ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Χωρίς τίτλο.png

Oταν στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατέβαινε από το αεροπλάνο που του διέθεσε η προεδρεία της Γαλλικής Δημοκρατίας,  στην Αθήνα , προερχόμενος εκ Παρισίων, λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την έκταση των συμφορών που  επεφύλασσε για την Ελλάδα.

Η ανατροπή του προέδρου της Δημοκρατίας  συνταγματάρχη Παπαδόπουλου (1/6-25/11-1973) έφερε στην Αθήνα την κυβέρνηση του προέδρου της Δημοκρατίας στρατηγού Γκιζίκη (25/11/1973-17/12/1974) που όρκισε πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, πάνω από το πληγωμένο σώμα της Κύπρου, μετά την τουρκική εισβολή, τέσσερεις μέρες πριν, στις 20 Ιουλίου 1974.

Βάζοντας κάτω την αλληλοδιαδοχή των γεγονότων, γίνεται εμφανές στον καθένα, ότι δημιουργήθηκε μια εθνική τραγωδία, πραγματοποιήθηκε ένας εθνικός ακρωτηριασμός, η Κύπρος θυσιάστηκε, για να έρθει ο Καραμανλής και να εγκαθιδρυθεί το καθεστώς της Μεταπολιτεύσεως στην Ελλάδα.

Δείγμα του τι επρόκειτο να ακολουθήσει, είναι η δεύτερη τουρκική εισβολή, ο «Αττίλας ΙΙ», στις 14 Αυγούστου 1974, επί Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας Καραμανλή. Ενώ με τον «Αττίλα Ι», η Τουρκία κατέλαβε χάρις στην σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων στρατιωτικών Ελλάδος και Κύπρου μόλις το 7% της μεγαλονήσου, με τον «Αττίλα ΙΙ» παγίωσε και εξακολουθεί να κατέχει το 36,2% του νησιού. Αυτό είναι έργο Καραμανλή.

Τι έφεραν τα πρώτα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως με την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας;

-Την τουρκική κατοχή της Κύπρου

-Την υποβάθμιση της Ελληνικής Γλώσσας και την διάλυση της Παιδείας, με τις μεταρρυθμίσεις του Γεωργίου Ράλλη.

-Την νομιμοποίηση των αμβλώσεων, δηλαδή της ειδεχθούς παιδοκτονίας από την ίδια την μητέρα, χάρις στην υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, Βιργινία Τσουδερού.

– Την νομιμοποίηση και αγιοποίηση του ΚΚΕ, αυτού που αιματοκύλισε την Ελλάδα, και ηττήθηκε δια των όπλων χάρις στις θυσίες χιλιάδων Ελλήνων, και με θύματα αθώους πατριώτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Η δεύτερη περίοδος της Μεταπολιτεύσεως, με την άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18/10/1981, κατέφερε καίρια πλήγματα στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδος.

Η περίοδος της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης είναι συνώνυμη της λαμογιάς, της κουτοπονηριάς, του «ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Η ασυδοσία, η υπερπαραγωγή πολιτισμικών υποπροϊόντων, η κατάλυση των παραδοσιακών ρόλων της οικογένειας, είναι μερικά μόνον από τα επιτεύγματα της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ.

Την τρίτη περίοδο Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, έπεσαν οι μάσκες των πολιτικών αντιπαραθέσεων, όταν το 1989, η «Δεξιά» Νέα Δημοκρατία συγκυβέρνησε με το ΚΚΕ, αποκαλύπτοντας τον ύπουλο και καταστροφικό της ρόλο για την Ελλάδα, την πολιτική και την κοινωνία.

Χωρίς τίτλο.png

Η ολική επαναφορά του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη κατέφερε νέα καίρια χτυπήματα στην χώρα, και μια νέα εθνική τραγωδία.

-Επέβαλε την αλλαγή νομίσματος και την χρήση του ευρώ, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, όπως συνέβη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και όπως θα έπρεπε να συμβεί για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Το ευρώ, με τον τρόπο που εισήχθη, και με τα παραποιημένα στοιχεία τα οποία δόθηκαν στους Ευρωπαίους προκειμένου να γίνει η Ελλάδα δεκτή στους «εκλεκτούς» του ευρώ, κατέστρεψε τις ελληνικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, έβαλε το χέρι στο πορτοφόλι των Ελλήνων και έκτοτε δεν το έχει βγάλει.

-Επέφερε την εθνική τραγωδία των Ιμίων, τον θάνατο τριών Ελλήνων αξιωματικών, και επέβαλε τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Η διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2004-2009) αύξησε το χρέος της χώρας, μια αύξηση στην οποία μεγάλο ρόλο έπαιξε και το φαγοπότι των Olympic Games. Επί των ημερών του, τον Δεκέμβριο του 2008, σημειώθηκαν τα έκτροπα που οδήγησαν στην καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών, με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, νομιμοποιήθηκε και κατέστη «θεσμός» η προστατευμένη βία των «γνωστών-αγνώστων» καλόπαιδων του Συστήματος.

Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία δικαιώθηκε με την διακυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτού που προσκάλεσε στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, βάζοντας την χώρα στον ζυγό των τοκογλύφων από όπου δέκα χρόνια αργότερα δεν έχει βγει, ούτε πρόκειται να βγει υπό τις τρέχουσες πολιτικές συνθήκες μέχρι το 2060.

Η δεύτερη μνημονιακή κυβέρνηση, αυτή του τραπεζίτη Παπαδήμου με την συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, επισφράγισε το ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, με τις ευλογίες της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας ο αρχηγός Αντώνης Σαμαράς της παρέσχε ψήφο εμπιστοσύνης.

Η διακυβέρνηση Σαμαρά (2012-2015), χαρακτηρίστηκε από

-την δουλική της προσήλωση στα κελεύσματα των Σιωνιστών

-την χολυγουντιανής σκηνοθεσίας δίωξη των πολιτικών της αντιπάλων Εθνικιστών, τις παράνομες και αντισυνταγματικές φυλακίσεις του Αρχηγού και βουλευτών της Χρυσής Αυγής, την ανεξιχνίαστη ως σήμερα δολοφονία δύο νέων Χρυσαυγιτών την 1-11-2013 στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.

-Τα σκάνδαλα SIEMENS και NOVARTIS τα οποία ακόμη δεν έχουν διαλευκανθεί και δεν έχουν επιστραφεί τα χρήματα που στοίχησαν στον ελληνικό λαό.

Η τρέχουσα διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, έχει ήδη σημαδέψει την χώρα με

-την επιβολή νέου μνημονίου και «μεσοπρόθεσμων» μέτρων σκληρής και αντιλαϊκής λιτότητας.

-Κατάλυση της θέλησης του λαού με την περιφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015.

-Παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.

-Πολιτική υποτέλειας και οσφυοκαμψίας.

-Ενώ ετοιμάζει μια πρωτοφανή λαίλαπα από παραχωρήσεις στους τούρκους και τους αλβανούς, στην Θράκη και στην Ήπειρο.

Χωρίς τίτλο.png

Ούτε μία από τις κυβερνήσεις της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν  δικαιούται να πει ότι παρήγαγε εθνικό έργο. Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε πάνω στην προδοσία της Κύπρου, τελειώνει πάνω στην προδοσία της Μακεδονίας. ΩΣ ΕΔΩ!

 

Ε.Δ.

(Φ. 260)

Αλέξανδρε, χαίρε

Stamp_UK_2003_1st
Βρετανικό γραμματόσημο του 2003 με την κεφαλή Αλεξάνδρου από το Βρετανικό Μουσείο

 

Ο Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδών, ο ηλιόμορφος που η Ιστορία απεκάλεσε Μέγα Αλέξανδρο, γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 356 π.Χ. στην Πέλλα.

Οι γραπτές πηγές αναφέρουν ότι ο Αλέξανδρος επέλεξε συγκεκριμένους καλλιτέχνες για να τον απεικονίσουν, μεταξύ των οποίων ήταν ο γλύπτης Λύσιππος και ο ζωγράφος Απελλής. Ο Αλέξανδρος απεικονίζεται πάντοτε ξυρισμένος, αντίθετα από τους επιφανείς ηγέτες πριν από αυτόν, οι οποίοι φέρουν γενειάδα. Αυτή η βασιλική μόδα, διήρκεσε πάνω από πέντε αιώνες. Ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που έφερε το διάδημα, ένα κομμάτι ύφασμα τυλιγμένο γύρω από το μέτωπό του, που θα γινόταν σύμβολο των βασιλέων της Ελληνιστικής περιόδου.

Στα πορτραίτα του τα οποία δημιουργήθηκαν μετά τον θάνατό του, όπως αυτό, το καμωμένο από μάρμαρο που βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια την πόλη που ίδρυσε το 331 π.Χ., εικονίζεται ως θεός, με μακριά μαλλιά, δυναμική στροφή της κεφαλής, και βλέμμα άνω θρώσκον. Αλλωστε, από της βασιλείας του Πτολεμαίου Σωτήρος (305-282 π.Χ.) ο Αλέξανδρος λατρεύεται ως θεός.

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, Φ.261)

11 Μαϊου: Χρόνια Πολλά, Μπουμπουλίνα

32228672_1733275950071215_665798816544325632_n
Ενδυμασία Σπετσών-Ερμιονίδας, σε προθήκη του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος στο Ναύπλιο

Στις 11 Μαΐου 1771 γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για την συμμετοχή του στα Ορλωφικά (1769-1770),  η Λασκαρίνα Πινότση, η καπετάννισσα του 1821,  Μπουμπουλίνα.

Η Μπουμπουλίνα καταγόταν από την Ύδρα. Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα, και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη, που σκοτώθηκαν και οι δυο από Αλγερινούς πειρατές, και απέκτησε έξι παιδιά: τρία από τον πρώτο της γάμο, τον Ιωάννη, τον Γεώργιο και την Μαρία, και τρία από τον δεύτερο γάμο της: την Σκεύω, την Ελένη και τον Νικόλαο Οι σύζυγοί της της άφησαν μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση. Πέθανε στις 22 Μαΐου 1825.

Bouboulina_painting_by_Von_Hess
H γνωστή ελαιογραφία του Πέτερ φον Ες που απεικονίζει την ηρωίδα να επιτίθεται στα κάστρα του Ναυπλίου.

 

4198646
Προσωπικά είδη της Μπουμπουλίνας
μουσείο-Μπουμπουλίνας
H οικία, σήμερα μουσείο, της Μπουμπουλίνας. Σώζονται μεταξύ άλλων η πιστόλα της, το χρηματοκιβώτιο του πλοίου Αγαμέμνων, με τα τρία κλειδιά και τις οχτώ κλειδωνιές, το φιρμάνι του Σουλτάνου για την κατασκευή του πλοίου “Αγαμέμνων”, με το σχέδιό του στην πίσω πλευρά, καθώς και ξίφος, δώρο του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄.

Ξενάγηση στο σπίτι της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες

Η Μπουμπουλίνα θα σας πονάει πάντα

ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ-ΤΟΥΡΚΟΙ

 

Και από τον τάφο πονάει τους τούρκους η Λασκαρίνα Μπούμπουλη, η καπετάνισσα που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Οθωμανών.

Γεννημένη  μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως στις 11 Μαΐου 1771, όταν η μητέρα της Σκεύω επισκέφτηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για τη συμμετοχή του στα Ορλωφικά, (1769-1770), βαφτίστηκε από τον εκεί φυλακισμένο Μανιάτη πολέμαρχο, Παναγιώτη Μούρτζινο.

Μετά τον θάνατο του πατέρα της στην φυλακή, οι δυο γυναίκες μετακόμισαν στις Σπέτσες. Αργότερα η μητέρα της παντρεύτηκε τον Δημήτριο Λαζάρου-Ορλώφ, με τον οποίο απέκτησε οκτώ παιδιά.

Η Λασκαρίνα παντρεύτηκε δυο φορές. Σε ηλικία 17 ετών, τον Δημήτριο Γιάννουζα με τον οποία απέκτησε τρία παιδιά, και σε ηλικία 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη, με τον οποίο απέκτησε άλλα τρία παιδιά, και το επώνυμο με την οποία έγινε γνωστή. Και οι δυο σύζυγοί της σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές. Την τεράστια περιουσία την οποία κληρονόμησε, την αύξησε και την διέθεσε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και να εξοπλίσει Στρατό, με τον οποίο συμμετείχε ενεργά στην  Επανάσταση.

Οι Ρώσοι μετά τον θάνατό της, της απένειμαν τον τίτλο της Ναυάρχου, έναν τίτλο, με παγκόσμια μοναδικότητα για γυναίκα. Η Ελλάδα,  193 χρόνια μετά τον θάνατό της, της απένειμε τον τίτλο της Υποναυάρχου επί τιμή.

 

laskarina-mpoumpoulina

 

Ομως με την ενέργεια αυτή, έστω και καθυστερημένα, δεν… συμφωνούν οι τούρκοι.

Στο πρωτοσέλιδο άρθρο της τουρκικής εφημερίδας VATAN με τίτλο «πρόκληση με ναύαρχο», μαζί με την φωτογραφία της Ελληνίδας ηρωίδας,  ο συντάκτης αναφέρει πως «ήταν εχθρός των Τούρκων».

Η Παιδεία, η Εθνική Μνήμη και η Τιμή είναι ο μόνος τρόπος ισχυροποίησης της Εθνικής Συνείδησης. Οι Ηρωες και οι Ηρωίδες μας πάντοτε θα ενοχλούν τους εχθρούς του Εθνους, γιατί η Μνήμη και η Τιμή είναι η υπόσχεση πως θα ξαναγεννηθούν από την Φυλή μας Ελληνες που θα δώσουν νικηφόρους αγώνες για την Ελευθερία.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ραγιάδες: Ο Δήμος Δράμας τιμά τον Δράμαλη!

dimos_dramas_apofasi

Ο Δήμος Δράμας καλεί τους τούρκους να επισκεφθούν την οικία του … Δράμαλη. Οσοι θεωρούμε κεφαλαιώδες στοιχείο για το Εθνος, και θεμέλιο του Μέλλοντος την Παιδεία, δικαιωνόμαστε. Σύντομα θα αλλάξουμε αυτά που πρέπει για να μην είναι τα Ελληνόπουλα έρμαια των ανιστόρητων, των παραδόπιστων και των εθνοπροδοτών.

kolokotronis_dramalis

Φύσα, μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου, να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάννα. Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες στο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι. Στρωμά’χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια και γι’απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.

 

 

 

Βιβλιοπαρουσίαση του νέου έργου για τον Μέγιστο των Ελλήνων, τον Μακεδόνα βασιλέα Μέγα Αλέξανδρο

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Παρουσία πάμπολλων Συναγωνιστών και φίλων της Χρυσής Αυγής πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα η παρουσίαση του νέου συλλογικού έργου των εκδόσεων «Τρίμορφος» «Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδών, συνιστώσες και στιγμές του Μέγιστου Έλληνος», με την υποστήριξη της εθνικής εφημερίδας «Εμπρός» και την επιμέλεια του «Ανεξάρτητου Ιδρύματος Γεωπολιτικών και Ιστορικών Σπουδών» (ΑΙΓΙΣ).


a1
Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Συναγωνιστής Χριστόδουλος Φιλιππίδης. Οι λοιποί συντελεστές του νέου αυτού βιβλίου, ο επιμελητής της εκδόσεως Θωμάς Κοσμάς, και οι συν-συγγραφείς, Συναγωνιστές της Τ.Ο. Νοτίων Προαστίων του Λαϊκού Συνδέσμου, Ιωάννης Μεγάλης, Δημήτρης Τζεμπετζής, Στέλλα Κοτζαμπάση, Κωνσταντίνος Παπαχρήστου, Χαρίλαος Μέξας, Μιχάλης Καρακώστας και η Διευθύντρια της Εφημερίδος «ΕΜΠΡΟΣ» Ειρήνη Δημοπούλου, κατά τις μεστές και πυκνές ομιλίες τους αναφέρθηκαν στην προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις νικηφόρες μάχες που έδωσε και παράλληλα συνέδεσαν την μεγάλη εθνική παρακαταθήκη που άφησε στον Ελληνισμό με την τωρινή κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.
biblioparousiash-megas_alexandros_(3)

Μετά την καταληκτική – επιμυθιακή, ενθουσιώδη και γλαφυρή παρουσίαση της Συναγωνίστριας Δημοπούλου εκλήθη και ανέβηκε τελευταίος στο βήμα, καταχειροκροτούμενος ο Γενικός Γραμματέας του «Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή», ο οποίος επαίνεσε την συγγραφική προσπάθεια των Συναγωνιστών, ενώ αναφέρθηκε με χαρακτηριστικά παραδείγματα στην αδιαμφισβήτητη Ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς και στον απολύτως ελληνικό χαρακτήρα της μεγαλειώδους εκστρατείας του στην Ασία.

biblioparousiash-megas_alexandros_(7)

Ο Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος σημείωσε πως παρά τον εκχυλίζοντα ξενοκίνητο και προδοτικό εθνομηδενισμό των καιρών, υπάρχουν ακόμη συνεχιστές του Ελληνικού Αγώνα του Μεγάλου Στρατηλάτη όπως ο πρόσφατα πεσών στο καθήκον «Υπέρ Πατρίδος», Αθάνατος Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος και πλήθος άλλων Ηρώων που δεν έδωσαν το αίμα τους για κάποια ανύπαρκτη “ελληνοτουρκική φιλία”, αλλά γιά την προστασία και την μεγαλοσύνη του Ελληνισμού. Στην συνέχεια ο Γενικός Γραμματέας κατήγγειλε την υποκριτική – «ψευδοπατριωτική» συμπόνοια των πολιτικάντηδων, ενώ στηλίτευσε και τον ευτελισμό του Υπ. «Εθνικής» Αμύνης Πάνου Καμμένου, που ανεκοίνωσε τον θάνατο του Ήρωα μέσω twitter!
Επεσήμανε πως και τα «Σκόπια» είναι μια σκλαβωμένη Ελληνική Πατρίδα με εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στο εσωτερικό του κρατιδίου και κατήγγειλε την πολιτική του αχαρακτήριστου ΥΠΕΞ Κοτζιά, η οποία προωθεί την ύπουλη προδοσία της Μακεδονίας μας. Σε σχέση με τις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή τόνισε πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι ούτε με τις ΗΠΑ ούτε με τη Ρωσία, είναι με την Ελλάδα!

Σχετικά με την νεοφιλελεύθερη ΝΔ επισήμανε πως σέρνεται πίσω από τους κομμουνιστές και ακόμη μία πρόσφατη απόδειξη ήταν η απίστευτη δήλωση του Κ. Μπακογιάννη για τον συνεργάτη του Βελουχιώτη “Καπετάν Ερμή”, μετέπειτα μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ ! Υπενθύμισε ακόμη πως ο ψευτοεθνάρχης Καραμανλής, για τον οποίον η Ελληνική Μεγαλόνησος Κύπρος βρισκόταν «μακριά», ήταν αυτός που νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Μόνη εθνική αντιπολίτευση είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία βεβαίως δεν έχει κανέναν σεβασμό στους αγώνες της αριστεράς για τον διαμελισμό και τον αφελληνισμό της Πατρίδας μας!
Ο Γενικός Γραμματέας έκλεισε τον ενθουσιώδη λόγο του με μια μεταφορική αποστροφή : «Η Χρυσή Αυγή είναι το απροσκύνητο κλεφτόπουλο της σύγχρονης εποχής που δεν παύει να αντιστέκεται σους τυράννους και όταν έρθει η ώρα να γιγαντωθεί, οι εχθροί της Ελλάδας θα φύγουν τρέχοντας!»

πηγή

Τα αυγά, το Easter και η Εώς

8634025

 

Έθιμο βαθιά ριζωμένο στην φυλετική ψυχή των Ευρωπαϊκών λαών, το έθιμο του στολίσματος των Αυγών ταξιδεύει από την άχρονη αρχαιότητα και φθάνει αδιάσπαστα ως τις μέρες μας.

Το αυγό, λένε, συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός, όπως το τσόφλι του αυγού, αλλά έκρυβε μέσα του την Ζωή. Από αυτόν βγήκε ο Χριστός ζων, και έφερε την πίστη της Ανάστασης στους πιστούς.

Τα αυγά βάφονται την Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όταν ο Χριστός πρόσφερε άρτο και οίνο, το σώμα Του και το αίμα Του. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται στις εκκλησίες μας η σταύρωσή Του.  Η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση θέλει τα αυγά να βάφονται κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη, γιατί συμβολίζουν το Αίμα του Χριστού.

Μια εκδοχή του εθίμου λέει πως, μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο για να του ανακοινώσει ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Εκείνος δεν την πίστεψε και της απάντησε πως εάν αυτό είναι αλήθεια, τότε τα λευκά αυγά που βρίσκονταν στο καλάθι θα έπρεπε να γίνουν κόκκινα, όπως πράγματι συνέβη.  Μάλιστα στο Ρωσικό μοναστήρι της Μαρίας Μαγδαληνής στους Αγίους Τόπους πάνω από το τέμπλο, υπάρχει τοιχογραφία όπου παρουσιάζεται η Μαγδαληνή να προσφέρει ένα κόκκινο αυγό στον Καίσαρα.

Κατά μιαν άλλη εκδοχή,  μία γυναίκα κουβαλούσε αυγά κι όταν άκουσε την είδηση της Ανάστασης, από τον ενθουσιασμό της, έπεσαν από τα χέρια της τα αυγά και βάφτηκαν κόκκινα. Ένας άλλος θρύλος υποστηρίζει ότι η Παναγία προσέφερε αυγά στους δεσμώτες του γιου της, και από τα δάκρυά της τα αυγά βάφτηκαν κόκκινα.

Όπως και νάχει, γυναίκες μεταφέρουν το μήνυμα της Ανάστασης, και τα Αυγά, σύμβολα του θηλυκού ωαρίου, είναι συνδεδεμένα με την εορτή.

Γιατί όμως βάφονται αυγά;

Από το «κοσμικό αυγό» της Θεογονίας των Ορφικών, από όπου εκκολάφθηκε ο Φάνης ή Έρως, έως την Ευρωπαϊκή θεά Οστάρα, Eoster από όπου και το Αγγλοσαξωνικό όνομα της εορτής Easter, η κλωστή του μηνύματος της αναγέννησης της Φύσης και συνακόλουθα του Ανθρώπου είναι εμφανής.

Για αυτό και στις ευχετήριες κάρτες οι οποίες ήσαν δημοφιλείς τους περασμένους δύο αιώνες, βλέπουμε συχνά κουνελάκια, κοτόπουλα, αυγά, και γυναίκες με την εμφάνιση αγγέλων, που θυμίζουν την «χαμένη» αλλά πάντοτε παρούσα Θεά που έβαψε με το αίμα της το κοσμικό αυγό.

Όπως σε κάθε έκφανση της ευρωπαϊκής παράδοσης, η αναφορά στις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού μας οδηγεί στην Ελλάδα. Προαιώνια μητέρα της Λαμπρής, της Eoster, και των πανάρχαιων θεοτήτων της Δύσεως, είναι η Ηώς ή Εώς, η ελληνίδα θεά της Αυγής.

Καλή Λαμπρή.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(Δημοσιεύεται στο φ.246 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες
 

Το πρώτο cheesecakes που δημιουργήθηκε ποτέ, χρονολογείται περίπου το 2000 π.Χ. στο νησί της Σάμου. Βάση των αρχαιολογικών ευρημάτων, τα πρώτα cheesecake εντάσσονταν στα εθιμοτυπικά πλαίσια του γάμου, καθώς τα έφτιαχνε η νύφη για να κεράσει τους φίλους του γαμπρού! Άκου τώρα.. Αυτή η χειρονομία της νύφης άνοιξε το δρόμο για να γίνουν οι γαμήλιες τούρτες παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επίσης, το περίφημο cheesecake, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, προσφερόταν ως δυναμωτικό στους αθλητές κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων το 776 π.Χ.

Η πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή για cheesecake θεωρείται ότι έγινε μόλις το 230 μ.Χ. (δηλαδή ήδη οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν cheesecake για 2000 χρόνια) από τον Αθήναιο, γαστρονόμο και συγγραφέα του περίφημου έργου Δειπνοσοφισταί. Μάλιστα, ο φυσικός Αίγιμος έγραψε το πλακουντοποιικόν σύγγραμα, δηλαδή ένα βιβλίο με θέμα την τέχνη της ετοιμασίας του cheesecake. Σε αντίθεση με την σημερινή του εκδοχή, η σύνθεσή του ήταν πάρα πολύ απλή: αλεύρι, σιτάρι, μέλι και τυρί. Η συνταγή αυτή υπαγόρευε την σύνθλιψη του τυριού μέχρι να γίνει λείο σαν πάστα. Μετά ανακατευόταν μέσα σε ένα τηγάνι με το μέλι και το αλεύρι σίτου, ψηνόταν σαν κέικ και σερβιριζόταν αφού κρυώσει. Όταν η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, η συνταγή του cheesecake ήταν ένα από τα λάφυρα των κατακτητών. Οι Ρωμαίοι το ονόμασαν “libuma” και πρόσθεσαν στη βασική συνταγή αυγά, ενώ έψηναν το επιδόρπιο πάνω σε ένα καυτό τούβλο και το σέρβιραν ζεστό σε ειδικές περιστάσεις.

Με την εξάπλωση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, η συνταγή του cheesecake ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Μεγάλη Βρετανία και η ανατολική Ευρώπη προσπάθησε να βάλει τη δική της πινελιά στο γνωστό επιδόρπιο, ενώ δεν άργησαν και οι υπόλοιπες χώρες να παρασκευάζουν το γλυκό χρησιμοποιώντας τα τοπικά προιόντα που εξάγονταν σε κάθε περιοχή. Ακολούθησαν κι άλλοι πειραματισμοί και γύρω στο 18ο αιώνα το cheesecake θυμίζει πια το αμερικάνικο που τρώμε σήμερα.

Η αρχαία αθηναϊκή συνταγή για το cheesecake είναι η εξής:

Υλικά

  • 4 αυγά, χωρισμένα σε κρόκους και ασπράδια
  • 1/2 φλιτζ. μέλι ή ζάχαρη
  • 1 λεμόνι, το χυμό και το ξύσμα
  • 1/2 φλιτζ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 250 γρ. ανθότυρο
  • 1 φλιτζ. γιαούρτι
  • Για την κρούστα:
  • 1 φλιτζ. ψίχουλα από τα παξιμάδια
  • 1/4 φλιτζ. κοπανισμένα αμύγδαλα ή καρύδια
  • 2 κ.σ. λάδι ή βούτυρο

Εκτέλεση

Σε ένα μεγάλο μπολ, χτυπήστε ασπράδια των αυγών μέχρι να σφίξουν (και μια πρέζα αλάτι). Σε ένα μπλέντερ, χτυπήστε τους κρόκους, το μέλι, το χυμό λεμονιού, φλούδα, το αλεύρι και το ανθότυρο για λίγα δευτερόλεπτα. Ανακατέψτε το μείγμα που θα προκύψει με τα ασπράδια αυγών, χρησιμοποιώντας σπάτουλα. Προσθέστε και το γιαούρτι. Σε ένα άλλο μπολ ανακατέψτε τα ψίχουλα παξιμαδιού και τους ξηρούς καρπούς μαζί. Λαδώστε το κάτω μέρος και τις πλευρές του ένα μεγάλο τηγανιού ή φόρμας για κέικ, περάστε με το μείγμα παξιμαδιού τις επιφάνειές του και ρίξτε το μείγμα τυριού. Ψήστε στους 180° C για 45 λεπτά. Αφήστε το γλυκό να ξεκουραστεί για 6 ώρες.

πηγή