Το μετακοβιδικό τρελοκομείο

Όχι, λοιπόν, δεν θα είναι τόσο εύκολο. Δεν θα κλειστούμε στα σπίτια μας φτιάχνοντας ψωμάκια, υποκριτές μιας αναγκαστικής, πουριτανικής νοικοκυροσύνης. Δεν θα επιδοθούμε σε ενδοσκόπηση και καθαρμούς, ενώ το λευκό δέρμα μας θα γίνεται ολοένα και πιο διάφανο ελλείψει μελανίνης. Οι ψυχές μας δεν θα γίνουν ελαφρύτερες για να πετάξουν στον Δημιουργό τους χωρίς τα πάθη της σερατονίνης. Δεν θα τελειώσει η ζωή μας πάνω σε ταντρικές τεχνικές που θα έκαναν την Τρούντη Στάυλερ να κοκκινίσει. Η συντέλεια του κόσμου αργεί. Ακόμη και οι πιο διάσημοι γιουτιουμπικοί ιεροκήρυκες, που ξέχυναν απειλές σαν τις ακρίδες των πληγών του Φαραώ, μετά από την αρχική έξαψη, άρχισαν να τα μαζεύουν. Ακόμα και πολιτικοί μεταλλαγμένοι νεοπατριώτες κρατούν πισινή.

Οι δώθε Ταλιμπάν που θα έπεφταν στην κάμινο για την πίστη τους -έτσι τουλάχιστον συστηματικά προέτρεπαν τους υπηκόους-πιστούς να πράξουν, απαιτώντας να τους κάνει ο λαός «υπακοή»-, πλέον προπαγανδίζουν κάθε ανακοίνωση της «Ψηφιακής Διακυβέρνησης» σαν παπαγαλάκια του κατηραμμένου θηρίου. Μάλιστα, κρατούν επισήμως την σωτηρία αποκλειστικά για τους εαυτούληδές τους, διότι εκείνοι, ως «άνθρωποι του θεού» έχουν άμεση πρόσβαση στα Μυστήρια. Ο λαουτζίκος μπορεί να περιμένει κλαίγοντας την μοίρα του, ανάβοντας διαδικτυακά κεράκια και προσφέροντας διαδικτυακά πρόσφορα (με το αζημίωτο).  

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η στάση της επισήμου μαυροντυμένης πνευματικής ηγεσίας, εκκλησιαστικής και ακαδημαϊκής. Αν δεν είχαμε συστηματικά διαπλαστεί να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, επειδή εξαρτόμαστε από τους άλλους για να σχηματίσουμε γνώμη (μέχρι να φθάσεις στην αμοιβάδα και να κάνεις ό,τι διατάσσουν οι Σοφοί),  θα διαπιστώναμε πως η θρησκευτική εξουσία, από τον καιρό της πιο βαθιάς αρχαιότητας, πήγαινε χέρι-χέρι με την κρατική.

Κάποτε εμφανίστηκε ένας αληθινός ριζοσπάστης της πακτωμένης κρατικοθρησκευτικής εξουσίας, ένας επαναστάτης που διακήρυσσε το αυτονόητο, πως άλλο τι χρωστάμε στον Καίσαρα, κι άλλο τι οφείλουμε στο Θείο,  πως άλλο η εξουσία των βασιλιάδων και των θνητών σαν όλους εμάς εξουσιαστών, και άλλο οι νόμοι του Σύμπαντος και η ένωση των άνω θρωσκόντων με τους Ουρανούς. Αφού Τον σκότωσαν η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία της εποχής, είδαν ότι οι ιδέες Του παραήσαν δημοφιλείς για να τις παραβλέψουν, κι έκαναν ό,τι κάνουν και σήμερα οι πολιτικάντηδες: τις εναγκαλίστηκαν κι έφτιαξαν μια νέα κρατική θρησκεία, με τον Αυτοκράτορα Παποκαίσαρα να είναι προστάτης της Πίστης. Κάπως έτσι κατάφεραν να κάνουν μπίζνα από την θυσία Του, και να πηγαίνουν πάσο, την ίδια ώρα που τα πρόβατα συνωστίζονται τρομαγμένα και συνάμα μαγεμένα από τις οιμωγές των λύκων, ποίμνιο χωρίς τσοπάνη.

Κάποιοι άνθρωποι πήραν την σωτηρία τους επάνω τους. Yolo, πάρτυ στα κρυφά, βόλτες στα κρυφά, ζωή στα κρυφά. Πώς να ζήσεις χωρίς αγγίγματα, χωρίς αγκαλιές και ζεστασιά που τάχεις μάθει και τα κουβαλάς από τα σπλάχνα της μάνας σου, κι αν δεν τάχες τότε, τα αναζητάς όλη σου την ζωή; Πώς να δεχθείς πως ο παππούς θα φύγει κλεισμένος σε πλαστική σακούλα σαν αρνί του Πάσχα, άκλαυτος κι αστόλιστος;

Οι εγκλεισμοί στραγγίζουν την ζωή από τους ανθρώπους, όπως οι δράκουλες. 

Η «προσαρμογή στην νέα κανονικότητα» εκφράζεται με τρόπους που προϋπήρχαν της «πανδημίας», αλλά απέκτησαν νέα βαρύτητα με την επιβολή της. Άλλος ξυρίζει το κεφάλι του γουλί επειδή πάντα το γύριζε στο μυαλό του αλλά δεν το είχε τολμήσει γιατί δεν τον άφηνε η μαμά του. Πόσο πρέπει να μισούν τον εαυτό τους και τι ψυχικά τραύματα κουβαλούν όσοι επιβάλλουν στον εαυτό τους αυτοταπεινώσεις σαν το κούρεμα γουλί, τα τατουάζ, το πίρσινγκ, κι άλλα τέτοια βαρβαρικά που μαρκάρουν την επιβολή της ταυτότητας του δούλου στον Άνθρωπο.

Άλλοι επιδίδονται σε γλυπτική πάνω σε γογγύλια, πίνοντας τον παραγόμενο ζωμό, και αναλύουν την μεταφυσική τους εμπειρία σε Ινστα στόρις, κι άλλοι φτιάχνουν φιλετάκια ον κάμερα, με αφοσίωση Χάνιμπαλ Λέκτερ.

Η πορνογραφία κι η αυτοϊκανοποίηση έχουν γίνει νόρμα, αφότου ο εγκλεισμός τις νομιμοποίησε, καθιστώντας «αναγκαία» την ιδιωτική άμα τε και δημόσια εξύμνησή τους ως πιο ασφαλείς από τις επικίνδυνες ανθρώπινες επαφές.  Η λέξη μαλ… έχει πλέον κυριολεκτική σημασία για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερων, υγιών ανθρώπων που διαγκωνίζονται, λένε τα ΜΜΕ και οι αναρτήσεις τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να αποκτήσουν πιστοποιητικό τρυπήματος προκειμένου να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο τους μήπως τους παρακολουθεί ο ρουφιάνος της γειτονιάς.

 Συμπεριφορές ψυχικά ασθενών στην πιο ιδιωτική από τις ιδιωτικές κλινικές, το ίδιο τους το σπίτι. Στις δημόσιες κλινικές, εκεί όπου οι τρόφιμοι δένονται με αλυσίδες, θα κλειδώνονται οσονούπω οι διαφωνούντες. Διόλου τυχαίο που όλοι οι επιφανείς αυτού του κόσμου έχουν μαθητεύσει στα σχολεία της Αριστερής σκέψης, του Σταλινισμού, της Σοβιετίας και των γκουλάγκ.  Υπάρχουν όμως και Δεξιοί οι οποίοι εκθειάζουν την χώρα προέλευσης της πανδημίας για τα αποτελεσματικά μέτρα που λαμβάνει επιβάλλοντας ελέγχους τύπου Ανατολικής Γερμανίας. Ο κομμουνισμός δικαιώνεται από τον Καπιταλισμό.

Ο φαρμακευτικός επισκέπτης που τρούπωνε και σου έπαιρνε την θέση στο ιατρείο για να πουλήσει την πραμάτεια του στον επιστήμονα-γιατρό σου (το συνέδριο στο πεντάστερο ριζόρτ στην Ταϋλάνδη δώρο), έγινε ο υποβολέας του σεναρίου της ζωής σου. Το ποσοστό επί των πωλήσεων αυξάνει όταν αναμειγνύονται και χρηματοδοτήσεις πανεπιστημιακών εδρών, ερευνών, σεμιναρίων, διπλωμάτων και άλλων μέσων ελέγχου της ανθρώπινης λογικής.

Η επιβολή του πιστοποιητικού κορωνικών φρονημάτων, εκτός από τον πρακτικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε «σαραντισμένους» και «ασαράντιστους» της κοβιδιακής εκκλησίας, είναι το πτυχίο της «δικτατορίας των επιστημόνων» που μια ζωή περίμεναν ισχνοί, προσκυνημένοι και κακομοίρηδες στις κουίντες για να πάρουν την εκδίκησή τους από τους ανθρώπους της παραγωγής, της Φύσης και της δύναμης.

Εν τέλει, τι θα γίνει; Πουν  και δεν πουν προφήτες, μάγοι και κάθε λογής δαιμονικές αντανακλάσεις, πρέπει, θαρρώ, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να βάζουμε στην άκρη ή να προσπερνάμε τα σκουπίδια που πετάγουν στην πορεία μας. Και πάντως όχι να καθόμαστε και να τα κοιτάμε και να συνδιαλεγόμαστε μαζί τους, πολύ δε περισσότερο να τους επιτρέπουμε να μας πισωγυρίζουν από την ελευθερία που μας χάρισε η Ελληνική σκέψη απέναντι στις ανατολίτικες σατραπείες και στους λογιών-λογιών τυράννους.

Ο Θεός μαζί μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

21 αλήθειες για το 2021

Οι καβαλάρηδες του Αη Γιωργιού στην Βόνιτσα (πηγή)

Είθισται στο τέλος ενός έτους, να κάνουμε απολογισμό του παλιού, και σχέδια για το νέο.

Εμπρός στον νέο χρόνο οι ακόλουθες προτροπές εύχομαι να εμπνεύσουν κάθε μία και κάθε έναν από εμάς ώστε να συνεχίσουμε να επιλέγουμε και να μην αφηνόμαστε έρμαια στις επιλογές των άλλων που πληρώνουμε πολύ ακριβά. Κυρίως, εύχομαι να συμβάλλουν στο να απεξαρτηθούμε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης το οποίο κρατά δέσμιους πολλούς καλούς Έλληνες.

  1. ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ 2021-Το 2021 θα είναι μια χρονιά αντίστοιχη σε βαρύτητα του 2001. Τότε ήταν η από αέρος ορατή απειλή των άφαντων τρομοκρατών, λόγω της οποίας επιβλήθηκαν παγκοσμίως μέτρα περιορισμού της ελευθερίας και επιτήρηση σε ουσιώδεις τομείς όπως οι μετακινήσεις και οι επικοινωνίες. Το 2021 ο πόλεμος διεξάγεται εναντίον του εναέριου “αόρατου εχθρού”. Ακολυθώντας την “τακτική του σαλαμιού” οι προτροπές να … πλένουμε τα χέρια μας και να μην αγγίζουμε το πρόσωπό μας, έφθασαν κλιμακωτά στο να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία, να μην βλέπουμε ζωντανά του φίλους και τους οικείους μας (αλλά να περνάμε από τα κανάλια ελέγχου των ηλεκτρονικών υπολογιστών) και να δηλώνουμε στον Μεγάλο Αδελφό πού θα πάμε όταν βγούμε από το σπίτι μας. Το 2021 αναμένεται να μάθουμε ότι δεν επιτρέπονται οι μετακινήσεις εάν δεν φέρουμε το ειδικό βουλοκέρι της παγκόσμιας αυθαίρετης, μη εκλεγμένης, αυτοδιορισμένης υπερεξουσίας.
  2. ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; -Το 2020 ξεκίνησε και θα συνεχιστεί μια μεγάλη εκκαθάριση σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Διακρίνουμε επιτέλους τι ήταν οφθαλμαπάτη, τι μας κρατούσε παραπλανημένους και τυφλωμένους, σε ποιες παγίδες αφεθήκαμε να πέσουμε. Συνειδητοποιούμε τι αξίζει τον κόπο να πιστεύουμε, σε ποιους μπορούμε να στηριζόμαστε και ποιους αξίζει να στηρίζουμε, τι έχει σημασία και τι είναι βλαπτικό ή περιττό, τι μας δυναμώνει και τι μας απομακρύνει από τα σημαντικά, κάνοντάς μας να σπαταλιόμαστε ασκόπως.
  3. Η ΠΡΟΠΑΓΝΑΔΑ- Εάν υπάρχει ένα πράγμα το οποίο πρέπει να επιδιώξουμε να αλλάξουμε είναι να σταματήσουμε να ακούμε εμείς και οι οικείοι μας τις ειδήσεις των εντεταλμένων προπαγανδιστών. Δεν κρύβουν πλέον -τόσο σίγουροι είναι για την εξουσία τους- ότι πληρώνονται με εκατομμύρια ευρώ για να σταλάζουν στο μυαλό και του πλέον ρωμαλέου πνευματικά, τον φόβο, την αγωνία και την ταραχή. Εάν δεν βλέπαμε ειδήσεις, το πιο πιθανόν είναι ότι θα καταγράφαμε στην αντίληψή μας μια υπαρκτή, σοβαρή επιδημία γρίππης, για την οποία δεν θα επιτρέπαμε βεβαίως να μας αφαιρεθούν θεμελιώδη δικαιώματα όπως της εξόδου από το σπίτι μας ή των θρησκευτικών μας τελετουργιών με την χρήση έστω προστατευτικών μέσων.
  4. TO MIKΡΟΣΥΜΠΑΝ-Ο μικρόκοσμος στον οποίον ο καθένας μας κινείται δεν αποτελεί τον σύμπαντα κόσμο. Η διαδικτυακή εικόνα των “επαναστατών” είναι αποτέλεσμα αλγορίθμων. Βλέπεις πάντα αυτά που βλέπεις συνήθως. Η εικόνα του διαδικτύου είναι όσο αληθινή είναι η εικόνα των μεγάλων ΜΜΕ.
  5. ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΙ-Οπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν, προκειμένου να ωφεληθούν, άλλο τόσο κάποιοι άλλοι σπέρνουν τον φόβο και την τρομοκρατία προκειμένου να πουλήσουν θεάσεις, κλικ, διαφημίσεις, δημοφιλία, μια θέση σε ένα μελλοντικό “αντιδραστικό” πολιτικό σχήμα. Τους αναγνωρίζεις από το μείγμα θρησκευτικού φονταμενταλισμού και “αντιφασιστικού” -αλλά ποτέ αντιμπολσεβίκικου- μένους. Χρησιμοποιούν έτσι την ίδια ρητορική, ώστε είτε από την μια πλευρά είτε από την άλλη να κρατούν τους ακροατές τους υπό έλεγχο.
  6. ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ-Για όσα ακούμε στις ειδήσεις, όποια κι αν είναι η πηγή τους, έχουμε ένα υπερόπλο το οποίο είναι ανάγκη να αναπτύξουμε. Για να αντισταθούμε στις πνευματικές και ψυχικές επιθέσεις, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας στον ουρανό και τον νου μας στην προσευχή. Η προσευχή δεν είναι προνόμιο ή παραξενιά καλογέρων και θεουσών. Είναι πηγή ένθεης εμπειρίας των Ελλήνων. Είτε κατέφευγαν για χρησμό στο μαντείο, είτε καταφεύγουν για συμβουλή και «ευχή» από τον Πνευματικό τους, οι Έλληνες ξεκινούν κάθε τους έργο από τον Θεό τους και την ευλογία Του.
  7. ΤΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ; -Να ζητάμε την νίκη του Θεού και της Πατρίδας μας. Εάν πιστέψουμε ότι ο Θεός θα νικήσει, τότε και η Πατρίδα θα νικήσει, και θα είμαστε και όλοι εμείς νικητές. Εάν δεν πιστεύουμε, η Πατρίδα θα χαθεί και ο λαός μας θα βουλιάξει, δυο μόλις αιώνες μετά την Εθνεγερσία, αποτέλεσμα τεσσάρων αιώνων διαρκών ξεσηκωμών. Το Έθνος είμαστε εμείς, και η υποχρέωσή μας για την διαφύλαξή του είναι διττή: απέναντι στους Προγόνους μας οι οποίοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας , και απέναντι στον Θεό που έθεσε στις φλέβες μας τις προϋποθέσεις της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής μας ιδιοσυστασίας.
  8. Η ΗΓΕΣΙΑ- Είναι φανερό ότι τούτες τις κρίσιμες για την ελευθερία του έθνους, της ανθρωπότητας και ενός εκάστου εποχές, υπάρχει απουσία ηγεσίας. Πνευματική, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία είναι συνένοχες. Εμείς να ζητάμε στην προσευχή μας δύναμη και στήριξη για τους ηγέτες εκείνους που έχουν το Πνεύμα του Θεού, και στον νου τους το καλό της Πατρίδας και του Ανθρώπου, σε όποιο πολιτικό, οικονομικό ή άλλο χώρο και αν βρίσκονται. Κανένας δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια παρά μόνον ο Θεός. Κανένας άνθρωπος με καλή θέληση και ευθύτητα σκοπού δεν περισσεύει προς την επίτευξη της Ελευθερίας μας.
  9. ΣΕ ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ; – Οι περισσότεροι εξ ημών, είτε δεν έχουμε πίστη είτε την τοποθετούμε  σε ανθρώπους εξίσου ατελείς με μας, και επιπλέον αρκούντως εγωκεντρικούς και αλαζόνες ώστε να παριστάνουν τους διαθέτοντες αυθεντία, και “εξουσίαν έχω απολύσαι σε και εξουσίαν έχω σταυρώσαι σε” (Ιωάν. 19: 10-12). Πιστεύουμε ενίοτε σε ανθρώπινα νοητικά σχήματα, σε ιδεολογήματα που κατασκευάστηκαν για να καθυποτάξουν τους ανθρώπους σε οικονομικά συμφέροντα και κοινωνικά μοντέλα, μετατρέποντάς τους από ελεύθερους ανθρώπους, παιδιά του Θεού, σε στρατιωτάκια στην γραμμή παραγωγής, χωρίς πρωτοβουλίες και χωρίς ηθικά στηρίγματα. Θεοποιήσαμε ανθρώπους και στρέψαμε την πλάτη μας στον Θεό. Στον Θεό ως μοναδική ανώτερη από εμάς αρχή, εκεί και μόνο αξίζει να πιστέψουμε.
  10. ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ; -Η διαβεβαίωση του Θεού είναι ξεκάθαρη : «ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μάρκ. θ’ 23). Έχεις τα κότσια να πιστέψεις; Θέλει δουλειά. Δεν θα παίζεις το θύμα, όπως όταν αφήνεσαι στην δήθεν παντοδυναμία του Κακού. Θα πρέπει να στρωθείς και να κοπιάσεις για να φτιάξεις σαν άλλος Οδυσσέας τον κόσμο σου, όχι νικημένος από τον Ποσειδώνα στον οποίο αυθαδίασες, αλλά έχοντας πάρει το μάθημα από την αλαζονεία σου, βοηθούμενος από την θεά Αθηνά.
  11. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ-Να πιστέψουμε στο Καλό. Οι Έλληνες πάντα πίστευαν ότι υπάρχουν καλές δυνάμεις και κακές δυνάμεις. Συγκέντρωναν τις προσπάθειές τους στις καλές δυνάμεις και τις καλούσαν να τους συντρέξουν, ευαρεστώντας τες. Όπως διαπιστώσαμε και την χρονιά που έφυγε, ο άνθρωπος των ημερών είναι πρόθυμος να πιστεύσει στο θέατρο σκιών που παίζεται πίσω από τα “κουτιά με τα κέρατα” , και να αφεθεί στον φόβο. Τι κι αν ο Θεός ο ίδιος του έταξε πως, αν φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, θα φροντίσει και γι΄αυτόν; Ο άνθρωπος στέκει άπιστος ως προς τον Θεό και πιστός στις δυνάμεις που του υποβάλλουν την δήθεν παντοδυναμία και τον δικαιωματισμό τους. Να πιστέψουμε στο Καλό.
  12. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; -“Οι ουρανοὶ διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα”. Εκεί όπου τα έργα είναι του Θεού, εκεί είναι το Καλό. Σε μια βουνοκορφή. Σε ένα νησί. Στην αυλή ενός μοναστηριού. Στην ανατολή και στο ηλιοβασίλεμα. Να επικεντρώσουμε σαν ακτίνα λέιζερ την ματιά μας στα έργα του Θεού. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια και το Καλό.
  13. ΤΙ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ; -Οση της δώσεις. Χρειάζεσαι αρκετή ώστε να μην την χαρίζεις, να μην την παραχωρείς, να μην την αποδίδεις στον εχθρό. Οι μαθητές ρώτησαν κάποτε τον Χριστό σχετικά με ένα κακό πνεύμα: «διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό; ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς· δια την απιστίαν υμών. αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατίσει υμίν» (Ματθ. ιζ’ 19-20). Πίστη ίσαμε ένα κόκκο συναπιού είναι αρκετή για να μετακινήσει ένα βουνό. Ας μαζέψουμε λοιπόν από κάτω τα καντάρια με την «πίστη που είναι πιο δυνατή από την φωτιά», τις χωρίς αντίκρυσμα μεγαλοστομίες, τους λεονταρισμούς και τις παραστάσεις περιφερόμενων θιάσων, κι ας αναζητήσουμε πίστη στο Καλό ίση  με ένα κόκκο σιναπιού. Αυτό θα αρκέσει.
  14. ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ – Να προσευχόμαστε για τους ιερωμένους. Από την αρχή της «πανδημίας» δεν είδαμε παρά ελάχιστους ιεράρχες να στηρίζουν τους Χριστιανούς στην Πίστη τους. Οι τηλεοράσεις δεν φιλοξενούν παρά μόνον όσους σιγοντάρουν το κεντρικό αφήγημα, ή τους εμφανίζουν ως αντικείμενα χλεύης. Οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι κληρικοί, φοβισμένοι και κακομοίρηδες, κοιλαράδες Φαναριώτες και υποκείμενα της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής, σπεύδουν να κάμουν σιγόντο, αναγνωρίζοντας έτσι την πρωτιά στον Καίσαρα και γυρίζοντας την πλάτη στον Θεό. Να προσευχηθούμε γιατί αυτούς τους κυνηγά ο άρχοντας του κόσμου τούτου περισσότερο από τους λαϊκούς.
  15. ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ-Η κοινωνική συνοχή βάλλεται. Η εξουσία παίζει για ακόμα μια φορά το χαρτί “διαίρει και βασίλευε”. Ήδη έχει πέσει το σύνθημα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων -αλλά όχι εναντίον των υπουργών. Θα ακολουθήσει συντεταγμένη επιχείρηση εναντίον των μη εμβολιαζομένων, π.χ. “εξαιτίας σας δεν ανοίγουν οι επιχειρήσεις”, παρά το ότι κατ’ επανάληψη έχει διατυπωθεί από επίσημα χείλη πως ακόμη και μετά τον εμβολιασμό τα μέτρα θα παραμείνουν-όπως ακριβώς το «χαράτσι» στα ακίνητα, για να μην υπάρχουν απορίες.  Είναι απαραίτητο οι πιστοί στον Θεό και στην Πατρίδα, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, φανερά ή κρυφά. Δεν χρειάζονται σώου και παλικαρισμοί. Γράφεται συχνά ότι ο Έλληνας έγινε Ραγιάς και δεν προόδευσε όπως οι Δυτικοί λόγω της Τουρκοκρατίας. Η εμπειρία εκείνη, θα φανεί τώρα χρήσιμη. Ξέρουμε να επιβιώνουμε εν μέσω τυραννίας, την ώρα που οι Δυτικοί βαρούν προσοχές στην εξουσία. Εμείς έχουμε Θεό νίκης «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν» (Λκ. 18, 27)
  16. Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ-Πολλοί Χριστιανοί επαναλαμβάνουν: «Ο Θεός θα βάλει το χέρι Του», «Έχει ο Θεός», «Επιτρέπει ο Κύριος». Τα ίδια έλεγαν και πριν από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Πίσω από την εξωτερική θεοσέβεια για την οποία ο Χριστός απεκάλεσε τους Φαρισαίους “τάφους κεκονιαμένους” (Ματθ. 23-2), κρύβεται η μαλθακότητα, η δειλία, η κουτοπονηριά. Την Πίστη μας την βάζουμε σε δοκιμασία εμείς οι ίδιοι -δεν είμαστε δα και αναχωρητές της ερήμου για να «επιτρέψει» ο Θεός τον πειρασμό μας. «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;» (Ματθ.ιζ 14-23).
  17. Η ΧΑΡΑ-Να είμαστε χαρούμενοι. Από τους Χριστιανούς οι οποίοι υποτίθεται πως, αν μη τι άλλο έχουν την βεβαιότητα της μετά θάνατον ζωής, πολλοί είναι διαρκώς τεθλιμμένοι, ξινισμένοι, αυταρχικοί με τους άλλους, κριτές των πάντων. Γράφει ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους Θεολόγους του 20ου αιώνα, ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν (1921-1963): “Πηγή τῆς ψευδοῦς θρησκείας εἶναι ἡ ἀνικανότητα νά χαρεῖς, ἤ μᾶλλον ἡ ἄρνηση τῆς χαρᾶς, ἐνῶ ἡ χαρά εἶναι ἀπόλυτα οὐσιώδης ἐπειδή, δίχως ἀμφιβολία, ἀποτελεῖ καρπό τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ κάποιος νά γνωρίζει ὅτι ὑπάρχει Θεός καί νά μή χαίρεται. Μόνο σέ σχέση μέ τή χαρά, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ἡ ταπείνωση εἶναι σωστά, γνήσια καί καρποφόρα. Ἔξω ἀπό τή χαρά, ὅλα γίνονται δαιμονικά, μιά βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Μιά θρησκεία φόβου. Θρησκεία τῆς ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία τῆς ἐνοχῆς: τά πάντα εἶναι πειρασμοί καί παγίδες – ὄντως πολύ δυνατοί, ὄχι μόνο στόν κόσμο, ἀλλά καί μέσα στήν Ἐκκλησία. Οἱ «θρησκευόμενοι» ἄνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τή χαρά μέ ὑποψία. Σκέφτομαι πώς ὁ Θεός θά συγχωρήσει τά πάντα ἐκτός ἀπό τήν ἔλλειψη χαρᾶς. Τό ὅτι ξεχνᾶμε πώς ὁ Θεός δημιούργησε καί ἔσωσε τόν κόσμο. Ἡ χαρά δέν εἶναι ἕνα ἀπό τά «συστατικά» τοῦ Χριστιανισμοῦ, εἶναι ὅμως ὁ τόνος τοῦ Χριστιανισμοῦ πού διαπερνᾶ τά πάντα – πίστη καί ὅραμα. Ὅπου δέν ὑπάρχει χαρά, ὁ Χριστιανισμός γίνεται φόβος καί συνεπῶς βασανιστήριο. Γνωρίζουμε σχετικά μέ τήν κατάσταση πτώσεως ὅπου βρίσκεται ὁ κόσμος μας, μόνο ἐπειδή γνωρίζουμε τήν ὑπέροχη δημιουργία του καί τή σωτηρία του ἀπό τόν Χριστό. Ἡ γνώση τοῦ πεπτωκότος κόσμου δέν μπορεῖ νά σκοτώνει τή χαρά, ἡ ὁποία πάντοτε ἐκρέει σ’ αὐτόν τόν κόσμο, συνεχῶς ὡς μία «χαρμολύπη».
  18. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ-Η Πίστη μας είναι δική μας δουλειά. Μπορούμε και πρέπει να ζητούμε από τον Θεό να μας ενισχύει στην Πίστη, όπως παίρνουμε βιταμίνες και γυμναζόμαστε για να δυναμώσουμε. Οι θέσεις και η εξουσία υπηρετούν την Πίστη μας και πηγάζουν από αυτήν. Για αυτό και οφείλουμε να απαιτούμε από τους ηγέτες μας να μας στηρίζουν.
  19. ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ; -Ο Πόλεμος για τον Άνθρωπο διεξάγεται σε ένα αυξανόμενα αντιανθρώπινο περιβάλλον. Η προπαγάνδα της «Περιβαλλοντικής ατζέντας» επιδιώκει να εξαφανίσει τον άνθρωπο μα και ολόκληρη την Φύση. Γι’ αυτό την ώρα που οι ψευδοσωτήρηδες παριστάνουν τον Σωτήρα και επαγγέλονται την φαρμακευτική σωτηρία μας, την ίδια ώρα οι οργανισμοί τους οποίους υπηρετούν κατασκευάζουν … συνθετικό κρέας για να πολεμήσουν τάχα την πείνα. Οι ίδιοι που επιβάλλουν τις νομοθεσίες για τις αμβλώσεις, ενδιαφέρονται τάχα για την διατήρηση της ζωής. Εκείνοι που καταγράφουν από πού μπήκαμε στον υπολογιστή μας, προασπίζουν τάχα την ιδιωτικότητά μας. Οπως η “επιχείρηση ελευθερία” και η “δημοκρατία” κρύβουν τον αυταρχισμό και τα οικονομικά συμφέροντα. Αυτοί είνια οι άρχοντες του Ψεύδους. Δική μας δουλειά είναι να προνοούμε για την διατήρηση του Φωτός.
  20. ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΦΩΣ; Όσο απλώνεται το σκοτάδι, τόσο δυναμώνει το Φως. Αρκεί να ευθυγραμμιστούμε με αυτό. O εχθρός είναι ψεύτης. Η εξουσία του στηρίζεται στην οφθαλμαπάτη και στην ρουφιανιά. Γι’ αυτό σκαρφίζεται νούμερα και υπηρεσίες για να καταδίδεις αυτόν που καπνίζει, αυτόν που πηγαίνει στην εκκλησία, αυτόν που γιορτάζει τα Χριστούγεννα. Η εξουσία του είναι τόση όση του επιτρέπει η αλληλεγγύη μας. Τόση όση του επιτρέπει η απιστία και ο φόβος μας. Μαζί με την αλληλεγγύη απένταντι στις παγκόσμιες υπερεξουσίες των μη εκλεγμένων εξουσιαστών, των φανερών και αφανών διεθνών οργανισμών και αυτόκλητων αυθεντιών, ας προσευχηθούμε να ακυρωθεί ο ψυχολογικός πόλεμος και το πνεύμα φόβου, και να ελευθερωθεί η αλήθεια.  Έχουμε την θεϊκή δικαιοδοσία να καταστρέφουμε τα ψεύδη. Ο αγώνας αυτός δεν είναι θέμα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, αλλά μεταξύ μισανθρώπων και ανθρώπων. Να προσευχηθούμε, να δυναμώσουμε, να αντισταθούμε στον διάβολο και τους ψευδοθεούς που επιχειρούν να σπείρουν την διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Να μην κοιτάμε την σκιά που πέφτει πίσω μας, αλλά το Φως που μας οδηγεί μπροστά μας.
  21. ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ – Η μεγαλύτερη έγνοια του διαβόλου είναι να κάνει τον άνθρωπο να πιστέψει ότι δεν υπάρχει, και κατά συνέπειαν δεν υπάρχουν οι συνωμοσίες του. Είναι για αυτό αναγκαία η ενσυνείδητη επιλογή μας να ταχθούμε με το Καλό. Να κάνουμε πράξη την Ομολογία ότι είμαστε με το μέρος της Ζωής, με το μέρος του Θεού. Να προστατεύσουμε τις οικογένειες που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός, και την μεγάλη οικογένεια του Έθνους και της Πατρίδας μας. Η νίκη μας είναι νίκη του Θεού. Οπως στην περίφημη φράση η οποία αποδίδεται στην παιδίσκη Ιωάννα της Λωραίνης, ¨Ας αγωνιστούμε και ο Θεός θα δώσει την νίκη!” Του Θεού το 2021.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δεκέμβριος-Ο μήνας της θεϊκής και της ανθρώπινης αναγεννήσεως

Ο Δεκέμβριος είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του χρόνου κατά το ηλιακό ημερολόγιο. Όπως μαρτυρεί το όνομά του, είναι ο δέκατος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού έτους, αφού η λέξη Δεκέμβριος προέρχεται από το λατινικό decem, δηλαδή δέκα.

Η διαπρεπής Καθηγήτρια της Λαογραφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Άλκη Κυριακίδου – Νέστορος (1935-1988), θεμελιώνοντας τα συμπεράσματα των ερευνών της στην μελέτη της ζωής των Ελλήνων αγροτών, υποστηρίζει ότι τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου με τις οποίες συνδέονται τα έθιμα του λαού:

-το κρύο,

-το τέλος της σποράς, και

-η μείωση του φωτός.

Αυτές οι εμπειρίες εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα κάθε μηνός.

Εις ό,τι αφορά το κρύο, ο ελληνικός λαός έχει παρατηρήσει, συμπεράνει και κωδικοποιήσει πως «του Αγίου Ανδρέα, αντρειεύει το κρύο» (30 Νοεμβρίου). Τον μήνα Δεκέμβριο το κρύο συνδέεται με τις εορτές της Αγίας Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), του Αγίου Σάββα (5 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου). Γι’ αυτό και αποκαλεί το τριήμερο αυτό «Νικολοβάρβαρα». Τότε, “η Αγιά Βαρβάρα βαρβαρώνει, ο Άη Σάββας σαβανώνει, κι ο Άη Νικόλας παραχώνει”, εννοείται στο χιόνι. Σε αυτή την φράση και σε πολλές ακόμη παροιμιώδεις φράσεις του λαού μας, η συλλογική εμπειρία εκφράζεται με παροιμιακές φράσεις στις οποίες κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας. Η ηχητική, δηλαδή, συνάφεια ερμηνεύεται ως αιτιώδης σχέση. Έτσι έχουμε τον σύνδεσμο Ανδρέας-αντρειεύει, Βαρβάρα-βαρβαρώνει, και Σάββας-σαβανώνει.

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου, όπως την καταχωρεί η αείμνηστη Νέστωρος,  είναι το τέλος της σποράς.  Για την σπορά, η παρετυμολογία συναντάται σε παροιμίες όπως: “Δεκέμβρης, δίκιος σπόρος” και “Δικέμβρη, δίκια σπέρνε”. Η λέξη «δίκια» σημαίνει ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει τον σπόρο ούτε πολύ αραιά, ούτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τις βροχές, ώστε δεν υπάρχει πλέον φόβος να μην φυτρώσει.

Η τρίτη εμπειρία του χρόνου, κατά Νέστωρος, είναι η μείωση του φωτός. Η αύξηση και η μείωση του φωτός είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο επηρεάζει καίρια την ζωή στην Γη. Με αυτήν συνδέεται και από αυτήν εξαρτάται η ζωή, η γέννηση και η καρποφορία του σιταριού το οποίο αποτελεί την βασική τροφή των Ελλήνων από την Νεολιθική εποχή έως και ως σήμερα. Και αυτό, παρά τις συνεχείς και συντονισμένες προσπάθειες αποσύρσεώς του από το διαιτολόγιο των συγχρόνων Ελλήνων, εν ονόματι της «υγιεινής διατροφής» η οποία ευνοεί τις ενεργειοβόρες εγκαταστάσεις βοοειδών (ως να ζήλωσαν τους Τεξανούς γελαδάρηδες στις ανύπαρκτες μεγάλες ελληνικές πεδιάδες), έναντι των εριφίων που παραδοσιακά εκτρέφονται στα ορεινά ακόμη και των βραχωδών νησιών μας, ή των χοιρινών τα οποία απετέλεσαν ως και τον περασμένο αιώνα πηγή τροφής για όλο τον χρόνο, ιδιαιτέρως δε κατά τους χειμερινούς μήνες, ακόμη και για τις οικονομικά ασθενέστερες  οικογένειες, είναι δε κατ’ εξοχήν «οικολογικά» ζώα αφού καταναλώνουν και ανακυκλώνουν τα τροφικά απορρίμματα του σπιτιού.  Αντιθέτως η εκ της Εσπερίας «υγιεινή διατροφή» προβάλλει παραπροϊόντα αγελαδινού γάλακτος τα οποία δεν επαρκούν από την ελληνική παραγωγή, επομένως εισάγονται για να καλύψουν τις πλασματικές ανάγκες, ενώ παραμελούνται το πλέον συμβατό με το ανθρώπινο πεπτικό σύστημα κατσικίσιο γάλα, και παραδοσιακά τυριά όπως το κασέρι. Η αποξένωση από την παραγωγή και την κατανάλωση προϊόντων οικόσιτων ζώων,  είναι μια από τις πολλές μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιεί η διεθνιστική προπαγάνδα προκειμένου να επιτύχει την υποταγή των ανθρώπων μετατρέποντάς τους από παραγωγούς σε καταναλωτές, προσδεδεμένους και εξαρτημένους από μεγάλες διεθνείς εταιρείες επεξεργασίας και διανομής τροφίμων.

Η σχέση  της ζωής των ανθρώπων με τον  ηλιακό κύκλο και με τον κύκλο των γεωργικών εργασιών είναι άμεση και αποκαλυπτική: Η χειμερινή τροπή συμπίπτει με το τέλος της σποράς, η θερινή τροπή με το τέλος του θερισμού, η εαρινή ισημερία είναι η εποχή κατά την οποία τα στάχυα αρχίζουν να ψηλώνουν, ενώ κατά την φθινοπωρινή ισημερία γίνεται η προετοιμασία της σποράς. Ουρανός και Γη, τα Άνω και τα Κάτω, συνεργούν αρμονικά και παραγωγικά στην ζωή, στην επιβίωση και στην ευημερία του Ανθρώπου.

Κατά τον μήνα Δεκέμβριο σημειώνονται οι μικρότερες μέρες -«Του Δεκέμβρη η μέρα, καλημέρα – καλησπέρα»-, μέχρις ότου φθάσουμε στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο τοποθετείται κατά προσέγγιση στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε οι μέρες αρχίζουν και πάλι να μεγαλώνουν. Με την Γέννηση του Σωτήρος, στις 25 Δεκεμβρίου, ο ήλιος ξαναγεννιέται. Στην Ορθόδοξη εκκλησιαστική υμνογραφία των Χριστουγέννων, υπάρχουν πολλές αναφορές στον σύνδεσμο του Χριστού με τον ήλιο: “Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης”, “Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε το κόσμω το φως το της Γνώσεως» και «Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολήν…”.

Καθ’ οδόν προς την ηλιακή και ανθρώπινη αναγέννηση, ας κρατήσουμε την ματιά μας στο Φως.

Οι παπαρούνες στα λιβάδια της Φλάνδρας

Στα λιβάδια της Φλάνδρας

All Hallows, Toussaint, των Ταξιαρχών, γιορτές φθινοπωρινές, αφιερωμένες στους Προγόνους και στις ασώματες, αόρατες, ουράνιες δυνάμεις τις οποίες επικαλούμαστε και στις οποίες προστρέχουμε καθώς συγκεντρωνόμαστε γύρω από την φωτιά της μνήμης, των μύθων, των παραδόσεων, των κατορθωμάτων και της ανίκητης προφορικής παράδοσης που κεντούν τον πέπλο της μεγαλειώδους Ιστορίας του Ανθρώπου.

Στις πεδιάδες της Φλάνδρας, ανθούν σήμερα λιβάδια από παπαρούνες. Κανείς δεν είχε προσέξει τα ταπεινά αγριολούλουδα που φύτρωναν ισχνά στο φτωχό χώμα του άγονου Βελγίου και της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Μέχρι που κατέκλεισαν τον τόπο στις αρχές του 20ου αιώνα.

Αν είχαμε μια καλύτερη εποπτεία της αρχαίας θρησκείας και της ιστορίας μας, θα ξέραμε ότι οι παπαρούνες είναι από την αρχαιότητα συνδεδεμένες με τους νεκρούς και την πρόσβαση των ζώντων, στον κόσμο πέρα από το λεπτό παραπέτασμα που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς.

Η θεά των Παπαρούνων την οποία συνανταούμε στην Μινωική και στην Μυκηναϊκή τέχνη, η θεά Δήμητρα καθισμένη πάνω στον θρόνο της που στα πόδια του φυτρώνουν παπαρούνες, κι η νεοελληνική παράδοση που θέλει τις παπαρούνες να φυτρώνουν στα πόδια του Σταυρού του Θεανθρώπου, στους σταμπωτούς κανβάδες των γιαγιάδων μας, μας μιλούν για την χειροπιαστή μαρτυρία της συνέχισης της ζωής μετά τον θάνατο. Η πίστη πως όλα δεν τελειώνουν εδώ παρηγορεί και συνάμα νουθετεί τον εύκολο στην θλίψη όσο και στην έπαρση, άνθρωπο, και είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία μας.

Η Μινωική θεά των Παπαρούνων, 13ος π.Χ. αιώνας, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Η θεά, καθισμένη κάτω από το ιερό δένδρο κρατά στα χέρια της παπαρούνες ενώ της προσφέρονται κρίνοι. Στο στερέωμα, δυο φίδια περιπλέουν τον ήλιο και το φεγγάρι, σημάδια της ιερότητας της χθόνιας θεάς. (Aκρόπολη Μυκηνών, περί το 1450 π.Χ. )
Παπαρούνες φυτρώνουν στη βάση του Σταυρού μετά την σταύρωση του Θεανθρώπου.
Λαϊκή εικονογράφηση σε κανβά κεντήματος.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο αδελφοκτόνος Πρώτος Ευρωπαϊκός Πόλεμος σκόρπισε στο χώμα της Ιπρ, στην Φλάνδρα, αίμα και κόκκαλα νέων ανδρών που έδωσαν την ζωή τους πιστεύοντας πως η θυσία τους θα προσέφερε έναν καλύτερο κόσμο στους αγαπημένους τους, στους γονείς και στα αδέλφια, στις γυναίκες και στα παιδιά τους, που τους περίμεναν στην πατρίδα τους. Το χώμα, αναστατωμένο από τις βολές του πυροβολικού, ποτισμένο από το αίμα και τα οστά ανθρώπων, αλόγων και σκύλων, και το άζωτο των εκρηκτικών, έκανε τις παπαρούνες να θεριέψουν. Οι στρατιώτες είδαν σε αυτές το αίμα των σκοτωμένων συνστρατιωτών τους, μαζί και την ελπίδα πως το αίμα τους θα ποτίσει το δέντρο της ζωής, κι άρχισαν να γράφουν γι’ αυτές σε επιστολές προς τους οικείους τους από το 1915, το δεύτερο έτος του πολέμου, και μετά.

Το ίδιο φαινόμενο, με τις κατακόκκινες παπαρούνες, παρατηρήθηκε και στην Καλλίπολη. Τα συμμαχικά στρατεύματα έφθασαν στην χερσόνησο της Ανατολικής Θράκης στις 25 Απριλίου 1915, με στόχο να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να εκδιώξουν την Τουρκία από τον πόλεμο.

Ο “πόλεμος των χαρακωμάτων” ο οποίος χαρκτήρισε την τέχνη του πολέμου εκείνου, υπήρξε καταστροφικός και ήταν ένα πραγματικό σφαγείο νέων Ευρωπαίων, όπως άλλωστε και το Δυτικό μέτωπο. Μετά από οκτώ μήνες σκληρών μαχών, οι Σύμμαχοι αποσύρθηκαν, τον Ιανουάριο του 1916, σημειώνοντας μια τραγική αποτυχία έναντι των Τούρκων.

Πόλεμος χαρακωμάτων

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο άγριος, τεχνολογικά προηγμένος, και ανήθικος πόλεμος που είχε γνωρίσει ως τότε ο κόσμος, έληξε με την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου 1918. Πάνω από 16 εκατομμύρια ένοπλοι και άμαχοι υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης ή ήταν “παράπλευρες απώλειες” του πολέμου.

John McCrae

Λίγο μετά την απώλεια του φίλου του υπολοχαγού του Πυροβολικού Alexis Helmer ο οποίος διαμελίστηκε στην δεύτερη μάχη της Ιπρ, ένας Καναδός στρατιωτικός γιατρός, ο αντισυνταγματάρχης John McCrae, καθισμένος στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου, έγραψε στις 8 Δεκεμβρίου 1915, το ποίημα, “Οι Παπαρούνες της Φλάνδρας”. Το ποίημα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην προπαγάνδα της Κοινοπολιτείας και έγινε διάσημο. Ο ποιητής, γιατρός και στρατιώτης, πέθανε από πνευμονία κατά την υπηρεσία του, ως Διοικητού του Γ’ Γενικού Καναδικού Νοσοκομείου, στην Βουλώνη, στις 28 Ιανουαρίου 1918, οκτώ μήνες πριν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου.

In Flanders’ fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place: and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders’ fields.

Take up our quarrel with the foe;
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high,
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders’ Fields.

Η Μνήμη των νεκρών των Α΄Παγκοσμίου Πολέμων (και εν συνεχεία των νεκρών όλων των πολέμων της Κοινοπολιτείας) τιμάται στο Ηνωμένο Βασίλειο, με κατάθεση στεφάνων καμωμένων από (υφασμάτινες) παπαρούνες, και με μια παπαρούνα στο πέτο πριγκίππων και κοινών θνητών, την Κυριακή που είναι πλησιέστερη στις 11 Νοεμβρίου, επέτειο του τέλους των εχθροπραξιών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκκλησιαστικά στο Allsaintstide.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών της Ευρώπης.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

14 Σεπτεμβρίου: Του Σταυρού σταύρωνε και δένε

Πέφτω, κάνω το σταυρό μου
κι άγγελο έχω στο πλευρό μου.
Δούλος του Θεού λογιούμαι
και κανένα δε φοβούμαι

.

Μοσχοβολούν οι εκκλησιές βασιλικό. Επάνω στον ασημένιο δίσκο, βασιλικοί και δεντρολίβανα περιβάλλουν τον σταυρό, κάποτε μαλαματένιο, κάποτε ξύλινο. Σαν σπάργανα τυλίγουν το σημάδι του θανάτου που έγινε σημάδι ζωής και σωτηρίας. Σαν τον Απόλλωνα που ντύθηκε κοράκι, σύμβολο του θανάτου για να γλιτώσει τους σκοτεινούς διώκτες του και να επιστρέψει φωτεινός, ολόλαμπρος, έτσι το σύμβολο της ανθρώπινης βαρβαρότητας βαφτίστηκε στο αίμα του αναμάρτητου για να λυτρώσει τον ληστή και τον ψαρά, τον βουλευτή από την Αριμαθαία, τον πιστό μαθητή, τις θαρραλέες γυναίκες το πρωινό της Ανάστασης.

Βγαλμένος από τα σπλάχνα της γης από μια γυναίκα, την βασιλομήτορα Ελένη, το 326 , όπως θέλει η παράδοση, κι όπως αναφέρεται από πολλούς ιστορικούς της Πρωτοβυζαντινής περιόδου, ο σταυρός του Χριστού, του διαλεκτού παιδιού του Θεού, τιμάται στις 14 Σεπτεμβρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός, πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, αγγέλων η δόξα
και των δαιμόνων
το τραύμα»

Λένε πως ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε οικοδομήσει το 135,  με την δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης στο σημείο όπου ετάφη ο Χριστός. Εκεί, και αφού τον κατεδάφισε, η Ρωμαία Αυτοκράτειρα βρήκε κάτω από τα θεμέλιά του τρεις σταυρούς. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί ποιος από τους τρεις ήταν ο σταυρός του Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων ακούμπησε το σώμα μίας ευσεβέστατης νεκρής γυναίκας διαδοχικά και με τους τρεις σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό,  αναστήθηκε. Την 14η Σεπτεμβρίου του 335 έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στον ναό της Αναστάσεως τον οποίο είχε ανεγείρει η βασιλομήτωρ σύμφωνα με το πρόγραμμα ανοικοδομήσεως ναών το οποίο εμπνεύστηκε και χρηματοδότησε ο γιος της Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, αντιλαμβανόμενος την δυναμική της νέας θρησκείας.

Τρεις αιώνες μετά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ύψωσε για δεύτερη φορά τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο επανέφερε στα χέρια των Ορθοδόξων Χριστιανών μετά από 14 χρόνια κατοχής του από τους Πέρσες.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση η Αγία Ελένη δεν έβρισκε άνθρωπο να της πει πού είναι ο Σταυρός του Ιησού, μέχρι που πάτησε κατά λάθος ένα αρωματικό φυτό, τον βασιλικό. Εκεί ανέσκαψε και βρήκε τον σταυρό. Λέγεται πως ο βασιλικός φύτρωσε από τον ιδρώτα που έτρεξε από το μέτωπο του Χριστού, κι οι παπαρούνες από το αίμα Του. Γι΄ αυτό και του Σταυρού οι ιερείς μοιράζουν στους πιστούς βασιλικό, που τον έχουν πάει οι νοικοκυρές από την προηγουμένη στην εκκλησία για να ευλογηθεί.

Βασιλικός, ο βασιλιάς

O βασιλικός είναι ετήσιο, ποώδες φυτό, κατ’ εξοχήν ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως. Λέγεται ότι, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος από την εκστρατεία του στις Ινδίες, μεταξύ των άλλων, έφερε στην πατρίδα και το φυτό του βασιλέως, τον βασιλικό.

Ο Ρωμαίοι θεωρούσαν τον βασιλικό ερωτικό φίλτρο, σημάδι αγάπης και φυλακτό. Οι Αιγύπτιοι τον χρησιμοποιούσαν, μαζί με άλλα φυτά, στις ταριχεύσεις, και οι Γαλάτες σε τελετές εξαγνισμού, μαζί με νερό πηγής.  Εκεί ίσως να έχει τις ρίζες του και το έθιμο του αγιασμού με την χρήση βασιλικού.

Στη λαϊκή παράδοση, «όπου φυτρώνει βασιλικός δε πηγαίνει το κακό».

Ο βασιλικός όταν προσφέρεται ως δώρο, φέρνει καλή τύχη σε ένα νέο σπιτικό.

Για την Ιατρική, ο βασιλικός διαθέτει αντισηπτικές και αποχρεμπτικές ιδιότητες και θεωρείται εξαιρετικό εφιδρωτικό.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βασιλικού βρίσκονται κυρίως στο αντισπασμωδικό αιθέριο έλαιό του. Το αφέψημα από βασιλικό είναι χωνευτικό, διουρητικό και τονωτικό, καταπραΰνει το έντερο και τις ημικρανίες, και διευκολύνει την παραγωγή γάλακτος σε μητέρες που θηλάζουν.

Το εκχύλισμα βασιλικού είναι ευεργετικό κατά της στοματίτιδας, του επιχείλιου έρπητα και της ναυτίας. Είναι ακόμη ένα από τα καλύτερα εντομοαπωθητικά.

Στην Γαστρονομία, ο βασιλικός θεωρείται ο βασιλιάς των μυρωδικών, με πιο διαδεδομένη την ποικιλία του πλατύφυλλου ή Ιταλικού βασιλικού ο οποίος χρησιμοποιείται και στην παρασκευή της σάλτσας pesto. Η κατανάλωση φύλλων βασιλικού με λάδι στην σαλάτα, καταπολεμά την δυσκοιλιότητα.

Ο βασιλικός αναπτύσσεται σε φωτεινή θέση. Με τα πρώτα κρύα, σε  θερμοκρασία κάτω των 15C, μεταφέρουμε τον βασιλικό στο εσωτερικό, σε θέση με αρκετό φως.

Ο σπόρος που ξαναγεννιέται

Δυο δουλειές γίνονται με τον βασιλικό του Σταυρού. «Πιάνεται» ο νέος βασιλικός και αναπιάνεται το προζύμι της χρονιάς.

Με τον Αγιασμό και το βασιλικό της Υψώσεως του Σταυρού φτιάχνεται το προζύμι της νέας χρονιάς, το οποίο χρησιμοποιείται για τα πρόσφορα της λειτουργίας αλλά και για το ψωμί της καθημερινής διατροφής.

Τον βασιλικό που παίρνουν από τον ιερέα, τον χρησιμοποιούν για να σταυρώσουν το προζύμι και στην συνέχεια τον τοποθετούν μέσα σε ποτήρι με νερό για να βγάλει ρίζες για να τον ξαναφυτεύσουν.

«Βασιλικός κι αν μαραθεί

Κι αν γείρουν τα κλωνιά του

Ρίξε νερό στη ρίζα του

Να’ ρθεί στα πρωτινά του».

Η παρασκευή του προζυμιού γίνεται άλλη μια φορά μέσα στο θρησκευτικό έτος, την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, της Σταυροπροσκυνήσεως.

Η παρασκευή νέου προζυμιού

Παίρνουν οι νοικοκυρές ένα κλαδί βασιλικό από τα χέρια του ιερέα. Σ’ ένα δοχείο βάζουν λίγο χλιαρό νερό. Ρίχνουν μόνο αλεύρι και ανακατεύουν μέχρι να γίνει πηχτός χυλός. Από πάνω βάζουν σε σχήμα σταυρού τα ευλογημένα κλαδιά του βασιλικού. Άλλες νοικοκυρές βράζουν τον βασιλικό και το χλιαρό νερό το χρησιμοποιούν στην παρασκευή του χυλού. Τυλίγουν το δοχείο με μια καθαρή πετσέτα και το αφήνουν μερικές ώρες «να γίνει». Το θαύμα έγκειται στο ότι το προζύμι γίνεται χωρίς την προσθήκη ενζύμου (μαγιάς),  με την ενέργεια της χάριτος του Τιμίου Σταυρού. Το προζύμι αυτό για 40 μέρες δεν το δανείζουν, και το πρώτο ψωμί που θα ζυμώσουν θα το κάνουν λειτουργιά και θα το μοιράσουν. (Περισσότερα εδώ).

Η ιερότητα της μέρας συντελεί ώστε να γίνονται τότε και οι προετοιμασίες για την σπορά που πλησιάζει. Για τον σκοπό αυτό κατά την παράδοση στέλνουν στην εκκλησία πολυσπόρι, μείγμα απ’ όλα τα είδη των σπόρων, κριθάρι, φασόλια, κουκιά, κλπ.,  για να λειτουργηθούν και να ευλογηθούν, και στην συνέχεια να σπαρθούν μαζί με τους υπόλοιπους σπόρους που θα ευλογηθούν από αυτούς.

Προστασία και ευφορία λοιπόν, με την ευλογία του παντοτινά ευλογημένου και ευλογούντος  αναστημένου Εσταυρωμένου και του Σταυρού Του.

Ε.Δ.

Έρωτας χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς έρωτα. “Νόμιμες” οι αμβλώσεις στον 9 μήνα και το εμπόριο εμβρύων

Διαδήλωση κατά του νόμου στην Γαλλία. Παρά την πρωτοφανή μαζικότητα των διαδηλώσεων, δέκα ψήφοι ήσαν αρκετές για να “νομιμοποιηθούν” οι δολοφονίες χιλιάδων αγέννητων παιδιών.

Στις 31 Ιουλίου εγκρίθηκε με πλειοψηφία 153 προς 143 η αναθεώρηση του νόμου 2011-814 της 7-7-2011. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συζητούσε τις τροποποιήσεις από τις 15 Οκτωβρίου του 2019. Στις 66 σελίδες του ο νόμος

-επιτρέπει τις αμβλώσεις «για θεραπευτικούς λόγους» έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως

-επιτρέπει την ιατρικά υποβοηθούμενη γονιμοποίηση για ζεύγη γυναικών και γυναίκες μόνες

-δίνει την άδεια για πειράματα εμφύτευσης ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων

-επιτρέπει τα πειράματα σε ανθρώπινα έμβρυα και την μεταπώλησή τους σε εργαστήρια.

-καταργεί την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας “πατέρας-μητέρα-παιδί” αφαιρώντας (πλην μίας αναφοράς) την λέξη “πατέρας”

-το παιδί παύει να θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης σωματικής λειτουργίας

-το έμβρυο γίνεται αντικείμενο συνδιαλλαγής σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, όπως, επί παραδείγματι, ένα διαμέρισμα

Μετά τα γενετικά τροποποιημένα λαχανικά, τα παιδιά με ένα γονέα;

Ο νέος νόμος στα βήματα της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων από τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πριν από επτά χρόνια, αποτελεί την σημαντικότερη κοινωνική αλλαγή που προώθησε ως τώρα ο πρώην σοσιαλιστής και νυν κεντρώος Πρόεδρος Μακρόν. Τροπολογίες κατέθεσαν και βουλευτές που αντιτίθενται στο νομοθέτημα, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν και οι οποίες προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από τις δυνάμεις της Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικάνους που ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και αποτελεί συνέχεια των Γκωλικών, και την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Συγκεκριμένα

Ι. Η ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εφαρμοζόταν έως τώρα σε ζευγάρια άνδρα-γυναίκας όταν συνέτρεχαν ιατρικοί λόγοι. Με την τροπολογία την οποία κατέθεσαν οι Σοσιαλιστές, μπορούν να αποκτήσουν παιδί με την μέθοδο αυτή και αποκλειστικά γυναίκες μόνες ή σε ζεύγος. Η διάταξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για την, σε επόμενο στάδιο, διεύρυνση του μέτρου και για άρρενες, σε ζεύγος ή μη.

Τα παιδιά που προέρχονται από αυτήν την διαδικασία θα μπορούν να γνωρίσουν τον “δότη” (η λέξη “πατέρας” καταργείται) ή την πραγματική μητέρα σε περίπτωση δότριας ωαρίων.

Παρά τις αντιδράσεις των Ρεπουμπλικάνων, έγινε αποδεκτή η δυνατότητα διατήρησης γαμετών στο εργαστήριο από ιδιωτικά κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται πλέον η συγκατάθεση του/της συντρόφου του δότη, για την παραχώρηση γαμετών στα ιδρύματα αυτά.

Απελευθερώνεται η χρήση άνω του ενός γαμετών, καθιστώντας έτσι ανενεργή την βιολογική γραμμή προς τον πατέρα. Επομένως, το σπέρμα (γαμέτης) γίνεται και νομοθετικά κατοχυρωμένο αντικείμενο εμπορίου. Ίσως αυτό να εννοούν οι λιμπερτίνοι όταν αναφέρονται στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι συζητήθηκε επί μακρόν η δυνατότητα να μπορούν οι χήρες να αποκτούν παιδιά με το διατηρημένο σπέρμα του αποβιώσαντος συζύγου τους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

-Με το νομοθέτημα αυτό το έμβρυο, δηλαδή η πρωταρχική μορφή του ανθρώπινου προσώπου, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εμπορίου μεταξύ εργαστηρίων και ιδιωτών. Ένα αντικείμενο που τα εργαστήρια θα χρησιμοποιούν, όπως θα δούμε αναλυτικότερα στην συνέχεια, για τα πειράματά τους, τα οποία θα μεταπωλούνται, και θα “καταστρέφονται” όταν δεν θα είναι πλέον χρήσιμα.

-Επιχειρώντας να καλυφθεί η καθ΄όλα σεβαστή ανάγκη κάποιων ενηλίκων για τεκνοποίηση, και να θεραπευτεί η θλίψη την οποία τους προκαλεί η αδυναμία τεκνοποίησης, δημιουργείται ένας νέος κύκλος ψυχολογικά ευάλωτων υπάρξεων, που δεν θα γνωρίζουν την ταυτότητά τους, και θα πάσχουν από μια λειψή αντίληψη της Φύσης η οποία προέβλεψε την Δημιουργία με την συνεργασία του Αρσενικού με το Θηλυκό. Την ίδια ώρα επεκτείνονται, όπως θα δούμε εν συνεχεία, οι αμβλώσεις έως και τον 9ο μήνα της κυήσεως, αντί να ενθαρρυνθεί η γέννηση και η υιοθεσία των εμβρύων αυτών.

-Τα χρήματα που θα δοθούν για την χρηματοδότηση μέσω της ασφάλισης των ιατρικώς υποβοηθούμενων διαδικασιών αναπαραγωγής, θα μπορούσαν να δοθούν για την μελέτη της υπογονιμότητας η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα του Δυτικού κόσμου.

-Η ετερότητα Άνδρας-Γυναίκα καταργείται τόσο με την κατάργηση της ταυτότητας του δότη, όσο και με την απλοποίηση της αλλαγής φύλου. Πλήττεται, επομένως, καίρια η διαφορετικότητα των ανθρώπων.

-Καταπατούνται οι προβλέψεις τόσο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού που προβλέπει το δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει τον πατέρα και την μητέρα του, και μάλιστα να χαίρει της αρωγής του κράτους προς την κατεύθυνση αυτή, όσο και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με κυρίαρχο το Δικαίωμα στην Ταυτότητα.

-Δημιουργούνται εξαιρετικά θεμελιώδεις ανισότητες ανάμεσα σε παιδιά που θα έχουν πατέρα και μητέρα, παιδιά με δύο μητέρες, παιδιά με μία μητέρα, παιδιά που θα γνωρίζουν την βιολογική τους προέλευση και παιδιά που δεν θα την γνωρίζουν. Οι τεχνητές αυτές ανισότητες είναι βέβαιον, από όσα η εμπειρία έως τώρα δεικνύει, ότι θα επιχειρηθεί να ισοπεδωθούν με την κατάργηση του προτύπου πατέρας-μητέρα, και την απαγόρευση της επιλογής αυτής μια που είναι η πλέον “προνομιακή”.

-Καταστρατηγείται ο ρόλος της Ιατρικής επιστήμης ο οποίος είναι να απαντά στις παθολογίες του ανθρώπου, όχι στις επιθυμίες του, και πολύ περισσότερο να μην δημιουργεί νέες.

-Πρόκειται για μια πλήρη ανθρωπολογική ανατροπή της οποίας τα αποτελέσματα η κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη, σε επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

ΙΙ. Η χρήση των ανθρώπινων οργάνων νομοθετείται και διευκολύνεται πλήρως. Επιτρέπεται η μετάδοση γενετικών πληροφοριών μεταξύ συγγενών, η διασταυρούμενη ανταλλαγή οργάνων από εν ζωή ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των ανηλίκων.

ΙΙΙ. Επιτρέπεται (“μπορεί να απαγορευθεί” για την ακρίβεια, αλλά δεν απαγορεύεται) η χρήση σε “συσκευές που επιτρέπουν την τροποποίηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας“.

IV. Κανονικοποιείται η έρευνα σε έμβρυα τα οποία προέρχονται από αναπαραγωγή in vitro (“παιδιά του σωλήνα”) “τα οποία δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο ενός γονεϊκού σχεδίου“. Όταν η έρευνα τελειώσει , “δίνεται τέλος στην ανάπτυξη” του εμβρύου. Με απλά λόγια, έμβρυα μπορεί να δημιουργούνται και να δολοφονούνται κατά βούληση. Επιτρέπεται η χρήση “προϊόντων ανθρώπινης ή ζωικής προελεύσεως στην κατασκευή προϊόντων ιατρικής ή καλλυντικής χρήσεως”. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κύτταρα εμβρυακής προελεύσεως τα οποία αφαιρούνται κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης και τα οποία έχουν την δυνατότητα να μετατρέπονται σε διαφορετικούς τύπους -δέρμα, μυς, καρδιά, κλπ. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παραχωρούνται σε εξουσιοδοτημένα εργαστήρια. Ενώ με το προηγούμενο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη η αδειοδότηση, τώρα απαιτείται απλώς η δήλωση στην υπηρεσία βιοηθικής. Η δε εκτενής αναφορά και η εξεπιτούτου απαγόρευση της τοποθέτησης ανθρώπινων κυττάρων σε ζώα, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι οι συζητήσεις για την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.

V. Το άρθρο 20 ανοίγει τον δρόμο σε εκτρώσεις “για θεραπευτικούς λόγους” έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 21, μια ανήλικη μπορεί να προβεί σε έκτρωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων της και χωρίς να τους ενημερώσει πρωτύτερα.

VI. Η αλλαγή φύλου στους ανηλίκους μπορεί να πραγματοποιηθεί εάν έχει “διερευνηθεί” η επιθυμία του, σε περίπτωση που “είναι σε ικανός να εκφράσει την συναίνεσή του” και να “συμμετάσχει” στην απόφαση. Προφανώς, εάν δεν είναι σε θέση, τόσο το χειρότερο για αυτόν.

Αφήστε με να ζήσω. Αφίσα στο μετρό της Αθήνας στην αρχή του χρόνου. Απαγορεύτηκε. Γιατί άραγε;

Συμπεράσματα

Από όσα περιληπτικά εξέθεσα, γίνεται σαφές ότι η Ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την λογική. Η συνεχής παραβίαση των νόμων της Φύσης από τους νόμους των ανθρώπων, και μάλιστα όχι όλων των ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένων μειοψηφιών, οδηγεί σε ιατρικό άγος και κοινωνική παράνοια.

Φαίνεται πως η κοινωνία μας θέλει τις ερωτικές σχέσεις χωρίς παιδιά, και παιδιά χωρίς ερωτικές σχέσεις. Πρόκειται για παραφροσύνη.

Σε μεταφυσικό επίπεδο, είναι πλέον φανερό πως ο Αρχάγγελος που θέλησε να γίνει Θεός είναι εδώ και απεργάζεται την πλήρη βιολογική εξόντωση του ανθρωπίνου είδους, εν ονόματι της προαιώνιας έχθρας του απέναντι στην γυναικεία γονιμότητα, στην αναπαραγωγή του είδους μας, στους Γιους και τις Κόρες του Ανθρώπου.

Το να θέλει κανείς να κυριαρχήσει στην ζωή και στον θάνατο, σημαίνει ακριβώς ότι θέλει να υποκαταστήσει τον Θεό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ζωή παρά μόνο ο Θεός, και όποιος το επιχειρήσει, προκαλεί μόνον τον θάνατο, όπως γίνεται σαφές από τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα έμβρυα των οποίων η δημιουργία και η εξόντωση νομοθετήθηκε στην Γαλλία, κράτος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ εξοχήν και κατά προτεραιότητα τα κοινωνικά πειράματα από την Γαλλική Επανάσταση ως την σοσιαλιστική στροφή.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι μόνο κοινωνικά, ούτε μόνο ηθικά. Είναι πρωτίστως μεταφυσικά. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άθροισμα κυττάρων. Είναι ψυχή που ενσαρκούται.

Σε αυτούς τους έσχατους καιρούς απανθρωπιάς, όπου το κακό εμφανίζεται ως καλό και το καλό ως κακό, όπως είναι η επιθυμία του Αρχαίου Κακού, όπου τα πάθη ονομάζονται αρετές, η μάχη για την επιβίωση των Γιων και Θυγατέρων του Ανθρώπου απαιτεί να μάθουμε πρωτίστως ποιοι είμαστε για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Pax Grecana #8

POST UTUBE

 

Η ζωή υπάρχει επειδή προσαρμόζεται και συνεχίζεται. Η Covid-19 εποχή φέρνει πραγματικά βουτιές στα βάθη της ψυχής, χωρισμούς, ενώσεις, επαναπροσδιορισμούς, βαθαίνει και επιταχύνει τις απαντήσεις, τις κάνει πιο αυθεντικές και άμεσες, αναπόφευκτες σχεδόν. Τώρα ή ποτέ.

 

Ευχές του Πρίγκιπα Αλεξάνδρου της Σερβίας για την Ημέρα του Σερβικού Στρατού

 

thumbnail (1)

Ο Αγιος Γεώργιος είναι ο προστάτης Άγιος πολλών στρατιωτικών Σωμάτων. Ευχές επί τη  ευκαιρία της εορτής του Σερβικού Στρατού απηύθυνε ο Διάδοχος της Σερβίας, Αλέξανδρος. Ο επίδοξος διάδοχος του Σερβικού θρόνου, αναφέρει στο μήνυμά του:

«Σήμερα, καθώς η Σερβία και ο κόσμος καταπολεμούν την πανδημία του κοροναϊού, τα μέλη του επιφανούς στρατού μας έδειξαν ότι ο λαός μας και το κράτος μπορούν πάντοτε να βασίζονται σε αυτόν.

Ο Σερβικός στρατός ήταν πάντα η υπερηφάνεια της χώρας μας. Από τις ημέρες της Πρώτης και της Δεύτερης Σερβικής Εξέγερσης, όταν δημιουργήθηκαν οι πρώτες οργανωμένες μονάδες του μελλοντικού Σερβικού Στρατού μέχρι σήμερα , τα μέλη όλων των Σωμάτων του εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους με επαγγελματισμό και έχουν συμβάλει πλήρως στην οικοδόμηση της μεγάλης εκτίμησης της οποίας χαίρει η χώρα μας. Εύχομαι σε όλα τα μέλη του Στρατού της Σερβίας να συνεχίσουν να εκπληρώνουν με επιτυχία τα καθήκοντά τους προς όφελος της χώρας μας και όλων των πολιτών μας ».

Ποιος είναι ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Β’ Καραγεώργεβιτς

Ο Αλέξανδρος Β’ Καραγεώργεβιτς γεννήθηκε το 1945, το μόνο παιδί του Πέτρου Β΄τελευταίου βασιλιά της Γιουγκοσλαβίας, πριν την κατάργηση του βασιλείου το 1944 και την εγκαθίδρυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.

Ισχυροί δεσμοί συνδέουν τον βασιλικό Οίκο των Καραγεώργεβιτς με την Ελλάδα, ιδιαιτέρως δε τον Αλέξανδρο Β’ αφού γονείς της μητέρας του, Αλεξάνδρας, πριγκίπισσας της Ελλάδος, ήσαν ο βασιλιάς της Ελλάδος Αλέξανδρος Α’ και η Ασπασία Μάνου. Η τωρινή δεύτερη σύζυγός του είναι η Ελληνικής καταγωγής Αικατερίνη Μπάτη.

Το 2001 το Κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας επανέφερε την γιουγκοσλαβική ιθαγένεια σε όλα τα μέλη της οικογένειας των Καραγεώργεβιτς, ακυρώνοντας τον νόμο του 1947 της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, σύμφωνα με τον οποίο από την Σερβική βασιλική οικογένεια  αφαιρείτο η γιουγκοσλαβική ιθαγένεια. Τον Μάρτιο του 2001 επετράπη στην Σερβική βασιλική οικογένεια να επιστρέψει και να εγκατασταθεί σε βασιλικά οικήματα. 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

23 Απριλίου-Αγιος Γεώργιος: Βασιλέων υπέρμαχος και προστάτης του Στρατεύματος

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ
Ο Αγιος Γεωργιος “ο Κουδουνάς”, θεραπευτής της παραφροσύνης. “Κουδουνάς” από τα κουδούνια με τα οποία βρέθηκε σκεπασμένη η εικόνα του το 963 το μοναστήρι που φέρει το όνομά του χτίστηκε στην Πρίγκηπο, στην θάλασσα του Μαρμαρά, επί Αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά. Η εικόνα του Αγίου δωρήθηκε από την Ι.Μ. της Ειρήνης της Αθηναίας

Των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, και βασιλέων υπέρμαχος, ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος, αγαπημένος Άγιος των Ελλήνων, γεννήθηκε το 280 μ. Χ. στην Λύδδα, και εν συνεχεία μετώκισε στην Καππαδοκία.

Γονείς του ήσαν ένας Ελληνας συγκλητικός, ο Γερόντιος, ο οποίος γεννήθηκε στην Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, και η Πολυχρονία η οποία καταγόταν από την Λύδδα (Διόσπολη) της Παλαιστίνης.

Ο Γεώργιος κατετάγη  στον Ρωμαϊκό στρατό, όπου διέπρεψε και διακρίθηκε με την γενναιότητα, τον ηρωισμό  και την αρετή του, ιδιαίτερα στις εκστρατείες εναντίον των Περσών.  Σε ηλικία 18 ετών,  ο Δαλματικής καταγωγής Αυτοκράτωρ Διοκλητιανὸς τον έκανε Δούκα (διοικητή) και του παρεχώρησε τον τίτλο του Κόμητος στο τάγμα των Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς, κατ᾿ εκλογὴν.

Icon8

Η αντίσταση στους διωγμούς, και το μαρτύριο

Ο Γεώργιος, ο οποίος ήταν τον καιρό του μαρτυρίου του, 28 ετών,  αντιτάχθηκε στους διωγμούς εναντίον των χριστιανών ενώπιον του Αυτοκράτορος και της Συγκλήτου. Αρνήθηκε τις τιμές που του έταξαν για να αλλάξουν την πίστη του. Τον φυλάκισαν. Τον έδεσαν με βαριές αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια, τεντώνοντάς τον ανάσκελα, και τοποθέτησαν  στο στήθος του έναν βαρύ λίθο. Απέτυχαν να τον θανατώσουν.

Τότε τον έβαλαν στον τροχό, προσφιλές εργαλείο μαρτυρίου, με δίκοπες λεπίδες σαν μαχαίρια. Οι σάρκες του Γεωργίου σκορπίστηκαν και το αίμα του πότισε τον τόπο. Ο Διοκλητιανός διέταξε προς παραδειγματισμό να μην αγγίξει κανείς τις σάρκες, και απεχώρησε. τότε, φως θεϊκό κατέβηκε από τον ουρανό, κι ακούστηκε φωνή: “Ανδρίζου Γεώργιε, και αδίστακτος έσο, πολλοὶ γαρ πιστεύουσι δια σού εις εμέ”, και μια πρωτόγνωρη ψαλμωδία απλώθηκε. Οι φρουροὶ στρατιώτες έφυγαν τρομαγμένοι.  Άγγελος Κυρίου λύνει τότε τον Άγιο από τον τροχό, και με την χάρη τού Αγίου Πνεύματος, τον επαναφέρει στην ζωή, και τον ασπάζεται “εν φιλήματι αγίῳ”.

Το φως καταυγάζει τον Άγιο, που ενώθηκε όλος και έγινε ένα με το θεϊκό φως. Συγκλονισμένοι οι στρατηλάτες Ανατόλιος και Πρωτολέων, μαζί με χίλιους στρατιώτες και τους οικείους τους, διακηρύττουν την πίστη τους στον Χριστό. Πιστεύουν ακόμη οι Βίκτωρ, Ακίνδυνος,  Ζωτικός,  Ζήνων και Σεβηριανός, επίσημοι που ο Διοκλητιανός πρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν και η Εκκλησία μας τους εορτάζει στις 20 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός, θορυβημένος από την θρησκευτική μεταστροφή του περίγυρού του, έδωσε διαταγή να ρίξουν τον Γεώργιο σε λάκκο με ασβέστη που έβραζε, και να τον αφήσουν επί τρεις μέρες ώστε  να λιώσουν και τα κόκκαλά του,  φρουρούμενο από στρατιώτες . Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται και, τρεις μέρες αργότερα,  όταν ανοίγουν τον λάκκο, ο αθλητής του Θεού, βρέθηκε αήττητος, όρθιος και προσευχόμενος.

Ενώπιον του Διοκλητιανού, η Γεώργιος κηρύσσει πάλι τον Χριστό, και αυτήν την φορά παρευρίσκεται και η σύζυγος του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρα. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από τον Γεώργιο να του πει πού έμαθε τις μαντικές τέχνες και πώς τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα της θείας χάρης και όχι μαγείας και γοητείας.

agios-georgios-koudounas-constantinople-3

Ο Διοκλητιανός οργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και τον εξαναγκάσουν να περπατήσει. Ο Άγιος προσευχήθηκε και περπατούσε χωρίς να πάθει τίποτα. Τον φυλακίζουν και τον μαστιγώνουν, αλλά δεν αλλαξοπιστεί.

Ο Διοκλητιανός καλεί τότε τον μάγο Αθανάσιο, ο οποίος προσήλθε  κρατώντας δύο πήλινα αγγεία. Στο πρώτο αγγείο το δηλητήριο προξενούσε τρέλα, ενώ στο δεύτερο τον θάνατο. Ο Άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριο του πρώτου δοχείου, αφού προηγουμένως προσευχήθηκε λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Ηπιε και από το δεύτερο αγγείο και πάλι δεν έπαθε το παραμικρό. Ο μάγος Αθανάσιος, ο οποίος ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια, γονάτισε μπροστά στον Γεώργιο και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και φόνευσαν τον Αθανάσιο. Εκείνη την στιγμή κατέφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα, η οποία επίσης ομολόγησε την πίστη της στον Θεό. Ο Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένη να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή, παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Τέλος, ο Διοκλητιανός διέταξε να αποκεφαλίσουν τον Γεώργιο, και ο Γεώργιος παρέδωκε το πνεύμα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Αγιος Γεώργιος Δρακοκτόνος
Επιχρωματισμένη χαλκογραφία η οποία χαράχτηκε και τυπώθηκε το 1798, από τον μοναχό ζωγράφο Νικηφόρο που καταγόταν από το Καρπενήσι. Στην χαλκογραφία βλέπουμε και άποψη της Ι.Μ. Ξενοφώντος, η οποία τιμάται στο όνομα του αγίου. Φυλάσσεται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης.

 

Θρύλοι, θαύματα και παραδόσεις

Πολλοί θρύλοι σχετίζονται με τον νεαρό, ωραίο και γενναίο Γεώργιο. Ο Άγιος είναι ιδιαιτέρως αγαπητός στην Δύση όπου η λατρεία του μεταφέρθηκε από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι μετέφεραν και τα λείψανα της μητέρας του, αγίας Πολυχρονίας, αλλά και στην Παλαιστίνη, και στον αραβικό κόσμο και μάλιστα και από τους Μουσουλμάνους, όπου τιμάται ιδιαίτερα ως σήμερα. Πολλές ιστορίες σχετιζόμενες με τον Αγιο, συνδέονται με ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα της περιόδου της Αραβικής εξάπλωσης και των Σταυροφοριών.

Ιδιαίτερα δημοφιλής είναι η ιστορία της σωτηρίας της βασιλοπούλας, ιστορία η οποία εμπνέει και τις περισσότερες γνωστές απεικονίσεις του Αγίου Γεωργίου.

Η νίκη του Αγίου επί του δράκου συνέβη στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας, στην πόλη Αλαγία όπου βασίλευε ο Χριστιανομάχος Σέλβιος, ο οποίος είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για να τους αναγκάσει να αρνηθούν την πίστη τους και εν συνεχεία τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα έτρωγε. Ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε να σκοτώσει το θηρίο, όμως δεν το πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος. Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκο, πήγαν να τον ρωτήσουν πώς θα εξοντωθεί το θηρίο. Με την συμβουλή του ιερατείου, ο βασιλιάς απάντησε ότι θα πρέπει ο καθένας τους να στέλνει το παιδί του για να το τρώει ο δράκος. Ο λαός υπάκουσε από φόβο. Όταν ήλθε η σειρά της κόρης του βασιλιά, αυτός ήταν  απαρηγόρητος. Αν και έταξε να δώσει τα πλούτη και την βασιλεία του, ο λαός επέμεινε να στείλει την κόρη του, όπως είχε διατάξει να γίνει με τα δικά τους παιδιά.

 Η κόρη κάθισε κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο Γεώργιος ήταν Κόμης στο στράτευμα του Διοκλητιανού, και επέστρεφε στην μητρική του Καππαδοκία από μια εκστρατεία. Από  θέλημα Θεού  πέρασε από την λίμνη και θέλησε να ποτίσει το άλογό του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει τρομοκρατημένη, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλαιγε και γιατί ο λαός είχε συγκεντρωθεί και την παρακολουθούσε μέσα από τα τείχη. Η κόρη τον παρεκάλεσε να καβαληκέψει το άλογό του και να φύγει,  γιατί κινδύνευε, και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμεινε να μάθει τι της συνέβη, κι ορκίστηκε στον Θεό ότι δεν θα την αφήσει μόνη, αλλά θα την ελευθερώσει, κι αν δεν τα καταφέρει θα πεθάνει μαζί της. Της ζήτησε να πιστέψει στον Χριστό, και ο Χριστός θα καταργήσει την δύναμη του θηρίου, θα ελευθερωθούν οι ίδιοι, και  θα διώξουν τον φόβο του θηρίου από όλους τους κατοίκους. Η κόρη συμφώνησε και ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό.

Ο Γεώργιος γονάτισε, σήκωσε τα χέρια του σε δέηση και προσευχήθηκε. Όταν το θηρίο εμφανίστηκε, ο Γεώργιος έτρεξε να συναντήσει τον δράκο που ήταν τρομερός, με μεγάλα δόντια, κι έβγαζε από τα μάτια του φωτιές. Ο Γεώργιος έκανε το σημείο του  Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό, για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Τότε, ο φοβερός δράκοντας έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχάτο. Ο Γεώργιος ζήτησε από την βασιλοπούλα να βγάλει την ζώνη της και να δέσει με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό.  Ο Γεώργιος ανέβηκε στο άλογό του, και είπε στην βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, η κόρη να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάστε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε να πιστέψουν στον Χριστό, και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Τότε ο Αγιος σήκωσε το χέρι του, χτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα, και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα παρέδωσε την βασιλοπούλα στον βασιλιά.

Ο Γεώργιος κάλεσε από την Αντιόχεια τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά, τους άρχοντες και όλο τον λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού βαπτίστηκαν, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία. Μόλις ο Γεώργιος μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, ανάβλυσε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζεται μέχρι σήμερα.

maxresdefault
Τα πολλά προσωνύμια του Αγίου Γεωργίου 
Ο Αγιος Γεώργιος είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής Αγιος. Πολλές περιοχές του προσφέρουν λοιπόν δικά τους επώνυμα, και τον κάνουν έτσι δικό τους, συνδέοντάς τον με εκκλησίες, μοναστήρια, τοπωνύμια, γεγονότα, ιδιότητες και θαύματα.

-Στον Πόντο λέγεται Αέρις. Oι Τούρκοι τον αποκαλούσαν Αὲρτς ο Ζαντών, δηλαδή Άγιος Γεώργιος ο Τρελός, γιατί τούς τιμωρούσε παίρνοντάς τους το μυαλό.

-Στην Θράκη λέγεται Αράπης και Αρακλειανός (Ηρακλειανός). Αράπης επειδή ο Άγιος στην θαυματουργὴ εικόνα του η οποία βρισκόταν στην Ηράκλεια της Προποντίδος παρουσιάζεται μαύρος καθώς είναι ανάγλυφη από μαύρη πέτρα.

-Στην Καστοριὰ και αλλαχού, είναι γνωστός ως Ἅϊ-Γιώργης ο Γοργός, επειδή είναι πολύ ταχύς στην βοήθεια αυτών που τον επικαλούνται.

-Στην Κρήτη είναι γνωστός ο Αϊ-Γιώργης ο Διασορίτης , όνομα σχετιζόμενο με την ορεινή λατρεία του Διός.

-Στην Ιμβρο εορτάζεται ο Ἅϊ-Γιώργης ο Ζούρος, επειδή θεραπεύει την ζούρα, την φυματίωση, τον μαρασμό.

-Στην Κάσο ονομάζεται Αϊ-Καλλάρης, κι αλλού Ἅϊ-Καβαλάρης, επειδή είναι έφιππος Αγιος.

-Την γιορτή της ανακομιδής των λειψάνων του, στις 3 Νοεμβρίου, την ονομάζουν· τοῦ Κρασά, ή του Μεθυστή, επειδή την μέρα αυτή άνοιγαν τα νέα κρασιά, ενώ στην Κύπρο λέγεται Αϊ-Γιώργης του Σπόρου ή του Σποράρη, γιατί απὸ την ημέρα αυτὴ αρχίζει η σπορά των δημητριακών απὸ τους γεωργούς.

Στο Αγιο Όρος υπάρχει κελλὶ του Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου. Μια νύχτα, πήγαν ληστὲς με σκοπό να κλέψουν τους δυὸ Γέροντες που έμεναν εκεί. Τους άνοιξε με καλοσύνη ένας νέος και τους οδήγησε στο αρχονταρίκι, μέχρι να φωνάξει τον Γέροντα. Περίμεναν αρκετή ώρα, και αφού δεν είδαν κανέναν είπαν να αρχίσουν την ληστεία. Αλλὰ τότε κατάλαβαν ότι ήσαν αοράτως δεμένοι. Απὸ τις φωνές τους, σηκώθηκαν οι Γέροντες και τους είδαν. Έφεραν απὸ την εκκλησία την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και οι ληστές αναγνώρισαν το παλληκάρι που τους είχε ανοίξει. Μετανοημένοι έπεσαν και προσκύνησαν τον Αγιο. Ο ένας μάλιστα από αυτούς ασκήτεψε στα Καρούλια, όπου και έκτισε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Μετά από αυτό το θαύμα, το κελλὶ πήρε το όνομα Αγιος Γεώργιος Φανερωμένος.

Πολλές φορές δίνουν στον Αγιο το όνομα τού κτήτορος του ναού, π. χ. ο Αϊ-Γιώργης ο Μαχαιράς, ή ο Αϊ-Γιώργης ο Τραχύς· και οι δύο αυτοί ναοί βρίσκονται στην Νάξο. Ο ένας ανήκει στην οικογένεια των Μαχαιράδων, και ο άλλος σε κάποιον ονόματι Τραχύ. Στην Πόλη υπάρχει ο Αϊ-Γιώργης ο Αγριδιανός. Στην Χίο αποκαλούν τον Αγιο Γεώργιο Πεζόστρατο και Κητοκτόνο. 

Τα πιο γνωστά του προσωνύμια είναι βέβαια Θαυματουργός και  Τροπαιοφόρος. Τον ονομάζουμε Θαυματουργό λόγω των απείρων θαυμάτων που πραγματοποιεί σε όποιους τον επικαλούνται με πίστη και Τροπαιοφόρο επειδὴ έστησε αναρίθμητα τρόπαια, δηλαδή κατήγαγε νίκες, ως Αξιωματικός στον Ρωμαϊκό Στρατό, αλλά και επειδή θριάμβευσε εναντίον τού κακού και νίκησε τον διάβολο. Λέγεται και Μέγας επειδή θεωρείται ο κορυφαίος των αθλητών και Μαρτύρων.

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι κατ΄εξοχήν λαμπρός και αναστάσιμος Άγιος. Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Εάν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απριλίου, τότε η μνήμη του εορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Διακαινησίμου).

Στις 3 Νοεμβρίου εορτάζεται η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του, και η ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του στην Λύδδα της Ιόππης.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’ . Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Γεωργηθείς ὑπό Θεοῦ ἀνεδείχθης, τῆς εὐσεβείας γεωργός Τιμιώτατος, τῶν ἀρετῶν τὰ δράγματα συλλέξας σεαυτῷ· σπείρας γὰρ ἐν δάκρυσιν, εὐφροσύνῃ θερίζεις· ἀθλήσας δὲ δι᾽ αἵματος, τὸν Χριστόν ἐκομίσω· καὶ ταῖς πρεσβείαις Ἅγιε ταῖς σαῖς, πᾶσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν.

Hans_Süß_von_Kulmbach_Heiliger_Georg
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας, της Γεωργίας, του Ελληνικού Πεζικού αλλά και του Πορτογαλικού Στρατού και Ναυτικού.

Κατά την εκστρατεία των Τούρκων εναντίον του Χριστιανού Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Στεφάνου, ο ηγεμόνας ζήτησε την βοήθεια του Χριστού. Είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο ο οποίος τον εμψύχωσε και του είπε να έχει πίστη στον Θεό και να επιτεθεί εναντίον του εχθρού τον οποίο και θα νικήσει. Την άλλη ημέρα διηγήθηκε το όνειρο στα Στρατεύματά του και τα διέταξε να επιτεθούν κρατώντας στα χέρια την εικόνα του Αγίου. Έτσι το Θαύμα έγινε.  Ο εχθρός νικήθηκε και τράπηκε σε άτακτο φυγή. Από τότε ο Ηγεμόνας Στέφανος τοποθέτησε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στις Σημαίες, και αργότερα σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού, επικράτησε οι Σημαίες του Πεζικού, που προπορεύονται στις μάχες και στις θυσίες, να φέρουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.  Με Βασιλικό Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε το 1864 θεσπίστηκε οριστικά από την Πολιτεία να φέρουν οι Πολεμικές Σημαίες την εικόνα του, και με άλλο Βασιλικό Διάταγμα το 1953 καθιερώθηκε ως γιορτή του Πεζικού και των υπολοίπων Όπλων και Σωμάτων του Στρατού, εκτός του Πυροβολικού, η 23η Απριλίου, ημέρα που μαρτύρησε ο Άγιος Γεώργιος.

ceb15

 

2020: Το διαφορετικό Πάσχα των Ελλήνων

93991537_10158277149329583_2914063313799217152_n
Φωτογραφία των Σπετσών, του διεθνούς φήμης φωτογράφου Neil Campion.

Παίρνει σιγά-σιγά την θέση του στις αναμνήσεις μας και το Πάσχα του 2020.
Συμπέρασμα πρώτο, οι Έλληνες βρήκαν τον δρόμο να γυρίσουν προς τις παραδόσεις μας, και μάλιστα τις ακολούθησαν με ενθουσιασμό.
Συμπέρασμα δεύτερο, τα έθιμα της πατρίδας, μας ενώνουν.
Ακόμα και κάποιοι που συνήθως διαμαρτύρονταν, ήθελαν να ακούσουν τις καμπάνες, παρακολούθησαν τις Ακολουθίες και την λειτουργία της Αναστάσεως, βγήκαν στα μπαλκόνια με κεριά, κι ας μην είχαν πάρει το Αγιο Φως, κάποιοι έκαναν τα αδύνατα-δυνατά, σαν τους πρώτους Χριστιανούς για να το εξασφαλίσουν, και η Ελλάδα ολόκληρη σείστηκε και φωτίστηκε από τα πυροτεχνήματα !
Συμπέρασμα τρίτο, ο λαός μας μπορεί καλύτερα χωρίς ινστρούχτορες, χωρίς επιβολές, χωρίς υποκρισίες επαγγελματιών “θεοσεβούμενων”,  και τους πολιτικάντηδες που ψάχνουν να καρπωθούν πολιτικά οφέλη από την πανδημία, στο περιθώριο.
Είναι αλήθεια ότι είμαστε “έθνος ανάδελφο” και ιδιόρρυθμο. Ε και; Οταν πρέπει, το χρέος μας το κάνουμε και με το παραπάνω.
Ξέρω ότι από αύριο μεθαύριο, (στους μονίμως χολωμένους με την Ανάσταση/την ζωή/τα ρούχα τους γυρίζουμε την πλάτη), θα αρχίσουν οι έριδες και η διχόνοια, γιατί πάντα κάποιοι θα είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν κάποιους άλλους -για το “like” ρε γμτ-, και θα πετούν την σκούφια τους για να κατηγορήσουν όσους νομίζουν ότι απειλούν όσα θεωρούν κεκτημένα τους… μέχρι τον επόμενο Covid, τον επόμενο “εχθρό”, το επόμενο επουσιώδες διχαστικό χαράκωμα.
Και του χρόνου με Υγεία, και με διαβασμένα κι εμπεδωμένα τα μαθήματα της Σαρακοστής του 2020.
Πάνω από όλα, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ