27 Αυγούστου: Του Αγίου Φανουρίου

Άγιος-Φανούριος

Χαμογελαστός, σεμνά, σχεδόν συνεσταλμένα, κοιτάζει από την εικόνα του, ο Άγιος Φανούριος.

Φύλακας εν εγρηγόρσει, προσέχει κάθε χαμένο πραγματάκι που έβαλα σε λάθος σημείο, πάνω στην βιασύνη ή στον φόρτο της σκέψης.

Έχειμια αθώα έκφραση ο Άγιος αυτός, θαρρείς συνένοχος στις αφηρημάδες της καθημερινότητας, «πού ακούμπησα, να πάρει η ευχή, την δαχτυλήθρα;», «πού πήγε το ευλογημένο καπάκι;», και με μια συγκατάβαση αδελφική «τι μου δίνεις να σ’ το βρω;»-«βρες το μου, και θα σου φτιάξω μια πιτούλα!». Και,τσουπ, εμφανίζει εκεί όπου άπαντες έχουμε αποτύχει να θυμηθούμε πού το αφήσαμε,το κλειδί, τα γυαλιά, το μισοραμμένο ρούχο.

Ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος για τα δύσκολα, αυτός που με προσγειώνει στην μακάρια υλικότητα της ζωής. Οπως εκείνος δεν μου χαλάει χατίρι, έτσι δεν του χαλώ την χάρη κι εγώ. Και, ω του θαύματος! Σαν δέσω την ποδιά μου, και καταπιαστώ με το κρησάρισμα και το αλεύρι που πέφτει στην πήλινη γαβάθα σαν το χιόνι, με το κονιάκ να ανταμώνει μεθυστικά τον χυμό του πορτοκαλιού και τα κανελλογαρύφαλλα, και μετά τον αρχικό δισταγμό –εκείνη την μικρή κρίσιμη στιγμή που κρέμεται από μια κλωστή το ναι ή το όχι- όταν βουτήξω τα χέρια μου στον χυλό της μελλοντικής φανουρόπιτας, ο κόσμοςέρχεται στα ίσια του. Ριστάρτ. Έσφαλα, πλήρωσα τα δέοντα, σε ευχαριστώ, πάμε να κάνουμε νέα αρχή παρακάτω.

Από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια, αρέσει στους ανθρώπους να καλοπιάνουν τους θεούς τους. Μπορεί να μένουν σε σπηλιές ή σε μαρμαροπελεκημένα παλάτια, όμως ανάμεσα στα σπασμένα πιατάκια και τις ζωγραφισμένες στάμνες, γύρω από μικρές άγιες τράπεζες, καίνε σπόρια, φρούτα και καρπούς κι αφήνουν πιτούλες τυλιγμένες στο μέλι, για να γλυκαθούν οι θεοί και να τους φανερώσουν ανθρώπους, πράγματα, ελπίδες και πραγματικότητες μελλούμενες. Έτσι ο κόσμος ο ορατός, ο ενσαρκωμένος, μοιράζεται με τον κόσμο τον αόρατο, τις χαρές της ζωής. Κι ο κόσμος ο αόρατος, που στερείται τις αισθήσεις των θνητών, στέλνει στους ανθρώπους μια πνοή από το σύμπαν της αθανασίας, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, αλλά δεν υπάρχει και γέλιο, μια συμβουλή πολύτιμη, μια ενόραση που δεν την πιάνει το μάτι του ανθρώπου, μια απάντηση, κι ας είναι η ερώτηση «πού είναι το αγαπημένο κουκλάκι του παιδιού που έχει πλαντάξει στο κλάμα και δεν μπορώ να το βρω; Σώσε άγιέ μου, θα σκάσω!».

Η μειλίχια έκφραση του Αγίου, γλυκαίνει την ανθρώπινη ψυχή. Είναι κι η ευχή που συνοδεύει το μοίρασμα της πίτας «Θεός σχωρέσ’ την μανούλα του Αγίου Φανουρίου!», που δημιουργεί μια επιπλέον συμπάθεια για αυτόν τον αγιο που ήταν στρατιωτικός, μα όχι ιππέας σαν το δίδυμο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, Γεώργιο και Δημήτριο, αλλά πεζικάριος, και κρατά ένα κερί, αντί για σπαθί και δόρυ, σαν να μάχεται αυτός με την φλόγα του νου του.

Εκεί λοιπόν που το καλοκαίρι πάει να φύγει, στις 27 Αυγούστου, έχει βάλει η εκκλησία τον νεαρό Άγιο, να βρίσκει με το κεράκι του τα απολεσθέντα και τα ευχούμενα.

Είναι μαγευτική και συνάμα συγκλονιστική  αυτή η οικειότητα που έχουμε οι Έλληνες με τους θεούς μας. ΈναςΆγιος ή μια Αγία για κάθε επάγγελμα, άλλος για τους ράφτες, άλλος για τους πυροσβέστες. Και μην πει κανείς πως είναι τάχα πράγματα παλιά και ξεπερασμένα, δικαιολογίες για τους χοντρόπετσους και τους οκνηρούς. Σε μια εκκλησία των Αθηνών είδα τον Απόστολο Παύλο, ως προστάτη των επαγγελματιών Δημοσίων Σχέσεων. Ευλογημένος λαός, άμα θέλουμε, με τα πόδια να χτυπούν ρυθμικά την γη, και τα μάτια σηκωμένα στον ουρανό.

Η Φανουρόπιτα

Την ετοιμασία της Φανουρόπιτας ξεκινούμε από την παραμονή της εορτής. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούμε  9 υλικά (αν δεν φτάνουν , κάνουν και 7, κι αν θέλουμε το παραπάνω μπορούμε 12-αθάνατη ελληνική ευελιξία και εφευρετικότητα!)

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ή μαλακό, με προσθήκη 1 κ.γ. σόδα και μπέικινγκ πάουντερ)

* 1 κ. γλυκού  κανέλογαρύφαλλα κοπανισμένα

* 1 φλιτζάνι του τσαγιού καλόλάδι

* 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζάνι του ελληνικού καφέ κονιάκ (ή άλλο ποτό της αρεσκείαςμας)

* 12 κ. σούπας χυμό πορτοκαλιού

* ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού (βιολογικό, όχι κερωμένο)

* 1 φλιτζάνι σταφίδες (ξανθές, μελαχρινές ή κι απ’ τις δυο)

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το λάδι, την ζάχαρη, τον χυμό πορτοκαλιού  και το ξύσμα λεμονιού, και τα αναμειγνύουμε μέχρι να δέσουν. Προσθέτουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια, και τα ανακατεύουμε καλά ώσπου να γίνει ένα μείγμα παχύρρευστο, ούτε σφιχτό, ούτε υδαρές. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι, για να ξεκολλάει η πίτα όταν έρθει η ώρα να την βγάλουμε. Ρίχνουμε το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′ (ή ανάλογα με τις επιδόσεις του φούρνου όπως ξέρουμε). Το βγάζουμε, κι όταν κρυώσει καλά, αφαιρούμε την πίτα από το ταψί, είτε ανοίγοντας την σούστα, είτε αναποδογυρίζοντας ελαφρά. Κοσκινίζουμε από πάνω ζάχαρη άχνη. Την πηγαίνουμε το πρωί της γιορτής του Αγίου στην εκκλησία να την διαβάσει ο ιερέας. Την κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια και την μοιράζουμε στον ιερέα, και στους πιστούς. Παίρνουμε ευλογία και για το σπίτι μας. Χρόνια Πολλά!

Ε.Δ.

Advertisements

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Γιορτάζει η Παναγία

ΠΑΝΑΓΙΑ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟ-ΕΜΠΡΟΣ

 

Η Μητέρα του Σωτήρος έλαβε το προσωνύμιο της Παναγίας,  τον 3ο αιώνα, προκειμένου να εκφραστεί το ότι είναι θεολογικά η αγιωτέρα όλων των αγίων.

Ο γλωσσοπλάστης λαός μας, δεν θα μπορούσε όμως να αρκεστεί σε ένα ή δυο ονόματα για Αυτήν. Όπως έδινε ονόματα ανάλογα με τον τόπο ή την ιδιότητα στους παλιούς θεούς, ονόματα που διατήρησε και για την Χριστιανική θρησκεία, όπως το Σωτήρ, προσωνύμιο του Διός, για τον Χριστό, όπως ονόμασε την Ήρα Ανθεία, Μειλιχία και Καλλιστέφανο, αλλά και Κιθαιρωνία, Ολυμπία, και βεβαίως Παρθένο, έτσι και την Μητέρα του Θεού, την έκανε δική του μάνα, και την αποκαλεί με αγάπη, με διαφορετικά ονόματα κατά τόπους. Ενδεικτικά μόνον αναφέρουμε:

Ανάλογα με την απεικόνισή της, είναι Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Γαλακτοτροφούσα, Δεξιοκρατούσα ή Δεξιά, Τριχερούσα και Μεγαλομάτα.

Ανάλογα με την έμπνευση του αγιογράφου, την βασισμένη σε θρησκευτικούς στίχους, κυρίως από τον Ακάθιστο Υμνο, είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Οδηγήτρια, το Άξιον Εστίν, Αμόλυντος, Υψηλοτέρα, Καθέδρα, Κλίμαξ, Σκέπη, Παράκλησις, Επίσκεψις, Καταφυγή, Κεχαριτωμένη, Ρόδον το Αμάραντον.

Ανάλογα με την ιστορία της εικόνας Της, είναι Εσφαγμένη, Πυροβοληθείσα, Πορταΐτισσα, Χιλιαρμενίτισσα κι Αγγελόκτιστη.

Από τον τόπο της λατρείας Της, είναι Αθηνιώτισσα, Πυργιανή, Σπηλιανή, Μεγαλοσπηλαιώτισσα, Θαλασσινή, Ολυμπιώτισσα,  Σουμελιώτισσα, Καταπολιανή, Μαλεβήκαι  Τροοδίτισσα.

Ανάλογα με τον ναό Της, είναι  Θολοσκέπαστη, Μολυβδοσκέπαστη, Πελεκητή, Κρεμαστή, ή Μαρμαριώτισσα.

Ανάλογα με τις ιδιότητες που της αποδίδονται, είναι Γοργοϋπήκοος, Ελεούσα, Γιάτρισσα, Θεραπεία, Υγεία, Ψυχοσώστρα, Παραμυθία, Παρηγορήτρα, Παυσολύπη, Φανερωμένη και Ελευθερώτρια.

Είναι ακόμη «χρυσή»: Χρυσοκελλαριά, Χρυσοσπηλιώτισσα, Χρυσοπηγή, Χρυσογαλούσα, Χρυσοποδαρίτισσα, Χρυσοχέρα.

Είναι κι Αερινή, Αναφωνήτρα, Επίσκεψις, Παντάνασσα, Τρανή…

Όπου κι αν βρεθούμε, ας εορτάσουμε την Λαμπρή του Καλοκαιριού, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία Θεοτόκο.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ.264 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Ο Άγιος Νεομάρτυς του Κοσόβου Χαρίτων (+1999)

35328676_2078090865803029_6745451025487888384_n

 

Του ιερομόναχου Στέφανου της Ι.ΜΟΝΗΣ DECANI-ΚΟΣΟΒΟΥ

Στις 10 Μαΐου 1998, πριν την αγρυπνία του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς της Ζίτσας, έγινε ή κουρά του π. Χαρίτωνος από τον επίσκοπο Αρτέμιο. Εφ’ όσον έλαβε την κουρά ό π. Χαρίτων πρόσθεσε τώρα παραπάνω κόπους και έγινε περισσότερο ζηλωτής στην υπακοή. Του ανέθεσαν την σοβαρή διακονία της παραλαβής σημαντικών έγγραφων για τον επίσκοπο και τούς βοηθούς του. Σ’ αυτές τις δύσκολες αποστολές ήταν εξαιρετικά έμπιστος.

Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας θυσιαζόταν χωρίς να σκέπτεται τον εαυτό του. Μια φορά ήταν έτοιμος να φύγει με το αυτοκίνητο μέσα στο βράδυ κατά τη διάρκεια των χειρότερων επιθέσεων από τον δήθεν Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσόβου (KLA Kosovo Liberation Army) περνώντας το πιο επικίνδυνο μέρος του Dulje και Crnoljeva, προκειμένου να φέρη θεραπευτικό νερό για έναν άρρωστο εν Χριστώ αδελφό. Είχε ειρήνη και ήταν πλήρως προετοιμασμένος να κάνη αύτη την υπακοή. Ωστόσο τον σταμάτησαν πριν βάλει μπρος το αυτοκίνητο. Με την ίδια εσωτερική γαλήνη, χωρίς να μουρμουρίσει ή να σχολιάσει, δέχθηκε την εντολή να παραμείνει.

Δεν κρατούσε τίποτε περιττό στο κελί του, ακόμα και βιβλία. Έκτος από ένα προσευχητάριο και την αγία Γραφή, είχε λίγα βιβλία, τα όποια έλαβε ως δώρα από τον Γέροντα του. Στο κελί του, πού ποτέ δεν αποκαλούσε δικό του, κρατούσε μονάχα τρείς εικόνες. Χειμώνα – καλοκαίρι φορούσε πάντα λαστιχένια opanke (χειροποίητα χωριάτικα πέδιλα) με μάλλινες κάλτσες και ένα γιλέκο πάνω από το ζωστικό του, και στις πιο κρύες μέρες πρόσθετε άλλο ένα γιλέκο, ολόιδιο με το πρώτο.

Προσεκτικός στη διδασκαλία του πνευματικού του πατέρα να παραμένει σιωπηλός στην τράπεζα και να τρώει οτιδήποτε του ‘βαζαν μπροστά του, έτρωγε ότι μπορούσε και ποτέ δεν έκανε παράπονα στον μάγειρα. Όταν διακονούσε τούς φιλοξενουμένους ήταν ευγενικός, χωρίς να υπεισέρχεται στα πιστεύω του καθενός και χωρίς να κάνη φυλετικές διακρίσεις. Έβαζε τα δυνατά του να συμπαθή όλους τούς ανθρώπους. Ακόμα και όταν οι shiptari – Το όνομα που οι εθνικοί Αλβανοί χρησιμοποιούν για τους εαυτούς τους – διέπρατταν εγκλήματα εναντίον του λαού μας, αυτός δεν τούς μισούσε. Αντιθέτως προσπαθούσε να δικαιολόγηση τις πράξεις τους με το να επιρρίπτει ευθύνες στο άθεο καθεστώς.

Αν και ό π. Χαρίτων δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τον έξω κόσμο, δεν αγνοούσε τα γεγονότα του. Παρ’ όλα αυτά αγωνιζόταν να παραμένει απαθής- προσκολλήθηκε στον έναν, στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, χωρίς να κρατά τίποτε για τον εαυτό του, έχοντας ύπ’ όψιν ότι μόνο αυτό πού μπορεί να σταλεί στο ουράνιο θησαυροφυλάκιο θα παραμείνει μαζί μας όταν συναντήσουμε τον Κύριο.

Δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στην καρτερία του την ώρα της ασθένειας. Πάντα θυμότανε την ίαση του από τη Μητέρα του Θεού. Μετά από αυτό το συμβάν ποτέ δεν απευθύνθηκε σε επίγειο γιατρό. Κάποτε αρρώστησε, και απ’ ότι φαινόταν ήταν ηπατίτιδα. Μη δεχόμενος καμία βοήθεια, αποσύρθηκε στο κελί του και στράφηκε προς τον Ουράνιο Ιατρό. Για αρκετές μέρες δεν έτρωγε τίποτα. Για ν’ αποφυγή τον σκανδαλισμό των αδελφών, τους είπε ότι θα προμηθευόταν μόνος του την τροφή του. Λίγες μέρες αργότερα βγήκε από το κελί του χωρίς κανένα σημάδι της ασθένειας του.

Το ότι ήταν άνθρωπος πού προσπαθούσε να είναι υπομονετικός με τούς άλλους γίνεται εμφανές στο ακόλουθο παράδειγμα.

Ένας από τους αδελφούς ζητούσε πάντα τον π. Χαρίτωνα να τον βοηθά στα διακονήματά του. Όλοι νόμιζαν ότι ό π. Χαρίτων τον βοηθούσε επειδή του άρεσε να το κάνει. Μια φόρα, ωστόσο, ό αδελφός αυτός ξεπέρασε τα όρια με τις απαιτήσεις του, και ό π. Χαρίτων έπρεπε να ομολογήσει στον ηγούμενο ότι πολλές φορές αγωνίστηκε και συγκρατήθηκε να μην του βάλει τις φωνές. Ή κατάσταση αύτη για αρκετό καιρό ήταν ανυπόφορη. Παρ’ όλα αυτά ό π. Χαρίτων συνέχιζε να βοηθά τον αδελφό με τις διάφορες απαιτήσεις του, χωρίς όμως να εξωτερικεύει την αγανάκτηση του. Μιλούσε και συμπεριφερόταν με απλό και ευθύ τρόπο, και δεν έλεγε περισσότερα απ’ όσα έκανε. Όταν του πρότειναν να χειροτονηθεί ιερεύς, αρνήθηκε από ταπεινοφροσύνη. Ό πνευματικός του πατέρας το κατανόησε και δεν τον πίεσε.

Ήταν επίσης ευγενικός με τούς μουσουλμάνους της περιοχής, τούς οποίους και βοηθούσε με πολλούς τρόπους, όπως άλλωστε έκανε και με τούς υπολοίπους φτωχούς. Με τη συμπόνια του συχνά τούς υποστήριζε, προκειμένου να πάρουν οτιδήποτε υλικά αγαθά χρειάζονταν. Κάποιες φορές μπορούσες να διακρίvnς την ευαισθησία του όταν έβλεπες να δακρύζει καθώς άκουγε ιστορίες για τα βάσανα και τούς διωγμούς των αθώων. Παρ’ ότι υπέφερε στα χέρια εκείνων πού υπεράσπιζε, ποτέ δεν έδειξε μίσος, ακόμα και όταν την 1η Μάιου του 1999, καθώς οδηγούσε για να επισκεφθεί έναν άρρωστο στο νοσοκομείο της Πρίστινας, τον πυροβόλησαν με ένα αυτόματο όπλο. Επειδή δεν είχε μίσος στην καρδιά του, και πίστευε ότι και οι άλλοι είναι έτσι, σ’ αυτές τις περιπτώσεις παρέμενε ήρεμος και άφοβος. Ή αγνή του καρδιά του επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερα, ακόμα και όταν ό Σερβικός στρατός υποχώρησε (από το Κόσσοβο και τα Μετόχια) και εισέβαλαν οι εγκληματικές ομάδες, γνωστές ως KLA (Απελευθερωτικός Στρατός Κοσσόβου).

Τον Ιούνιο του 1999 πήγαινε κάθε μέρα τον ηγούμενο του στο Πρίζρεν (Prizren). Κάθε φορά έπρεπε να περνά ανάμεσα από τις άγριες ομάδες των Shiptari (Αλβανών), οι όποιοι γιόρταζαν τη «νίκη» τους εναντίον των Σέρβων. Μια άλλη φορά πάλι, μονός και χωρίς προστασία, άφοβα και ήρεμα οδήγησε έναν θανάσιμα τραυματισμένο άνθρωπο στο νοσοκομείο περνώντας πάλι ανάμεσα από την ίδια συμμορία. Μετά από αυτό το περιστατικό είπε στον επίσκοπο, ότι επιθυμούσε να παραμείνει στο δικό του Σερβικό μοναστήρι, στη γη των Σέρβων. Είπε, ότι δεν είχε πειράξει κανέναν και ήθελε να μείνει εκεί – ζωντανός ή -—’ νεκρός· ήταν ήδη έτοιμος για οτιδήποτε.

Πραγματικά, στις 15 Ιουνίου 1999, ανέλαβε την τελευταία του υπακοή σ’ αυτή τη γη. Στις 10.30′ π.μ. έφτασε με αυτοκίνητο στην επισκοπή του Prizren και στη συνέχεια πήγε σε μια οικογένεια για να πάρει το φαγητό πού είχαν ετοιμάσει για τον επίσκοπο. Ως συνήθως αναχώρησε χαρούμενος, χωρίς παράπονο, και χωρίς ίχνος φόβου. Όμως δεν επέστρεψε ποτέ απ’ αυτό το ταξίδι. Στο δρόμο, μπροστά στα μάτια των δυνάμεων του NATO πού είχαν έρθει (στο Κόσσοβο και τα Μετόχια) για να φέρουν , «ειρήνη και ελευθερία», ό π. Χαρίτων συνελήφθηκε από την εγκληματική ομάδα και οδηγήθηκε στον τόπο του βασανισμού.

Στάλθηκαν μηνύματα σε αξιωματούχους προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά δεν μαθεύτηκε τίποτα για την τύχη του. Αν και οι εγκληματίες επιθυμούσαν το έγκλημα τους να μείνει στο σκοτάδι, ό Κύριος δεν ήθελε ό π. Χαρίτων να λησμονηθεί. Και καθώς οι μάρτυρες έχουν τη δυνατότητα να πληροφορούν τούς ανθρώπους στη γη, έτσι μπορούσε και ό π. Χαρίτων. Εμφανίστηκε στα όνειρα μερικών αδελφών και πληροφόρησε έναν, ότι ήταν νεκρός.

Μετά από ένα χρόνο αυτά τα όνειρα επιβεβαιώθηκαν. Το μαρτυρικό του σώμα βρέθηκε κοντά στο Prizren, στην πάλι Τυευε, πίσω από το νοσοκομείο. Το σώμα του αναγνωρίσθηκε από το ράσο του, το κομποσκοίνι του και τα πιστοποιητικά. Ή νεκροψία απεκάλυπτε βασανισμό. Μερικά από τα πλευρά του ήταν σπασμένα, καθώς και το αριστερό του χέρι. Το γιλέκο του ήταν σχισμένο, και υπήρχαν μαχαιριές κοντά στην καρδιά του. Το σώμα του ήταν ακέφαλο και μερικοί σπόνδυλοι έλειπαν. Γνωρίζουμε ότι ό π. Χαρίτων δεν αρνήθηκε την πίστη του. Υπέφερε, γιατί ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός, μοναχός και Σέρβος.

Στις 11 Νοεμβρίου 2000 τα βασανισμένα του λείψανα δόθηκαν στον πνευματικό του πατέρα επίσκοπο Αρτέμιο στο μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα (στο Κόσσοβο). Την επομένη μέρα πήγαν την σορό του στο μοναστήρι Crna Reka (=Μαυροπόταμος), όπου ό π. Χαρίτων είχε ξεκινήσει τη μοναχική του ζωή. Στην Crna Reka ό επίσκοπος Αρτέμιος είπε στους μοναχούς και στους πιστούς πού συγκεντρώθηκαν τα ακόλουθα-«Πάτερ Χαρίτων, πριν λίγα χρόνια σε δεχθήκαμε εδώ ως δόκιμο, και τώρα σε δεχόμαστε ως μάρτυρα της Εκκλησίας…».

Ή ολονύχτια αγρυπνία τελέσθηκε μαζί με την συνεχή ανάγνωση του Ψαλτηρίου πάνω από τον κεκοιμημένο. Την επομένη μέρα τελέσθηκε θεία Λειτουργία, συλλειτουργουντων τριάντα και πλέον ιερέων. Μετά την θεία Λειτουργία ακολούθησε μνημόσυνο, στο όποιο παρευρέθηκαν παραπάνω από 500 πιστοί. Στη συνέχεια, μετέφεραν τον π. Χαρίτωνα στο κοιμητήριο για τον τελευταίο συγκινητικό ασπασμό.

Ας ενωθεί ή προσευχή μας έτσι ώστε ό Κύριος να δοξάσει τον π. Χαρίτωνα τόσο στην επίγεια όσο και στην ουράνια Εκκλησία. Ή ασκητική του θυσία και το αίμα του μάρτυρος ας γίνει πραγματικά ό καρπός των νέων Χριστιανών. Κι όλοι αυτοί πού θα λάβουν έμπνευση από το παράδειγμα της αθόρυβης προσφοράς του και τα μαρτυρικά βάσανα του, ας πορευθούν με ακόμη περισσότερη αφοσίωση στο μονοπάτι των θεοδόχων και ιερών προγόνων, οι όποιοι υπέφεραν «για τον Τίμιο Σταυρό και την χρυσή ελευθερία». Όλοι ενωμένοι μαζί με την στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία, ας κραυγάσουμε ολόψυχα- «Άγιε πάτερ Χαρίτων, πρέσβευε τώ Θεώ υπέρ ημών!».

Πηγή αγγλόφωνο περιοδικό «Orthodox Word» [μετάφρασις- Ι.Μ. Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΕΞ ΑΡΟΑΝΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ -200 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ

image004

(22.5.1818 – 2018)

ΚΥΡΙΑΚΗ 29.4.2018 ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΥΠΟ ΤΟΥΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΡΟΑΝΙΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

200 Χρόνια ἀπὸ τὸν σπουδαιότατον ἐπετειακὸν σταθμὸν τῆς Καρατομήσεως τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Νέου Ὁσιομάρτυρος Παύλου τοῦ ἐξ Ἀροανίας, πολιούχου

καὶ Τριπόλεως καὶ πάσης Ἀρκαδίας.


1.Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ Ἅγιος Παῦλος καὶ τὸ λοιπὸν νέφος τῶν Νεομαρτύρων, αὐτὰ τὰ παληκάρια, οἱ Νεομάρτυρες φίλοι τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ ἐτονώνετο καὶ ἀνεζωογονεῖτο τὸ καθημερινῶς ἐξουθενούμενον ἀπὸ τὸν ἀφόρητον Μωαμεθανικὸν ζυγὸν τῶν Τούρκων σθένος  τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε Ἐθνομάρτυρες. Θὰ φοράγαμε τὸ φέσι τῶν Ὀθωμανῶν καὶ θὰ γινώμεθα γενίτσαροι τοῦ πολυχρονεμένου καὶ πολυχαϊδευομένου  Σουλτάνου καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε ἴχνος Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνικῆς συνειδήσεως.

Αὐτοὶ ἐγαλουχοῦσαν τοὺς προγόνους μας μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας καὶ τοὺς προέτρεπον νὰ ἀγωνίζωνται ὑπερβωμῶν καὶ ἑστιῶν. Ἔτσι οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ξεσηκώθηκαν ἀναφωνῶντες:

 

«Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία

καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία,

γι’αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ

καὶ ἀν δὲν τὰ ἀποκτήσω

τὶ μὲ ὠφελεῖ κι ἀν ζήσω; ».

2.Αὐτοὶ οἱ ἥρωες τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας ἔκαναν τὰ κορμιά των κόσκινα διὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσουν ἀπὸ τὸν βαρύτατον μωαμεθανικὸν τουρκικὸν ζυγόν.

Αὐτοὶ οἱ ἥρωες ἄφησαν μίαν ἱερὰν παρακαταθήκην. Ἔναντι τῆς σκανδαλώδους βοηθείας τοῦ Θεανθρώπου νὰ ἀπελευθερωθῇ ἡ Ἑλλάδα μας, ἔταξαν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸν Ναὸν εἰς ἔνδειξι εὐγνωμοσύνης, εὐχαριστίας, δοξολογίας καὶ λατρείας πρὸς τὸν Ἐλευθερωτὴν Σωτῆρα Χριστόν.

3.Αὐτὴ ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη, ἔγινεν Νόμος τοῦ Κράτους μὲ τὸ Η’Ψήφισμα κατόπιν τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Δ’ Ἐθνοσυνελεύσεως τοῦ Ἄργους, ἀπὸ 31 Ἰουλίου 1829. Τὰ βασιλικὰ διατάγματα 1834 καὶ 1838 ρητῶς ὁρίζουν νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν Ἀθήνα.

4.Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη ἡ Πολιτεία κατεσπατάλισε ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια καὶ τρισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ εὐτελῆ ἔργα καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξανέμισε μία ἀμύθητη περιουσία καὶ δυστυχῶς ἀκόμη δὲν ἐπραγματοποιήθηκε τὸ Τάμα, μὲ ἄπειρες προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Διότι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἰς τὴν Πολιτειακή, Πολιτική, Πνευματικὴ καὶ Θρησκευτικὴ Ἡγεσία ἀναρριχῶντο Σιωνιστές, ἄθεοι καὶ ἀντίχριστοι. Εἰς αὐτοὺς τοὺς σιωνιστὲς ἐδόθησαν χριστιανικὰ ὀνόματα γιὰ νὰ μὴ τοὺς κάνουν οἱ Γερμαναράδες σαπούνι. Αὐτοὶ ὅμως ἀποθρασύνθηκαν καὶ ἔγιναν βαρύτατος ζυγὸς γιὰ τοὺς εὐλαβεῖς καὶ ἑλληνόψυχους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νὰ σέβωνται καὶ μάχωνται ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.

Ἐνῷ γιὰ τοὺς ἐξτρεμιστὲς Μωαμεθανοὺς διατίθενται ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικοὶ χῶροι γιὰ νεκροταφεῖα, γιὰ τὸ Τάμα τῶν Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας δὲν διαθέτουν οὔτε μία σπιθαμὴ γῆς.

5.Βλέποντες αὐτὴ τὴν ἀβελτηρία, ἀδράνεια, ἀδυναμία ἢ καὶ σαμποτὰζ τῶν ἰθυνόντων, σκεφθήκαμε ὅτι ἔχουν ἱερὰν ὑποχρέωσι καὶ οἱ λαϊκοὶ γιὰ τὴν ἐκπλήρωσι τοῦ Τάματος τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας.

Ὡς ἀπόγονοι τῶν προγόνων ἡμῶν – ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας, θελήσαμε νὰ διαθέσωμε ἁπαξάπαντα τὸν μόχθο τοῦ βίου μας γιὰ τὸ κοινὸ καλὸ καὶ νὰ πραγματοποιήσωμεν τὸ Τάμα τοῦ Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ λοιπῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενενεσίας, ἀπαλλάσσοντες τοὺς καθ’ὕλην ὑποχρέους νὰ μὴ διαθέσουν οὔτε μία δεκάρα.

Ὅλα τὰ ἀναλαμβάνομε ἐμεῖς, ὄχι μὲ «ξένα κόλλυβα» ὅπως ἀετονύχηδες «πατριάρχες» τῆς διαπλοκῆς καὶ ρυθμιστὲς  τοῦ φαύλου κατεστημένου.

 

6. Παραδείγματος χάριν, ὁ Γκέογκ Σῶρος ἔκλεισε συνάντησι ἕνος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ρυθμιστὲς μὲ τὸν τότε Πρωθυπουργὸ κ. Σαμαρᾶ, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνηγόρευσε ὡς τὸν μέγιστον Ἐθνικὸ Εὐεργέτη τῶν δύο τελευταίων ἑκατονταετιῶν. Ὁ ἐν λόγῳ ἐπιχειρηματίας κατώρθωσε νὰ ἐξασφαλίσῃ παντοιοτρόπως καὶ χρήματα ἀπὸ «πράσινα ταμεῖα» καὶ λοιπὰ διὰ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ τεράστιο καὶ πανάκριβο «φιλέτο» τοῦ παλαιοῦ ἱπποδρόμου, ἀποθανατίζοντας τὸ ὀνοματάκι του τόσον εἰς τὸ πάρκο ὅσον καὶ εἰς τὰ κτήρια Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης καὶ Λυρικῆς Σκηνῆς. Νὰ τοποθετηθοῦν τὰ ἀγάλματά του εἰς τὸ πάρκο καὶ οἱ προτομές του εἰς κάθε εἴσοδο, κάθε διάδρομο καὶ κάθε αἴθουσα. Ἔτσι ἀφιονίζεται ὁ βαρύτατα φορολογούμενος πτωχὸς ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὴν ἀναφορὰ ἐντὸς ἑνὸς λεπτοῦ δύο καὶ τρεῖς φορὲς τοῦ ὀνόματός του, ἐνῷ ἔχει φορτώσει προηγουμένως στὸ σβέρκο τοῦ βαρύτατα φορολογουμένου πτωχοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὄχι μόνον τὴν συντήρησι τῶν «ἅρπα κόλλα» κτισμάτων (τὸ ἐπισκευάζειν πολὺ δαπανηρότερο καὶ πολὺ πιὸ ἐπίπονο τοῦ ἀρχικῶς κατασκευάζειν), ἀλλὰ καὶ τὴν μισθοδοσία τοῦ προσωπικοῦ ἐργαζομένων καὶ περιεργαζομένων, τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν συνταξιοδότησι αὐτοῦ.

Μὲ τὴν ἀθάνατο ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴν ἀλώβητο Ὀρθοδοξία καὶ τὸν ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμὸ θὰ δυνηθῶμε νὰ ἐπανευαγγελισθῶμε καὶ νὰ ἐπανευαγγελίσωμε τοὺς παλιμβαρβάρους τῆς Ὑφηλίου, ὑλοποιῶντας τοὺς στίχους τοῦ χριστιανοῦ ποιητοῦ μας ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΕΡΙΤΗ:

«Ὅπως ἔδωσες, θὰ δώσῃς, θὰ ζητήσουν, ὡς ζητεῖς, θὰ γενῇς καὶ πάλι φώτων καὶ πολιτισμοῦ κοιτίς»!!!…

πηγή

Τα αυγά, το Easter και η Εώς

8634025

 

Έθιμο βαθιά ριζωμένο στην φυλετική ψυχή των Ευρωπαϊκών λαών, το έθιμο του στολίσματος των Αυγών ταξιδεύει από την άχρονη αρχαιότητα και φθάνει αδιάσπαστα ως τις μέρες μας.

Το αυγό, λένε, συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός, όπως το τσόφλι του αυγού, αλλά έκρυβε μέσα του την Ζωή. Από αυτόν βγήκε ο Χριστός ζων, και έφερε την πίστη της Ανάστασης στους πιστούς.

Τα αυγά βάφονται την Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όταν ο Χριστός πρόσφερε άρτο και οίνο, το σώμα Του και το αίμα Του. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται στις εκκλησίες μας η σταύρωσή Του.  Η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση θέλει τα αυγά να βάφονται κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη, γιατί συμβολίζουν το Αίμα του Χριστού.

Μια εκδοχή του εθίμου λέει πως, μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο για να του ανακοινώσει ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Εκείνος δεν την πίστεψε και της απάντησε πως εάν αυτό είναι αλήθεια, τότε τα λευκά αυγά που βρίσκονταν στο καλάθι θα έπρεπε να γίνουν κόκκινα, όπως πράγματι συνέβη.  Μάλιστα στο Ρωσικό μοναστήρι της Μαρίας Μαγδαληνής στους Αγίους Τόπους πάνω από το τέμπλο, υπάρχει τοιχογραφία όπου παρουσιάζεται η Μαγδαληνή να προσφέρει ένα κόκκινο αυγό στον Καίσαρα.

Κατά μιαν άλλη εκδοχή,  μία γυναίκα κουβαλούσε αυγά κι όταν άκουσε την είδηση της Ανάστασης, από τον ενθουσιασμό της, έπεσαν από τα χέρια της τα αυγά και βάφτηκαν κόκκινα. Ένας άλλος θρύλος υποστηρίζει ότι η Παναγία προσέφερε αυγά στους δεσμώτες του γιου της, και από τα δάκρυά της τα αυγά βάφτηκαν κόκκινα.

Όπως και νάχει, γυναίκες μεταφέρουν το μήνυμα της Ανάστασης, και τα Αυγά, σύμβολα του θηλυκού ωαρίου, είναι συνδεδεμένα με την εορτή.

Γιατί όμως βάφονται αυγά;

Από το «κοσμικό αυγό» της Θεογονίας των Ορφικών, από όπου εκκολάφθηκε ο Φάνης ή Έρως, έως την Ευρωπαϊκή θεά Οστάρα, Eoster από όπου και το Αγγλοσαξωνικό όνομα της εορτής Easter, η κλωστή του μηνύματος της αναγέννησης της Φύσης και συνακόλουθα του Ανθρώπου είναι εμφανής.

Για αυτό και στις ευχετήριες κάρτες οι οποίες ήσαν δημοφιλείς τους περασμένους δύο αιώνες, βλέπουμε συχνά κουνελάκια, κοτόπουλα, αυγά, και γυναίκες με την εμφάνιση αγγέλων, που θυμίζουν την «χαμένη» αλλά πάντοτε παρούσα Θεά που έβαψε με το αίμα της το κοσμικό αυγό.

Όπως σε κάθε έκφανση της ευρωπαϊκής παράδοσης, η αναφορά στις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού μας οδηγεί στην Ελλάδα. Προαιώνια μητέρα της Λαμπρής, της Eoster, και των πανάρχαιων θεοτήτων της Δύσεως, είναι η Ηώς ή Εώς, η ελληνίδα θεά της Αυγής.

Καλή Λαμπρή.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(Δημοσιεύεται στο φ.246 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Το Αναστάσιμο μήνυμα του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Νικολάου Γ. Μιχαλολιάκου

ngm-sticky2_(1)__article

Η Χρυσή Αυγή, το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών εύχεται σε όλους τους Έλληνες, σε Ελλάδα, Κύπρο, Βόρειο Ήπειρο, στην Ομογένεια και στις σκλαβωμένες πατρίδες του Έθνους, καλή Ανάσταση.

Ευχόμεθα ολοψύχως την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές και σε αυτούς που κυβερνούν την πατρίδα μας να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στα δύο ελληνόπουλα που έστειλαν να φυλούν τα σύνορα.

Έχουν καθήκον η διακυβέρνησή τους να έχει χαρακτήρα εθνικό και όχι εθνομηδενιστικό, που σημαίνει καμία υποχώρηση απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, καμία υποχώρηση στο μέγα εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας μας, κανένας συμβιβασμός και καμία παραχώρηση του όρου Μακεδονία στα Σκόπια, αυτό θα αποτελούσε εθνική μειοδοσία την οποία δεν θα συγχωρέσει ποτέ η Ελληνική Ιστορία.

Είθε η Ανάσταση του Θεανθρώπου, να φέρει ελευθερία και στο Έθνος μας, το οποίο είναι υπόδουλο στην ξενοκρατία και στους ενταύθα υποτακτικούς της.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Ορφικός ύμνος στην Αφροδίτη

Αφροδίτη και Παν
Αντόλφ Αλεξάντρ Λεσρέλ (1839-1929) Παν και Αφροδίτη

Ουράνια, πολυύμνητη Αφροδίτη που αγαπάς το γέλιο,
Θαλασσογέννητη γενέτειρα Θεά, που αγαπάς την νύχτα,
σεβάσμια νυκτερινή ζεύκτειρα,
δολοπλόκα ανάγκης μητέρα.

Τα πάντα απο σένα προέρχονται
ω ζευκτειρία κόσμου δύναμις,
στα χέρια σου κρατάς
των τριών βασιλείων τα πεπρωμένα

Εσύ γεννάς όλα όσα στον ουρανό βρίσκονται
και όσα στην Γαία την πολύκαρπη,
και όσα στης θαλάσσης τα βάθη

Ω σεβαστή πάρεδρε του Βάκχου που αγαπάς την θάλασσα,
χρήσιμη στους γάμους , των Ερώτων Μητέρα
πειθηνία κλινόχαρη, κρυφίας χαράς δώτειρα
φανερή και αφανέρωτη ποθεινομάλλα ευπάτειρα

Νυφική συνδαιτημόννισα θεών
σκηπτρούχε Λύκαινα
γεννοδότειρα φίλανδρη, ποθεινοτάτη ζωοδότρα
η ζεύουσα τους θνητούς με αχαλίνωτες ανάγκες
που και των θηρίων τα πολυάριθμα γένη
κάνεις να ερωτομανούν ωσάν να ευρίσκονται
υπό την επήρεια φίλτρου μαγικού !

΄Ελα, Κυπρογέννητη από θεϊκή γενιά,
είτε είσαι στον ΄Ολυμπο όπου ως Θεά Βασίλισσα
χαίρεσαι την ωραία σου μορφή,
είτε στης λιβανομυρωμένης Συρίας
τις οδούς διαμένουσα υπηρετείς,
είτε όταν στις  πεδιάδες,
από χρυσοκαμωμένα άρματα,
της ιερής Αιγυπτιακής γης
εποπτεύεις τα εύφορα εδάφη

είτε αν με κυκνοήλατα διασχίζεις άρματα
τη, φουσκοθαλασσιά του ωκεανού
και ερχομένη χαροποιείς τα κήτη της θάλασσας
που κυκλοτερώς για σένα χορεύουν

είτε αν τις μαυρομάτες φαιδρύνεις νύμφες
που σε γη ηλιόλουστη ,
σε αμμουδερούς αιγιαλούς ξαπλώνουν
και για χάρη σου χοροπηδούν με ευθυμία

Είτε στην γενέτειρά σου την Κύπρο
είσαι βασίλισσα με τον σύντροφό σου εκεί όπου καλλίγραμμες και αδάμαστες νύμφες
καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους υμνούν
εσένα, μακαρία Θεά, και τον θεϊκό σου υπέροχο
και αγνό ΄Αδωνη.

Ελθέ Μακαρία Θεά
εσύ που υπέρτερα αξιέραστη μορφή έχεις.

Διότι σε επικαλούμαι με πνεύμα ταπεινό

και καθαγιασμένους λόγους.

14 Σεπτεμβρίου: Ο Σταυρός και ο βασιλικός

μδ

 

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την βασιλομήτορα Ελένη, το 326. Το γεγονός αναφέρεται από πολλούς ιστορικούς της Πρωτοβυζαντινής περιόδου.

Σύμφωνα με την παράδοση,  ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε οικοδομήσει το 135,  με την δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης στο σημείο όπου ετάφη ο Χριστός. Εκεί, και αφού τον κατεδάφισε, η ρωμαία Αυτοκράτειρα βρήκε κάτω από τα θεμέλιά του τρεις σταυρούς. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι προκειμένου να διαπιστωθεί ποιος από τους τρεις ήταν ο σταυρός του Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων ακούμπησε το σώμα μίας ευσεβέστατης νεκρής γυναίκας διαδοχικά και με τους τρεις σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό,  αναστήθηκε. Την 14η Σεπτεμβρίου του 335 έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού στον ναό της Αναστάσεως τον οποίο είχε ανεγείρει η βασιλομήτωρ σύμφωνα με το πρόγραμμα ανοικοδομήσεως ναών το οποίο εμπνεύστηκε και χρηματοδότησε ο γιος της Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, αντιλαμβανόμενος την δυναμική της νέας θρησκείας.

Τρεις αιώνες μετά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ύψωσε για δεύτερη φορά τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο επανέφερε στα χέρια των Ορθοδόξων Χριστιανών μετά από 14 χρόνια κατοχής του από τους Πέρσες.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση η Αγία Ελένη δεν έβρισκε άνθρωπο να της πει πού είναι ο Σταυρός του Ιησού, μέχρι που πάτησε κατά λάθος ένα αρωματικό φυτό, τον βασιλικό. Εκεί ανέσκαψε και βρήκε τον σταυρό. Λέγεται πως ο βασιλικός φύτρωσε από τον ιδρώτα που έτρεξε από το μέτωπο του Χριστού, κι οι παπαρούνες από το αίμα Του. Γι΄ αυτό και του Σταυρού οι ιερείς μοιράζουν στους πιστούς βασιλικό, που τον έχουν πάει οι νοικοκυρές από την προηγουμένη στην εκκλησία για να ευλογηθεί.

helenbasil

Βασιλικός, ο βασιλιάς

O βασιλικός είναι ετήσιο, ποώδες φυτό, κατ’ εξοχήν ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως. Λέγεται ότι, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος από την εκστρατεία του στις Ινδίες, μεταξύ των άλλων, έφερε στην πατρίδα και το φυτό του βασιλέως, τον βασιλικό.

Ο Ρωμαίοι θεωρούσαν τον βασιλικό ερωτικό φίλτρο, σημάδι αγάπης και φυλακτό. Οι Αιγύπτιοι τον χρησιμοποιούσαν, μαζί με άλλα φυτά, στις ταριχεύσεις, και οι Γαλάτες σε τελετές εξαγνισμού, μαζί με νερό πηγής.  Εκεί ίσως να έχει τις ρίζες του και το έθιμο του αγιασμού με την χρήση βασιλικού.

Στη λαϊκή παράδοση, «όπου φυτρώνει βασιλικός δε πηγαίνει το κακό».

Ο βασιλικός όταν προσφέρεται ως δώρο, φέρνει καλή τύχη σε ένα νέο σπιτικό.

Για την Ιατρική, ο βασιλικός διαθέτει αντισηπτικές και αποχρεμπτικές ιδιότητες και θεωρείται εξαιρετικό εφιδρωτικό.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βασιλικού βρίσκονται κυρίως στο αντισπασμωδικό αιθέριο έλαιό του. Το αφέψημα από βασιλικό είναι χωνευτικό, διουρητικό και τονωτικό, καταπραΰνει το έντερο και τις ημικρανίες, και διευκολύνει την παραγωγή γάλακτος σε μητέρες που θηλάζουν.

Το εκχύλισμα βασιλικού είναι ευεργετικό κατά της στοματίτιδας, του επιχείλιου έρπητα και της ναυτίας. Είναι ακόμη ένα από τα καλύτερα εντομοαπωθητικά.

Στην Γαστρονομία, ο βασιλικός θεωρείται ο βασιλιάς των μυρωδικών, με πιο διαδεδομένη την ποικιλία του πλατύφυλλου ή Ιταλικού βασιλικού ο οποίος χρησιμοποιείται και στην παρασκευή της σάλτσας pesto. Η κατανάλωση φύλλων βασιλικού με λάδι στην σαλάτα, καταπολεμά την δυσκοιλιότητα.

Ο βασιλικός αναπτύσσεται σε φωτεινή θέση. Με τα πρώτα κρύα, σε  θερμοκρασία κάτω των 15C, μεταφέρουμε τον βασιλικό στο εσωτερικό, σε θέση με αρκετό φως.

basilikos

Ο σπόρος που ξαναγεννιέται

Δυο δουλειές γίνονται με τον βασιλικό του Σταυρού. «Πιάνεται» ο νέος βασιλικός και αναπιάνεται το προζύμι της χρονιάς.

Με τον Αγιασμό και το βασιλικό της Υψώσεως του Σταυρού φτιάχνεται το προζύμι της νέας χρονιάς, το οποίο χρησιμοποιείται για τα πρόσφορα της λειτουργίας αλλά και για το ψωμί της καθημερινής διατροφής.

Τον βασιλικό που παίρνουν από τον ιερέα, τον χρησιμοποιούν για να σταυρώσουν το προζύμι και στην συνέχεια τον τοποθετούν μέσα σε ποτήρι με νερό για να βγάλει ρίζες για να τον ξαναφυτεύσουν.

«Βασιλικός κι αν μαραθεί

Κι αν γείρουν τα κλωνιά του

Ρίξε νερό στη ρίζα του

Να’ ρθεί στα πρωτινά του».

Η παρασκευή του προζυμιού γίνεται άλλη μια φορά μέσα στο θρησκευτικό έτος, την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, της Σταυροπροσκυνήσεως.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η παρασκευή νέου προζυμιού

Παίρνουν οι νοικοκυρές ένα κλαδί βασιλικό από τα χέρια του ιερέα. Σ’ ένα δοχείο βάζουν λίγο χλιαρό νερό. Ρίχνουν μόνο αλεύρι και ανακατεύουν μέχρι να γίνει πηχτός χυλός. Από πάνω βάζουν σε σχήμα σταυρού τα ευλογημένα κλαδιά του βασιλικού. Άλλες νοικοκυρές βράζουν τον βασιλικό και το χλιαρό νερό το χρησιμοποιούν στην παρασκευή του χυλού. Τυλίγουν το δοχείο με μια καθαρή πετσέτα και το αφήνουν μερικές ώρες «να γίνει». Το θαύμα έγκειται στο ότι το προζύμι γίνεται χωρίς την προσθήκη ενζύμου (μαγιάς),  με την ενέργεια της χάριτος του Τιμίου Σταυρού. Το προζύμι αυτό για 40 μέρες δεν το δανείζουν, και το πρώτο ψωμί που θα ζυμώσουν θα το κάνουν λειτουργιά και θα το μοιράσουν.

Η ιερότητα της μέρας συντελεί ώστε να γίνονται τότε και οι προετοιμασίες για την σπορά που πλησιάζει. Για τον σκοπό αυτό στέλνουν στην εκκλησία πολυσπόρι, μείγμα απ’ όλα τα είδη των σπόρων, κριθάρι, φασόλια, κουκιά, κλπ.,  για να λειτουργηθούν και να ευλογηθούν, και στην συνέχεια να σπαρθούν μαζί με τους υπόλοιπους σπόρους που θα ευλογηθούν από αυτούς.

Προστασία και ευφορία λοιπόν, με την ευλογία του παντοτινά ευλογημένου και ευλογούντος  Σταυρού.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ, Φ. 216)

Ο Αϊ-Λιας, ο Οδυσσέας και ο Ήλιος

μδ

“Πάνω απ’ τις βρύσες υψώνεται η κορυφή του Ταϋγέτου. Αυτή την ονομάζουν ιερή κορυφή του Ήλιου”
(Παυσανίας Γ’ 20 , 4)

 

Σε κάθε βουνοκορφή, σε κάθε υψηλό σημείο χωριού ή πόλεως, ένα λευκό εξωκκλήσι σηματοδοτεί την παρουσία του. Από εκεί ψηλά, διαφεντεύει κεραυνούς και βροντές, κι από το άρμα του μοιράζει γενναιόδωρα το φως του στους θνητούς. Ζωοδότης, άχρονος και αθάνατος πατέρας, δίνει ζωή στον κόσμο, ύλη και πνεύμα. Λατρεύτηκε και λατρεύεται αδιάκοπα μέσα στον χρόνο από τα παιδιά του, που αναγνωρίζουν την αγιότητα της ύπαρξής του, και την πλήρη συνάρτησή τους με την παρουσία του.
Στους καιρούς μας, κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου ο λαός μας τιμά τον προφήτη Ηλία, τον δικό του Αη Λια, εκεί όπου οι πρόγονοί τους έχτιζαν τους ναούς του θεού Ηλίου: στα
υψηλότερα σημεία των κορυφογραμμών, για να πλησιάσουν όσο κοντύτερα είναι δυνατόν στην φυσική του ύπαρξη και η προσευχή τους να εισακουστεί στα θεϊκά του ότα.
Για την χριστιανική πίστη, ο Προφήτης Ηλίας δεν πέθανε, αλλά ανελήφθη εν σώματι. Ένα πύρινο άρμα τον πήρε στον ουρανό, υπονοώντας το άκτιστο Φως του Θεού.
Λέγεται μάλιστα πως πριν της Δευτέρα έλευση του Θεανθρώπου, Επειδή λοιπόν θα έρθει ο Ηλίας προκειμένου να προετοιμάσει τον ερχομό Του, τιθέμενος επικεφαλής των Πιστών κατά τα χρόνια της εξουσίας του Αντιχρίστου.
Η απεικόνιση του Αη Λιά επάνω στο άρμα, φέρνει φυσικά στον νου αυτήν του ηλιακού άρματος και την ιστορία του Ήλιου και του γιου του Φαέθοντα. «Φαέθων» ήταν αρχικά
ένα επίθετο του θεού Ηλίου, πάμφωτος, φωτοδότης, ο «απαστράπτων και ακτινοβολών το φυσικόν, το πνευματικόν και το ηθικόν φως, ήτοι ο : πάμφωτος, πάνσοφος και
πανάγαθος» . Ο Φαέθων, γιος της Αυγής, θέλησε να οδηγήσει το άρμα του πατέρα του, αλλά, άπειρος καθώς ήταν, πλησίασε πολύ την Γη και ο Ζευς τον κεραυνοβόλησε, γιατί κινδύνευε να την κάψει και να εξαφανίσει την ανθρωπότητα. Ο Φαέθων έπεσε τότε στον ποταμό Ηριδανό. Εκεί τον έκλαυσαν οι αδελφές του Ηλιάδες, οι οποίες τον είχαν βοηθήσει να πάρει άρμα του πατέρα τους. Εκείνες έγιναν οι ιτιές οι κλαίουσες, και τα δάκρυά τους ήλεκτρον (κεχριμπάρι).
Όπως αναφέρει ο Πλάτωνας στον Κρατύλο: «όποιος θα γνωρίσει τα ονόματα, θα γνωρίσει και τα πράγματα» (ος αν τα ονόματα ειδή, εισέτι και τα πράγματα). Και το όνομα των δύο θεοτήτων, μαρτυρούν την παντοτινή θεότητά τους και την τιμή που τους αξίζει πριν, τώρα και πάντα.

Ο ΑΪ-ΛΙΑΣ ήταν ναύτης και πέρασε παραλυμένη ζωή. Ύστερα όμως μετανόησε για όσα έκαμε και εσιχάθη τη θάλασσα.
Άλλοι πάλι λεν πως επειδή έπαθε πολλά στη θάλασσα και πολλές φορές εκόντεψε να πνιγεί, εβαρέθη τα ταξίδια και αποφάσισε να πάει εις μέρος που να μην ηξεύρουν τι είναι θάλασσα και τι είναι καράβια. Βάνει το λοιπόν στο νώμο του το κουπί του και βγαίνει στη στεριά, και όποιον απαντούσε τον ερωτούσε τι είναι αυτό που βαστάει. Όσο του έλεγαν
«Κουπί», τραβούσε ψηλότερα. ώσπου έφτασε στην κορφή του βουνού. Ρωτά
τους ανθρώπους που ηύρε κει τι είναι, και του λεν «Ξύλο». Κατάλαβε λοιπόν πως αυτοί δεν είχαν ιδεί ποτέ τους κουπί, και έμεινε μαζί τους εκεί στα ψηλά.
(Αιγαίον, Αχαΐα)
Η διήγηση αυτή του λαού μας για τον προφήτη Ηλία, μας φέρνει στον
νου την Οδύσσεια του Ομήρου, εκεί όπου ο Οδυσσέας, έπειτα από προτροπή της Κίρκης, κατεβαίνει στον Άδη για να συναντήσει την ψυχή του Τειρεσία και να μάθει τι πρέπει να κάνει για να εξιλεωθεί και να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα, του οποίου η οργή του
προκαλεί την μακρά περιπλάνηση.
Ο Τειρεσίας του απαντά ότι αφού φθάσει στην Ιθάκη, πρέπει να πάρει στον ώμο του ένα κουπί, σύμβολο του ανθρώπινου έργου στο θαλασσινό βασίλειο, και να προχωρήσει ώσπου να φτάσει σε τόπο όπου οι κάτοικοι δεν θα ξέρουν τι είναι θάλασσα, δε θα τρώνε φαγητό αλατισμένο και δε θα ξέρουν τι είναι καράβι και τι κουπί. Θα καταλάβει ότι είναι στον σωστό τόπο όταν συναντηθεί με κάποιο διαβάτη ο οποίος στην ερώτηση τι είναι αυτό που φέρει στον ώμο του, θα του απαντήσει ότι είναι «αθηρηλοιγός», το πλατύ ξύλινο φτυάρι με το οποίο λικνίζουν τα αλωνισμένα στάχυα.

«Όμως γι’ αυτό δε θα χαρείς, καθώς κι εγώ δε χαίρω που μου ‘πε ο μάντης
σε πολλές θνητών να τρέξω χώρες,
κρατώντας καλοσήκωτο κουπί στα δυο
μου χέρια, όσο να φτάσω σε λαούς
που θάλασσα δεν ξέρουν
Κι άκου, καθώς μου το ‘λεγε τ’ αλάθευτο σημάδι. Όταν στο δρόμο που
τραβώ ξένος με βρει διαβάτης και λιχνιστήρι αυτό μου ‘πει στον ώμο που
σηκώνω, πρόσταξε τότε το κουπί στο
χώμα να το μπήξω… Κι ο θάνατος πια
τότε γλυκός μακριά απ’ τα πέλαγα θα ‘ρθεί να μ’ ανταμώσει στ’ αρχοντικά μου γηρατειά»
(Ομήρου «Οδύσσεια”, Ψ 251-281,
μετάφραση Ζήσιμου Σιδερή)

 

Ο τόπος αυτός λέγεται ότι είναι η (ορεινή) Ήπειρος, η «άπειρος γη».

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.210)