία του 30», ο Ίωνας Δραγούμης και πάλι αναδεικνύεται ως μία μορφή που οι σύγχρονοι πολιτικάντηδες θα έριχναν στο πυρ το εξώτερο. Ένας Χρυσαυγίτης της εποχής του.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ίων Δραγούμης ήταν φλογερός θιασώτης της Μεγάλης Ιδέας και φανατικός Εθνικιστής. Το πλαίσιο των Ιδεών του περιγράφεται πανέμορφα από τον ίδιο στο Ημερολόγιό του:

«Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»

Η ημερομηνία της καταχώρησης αυτής στο Ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου του 1919, έναν μόλις χρόνο πριν από τον θάνατό του, απαντά και σε κάποιους μελετητές που κάνουν λόγο για «ιδεολογική στροφή» του Ίωνα Δραγούμη, επειδή μαζί με βιβλία του Νίτσε, του Μπαρές και του Γκομπινώ στην βιβλιοθήκη του βρέθηκαν επίσης έργα του Κροπότκιν και του Μπακούνιν. Η «ιδεολογική στροφή» αυτή βρίσκεται μονάχα στην άγνοια των μελετητών περί του «Τι εστί Εθνικισμός», αλλά και στο τι συνιστούσαν κάποτε τα αντίπαλα ρεύματα σκέψεως πριν συγχωνευτούν σε έναν άκριτο αντεθνισμό της Νέας Τάξης Πραγμάτων, γιατί άστοχο είναι να συγχέουμε τον επαναστάτη Μπακούνιν, που άφησε την αριστοκρατική καταγωγή και τις προοπτικές για να καταλήξει σε φυλακές και εξορίες, είτε με τα τσογλάνια των Εξαρχείων ή με τους εκατομμυριούχους υπουργούς «επαναστάτες».

Μάλιστα, όπως έχει αναδειχθεί σε άρθρο της ιστοσελίδος της «Χρυσής Αυγής»στον Ίωνα Δραγούμη, επ’ ευκαιρίας του έργου του «Όσοι Ζωντανοί», «ομολόγησε» την «ανθρώπινή του πίστη» ως «τετρακάθαρα Εθνικιστής» ο μεγάλος Άγγελος Σικελιανός. Αυτό, βεβαίως, δεν θα πρέπει να προκαλεί καμμία έκπληξη, αφού όπως παραδέχεται ακόμα και ο Μάζης οι περισσότεροι εκ των διανοούμενων εκείνης της εποχής διακατέχονταν από Εθνικιστικές Ιδέες. Αυτό σε πλήρη αντιδιαστολή με το μόνιμο «επιχείρημα» των φιλελεύθερων και των μαρξιστών ότι οι Εθνικιστές είναι «αμόρφωτοι» κι «αγράμματοι». Η πραγματικότητα είναι ότι η Εθνικιστική Ιδεολογία έχει τόσο απροσμέτρητο βάθος και τόσες «απάτητες» κορυφογραμμές που καθιστούν κατανοήσιμη την αδυναμία των υλιστών, μαρξιστών και φιλελεύθερων, να την κατανοήσουν πραγματικά. Πέρα, όμως, από το βάθος και τις κορυφογραμμές είναι και η μελωδία, το μεταφυσικό κάλεσμα του Έθνους που δεν μπορούν να ακούσουν, με αποτέλεσμα να μας μισούν για αυτήν τους την μειονεξία. “Και εκείνους που τους είδαν να χορεύουν, τους πέρασαν για τρελούς, εκείνοι που δεν μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική”, όπως έγραφε ο μεγάλος φιλόσοφος, Φρειδερίκος Νίτσε.

Ανατολική Ομοσπονδία και «ελληνοτουρκική φιλία»

Ένα σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι οι απόψεις του Δραγούμη περί της λεγόμενης «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας». Ο λόγος που αξίζει ξεχωριστής αναφοράς η εν λόγω ιδέα είναι ελέω της χρήσης της, τόσο από τον Μάζη, όσο και από διάφορα γκρουπούσκουλα του λεγόμενου «χώρου», προκειμένου να επιτευχθεί η αποσύνδεση του Ίωνος Δραγούμη από τους Εθνικιστές. Ο μεν Μάζης έχει ως σκοπιμότητα τον εξωραϊσμό του Δραγούμη ή μάλλον την «κάθαρσή» από την επαφή με τους Εθνικιστές, που βρίσκονται εκτός συστήματος. Οι δε του «χώρου» απλώς και μόνο επειδή είναι φαιδροί και κομπλεξικοί.

Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι η ιδέα του Δραγούμη δεν συνιστά σε καμία περίπτωση «στροφή» από την Μεγάλη Ιδέα, παρά μόνο σκέψεις περί της τακτικής της επιτεύξεώς της. Η ιδέα αυτή αναπτύχθηκε την εποχή ο Δραγούμης οργάνωνε τους Έλληνες στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία μας και ως σύνοψή του μπορούμε να παραθέσουμε το εξής: «Αντί το ελληνικό κράτος να επεκτείνεται συνεχώς αποσπώντας υπό οθωμανική κυριαρχία εδάφη, όπως προέβλεπε η Μεγάλη Ιδέα στην αρχική της σύλληψη, θα μπορούσε, σε πρώτο στάδιο, να δημιουργηθούν ημιανεξάρτητα κράτη με κατά βάση ελληνικούς πληθυσμούς, τα οποία, εν ευθέτω χρόνω, όταν θα είχαν ωριμάσει οι συνθήκες, να ενωθούν». Μάλιστα, κάτι τέτοιο ξεκαθάριζε ο Ίωνας και σε μια επιστολή του προς τον Χαρίση Βαμβακά στις 26 Ιουλίου 1913, όπου πρότεινε να γίνει η Θράκη ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την Ανδριανούπολη. Έτσι θα μπορούσε να αποτραπούν και ενδεχόμενες μελλοντικές βουλγαρικές βλέψεις στην περιοχή.

Αυτό που πολλοί βλέπουν ως παραδοξότητα, λοιπόν, στις ιδέες του Δραγούμη, είναι απλώς τακτικοί υπολογισμοί και ασκήσεις επί χάρτου με βάση τον ίδιο στρατηγικό στόχο: την επίτευξη της Μεγάλης Ιδέας.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει πέρα από τα σάλια και τα μελάνια των «σοφών» ο ίδιος στο «Όσοι Ζωντανοί» για το ζήτημα: «Το ιδανικό του φίλου του Αλέξη, που με απεριόριστη περιφρόνηση έβλεπε την αρνητική πολιτική των μικροπολιτικών του μικρού κράτους και δεν επρόσμενε καλό από την Αθήνα, ήταν η ανατολική αυτοκρατορία με όλα τα έθνη μέσα της και τη διοίκηση στα χέρια των Ελλήνων» . Όμως ο «Αλέξης», ο Ήρωας του «Όσοι Ζωντανοί», «έβλεπε κάτι τι μπερδεμένο και αόριστο στις οπτασίες του συντρόφου του, μα δεν του ερχόταν πάντα να τις συζήτηση, γιατί η προφητική διάθεση του φίλου του ήταν μαγικά όμορφη» . Εν τέλει η συγκεκριμένη εξιστόρηση καταλήγει ως εξής: «Ως πότε θα μας λέτε· μην κουνιέστε, μην ετοιμάζεστε, δεν έχομε στρατό, μη γεννάτε ζητήματα; Φοβάστε τον πόλεμο; Αλλά μακάρι να γινόταν. Αν το έθνος οργανωμένο σ’ έναν πόλεμο βοηθήση το κράτος, και θα το κάμωμε να βοηθήση, θα επιβάλωμε το πρόγραμμά μας εδώ στην Τουρκία σύντομα και σίγουρα».

Η δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη

Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!

Ως γνωστόν, στις 31 Ιουλίου του 1920 στο κέντρο των Αθηνών ένα παρακρατικό απόσπασμα βενιζελικών δολοφόνησε τον Ίωνα Δραγούμη στο κέντρο των Αθηνών.

Ο Δραγούμης, παρά τις εκκλήσεις των δικών του ανθρώπων, είχε κατέβει στο κέντρο, προκειμένου να συγγράψει και να δημοσιεύσει ένα άρθρο καταδίκης για την απόπειρα κατά του Βενιζέλου. Συνελήφθη, όμως, κακοποιήθηκε και οδηγήθηκε στο στρατηγείο των βενιζελιών, εμπρός στον αρχηγό τους, Γύπαρη.

Ένα απόσπασμα ξεκίνησε, προκειμένου να τον συνοδεύσει στον στρατιωτικό διοικητή της πρωτεύουσας. Όπως αναφέρει ο Μάζης στο βιβλίο του, στηριζόμενος σε πηγές και μαρτυρίες της εποχής, ένας λοχίας έτρεξε από το στρατηγείο να προλάβει το απόσπασμα και όταν τους πρόλαβε τον έστησαν ενώπιόν τους και τον εκτέλεσαν.

Παρά τις διαβεβαιώσεις του Βενιζέλου, ουδείς καταδικάστηκε για το συγκεκριμένο έγκλημα που έγινε ενώπιον μαρτύρων στο κέντρο των Αθηνών. Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά, «ήταν σαν να πέθανε από έμφραγμα». Αναψηλαφώντας εκ των υστέρων την υπόθεση, ο Μάζης αφήνει την υπόνοια ότι ο μόνος που είχε το κίνητρο, την ισχύ, αλλά και παρουσία εκείνη την ώρα στο στρατηγείο του Γύπαρη, ήταν ο επιφανής βενιζελικός Εμμανουήλ Μπενάκης.

Το κίνητρο του Μπενάκη ήταν η ερωτική σχέση που είχε συνάψει ο Δραγούμης με την κόρη του Πηνελόπη Δέλτα, η οποία είχε επιδράσει εξαιρετικά αρνητικά στον γάμο της. Την ισχύ του την αντλούσε από την τεράστια περιουσία του, το γεγονός ότι ήταν σημαίνων πολιτικό πρόσωπο και ένας εκ των βασικών χρηματοδοτών του Βενιζέλου, ενώ η παρουσία του στο στρατηγείο συνοδεύτηκε από τηλεφωνικές κλήσεις που έκανε πριν από την εσπευσμένη αποστολή του λοχία να προλάβει το απόσπασμα, ώστε να εκτελεστεί ο Δραγούμης.

Την ηθική αυτουργία από τον Μπενάκη στην δολοφονία Δραγούμη είχε υποστηρίξει το 1935 ενώπιον Στρατοδικείου ο Γύπαρης, όμως ο Μπενάκης είχε αποβιώσει από το 1929, οπότε δεν μπορούσε να διωχθεί. Άλλωστε είχε αθωωθεί από την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας, αφού τις κρίσιμες ώρες της δίκης για την δολοφονίας Δραγούμη ουδείς ήταν διατεθειμένος να μιλήσει.

Και εδώ αξίζει να κάνουμε έναν παραλληλισμό. Ο παρανοϊκός διώκτης των Εθνικιστών, Αντώνης Σαμαράς, είναι γιος της Λένας Ζάννα-Σαμαρά, εγγονής του Στέφανου και της Πηνελόπης Δέλτα από την κόρη τους, τη Βιργινία (η οποία παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Ζάννα, μετέπειτα υπουργό επί Βενιζέλου). Κοινώς, ο Σαμαράς είναι δισέγγονο του Εμμανουήλ Μπενάκη, ο οποίος φέρεται να έδωσε την εντολή για την δολοφονία του πατρός του Ελληνικού Εθνικισμού, Ίωνος Δραγούμη. Αυτό, προκειμένου να καταδείξουμε μία περίεργη σύμπτωση της Ιστορίας, που μπορεί να αναχθεί μέχρι και σε… παραφυσικό επίπεδο.

Αξίζει, απερχόμενοι από την οικογένεια Μπενάκη και επανερχόμενοι στον Ίωνα Δραγούμη να κλείσουμε αυτή την αναφορά με τα λόγια του Α. Χριστοδουλάκη, στρατιώτη που συμμετείχε στην εκτέλεση του Ι. Δραγούμη, σχετικά με τις τελευταίες του στιγμές, όπου αναδεικνύεται το μεγαλείο του ανδρός:

«Άλλοι μας βάλανε… Δεν είπε λέξη (ο Δραγούμης). Στη θέση του σπασμένου μονόκλ έβαλε ένα άλλο. Μας κοίταγε στα μάτια και περίμενε. Πυροβολήσαμε, όταν ο λοχίας μας απείλησε ότι θα μας τουφεκίσει…»

Προφανώς, ο Ίωνας ως γνήσιος Υπεράνθρωπος, κατά τη θεωρία του λατρεμένου του Νίτσε, στις τελευταίες του στιγμές ήθελε να βλέπει καλύτερα τα ανθρωπάκια, που νόμιζαν ότι τον απειλούσαν. Έτσι αντικατέστησε το σπασμένο μονόκλ ώστε να δείχνει κομψός ακόμα και την ύστατη ώρα, αψηφώντας ακόμα και τον Θάνατο.

Αριστόδημος Νικολούδης

Από το 15ο τεύχος του περιοδικού Μαίανδρος που κυκλοφορεί

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/iwn-dragoumhs-asumbibastos-kai-bathutata-ethnikisths#ixzz4oP4An0h8

Η ομιλία του Μακαρίου στον ΟΗΕ που “άνοιξε την πόρτα” στον Αττίλα

Σαν σήμερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ γίνεται η ομιλία του “Εθνάρχη” Μακαρίου, ο οποίος ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για τον Αττίλα, την στρατιωτική εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο μας, που είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρών και αγνοούμενων. Ο Μακάριος ξεκινά ευχαριστώντας τους Άγγλους (που μέχρι πριν λίγο καιρό κατείχαν το νησί και κρεμούσαν τους Ήρωες της ΕΟΚΑ) και ακολούθως καλεί τους Τούρκους να εισβάλλουν στην Κύπρο. Χωρίς περαιτέρω σχόλια, σας παραθέτουμε το ιστορικό αυτό ντοκουμέντο της εθνοπροδοσίας.

Ομιλία Μακαρίου στο Σ. Ασφαλείας (19-7-1974)

“Θα ήθελα πρώτα να εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μου προς τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, για το έντονο ενδιαφέρον τους ως προς την κρίσιμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα, που οργάνωσε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας και που υλοποίησαν οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν και διοικούν την κυπριακή εθνοφρουρά.

Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στο Συμβούλιο Ασφαλείας για τη συμφωνία του να αναβάλει τη συνεδρίαση αυτή μέχρι την άφιξή μου, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να παρουσιασθώ ενώπιόν του και να αναφερθώ στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα της Κύπρου.

Τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, από την περασμένη Δευτέρα το πρωί, είναι μία πραγματική τραγωδία. Το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας παραβίασε κατάφωρα την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Χωρίς ίχνος σεβασμού για τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού, χωρίς ίχνος σεβασμού για την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Κύπρου, η ελληνική χούντα επεξέτεινε τη δικτατορία στο κυπριακό έδαφος. Είναι γεγονός, ότι εδώ και λίγο καιρό η πρόθεσή τους είχε γίνει φανερή. Ο κυπριακός λαός είχε την αίσθηση, εδώ και πολύ καιρό, ότι ετοιμαζόταν πραξικόπημα από την ελληνική χούντα, και η αίσθηση αυτή έγινε ακόμα εντονότερη τις τελευταίες εβδομάδες, όταν η τρομοκρατική οργάνωση “ΕΟΚΑ Β”, υποκινούμενη από την Αθήνα, πολλαπλασίασε τις βιαιότητές της.

Ανέκαθεν γνώριζα, ότι η παράνομη αυτή οργάνωση είχε τις ρίζες και τις πηγές ανεφοδιασμού της στην Αθήνα. Εδώ και καιρό αντιλήφθηκα, ότι οι Έλληνες, που υπηρετούσαν και διοικούσαν την εθνοφρουρά, στρατολογούσαν μέλη της οργάνωσης αυτής και την υποστήριζαν με διάφορους τρόπους, μέχρι που τη βοηθούσαν να έχει πρόσβαση στις αποθήκες πυρομαχικών της εθνοφρουράς. Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί έκαναν ανοικτή προπαγάνδα υπέρ της παράνομης αυτής οργάνωσης, και μετέτρεψαν την εθνοφρουρά, από κρατικό όργανο, σε όργανο ανατροπής της εξουσίας.

Κάθε φορά που, κατά καιρούς, παραπονέθηκα στην Αθήνα για την ανάρμοστη συμπεριφορά των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς, η απάντηση ήταν ότι, εάν παρουσίαζα ισχυρές αποδείξεις, οι ένοχοι θα ανακαλούντο στην Ελλάδα. Από την όλη στάση της μου δημιουργήθηκε η ορθή εντύπωση, ότι η μόνιμη απάντησή της αποτελούσε προσποίηση αθωότητας. Εδώ και λίγες ημέρες έφθασαν έγγραφα στα χέρια της αστυνομίας, που αποδεικνύουν σαφέστατα, ότι η “ΕΟΚΑ Β” δεν ήταν παρά παράρτημα του καθεστώτος των Αθηνών.

Η κυβέρνηση των Αθηνών χορηγούσε οικονομική βοήθεια για τη συντήρηση της οργάνωσης, και τής έδινε λεπτομερείς οδηγίες για τις δραστηριότητές της. Θεώρησα αναγκαίο να στείλω μία επιστολή στον πρόεδρο της Ελλάδας, στρατηγό Γκιζίκη, ζητώντας του να δώσει εντολή για την κατάπαυση της βίας και της αιματοχυσίας και για τη διάλυση της “ΕΟΚΑ Β”. Επίσης, τού ζήτησα να ανακληθούν οι Έλληνες της κυπριακής εθνοφρουράς, προσθέτοντας ότι σκοπεύω να μειώσω την αριθμητική δύναμη του σώματος αυτού και να το μεταφέρω σε κρατικό όργανο. Είχα την εντύπωση, ότι το καθεστώς των Αθηνών δεν επιθυμούσε τη μείωση των μελών της εθνοφρουράς, ούτε, βέβαια, την απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών.

Ακολούθως, με επισκέφθηκε ο Έλληνας πρεσβευτής στην Κύπρο, κατόπιν εντολής της κυβερνήσεώς του, για να μού εξηγήσει, ότι η αριθμητική μείωση των μελών της εθνοφρουράς ή η αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών θα οδηγούσαν στην εξασθένιση της κυπριακής άμυνας, σε περίπτωση τουρκικού κινδύνου. Αυτό το επιχείρημα, παρόλο που φαινόταν λογικό, δεν ήταν καθόλου πειστικό, διότι γνώριζα, ότι πίσω από αυτό εκρύβοντο άλλα συμφέροντα. Απάντησα ότι, όπως έδειχναν να εξελίσσονται τα πράγματα, θεωρούσα τον τουρκικό κίνδυνο πιο ασήμαντο από τον ελληνικό. Και, όπως αποδείχθηκε, οι φόβοι μου ήσαν δικαιολογημένοι.

Το Σάββατο, 13 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συνάντηση υπό την προεδρία του στρατηγού Γκιζίκη, η οποία διήρκεσε πολλές ώρες. Παρόντες ήσαν ο Έλληνας διοικητής των ενόπλων δυνάμεων, ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Κύπρο, ο διοικητής της Εθνοφρουράς και άλλοι αξιωματούχοι. Σκοπός της συνάντησης αυτής ήταν να συζητηθεί το περιεχόμενο της επιστολής μου.

Το σχετικό ανακοινωθέν, που εξεδόθη στο τέλος της συνάντησης, ανέφερε ότι η συνάντηση θα επαναληφθεί στις 15 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα. Αυτή η αναφορά ήταν παραπλανητική. Διότι, ενώ τη Δευτέρα περίμενα την απάντηση στην επιστολή μου, η απάντηση που ήρθε ήταν το πραξικόπημα.

Την ημέρα εκείνη επέστρεψα από την εξοχική μου κατοικία στο βουνό Τρόοδος, όπου βρισκόμουν το Σαββατοκύριακο, και στις 8:00 π.μ. έφθασα στο γραφείο μου, στο προεδρικό μέγαρο. Μισή ώρα αργότερα υποδέχθηκα στην αίθουσα δεξιώσεων μία ομάδα αγοριών και κοριτσιών, μελών της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας Καίρου, που είχαν έρθει στην Κύπρο ως προσκεκλημένοι μου, για λίγες ημέρες. Καλά-καλά δεν πρόλαβα να τους καλωσορίσω, όταν ακούσθηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι πυροβολισμοί πολλαπλασιάσθηκαν, και ένα μέλος της προεδρικής φρουράς με πληροφόρησε ότι τεθωρακισμένα άρματα και οχήματα είχαν περάσει την έξω πύλη και βρίσκοντο ήδη στο προαύλιο του προεδρικού μεγάρου, που εσείετο από τους βομβαρδισμούς. Σύντομα η κατάσταση έγινε κρίσιμη. Προσπάθησα να συνδεθώ τηλεφωνικά με το κτίριο της Κυπριακής Ραδιοφωνίας, για να στείλω ειδική ανακοίνωση ότι γινόταν επίθεση στο προεδρικό μέγαρο, αλλά αντιλήφθηκα ότι οι τηλεφωνικές γραμμές είχαν διακοπεί. 

Οι πυροβολισμοί αυξάνοντο συνεχώς. Νομίζω, ότι σώθηκα ως εκ θαύματος της θείας πρόνοιας. Όταν πλέον βρέθηκα στην περιοχή της Πάφου, απέστειλα ραδιοφωνικό μήνυμα στο λαό από έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, πληροφορώντας τον ότι είμαι ζωντανός και ότι θα αγωνισθώ μαζί του ενάντια στη δικτατορία, που προσπαθεί να επιβάλει το ελληνικό καθεστώς.

Δεν σκοπεύω να απασχολήσω περισσότερο τα αξιότιμα μέλη του Συμβουλίου με την προσωπική μου περιπέτεια. Απλώς θα ήθελα να προσθέσω, ότι τη δεύτερη ημέρα της ένοπλης επίθεσης τα τεθωρακισμένα κατευθύνθηκαν προς την Πάφο, ενώ ταυτόχρονα ένα μικρό πολεμικό πλοίο της εθνοφρουράς άρχισε να βομβαρδίζει τη μητρόπολη της Πάφου, όπου έμενα. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, θεώρησα φρονιμότερο να εγκαταλείψω την Κύπρο, παρά να πέσω στα χέρια της ελληνικής χούντας.

Είμαι ευγνώμων στη βρεττανική κυβέρνηση, που μού χορήγησε ελικόπτερο, το οποίο με μετέφερε από την Πάφο στις βρεττανικές βάσεις, και αεροπλάνο από τις βάσεις στο Λονδίνο, μέσω Μάλτας. Είμαι επίσης ευγνώμων στον ειδικό αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα και στο διοικητή των ειδικών ειρηνευτικών δυνάμεων του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, για το ενδιαφέρον που έδειξαν για την ασφάλειά μου. Η παρουσία μου στην αίθουσα αυτή κατέστη δυνατή χάρις στη βοήθεια της βρεττανικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων του Γενικού Γραμματέα, δρος Βαλντχάιμ. Το ενδιαφέρον τους για το άτομό μου, και για την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος, με συγκινεί ως τα μύχια της ψυχής μου.

Δεν γνωρίζω ακόμα όλες τις λεπτομέρειες της κρίσης, που δημιούργησε η ελληνική στρατιωτική κυβέρνηση στην Κύπρο. Φοβούμαι, ότι ο αριθμός των νεκρών είναι μεγάλος και οι υλικές φθορές ανυπολόγιστες. Ωστόσο, πρωταρχικό μας μέλημα, τη στιγμή αυτή, είναι να δοθεί ένα τέλος στην τραγωδία.

Όταν έφθασα στο Λονδίνο, πληροφορήθηκα το περιεχόμενο της ομιλίας του εκπροσώπου της ελληνικής χούντας στα Ηνωμένα Έθνη. Εξεπλάγην, με τον τρόπο που προσπαθούν να εξαπατήσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Χωρίς καν να κοκκινίζει από ντροπή, η ελληνική χούντα προσπαθεί να απλοποιήσει την κατάσταση, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει ανάμειξη στην ένοπλη επίθεση και ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποτελούν ενδοκοινοτική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι, που πιστεύουν τους ισχυρισμούς αυτούς. Το πραξικόπημα δεν έγινε υπό συνθήκες τέτοιες, που να το καθιστούν εσωτερικό ελληνοκυπριακό ζήτημα. Πρόκειται σαφώς για εισβολή εκ των έξω, μαζί με κατάφωρη παραβίαση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Κύπρου. Το λεγόμενο πραξικόπημα είναι δημιούργημα των Ελλήνων αξιωματικών, που αποτελούν και διοικούν την εθνοφρουρά. Πρέπει, επίσης, να τονίσω το ότι η ελληνική δύναμη, που αποτελείται από 950 αξιωματικούς και στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκονται στην Κύπρο δυνάμει της Συνθήκης Συμμαχίας, διεδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο στην επιθετική αυτή υπόθεση κατά της Κύπρου. Η κατάληψη του αεροδρομίου έγινε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης, που έχει το στρατόπεδό της κοντά στο αεροδρόμιο. 

Αρκεί να πούμε στο σημείο αυτό, πως ορισμένες φωτογραφίες, που δημοσίευσε ο παγκόσμιος τύπος, έδειχναν τεθωρακισμένα που ανήκουν στην ελληνική δύναμη. Από την άλλη πλευρά, Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούσαν στην εθνοφρουρά, διηύθυναν τις επιχειρήσεις. Στις επιχειρήσεις αυτές στρατολογούσαν μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης “ΕΟΚΑ Β”, τα οποία εξόπλιζαν με όπλα της εθνοφρουράς.

Εάν δεχθούμε πως δεν είχαν ανάμειξη οι Έλληνες αξιωματικοί της εθνοφρουράς, τότε πώς εξηγείται το γεγονός ότι μεταξύ των νεκρών υπήρχαν και Έλληνες αξιωματικοί, που η σορός τους μεταφέρθηκε και κηδεύθηκε στην Ελλάδα; Εάν δεχθούμε πως το πραξικόπημα δεν έγινε από Έλληνες αξιωματικούς, πώς εξηγούνται οι νυκτερινές πτήσεις των ελληνικών αεροσκαφών, που μετέφεραν στην Κύπρο προσωπικό με πολιτικά και επέστρεφαν με νεκρούς και πληγωμένους; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι το πραξικόπημα οργανώθηκε από την ελληνική χούντα και εκτελέστηκε από αξιωματικούς και στρατιώτες της ελληνικής δύναμης στην Κύπρο. Άλλωστε, όλος ο παγκόσμιος τύπος περιέγραψε το πραξικόπημα ακριβώς έτσι.

Το πραξικόπημα προκάλεσε μεγάλη αιματοχυσία και αφαίρεσε τη ζωή πολλών ανθρώπων. Αντιμετωπίσθηκε με την αποφασιστική αντίσταση των νομίμων δυνάμεων ασφαλείας και του ελληνοκυπριακού λαού. Μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι η αντίσταση και η αντίδραση του ελληνοκυπριακού λαού ενάντια στους συνωμότες θα συνεχισθεί, μέχρι να αποκατασταθούν η ελευθερία και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ο κυπριακός λαός ποτέ δεν θα υποκύψει στη δικτατορία, ακόμα κι αν, προς το παρόν, υπερισχύει η βάρβαρη βία των τεθωρακισμένων.

Μετά το πραξικόπημα, οι πράκτορες του ελληνικού καθεστώτος στην Κύπρο διόρισαν πρόεδρο έναν πασίγνωστο κακοποιό, το Νίκο Σαμψών, ο οποίος, με τη σειρά του, διόρισε υπουργούς γνωστά κακοποιά στοιχεία και οπαδούς της τρομοκρατικής οργάνωσης “ΕΟΚΑ Β”.

Μπορεί να ισχυρίζονται μερικοί ότι όσα συνέβησαν στην Κύπρο αποτελούν επανάσταση, και ότι η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε με βάση τον επαναστατικό νόμο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν υπήρξε επανάσταση στην Κύπρο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί εσωτερική υπόθεση. Υπήρξε εισβολή, που παραβίασε την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κυπριακής ΔημοκρατίαςΚαι η εισβολή συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν Έλληνες αξιωματικοί στην Κύπρο. Οι συνέπειες της εισβολής αυτής θα είναι καταλυτικές για την Κύπρο, εάν δεν επανέλθουμε στη συνταγματική ομαλότητα και εάν δεν αποκατασταθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.

Με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης, το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας ανακοίνωσε χθες τη βαθμιαία αντικατάσταση των Ελλήνων αξιωματικών της εθνοφρουράς.

Το θέμα, όμως, δεν είναι η αντικατάστασή τους, αλλά η αποχώρησή τους. Η κίνηση αντικατάστασής τους σημαίνει παραδοχή, ότι οι Έλληνες αξιωματικοί, που υπηρετούν τώρα στην εθνοφρουρά, είναι οι ίδιοι με ‘κείνους που έκαναν το πραξικόπημα. Όμως οι αξιωματικοί αυτοί δεν ενήργησαν με δική τους πρωτοβουλία, αλλά κατόπιν εντολής των Αθηνών, και η αντικατάστασή τους θα γίνει πάλι με εντολή της ελληνικής κυβέρνησης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η εθνοφρουρά θα παραμείνει για πάντα όργανο του ελληνικού στρατιωτικού καθεστώτος.

Είμαι βέβαιος, ότι τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας αντιλαμβάνονται το τέχνασμα αυτό.

Μπορεί να λεχθεί, πως η κυπριακή κυβέρνηση ήταν αυτή που ζήτησε από τους Έλληνες αξιωματικούς να επανδρώσουν την εθνοφρουρά. Μετά λύπης μου ομολογώ, ότι ήταν λάθος μου να τους εμπιστευθώ τόσο πολύ, διότι έκαναν κατάχρηση της εμπιστοσύνης μου αυτής και, αντί να βοηθήσουν στην προάσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, έγιναν οι ίδιοι εισβολείς.

Επί μακρό χρονικό διάστημα διεξήχθησαν συνομιλίες μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με σκοπό την εξεύρεση ειρηνικής λύσης για το Κυπριακό, πράγμα που επανειλημμένως έχει απασχολήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας και την ολομέλεια των Ηνωμένων Εθνών. Ο αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα και δύο συνταγματολόγοι από την Ελλάδα και την Τουρκία παρακολούθησαν τις συνομιλίες αυτές. Το Συμβούλιο Ασφαλείας δύο φορές το χρόνο ανανέωσε τη θητεία της ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο, εκφράζοντας κάθε φορά την ελπίδα του για τη σύντομη εξεύρεση λύσεως του προβλήματος. Δεν μπορούμε να πούμε, ότι μέχρι σήμερα σημειώθηκε ικανοποιητική πρόοδος στις συνομιλίες. Πώς μπορούσε, όμως, να υπάρξει πρόοδος, όταν η πολιτική της Αθήνας για την Κύπρο ήταν διπρόσωπη; Όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν συμφωνήσει, πως οι συνομιλίες διεξήγοντο με βάση την ανεξαρτησία. Το καθεστώς των Αθηνών συμφώνησε σ’ αυτό, και επανειλημμένα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωσε, ότι η θέση της Ελλάδας στο ζήτημα είναι σαφής.

Αν αυτό ήταν αλήθεια, γιατί τότε το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας δημιούργησε και υποστήριξε την τρομοκρατική οργάνωση “ΕΟΚΑ Β”, που είχε στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και της οποίας τα μέλη αυτοαποκαλούντο “ενωτικοί”;  

Στα στρατόπεδα της εθνοφρουράς, οι Έλληνες αξιωματικοί με κατηγορούσαν συνεχώς πως, ενώ η Ένωση ήταν δυνατή, εγώ υπονόμευα την πραγματοποίησή της. Έταν κάποιος τούς υπενθύμιζε πως η Ελλάδα είχε ξεκαθαρίσει τη θέση της πάνω σ’αυτό το θέμα, και ότι υποστήριζε την ανεξαρτησία, η απάντησή τους ήταν ότι δεν πρέπει να δίνει κανείς σημασία στα λόγια των διπλωματικών. Υπό τοιαύτας συνθήκας, πώς μπορούσαν οι συνομιλίες να φθάσουν σε θετικό αποτέλεσμα; Η διπρόσωπη πολιτική του ελληνικού καθεστώτος ήταν ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην πρόοδο των συνομιλιών.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, που επικρατούν στην Κύπρο, δεν δύναμαι να προβλέψω το μέλλον των συνομιλιών. Θα έλεγα, μάλλον, πως δεν υπάρχει μέλλον. Οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να επιτευχθεί δεν θα ήταν έγκυρη, διότι δεν υπάρχει εκλεγμένη ηγεσία για να χειρισθεί το θέμα. Το πραξικόπημα του στρατιωτικού καθεστώτος της Ελλάδας αποτελεί ανάσχεση της πορείας των συνομιλιών προς μία λύση. Επίσης, θα δημιουργήσει μία μόνιμη πηγή ανωμαλίας στην Κύπρο, οι συνέπειες της οποίας θα είναι βαθύτατες και μακρόχρονες, εάν επιτραπεί η κατάσταση αυτή να συνεχισθεί έστω και για βραχύ χρονικό διάστημα.

Καλώ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να τεθεί ένα τέλος στην αφύσικη αυτή κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το πραξικόπημα των Αθηνών.

Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει χρήση όλων των τρόπων και μέσων που διαθέτει, ώστε να αποκατασταθούν χωρίς καθυστέρηση η συνταγματική τάξη και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου.

Όπως ανέφερα ήδη, τα γεγονότα της Κύπρου δεν αποτελούν εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων. Αφορούν και επηρεάζουν και τους Τουρκοκυπρίους.

Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας αποτελεί εισβολή, και οι συνέπειές του πλήττουν ολόκληρο τον κυπριακό λαό, Έλληνες και Τούρκους.

Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εγκαταστήσει μία ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο. Η παρουσία της δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική υπό συνθήκες πραξικοπήματος. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς, που υπηρετούν στην κυπριακή εθνοφρουρά, και να θέσει τέλος στην εισβολή τους στην Κύπρο.

Πιστεύω, με όσα στοιχεία παρέθεσα ενώπιόν σας, να σάς έδωσα μία ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Δεν έχω ουδεμία αμφιβολία, πως μία αρμόζουσα απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα θέσει τέλος στην εισβολή, και θα αποκαταστήσει την παραβιασμένη ανεξαρτησία της Κύπρου και τα δημοκρατικά δικαιώματα του κυπριακού λαού.” 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-omilia-tou-makariou-ston-ohe-pou-anoije-thn-porta-ston-attila#ixzz4nG0ZSvdh

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις Κάννες: Βράβευσαν προπαγανδιστική ταινία τούρκου σκηνοθέτη που στοχοποιεί τον Λαϊκό Σύνδεσμο!

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις Κάννες: Βράβευσαν προπαγανδιστική ταινία τούρκου σκηνοθέτη που στοχοποιεί τον Λαϊκό Σύνδεσμο!

Το ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ «πουλάει» είναι κάτι το οποίο παραδέχονται και οι πλέον φανατικοί εχθροί της. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε να γίνεται αναφορά (άμεση ή έμμεση) σ’ αυτήν ακόμα και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Μετά την πρόσφατη αναφορά στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στην τελευταία εκδοχή των ταινιών περιπέτειας Τζέισον Μπορν (οι σκηνές με τον Μαίανδρο, το Κομματικό Λάβαρο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, είναι χαρακτηριστικές), τώρα έχουμε ένα νέο κρούσμα. Αυτή την φορά, βεβαίως, τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει ο σκηνοθέτης είναι σαφώς ξεκάθαρα αρνητικά. Για να μπούμε, όμως, «στο ψητό» και ας δούμε τι έγραψε σχετικά μ’ αυτήν την ταινία ο γνωστός κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Δανίκας στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος»:

“Απίστευτο κι όμως εντελώς αληθινό. Ο περίπου «σωσίας» του Ηλία Κασιδιάρη καθώς και η «Χρυσή Αυγή», οι πρωταγωνιστές της σημερινής, πρωινής προβολής μιας δραματικής ιστορίας με τίτλο «Aus Dem Nichts» του Φατίχ Ακίν!

Με αποτέλεσμα την τελευταία στιγμή να ανάψει μικρή σπίθα, απρόβλεπτης έκπληξης. Λίγο πριν πέσουν τα ρολά των προβολών για τις ταινίες που θα διεκδικήσουν τον Χρυσό Φοίνικα! Πράγμα που σημαίνει ότι τίποτα δεν αποκλείεται. Γιατί αυτή η ιστορία του Τουρκογερμανού Φατίχ Ακίν μπορεί να καταφέρει να «κλέψει» κάποιο βραβείο!

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Ο Γιάννης Οικονομίδης, πασίγνωστος σκηνοθέτης κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου («Στέλλα κοιμήσου») υποδύεται, ας πούμε, τον Ηλία Κασιδιάρη. Που καταφθάνει στο Αμβούργο, προσέρχεται ως μάρτυρας υπεράσπισης νεανικού ζεύγους Γερμανών νεοναζί και  δηλώνει περίπου «τα παιδιά αποκλείεται να έβαλαν την βόμβα γιατί εκείνο το διάστημα είχαν καταλύσει στο ξενοδοχείο μου. Ορίστε και το βιβλίο επισκεπτών»!

Το δικαστήριο, βασιζόμενο σε αυτή τη μαρτυρία του Έλληνα Χρυσαυγίτη, αναγκάζεται να απαλλάξει τους δύο νεοναζί τρομοκράτες, λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων! Το τραγικό γεγονός αρχίζει όταν αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός τινάζει στον αέρα τα γραφεία ενός Γερμανού πολίτη, τουρκικής καταγωγής. Με αποτέλεσμα αυτός και ο εξάχρονος γιος του να γίνουν κομμάτια!

Η μητέρα, εντελώς ξανθιά Γερμανίδα, τρελαίνεται από την αφόρητη οδύνη. Η ιστορία καταλήγει στο δικαστήριο και την απαλλαγή των δύο νεοναζί. Έτσι, εκείνη αποφασίζει να εκδικηθεί. Καταφθάνει στην Αττική, κάπου στον Σχοινιά, εντοπίζει το τροχόσπιτο των δύο δολοφόνων. Παρακολουθεί τον… Κασιδιάρη (Γιάννη Οικονομίδη) και στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ετοιμάζει και αυτή αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Η συνέχεια και το φινάλε μπορεί να «τσακίσουν» τα νεύρα του θεατή! […]

Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της ιστορίας είναι η σχέση της με τη σημερινή πραγματικότητα. Από τις ελάχιστες ταινίες του επίσημου, διαγωνιστικού, προγράμματος που αναφέρονται στο σήμερα, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στα μεγάλα, καυτά, προβλήματα. Οι περισσότερες ταινίες που είδα είναι ερμητικά κλειστές «κατασκευές». Μερικές πολύ καλές. Όμως «κατασκευές»!

Ο Φατίχ Ακίν αντιστρέφει τους όρους της τρομοκρατίας. Και πολύ σωστά ενοχοποιεί την άνοδο του νεοναζισμού στη Γερμανία. Και μάλιστα τη συνδέει, υπογείως, με τη «Χρυσή Αυγή» της Ελλάδας! Για να δούμε. Μπας και την τελευταία στιγμή η «Χρυσή Αυγή» κερδίσει κάποιο μεγάλο βραβείο!”

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Α) Είναι φανερό ότι η ταινία αυτή («Από το τίποτα» η ελληνική μετάφρασή του) αποτελεί προϊόν αχαλίνωτης φαντασίας ενός τούρκου, ο οποίος βρήκε τρόπο να εκφράσει τα ανθελληνικά του αισθήματα ακολουθώντας την πεπατημένη: καταγγελία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και του Εθνικισμού γενικότερα. Οι «κακοί» είναι πάντοτε οι γηγενείς κάτοικοι, είτε αυτοί είναι Έλληνες είτε Γερμανοί, με τους «καλούς» να βρίσκονται (επίσης πάντοτε) στους τούρκους. Πολύ πρωτότυπο… Ο «τουρκογερμανός» σκηνοθέτης Ακίν σκέπτεται και φέρεται σύμφωνα με αυτό που το οποίο εθνοτικά είναι, δηλαδή ως τούρκος.

Β) Ο πρωταγωνιστής «κακός Έλληνας» της ταινίας Γιάννης Οικονομίδης είναι αυτός που, ως σκηνοθέτης, έχει γυρίσει τα κουλτουριάρικα… αριστουργήματα «ψυχή στο στόμα» και «το μικρό ψάρι», όπου οι απίστευτες βωμολοχίες, που ακούγονται σ’ αυτές στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς τους, θα έκαναν ακόμα και θαμώνες της τρούμπας να κοκκινίσουν από την ντροπή τους.

Γ) Το «στόρυ» της ταινίας την παραπέμπει άμεσα στο βραβείο του «χρυσού βατόμουρου» και εννοιολογικά παραπέμπει όντως στον τίτλο της, αφού «από το τίποτα» ο σκηνοθέτης θέλει να βγάλει από την μύγα ξύγκι. Την ώρα που η ισλαμική τρομοκρατία σαρώνει σ’ όλη την Ευρώπη (και στην Γερμανία), ο τούρκος σκηνοθέτης επαναλαμβάνει μια από τα ίδια, με βεβαιωμένη κατάληξη (εκτός από την παραπληροφόρηση) και το χασμουρητό…

Δ) Αλλά και το τελείωμα του Δανίκα δεν πάει πίσω. Ο φοβερός και τρομερός αυτός τύπος (ο οποίος αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε στο παρελθόν σύζυγος της Μαρίας Δαμανάκη, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό…), που είχε «θάψει» πριν από δέκα χρόνια με απύθμενο μίσος την ταινία «300» του Σνάιντερ, ως εθνικιστική και πολεμοχαρή, και κατήγγειλε την πρόσφατη ταινία διαστημικού τρόμου «Life» ότι τάσσεται κατά της… λαθρομετανάστευσης(!), δίνει και… πολιτικό μήνυμα στο τέλος της (ο Θεός να την κάνει) κριτικής του.

Τον διαβεβαιώνουμε, πάντως, πως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει κερδίσει πολλά μεγάλα βραβεία: Αυτά της συνέπειας απέναντι στις ιδέες της, της αντοχής στην ανέντιμη και παράνομη πολεμική εναντίον της, της ψυχραιμίας απέναντι στην προελαύνουσα βλακεία εχθρών και «φίλων» και φυσικά της Εκτίμησης, του Σεβασμού και της Αγάπης εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που βλέπουν στο πρόσωπό της ένα Γνήσιο Εθνικό και Λαϊκό Κίνημα ασυμβίβαστων ανθρώπων.

Το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι το πώς θα είναι η επόμενη κινηματογραφική αναφορά στο ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο που λέγεται ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Μιας, όμως, και η φαντασία κάποιων καλπάζει και οργιάζει δεν είναι και τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε από τώρα τι θα συμβεί…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-chrush-augh-stis-kannes-brabeusan-propagandistikh-tainia-tourkou-skhnothe#ixzz4iT33tAr4

Για ένα νέο Ελληνικό αύριο

Για ένα νέο Ελληνικό αύριο

Yπάλληλος ξένων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, νεοδημοκράτης, πρώην υπουργός και επίδοξος δελφίνος, αναφέρθηκε σε άρθρο του, στον πατριωτισμό της Χρυσής Αυγής, βάζοντας την λέξη «πατριωτισμός» σε εισαγωγικά, υπονοώντας, έτσι, ότι οι Εθνικιστές δεν είναι πατριώτες, αλλά οι Νεοδημοκράτες είναι.

Για τους Νεοδημοκράτες, το να ξεπουλάς τα αεροδρόμια και την διαχείριση του εναερίου χώρου σου στην Γερμανία, είναι «πατριωτικό», όπως και το να επιβάλλεις στους Έλληνες να πληρώνουν επιπλέον φόρους ως «πατριωτικό καθήκον» και «πατριωτικές» περικοπές στις πληρωμένες από τους ίδιους συντάξεις τους.

Η θέση της ΝΔ, με άλλα λόγια, είναι αυτή: «Δεν θα έπρεπε να ψηφίσετε τον Τσίπρα, γιατί εμείς θα είχαμε καλύτερο μνημόνιο, θα μπορούσατε να αγοράσετε περισσότερα τσιγάρα  και ο καφές σας θα στοίχιζε 7 λεπτά λιγότερο».

Ο πολίτης-ψηφοφόρος έχει αναπτύξει μια σχέση με την Πολιτική, εγωιστική και στρουθοκαμηλίζουσα. Στην πράξη, απολύτως βλαπτική. Με το σκεπτικό πως, μη πιστεύοντας σε πολιτικές ιδέες, και «κοιτάζοντας την δουλειά του» και τα συμφέροντά του, γίνεται πιο έξυπνος από αυτούς που πιστεύουν σε Ιδέες, ο πολίτης-ψηφοφόρος αρνείται να αντιληφθεί πως, μπορεί ο ίδιος να αδιαφορεί για την πολιτική, αλλά η πολιτική δεν αδιαφορεί για αυτόν.

Πηγή της ανησυχίας του πολίτη-ψηφοφόρου είναι οι παρέες, οι διασκεδάσεις του, τα προσωπικά του δράματα, ο τρόπος ζωής του (το «λάιφστάιλ»). Τα υπόλοιπα τα αντιμετωπίζει «χαλαρά». Δεν κουράζεται με πράγματα που χρειάζονται προσπάθεια για να τα καταλάβει, και που δεν του αποφέρουν όφελος στην τσέπη. Το πρόβλημά του ξεκινά όταν την σύνταξη του παππού αρχίζει να την ροκανίζει ο Τσίπρας κι ο Δένδιας, κι εκείνος έχει λιγότερα χρήματα για να παίξει με τα χόμπυ του. Κάποια στιγμή, η ροή των τριτοκοσμικών που δεν τον ενδιαφέρει,  γιατί αυτές είναι ιστορίες που λένε οι «φασίστες», θα έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί κάποιος αγαπημένος του. Και πάλι θα είναι «χαλαρός». Μέχρι να συμβεί στον ίδιο, θα κάνει την συνείδησή του να σωπάσει, βάζοντας αγγλικές και γαλλικές σημαίες στην φωτογραφία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Νεοέλληνας είναι ευτυχής γιατί το Μάντσεστερ είναι μακριά. Ο νους του έχει προγραμματιστεί από την προπαγάνδα που ασκείται δια των ΜΜΕ, ώστε  κίνδυνοι όπως η τουρκική απειλή στο Αιγαίο, να αντιμετωπίζονται ως ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ανησυχίες του περασμένου αιώνα, ξεπερασμένες πια, μέσα στο προοδευτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο. Κι αυτό γιατί, όσοι έζησαν την τουρκική αγριότητα έχουν πεθάνει χωρίς να διδάξουν στα εγγόνια τους την δική τους Ιστορία.

Γιατί οι γονείς πίστεψαν το παραμύθι πως η ζωή διαρκώς γίνεται «καλύτερη», δηλαδή πλουσιότερη και πιο οκνηρή. Γιατί οι σημερινοί «δημογέροντες» του δημοσίου βίου, είναι κακομαθημένα παράσιτα της γενιάς του Πολυτεχνείου, που δεν πολέμησαν για την Πατρίδα, και δεν είδαν ποτέ τους κάποιον να πεθαίνει στην μάχη. Γιατί οι αστοί έκαναν λεφτά από τα φακελάκια του ιδιωτικού τομέα και τις λαμογιές του Δημοσίου. Ο επιθανάτιος ρόγχος ενός λαού που αφέθηκε στην λατρεία της αργίας της σκέψης και της πράξης.

Τώρα όμως, το πελατειακό σύστημα, το δίχτυ προστασίας του Μεταπολιτευτικού καθεστώτος, ξεπλέκεται. Οι νέοι εκλεκτοί, οι πανεπιστημιακοί και οι εκατομμυριούχοι της Αριστεράς, από την Φωτίου και τον Σταθάκη ως τους Καρανίκες και τις Αχτσιόγλου, κατασκευάζουν τους νέους στρατούς ψηφοφόρων, τους υπαλλήλους των ΜΚΟ, δηλαδή την πλέμπα των διεθνών συμφερόντων. Είναι το νέο καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ, που θα υποστηριχθεί από τις εκατοντάδες χιλιάδες των νομιμοποιημένων εισβολέων. Μέχρι τότε, όμως, ώσπου να γίνει το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ πράξη, δυνάμεις της κοινωνίας ελευθερώνονται, ανοίγει ο δρόμος για την απεμπλοκή των συνειδήσεων, οι υλικές μάντρες πέφτουν. Μένει μόνο η πνευματική φραγή του φόβου απέναντι στην προοπτική να νιώσει ο Έλληνας τις δυνάμεις του, να σταθεί στα πόδια του και να περπατήσει με αυτοπεποίθηση προς το δικό του Αύριο.

Από αυτήν την ανοιχτή χαραμάδα, πέφτει η αχτίδα ελπίδας της Χρυσής Αυγής, για ένα νέο, Ελληνικό Αύριο. Αυτήν την μεταβατική εποχή έχουν καθήκον οι Έλληνες Εθνικιστές να αξιοποιήσουν για να πιστέψει ο Λαός μας πως υπάρχει ένας άλλος τρόπος –ο μοναδικός- οριστικής διεξόδου από την κρίση, αυτός της Χρυσής Αυγής, ο δρόμος της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Σε κινηματογραφική ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα με θέμα την Χρυσή Αυγή, ο δημοσκόπος Ηλίας Νικολακόπουλος αποκαλύπτει ότι «ναι μεν το λεγόμενο συνταγματικό τόξο καταδικάζει την διανομή τροφίμων και την αιμοδοσία σε Έλληνες, όμως το εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι σε μια πρόσφατη έρευνα αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε, το ποσοστό αποδοχής είναι πάνω από 20%. Ο ευρύτερος περίγυρος που ακούει την Χρυσή Αυγή είναι της τάξεως του 20-25%».

Και ο Συμεών Κεδίκογλου, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της εποχής ομολογεί πως «Η ελληνική κοινωνία ήταν στα όρια της. Η έκρηξη θα μπορούσε να έχει γίνει. Την αποτρέψαμε με τους σωστούς χειρισμούς», εννοώντας την σκευωρία της κυβέρνησης  Σαμαρά-Βενιζέλου κατά της Χρυσής Αυγής.

Οι ίδιοι οι πολιτικοί μας αντίπαλοι επιβεβαιώνουν ότι οι Ιδέες μας είναι πλειοψηφικές στην Ελληνική Κοινωνία. Στους Εθνικιστές μένει η ευθύνη να πραγματώσουν τους χειρότερους φόβους των πολιτικάντηδων, την μοναδική ελπίδα του Έθνους μας, την Νίκη της Χρυσής Αυγής.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/arthro-eirhnhs-dhmopoulou#ixzz4i5mrUOFL

Συγκέντρωση Τιμής και Μνήμης για τους τελευταίους υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης – Δευτέρα 29 Μαΐου, Πλατεία Μητροπόλεως, 20:00

Συγκέντρωση Τιμής και Μνήμης για τους τελευταίους υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης - Δευτέρα 29 Μαΐου, Πλατεία Μητροπόλεως, 20:00

Η Πόλις εάλω…“: Η κραυγή αυτή απλώθηκε σε κάθε άκρο της ελληνικής Πατρίδας. Για 400 χρόνια η σκιά της δουλείας κάλυψε την Ελλάδα.

Όπως όμως είπε ο Γέρος του Μοριά, το Γένος συνέχισε τον πόλεμο ενάντια στον βάρβαρο εισβολέα. Στρατός του ήταν οι κλέφτες στα βουνά. Κάστρα του η Μάνη και το Σούλι. Και βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Στη σκιά του αγάλματος του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου θα συγκεντρωθούν και φέτος οι Έλληνες Εθνικιστές για να αποτίσουν φόρο Τιμής στους τελευταίους υπερασπιστές της Πόλης και να δώσουν όρκο ότι θα συνεχίσουν τον Αγώνα για την απελευθέρωση της Πατρίδας μας.

Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών“. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προς τον Μωάμεθ Β΄

Δευτέρα 29 Μαΐου, Πλατεία Μητροπόλεως, 20:00 

Επιτροπή Εθνικής Μνήμης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/anoichth-sugkentrwsh-timhs-kai-mnhmhs-gia-tous-teleutaious-uperaspiste#ixzz4hyyww4r0

Δείχνοντας τον Ηγέτη

Δείχνοντας τον Ηγέτη

Υπάρχουν στιγμές που οι νύχτες μας είναι απρόσμενα μεγάλες και μελαγχολικές. Το σκοτάδι δείχνει περισσότερο πυκνό, με τον Ήλιο να έχει αποδράσει σε μέρη ονειρικά ή νοσταλγικά. Αυτές ακριβώς τις στιγμές είναι που δημιουργούνται, εύλογα ίσως, οι απορίες για το τι νόημα μπορεί να έχουν οι οραματισμοί των ρομαντικών που κυνηγούν τα αποκαλούμενα «ανέφικτα», όταν γύρω μας υπάρχει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Είναι δυνατόν να υπάρχει στ’ αλήθεια χώρος και χρόνος για τις χίμαιρες που δεν αγγίζουμε ποτέ, ενώ γύρω μας μαίνεται αφηνιασμένη η «επικαιρότητα»; Δεν αποτελεί πολυτέλεια η αναζήτηση του Απόλυτου, την ίδια στιγμή που πληθαίνουν οι άνθρωποι που «ζουν» στα παγκάκια και τα χαρτόκουτα; Και όμως… Για όλους Εκείνους που επιζητούν την ριζική αλλαγή του Κόσμου προς το Αληθινά Καλό, απόλυτη προτεραιότητα έχει το Σιδηρούν Όνειρό μας να πραγματοποιηθεί στο σύντομο βιολογικό πέρασμά μας από τα εγκόσμια. Και η λογική; Ο νόμος του εφικτού; Η αμείλικτη στατιστική αριθμών και πιθανοτήτων;

Αυτοί που θέτουν, τόσο πεζά αυτά τα ερωτήματα φαίνεται ότι λησμονούν πως η Ελληνική Ιστορία αποτελεί διαχρονικά μια μόνιμη αναφορά στο Ηρωισμό, σπονδή στο Απόλυτο και στο κυνήγι του. Από τον Λεωνίδα και τον Αλέξανδρο μέχρι τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, από τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη μέχρι τον Παύλο Μελά και τον Χρυσόστομο Σμύρνης, από τον Αυξεντίου και τον Παλληκαρίδη μέχρι τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολομό Σολομού, από τον κάθε «ανώνυμο» νεκρό για το Μεγαλείο της Αιωνίας Ελλάδος μέχρι τον Γιώργο Φουντούλη και τον Μανώλη Καπελώνη, το Έθνος των Ελλήνων και οι συνειδητοί εκφραστές του αναζητούν παντού και πάντοτε το άπιαστο, το αδύνατον, γιατί η πρόνοια της Φύσης, η αναζήτηση της Αληθινής Ευτυχίας, ο χωροχρόνος έχουν τάξει τους Έλληνες να προσπαθούν να κάνουν διάλογο με τον ίδιο τον Θεό. Η Ελληνική ψυχή δεν περιορίζεται, δεν τιθασεύεται, δεν υποδουλώνεται, δεν συμβιβάζεται, δεν χωράει σε αριθμούς και διαστάσεις. Φροντίζει να αφήνει το στίγμα της εσαεί. Ας παραδειγματιστούν, λοιπόν, απ’ αυτό οι σύγχρονοι συμπατριώτες μας. Να επιδιώκουν, δηλαδή, κι αυτοί να κοιτάνε ψηλά και να σημαδεύουν ακόμη ψηλότερα, να ονειρεύονται πράγματα και γεγονότα που τους ξεπερνούν, όπως η συνομιλία με το θείο και η συνάντηση-συνταύτιση με την Ευτυχία.

Επομένως, είναι απολύτως αναμενόμενο να ασφυκτιούμε στην σύγχρονη μίζερη πραγματικότητα του «συνταγματικού τόξου», της συνεχιζόμενης μνημονιακής κατοχής, του εθνομηδενισμού, της ψυχικής αλητείας και της εμπορευματοποίησης των αισθημάτων. Θεωρούμε ως μέγα σφάλμα το να αναζητούμε την νοηματοδότηση της ζωής μας σε έννοιες και τόπους άνυδρους, ξένους και εχθρικούς και να μην ανατρέχουμε στις ρέουσες και ζωογόνες πηγές του Αιώνιου Ελληνικού Τρόπου Ζωής. Στην Ελλάδα του σήμερα, η δυστυχία, η ανελευθερία και η υπαγωγή σε καθεστώς δουλείας ή ολοκληρωτικού ελέγχου έχουν μετονομαστεί σε «εποπτεία», ώστε το θύμα (ο Ελληνικός Λαός) να μην σοκάρεται στο άκουσμα της ωμής αλήθειας και να συνηθίζει σιγά-σιγά. Πάντοτε η Αλήθεια προκαλεί δυσφορία και θυμό σ’ αυτούς που συνήθισαν να ζουν με τα ψέματα… Μια Ελλάδα των Αξίων και των Αξιών δεν θα είχε θρονιάσει προσκυνημένους στις κεφαλές των λειτουργιών και των θεσμών της. Στο χέρι, όμως, όλων όσοι νιώθουν Σημαντικοί και Συνειδητοποιημένοι Έλληνες είναι να το αποδείξουν, παίρνοντας την Πατρίδα μας πίσω από τους νέους δυνάστες της και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους.

Η βύθιση στο μηδέν και στην απραξία, η εξοικείωση με την ασημαντότητα, ο καθαγιασμός της αδράνειας και του φιλοτομαρισμού, και αντιστοίχως η δαιμονοποίηση της δράσης και του συλλογικού συμφέροντος αποτελούν μια εντελώς ξένη, προς την ανόθευτη Ελληνική ιδιοσυγκρασία, ιδιότητα. Δεν ήρθαμε στον Κόσμο αυτόν ούτε «για να επιτύχουμε καλύτερα επιτόκια» ούτε «για να σταθεροποιήσουμε την ευρωζώνη». Ως ένα Έθνος και Λαός Πολεμιστών, Ποιητών και Φιλοσόφων, οφείλουμε στον εαυτό μας (και όχι μόνον) να θυμηθούμε το θείο χάρισμα να σημαδεύουμε ψηλά, εξακοντίζοντας την πρό(σ)κλησή μας στ’ αστέρια. Να στοχεύουμε ψηλά, σε απώτατα ύψη, εκεί που δεν το τολμούν ούτε οι Αετοί. Όσο κοιτάμε χαμηλά, θα στοχεύουμε ανάλογα και το πάτωμα θα είναι η «φιλοδοξία» μας, καθώς στο χώμα θα διαλυθούν και θα θαφτούν τα όνειρά μας και τα σχέδιά μας.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές οι Άξιοι Έλληνες έχουν την επιτακτική ανάγκη ενός ακόμη πιο Άξιου συμπατριώτη τους, που ως Ηγέτης τους θα συντάξει το όραμα και θα φέρει το ποθούμενο. Στον νου μου, λοιπόν, έρχονται οι στίχοι από το τραγούδι «Show me a Leader» των Alter Bridge: «Δείξε μου έναν Ηγέτη, ο οποίος δεν θα συμβιβαστεί. Δείξε μου έναν Ηγέτη, έτσι ώστε η ελπίδα ποτέ να μην πεθάνει. Δείξε μου έναν Ηγέτη που να γνωρίζει ποιο είναι το σωστό. Δείξε μου έναν Ηγέτη, έτσι ώστε η ελπίδα να επιζήσει. Χρειαζόμαστε έναν Ήρωα αυτή την φορά, ειδάλλως δεν θα επιβιώσουμε ποτέ».

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι συγκεκριμένοι στίχοι ταιριάζουν «γάντι» στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και τον Ηγέτη του Νίκο Μιχαλολιάκο. Ένας Ηγέτης, ο οποίος δεν συμβιβάστηκε ποτέ για τις ιδέες του, κράτησε επί δεκαετίες την ελπίδα ζωντανή, γνωρίζει ποιο είναι το σωστό και φερόμενος ως Ήρωας συνεχίζει να οδηγεί τους Συναγωνιστές του, στην μάχη της επιβίωσης για την Πατρίδα και τον Λαό. ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/deichnontas-ton-hgeth#ixzz4hyyBNmR4