Πολυτεχνείο – ο ξεφτισμένος μύθος [του Ηλία Κασιδιάρη]

Γράφει ο Ηλίας Κασιδιάρης

Το παρόν άρθρο έχει χαρακτήρα ιστορικό και όχι πολιτικό. Σκοπός μας η αναζήτηση της Αλήθειας για μία περίοδο που έχει παραδοθεί στη λήθη, στα ασύστολα ψεύδη και στην καθεστωτική προπαγάνδα.

Χρησιμοποιώ τον όρο «καθεστωτική», γιατί η λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου είναι σήμερα καθεστώς.
Σε αυτήν ανήκουν τα λαμόγια που διέλυσαν τη χώρα, τα οικονόμησαν χοντρά στις πλάτες του ελληνικού λαού και συνεχίζουν να παρασιτούν εις βάρος του από τα ανώτατα κλιμάκια της διεφθαρμένης εξουσίας.
Γνωρίζω εκ των προτέρων πως οι πολιτικοί αντίπαλοι του Λαϊκού Συνδέσμου θα χρησιμοποιήσουν το παρόν κείμενο για να με υβρίσουν προσωπικά και να συκοφαντήσουν το κόμμα που εκπροσωπώ. Παρακαλώ λοιπόν τις φυλλάδες και τα κανάλια που σκοπεύουν να ασκήσουν κακόβουλη κριτική, να δημοσιεύσουν παράλληλα ολόκληρο το άρθρο μου – όχι μόνο «πετσοκομμένα» αποσπάσματά του – όπως ορίζουν οι βασικοί κανόνες της δεοντολογίας.

Κάθε φορά που λέω μία λέξη σχετικά με τα τότε γεγονότα, αυτομάτως όλο το Σύστημα ξεσπά σε άναρθρες κραυγές: «προκλητικοί οι Χρυσαυγίτες, αμετανόητοι, χουντικοί, νοσταλγοί του παρελθόντος, πολιτικά φαντάσματα» και πάει λέγοντας. Άλλαξα γνώμη βλέποντας το δελτίο ειδήσεων του Star.

Αρχικά είχε ενδιαφέρον το υμνολόγιο του πιο συστημικού τηλεοπτικού σταθμού προς την ΚΝΕ. Δεν υπάρχει χειρότερος διασυρμός για έναν κομμουνιστή απ’ το να διαφημίζεται από την φωνή της πλουτοκρατίας. Στη συνέχεια ο ρεπόρτερ ρώτησε έναν μακρυμάλλη μεσήλικα, γιατί πήγε τα παιδιά του στο πολυτεχνείο. «Για να μάθουν ιστορία» απάντησε με φυσικότητα ο τύπος. Όταν όμως ήρθε η ώρα να ερωτηθούν τα παιδιά (από 8 έως 10 ετών) αν ξέρουν τι γιορτάζουμε σήμερα, οι απαντήσεις ήταν αφοπλιστικές. Το πρώτο παιδί είπε απλά: «Δεν ξέρω τίποτα».
Το δεύτερο προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: «Είναι τότε που μπήκε μέσα το τανκς για να ηρεμήσει τα πράγματα».

Φαίνεται πως η νέα γενιά Ελλήνων έχει ένστικτο. Και εμείς, στα σχολικά μας χρόνια, στην γιορτή του πολυτεχνείου αδιαφορούσαμε (κάναμε κοπάνα, παίζαμε μπάσκετ κ.ο.κ.). Σήμερα, ο μεγαλύτερος μύθος του καθεστώτος της μεταπολίτευσης έχει οριστικά ξεφτίσει.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Μύθοι και Αλήθεια

Κατ’ αρχήν, στον χώρο του πολυτεχνείου δεν υπήρξαν νεκροί. Όποιος έχει αντίθετη άποψη ας απαντήσει με ονόματα και όχι με αφορισμούς. 
Όταν ο Μαγκάκης αποφάσισε να θεσμοθετήσει συντάξεις για τις οικογένειες των νεκρών φοιτητών, δεν εμφανίστηκε ούτε ένας δικαιούχος.

Η περίφημη Ηλένια ήταν μοντέλο διαφήμισης σαμπουάν από κάποια σκανδιναβική χώρα. Ασφαλώς και σκοτώθηκαν άνθρωποι εκείνες τις ταραχώδεις ημέρες. Η τακτική του τότε καθεστώτος να βγάλει τα άρματα στους δρόμους ήταν απολύτως εσφαλμένη. Όταν τεθωρακισμένα οχήματα εφορμούν στην λεωφόρο Αλεξάνδρας και ο πολυβολητής γαζώνει τον αέρα με το 50άρι είναι δεδομένο ότι τα πυρά του θα χτυπήσουν κάποιον στην πλατεία Αμερικής, στα Πατήσια ή σε άλλη συνοικία. Ναι, υπήρξαν νεκροί από αδέσποτες σφαίρες. Ουδείς όμως εντός του χώρου του πολυτεχνείου ή στους πέριξ δρόμους. Ο υπουργός της κυβέρνησης Μαρκεζίνη, Σπύρος Ζουρνατζής, υποστηρίζει πως κατά την συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου για την αντιμετώπιση της εξέγερσης πρότεινε να σταλεί ένα ελικόπτερο και να ρίξει δακρυγόνα στους συγκεντρωμένους. Η απάντηση που έλαβε ήταν αφοπλιστική: αν έριχναν από αέρος δακρυγόνα – που προφανώς περιέχονταν σε μεταλλικές βομβίδες – υπήρχε κίνδυνος να χτυπηθεί κάποιος φοιτητής στο κεφάλι και να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί.
Έτσι η πρόταση απερρίφθη.

Η εισβολή του AMX-30 στο κτίριο ήταν μία πολύ πιο ακίνδυνη – πλην όμως εξαιρετικά θορυβώδης – επιχείρηση. Λέω θορυβώδης, γιατί έγινε αμέσως πρώτη είδηση διεθνώς και στήθηκε γύρω της ένας ολόκληρος μύθος. Λέω ακίνδυνη, γιατί κανείς δεν στέκεται εμπόδιο στα τανκς, άρα κάθε φασαρία λήγει αναίμακτα. Εδώ όμως αξίζει να ανοίξω μία παρένθεση.

«Μπορεί ο άνθρωπος να σταθεί όρθιος απέναντι στα τανκς;»

Όταν ήμουν μικρός άκουγα συνεχώς από κάποιους μουσάτους δασκάλους την ιστορία με τους φοιτητές που ισοπεδώθηκαν από τα τανκς. Με απόλυτη φυσικότητα και αθωώτητα αναρωτιόμουν: «είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να σταθεί όρθιος απέναντι στα τανκς; που δεν φοβάται να αντιμετωπίσει την φωτιά και το ατσάλι;». Είχα ακούσει φυσικά για τον Πέτρο, το Γιόχαν και τον Φραντς στο γνωστό τραγούδι του Μάνου Λοΐζου, αλλά εκείνοι είχαν πολεμήσει στον «3ο παγκόσμιο πόλεμο» και όχι στο πολυτεχνείο. Λίγο αργότερα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έλαβα την απάντηση που ζητούσα.

Κάθε καλοκαίρι στην Μάνη αποτίουμε φόρο τιμής στον Λοχαγό Σωτήρη Σταυριανάκο, που πολέμησε στην Κύπρο το ‘74.
Ο Σταυριανάκος ήταν ο ήρωας που στάθηκε εντελώς μόνος απέναντι στα τανκς. Όταν οι τούρκοι έμπαιναν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ πανστρατειά (με τεθωρακισμένα, καταδρομείς, πυροβολικό και αεροπορία) ο Σταυριανάκος με μία διμοιρία του Λόχου Διοικήσεως επί τρεις ημέρες τους έφραζε τον δρόμο.

Με γυμνά χέρια στην ουσία, χωρίς αντιαρματικά, χωρίς αεροπορική κάλυψη, χωρίς βαρέα όπλα και βολές πυροβολικού. Μόνο με τα τουφέκια των στρατιωτών του και την ελληνική ψυχή του. Όταν όλα είχαν τελειώσει, ο ήρωας αυτός βγήκε από το όρυγμά του, τράβηξε το 45αρι και βάδισε ενάντια στα τεθωρακισμένα. Πυροβόλησε τον οδηγό ενός Μ-48, που το κεφάλι του εξείχε από την θωράκιση. Την ίδια στιγμή, οι τούρκοι από τα διπλανά άρματα, τον θέρισαν με τα πολυβόλα. Σήμερα, που το καθεστώς συνεχίζει να συντηρεί τον μύθο του πολυτεχνείου, ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν ποιος ήταν ο Λοχαγός Σταυριανάκος. Στην Κύπρο όμως θα επανέλθουμε σε λίγο. Τώρα θα ανοίξω δεύτερη παρένθεση και θα αναφέρω μία ιστορία προσωπική ή μάλλον οικογενειακή, σχετική με την νύχτα της 17ης Νοεμβρίου.

Μία «οικογενειακή ιστορία» από την 17η Νοεμβρίου 1974

Ένας θείος μου, ονόματι Γρηγόρης, συμμετείχε ενεργά στα τότε γεγονότα μαζί με τους καταληψίες, αν και δεν ήταν αριστερός. Πολύς κόσμος είχε κατέβει εκείνες τις μέρες στο κέντρο της Αθήνας χωρίς ιδεολογικό κίνητρο, έτσι απλά – από αντίδραση – και γιατί πάντα υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν την δράση, καίγονται να επαναστατήσουν, ακόμα και χωρίς αιτία. Μετά την εκκένωση του πολυτεχνείου σημειώθηκαν εκτεταμένα επεισόδια στην γύρω περιοχή. 

Αν και το κτίριο εκκενώθηκε αναίμακτα, στα πέριξ στενά, αλλά και σε σημεία πιο απομακρυσμένα έγιναν συλλήψεις και έπεσε πολύ ξύλο, ακόμα και πυροβολισμοί. Μία σφαίρα πέτυχε τον θείο μου, όχι όμως σε ζωτικό όργανο.

Χρειάστηκε να νοσηλευτεί για κάποιο χρονικό διάστημα και παρ’ όλο που γλίτωσε τον κίνδυνο, υπήρχε πάντα ο φόβος της δίωξης και όλων των ταλαιπωριών που αυτή συνεπάγεται, ιδίως σε ένα στρατιωτικό καθεστώς. Την 18η Νοεμβρίου λοιπόν, νωρίς το πρωί, ένας Αξιωματικός του Στρατού εισέβαλε στον θάλαμο του νοσοκομείου που νοσηλευόταν. Στην θέα του άνδρα αυτού η θεία μου κατέρρευσε. Ο τραυματίας κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα του. Θα τον έκαναν πακέτο, θα έτρωγε πολύ ξύλο και ο Θεός ξέρει πότε θα τον άφηναν ελεύθερο. Μέσα στην ταραχή του λοιπόν δεν πρόσεξε μία λεπτομέρεια. Δεν ξεχώρισε το πρόσωπο του Αξιωματικού, πράγμα λογικό, καθώς το κεφάλι του καλυπτόταν σχεδόν μέχρι τα μάτια από το πηλίκιο. Μόλις βγήκε το πηλίκιο ο θείος ηρέμησε. Ο Αξιωματικός ήταν ο πατέρας μου, που υπηρετούσε τότε την θητεία του ως Δόκιμος Έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Είχε μάθει από συγγενείς για τον τραυματισμό και είχε σπεύσει να δει πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση (ο πατέρας μου είχε μόλις αποφοιτήσει από την Ιατρική).

Τελικά ο τραυματίας δεν συνελήφθη, ούτε και ασχολήθηκε κανείς μαζί του. Ούτε και εκείνος όμως εξαργύρωσε πολιτικά εκείνη την σφαίρα που θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει. Άλλοι γίνανε πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ευρωπαίοι επίτροποι κ.ο.κ., χωρίς να έχουν φάει σφαίρα, ούτε καν ένα απλό χαστούκι. Αρκεί που δήλωσαν «αντιστασιακοί», «εκφωνητές», ακόμα και κατά φαντασίαν «βομβιστές» για να θυμηθούμε το παράδειγμα του εθνικού ολετήρα Σημίτη, που διαφήμιζε ότι έβαζε βόμβες επί χούντας.

Τα «θανάσιμα εγκλήματα» του Παπαδόπουλου

Ένας ακόμη μεγαλύτερος μύθος λέει ότι «το πολυτεχνείο έδιωξε τη χούντα». Το πολυτεχνείο σε καμία περίπτωση δεν έδιωξε τη χούντα. Απλά έδωσε την αφορμή στον Ιωαννίδη να ρίξει τον Παπαδόπουλο και να επιβάλλει μία άλλη χούντα, πολύ σκληρότερη αν θέλετε. Έτσι, από πλευράς αποτελέσματος και αν δούμε τα γεγονότα υπό το πρίσμα της αριστεράς, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ο Παπαδόπουλος ως γνωστόν στόχευε στην επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό, προωθούσε την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, είχε αν θέλετε πολύ πιο έντιμη στάση από τους σημερινούς διεφθαρμένους εξουσιαστές της Ελλάδος, που κάνουν λόγο για Σύνταγμα και δημοκρατία, αλλά κυβερνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και κλείνουν στην φυλακή την Χρυσή Αυγή, γιατί τους παίρνει ψήφους. Ο Παπαδόπουλος όμως, πέραν όλων των άλλων είχε κάνει και δύο «μεγάλα εγκλήματα».

«Έγκλημα πρώτο»: ξεκίνησε τις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο βόρειο Αιγαίο. Οι γεωτρήσεις στον Πρίνο είναι έργο της 21ης Απριλίου.

Δυστυχώς η μεταπολίτευση αφάνισε οριστικά κάθε σχέδιο επέκτασής τους σε άλλα σημεία του βορείου Αιγαίου. Από την πρώτη στιγμή αντέδρασε σφόδρα ο αμερικανικός παράγοντας, που μέχρι σήμερα απαγορεύει στις ελλαδικές κυβερνήσεις να εκμεταλλευθούν τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας. Η μόνη περίπτωση λοιπόν που η Ελλάς «κινήθηκε μονομερώς», έβγαλε πετρέλαιο, ξεκίνησε να παράγει ενέργεια, ήταν επί στρατιωτικού καθεστώτος και παρά τις οργισμένες αντιδράσεις της διεθνούς τοκογλυφίας.

«Έγκλημα δεύτερο»: ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε να διευκολύνει τους αμερικανούς που έσπευσαν να υποστηρίξουν στρατιωτικά τους εβραίους κατά τον αραβοισραηλινό πόλεμο του 1973.

Κάτι τέτοιο δεν θα το ξεχνούσαν ποτέ οι «γκάνγκστερς» (έτσι αποκαλούσε ο Παπαδόπουλος την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις του). Άλλωστε, ο επικεφαλής του στρατιωτικού πραξικοπήματος δεν λειτουργούσε ως πράκτορας των αμερικανών, σε αντίθεση με όλους του εν Ελλάδι πρωθυπουργούς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά κατέλαβε την εξουσία εν αγνοία τους. Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου, όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, στην εν Αθήναις πρεσβεία και την CIA έγινε χαμός. Ο αμερικανικός παράγοντας είχε πιαστεί στον ύπνο, αφού σχεδίαζε ήδη το περίφημο «πραξικόπημα των στρατηγών», δεν πρόλαβε όμως να το εκτελέσει. Ο Παπαδόπουλος προσπάθησε αρκετά για να τηρήσει τις λεπτές ισορροπίες, ούτως ώστε να επιβιώσει η κυβέρνησή του. Καίριο ρόλο στις εξελίξεις έπαιξε ο ελληνικής καταγωγής (εκ Λήμνου) πράκτορας της CIA Gust (Gustav Lascaris) Avrakotos.

Gust Avrakotos vs. “motherfucker” Papandreou

Ο Avrakotos είναι το κεντρικό πρόσωπο της εξαιρετικής ταινίας “Charlie’s Wilson war” με τον Tom Hanks, που μπορείτε άνετα να δείτε, αν δεν έχετε ήδη δει. Η ταινία αφορά την συμβολή της CIA στην νίκη των Αφγανών έναντι των Σοβιετικών. Πάντως o  Hoffman που υποδύεται τον Avracotos και μοιάζει με «ταβερνιάρη», δεν θυμίζει ιδιαίτερα το πραγματικό πρόσωπο, όπως αυτό εικονίζεται στην εικόνα που παραθέτουμε. Το σενάριο βασίζεται στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο  “The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History” του George Crile.

Το βιβλίο αυτό φωτίζει άγνωστες πτυχές της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας μας, που για ευνόητους λόγους έχουν μείνει στο σκοτάδι. Αναφέρει για παράδειγμα την εντολή της αμερικανικής κυβέρνησης προς τον Παπαδόπουλο, να μην πειράξει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά να του δώσει το αμερικάνικο διαβατήριό του και να του επιτρέψει να φύγει στο εξωτερικό. Ο αρχηγός της 21ης Απριλίου ακολούθησε κατά γράμμα την προτροπή των αμερικανών. Κομιστής του μηνύματος αυτού ήταν ο Gust Avrakotos. Όταν συνάντησε τον Παπαδόπουλο του είπε την εξής φράση: “Mr. President asks you to permit Papandreou to leave the country. Unofficially, as your friend, my advice is to shoot the motherfucker because he’s going to come back to haunt you”. Που σε ελεύθερη απόδοση σημαίνει: «Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ζητά να αφήσεις τον Παπανδρέου να εγκαταλείψει την χώρα. Ανεπίσημα, σαν φίλος, σου λέω ότι πρέπει να εκτελέσεις τον μπάσταρδο, γιατί κάποια μέρα θα γυρίσει πίσω και θα σε κυνηγήσει».

Φυσικά ο Παπαδόπουλος δεν άκουσε τον ελληνοαμερικανό πράκτορα, όπως δεν είχε ακούσει παλαιότερα τον Λαδά, που υποστήριζε πως πρέπει να δολοφονηθεί ο Παπανδρέου και έπειτα η πράξη αυτή να αποδοθεί σε ακραία και ανεύθυνα στοιχεία. Επαναλαμβάνω πως απλά καταγράφω ιστορικά γεγονότα. Δεν λέω πως κακώς δεν δολοφονήθηκε ο Παπανδρέου. Τονίζω μόνο πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε η σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας θα άλλαζε άρδην.

Την τελευταία φορά που αναφέρθηκα στα εν λόγω περιστατικά, οι κλέφτες και τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ εξέδωσαν υβριστική ανακοίνωση εναντίον μου. Οι διαπλεκόμενοι άρχισαν πάλι τα παραμύθια και τις τερατολογίες σε κανάλια και φυλλάδες. Από τα πιο απλά («ο Κασιδιάρης ήθελε νεκρό τον Παπανδρέου») μέχρι τα πιο σύνθετα («ο Κασιδιάρης ήξερε τι γινόταν στις μυστικές συσκέψεις της 21ης Απριλίου από τον πατέρα του Χρήστου Παππά, Στρατηγό Ηλία Παππά»), αλλά και τα πιο βλακώδη («ο Κασιδιάρης ήθελε νεκρό τον Παπανδρέου, άρα η τακτική της Χρυσής Αυγής είναι να εκτελεί τους πολιτικούς της αντιπάλους»).

Από όλα τα παραπάνω κρατήστε ένα πολύ σημαντικό γεγονός, σκεφτείτε το και εξάγετε τα συμπεράσματά σας. Οι αμερικανοί ήθελαν πάση θυσία να μην πειραχτεί τρίχα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός παράγοντα που εμφανιζόταν ως κάργα αντιαμερικανός και Νο1 κίνδυνος για την παραμονη της χώρας μας στην δυτική σφαίρα επιρροής. Αργότερα ο Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε πρωθυπουργός με συνθήματα όπως: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου». Όταν πήρε στα χέρια του την εξουσία έγινε το Νο1 φερέφωνο της αμερικανικής ιμπεριαλιστής πολιτικής. Επιστρέφουμε στα του πολυτεχνείου.

«Πανσπουδαστική» αρ. φύλλου 8: «350 οργανωμένοι πράκτορες της ΚΥΠ μέσα στο πολυτεχνείο»

Για το ότι ή εξέγερση ήταν υποκινούμενη από μυστικές υπηρεσίες μίλησε πρώτη η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα του Πολυτεχνείου, στο περιβόητο τεύχος 8 της «Πανσπουδαστικής» που σήμερα θάβεται σκοπίμως. Η Σ.Ε.Α. ήταν μία αριστερίστικη οργάνωση φοιτητών που είχε δημιουργήσει την περίφημη «αντι-ΕΦΕΕ», καθώς η επίσημη ΕΦΕΕ επί επταετίας ελεγχόταν από το καθεστώς. Στην Σ.Ε.Α. άνηκαν ασφαλώς και μέλη του ΚΚΕ, που τον καιρό εκείνο δρούσε και αυτό στην παρανομία.

Ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ φάνηκε αρχικά να υποκινεί με όλες του τις δυνάμεις τα γεγονότα. Υπήρξε οργανωμένη κινητοποίηση οικοδόμων και λοιπών ομάδων με συγκρουσιακά χαρακτηριστικά από ολόκληρη την Αττική. Κατά την διάρκεια της εξέγερσης υπήρξαν αρκετές διαμάχες ανάμεσα στους καταληψίες του πολυτεχνείου και φυσικά πολλοί μίλησαν για σκοτεινό παρασκήνιο, ασφαλίτες και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και τελικά διαχώρισαν την θέση τους.

Ας δούμε όμως τι έγραφε επί λέξει το περιβόητο τεύχος 8 της Πανσπουδαστικής: «Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις».

Με την μεταπολίτευση η καταγγελία αυτή θάφτηκε και ακόμα και αυτοί που είχαν διαχωρίσει την θέση τους έκαναν κωλοτούμπα ολκής, βλέποντας πως μπορούν πλέον να εκμεταλλευτούν την «υπόθεση πολυτεχνείο» για να αποκομίσουν τεράστια πολιτικά οφέλη. Το πιο ενδιαφέρον παρασκήνιο όμως δεν αφορούσε τους αριστεριστές και τους κομμουνιστές, αλλά τα ανώτερα κλιμάκια της στρατιωτικής κυβέρνησης. Όπως είπαμε, για τους αμερικανούς, ο Παπαδόπουλος ήταν πλέον ανεπιθύμητο πρόσωπο, λόγω της ανυπακοής του. Διέθετε όμως ακόμα τεράστιο λαϊκό έρεισμα. Η αλήθεια είναι ότι ο πολύς κόσμος πέρναγε μια χαρά επί 21ης Απριλίου και τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 δεν απασχόλησαν ιδιαίτερα την πλειοψηφία των πολιτών. Η μάζα συνήθως ακολουθεί τις εξελίξεις και υποτάσσεται σε όποιον κρατά τα ηνία της εξουσίας. Αρκεί μόνο να παρακολουθήσετε πλάνα από τα επίκαιρα της εποχής με ομιλία του Παπαδόπουλου στο «δημοκρατικό» Ηράκλειο της Κρήτης. Ούτε σε ομιλίες του Βενιζέλου προπολεμικά δεν κατέβαινε τόσος κόσμος και δεν υπήρχε ανάλογος ενθουσιασμός. Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, λίγο αργότερα άναβαν κεράκια στον Καραμανλή και έπειτα αποθέωναν τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τις ωφελείται…;
Οι μόνοι που κέρδισαν από την «εξέγερση του Πολυτεχνείου» ήταν ο Ιωαννίδης και η ομάδα του και κυρίως ο αμερικανος παράγοντας που απαλλάχτηκε από τον Παπαδόπουλο, τον οποίο και αδυνατούσε να ελέγξει απόλυτα.

Το τρίτο «έγκλημα» του Παπαδόπουλου ήταν ότι δεν άκουσε τις προειδοποιήσεις των συνεργατών του. «Ο Μίμης είναι αρσακειάδα» απαντούσε σε όσους του εφιστούσαν την προσοχή στις συνωμοτικές κινήσεις του Ιωαννίδη, του πιο σκοτεινού προσώπου της επταετίας, που τελικά παρέμεινε σκοτεινό και μετά θάνατον.  Σίγουρα ο «Μίμης» διέθετε εξαρχής την απόλυτη εμπιστοσύνη του ξένου παράγοντα, λόγω και της στενής του σχέσης με τα εβραϊκό στοιχείο (η σύζυγός του ήταν εβραϊκής καταγωγής).

Έτσι, λίγους μήνες μετά το πολυτεχνείο ήρθε ο Αττίλας και η προδοσία της Κύπρου. Τότε οι άνθρωποι της CIA που διατηρούσαν υψηλές θέσεις στο καθεστώς, με αιχμές του δόρατος τους αρχηγούς των τριών Όπλων, λειτούργησαν ρολόι. Δεν ήταν όμως οι μόνοι που πρόδωσαν την Πατρίδα. Μέχρι σήμερα ο φάκελος της Κύπρου παραμένει κλειστός. Άρα σίγουρα υπάρχουν μυστικά του τωρινού καθεστώτος που δεν πρέπει επ’ ουδενί να αποκαλυφθούν. Αν ήταν υπεύθυνοι μόνο οι χουντικοί για την προδοσία, τότε ο φάκελος θα άνοιγε και οι προδότες θα τιμωρούνταν παραδειγματικά. Αποκλείεται η «δημοκρατία» να προστάτευε τους χουντικούς, που έτσι κι αλλιώς πέθαναν στη φυλακή. Ο φάκελος της Κύπρου αποτελεί το πιο άθλιο και το πιο ένοχο μυστικό της μεταπολίτευσης. Αυτό το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι όταν ζήτησα να λάβω όλα τα πρακτικά της πολύμηνης επιτροπής που διεξήχθη στη βουλή.

Ο πρόεδρος της βουλής Μεϊμαράκης απλά εξαφανίστηκε. Τα πρακτικά έχουν θαφτεί, στοιχεία κρίσιμα για την μελέτη της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας έχουν εξαφανιστεί.

Ταπεινή μου άποψη, πως μόνο μία εθνική κυβέρνηση με πυρήνα την Χρυσή Αυγή μπορεί μία μέρα να αποκαλύψει την Αλήθεια. Μέχρι τότε, οι μαθητές στα σχολεία θα ακούνε ξανά και ξανά τις ίδιες φανταστικές ιστορίες από τους γραφικούς, μουσάτους καθηγητές τους για κάποιους φοιτητές χωρίς όνομα που «σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ’ τα τανκς». Η γενιά του Πολυτεχνείου θα λύνει και θα δένει σε όλα τα κόμματα της κλεπτοκρατίας (Λαζαρίδης στη ΝΔ, Τζουμάκας στο ΠΑΣΟΚ, Δαμανάκη στην αριστερά και πάει λέγοντας). Τα λαμόγια της εξουσίας θα το παίζουν ήρωες και θα συνεχίζουν το φαγοπότι στην υγειά των κορόιδων. Τα κορόιδα, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες θα αντιμετωπίζουν την ανέχεια και την παρακμή. Και όσοι πραγματικά αντιστέκονται θα ζουν την ζωή τους στην φυλακή.


Ηλίας Κασιδιάρης

Πυθίας Γράμματα

E
“ΕΙ” = είσαι.  Χαιρετισμός προς τον Θεό, τον μόνο όντως όντα

 

Παραγγέλματα των  7 σοφών, ήτοι

Θαλής ο Μιλήσιος

Πιττακός ο Μυτιληναίος

Βίας ο Πριηνεύς

Σόλων ο Αθηναίος

Κλεόβουλος ο Ρόδιος

Περίανδρος ο Κορίνθιος

Χίλων ο Λακεδαιμόνιος

Εν δέ τώ προνάω τά έν Δελφοίς γεγραμμένα, έστιν ώφελήματα άνθρώποις”
(Παυσανίας)

 

  1. *ΕΠΟΥ ΘΕΩ* . Να ακολουθείς τον Θεό .
  2. *ΘΕΟΥΣ ΣΕΒΟΥ* . Να σέβεσαι τους θεούς .
  3. *ΓΟΝΕΙΣ ΑΙΔΟΥ* . Να σέβεσαι τους γονείς σου.
  4. *ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΑΙΔΟΥ* . Να σέβεσαι τους μεγαλυτέρους .
  5. *ΙΚΕΤΑΣ ΑΙΔΟΥ* . Να σέβεσαι τους ικέτες .
  6. *ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ* . Να σέβεσαι τον εαυτό σου.
  7. *ΦΟΝΟΥ ΑΠΕΧΟΥ* . Να απέχεις από το να φονεύσεις .
  8. *ΟΡΚΩ ΜΗ ΧΡΩ* . Να μην χρησιμοποιείς όρκους (να γίνεσαι αξιόπιστος χωρίς να ορκίζεσαι  στους Θεούς) .
  9. *ΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙΣ, ΑΓΑΠΑ* . Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις (την οικογένειά σου) .
  10. *ΕΣΤΙΑΝ ΤΙΜΑ* . Να τιμάς το σπίτι σου .
  11. *ΓΑΜΟΥΣ ΚΡΑΤΕΙ* . Να σέβεσαι τον γάμο σου .
  12. *ΓΑΜΕΙΝ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΓΝΩΘΙ* . Να γνωρίζεις ποια είναι η κατάλληλη ώρα για να έλθεις σε γάμο .
  13. *ΕΞ ΕΥΓΕΝΩΝ ΓΕΝΝΑ* . Να συγγενεύεις με  ανθρώπους από καλή γενιά .
  14. *Ο ΜΕΛΛΕΙΣ ΔΟΣ* . Να φροντίζεις σε όσους νοιάζεσαι .
  15. *ΗΤΤΩ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ* . Να μάχεσαι ως τέλους για το δίκαιο .
  16. *ΦΡΟΝΕΙ ΘΝΗΤΑ* . Να σκέπτεσαι όπως αρμόζει σε θνητούς .
  17. *ΕΥ ΠΑΣΧΕ ΘΝΗΤΟΣ* . Να υπομένεις καλά ως θνητός.
  18. *ΑΡΧΕ ΣΕΑΥΤΟΥ* . Να κυριαρχείς στον εαυτό σου (Να έχεις αυτοπειθαρχία) .
  19. *ΘΥΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ* : Να συγκρατείς τον θυμό σου .
  20. *ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΑΩΣ* . Να μιλάς ήρεμα .
  21. *ΗΔΟΝΗΣ ΚΡΑΤΕΙΝ* . Να αποφεύγεις τις  ηδονές .
  22. *ΓΛΩΤΤΑΝ ΙΣΧΕ* . Nα συγκρατείς την γλώσσα σου .
  23. *ΓΛΥΤΤΗΣ ΑΡΧΕ* . Να κυριαρχείς στην γλώσσα σου .
  24. *ΜΗ ΘΡΑΣΥΝΟΥ* . Μην γίνεσαι θρασύς .
  25. *ΑΡΡΗΤΑ ΜΗ ΛΕΓΕ* . Μην αποκαλύπτεις μυστικά .
  26. *ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ* . : Να μιλάς μόνο για όσα γνωρίζεις.
  27. *ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ* . Να συγκρατείς το βλέμμα σου  .
  28. *ΠΙΝΩΝ ΑΡΜΟΖΕΣ* . Όταν πίνεις να είσαι συγκρατημένος .
  29. *ΑΚΟΥΣΑΣ ΝΟΕΙ* . Να κατανοείς αφού ακούσεις.
  30. *ΦΡΟΝΗΣΙΝ ΑΣΚΕΙ* . Να εξασκείς την φρόνηση.
  31. *ΜΕΛΕΤΕΙ ΤΟ ΠΑΝ* . Να μελετάς τα πάντα .
  32. *ΒΟΥΛΕΥΟΥ ΧΡΟΝΩ* . Να σκεπτόμαστε τα χρήσιμα .
  33. *ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ* . Να πράττουμε με επίγνωση (μετά λογικού γνώση) . Να πράττουμε με αυτογνωσία .
  34. *ΠΑΣΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥ*. Να συνδιαλεγόμαστε με όλους .
  35. *ΑΚΟΥΕ ΠΑΝΤΑ* . Να ακούμε τα πάντα .
  36. *ΑΚΟΥΩΝ ΟΡΑ* . Όταν ακούμε βλέπουμε .
  37. *ΔΟΞΑΝ ΔΙΩΚΕ* . Να επιδιώκουμε (την δόξα ή) να γνωρίζουμε και άλλες γνώμες .
  38. *ΔΟΞΑΝ ΜΗ ΛΕΙΠΕ* . Να μην υποτιμούμε την δόξα .
  39. *ΚΑΛΟΝ ΤΟ ΛΕΓΕ* . Να λέμε το ορθό, το δίκαιο, την αλήθεια .
  40. *ΕΥΛΟΓΕΙ ΠΑΝΤΑΣ* Να λέμε καλά λόγια για όλους .
  41. *ΟΣΙΑ ΚΡΙΝΕ* .  Να κρίνουμε με αγιότητα .
  42. *ΕΥΓΕΝΕΙΑΝ ΑΣΚΕΙ* . Να είμαστε ευγενείς ή να έχουμε ευγενική ψυχή) .
  43. *ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ* . Να αγαπάμε τους πάντες (ανθρώπους) και τα πάντα .
  44. *ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ ΓΙΝΟΥ* . Να είμαστε  ευπροσήγοροι (παρηγορητικοί) .
  45. *ΕΥΦΗΜΟΣ ΙΣΘΙ* . Να έχουμε καλή φήμη .
  46. *ΕΥΦΗΜΙΑΝ ΑΣΚΕΙ* . Να χρησιμοποιούμε την καλή μας φήμη (προκειμένου να επηρεάσουμε καταστάσεις) .
  47. *ΦΥΛΑΚΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕ* Να είμαστε σε εγρήγορση (να μην εφησυχαζόμαστε , να είμαστε σε επιφυλακή) .
  48. *ΟΜΟΙΟΙΣ ΧΡΩ* . Να συναναστρεφόμαστε με τους όμοιους μας .
  49. *ΟΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ* Να κοιτάμε (προνοούμε) το μέλλον μας .
  50. *ΥΒΡΙΝ ΜΙΣΕΙ* . Να μισούμε την ύβρη .
  51. *ΕΥΧΟΥ ΔΥΝΑΤΑ* . Να ευχόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας (αληθινά) .
  52. *ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΕ* . Να εκτιμούμε τους χρησμούς .
  53. *ΦΙΛΟΙΣ ΒΟΗΘΕΙ* . Να βοηθάμε τους φίλους (αυτούς που αγαπάμε) .
  54. *ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ* . Να αγαπάμε την φιλία (γενικά να επιδιώκουμε να αγαπάμε) .
  55. *ΦΙΛΟΙΣ ΕΥΝΟΕΙ* . Να ευνοούμε (βοηθάμε) τους φίλους (ή να ευνοούμε τις προσπάθειες αυτών που αγαπάμε) .
  56. *ΦΙΛΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕ* . Να φυλάττουμε (ή να διαφυλάτουμε την αγάπη που έχουμε)  τη φιλία .
  57. *ΦΙΛΩ ΧΑΡΙΖΟΥ* . Να είμαστε πάντα διαθέσιμοι στους φίλους μας (ή σε αυτούς που αγαπάμε) .
  58. *ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΔΙΔΑΣΚΕ* . Να διδάσκεις τους νεότερους (να μεταδίδουμε την γνώση στους νεότερους) .
  59. *ΥΙΟΥΣ ΠΑΙΔΕΥΕ* . Να εκπαιδεύουμε (μορφώνουμε) τους γιους (παιδιά) μας .
  60. *ΣΟΦΙΑΝ ΖΗΤΕΙ* . Να αναζητούμε την σοφία ή να είμαστε φιλομαθείς (φίλοι της σοφίας) .
  61. *ΜΑΝΘΑΝΩΝ ΜΗ ΚΑΜΝΕ* . Να μην κουραζόμαστε να μαθαίνουμε .
  62. *ΓΝΩΘΙ ΜΑΘΩΝ* . Να γνωρίζουμε αφού μάθουμε (να αποκτάς γνώση , να γνωρίζεις από τις εμπειρίες) .
  63. *ΣΟΦΟΙΣ ΧΡΩ* . Να συναναστρεφόμαστε με σοφούς ή να χρησιμοποιούμε την σοφία τους .
  64. *ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΙΝΟΥ* . Να γίνουμε φιλόσοφοι (ή αγαπάμε την σοφία) .
  65. *ΣΑΥΤΟΝ ΙΣΘΙ* . Να μην χάνουμε τον εαυτό μας  (να είμαστε ο εαυτός μας, να μην υποκρινόμαστε) .
  66. *ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ* . Να γνωρίζουμε τον εαυτό μας (πρώτα) .
  67. *ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥ* . Να προσηλωνόμαστε στην εκπαίδευσή μας και να υπομένουμε τις δυσκολίες της  .
  68. *ΗΘΟΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕ* . Να επιδοκιμάζεις το ήθος .
  69. *ΤΕΧΝΗ ΧΡΩ* . Να ασκούμε ή να χρησιμοποιούμε την τέχνη .
  70. *ΕΥΕΡΓΕΣΙΑΣ ΤΙΜΑ* . Να εκτιμούμε (τιμούμε) το καλό (ή τις ευεργεσίες) που μας δίδονται .
  71. *ΑΓΑΘΟΥΣ ΤΙΜΑ* . Να τιμούμε τους αγαθούς (τις καλές πράξεις των άλλων) .
  72. *ΕΠΑΙΝΕΙ ΑΡΕΤΗΝ* . Να επαινούμε την αρετή (ή τον ενάρετο) .
  73. *ΤΥΧΗΝ ΝΟΜΙΖΕ* Να έχουμε κατά νου *το τυχαίο* που θα συμβεί (πρόληψη) .
  74. *ΤΥΧΗ ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕ* . Να μην πιστεύουμε στην τύχη ( στα τυχερά παιχνίδια) ή να μην γινόμαστε τυχοδιώκτες .
  75. *ΤΥΧΗΝ ΣΤΕΡΓΕ* . Να συμφωνούμε (αποδεχόμαστε)  με την ειμαρμένη μας (τα μοιραία γεγονότα-ατυχίες της ζωής μας) .
  76. *ΕΓΓΥΗΝ ΦΕΥΓΕ* . Να αποφεύγουμε να εγγυόμαστε για κάποιον ή για κάτι .
  77. *ΧΑΡΙΝ ΕΚΤΕΛΕΙ* . Να κάνουμε χάρες .
  78. *ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΕΥΧΟΥ* . Να ευχόμαστε ευτυχία .
  79. *ΟΝΕΙΔΟΣ ΕΧΘΑΙΡΕ* . Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό .
  80. *ΥΒΡΙΝ ΑΜΥΝΟΥ* . Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη .
  81. *ΛΕΓΕ ΠΡΑΤΤΕ ΔΙΚΑΙΑ* : Να πράττουμε δίκαια (στα έργα μας) .
  82. *ΚΡΙΝΕ ΔΙΚΑΙΑ* . Να κρίνουμε δίκαια ή να είμαστε δίκαιοι στην κριτική μας .
  83. *ΑΔΙΚΕΙΝ ΜΙΣΕΙ* . Να μισούμε την αδικία .
  84. *ΚΡΙΤΗΝ ΓΝΩΘΙ* . Να γνωρίζουμε τον κριτή μας .
  85. *ΑΔΩΡΟΔΟΚΗΤΟΣ ΔΙΚΑΖΕ* . Να δικάζουμε χωρίς δωροδοκία .
  86. *ΑΙΤΙΩ ΠΑΡΟΝΤΑ* . Να αιτιολογούμε όσα μας συμβαίνουν .
  87. *ΥΙΟΙΣ ΜΗ ΚΑΤΑΘΑΡΡΕΙ* . Μην αποκαρδιώνουμε τα παιδιά μας .
  88. *ΚΟΙΝΟΣ ΓΙΝΟΥ* . Να είμαστε κοινωνικοί (όχι απομονωμένοι) .
  89. *ΑΠΟΚΡΙΝΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ* . Να αποκρινόμαστε τον κατάλληλο καιρό .
  90. *ΠΡΑΤΤΕ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΣ* . Να πράττουμε με σιγουριά (δίχως αμφιβολίες) .
  91. *ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΝΕΙ* . Να δοξάζεις την ελπίδα (να μην απογοητευόμαστε ή να μην χάνουμε την ελπίδα μας) .
  92. *ΤΩ ΒΙΩ ΜΑΧΟΥ* . Να μαχόμαστε (αγωνιζόμαστε) για τη ζωή .
  93. *ΑΤΥΧΟΥΝΤΙ ΣΥΝΑΧΘΟΥ* . Να συμπάσχουμε με το δυστυχή .
  94. *ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ* . Να εκμεταλλεύομαστε τον χρόνο μας .
  95. *ΠΕΡΑΣ ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΛΙΩΝ* . Μη διστάζουμε να τελειώνουμε ότι αρχίζουμε .
  96. *ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΣΥΝΤΟΜΩΣ* . Να πληρώνουμε (τελειώνουμε) αμέσως ή χωρίς αναβολή .
  97. *ΚΑΙΡΟΝ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ* . Να δεχόμαστε τον χρόνο .
  98. *ΓΗΡΑΣ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ* . Να αποδεχόμαστε το γήρας .
  99. *ΑΜΑΡΤΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ* . Να μετανοούμε για τις ανομίες, λάθη, αμαρτίες μας (ή όταν σφάλλουμε , να μετανοούμε) .
  100. *ΕΡΙΝ ΜΙΣΕΙ* . Να μισούμε  την έριδα (φιλονικία) .
  101. *ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΔΙΩΚΕ* . Να επιδιώκουμε την ομόνοια (ειρήνη , ομοψυχία) .
  102. *ΒΙΑΣ ΜΗ ΕΧΟΥ* . Να μην έχουμε  βία (να αποφεύγουμε να είμαστε βίαιοι) .
  103. *ΒΙΑΝ ΜΗΔΕΝ ΠΡΑΤΤΕΙΝ* . Να μη κάνουμε τίποτα με βία .
  104. *ΝΟΜΩ ΠΕΙΘΟΥ* . Να πειθαρχούμε στο Νόμο ή να είμαστε νομοταγείς .
  105. *ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΦΟΒΟΥ* . Να φοβόμαστε τον ανώτερο (ή τον άρχοντα) .
  106. *ΘΝΗΣΚΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ* . Να πεθαίνουμε για την πατρίδα .
  107. *ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΜΥΝΟΥ* . Να προφυλασσόμαστε από τους εχθρούς μας (ή να αμυνόμαστε  πάντα από τους εχθρούς μας) .
  108. *ΕΠΙ ΡΩΜΗ ΜΗ ΚΑΥΧΩ* . Να μην καυχιόμαστε για τη δύναμή μας .
  109. *ΜΗ ΑΡΧΕ ΥΒΡΙΖΕΙΝ* . Να μην κυριαρχούμε με αλαζονεία .
  110. *ΛΑΒΩΝ ΑΠΟΔΟΣ*. Όταν λαμβάνουμε να δίνουμε .
  111. *ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΓΙΝΟΥ* . Να είμαστε ευγνώμων .
  112. *ΠΡΟΝΟΙΑΝ ΤΙΜΑ* . Να εκτιμούμε την βοήθεια από όπου και αν προέρχεται (να μην είμαστε αχάριστοι) .
  113. *ΥΦΟΡΩ ΜΗΔΕΝΑ* . Κανέναν να μην βλέπουμε με καχυποψία .
  114. *ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ ΑΠΕΧΟΥ* . Να απέχουμε από κακίες, δολοπλοκίες (αλλότρια) .
  115. *ΨΕΓΕ ΜΗΔΕΝΑ* . Να μην κατηγορούμε (κακολογούμε, κατακρίνουμε) κανένα.
  116. *ΔΙΑΒΟΛΗΝ ΜΙΣEI* . Να μισούμε τη διαβολή (να μην βάζουμε λόγια) .
  117. *ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ* . Κανέναν μην φθονούμε ή ζηλεύουμε .
  118. *ΑΠΕΧΘΕΙΑΝ ΦΕΥΓΕ* . Να αποφεύγεις την απέχθεια (κακία) .
  119. *ΕΧΘΡΑΣ ΔΙΑΛΥΕ* . Να διαλύουμε τις έχθρες .
  120. *ΚΑΚΙΑΝ ΜΙΣΕΙ * . Να μισούμε (αποφεύγουμε) την κακία .
  121. *ΚΑΚΙΑΣ ΑΠΕΧΟΥ* . Να απέχουμε από την κακία .
  122. *ΔΟΛΟΝ ΦΟΒΟΥ* . Να φοβόμαστε το δόλο (τις δολοπλοκίες) .
  123. *ΑΠΟΝΤΙ ΜΗ ΜΑΧΟΥ* . Να μην μαχόμαστε (μην κακολογούμε) αυτόν που είναι απών .
  124. *ΠΛΟΥΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣ* . Να πλουτίζουμε δίκαια (με δίκαιο τρόπο) .
  125. *ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΤΩ* . Να αποκτούμε τίμια (δίκαια) .
  126. *ΠΟΝΕΙ ΜΕΤ’ ΕΥΚΛΕΙΑΣ* . Να κοπιάζουμε δίκαια .
  127. *ΠΛΟΥΤΩ ΑΠΟΣΤΕΙ* . Να αποστασιοποιούμαστε από τον πλούτο (μην έχουμε «θεό» τον πλούτο) .
  128. *ΧΡΩ ΧΡΗΜΑΣΙ* . Να χρησιμοποιούμε τα χρήματά μας .
  129. *ΔΑΠΑΝΩΝ ΑΡΧΟΥ* . Να ελέγχουμε τις δαπάνες μας (έξοδα) .
  130. *ΕΧΩΝ ΧΑΡΙΖΟΥ* . Όταν έχουμε, να χαρίζουμε .
  131. *ΧΑΡΙΖΟΥ ΕΥΛΑΒΩΣ* . Λογικά  να χαρίζουμε .
  132. *ΚΤΩΜΕΝΟΣ ΗΔΟΥ* . Να ευχαριστιόμαστε με αυτά που αποκτάμε (να μην είμαστε άπληστοι ή να είμαστε αυτάρκεις) .
  133. *ΕΡΓΑΖΟΥ ΚΤΗΤΑ* . Να κοπιάζουμε  για πράγματα άξια κτήσης .
  134. *ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ* . Κάθε τι που έχει Μέτρο είναι Άριστο δηλαδή το καλύτερο .
  135. *ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ* . Τίποτα να μην είναι υπερβολικό .
  136. *ΕΥΣΕΒΕΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕ* . Να είμαστε ευσεβείς .
  137. *ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΣΕΒΟΥ* . Να σεβόμαστε την εντροπή (δηλαδή αυτούς που ντρέπονται) .
  138. *ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΦΡΟΝΥΜΩΣ* . Με σύνεση και λογική να κινδυνεύουμε (να ρισκάρουμε την ζωή μας με λογική) .
  139. *ΜΗ ΕΠΙ ΠΑΝΤΙ ΛΥΠΟΥ* . Να μην λυπόμαστε για το κάθε τι .
  140. *ΑΛΥΠΩΣ ΒΙΟΥ* . Να επιδιώκουμε να ζούμε χωρίς λύπες .
  141. *ΤΕΛΕΥΤΩΝ ΑΛΥΠΟΣ* . Να πεθαίνουμε χωρίς λύπη .
  142. *ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΤΤΕ* . Να προστατεύουμε τα δικά μας (ότι μας ανήκει) .
  143. *ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΘΗΡΩ* . Να κυνηγάμε το καλό μας .
  144. *ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΥ ΠΟΙΕΙ* . Να ευεργετούμε τον εαυτό μας (ή να κάνουμε ότι καλύτερο για τον εαυτό μας) .
  145. *ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ* . Να στεφανώνουμε τους προγόνους μας (να τιμούμε τους προγόνους) .
  146. *ΕΠΙ ΝΕΚΡΩ ΜΗ ΓΕΛΑ* . Να μην περιγελάμε (κοροϊδεύουμε) τους νεκρούς .
  147. *ΕΠΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΔΕΝΙ* . Μη διατάζουμε κανένα .
  148. *ΠΑΙΣ ΩΝ ΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΘΙ , ΗΒΩΝ ΕΓΚΡΑΤΗΣ , ΜΕΣΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ , ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΟΦΟΣ* . Παιδί να είμαστε κόσμιοι , έφηβοι εγκρατείς , άνδρες δίκαιοι , γέροντες σοφοί .

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: 115 XPONIA AΠO TH ΣΦAΓH THΣ 25ης AYΓOYΣTOY

 
Ένα δραματικό γεγονός που στοίχισε τη ζωή πολλών Hρακλειωτών και την καταστροφή ενός μεγάλου τμήματος της πόλης, εκτυλίχτηκε σαν σήμερα πριν 115 χρόνια στο Ηράκλειο και αποτέλεσε την αιτία να δρομολογηθεί ταχύτατα η απελευθέρωση της Kρήτης από τον τουρκικό ζυγό. Στις 25 Aυγούστου 1898 η πόλη του Hρακλείου συγκλονίστηκε από τη μανία του τουρκικού όχλου, που ξέσπασε με μανία κατά των χριστιανών. Πρόκειται για μια ημέρα κατά την οποία εδώ και έναν αιώνα οι Hρακλειώτες τιμούν τη μνήμη των θυμάτων. Tα γεγονότα που οδήγησαν στη μεγάλη σφαγή και τελικά στην απελευθέρωση της Kρήτης ξεκίνησαν ουσιαστικά δύο χρόνια νωρίτερα, με ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης και των Mεγάλων Δυνάμεων, καθώς και της άρνησης των τουρκικών αρχών να αποχωρήσουν από το νησί.
H πορεία
Tον Σεπτέμβριο του 1896 διορίστηκε Γενικός Διοικητής Kρήτης ο Γεώργιος Bέροβιτς πασάς, ηγεμόνας προηγουμένως της Σάμου. Ένα μόλις μήνα αργότερα η κατάσταση στο νησί άρχισε να εκτραχύνεται. Δολοφονήθηκε ο εισαγγελέας Kριάρης στα Xανιά και κυκλοφόρησε απειλητική προκήρυξη εις βάρος των Xριστιανών. Oι Mεγάλες Δυνάμεις ανησυχούσαν για τις εξελίξεις και πίεζαν την Tουρκία να θέσει αμέσως σε εφαρμογή τις διατάξεις του νέου Oργανισμού. Πράγματι, οργανώθηκε η Kρητική Xωροφυλακή και τον Iανουάριο του 1897 διορίστηκε αρχηγός της ο Άγγλος ταγματάρχης Mπορ. Tα σχέδια όμως της τουρκικής αντίδρασης για υπονόμευση του νέου Oργανισμού άρχισαν να εφαρμόζονται με φόνους και βιαιοπραγίες. Στα μέσα Iανουαρίου πυρπολήθηκαν η Eπισκοπή και οι χριστιανικές συνοικίες των Xανίων και μεγάλος φόβος υπήρχε να επεκταθούν οι βιαιότητες και στις άλλες πόλεις.
            Eνώ λοιπόν οι Mεγάλες Δυνάμεις προσπαθούσαν να αποτρέψουν τη γενίκευση των ταραχών, η ελληνική κυβέρνηση του Δεληγιάννη, πιεζόμενη από την αντιπολίτευση και την κοινή γνώμη, αποφάσιζε να επέμβει στην Kρήτη. H ενεργός ανάμειξη της Eλλάδας στην επανάσταση της υπόδουλης ακόμα Kρήτης ήταν αφορμή του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Η Eλλάδα υποχρεώθηκε να ανακαλέσει τις δυνάμεις της από το νησί της  Kρήτης στις 21 Aπριλίου του ίδιου χρόνου και το κρητικό όνειρο για την Ένωση φάνηκε να διαψεύδεται για μια ακόμη φορά. Έτσι, οι ηγέτες των Kρητών αποφάσισαν να δεχθούν την προτεινόμενη από τις Mεγάλες Δυνάμεις λύση της αυτονομίας, την οποία ως τότε απέρριπταν κατηγορηματικά.
Tα πιο ακανθώδη σημεία στην πρόταση των Mεγάλων Δυνάμεων ήταν η μορφή του νέου πολιτεύματος και κυρίως το πρόσωπο του πρώτου ηγεμόνα. Oι Kρήτες ζητούσαν να είναι Eυρωπαίος «διότι μόνον Eυρωπαίος Kυβερνήτης θα κέκτηται και εξωτερικώς το αναγκαίον κύρος, όπως υποστήριξη τελεσφόρως την αυτονομίαν του τόπου κατά ενδεχομένην επέμβασιν και επιβουλήν της Πύλης». Στο πρόσωπο όμως κοινής αποδοχής από την Eυρώπη δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους οι Mεγάλες Δυνάμεις, και έτσι πρότειναν και επέβαλαν τελικά ως ύπατο αρμοστή τον πρίγκηπα Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του βασιλιά Γεωργίου A΄ της Eλλάδας.
        Tα όπλα είχαν πλέον σιγήσει, αλλά δεν είχαν κατατεθεί. Στις επανειλλημένες εκκλήσεις και πιέσεις των Nαυάρχων των Mεγάλων Δυνάμεων για αφοπλισμό, οι Kρήτες έθεταν ως απαράβατο όρο και προϋπόθεση την απομάκρυνση από την Kρήτη του τουρκικού στρατού, ο οποίος ήταν σύμβολο της τουρκικής κατοχής, αλλά και το στήριγμα των ατάκτων και των τουρκοκρητών. H Kρήτη τέθηκε υπό διεθνή προστασία με διανομή των περιφερειών της μεταξύ των Δυνάμεων. Tην περιοχή των Xανίων ανέλαβαν Γάλλοι, του Pεθύμνου Pώσοι, του Hρακλείου Άγγλοι και του Λασιθίου Iταλοί. H Eκτελεστική Eπιτροπή της Kρήτης εργάστηκε σκληρά για την οργάνωση των επί μέρους θεμάτων της διοίκησης του νησιού, σε στενή συνεργασία με τις κατά τόπους επαναστατικές επιτροπές και υπό την εποπτεία και την εγγύηση των Mεγάλων Δυνάμεων. Tο πρόβλημα ήταν η ομαλή μετάβαση της εξουσίας στο πρόσωπο του Ύπατου Aρμοστή.
H σφαγη
Για την ομαλή μετάβαση της εσωτερικής διοίκησης της Kρήτης από το σουλτανικό σύστημα στο νέο καθεστώς της αυτονομίας, έπρεπε να εγκατασταθούν στις διάφορες θέσεις οι νέοι υπάλληλοι του Eκτελεστικού της Kρήτης. Kαθώς απόσπασμα του Aγγλικού στρατού εγκαθιστούσε στο Hράκλειο τους φορολογικούς υπαλλήλους το πρωί της 25η Aυγούστου 1898, ο εξαγριωμένος τουρκικός όχλος, με την παρότρυνση των τουρκικών στρατιωτικών και διοικητικών αρχών, κινήθηκε σε μια πρωτοφανούς αγριότητας σφαγή του άμαχου πληθυσμού, σε εμπρησμούς και λεηλασίες σπιτιών και καταστημάτων των χριστιανών. Mεταξύ των θυμάτων ήταν και ο Λυσίμαχος Kαλοκαιρινός, υποπρόξενος της Aγγλίας στο Hράκλειο, καθώς και δεκαεπτά Άγγλοι στρατιώτες. O αγγλικός στόλος αναγκάστηκε να κανονιοβολήσει την πόλη, ολοκληρώνοντας την καταστορφή.
      H μεγάλη σφαγή του Hρακλείου επέσπευσε τη λύση του Kρητικού Zητήματος. Tα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία παρουσίασαν το δράμα της πόλης του Hρακλείου με τα μελανότερα χρώματα και δημοσίευσαν καταλόγους των θυμάτων και των προσφύγων. H πόλη τέθηκε υπό την αυστηρή επιτήρηση των στρατευμάτων των Mεγάλων Δυνάμεων και άρχισαν ανακρίσεις για την ανεύρεση και τιμωρία των πρωταιτίων. Tο Eκτελεστικό της Kρήτης απηύθυνε αγωνιώδεις εκκλήσεις προς τον κρητικό λαό, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει τα εξημμένα πνεύματα, να ελέγξει με ψυχραιμία την κατάσταση και να επισπεύσει την τιμωρία των ενόχων, ικανοποιώντας το περί δικαίου αίσθημα του χριστιανικού στοιχείου. H διαδικασία της τιμωρίας των ενόχων άρχισε στις 8 Σεπτεμβρίου 1898. Aπαγχονίστηκαν δεκαεπτά σημαίνοντες τουρκοκρητικοί, που θεωρήθηκαν πρωταίτιοι και υποκινητές των βιαιοπραγιών, ενώ πολλοί άλλοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς φυλακίσεις και εξορίες.
             Παράλληλα με την τιμωρία των πρωταιτίων, οι Mεγάλες Δυνάμεις αποδέχτηκαν το πάγιο αίτημα των χριστιανών της Kρήτης για την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού, παρά τις πολλές επιφυλάξεις και τις παρελκυστικές κινήσεις της φιλότουρκης αγγλικής διπλωματίας.
O δρόμος προς την ελευθερία είχε ανοίξει. Στις 2 Nοεμβρίου της ίδιας χρονιάς και ο τελευταίος τούρκος στρατιώτης εγκατέλειπε οριστικά την Kρήτη. Στις 5 Nοεμβρίου 1898 οι Kρήτες κατέθεσαν τα όπλα, υπακούντας στην εντολή του Eκτελεστικού, για να διευκολυνθεί η ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στον εντολοδόχο των Mεγάλων Δυνάμεων πρίγκηπα Γεώργιο, ο οποίος έφθασε στην Kρήτη ένα μήνα αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου 1898.
H μακραίωνη περίοδος της τουρκοκρατίας στην Kρήτη είχε τελειώσει, όχι όμως και η Ένωσις, για την οποία χρειάστηκαν ακόμα αρκετά χρόνια αγώνων για την επίτευξη της..
Τ.Ο Ηρακλείου

Εορτασμοί της 4ης Αυγούστου (1937)

40d4242d1d61ce171a4fae8cd30d5c3c--portal-nelly
Ανδρες με παραδοσιακή ενδυμασία από την Αράχωβα
58e0d485f55a8ecb29b9d4c832870380
Γυναίκες και άνδρες με παραδοσιακές ενδυμασίες από τα Μέγαρα

354c935918092a1c5394968a7bb72969c764f2748aa68653f23d0e10f70a1d6acf59a46c1f9377203d56f072ab3e3c3a

e84a53c49c74d481710d7f282972070c
Γυναίκες με παραδοσιακές ενδυμασίες της Φλώρινας
24418fefa408a7bf48e01242e14a1c5a
Γυναίκες με παραδοσιακές ενδυμασίες της Κέρκυρας

d131066c1aad3ccc1e05e1371a9ccc54

Εορτασμοί της 4ης Αυγούστου στο Παναθηναϊκό στάδιο, 1937.

Φωτογραφίες Ελλη Σεραϊδάρη- Nelly’s

Ο Αϊ-Λιας, ο Οδυσσέας και ο Ήλιος

μδ

“Πάνω απ’ τις βρύσες υψώνεται η κορυφή του Ταϋγέτου. Αυτή την ονομάζουν ιερή κορυφή του Ήλιου”
(Παυσανίας Γ’ 20 , 4)

 

Σε κάθε βουνοκορφή, σε κάθε υψηλό σημείο χωριού ή πόλεως, ένα λευκό εξωκκλήσι σηματοδοτεί την παρουσία του. Από εκεί ψηλά, διαφεντεύει κεραυνούς και βροντές, κι από το άρμα του μοιράζει γενναιόδωρα το φως του στους θνητούς. Ζωοδότης, άχρονος και αθάνατος πατέρας, δίνει ζωή στον κόσμο, ύλη και πνεύμα. Λατρεύτηκε και λατρεύεται αδιάκοπα μέσα στον χρόνο από τα παιδιά του, που αναγνωρίζουν την αγιότητα της ύπαρξής του, και την πλήρη συνάρτησή τους με την παρουσία του.
Στους καιρούς μας, κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου ο λαός μας τιμά τον προφήτη Ηλία, τον δικό του Αη Λια, εκεί όπου οι πρόγονοί τους έχτιζαν τους ναούς του θεού Ηλίου: στα
υψηλότερα σημεία των κορυφογραμμών, για να πλησιάσουν όσο κοντύτερα είναι δυνατόν στην φυσική του ύπαρξη και η προσευχή τους να εισακουστεί στα θεϊκά του ότα.
Για την χριστιανική πίστη, ο Προφήτης Ηλίας δεν πέθανε, αλλά ανελήφθη εν σώματι. Ένα πύρινο άρμα τον πήρε στον ουρανό, υπονοώντας το άκτιστο Φως του Θεού.
Λέγεται μάλιστα πως πριν της Δευτέρα έλευση του Θεανθρώπου, Επειδή λοιπόν θα έρθει ο Ηλίας προκειμένου να προετοιμάσει τον ερχομό Του, τιθέμενος επικεφαλής των Πιστών κατά τα χρόνια της εξουσίας του Αντιχρίστου.
Η απεικόνιση του Αη Λιά επάνω στο άρμα, φέρνει φυσικά στον νου αυτήν του ηλιακού άρματος και την ιστορία του Ήλιου και του γιου του Φαέθοντα. «Φαέθων» ήταν αρχικά
ένα επίθετο του θεού Ηλίου, πάμφωτος, φωτοδότης, ο «απαστράπτων και ακτινοβολών το φυσικόν, το πνευματικόν και το ηθικόν φως, ήτοι ο : πάμφωτος, πάνσοφος και
πανάγαθος» . Ο Φαέθων, γιος της Αυγής, θέλησε να οδηγήσει το άρμα του πατέρα του, αλλά, άπειρος καθώς ήταν, πλησίασε πολύ την Γη και ο Ζευς τον κεραυνοβόλησε, γιατί κινδύνευε να την κάψει και να εξαφανίσει την ανθρωπότητα. Ο Φαέθων έπεσε τότε στον ποταμό Ηριδανό. Εκεί τον έκλαυσαν οι αδελφές του Ηλιάδες, οι οποίες τον είχαν βοηθήσει να πάρει άρμα του πατέρα τους. Εκείνες έγιναν οι ιτιές οι κλαίουσες, και τα δάκρυά τους ήλεκτρον (κεχριμπάρι).
Όπως αναφέρει ο Πλάτωνας στον Κρατύλο: «όποιος θα γνωρίσει τα ονόματα, θα γνωρίσει και τα πράγματα» (ος αν τα ονόματα ειδή, εισέτι και τα πράγματα). Και το όνομα των δύο θεοτήτων, μαρτυρούν την παντοτινή θεότητά τους και την τιμή που τους αξίζει πριν, τώρα και πάντα.

Ο ΑΪ-ΛΙΑΣ ήταν ναύτης και πέρασε παραλυμένη ζωή. Ύστερα όμως μετανόησε για όσα έκαμε και εσιχάθη τη θάλασσα.
Άλλοι πάλι λεν πως επειδή έπαθε πολλά στη θάλασσα και πολλές φορές εκόντεψε να πνιγεί, εβαρέθη τα ταξίδια και αποφάσισε να πάει εις μέρος που να μην ηξεύρουν τι είναι θάλασσα και τι είναι καράβια. Βάνει το λοιπόν στο νώμο του το κουπί του και βγαίνει στη στεριά, και όποιον απαντούσε τον ερωτούσε τι είναι αυτό που βαστάει. Όσο του έλεγαν
«Κουπί», τραβούσε ψηλότερα. ώσπου έφτασε στην κορφή του βουνού. Ρωτά
τους ανθρώπους που ηύρε κει τι είναι, και του λεν «Ξύλο». Κατάλαβε λοιπόν πως αυτοί δεν είχαν ιδεί ποτέ τους κουπί, και έμεινε μαζί τους εκεί στα ψηλά.
(Αιγαίον, Αχαΐα)
Η διήγηση αυτή του λαού μας για τον προφήτη Ηλία, μας φέρνει στον
νου την Οδύσσεια του Ομήρου, εκεί όπου ο Οδυσσέας, έπειτα από προτροπή της Κίρκης, κατεβαίνει στον Άδη για να συναντήσει την ψυχή του Τειρεσία και να μάθει τι πρέπει να κάνει για να εξιλεωθεί και να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα, του οποίου η οργή του
προκαλεί την μακρά περιπλάνηση.
Ο Τειρεσίας του απαντά ότι αφού φθάσει στην Ιθάκη, πρέπει να πάρει στον ώμο του ένα κουπί, σύμβολο του ανθρώπινου έργου στο θαλασσινό βασίλειο, και να προχωρήσει ώσπου να φτάσει σε τόπο όπου οι κάτοικοι δεν θα ξέρουν τι είναι θάλασσα, δε θα τρώνε φαγητό αλατισμένο και δε θα ξέρουν τι είναι καράβι και τι κουπί. Θα καταλάβει ότι είναι στον σωστό τόπο όταν συναντηθεί με κάποιο διαβάτη ο οποίος στην ερώτηση τι είναι αυτό που φέρει στον ώμο του, θα του απαντήσει ότι είναι «αθηρηλοιγός», το πλατύ ξύλινο φτυάρι με το οποίο λικνίζουν τα αλωνισμένα στάχυα.

«Όμως γι’ αυτό δε θα χαρείς, καθώς κι εγώ δε χαίρω που μου ‘πε ο μάντης
σε πολλές θνητών να τρέξω χώρες,
κρατώντας καλοσήκωτο κουπί στα δυο
μου χέρια, όσο να φτάσω σε λαούς
που θάλασσα δεν ξέρουν
Κι άκου, καθώς μου το ‘λεγε τ’ αλάθευτο σημάδι. Όταν στο δρόμο που
τραβώ ξένος με βρει διαβάτης και λιχνιστήρι αυτό μου ‘πει στον ώμο που
σηκώνω, πρόσταξε τότε το κουπί στο
χώμα να το μπήξω… Κι ο θάνατος πια
τότε γλυκός μακριά απ’ τα πέλαγα θα ‘ρθεί να μ’ ανταμώσει στ’ αρχοντικά μου γηρατειά»
(Ομήρου «Οδύσσεια”, Ψ 251-281,
μετάφραση Ζήσιμου Σιδερή)

 

Ο τόπος αυτός λέγεται ότι είναι η (ορεινή) Ήπειρος, η «άπειρος γη».

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.210)

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Συντηρητισμού εγκώμιον

vittoria-alata-11-665x443
Τα φτερά της Νίκης/Αφροδίτης, Brescia

Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Τα αρχαία ελληνικά έμαθα να τα εκτιμώ στη διάρκεια των σπουδών μου στο Παρίσι. Στον πρώτο κύκλο είχα γραφτεί στο τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας, κοινώς σύγχρονης, παρ’ όλ’ αυτά οι αναφορές στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γραμματεία ήσαν συνεχείς. Τη δεύτερη δεν την είχα ποτέ διδαχθεί, η πρώτη όμως, παρά τα κενά, μου ήταν οικεία. Είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Αν ξανάρχιζα σπουδές, θα γραφόμουν στα «Κλασικά Γράμματα». Εκεί, αν μη τι άλλο θα βελτίωνα τα λατινικά μου, παρ’ ό,τι ήταν ένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα και στη Συγκριτική Λογοτεχνία. Κι όμως, με τα αρχαία ελληνικά που έμαθα στο ελληνικό λύκειο της εποχής, έγινα δεκτός για διδακτορικό από τον Βιντάλ Νακέ στο τμήμα «Κοινωνικής ανθρωπολογίας του ελληνορωμαϊκού κόσμου». Με λίγη παραπάνω προσπάθεια μπορούσα να διαβάσω και Ιπποκράτη και Ευριπίδη στο πρωτότυπο. Το θέμα της διατριβής μου ήταν «H γυναίκα και η νόσος στους τραγικούς», οπότε μου χρειάζονταν και οι δύο.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Ενα από τα δεινά που μας κληροδότησε η δικτατορία είναι ότι έθεσε τους όρους των αντιθέσεων και των συγκρούσεων που μας ταλαιπώρησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θεωρήθηκε προπύργιο συντηρητισμού, πολιτικού, πολιτισμικού. Οταν στη δεκαετία του ογδόντα ετέθη πρώτη φορά το θέμα της κατάργησης της διδασκαλίας τους, ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς φιλολόγους, μεταφραστής του Ομήρου συν τοις άλλοις, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, την υπερασπίσθηκε. Καταλαβαίνω πώς ένας γλωσσολόγος σαν τον Εμμανουήλ Κριαρά, που πίστευε ότι η σύγχρονη ελληνική γλώσσα δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία, να θέλει να καταργήσει τη διδασκαλία της, όμως ένας κλασικός φιλόλογος γιατί; Το ζήτημα ήταν ιδεολογικό. Η εκπαίδευση όφειλε να απαλλαγεί από τα συντηρητικά της κατάλοιπα και να αφεθεί στον χορό της προόδου.

Δυστυχώς και ο Μαρωνίτης και ο Κριαράς είναι πλέον μακαρίτες και τους έχουν διαδεχθεί διάφοροι ημιεγγράμματοι έως αγράμματοι, οι οποίοι, μη έχοντας ιδέα από την κλασική παιδεία, ενδιαφέρονται μόνον για τη λεγόμενη πρόοδο. Τα αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Οι απόφοιτοι της Μέσης Εκπαίδευσης όχι μόνον δεν μπορούν να αποκτήσουν αναγνωστική εμπειρία των αρχαίων κειμένων, αλλά και όσα μαθαίνουν για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό τα μαθαίνουν από τα κακογραμμένα εγχειρίδια. Οσοι δε υποστηρίζουν πως τα αρχαία ελληνικά πρέπει να διδάσκονται στο γυμνάσιο και το λύκειο κατατάσσονται αυθωρεί και παραχρήμα στις τάξεις των συντηρητικών, οι οποίες ταυτίζονται με τον σκοταδισμό και διάφορα άλλα δυσάρεστα και κακόηχα.

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω κάτι. Συντηρητικός είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Απ’ αυτήν την άποψη, είμαι συντηρητικός. Και το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι όταν αρχίσεις να μελετάς στα σοβαρά την κλασική σκέψη είναι ότι οι αξίες δεν κρίνονται από όρους «συντηρητικού ή προοδευτικού».

Αντιλαμβάνομαι την ορμή ορισμένων φιλελεύθερων που αντιμετωπίζουν ό,τι συντηρητικό ως απαξία. Εζησαν κι αυτοί στην παρανομία της μεταπολίτευσης, όπως και η Αριστερά έζησε στην παρανομία της δικτατορίας. Οταν υποστηρίζω τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όταν υποστηρίζω ότι το φύλο δεν είναι θέμα επιλογής, ή ότι ο χριστιανισμός είναι πυλώνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με αποκαλούν νεο-συντηρητικό, σεξιστή ή σχεδόν ρατσιστή. Είναι μια πνευματική ασθένεια, την οποία την έχουμε ζήσει με την Αριστερά και την ξαναζούμε με τους νεόκοπους φιλελεύθερους. Η σκέψη τους έχει εξοκείλει στο τέναγος του χρόνου, όπως και της Αριστεράς που θεωρεί ότι η σκέψη ξεκινάει από τον Μαρξ και τον 19ο αιώνα. Τους λείπει η κλασική παιδεία, κοινώς για έναν συντηρητικό όπως εγώ, η παιδεία.

Είναι και ευρωπαϊστές. Απλώς αν θεωρείς ότι η Ευρώπη νομιμοποίησε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών επειδή είναι η σημερινή Ευρώπη, χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν σου την παράδοση και την ιστορία τόσων αιώνων, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτε απ’ την Ευρώπη.

Τόσες Κυριακές έχει το καλοκαίρι. Επεται συνέχεια, και για τα θρησκευτικά, και για τις έμφυλες ταυτότητες, και για την Ευρώπη.

πηγή

 

Από τα σχόλια

-Γιατί συχνὰ χρησιμοποιεῖτε τὴν καθαρεύουσα; ρώτησαν κάποτε τον Ἐγγονόπουλο. “Ἴσως διότι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία. Ἡ αρχαία, ἡ νεωτέρα, οἱ ντοπιολαλιές, εἶναι γλῶσσα μία.”

-Αγαπητε Κε Θεοδωρόπουλε,
πιστεύω στη διατηρηση της Εθνικής μας παράδοσης , τα εθιμα που μας κληροδοτησαν οι παππουδες μου–συμπεριλαμβανομένων και των Αρχαιων προγονων– και που θελω και΄γω να περάσω στα παιδιά μου, στο Θεό που εμαθα να φοβάμαι στα γόνατα της μητερας μου, στην ιστορια των ανθρωπων που πεθαναν σ’αυτο τον τοπο που ζω εγώ, στην βαθμιαια και οχι επαναστατικη κοινωνική αλλαγή ,στους φυσικούς νόμους, στην επιθυμια να με πειθει το”Κρατος” και οχι να μου επιβαλλει βίαια τις επιθυμίες του για αλλαγή, να με προστατευει αντι να με εκβιάζει και να μου διευκολυνει την ανάγκη για εργασία και ελευθερία.
Εχω όμως αρχίσει να ανησυχώ. Μπας και ειμαι συντηρητικός ?
Στο παρελθόν εχω σκεφθει τημ μεταναστευση , την παθητικη αντισταση, η την Ασκητική.
Μήπως ειναι πλέον τώρα ωρα να πάρω τα βουνά ?…….

 

Το χαμόγελο του Αλέξανδρου-Η συνάντηση του Αύγουστου Καίσαρα με τον νεκρό Αλέξανδρο

Alexander Swastika
Η αποκαλούμενη “σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου” , Κωνσταντινούπολη

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς η Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. ………..

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι’ αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «Αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ’ αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη  συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. …..

Καίσαρ Αύγουστος, Περγαμηνή αρ. LXXXIX

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004.

πηγή

 

 

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΪΔΙΝΙΟΥ ΜΕ ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΑΝΤΗΛΙΑ-  Η θυσία των Προσκόπων στο Αϊδίνι και στα Σώκια

 

 

aidini 1

 

aydin1

Τον Ιούνιο του 1919 στο Αϊδίνι λειτουργούσαν τρεις προσκοπικές ομάδες. Ο Ελληνικός Στρατός μόλις είχε απελευθερώσει την πόλη και είχε εγκαταστήσει μικρή στρατιωτική φρουρά. Στις 15 Ιουνίου 1919 πολυάριθμες ομάδες Τούρκων ανταρτών επιτέθηκαν εναντίον της φρουράς. Οι Πρόσκοποι παρέμειναν στο πλευρό του Στρατού και του φοβισμένου πληθυσμού και προσέφεραν κάθε λογής υπηρεσίες. Μετά την έξοδο από την πόλη της μικρής ελληνικής φρουράς, πραγματοποιήθηκαν απίστευτες αγριότητες. Όσοι πρόσκοποι δε σκοτώθηκαν, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν έξω από την πόλη, όπου και εκτελέστηκαν με πρώτο τον ηρωικό έφορο Νικόλαο Αυγερίδη.

Αλλά κι άλλες εκτελέσεις προσκόπων έγιναν και σε άλλες περιοχές της Μικρασίας κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της Καταστροφής. Στα Σώκια, στην Κάτω Παναγιά και αλλού.

Υπηρεσίες σημαντικές, όμως, προσέφεραν οι Έλληνες πρόσκοποι και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Για την περίθαλψη των προσφύγων, οι οποίοι κατέφταναν κατά χιλιάδες, οι πρόσκοποι χρησιμοποιήθηκαν με όλους τους τρόπους και χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο φύλακες-άγγελοι των θυμάτων εκείνης της εθνικής συμφοράς. Προσέφεραν υπηρεσίες για την πρόχειρη εγκατάσταση των σκηνών, οργάνωση συσσιτίων και καθαριότητα των συνοικισμών, νοσοκομειακή περίθαλψη, ακόμα και για τη φύλαξη ορισμένων κατασκηνώσεων.

Για τις εξέχουσες αυτές υπηρεσίες του προς την πατρίδα, το 1922 απονεμήθηκε στη Σημαία του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως.
Το χρονικό της Θυσίας:

Τον Οκτώβρη του 1918 είχε υπογραφεί η συνθήκη του Μούδρου.

14 Μαΐου 1919

ο Ελληνικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη, στην Ιωνία και αργότερα στο Αϊδίνι, όπου γίνονται δεκτοί απο τον αμιγή Ελληνικό πληθυσμό με εκδηλώσεις έξαλλου ενθουσιασμού και με δάκρυα βαθύτατης συγκινήσεως.

Οι Έλληνες ωστόσο ήταν ανήσυχοι, κι οι φόβοι τους δικαιώθηκαν, γιατί γρήγορα άρχισε αγώνας με τους Τούρκους αντάρτες, που λεηλατούσαν συστηματικά διάφορες πόλεις.

15 Ιούνη 1919

Μια μεγάλη δύναμη ανταρτών χτύπησε το Αϊδινι. Τμήματα του πρόχειρα οργανωμένου Τουρκικού στρατού μαζί με άτακτους (Τσέτες) άρχισαν να προσβάλουν την πόλη του Αϊδινίου, με πολυβολισμούς και κανιονοβολισμούς απο τα νότια της πόλεως.

16 Ιουνίου 1919

Στη μεγάλη αυτή καταστροφή οι Πρόσκοποι, μαζί με τον Τοπικό τους Έφορο Νικόλαο Αυγερίδη και έχοντας πιστό οδηγό τους το Νόμο την Υπόσχεση του Προσκόπου: «Υπόσχομαι στην Τιμή μου, να εκτελώ το καθήκον μου προς το Θεό και την Πατρίδα, να βοηθώ κάθε άνθρωπο σε κάθε περίσταση και να τηρώ τον Νόμο του Προσκόπου» δεν έμειναν αδρανείς. Σκέφτηκαν πως έπρεπε να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τον πληθυσμό στη δοκιμασία του. Οι Πρόσκοποι αρχίζουν να τρέχουν παντού να βοηθήσουν.

Η μάχη προχωράει προς το κέντρο της πόλεως. Πυκνώνουν τα πυρά των Τούρκων. Τότε εμφανίζονται και οι πρώτες πυρκαγιές, οι οποίες παίρνουν γρήγορα τρομερές διαστάσεις. Οι μάχες γίνονται σκληρές, μπροστά στην αριθμητική υπεροχή των ανταρτών ο Ελληνικός Στρατός, αναγκάζεται να υποχωρήσει στα υψώματα περιμένοντας ενισχύσεις.

Ο Τοπικός Έφορος, οι Αρχηγοί και οι Πρόσκοποι αδυνατούν όμως να εγκαταλείψουν εγκαίρως την κόλαση αυτή, και να αφήσουν αβοήθητους τους συγχωριανούς τους. Έτσι παραμένουν ακλόνητοι στις θέσεις τους ως γνήσιοι Έλληνες Πρόσκοποι, προσφέροντας μέχρι την τελευταία στιγμή τις υπηρεσίες τους προς τον πλησίον μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν να συλληφθούν 31 Πρόσκοποι μαζί με τον Τοπικό Έφορο Νίκο Αυγερίδη και τους Αρχηγούς τους.

Το πρωί της 18ης Ιουνίου τους μεταφέρουν στις όχθες του Εύδωνα ποταμού και καλούν πρώτο το Νίκο Αυγερίδη να αλλαξοπιστήσει και να απαρνηθεί την Ελλάδα.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ! αναφωνεί ο ήρωας Τοπικός Έφορος και εκτελείται. Την ίδια τύχη είχε ορίσει η μοίρα και για τους υπόλοιπους Προσκόπους που αναφωνώντας και αυτοί: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ! εκτελούνται ο ένας μετά τον άλλο.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΗΡΩΙΚΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥ ΑΪΔΙΝΙΟΥ είναι :

  1. Νικόλαος Αυγερίδης (Ιδρυτής και Τ.Ε.)
  2. Επαμεινώντας Αναστασιάδης (μέλος Τ.Ε.)
  3. Μιχαήλ Τσοχατζής (μέλος Τ.Ε.)
  4. Φιλοκτήτης Αργυράκης (Αρχηγός 1ης Ο.Π.)
  5. Μίνως Βεϊνόγλου (Αρχηγός 2ης Ο.Π.)
  6. Αιμίλιος Παπαδόπουλος (Αρχηγός 3ης Ο.Π.)

και οι Πρόσκοποι:

  1. Ιωάννης Αβραάμ
  2. Κωνσταντίνος Ανδρεάδης
  3. Ηρακλής Αντωνίου
  4. Δήμος Αραδούλης
  5. Γεώργιος Θεοδώρου
  6. Βασίλειος Ιωάννου
  7. Γεώργιος Ιωάννου
  8. Χρυσόστομος Κανάτας
  9. Γεώργιος Καραγιαννόπουλος
  10. Δήμος Καραμαούνας
  11. Δημήτριος Κουγιουμτζής
  12. Κυριάκος Μανθόπουλος
  13. Εμμανουήλ Μαρινάκης
  14. Ευδόκιμος Μιναρεδζόγλου
  15. Θεοδόσιος Μιναρεδζόγλου
  16. Νικόλαος Μιναρεδζόγλου
  17. Γεώργιος Νικητόπουλος
  18. Κωνσταντίνος Νομικός
  19. Γεώργιος Παναγής
  20. Γεώργιος Παπαδάκης
  21. Δημήτριος Πρωτοψάλτης
  22. Πλάτων Σαμιωτάκης
  23. Δημοσθένης Σακελλαρίδης
  24. Μάνθος Τσοχατζής
  25. Ευστάθιος Χριστοδούλου

Τρία χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1922, νέα συμφορά έπληξε τους Έλληνες Προσκόπους. Τα Σώκια, μικρή πόλη στον ποταμό Μαίανδρο, ήταν υπό την κατοχή του Ιταλικού Στρατού, ο οποίος διατάχτηκε να παραδώσει την περιοχή στα ελληνικά στρατεύματα. Οι τούρκικες αρχές είχαν ρίξει εδώ και μήνες στη φυλακή πολλούς Έλληνες, μεταξύ των οποίων και τους Προσκόπους. Μόλις πλησίασε ο Ελληνικός Στρατός, οι Τούρκοι πήραν φεύγοντας και τους κρατούμενους, παρά τις υποσχέσεις που είχαν δώσει στους Ιταλούς. Προσπαθώντας να τους καταδιώξουν έτσι όπως έφευγαν άτακτα, οι Έλληνες στρατιώτες βρέθηκαν μπροστά στα πτώματα 15 και πλέον Ελληνόπουλων των οποίων το μόνο αμάρτημα ήταν η ιδιότητα του Έλληνα Προσκόπου.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΗΡΩΙΚΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ στα Σώκια είναι:

  1. Χρήστος Χριστίδης (Αρχηγός)

και οι Πρόσκοποι:

  1. Γιώργος Βενέτος
  2. Βασίλειος Γεωργιάδης
  3. Δημήτριος Καραμηνάς
  4. Θρασύβουλος Καραμηνάς
  5. Δημήτριος Μελάς
  6. Ευστράτιος Ματθαίου
  7. Ιωάννης Στολίδης
  8. Γεώργιος Σαβράκης
  9. Βασίλειος Χαραλάμπους
  10. Γεώργιος Χαραλάμπους
  11. Γεώργιος Χατζημιχαήλ
  12. Κωνσταντίνος Χειμωνίδης

Οι επανειλημμένες σφαγές των Ελλήνων Προσκόπων στη Μικρά Ασία προκάλεσαν την αγανάκτηση και τις έντονες διαμαρτυρίες των Προσκοπικών Οργανώσεων σε όλο τον κόσμο και του Τύπου.

Οι υπηρεσίες τις οποίες προσέφεραν οι Έλληνες Πρόσκοποι μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήταν σημαντικές. Για την περίθαλψη των προσφύγων, οι οποίοι κατέφταναν κατά χιλιάδες, οι Πρόσκοποι χρησιμοποιήθηκαν με όλους τους τρόπους και χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο σαν οι φύλακες-άγγελοι των θυμάτων της εθνικής εκείνης συμφοράς. Προσέφεραν υπηρεσίες για την πρόχειρη εγκατάσταση των σκηνών, οργάνωση συσσιτίων και καθαριότητα των συνοικισμών, νοσοκομειακή περίθαλψη, ακόμα και για τη φύλαξη ορισμένων κατασκηνώσεων.

Για τις εξέχουσες αυτές υπηρεσίες των Προσκόπων, η Ελληνική Πολιτεία μέσω του τότε «βασιλιά Κωνσταντίνου» απένειμε το 1922 στη Σημαία του ΣΕΠ το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α’ Τάξεως.

Αυτή ήταν η θυσία αγνών Ελληνόπουλων και Μεγάλων Προσκόπων για του Χριστού την Πίστη  και της Πατρίδος την Ελευθερία.

Το κείμενο προήλθε από αποσπάσματα του βιβλίου:

Ν. ΠΑΡΑΔΕΙΣΗ «Ο ΠΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ 1919-1922»

πηγή  

Ιωάννης Μεταξάς: Πλην…αθηναϊκής πλουτοκρατίας

Ioannis_Metaxas_1937_cropped« […] Ολη η μεσαία τάξις των Αθηνών είναι υπέρ ημών. Το εξεδήλωσε και το εκδηλώνει πάντοτε ενθουσιωδώς. Αι Εργατικαί τάξεις των Αθηνών, αι τάξεις των δουλευτάδων, όλαι αι τάξεις αι καθαρώς λαϊκαί είναι αποφασισμέναι με κάθε τρόπον να υποστηρίξουν το Κράτος της 4ης Αυγούστου. Και εξαιρείται μόνον μία μερίς της Αθηναϊκής Κοινωνίας. Η μερίς εκείνων οι οποίοι προηγουμένως ήσαν το παν, η μερίς εκείνων οι οποίοι συνήθισαν από την Αθήνα να διευθύνουν κατά τρόπον απόλυτον όλην την Ελλάδα, η μερίς εκείνων οι οποίοι είχαν υφαρπάσει όλα τα πόστα κοινωνικά και πολιτικά και καθισμένοι και ζώντες εις τας Αθήνας εξεμύζων την Ελλάδα από πάσης απόψεως χωρίς να της προσφέρουν τίποτε. Αυτοί είναι εναντίον μας. Είναι ολίγαι χιλιάδες ανθρώπων. Δεν τους πειράζομεν εις τίποτε, αφού πλέον κατέστησαν αβλαβείς, και αδιαφορούμεν μάλιστα. [Και αυτοί] απολαμβάνουν των αγαθών της 4ης Αυγούστου διότι και αυτοί ζουν εν ασφαλεία, διότι και αυτοί έχουν ήσυχον το κεφάλι των και δεν κινδυνεύει να κοπή το λαρύγγι των από τους ερυθρούς οι οποίοι δεν θα τους εσέβοντο βέβαια παρ’ όλην την συμμαχίαν των. […].»

Ιωάννης Μεταξάς, από ομιλία του στα Γιάννενα

πηγή

 

 

Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός: Φιλόσοφος, μέντορας και πρωτοπόρος εθνοκοινωνιστής

«Πολλούς μεν Θεόμορφους άνδρες
Γέννησε η Ελλάδα,
που εξέχουν στη σοφία
και στην άλλη αρετή.
Αλλά ο Γεμιστός, όσο διαφέρει ο Φαέθων
από τ΄αστέρια.
Τόσον υπερέχει από τους άλλους και στα δύο».

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων που ψάχνουν την ιστορία, τα χρόνια του Μεσαίωνα καλύπτονται από βαθειά καταχνιά. Στην Ελλάδα, την περίοδο προς το τέλος του 14ου αιώνα, διανύεται μία από τις πιο δυσμενείς περιόδους του Ελληνισμού. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ψυχορραγεί, δεχόμενη αλλεπάλληλα εσωτερικά κτυπήματα και εξωτερικές επιβουλές.

Το Έθνος, διωγμένο και αλλοτριωμένο επί δεκαετίες, αναλώνεται σε διενέξεις, ενώ διανύει την πλέον αντίξοη περίοδο της υπάρξεώς του.

Εκείνη την σκοτεινή περίοδο, η εμφάνιση του Γ. Γεμιστού αποτελεί έναν πνευματικό σπινθήρα, που ακτινοβολεί μέσα στο σκοτάδι, το αστραφτερό φως της Ελληνικής διανοήσεως.

Ο Γεώργιος Γεμιστός, μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στον χώρο των Γραμμάτων, ο οποίος επέλεξε για τον εαυτό του το παρώνυμο «Πλήθων», ώστε να θυμίζει το όνομα «Πλάτων», στα βυζαντινά κείμενα της εποχής, αναφέρεται ως «Φιλόσοφος», χαρακτηριστικά ανάφεραν πως «Φιλόσοφος, ήταν μόνο ένας, ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθωνας».

Ο Γεώργιος – Πλήθων Γεμιστός, γεννήθηκε το 1355 στην Κωνσταντινούπολη, από επιφανή οικογένεια. Η καταγωγή αυτή του έδωσε το πλεονέκτημα να αποκτήσει βαθειά και ολοκληρωμένη μόρφωση σε θέματα θρησκευτικά, ιστορικά, πολιτικά και οικονομικά. Σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία, αστρονομία και νομικά. Είχε έντονο ενδιαφέρον για την ερμηνεία και τη χρήση της αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής γλώσσας.

Μία ισχυρή και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο τελευταίος των Νεοπλατωνικών φιλοσόφων και από τους πρώτους σκαπανείς του Εθνικισμού, μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του υστεροβυζαντινού πνευματικού βίου, ήταν ένας βαθύς γνώστης του Πλατωνισμού.

Πολυθεϊστής και ένθερμος υπερασπιστής της φυσικής και φυλετικής συνέχειας του Ελληνισμού («Εσμέν Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί»), η σκέψη του επηρέασε έντονα την Ιταλική διανόηση της εποχής και συνέβαλε στην τελική διαμόρφωση του ρεύματος που ονομάστηκε, «Αναγέννηση».

Η επιρροή του Πλήθωνα στη διαμόρφωση του πνευματικού κόσμου του Μυστρά και κατ’ επέκταση της «Λακεδαίμονος» ήταν καθοριστική.

Το συγγραφικό του έργο, το οποίο κινείται σε πολλούς θεματικούς άξονες, επηρέασε σημαντικά τους συγχρόνους του, αλλά και τους μεταγενέστερους.

Δέχθηκε την αναγνώριση πολλών προσωπικοτήτων της εποχής του, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται αυτοκράτορες, ενώ οι θρησκευτικές του απόψεις και η αμφισβήτηση του Αριστοτέλη, ήταν οι αιτίες να γίνει αντικείμενο σκληρής κριτικής από άλλους φιλοσόφους, αλλά και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο κύριος συντελεστής του νεοπλατωνικού κινήματος στη Δύση, ζει σε μια εποχή που αποδεδειγμένα αποτελεί μία από τις πλέον κρίσιμες φάσεις της Βυζαντινής Ιστορίας.

Εκεί στην Πελοπόννησο που είναι κατά κάποιο τρόπο Ελληνικό οχυρό επιτρέπει να αναβιώσει γύρω στα 1400 ένας «Ελληνισμός» με την αρχαία σημασία. Θα αναβιώσει μια ελπίδα, ένα κίνημα που χαρίσει δύναμη σε όλη τη διάρκεια της τουρκικής κυριαρχίας. Ο Πλήθων, με το μυσταγωγικό του έργο επιδιώκει να αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις, δίνοντας με την αναγεννητική του διδασκαλία πνοή στον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό.

Το 1380 ο Γ. Γεμιστός εγκαταστάθηκε στην τότε πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους Αδριανούπολη, όπου μαθήτευσε δίπλα σε έναν Ελληνιστή δάσκαλο, τον Ελισαίο. Εικάζεται ότι επέστρεψε ξανά στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκεί δίδαξε Φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο. Τα έργα του είναι κυρίως επανεκδόσεις αρχαίων ιστορικών κειμένων, με έμφαση σε θέματα αστρονομικά, γεωγραφικά, φιλολογικά και φιλοσοφικά. Ο Γ. Γεμιστός ήταν γνώστης της Αριστοτελικής φιλοσοφίας, αλλά στην πορεία έγινε ένθερμος υποστηρικτής του Πλατωνισμού. Από τη μελέτη των «Βίων του Πλουτάρχου», γνώρισε τις κοινωνικοπολιτικές ιδέες των μεταρρυθμιστών της αρχαίας Σπάρτης, από τις οποίες εμπνεύστηκε το πολιτικό του πρόγραμμα.

Έπειτα από διαδοχικές αναζητήσεις, ο Πλήθων φεύγει από την Κωνσταντινούπολη και καταφεύγει στον Μυστρά. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε η υποσυνείδητη έλξη την οποία ένιωθε ο φιλόσοφος για την Σπάρτη, η οποία πλησίαζε το πλατωνικό πρότυπο της ιδεατής Πολιτείας, αλλά πρωτίστως το γεγονός ότι οι ιδέες του άρχισαν να γίνονται στόχος κάποιων σκληροπυρηνικών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Κατά τη διάρκεια παραμονής του στην Πελοπόννησο, αναδείχθηκε η έντονη προσωπικότητά του. Ιδρύει Φιλοσοφική Σχολή, διατελεί Σύμβουλος των Δεσποτών, καθώς και των τελευταίων αυτοκρατόρων του Βυζαντίου με αποστολή την «Προστασία των Νόμων».

Στον Μυστρά ο Πλήθωνας έλαβε το αξίωμα του ανώτατου δικαστικού, το οποίο χρησιμοποίησε απολύτως αμερόληπτα (όπως φαίνεται από τον επικήδειο που εκφώνησε ο μαθητής του Ιερώνυμος Χαριτώνυμος: «…και μην δικαιοσύνη τοιαύτη τις ή τω ανδρί, ως λήρον είναι Μίνω εκείνον και Ραδάμανθυν τούτω παραβαλλομένους»), σημειώνεται δε, από τον ίδιο, ότι εάν χάνονταν οι Νόμοι, μονάχα ο Πλήθων θα είχε την δυνατότητα να τους επαναδιατυπώσει, και μάλιστα καλύτερα κι από τον Σόλωνα και τον Λυκούργο.

Το 1437 συνόδευσε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο και τον Πατριάρχη Ιωσήφ στην εκκλησιαστική Σύνοδο της Φλωρεντίας ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας για την ένωση των εκκλησιών. Η βοήθειά του στην Σύνοδο ήταν πολύτιμη, καθώς με τα Λατινικά που γνώριζε και με την επιστημονική του κατάρτιση, ήταν σύμβουλος και διερμηνέας. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στη Φλωρεντία, η προσωπικότητα, η μόρφωση και η ευγλωττία του εντυπωσίασαν ιδιαιτέρως τους Ιταλούς ανθρωπιστές και μεταξύ αυτών, τον Ηγεμόνα της Φλωρεντίας, Κοσμά των Μεδίκων.

Στη Φλωρεντία ο Γεμιστός σχετίστηκε με σπουδαίους ανθρώπους της εποχής, όπως τον μετέπειτα ιδρυτή της «Πλατωνικής Ακαδημίας» Κόσιμο Μέδικο και τον Ιουλιανό, αντιπρόσωπο του Πάπα. O πρώτος διευθυντής της «Πλατωνικής Ακαδημίας» Μαρσίλιο Φιτσίνο απεκάλεσε αργότερα τον μεγάλο δάσκαλο Πλήθωνα, «δεύτερο Πλάτωνα».

Εκεί έγραψε τη φιλοσοφική του μελέτη «Περί ων Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται», η οποία αποτελεί ένα έργο υπερασπίσεως του Πλάτωνα και της φιλοσοφίας του, έναντι του Αριστοτέλη. Ο Πλήθωνας, με αυτό του το έργο, γίνεται η αφορμή να ξεσπάσει αντιπαράθεση μεταξύ Πλατωνικών και Αριστοτελικών.

Ο Γ. Γεμιστός έφυγε πριν από τη λήξη των εργασιών της Συνόδου και επέστρεψε στο Μυστρά περί το 1441. Θα συγγράψει το μεγαλειώδες έργο του «Νόμων Συγγραφή», το οποίο περιλαμβάνει προτάσεις για την οικονομία, το στρατό, την άσκηση της εξουσίας, τη γεωργία, την άνθιση των τεχνών και του πολιτισμού. Δυστυχώς σώζονται μόνο 16 από τα 101 κεφάλαια της Συγγραφής, διότι ήταν γραμμένα ξεχωριστά από το χειρόγραφο του συνολικού έργου, το οποίο μετά το θάνατο του Πλήθωνος έφτασε στα χέρια της Θεοδώρας, της γυναίκας του Δημητρίου Παλαιολόγου. Αυτή το διάβασε, κατάλαβε ότι οι σκέψεις του Πλήθωνος δεν συνέπιπταν με τα δόγματα της Εκκλησίας και γι’ αυτό έστειλε αυτό το μοναδικό χειρόγραφο του έργου του στον Γεννάδιο Σχολάριο, τον μετέπειτα πρώτο Οικουμενικό Πατριάρχη της τουρκοκρατίας, στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Σχολάριος, ο οποίος για χρόνια είχε την υποψία ότι ο Πλήθων με τη φιλοσοφική του σκέψη επηρεασμένη από το έργο του Πλάτωνα είχε απομακρυνθεί από την οικουμενιστική αίρεση της Ορθοδοξίας, τώρα κρατούσε την επιβεβαίωση αυτής της υποψίας στα χέρια του. Για να κρατήσει τις “επικίνδυνες” σκέψεις που περιείχε αυτό μακριά από το ποίμνιο του, έκαψε δημόσια το μοναδικό στον κόσμο χειρόγραφο της «Πραγματείας περί Νόμων», καθώς έβριθε από «τα σαπρά των Ελλήνων ληρήματα». Για να δικαιολογήσει αυτή του την πράξη, διέσωσε τα τμήματα εκείνα του βιβλίου του Πλήθωνα που φαίνεται η «ασέβειά» του, η «ειδωλολατρία του» και οι ύμνοι του προς τους αρχαίους Έλληνες θεούς.

Επίσης τόνισε πως ο Χριστός ήταν η παρηγοριά και το στήριγμα των υποδούλων, η πράξη του αυτή επομένως δεν ήταν απλώς μια πράξη εκδίκησης, αλλά μια πράξη πολιτικής σκοπιμότητας… Ήταν αυτός που διέταξε τον βασανισμό και την θανάτωση του Ιουβενάλιου, μαθητή του Πλήθωνος, όταν εκείνος γύριζε σε όλη την Πελοπόννησο εκφωνώντας λόγους κατά της βυζαντινής εξουσίας και της Εκκλησίας.

Ο Πλήθων, σύμφωνα με όσα είναι γνωστά, ήταν επικεφαλής μιας μυητικής οργάνωσης. Πρόκειται για μια μυστηριακή κίνηση, η οποία έμεινε γνωστή ως «Μυστική Φατρία του Μυστρά», που είχε σκοπό την αναγέννηση της Πατρώας Θρησκείας και των Ελληνικών Μυστηρίων. Στον Μυστρά, σε μια ερημική τοποθεσία, υπήρχε μια σπηλιά, το «Πληθώνειον Άνδρον», όπου ο φιλόσοφος επιδιδόταν στην άσκηση του φιλοσοφικού και τελετουργικού του έργου.

Η «Νόμων Συγγραφή» του Πλήθωνα, σύμφωνα με τον Πίνακα Περιεχομένων που διασώθηκε από την πυρά, περιελάμβανε:

  • Θεολογία, βασισμένη στις αντιλήψεις του Πλάτωνα,
  • Ηθική, βασισμένη στις απόψεις των παραπάνω φιλοσόφων και τους Στωικούς,
  • Στοιχεία πολιτικής φιλοσοφίας, βασισμένα στην άριστη πολιτεία του Πλάτωνα και το σπαρτιατικό πολίτευμα,
  • Τελετές προς τους θεούς,
  • Φυσική, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και
  • Σύντομες αναφορές σε αρχές της Λογικής και σε θέματα υγείας, βασισμένες στην Ελληνική μυθολογία.

Ο Πλήθων είναι εκφραστής του βυζαντινού ελληνισμού που βρήκε την τόλμη να αντιδράσει στη σαθρή κατάσταση της κοινωνίας της εποχής του. Παρατηρούμε, για παράδειγμα, ομοιότητες με την Πλατωνική φιλοσοφία σχετικά με τα μέτρα αναδιάρθρωσης του στρατού από «ομοφύλους» και όχι από ξένους μισθοφόρους, οι οποίοι δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Πολύ σημαντική είναι η αναφορά του Πλήθωνα στην Ειμαρμένη. Πιστεύει σε μια απόλυτη αιτιοκρατία, αφού τα πάντα είναι προκαθορισμένα. Πιστεύει όμως και στην ελευθερία του ανθρώπου. Ελευθερία είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να ζει σύμφωνα με την αρετή. Η διδασκαλία περί ειμαρμένης είναι ο πυρήνας της «Ελληνικής θεολογίας» του Πλήθωνος. Η Ειμαρμένη είναι μια δύναμη που κυριαρχεί απόλυτα στον κόσμο, διάφορη και από την τύχη των αρχαίων και από τη συνεργία των χριστιανών, δηλαδή την χειραγώγηση του ελεύθερου ανθρώπου από το θεό.

Οι σκέψεις του απέβλεπαν στην αναβίωση μιας «εθνικής» θρησκείας με «νεοπλατωνική» υποδομή. Αυτό βεβαίως σήμαινε απόκλιση του Χριστιανισμού από την ιδανική πολιτεία του Πλήθωνος. Ο Πλήθων πίστευε ότι η σωτηρία από τους εξωγενείς κινδύνους και την εσωτερική «κακοπολιτεία» θα μπορούσε να έρθει από μια νέα πίστη, όπως στο σύστημά του.

Τον θεωρούσε ακατάλληλο – στην μορφή που είχε στην εποχή του – για να προστατεύσει την αυτοκρατορία και τον Ελληνισμό, από την προέλαση του Ισλάμ, αφού θεωρούσε αναγκαίο να αντικατασταθεί το «Οικουμενιστικό Βυζάντιο» από ένα νέο κράτος, με κύριο ενοποιητικό στοιχείο του την κοινή Ελληνική καταγωγή.

Και την διατράνωσε ο Γεμιστός την πίστη του αυτή σε πολλές επιστολές του. Σε μία από αυτές, προς τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγο το 1412, αναφέρει: Λοιπόν είμαστε βέβαια Έλληνες στην καταγωγή εμείς, τους οποίους κυβερνάτε και είσθε βασιλείς, όπως μαρτυρεί η γλώσσα και η πατροπαράδοτη Παιδεία. Δεν μπορεί δε να βρεθεί οικειώτερη Χώρα για τους Έλληνες από την Πελοπόννησο και την Χώρα της Ευρώπης, που είναι κοντά σε αυτήν και τα γειτονικά νησιά. Γιατί όπως φαίνεται βέβαια, οι Έλληνες κατοικούσαν πάντοτε σε αυτήν την Χώρα, οι ίδιοι όσο θυμούνται άνθρωποι, χωρίς να έχουν κατοικήσει άλλοι πριν από αυτούς… αλλά αντίθετα, οι ίδιοι οι Έλληνες φαίνεται ότι κατοικούσαν αυτή την Χώρα και δεν την εγκατέλειψαν…“.

Η προσωπικότητα του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνα είναι ευρηματική. Χάραζε αδιαμφισβήτητα νέους δρόμους, στην κρίσιμη στιγμή της μετάβασης του Ελληνισμού από τη Βυζαντινή στη νεότερη φάση του, πρότεινε καινοτόμες για την εποχή ιδέες, και αυτό είχε ως επακόλουθο να αντιμετωπίζεται με αυστηρότητα και φανατισμό ή με θαυμασμό και αναγνώριση, ανάλογα κάθε φορά με τις θρησκευτικές, ιδεολογικές και κοινωνικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις των κριτών του.

  • Τόλμησε να αντισταθεί σε καθιερωμένες ιδέες και συμπεριφορές που ήταν επιβεβλημένες στο λαό.
  • Τόλμησε να προτείνει λύσεις σε πραγματικά κρίσιμους και ιδιαίτερους καιρούς για το Βυζάντιο
  • Οι θρησκευτικές του απόψεις και δοξασίες, συντέλεσαν στο να αντιμετωπίζεται αντιφατικά.

Έτσι, σε περιόδους που η εκκλησία αγωνίζονταν να ταυτιστεί με τον νεότερο Ελληνισμό και αισθάνονταν την υποχρέωση να αναλάβει Ηγετικό λόγο, εξαιτίας εσωτερικών δυσκολιών του κράτους, ο Πλήθων ήταν ο «άθεος», ο «προδότης» και ο «αποστάτης», με αποτέλεσμα να υπονομεύεται κάθε εθνική και Ελληνοκεντρική άποψή του.

Σε καιρούς που στην κοινωνία επικρατούσε κριτική διάθεση, τότε η «αρχαιότητα» καταλάμβανε άλλη θέση και έτσι η προσφορά του Πλήθωνος, τύχαινε μέγιστης αναγνώρισης και προβάλλονταν ως φωτεινό παράδειγμα για την επιβίωση του Ελληνισμού, καθώς και για την προβολή και την εκπλήρωση των οραμάτων του. Πώς θα μπορούσε αυτή η ευρηματική μορφή να αφήσει ανεπηρέαστους τους Έλληνες λογοτέχνες μας; Η λογοτεχνία αξιοποίησε αυτή την ιδιότυπη μορφή του Γεμιστού , επειδή τόλμησε να αντισταθεί σε καθιερωμένες ιδέες και συμπεριφορές βαθιά ριζωμένες και επιβεβλημένες στο λαό. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα, ο Κωστής Παλαμάς, που στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου», προτάσσει τον Πλήθωνα ως μορφή καταξιωμένη, άντρα με αρχές και συγκεκριμένες σοβαρές προτάσεις. Ο Πλήθωνας αξιοποιείται και προβάλλεται από τον Παλαμά ως σύμβολο ελεύθερης σκέψης, ως παράγοντας εξισορροπητικός μεταξύ πίστης και φιλοσοφικού προβληματισμού, μεταξύ θεολογίας και φιλοσοφίας.

Σήμερα, σε μια εποχή αποδεδειγμένης πνευματικής νωθρότητας, ο Γ.Γεμιστός-Πλήθωνας παραμένει παραγκωνισμένος και ξεχασμένος. Η τεράστια πνευματική προσφορά και το, άγνωστο σε πολλούς έργο του, παραμένουν αξέχαστα για εμάς τους Έλληνες Εθνικιστές και η ψυχή του θα ζει μέσα μας.

ΚΟΡΙΝΑ ΠΕΝΕΣΗ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/gewrgios-plhthwn-gemistos-filosofos-mentoras-kai-prwtoporos-ethnokoinwnisth#ixzz4jlipydzL