Οι πρώτες μέρες του Μαΐου στην Λαϊκή Παράδοση

Παραδοσιακά Μονοπάτια: Οι πρώτες μέρες του Μαΐου στην Λαϊκή Παράδοση

Στον αρχαίο κόσμο, οι πρώτες ημέρες του Μαΐου σηματοδοτούσαν την καρποφορία και ανθοφορία της γης, τη γονιμότητα, την αναγέννηση της φύσης, το τέλος του χειμώνα. Γι’ αυτόν τον λόγο τις ημέρες αυτές γίνονταν μεγάλες λατρευτικές τελετές προς τιμής της θεάς Δήμητρας, της Χλόης και του θεού Διονύσου, ενώ υπήρχε και η γιορτή Θαργήλια κατά τον μήνα Θαργηλιών (που κατά το ήμισυ συμπίπτει με τον Μάιο), στην οποία οι συμμετέχοντες έπαιρναν ένα πράσινο κλαδί που μόλις είχε εμφανίσει άνθη, το τύλιγαν σε κυκλικό σχήμα και κρεμούσαν επάνω του σύκα, άρτο και φλασκιά με ελαιόλαδο, μέλι και κρασί. Με αυτά τα δώρα εύχονταν για καλή σοδειά, υγεία και ευφορία. Τα Θαργήλια αφιερούνταν στον Απόλλωνα και θεωρούνταν εορτή εξαγνίσεως και καθαρισμού.

Έχοντας επιβιώσει λοιπόν από τα προχριστιανικά έτη εώς και σήμερα, το έθιμο σήμερα παίρνει τη μορφή κατασκευής ενός στεφανιού από άνθη κάθε Πρωτομαγιά, μια δραστηριότητα στην οποία λαμβάνουν μέρος κυρίως παιδιά και νεαρές κοπέλες – μάλιστα, υπάρχει κι ένας άτυπος συναγωνισμός για το πιο πλούσιο και όμορφο στεφάνι στο χωριό ή τη γειτονιά. Τα στεφάνια κρεμώνται στο εξωτερικό κάθε οικιακής θύρας για να προσκαλέσουν τη δύναμη της φύσης στην οικία και αφαιρούνται την 23η Ιουνίου οπότε και καίγονται. Σε μερικές περιοχές της Ελλάδας συνθέτουν τα στεφάνια αγρότες και προσθέτουν λιγότερο χρωματιστά φυτά στο στεφάνι, όπως στη Σέριφο όπου το στεφάνι περιλαμβάνει κριθάρι, τσουκνίδα και σκόρδο. Στην Αγιάσο της Λέσβου ξεχωριστή θέση έχει το φυτό “δαιμοναριά” στο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ένα φυτό με πλατιά φύλλα και κίτρινα άνθη που θεωρείται πως συμβάλλει στη γονιμοποίηση. Στο Ξηροχώρι της Εύβοιας οι κοπέλες στολίζουν με άνθη και τα πηγάδια. Σε χωριά της Κοζάνης, τα χαράματα της 1ης Μαΐου οι γυναίκες, ντυμένες παραδοσιακά, πηγαίνουν στη φύση, μαζεύουν παπαρούνες τις οποίες τρίβουν στο πρόσωπό τους, στολίζουν τα μαλλιά ή τη μέση του με στεφάνι από χλωρή βρίζα και τέλος χορεύουν παραδοσιακά τραγούδια.

Σε περιοχές όπως το Ζαγόρι Ηπείρου, ο Βόλος, ο Καστανιάς Στυμφαλίας και αλλού, αναβιώνει η λεγόμενη Ανάσταση του Μαγιόπουλου, αλλιώς γνωστή ως το Φουσκοδένδρι ή ο Ζαφείρης: Ένας νεαρός παριστάνει τον νεκρό Διόνυσο σε κάποιον αγρό και κοπέλες τραγουδούν έναν θρήνο για αυτόν, τον “Κορμό”, στολίζοντάς τον με άνθη και πράσινα κλαδιά. Τελικά ο Διόνυστος ανασταίνεται και η ανάστασή του αποτελεί αλληγορία της βλάστησης και της ζωής. Πρόκειται για έθιμα που δεν έχουν υποστεί κάμια φθορά από τις χιλιετίες ούτε κάποια αλλοίωση και για αυτόν τον λόγο η λαογραφική τους αξία είναι μεγάλη.

Αντεπίθεση

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/paradosiaka-monopatia-oi-prwtes-meres-tou-maiou-sthn-laikh-paradosh#ixzz4fuLhj4Ny

Η Ζωοδόχος Πηγή

DSC_06011

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.

 

Τα ψάρια της Ζωοδόχου Πηγής

Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη
την Πόλη την μεγάλη.

Σαράντα μέρες έκαμεν ο ‘γούμενος το ψάρι
στα χείλη του να βάλη.

Απ’ τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη
τηγανισμένο ψάρι.

– Αν μας φυλάγ’ η Παναγιά καθώς μας’ε φυλάγει,
την Πόλη ποιος θα πάρη;

Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,
– Θεός να τα βλογήση!

Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ’ αργυρό τηγάνι,
για να τα τηγανίση.

Τα τηγανίζ’ από την μια, και πά’ να τα γυρίση
κι από το άλλο μέρος.

Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,
και τάχασεν ο γέρος!

– Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι
στην Πόλη την μεγάλη!

Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,
μας κόβουν το κεφάλι!

– Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια!
Με φαίνεται σαν ψεύμα!

Μ’ αν είν’ αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια
να πέσουν μες στο ρεύμα!

Ακόμ’ ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι’ απ’ το τηγάνι,
την μια μεριά ψημένα,

πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη,
γερά, ζωντανεμένα.

Ακόμ’ ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν’ από το μέρος,
όπου τα είχε ψήσει.

Φυλάγουν το Βυζάντιο ν’ αναστηθή κι ο γέρος
να τ’ αποτηγανίση.

Γεώργιος Βιζυηνός

 

Αγιος Γρηγόριος Ε’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

 

  

 

Ἀπολυτίκιον Αγίου Γρηγορίου
 Ποίημα Μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννανίτου 
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Δημητσάνης τὸν γόνον βυζαντίου τὸν πρόεδρον, καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης, γέρας θεῖον καὶ καύχημα. Γρηγόριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς Μάρτυρα Χριστοῦ πανευκλεῆ, ἶνα λάβωμεν πταισμάτων τὸν ἱλασμόν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες. Δόξα τῷ δεδωκότι σου ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐν εὐκλείᾳ οὐρανῶν, δοξασαντᾶ σε Ἅγιε. 

Ο ανδριάς του αοιδίμου Γρηγορίου του Ε’ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Πώς μας θωρείς ακίνητος;… Πού τρέχει ο λογισμός σου,
τα φτερωτά σου τα όνειρα;… Γιατί ’ς το μέτωπο σου
Να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσαις χρυσαίς αχτίδαις
Όσαις μας δίδ’ η όψη σου παρηγοριαίς κ’ ελπίδαις;…
Γιατί ’ς τα ουράνια χείλη σου να μη γλυκοχαράξη,
Πατέρα, ένα χαμόγελο;… Γιατί να μη σπαράζη
Μέσα ’ς τα στήθη σου η καρδιά; Και πώς ’ς το βλέφαρο σου
ούτ’ ένα δάκρυ επρόβαλε, ούτ’ έλαμψε το φως σου;…

Ολόγυρα σου τα βουνά κ’ οι λόγγοι στολισμένοι
Το λυτρωτή τους χαιρετούν… Η θάλασσ’ αγριωμένη
Από μακρά σ’ εγνώρισε και μ’ αφρισμένο στόμα
Φιλεί, πατέρα μου γλυκέ, το ελεύθερο το χώμα
Που σε κρατεί ’ς τα σπλάχνα του… Θυμάται την ημέρα,
Οπού κι αυτή ’ς τον κόρφο της, σαν τρυφερή μητέρα,
Πατέρα μου, σ’ εδέχτηκε… Θυμάται ’ς το λαιμό σου
Το ματωμένο το σχοινί, και ’ς τ’ άγιο πρόσωπο σου
Τ’ άτιμα τα ραπίσματα…το βόγκο…τη λαχτάρα…
Του κόσμου την ποδοβολή… Θυμάται την αντάρα…
Την πέτρα, που σου εκρέμασαν… τη γύμνια του νεκρού σου
Το φοβερό το ανάβασμα του καταποντισμού σου…
Δεν ελησμόνησε τη γη που σώγινε πατρίδα,
Ούτε το χέρι που εύσπλαχνο μ’ ολόχρυση χλαμίδα
Τη σάρκα σου εσαβάνωσε τη θαλασσοδαρμένη
Όταν, Πατέρα μου, άκαρδοι, γονατισμέν’ οι ξένοι
Το αίμα σου έγλυφαν κρυφά ’ς τα νύχια του φονιά σου…
Τώρα σε βλέπει γίγαντα, πατέρα, η θάλασσα σου…
Το λείψανο σου το φτωχό, το ποδοπατημένο,
Τ’ ανάστησε η αγάπη μας κ’ εδώ μαρμαρωμένο
Θα στέκη ολόρθο, ακλόνητο, κ’ αιώνια θα να ζήση,
Νάναι φοβέρα αδιάκοπη ’ς Ανατολή και Δύση…

Πενήντα χρόνοι πέρασαν σαν νάτανε μια μέρα!…
Για σας που είσθε αθάνατοι φεύγουν γλυκαίς, Πατέρα
Πετούν οι ώραις άμετραις’ς του τάφου το λιμάνι…
Για μας… και μόνη μια στιγμή αρκεί να μας μαράνη…
Πενήντα χρόνοι επέρασαν κι’ ακόμ’ η ανατριχίλα
βαθειά μας βόσκει την καρδιά… Με τα χλωρά τα φύλλα
ανθοβολεί κι’ ο τάφος σου και’ ς το μνημόσυνο σου
υψώνεται’ς τον ουρανό το νεκρολίβανο σου
με των ανθών την μυρωδιά και με το καρδιοχτύπι
του κόσμου, που εζωντάνεψες… Γέροντα, τι σου λείπει;…
Πώς μας θωρείς ακίνητος;… Πού τρέχει ο λογισμός σου;…
Ποιός είν’ ο πόθος σου ο κρυφός και ποιό το μυστικό σου;…

Είχαν ξυπνήσει ανέλπιστα οι νεκρωμένοι δούλοι…
Κι’ από το γέρο Δούναβη ως τ’ άγριο Κακοσούλι
Έβραζε γη και θάλασσα… σεισμός, φωτιά, τρομάρα,
Σπαθί και ξεθεμέλιωμα και δάκρυ και κατάρα…
Εβρόντουν κι’ άστραφταν παντού τα κλέφτικα λημέρια
Γοργά του Χάρου εθέριζαν τ’ αχόρταγα τα χέρια
Κ’ ήτον ο πόλεμος χαρά, τα φονικά παιχνίδια…
Με μιας θολώνουν του Όλυμπου τα χιονισμένα φρύδια
Και μαύρα νέφη απλώνονται ’ς του Κίσσαβου τη ράχη.
Ανατριχιάζουν τα κλαριά και τα νερά κ’ οι βράχοι
Μένουν παράλυτα, νεκρά, σαν νάχε διαπεράσει
Κρυφό μαχαίρι αυτή τη γη κ’ εσκότωσε την πλάση…

Είχε προβάλει από μακρά πουλί κυνηγημένο
Σα σύγνεφο με το βοριά και μαυροφορεμένο,
Σκοτείδιασε τον ουρανό με τα πλατειά φτερά του,
Και με φωνή που εξέσχιζε σκληρά τα σωθικά του,
Ερέκαξε κ’ εμούγκρισε… “Χτυπάτε, πολεμάρχοι!…
Απ’ άκρη ’ς άκρη ο χαλασμός… Κρεμούν τον Πατριάρχην!”…

Του μυστικού διαλαλητή πέφτει ’ς τη γη ’ς το κύμα
Το φλογερό το μήνυμα κι’ από ένα τέτοιο κρίμα
Εφύτρωσε άσβεστη φωτιά και με τη δύναμη σου
Εθέριεψε, εζωντάνεψε τ’ άτιμο το σχοινί σου
Κ’ έγεινε φίδι φτερωτό ’ςτον κόρφο του φονιά σου…
Καλόγερε, πως δεν ξυπνάς να ιδής τα θαύματα σου;…

Αναστηλώνεται ο Μωριάς… η Ρούμελη μουγκρίζει…
Ιδρώνουν αίμα τα βουνά, το δάκρυ πλημμυρίζει…
Παντού παράπονο βαθύ, κι’ αλαλαγμοί και θρήνοι…
Διαβαίνει η μαύρ’ η άνοιξη… τα ρόδα μας, οι κρίνοι
Λησμονημένοι τήκονται και τα πουλιά σκασμένα
Αφήνουν έρμη τη φωλιά και φεύγουνε ’ς τα ξένα…
Σ’ του Γερμανού το μέτωπο κρυφά γλυκοχαράζει
Του Γένους το ξημέρωμα… Πάσα ματιά του σφάζει…
Διωγμέν’ από τον Κάλαμο, με την ψυχή ’ς το στόμα,
Χιλιάδες γυναικόπεδα δε βρίσκουν φούχτα χώμα
Να μείνουν ακυνήγητα και ο Χάρος δεκατίζει…
Ρυάζεται ο Βάλτος, σα θεριό τη χαίτη του ανεμίζει…
Φλόγα παντού και σίδερον… δεν θ’ απομείνη λόθρα…
’Σ την Κιάφα νεκρανάσταση…’Σ του Πέτα καταβόθρα…
Πέτρα δε μένει ασάλευτη… κλαρί χωρίς κρεμάλα…
Εριμιά και ξεθεμέλιωμα ’ς την Τρίπολη,’ςτου Λάλα…
Κι’ όταν το χέρι εχόρταινε και έπεφτε στομωμένο
Να ξανασάνη το σπαθί ’ς τη θήκη ξαπλωμένο,
Εφώναζε ο αντίλαλος… “Χτυπάτε, πολεμάρχοι!…
Απ’ άκρη σ’ άκρη ο χαλασμός… Κρεμούν τον Πατριάρχη!”.

Φριμάζουν τα Καλάβρυτα… Καπνίζει το Ζητούνι…
κ’ η Μάνη η ανυπόμονη τεντώνει το ρουθούνι
Σαν το καθάριο τ’άλογο, να μυρισθή τ’ αγέρι
Που, ταχυδρόμος τ’ ουρανού, με τα φτερά του φέρει
Του Διάκου τη σπιθοβολή και την αναλαμπή του…
Ο γυιός τ’ Ανδρούτζου ‘ς τη Γραβιά στηλώνει το κορμί του
Κ’ επάνω του, σαν νάτανε θεόκτιστο κοτρώνι,
Συντρίβεται η Αρβανητιά με τον Ομέρ Βρυώνη…
Φεγγοβολούν τα πέλαγα ’ς την Τένεδο,’ς την Σάμο
Και κάθε κύμα πώρχεται να ξαπλωθή ’ς τον άμμο
Ξερνώντας αίμα και φωτιά, φωνάζει… “Πολεμάρχοι!…
Εκδίκηση… άσπλαχνη… παντού… Κρεμούν τον Πατριάρχη!”.

Το Σούλι το ανυπόμονο ψηλά ’ς το Καρπενήσι
Του Βότζαρή σου την ψυχή για να σε προσκυνήση
Σου στέλλει αιματοστάλαχτη… ’Σ τον τάφο του κλεισμένο
Το Μισολόγγι σκέλεθρο, γυμνό, ξεσαρκωμένο,
Δεν παραδίδει τάρματα, δεν γέρνει το κεφάλι…
Κρατεί για νεκροθάφτη του το Χρήστο τον Καψάλη,
Το ράσο του Δεσπότη του φορεί για σάβανο του,
Και φλογερό μετέωρο πετά ’ς τον ουρανό του
Και θάφτεται ολοζώντανο… ’Σ το διάβα του τρομάζουν
Τ’ αστέρια που το κύτταζαν, και ταπεινά μεριάζουν…
Κλαρί δε φαίνεται χλωρό και το στερνό χορτάρι
Πώμεν’ ακόμα πράσινο, τ’ αράπικο ποδάρι
Το μάρανε, το σκότωσε… Χορτάσαν οι κοράκοι…
’Σ τη Ράχοβα, ’ς το Δίστομο με τον Καραϊσκάκη
Αδελφωμένο πολεμά της Λιάκουρας το χιόνι…
Θερίζει τ’ άσπλαχνο σπαθί κι’ ο πάγος σαβανώνει…

Πλαταίνει πάντα η ερημιά και το σχοινί σου σφίγγει
Του λύκου μας του εφτάψυχου τ’ αχόρταγο λαρύγκι…
Ο κόσμος ανταριάζεται… Και τα σκυλόδοντα του
Ξερριζωμένα πνίγονται με τα ρυασήματά του
’Σ του Ναβαρίνου τα νερά… και φεύγει… Ανάθεμά τον!…
Εσκόρπισαν τα σύγνεφα με τ’ αστραπόβροντά των
Και κούφια απέμεινε η βοή του μαύρου καταρράχτη…
Μ’ αυτά… μ’ αυτά τα κόκκαλα, τα τρίμματα, τη στάχτη
Εχτίσαμε, πατέρα μου, τη πτωχική φωλιά μας.
Κ’ εκείθε εφύτρωσε η μυρτιά και τα δαφνόκλαρά μας,
Π’ ανθοβολούν τριγύρω σου. Γιατί τα δάχτυλά σου
Ακίνητα δεν ευλογούν τα μαύρα τα παιδιά σου;…
Σ’ τ’ ανδρειωμένα σπλάχνα σου, μακράν από την Ελλάδα
Ερρίζωσε τόσο βαθειά του Χάρου η φαρμακάδα,
Π’ ούτε του Ρήγα η συντροφιά, καλόγερε, δε φθάνει
Τα σφραγισμένα χείλη σου ν’ ανοίξη να γλυκάνη…
Ούτε το φως το ακοίμητο που ’ς το πλευρό σου χύνει
Αυτό μας το περίφανο, το φλογερό καμίνι;…
Ούτε, τα δέντρα, τα πουλιά, τα πράσινα χορτάρια…
Ούτε τα βασιλόπουλα, του Θρόνου μας βλαστάρια,
Που θάρχωνται να χαιρετούν του ποιητού τη λύρα,
Και να ρωτούν πώς έγεινε το ράσο σου πορφύρα;…

Τι θέλεις, γέροντ’, από μας;… Δε νοιώθεις μια ματιά σου
Πόσαις θα εφλόγιζε καρδιαίς κι’ από τα σωθηκά σου
Πόση θα εβλάσταινε ζωή;… Πώς δεν ξυπνάς, πατέρα;…
Δε φέγγει μεσ’ ’ς το μνήμα σου ούτε μια τέτοια μέρα;…

Το μάρμαρο μένει βουβό… Και θα να μείνη ακόμα
Ποιος ξέρει ως πότ’ αμίλητο το νεκρικό του στόμα…
Κοιμάται κι’ ονειρεύεται… και τότε θα ξυπνήση,
Όταν ’ς τα δάση, στα βουνά, στα πέλαγα, βροντήση
Το φοβερό μας κήρυγμα… “Χτυπάτε, πολεμάρχοι!…
Μη λησμονείτε το σχοινί, παιδιά, του Πατριάρχη!”.

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία – Β’ Μέρος

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία - Β’ Μέρος

Σύμφωνα με τον μύθο, οι Ναϊάδες κατοικούσαν μέσα σε σπηλιές, οι οποίες βρίσκονταν κοντά σε νερό ή άλλες φορές μέσα σε αυτό, κάτω από την επιφάνεια των ποταμών. Ως θεές του καρποφόρου ύδατος ήταν ιδιαίτερα πλούσιες σε εύνοιες, δίνοντας ανάπτυξη και γονιμότητα σε φυτά, κοπάδια και θνητούς. Ζούσαν όσο και οι πηγές πλησίον των οποίων κατοικούσαν, και όταν αυτές στέρευαν, «έσβηναν» και αυτές μαζί τους. Πολλές, δε, είναι και οι ιδιότητες που τους απέδιδαν, όπως παραδείγματος χάριν ότι μπορούν να κάνουν ιαματικά τα νερά μιας πηγής, με αποτέλεσμα οι θνητοί να αποδίδουν θυσίες προς τιμήν τους. Παράλληλα, πίστευαν πως οι Ναϊάδες διέθεταν ιατρικές και θεραπευτικές ικανότητες, κυρίως λόγω της σχέσης τους με τον θεό Απόλλωνα, καθώς επίσης και το χάρισμα να προφητεύουν τα μελλούμενα, ερμηνεύοντας ειδικότερα την θέληση της ανώτερης θεότητας. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές που πλήθος θνητών, προικισμένων με μαντικές ικανότητες, επικαλείτο πως είχε λάβει το χάρισμα από τις Νύμφες.

Όσον αφορά τις Αμαδρυάδες, εμφανίζονται σε στενή σχέση με τα πεύκα, τα έλατα και τις δρύες, που θεωρούνταν δέντρα δυνατά και ιερά, όπως ακριβώς ιερά θεωρούνταν και τα άλση που σχημάτιζαν, με αποτέλεσμα να αποτελούν χώρους αφιερωμένους στους θεούς. Είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με την δρυ, καθώς ήταν δέντρο που έχαιρε βαθέως σεβασμού από τους Έλληνες, εξαιτίας της άμεσης συσχέτισης του με τον θεό Δία. Αποτελούσαν τις προστάτιδες των επιβλητικών δέντρων, τα οποία δεν έπρεπε ποτέ οι άνθρωποι να πειράζουν ή να κόβουν. Επρόκειτο, λοιπόν, για μια πράξη απαγορευμένη, εκτός της περίπτωσης που υπήρχε βεβαίωση και άδεια από ειδικό ιερατείο, για να μην δεχτούν την τιμωρία των Νυμφών. Στην αντίθετη περίπτωση, όποιος άπλωνε το καταστροφικό του χέρι, θεωρείτο βλάσφημος και ιερόσυλος και θα αντιμετώπιζε την οργή τους.

Όπως φαίνεται, οι Αμαδρυάδες είχαν μια περισσότερο εξαρτημένη σχέση με την φυσική υπόσταση του φυτού, ως προσωπικές προστάτιδες εκάστοτε δέντρου. Γεννιούνται με το δέντρο που προστατεύουν και μοιράζονται την μοίρα του. Ήταν, δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο η ψυχή του δέντρου. Επρόκειτο, ουσιαστικά, για μια σχέση απολύτου εξαρτήσεως, αφού η απώλεια του μπορούσε να επιφέρει τον άμεσο θάνατο μιας τέτοιας Νύμφης. Για αυτό, εξάλλου, λέγεται ότι όταν η ζωή μιας Αμαδρυάδας πλησίαζε στο τέλος της, πρώτα μαραινόταν το δέντρο της μέσα στη γη.

Ακόμη, οι Νύμφες θεωρούνταν συγγενείς με το βασικό ελληνικό πάνθεο, με πιο γνωστή σχέσηαυτή μεταξύ μητέρας και γιου,ανάμεσα στη Μαία και τον Ερμή. Εμφανίζονται, επίσης, ως τροφοί όχι μόνο σημαντικών ηρώων, αλλά και θεών, καθώς πολλές φορές αναλάμβαναν την ανατροφή τους από βρέφη, αντικαθιστώντας πλήρως τις φυσικές μητέρες τους, ενώ άλλες τους αναλάμβαναν σε μεγαλύτερη ηλικία. Σύμφωνα με μια αρκαδική παράδοση, και ο ίδιος ο Δίας ανατράφηκε από τρεις νύμφες στο Δικταίο Άντρο της Κρήτης, έως ότου μεγάλωσε και ανέλαβε την αρχηγία στη μάχη κατά του πατέρα του Κρόνου. Εξάλλου, η πρώτη τη τάξη νύμφη, η Άρτεμη, φρόντιζε την ευτοκία των ζώων και τα νεογνά.

Η λατρεία των Νυμφών λάμβανε χώρα σε πολλά μέρη της αρχαίας Ελλάδας και τους αποδίδονταν θεϊκές τιμέςαπό αρχαιότατους χρόνους, αρχικά στα μέρη όπου είχαν δύναμη, καθώς δεν υπήρχαν ναοί αφιερωμένοι εξ ολοκλήρου σε αυτές. Έτσι, οι θυσίες προς τιμήν τους τελούνταν κατά κύριο λόγω στην ύπαιθρο, μέσα σε σπηλιές ή κοντά σε πηγές, αν και συχνά συναντάμε την ύπαρξη βωμών τους μέσα σε ιερά άλλων θεών.Αργότερα απέκτησαν δικούς τους βωμούς, τα λεγόμενα «Νυμφαία», τους οποίους έχτιζαν προς τιμήν τους ακόμα και μέσα στις πόλεις. Στις Νύμφες έκαναν προσφορές από κατσίκες, πρόβατα, γάλα και λάδι, ενώ σταδιακά τα «Νυμφαία» έγιναν καταπληκτικά οικοδομήματα, στα όποια ήταν έθιμο να τελούνται οι γάμοι.

Εντούτοις, η παράδοση δεν αναφέρεταιπάντοτε στην ευεργετική δράση των Νυμφών προς τους θνητούς, καθώς υπήρχαν και περιπτώσεις που προκαλούσαν μεγάλο κακό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση που κάποιος θνητός τύχαινε να αντικρύσει μια Νύμφη την στιγμή που λάμβανε το λουτρό της μέσα στην πηγή, με αποτέλεσμα να χάσει τα λογικά του ή την λαλιά του. Επίσης, λέγεται ότι διέθεταν την ικανότητα να προκαλούν ανά πάσα στιγμή σύγχυση στον νου των θνητών, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να περιέρχονται σε μια αιφνίδια και αλλόκοτη κατάσταση έκστασης και ενθουσιασμού, όπου άφηναν τις οικείες τους, πήγαιναν στα βουνά και κρύβονταν σε σπηλιές, εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως «νυμφόληπτοι» ή «φοιβόληπτοι». Οι Νύμφες ανήκουν στον θίασο του Διόνυσου από τότε που τον έσωσαν, είναι δηλαδή «Βάκχες» και «Μαινάδες», αλλά συνδέονται και με τον Απόλλωνα, που προσδιορίζεται και με το επίθετο «νυμφηγέτης». Τόσο λοιπόν από την πλευρά του Απόλλωνα, όσο και του Διόνυσου περισσότερο, συνδέονται με καταστάσεις έκστασης και μανίας, μέσα από την οποία επιτυγχάνουν τον «γάμο» με τον θεό που ακολουθούν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το πέπλο του μύθου που καλύπτει την ύπαρξη των Νυμφών, κατόρθωσε να επιζήσει και μετά την πτώση του αρχαίου κόσμου, μέχρι σήμερα. Μέσα από την λαϊκή μας παράδοση με τις αποκαλούμενες «Νεράιδες» που ζουν στα βουνά, στις «νεραϊδοσπηλιές» και τις «νεραϊδόβρυσες». Άλλωστε, το πλήθος των διηγήσεων σχετικά με τον κίνδυνο που ελλοχεύει μια ενδεχόμενη συνάντηση μαζί τους, καθώς και οι αμέτρητοι μύθοι για «νεραϊδοπαρμένους», δείχνουν τον διαχρονικό χαρακτήρα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας γύρω από την ύπαρξη των Νυμφών. Έτσι και σήμερα, λοιπόν, αρέσκονται να πειράζουν τους περαστικούς από τα μέρη τους ή να πηγαίνουν σε χωράφια κατά την σπορά ή το αλώνισμα και να ενοχλούν τους αγρότες. Όποιος, δε, δει Νεράιδες να τραγουδούν και να χορεύουν ή πιει νερό από την πηγή τους, γίνεται «νεραϊδοπαρμένος», χάνονταςτην μιλιά ή τα λογικά του, ενώ μόνο οι «αλαφροΐσκιωτοι» και οι σαββατογεννημένοι έχουν την ικανότητα να τις βλέπουν να χορεύουν….

Με την πάροδο των ετών η εξωτερική μορφή των Νυμφών επηρεάζεται από την εικόνα που υπάρχει στην κέλτικη και σκανδιναβική μυθολογία. Παρουσιάζονται με φτερά ή άλλα αλλόκοτα χαρακτηριστικά, αλλά ο συμβολισμός τους παραμένει το ίδιο αναλλοίωτος. Είναι συνυφασμένες με την ίδια την Φύση και τις δυνάμεις της, με τον Κύκλο της Ζωής, ακόμα όμως και με τον θάνατο, με πλήθος παραστάσεων και απεικονίσεων στην τέχνη να τις δείχνουν άλλοτε να διαφυλάττουν την ζωή των βρεφών που κινδυνεύουν, και άλλοτε να παρευρίσκονται σε τελετουργικά θανάτου.

πηγή

Εφημερίδα Εμπρός: «Χαλάλ» από τα Γιάννενα, «Κοσέρ» απ’την Καβάλα

Εφημερίδα Εμπρός: «Χαλάλ» από τα Γιάννενα, «Κοσέρ» απ’την Καβάλα

Με το μουσουλμανικό τυπικό, που προϋποθέτει και επίκληση στον… Αλλάχ, σφάζονται τα κοτόπουλα της εταιρείας Πίνδος που εδρεύει στα Ιωάννινα, προκειμένου να λάβουν, με την έγκριση του μουφτή Ξάνθης, το ειδικό πιστοποιητικό helal (χαλάλ)! Εκτός από τους καλούς Έλληνες, οι οποίοι έχουν συνείδηση και προτιμούν να αγοράζουν ελληνικά προϊόντα, χωρίς όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, να γνωρίζουν ότι το ελληνικό κοτόπουλο έχει την έγκριση του… μουφτή που με τους συνεργάτες του έχουν αναλάβει να εμποτίζουν το οικογενειακό μας κοτόπουλο με τις “ευλογίες” του Αλλάχ, τα κοτόπουλα της εταιρείας διοχετεύονται και στον Ελληνικό Στρατό, ο οποίος καταναλώνει τα “ευλογημένα” από τον μουφτή και τον… Αλλάχ κοτόπουλα, αφού η εταιρεία είναι, και καλώς ως εδώ, ένας από τους προμηθευτές των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ποια θα ήταν η αντίδραση των “προοδευτικών” Αριστεράς και Δεξιάς εάν απαιτείτο αντίστοιχη ευλογία από τον τοπικό Μητροπολίτη, και προσευχή στον Χριστό! Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες καταναλωτές, καταναλώνουν επομένως τα «ευλογημένα» από τις μουσουλμανικές επικλήσεις κοτόπουλα, στο όνομα του πολυπολιτισμού και του ρατσισμού εναντίον οτιδήποτε Ελληνικού! Να υποθέσουμε ότι το επόμενο βήμα θα είναι να εγκατασταθεί μουφτής και στα Ιωάννινα, για να μην κουράζονται αυτός και οι συνεργάτες του από το πήγαινε-έλα;

Και Κοσέρ στην Καβάλα Στις αρχές Μαρτίου, η επιχείρηση που διαχειρίζεται το Σφαγείο στο Κοκκινόχωμα  Καβάλας αιτήθηκε από τις οικείες Υπηρεσίες την άδεια να προχωρήσει σε σφαγές Κοσέρ. Όπου «Κοσέρ» είναι η σφαγή ζώων σύμφωνα με τον Εβραϊκό νόμο «Χαλαχά», από σφαγέα ευσεβή Εβραίο ή ραβίνο. Οι υπάλληλοι της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας διενεργούν πράγματι αυτοψία και διαπιστώνουν «ελλείψεις» και «παρατυπίες».

Στις 10 Μαρτίου 2017, με έγγραφό του προς την αιτούσα εταιρία και με Κοινοποίηση προς τις αρμόδιες Αρχές, ο Γενικός Γραμματέας του ΥΠΑΑΤ Νίκος Αντώνογλου «ανοίγει» ουσιαστικά την «πόρτα» στην αδειοδότηση, παραπέμποντας στο άρθρο 4 παρ. 4 του Ειδικού Κανονισμού 1099/2009 του Συμβουλίου που αναφέρει ότι «για τα ζώα που υποβάλλονται σε ιδιαίτερες μεθόδους σφαγής που προβλέπονται από λατρευτικούς τύπους, δεν εφαρμόζονται οι απαιτήσεις της παραγράφου 1, υπό την προϋπόθεση ότι η σφαγή διενεργείται σε σφαγείο».

Στις 14 Μαρτίου του 2017, ο προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Αχιλλέας Σαχπατζίδης παρεμβαίνει στην διαδικασία και με έγγραφό του προς το ΥΠΑΑΤ αναφέρει ότι ναι μεν, ισχύει η εξαίρεση του άρθρου 4 του ΕΚ για τις λατρευτικού τύπου σφαγές και επιτρέπεται η σφαγή ζώων χωρίς αναισθησία, αλλά τίθενται και μια σειρά από προϋποθέσεις. Αυτές αφορούν στην καλή μεταχείριση των ζώων, την κατασκευή, την διαρρύθμιση και τον εξοπλισμό των χώρων διενέργειας των σφαγών, ενώ επισημαίνεται και το ότι στην χώρα μας δεν έχουν θεσπιστεί Εθνικοί Κανόνες για ανάλογες διαδικασίες.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα ζώα που σφάζονται χωρίς αναισθησία θα πρέπει να ακινητοποιούνται πριν, ατομικά, και με μηχανικά μέσα. Όπως τελικά διαπιστώθηκε από τριμελές κλιμάκιο του Τμήματος Κτηνιατρικής της ΠΕ Καβάλας το σύστημα μηχανισμού ακινητοποίησης δεν εξασφάλιζε ικανοποιητική συγκράτηση των ζώων με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνός τραυματισμού μέχρι και τον θάνατο τους. Το θέμα δεν θα μπορούσε να περάσει εκτός και αν δινόταν «άνωθεν» εντολή βάσει του άρθρου 25, παρ. 2 του Ν. 3528/2007 σύμφωνα με το οποίο ο υπάλληλος είναι υποχρεωμένος να εκτελέσει εντολή του πολιτικού του προϊστάμενου.

Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες, και η «άνωθεν» εντολή δόθηκε με την δικαιολογία ότι η εξαγωγική δραστηριότητα αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα για την οικονομία του τόπου και της χώρας γενικότερα, ιδιαίτερα μάλιστα στις παρούσες συνθήκες έχει εξαιρετικά επείγοντα χαρακτήρα! Πέραν των τυπικών και νομικών εμποδίων, τα οποία ευκόλως παρακάμπτονται είτε με άνωθεν εντολές είτε με νέα νομοθεσία, αναρωτιόμαστε πώς… επιβίωνε ως τώρα η Κτηνοτροφία στην Ελλάδα χωρίς την επιβολή της σφαγής «Κοσέρ» και «Χαλάλ»!

Και το πιο σημαντικό, αναρωτιόμαστε γιατί επιβάλλεται στους Έλληνες, κατά την Αρχή της Δημοκρατίας πλειοψηφία στην χώρα μας, να θρέφονται με σφάγια και προϊόντα τελετουργικά σφαγμένα και … «ευλογημένα» από μουφτήδες και ραββίνους! Το Χριστεπώνυμο πλήρωμα και οι ταγοί του θα αντιδράσουν ή συμφωνούν υπηρετώντας τον θρησκευτικό συγκρητισμό και την Πανθρησκεία;

Ε.Δ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/chalal-apo-ta-giannena-koser-apthn-kabala#ixzz4cbK9yw7T

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία – Α’ Μέρος

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία - Α’ Μέρος

Οι «Νεράιδες» κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στον χώρο του «Αλλόκοσμου», γεγονός που το καταμαρτυρεί σύσσωμη η μυθολογία των Ευρωπαϊκών λαών, η οποία διαθέτει πληθώρα ιστοριών αναφορικά με την καθημερινότητα και τις περιπέτειες των πλασμάτων αυτών. Άλλωστε, κατά την αρχαιότητα οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν με δέος και σεβασμό την Φύση, αποδίδοντας της υπερφυσικές ιδιότητες. Θεωρούσαν ότι έχει υπόσταση με ψυχή και τα πλάσματα της υποφέρουν όταν πληγώνονται. Σε αυτό το πάνθεον των οντοτήτων που είχαν άμεση σχέση με την Φύση, την χλωρίδα και την πανίδα, ανήκουν και οι περιώνυμες «Νύμφες», η εικόνα των οποίων αποδίδεται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα, μέσα από την αρχαία ελληνική αντίληψη για τα πλάσματα αυτά.

Κατά την ελληνική μυθολογία, λοιπόν, οι Νύμφες ήταν γυναικείες, ιδεατές μορφές θεϊκής καταγωγής, νεαρής ηλικίας, οι οποίες ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, τρεφόμενες με αμβροσία. Κατατάσσονταν ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους, ως ημίθεες, αλλά δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητες από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Αντιθέτως, ήταν σεβαστές, έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως και διέθεταν ιδιαίτερους λατρευτικούς χώρους, τα «Νυμφαία». Παρόλο τον θεϊκό χαρακτήρα τους, δεν απολάμβαναν το προνόμιο της αθανασίας, αλλά ήταν υπερβολικά μακρόβιες, διατηρώντας την φρεσκάδα και την λάμψη της νιότης τους. Εξαίρεση αποτελούσαν, όπως θα δούμε και παρακάτω, εκείνες που ήταν προστάτιδες ενός δέντρου, οι οποίες ζούσαν τόσο, όσο εκείνο το δέντρο. Ήταν προστάτιδες των βοσκών, των κοπαδιών, των βουνών, των δασών, των σπηλαίων, των πεδιάδων, των λιβαδιών, των θαλασσών, των λιμνών, των ποταμών, των πηγών, των φρεάτων και σχεδόν όλων των επί της γης όντων.

Επικρατούσα άποψη υπήρξε ότι ήταν κόρες του Δία, ενώ συχνά θεωρούνταν κόρες ποταμών, είτε του Ωκεανού, δηλαδή του μεγαλύτερου ποταμού, είτε του Αχελώου, είτε των τοπικών ποταμών ενός τόπου. Εντούτοις, υπήρχαν και κάποιες νύμφες του ονομάζονταν «Μελίες» ή «Μελιάδες», οι οποίες είχαν γεννηθεί από τις αιμάτινες σταγόνες του Ουρανού που έρρευσαν στην Γη, όταν ο γιος του, Κρόνος, ακρωτηρίασε τα γεννητικά του όργανα.  Από το ίδιο αίμα γεννήθηκαν οι Γίγαντες και οι Ερινύες. Προτιμούσαν να ζουν στα δέντρα της μελίας ή μελιάς, δηλαδή της φλαμουριάς. Σε ανάμνηση της γέννησης τους από αίμα, το ξύλο της φλαμουριάς χρησιμοποιείτο για την κατασκευή δοράτων που προκαλούσαν τον θάνατο. Από τις Μελίες Νύμφες λέγεται ότι προήλθε και το «χάλκινο γένος», δηλαδή το τρίτο γένος που κατοίκησε την γη, το οποίο ήταν πολεμοχαρές, σκληρό και εξαφανίστηκε.

Η μορφή τους ήταν ανθρώπινη, αλλά ξεχώριζαν για την αξεπέραστη ομορφιά τους. Για αυτό, εξάλλου, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι οντότητες αυτές εμπλέκονταν ποικιλοτρόπως στους μύθους, με αφορμή το σαγηνευτικό τους κάλλος. Παρουσιάζονται ως θηλυκές υπάρξεις εκπάγλου καλλονής, με αγνά αισθήματα, οι οποίες απέφευγαν τις ανάρμοστες ή φιλήδονες σχέσεις, αλλά στοχοποιούνταν από το πάθος άλλων θεών ή ανθρώπων, με αποτέλεσμα συνήθως να υποφέρουν.

Βέβαια, μυθολογικά εντοπίζονται και εξαιρέσεις, που χαρακτηρίζονται από έντονα και αχαλίνωτα πάθη. Συχνά ερωτεύονται θνητούς, κυρίως βοσκούς που βόσκουν στις όχθες των ποταμών, τους οποίους απαγάγουν και βιώνουν τον έρωτα μαζί τους μέσα σε σπηλιές. Συνηθισμένοι εραστές των Νυμφών είναι τα πνεύματα της φύσης, ο Παν, οι Σάτυροι, ο Πρίαπος, ποτάμιοι θεοί όπως ο Κηφισός, αλλά και ολύμπιοι θεοί, όπως ο Δίας, ο Διόνυσος, ο Απόλλων και ο Ερμής, από τους οποίους γεννούν γενναίους γιους, αλλά θνητούς, κυρίως μάντεις (Τειρεσίας), σοφούς (Επιμενίδης), γιατρούς (Ασκληπιός), γενάρχες (Αιακός), όμορφους νέους (Νάρκισσος), θεές και βασιλοπούλες (Πασιφάη).

Η παράδοση τις φέρει άλλοτε να τριγυρνούν στα βουνά συνοδεύοντας την θεά Άρτεμη, άλλοτε να ακολουθούν τον θεό Πάνα, χορεύοντας και τραγουδώντας όταν εκείνος έπαιζε μουσική με τον αυλό του, άλλοτε να υφαίνουν στα λιβάδια και στις πλαγιές και άλλοτε κοντά σε πηγές, υμνώντας με τις γλυκές τους φωνές τους Ολύμπιους θεούς. Ήταν ουσιαστικά θεότητες της βλάστησης, και όπως πολύ χαρακτηριστικά παραδίδεται στην «Ιλιάδα», κατοικούσαν«στα όμορφα άλση και στις πηγές των ποταμών και στα χλοερά λιβάδια…».

Ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν πλησίον των ποταμών, των πηγών, καθώς και μέσα στα βουνά από τα οποία αυτά πήγαζαν. Φαίνονται να συνοδεύουν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι την ζωογόνο του δύναμη και τον καθοριστικό του ρόλο στην ύπαρξη της ζωής, συνδεόμενες, με τρόπο άμεσο, με την βλάστηση. Το νερό, σύμβολο ζωής και γονιμότητας, είναι το στοιχείο εκείνο που υποβοηθά την ανάπτυξη και ζωογονεί κάθε ζωντανό οργανισμό. Όπως, δηλαδή, το νερό τρέφει τα πάντα, έτσι και οι Νύμφες θεωρούνταν τροφοί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Έτσι, λοιπόν, σε μια περισσότερο διευρυμένη αντίληψη, οι Νύμφες θεωρούνταν πνεύματα της βλάστησης, συμβολίζοντας έτσι την οργιαστική δύναμη της φύσης, για την οποία το υγρό στοιχείο έχει ιδιαίτερη σημασία, ευεργετική όταν είναι ελεγχόμενο και καταστρεπτική στην αντίθετη περίπτωση. Η ιδιότυπη αθανασία τους, αλλά και ο ρόλος τους ως κουροτρόφων, τις καθιστά φύλακες της ζωής, καθώς και εγγυητές της συνέχειας της μέσα σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε βλάστηση.

Οι Νύμφες χωρίζονταν σε τέσσερεις μεγάλες κατηγορίες, τις Ουράνιες, τις Εναέριες, τις Επίγειες και τις Έφυδρες, ανάλογα με το σημείο που ζούσαν, αλλά συχνά συναντάμε και πολλές άλλες ονομασίες, ανάλογα με το τι είχαν υπό την επίβλεψή τους. Ειδικότερα, πιο γνωστές ήταν οι «Ναϊάδες», οι νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών, οι «Ορεστιάδες» που κατοικούσαν στα βουνά εκείνα που υπήρχαν πηγές και οι «Δρυάδες» ή «Αμαδρυάδες», οι νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών. Ωστόσο, λιγότερο γνωστές υποκατηγορίες ήταν οι «Αλσηιτίδες», προστάτιδες των αλσών, οι «Ναπαίες», που κατοικούσαν στις κοιλάδες, οι «Χλωρίδες» που είχαν σχέση με το χορτάρι κ.α.

πηγή

Σαρακοστή – Το νόημα της νηστείας

Σαρακοστή - Το νόημα της νηστείας

Άρθρο στην εφημερίδα “Εμπρός”

Αρχίζει σήμερα η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία διαρκεί από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου. Ονομάζεται «Μεγάλη» όχι λόγω της μεγάλης της διάρκειας, αλλά για να τονιστεί η σημασία της στην προετοιμασία μας για την Μεγάλη Εβδομάδα και τη συμμετοχή μας στα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ένα πνευματικό ταξίδι με προορισμό την «εορτή των εορτών», την Λαμπρή. Αρχικά, το νόημά της εκτός από αυτήν την πνευματική εγρήγορση, ήταν ταυτισμένο με την προετοιμασία των κατηχουμένων για το βάπτισμά τους κατά τη νύκτα του Μ. Σαββάτου, στην πασχαλινή Θεία Λειτουργία.

Η λέξη νηστεία προέρχεται από το αρνητικό «νη» και το «εσθίω» και σημαίνει απέχω από την τροφή. Όταν νηστεύουμε όμως, δεν σημαίνει μόνο ότι απέχουμε από κάποιες τροφές. Το σημαντικότερο μέρος της νηστείας είναι το πνευματικό. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Mην περιορίζεις όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι μόνο να μην κάνεις τίποτε άδικο. Να λύνεις κάθε δεσμό αδικίας. Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά πού σου χρωστάει. Κρέας δεν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Μολονότι εγκρατεύεσαι στο κρασί δεν εγκρατεύεσαι στις κακολογίες».

Στόχος μας είναι να βελτιωθούμε ως άνθρωποι, να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη, να ενισχυθούμε στον αγώνα για την απόκτηση της αρετής. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η τήρηση της νηστείας στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από την ασυδοσία, τον καταναλωτισμό, την γαστριμαργία, την φιληδονία, πάθη που αποχαυνώνουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Φυσικά η λήψη τροφής δεν είναι αμαρτία. Πρόκειται για εκούσια στέρηση που απαιτεί ψυχικό σθένος, ισχυρή θέληση και αγωνιστική διάθεση. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί με επιστημονικές μελέτες, ότι η νηστεία με τρόπο που περιλαμβάνει βασικά στοιχεία της ελληνικής μεσογειακής διατροφής, μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα υγείας. Όμως η Εκκλησία δίνει στη νηστεία θεολογικό νόημα. Δεν πρόκειται μόνο για την υγεία του σώματος αλλά κυρίως για την υγεία της ψυχής.

Η νηστεία, για τους ορθόδοξους χριστιανούς, μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και την αμαρτία. Η αληθινή νηστεία συνοδεύεται από την αγάπη για τους συνανθρώπους μας και την ελεημοσύνη. Η διατροφή μας γίνεται πιο απλή και τα χρήματα που εξοικονομούμε τα προσφέρουμε στους φτωχούς. Η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής είναι περίοδος μετανοίας και πνευματικού αγώνα. Καταβάλλεται μια προσπάθεια να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας περισσότερο πνευματικά και όχι εγωιστικά. Είναι περίοδος περισυλλογής, αυτοσυγκέντρωσης και αυτοελέγχου. Είναι μια πορεία, ένας τρόπος που οδηγεί στην αυτοπειθαρχία και, με την βοήθεια της προσευχής, σε ψυχική αφύπνιση. Όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας προσπαθούν να μας εντάξουν σ’ αυτό το κλίμα της μετάνοιας και του πνευματικού αγώνα.

Ταυτόχρονα είναι περίοδος «χαρμολύπης» όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας. «Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και την δική μας προσπάθεια μια πνευματική άνοιξη», όπως λέει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια ευκαιρία εσωτερικής αναζήτησης, εμβάθυνσης και αλλαγής. Για να αλλάξουμε τις εξωτερικές συνθήκες, για να πετύχουμε το καλύτερο για τους γύρω μας και την πατρίδα μας, πρέπει η αλλαγή να ξεκινήσει από μέσα μας. Μεταμορφώνοντας κανείς τον εαυτό του προς το καλύτερο, μπορεί να ξεκινήσει για να αλλάξει τον κόσμο.

Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, και εμείς σωματικά και πνευματικά, ώστε να υποδεχτούμε την Ανάσταση του Χριστού. «Νηστεύσωμεν νηστεία δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω, αληθής νηστεία, η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας. Η τούτων ένδεια, νηστεία εστίν αληθής και ευπρόσδεκτος».

Ιουστίνη Μ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/sarakosth-to-nohma-ths-nhsteias#ixzz4ZySlHJ8j