ΕΓΕΡΘΗΤΙ: 400 χρόνια Επανάσταση

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

«Ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό, και εκάμαμε την Επανάσταση».

«Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημιουργούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας».

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα λόγια του Γέρου του Μωρηά, κι αναρωτιέμαι τι άνθρωπος, τι Έλληνας ήταν ο Θοδωρής, που να ταπεινώνει τόσον τον Θοδωρή, ώστε να κάνει τα σημερινά τσουτσέκια των πολιτικών και στρατιωτικών ελίτ, που παριστάνουν τους λέοντες ενώ είναι ακκιζόμενες μαϊμούδες και κότες τρίλυρες, να ξεγυμνώνονται εμπρός στο μεγαλείο του. Πόσο ακέραια υπερήφανος ήταν αυτός και η γενιά του, οι Κολοκοτρωναίοι, αυτοί που «καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε, καβάλα παίρνουν αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι».

Πόσο Ελληνικό DNΑ κυλούσε ορμητικό στις φλέβες του, ώστε αυτός ο καπνισμένος στα άρματα Φουστανελοφόρος, έκαμε υπακοή στους Φραγκοφορεμένους για το καλό του Έθνους, να αφήνει στους νεαρούς βλαστούς του Γένους παρακαταθήκη πως «Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία. Και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανεν τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία, και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε, και να γίνομε ευτυχέστεροι».

Όσοι προλάβαμε να μελετήσουμε την  Ελληνική Ιστορία από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως ως την σύσταση του νέου Ελληνικού κράτους από  τα σχολικά εγχειρίδια, μάθαμε για το «Ελληνικό Θαύμα». Όσοι παρατηρήσαμε προσεκτικότερα και ενσκύψαμε ένθερμα στο εθνικό αφήγημα, διαπιστώσαμε, όμως, την ύπαρξη ενός κενού ανάμεσα στην κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τον Μωάμεθ Β΄ στις 29 Μαΐου 1453 ως την κήρυξη της Επαναστάσεως της 25ης Μαρτίου 1821 . Ένα κρίσιμο κενό, που χωρίς αυτό, η έννοια του Αγώνα εύκολα διαστρεβλώνεται, αλλοιώνεται και παραποιείται.

Για κάποιους, σ’ αυτά τα «Σκοτεινά Χρόνια» της μ.Χ. Ιστορίας μας, ο Ελληνισμός ως υλική πραγματικότητα εξαφανίστηκε. Οι Έλληνες έγιναν μουλάτοι, αναμεμειγμένοι με Μογγόλους, Τούρκους, Αιγύπτιους και όποιον άλλο ταιριάζει στο εθνοδυαλιτικό αφήγημα, κι η Επανάσταση ήταν μια ταξική εξέγερση, παραμορφωμένη για να υπακούει στο Αριστερό ξαναγράψιμο της Ιστορίας.

Οι καλόπιστοι, από την άλλη, υποθέτουν ότι το Έθνος έπεσε σε χειμερία νάρκη τεσσάρων αιώνων, μέχρι το πρωινό της  25ης Μαρτίου του ’21, όταν άνοιξε τα μάτια, άδραξε το όπλο που κάποια θεία δύναμη είχε ακουμπήσει πλάι του, και όρμησε εναντίον του δυνάστη, νικώντας τον εν ριπή οφθαλμού.

Και οι δυο θέσεις είναι βεβαίως ψευδείς. Όχι διότι ο Ελληνισμός δεν υπέστη τα δεινά τα οποία κατέγραψε αλλά και όσα δεν κατέγραψε η ιστοριογραφία στους τέσσερεις αιώνες της σκλαβιάς, περισσότερο ακόμη για τις περιοχές της ελληνικής επικράτειας που παρέμειναν υπόδουλες ως τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κι ακόμη παραπάνω για τις αλύτρωτες Πατρίδες μας, ούτε επειδή ο Θεός των Ελλήνων δεν ενίσχυσε τον Αγώνα τους, αλλά επειδή ο Αγώνας των προγόνων μας δεν ήταν ένας και στιγμιαίος, αλλά πολλοί και μακροχρόνιοι αγώνες για εθνική απελευθέρωση, ανεξαρτησία και ολοκλήρωση. Αυτό ας είναι το μάθημα το οποίο έχουμε λαμβάνειν από την εθνική επέτειο.

Το παράδειγμα εκείνων οι οποίοι μέσα στους σκοτεινούς χρόνους της αλλόφυλης και αλλόδοξης Οθωμανικής κατοχής, κατόρθωσαν να διατηρήσουν άσβεστη την Πίστη στο Γένος , κι αληθινό το όραμα της  Δόξας και της Λευτεριάς, ας είναι  αυτό που θα φλογίζει και τις δικές μας σκέψεις και ψυχές.

Κι ας είναι βέβαιοι οι σημερινοί επικυρίαρχοι, ότι η  Φυλή μας, ούτε μπορεί ούτε γίνεται να προσκυνήσει. Το «μικρό κλεφτόπουλο», πάντοτε «δεν προσκυνάει». Όπως γράφει ο Γέρος του Μωρηά στον Ιμπραήμ «Μόνο ένας Έλληνας να μέινει, πάντα θα πολεμούμε».

Γιατί δικοί μας είναι πρόγονοι κι εμείς παιδιά κι εγγόνια αυτών που είπαν το «Μολών Λαβέ » και το «Ελευθερία ή Θάνατος». Είμαστε εμείς που ευλαβικά κλίνουμε  το γόνυ εμπρός στον τελευταίο Αυτοκράτορα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, που ορθός στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, έκανε την Ελληνική  ψυχή του λόγο και έργο κι ο λαός μας τραγούδησε από τον αφρό της θάλασσας ως την πιο ψηλή ράχη πως «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας είναι». Κι είναι η δική μας η γενιά που προσδοκά και αγωνίζεται να πραγματώσει  το προγονικό όραμα που δεν ολοκληρώθηκε με το ΄21, για μια μεγάλη κι ελεύθερη Ελληνική Πατρίδα.

«Εμείς, καπιτάν ‘Αμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. ‘Αλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς ημείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» – « Η φρουρά του βασιλέως μας είναι είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά»

Εφημερίδα Δημοκρατία-Κώστας Δούκας: «Πρώτος ο Ομηρος μίλησε για τον τριαδικό Θεό»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΛΙΑΚΟΣ

Μιλάμε την ίδια γλώσσα με την ομηρική εποχή;
Μιλάμε την ίδια, τη γράφουμε με τον ίδιο τρόπο και την εκφέρουμε με τον ίδιο τρόπο. Είδα δηλαδή ότι είχα παραπληροφορηθεί. Τρεις λέξεις μόνο δεν μπορούσαν να αλλάξουν οι μεταφραστές. Δεν βρήκαν αντίστοιχες.

Τρεις λέξεις; Ποιες είναι αυτές;
Ο ιδρώς (ιδρώτας), η σανίς και η φάλαγξ. Δεν βρήκαν αντίστοιχες λέξεις. Κατά τα άλλα έπρεπε να πούμε τη θύελλα «ανεμορούφουλα», κατά τον Καζαντζάκη… Την Ηρα λευκώλενον που είχε λευκάς ωλένας, τη λευκοχέρα δηλαδή, να την πούμε «κρουσταλοβραχιονάτη». Τον πολύαρνι, αυτόν που έχει πολλά αρνιά, να τον πούμε «βαριοκοπαδιάρη». Να σου λέει «κασσίτερος» ο Ομηρος κι εσύ να λες… καλάι, κατά το τουρκικότερο! Να σου λέει «δόμος» ο Ομηρος, που είναι διεθνής λέξη, κι εσύ να λες κατά τα τουρκικά «οντάς»! Καζαντζάκης και Κακριδής. Αυτοί κάνανε το μεγάλο κακό.

Είναι νεκρή γλώσσα τα αρχαία ελληνικά, όπως ισχυρίζεται η Μαρία Ρεπούση;
«Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι νεκρή γλώσσα». Ε, και οι έξι λέξεις είναι αρχαίες. Αυτή είναι η απάντηση στη Ρεπούση. Τι άλλο να πω;

Τι μπορεί να αποκομίσει ένας σύγχρονος άνθρωπος διαβάζοντας Ομηρο;
Πρώτα πρώτα θα μάθει ότι υπήρχε μια άριστα οικοδομημένη γλώσσα, επιστημονική, εύηχη, που μπορεί να διατυπώσει οποιοδήποτε νόημα σε οποιαδήποτε εποχή και τώρα και στο μέλλον. Αν ανοίξετε π.χ. ένα φάρμακό σας και διαβάσετε τα έκδοχα του φαρμάκου, θα δείτε ότι όλες οι λέξεις είναι ομηρικές. Αν λέει colloidal, π.χ. κολλώδης, είναι λέξη ομηρική. Οπως chloro είναι χλωρός. Αν βλέπετε stearate είναι στέαρ του στέατος, πηγμένο λίπος. Αυτές οι λέξεις είναι ελληνικές.
Εχει διεισδύσει παντού η γλώσσα του Ομήρου. Εχει μπει σε όλον τον κόσμο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να απαλλαγεί από τη γλώσσα αυτή, βρίσκεται αυτούσια ή μεταλλαγμένη μέσα σε όλες τις ευρωπαϊκές διαλέκτους. Αν, ας πούμε, σας τύχει -ο μη γένοιτο- και βρεθείτε στο εξωτερικό και πάθετε κάτι με την καρδιά σας, διακομιστείτε στο νοσοκομείο, οι ξένοι, αν ψάξουν, μπορεί να αποφανθούν ότι έχετε πρόβλημα στην «τριγλώχινα βαλβίδα». Ετσι θα το πούνε. «Τριγλώχιν» σημαίνει «τρεις γλωχίνες», αιχμές. Είναι το βέλος που έμπαινε μέσα αλλά δεν έβγαινε.
Το «κολλώ» είναι λέξη ομηρική. Του Αίαντος το ακόντιο είναι κολλητό, και οι θύρες είναι κολλητές για να είναι και πιο γερές. Λοιπόν η κόλλα πώς λέγεται αγγλικά; Glue. Και κολάζ λένε οι ξένοι. Και το παίρνουν και οι πυρηνικοί φυσικοί. Στη διάσπαση του ατόμου προϊόντα της σχάσεως τα οποία δεν έχουνε μάζα, αλλά πάνε και προσκολλώνται σε κάτι άλλα. Και λέγονται γκλουόνια.

(Διαβάστε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Παναγιώτη Λιάκο,  ΕΔΩ)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Τελετή Μνήμης Θερμοπυλών: Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, Μνημείο Λεωνίδα, 18:30

thermopyles2018_(1)Εκεί όπου η Εθνική Πίστη έγινε συνώνυμη της Θυσίας υπέρ της Πατρίδος,

Εκεί όπου η Θυσία μετατρέπεται σε Αιώνια Προσταγή Αγώνα για Ελευθερία,

Εκεί όπου η Ελευθερία αναδύεται ως Ιδανικό ελληνικό, άφθαρτο και καθάριο στο πέρασμα των αιώνων,

Εκεί όπου οι ορδές των βαρβάρων γονάτισαν μπρος στην Ελληνική Ανδρεία,

Εκεί οι Χρυσαυγίτες θα υψώσουν ξανά τις Γαλανόλευκες και τις Σημαίες με τον Μαίανδρο, για να καταδείξουν στους δειλούς και στους προσκυνημένους του σύγχρονου κόσμου, πως το Θάρρος μένει Άπαρτο και Φρούριο η Τιμή!

Κεντρικός ομιλητής: Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ιερό Πεδίο Θερμοπυλών – Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου – Ώρα 18:30

Επιτροπή Εθνικής Μνήμης

 

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Χωρίς τίτλο.png

Oταν στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατέβαινε από το αεροπλάνο που του διέθεσε η προεδρεία της Γαλλικής Δημοκρατίας,  στην Αθήνα , προερχόμενος εκ Παρισίων, λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την έκταση των συμφορών που  επεφύλασσε για την Ελλάδα.

Η ανατροπή του προέδρου της Δημοκρατίας  συνταγματάρχη Παπαδόπουλου (1/6-25/11-1973) έφερε στην Αθήνα την κυβέρνηση του προέδρου της Δημοκρατίας στρατηγού Γκιζίκη (25/11/1973-17/12/1974) που όρκισε πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, πάνω από το πληγωμένο σώμα της Κύπρου, μετά την τουρκική εισβολή, τέσσερεις μέρες πριν, στις 20 Ιουλίου 1974.

Βάζοντας κάτω την αλληλοδιαδοχή των γεγονότων, γίνεται εμφανές στον καθένα, ότι δημιουργήθηκε μια εθνική τραγωδία, πραγματοποιήθηκε ένας εθνικός ακρωτηριασμός, η Κύπρος θυσιάστηκε, για να έρθει ο Καραμανλής και να εγκαθιδρυθεί το καθεστώς της Μεταπολιτεύσεως στην Ελλάδα.

Δείγμα του τι επρόκειτο να ακολουθήσει, είναι η δεύτερη τουρκική εισβολή, ο «Αττίλας ΙΙ», στις 14 Αυγούστου 1974, επί Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας Καραμανλή. Ενώ με τον «Αττίλα Ι», η Τουρκία κατέλαβε χάρις στην σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων στρατιωτικών Ελλάδος και Κύπρου μόλις το 7% της μεγαλονήσου, με τον «Αττίλα ΙΙ» παγίωσε και εξακολουθεί να κατέχει το 36,2% του νησιού. Αυτό είναι έργο Καραμανλή.

Τι έφεραν τα πρώτα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως με την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας;

-Την τουρκική κατοχή της Κύπρου

-Την υποβάθμιση της Ελληνικής Γλώσσας και την διάλυση της Παιδείας, με τις μεταρρυθμίσεις του Γεωργίου Ράλλη.

-Την νομιμοποίηση των αμβλώσεων, δηλαδή της ειδεχθούς παιδοκτονίας από την ίδια την μητέρα, χάρις στην υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, Βιργινία Τσουδερού.

– Την νομιμοποίηση και αγιοποίηση του ΚΚΕ, αυτού που αιματοκύλισε την Ελλάδα, και ηττήθηκε δια των όπλων χάρις στις θυσίες χιλιάδων Ελλήνων, και με θύματα αθώους πατριώτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Η δεύτερη περίοδος της Μεταπολιτεύσεως, με την άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18/10/1981, κατέφερε καίρια πλήγματα στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδος.

Η περίοδος της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης είναι συνώνυμη της λαμογιάς, της κουτοπονηριάς, του «ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Η ασυδοσία, η υπερπαραγωγή πολιτισμικών υποπροϊόντων, η κατάλυση των παραδοσιακών ρόλων της οικογένειας, είναι μερικά μόνον από τα επιτεύγματα της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ.

Την τρίτη περίοδο Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, έπεσαν οι μάσκες των πολιτικών αντιπαραθέσεων, όταν το 1989, η «Δεξιά» Νέα Δημοκρατία συγκυβέρνησε με το ΚΚΕ, αποκαλύπτοντας τον ύπουλο και καταστροφικό της ρόλο για την Ελλάδα, την πολιτική και την κοινωνία.

Χωρίς τίτλο.png

Η ολική επαναφορά του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη κατέφερε νέα καίρια χτυπήματα στην χώρα, και μια νέα εθνική τραγωδία.

-Επέβαλε την αλλαγή νομίσματος και την χρήση του ευρώ, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, όπως συνέβη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και όπως θα έπρεπε να συμβεί για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Το ευρώ, με τον τρόπο που εισήχθη, και με τα παραποιημένα στοιχεία τα οποία δόθηκαν στους Ευρωπαίους προκειμένου να γίνει η Ελλάδα δεκτή στους «εκλεκτούς» του ευρώ, κατέστρεψε τις ελληνικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, έβαλε το χέρι στο πορτοφόλι των Ελλήνων και έκτοτε δεν το έχει βγάλει.

-Επέφερε την εθνική τραγωδία των Ιμίων, τον θάνατο τριών Ελλήνων αξιωματικών, και επέβαλε τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Η διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2004-2009) αύξησε το χρέος της χώρας, μια αύξηση στην οποία μεγάλο ρόλο έπαιξε και το φαγοπότι των Olympic Games. Επί των ημερών του, τον Δεκέμβριο του 2008, σημειώθηκαν τα έκτροπα που οδήγησαν στην καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών, με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, νομιμοποιήθηκε και κατέστη «θεσμός» η προστατευμένη βία των «γνωστών-αγνώστων» καλόπαιδων του Συστήματος.

Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία δικαιώθηκε με την διακυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτού που προσκάλεσε στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, βάζοντας την χώρα στον ζυγό των τοκογλύφων από όπου δέκα χρόνια αργότερα δεν έχει βγει, ούτε πρόκειται να βγει υπό τις τρέχουσες πολιτικές συνθήκες μέχρι το 2060.

Η δεύτερη μνημονιακή κυβέρνηση, αυτή του τραπεζίτη Παπαδήμου με την συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, επισφράγισε το ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, με τις ευλογίες της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας ο αρχηγός Αντώνης Σαμαράς της παρέσχε ψήφο εμπιστοσύνης.

Η διακυβέρνηση Σαμαρά (2012-2015), χαρακτηρίστηκε από

-την δουλική της προσήλωση στα κελεύσματα των Σιωνιστών

-την χολυγουντιανής σκηνοθεσίας δίωξη των πολιτικών της αντιπάλων Εθνικιστών, τις παράνομες και αντισυνταγματικές φυλακίσεις του Αρχηγού και βουλευτών της Χρυσής Αυγής, την ανεξιχνίαστη ως σήμερα δολοφονία δύο νέων Χρυσαυγιτών την 1-11-2013 στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.

-Τα σκάνδαλα SIEMENS και NOVARTIS τα οποία ακόμη δεν έχουν διαλευκανθεί και δεν έχουν επιστραφεί τα χρήματα που στοίχησαν στον ελληνικό λαό.

Η τρέχουσα διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, έχει ήδη σημαδέψει την χώρα με

-την επιβολή νέου μνημονίου και «μεσοπρόθεσμων» μέτρων σκληρής και αντιλαϊκής λιτότητας.

-Κατάλυση της θέλησης του λαού με την περιφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015.

-Παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.

-Πολιτική υποτέλειας και οσφυοκαμψίας.

-Ενώ ετοιμάζει μια πρωτοφανή λαίλαπα από παραχωρήσεις στους τούρκους και τους αλβανούς, στην Θράκη και στην Ήπειρο.

Χωρίς τίτλο.png

Ούτε μία από τις κυβερνήσεις της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν  δικαιούται να πει ότι παρήγαγε εθνικό έργο. Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε πάνω στην προδοσία της Κύπρου, τελειώνει πάνω στην προδοσία της Μακεδονίας. ΩΣ ΕΔΩ!

 

Ε.Δ.

(Φ. 260)

Αλέξανδρε, χαίρε

Stamp_UK_2003_1st
Βρετανικό γραμματόσημο του 2003 με την κεφαλή Αλεξάνδρου από το Βρετανικό Μουσείο

 

Ο Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδών, ο ηλιόμορφος που η Ιστορία απεκάλεσε Μέγα Αλέξανδρο, γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 356 π.Χ. στην Πέλλα.

Οι γραπτές πηγές αναφέρουν ότι ο Αλέξανδρος επέλεξε συγκεκριμένους καλλιτέχνες για να τον απεικονίσουν, μεταξύ των οποίων ήταν ο γλύπτης Λύσιππος και ο ζωγράφος Απελλής. Ο Αλέξανδρος απεικονίζεται πάντοτε ξυρισμένος, αντίθετα από τους επιφανείς ηγέτες πριν από αυτόν, οι οποίοι φέρουν γενειάδα. Αυτή η βασιλική μόδα, διήρκεσε πάνω από πέντε αιώνες. Ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που έφερε το διάδημα, ένα κομμάτι ύφασμα τυλιγμένο γύρω από το μέτωπό του, που θα γινόταν σύμβολο των βασιλέων της Ελληνιστικής περιόδου.

Στα πορτραίτα του τα οποία δημιουργήθηκαν μετά τον θάνατό του, όπως αυτό, το καμωμένο από μάρμαρο που βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια την πόλη που ίδρυσε το 331 π.Χ., εικονίζεται ως θεός, με μακριά μαλλιά, δυναμική στροφή της κεφαλής, και βλέμμα άνω θρώσκον. Αλλωστε, από της βασιλείας του Πτολεμαίου Σωτήρος (305-282 π.Χ.) ο Αλέξανδρος λατρεύεται ως θεός.

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, Φ.261)