Οι τάφοι του Θεού

Διάσπαρτα στην Γαλλική, Βελγική και Γερμανική επαρχία, σε πόλεις και χωριά, βρίσκονται μνημεία που διηγούνται, δεκάδες χρόνια μετά την ανέγερσή τους, την ιστορία της ηπείρου μας. Μεγάλη η σοφία των ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις τόμους βιβλίων για να μάθεις ποιος είσαι και πού πας. Ψηλαφώντας τα μνημεία μαθαίνεις όσα χρειάζεται να διδαχθείς. Ενας σταυρός, ένα εικονοστάσι με υφασμάτινα λουλούδια, ένας οβελίσκος για τα θύματα της πανώλης, και νεκροταφεία. Αλλα ολόλευκα, περιποιημένα, σημάδι κοινωνίας των ζωντανών με τους πεθαμένους. Σε κάποια σε ρωτούν ποιον τάφο ψάχνεις. Ανοίγουν κυτάπια και σου δίνουν όνομα και διεύθυνση σαν να πηγαίνεις επίσκεψη σε ονομαστική γορτή: κύριος και κυρία τάδε, διάδρομος δείνα, τάφος νούμερο Χ στα δεξιά σας.

Αγγελοι με ξέπλεκα μαλλιά απλώνουν το χέρι τους θρηνώντας. Δεν φύλαξαν καλά τον προσταυόμενό τους κι απέθανε, τι θλίψη! Αλλα μνημούρια χάσκουν σαν στόματα ορθάνοιχτα, λαίμαργα, που ανυπομονούν να υποδεχθούν την σάρκα και τα οστά που θα γίνουν το φρέσκο λίπασμα της πόλης.

Κάποιοι τάφοι είναι δωμάτια ευκατάστατων εμπόρων και βιομηχάνων σαν οι χοροεσπερίδες στα πέτρινα, με μεράκι διακοσμημένα, φωτισμένα μέγαρά τους να συνεχίζονται από την άλλη μεριά του πέπλου. Αν ανοίξεις την πόρτα θαρρείς πως θα κατεβείς μιαν κρύα μαρμάρινη σκάλα που στην άκρη της φεγγίζουν κεριά από πολυελαίους κι ακούγονται νότες από κάποιο ατελείωτο βαλς.

Κάποιοι επιπλέον των ονομάτων και των ημερομηνιών, έχουν και φωτογραφίες βαλμένες σε μεταλλικές οβάλ κορνίζες, σαν σε μπουντουάρ φιλάρεσκης κυρίας. Εκεί ένα εννιάχρονο κορίτσι με μακριές κοτσίδες που το ξεθώριασε η βροχή, πιο δίπλα μια εικοσάχρονη κοπέλα με ψηλό στητό γιακά. Ενας γέροντας γύρω στα εξήντα, με μακριά άσπρα γένια, κοιτά ερευνητικά τον φακό πριν το φλας σβήσει για πάντα. Ενας άλλος είχε κάνει το Γκραν Τουρ της Ευρώπης, πέρασε από την Πόλη, το Κάιρο, την Δαμασκό. Φωτογραφήθηκε με φέσι. Ενα αρνάκι πιο βαρύ, ένας ντόπιος νεαρός πιο αψύς, πέθανε στα ξένα. Τον έφεραν να τον θάψουν σαν μπουόν κριστιάνο κι έβαλαν στον τάφο την φωτογραφία με το φέσι.

Σε άλλους φαίνονται μόνο μερικές λέξεις σκαλισμένες πάνω στην πέτρα, μερικοί στίχοι από κάποιο ποίημα ή τραγούδι, ένας κώδικας ανάμεσα σε αγαπημένους συζύγους και αδέλφια, τόσο μυστικός που ο χρόνος έκρυψε από τους αδιάκριτους τις γραμμές του.

Κάποιοι το βλέπεις πως ήσαν στρατιώτες στον Μεγάλο Πόλεμο. Νεαρά αγόρια που άφησαν την ανάσα τους σε ξένο ουρανό. Θυμάμαι έναν τάφο ψηλά στις Αρδέννες. Ηταν εθελοντής, volontaire. Τα μάτια του σπιθίριζαν κάτω από το καπέλο του, με το αψύ χαμόγελο της νιότης. Θα γυρνούσε νικητής να κάνει δικό του το κορίτσι με τα ρόδινα μάγουλα. Μα τον έκανε δικό της η γη.

Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης·
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι

γράφει ο ποιητής.

Γι’ αυτόν σκεφτόμουν να γράψω και θυμήθηκα κι όλους τους άλλους. Στις 11 Νοεμβρίου 1918, “την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα”, η αγία εκεχειρία στον πιο βάναυσο, πιο άγριο πόλεμο που γνώρισε ως τότε ο πολιτισμένος κόσμος. Η μετάβαση στον θρίαμβο της τεχνολογίας, το λάκτισμα του νέου πολιτισμού.


Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Πόσα νέα κορμιά σαπισμένα, σφαγμένα, κουτσουρεμένα σε έναν Ευρωπαϊκό εμφύλιο για τα χατίρια των πολιτικών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των ιδεολόγων, των θνητών που παριστάνουν τους θεούς σε μπαλ μασκέ;

Τι είναι Θεός, τι μη Θεός και τι τ’ ανάμεσό τους;

Μερικοί τάφοι είναι καλυμμένοι από λειχήνες και κισσούς. Χάθηκαν οι γενιές, ξεθύμανε ο πόνος του αποχωρισμού, κιτρίνισαν οι αναμνήσεις, τις πήραν η βροχή κι ο ήλιος, κι έπεσαν απάνω τους με ζέση σαν άλλοι άγγελοι να παρηγορούν τα ανθρώπινα περαστικά πουλιά. Αυτοί είναι οι τάφοι του Θεού. Γιατί οι θνητοί μπορεί να ξεχνιούνται και να ξεχνούν, τις πέτρες να τις λειαίνει το νερό και τις καρδιές να τις μπαλώνει ο Χρόνος, όμως για την Φύση η σάρκα και τα οστά των ανθρώπων θα είναι πάντοτε πολύτιμα. Λίπασμα για να ξεπηδήσουν οι νέοι άνθρωποι που θαρθούν .

Αρχαίοι, νέοι κι αυριανοί νεκροί

Ο πλανήτης γιορτάζει το Χαλοουίν όπως οι Κινέζοι πήραν να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Οι Σκρουτζ της κοινωνίας θα διαμαρτύρονται για τον καταναλωτισμό, μπουκώνοντας κρυφά από τις γυναίκες και τους φίλους τους την εγωιστική κοιλιά τους. Η μιζέρια είναι μοναχική, αλλά πάντα ζητά συντροφιά για να ξαπλωθεί, σαν την φθίση.

Είναι αυτή η γιορτή, ανάμεσα στο Καλοκαίρι και σοτν Χειμώνα, μια αφορμή για διασκέδαση και μοίρασμα. Ειδικά σε καιρούς άφιλους και ξένους, είναι φυσικό οι άνθρωποι να ζητούν πανδοχείο να ξαποστάσουν και γιορτή για να γιορτάσουν. Οι θρησκείες, συστήματα κοινωνικοπολιτικά και διοικητικά για την τιθάσευση των πληθυσμών, συγκλίνουν σε μια απευκταία τελευταία λύση που ξεπερνά τις νομικίστικες ρήτρες, τις περιχαρακώσεις και τους διαχωρισμούς: τον Χριστιανισμό, την μοναδική υπερφυλετική θρησκεία.

Μπορεί οι πρώτοι πιστοί να ήσαν εκδικητικοί και βίαιοι, πρόθυμοι να ισοπεδώσουν το παλιό για να μπήξουν το καινούριο σαν τον σταυρό του Ιησού, ένα ακόμη σύμβολο της φαλλικής υπεροχής πάνω στην γη, η Γη όμως ήξερε, όπως πάντα, το μέλλον, και το υπέμεινε υπομονετικά. Χρειάστηκαν μερικές εκατοντάδες χρόνια, σπόροι ρυζιού στην βαθιά της αγκαλιά, για να ξαναφυτρώσουν από τα σπλάχνα της οι πρόγονοι και να διδάξουν πως ο κόσμος δεν κόβεται με το μαχαίρι, πως δεν υπάρχει πριν και μετά, κι όλοι οι τεχνητοί διαχωρισμοί που επιβάλλουν τα πεπερασμένα μυαλουδάκια των ανθρώπων δεν είναι παρά φαντάσματα.

Φαντάσματα.

Στην 1η Νοεμβρίου συνωστίζονται όλοι οι Αγιοι στους οποίους εναπόθεσε τις ελπίδες του το ανθρώπινο είδος:

Γιατροί που δεν χρηματίζονται, οι Αγιοι Ανάργυροι, δωρεάν έλαβαν και δωρεάν δίνουν, άγιοι της εποχής μας που όλα κι όλοι υποτάσσονται στο χρυσίο.

Γιορτάζεται ακόμη ο Αγιος Δαυίδ της Εύβοιας, που το μοναστήρι του σώθηκε θαυματουργικά το καλοκαίρι επειδή οι πιστοί το ζήτησαν, κάνοντας αρχέγονες σπείρες γύρω του για να κρατήσουν μακριά του την φωτιά.

Φωτιά.

Η μνήμη των Αγίων Πάντων, η All Saints ή Toussaint, πρωτοεμφανίστηκε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να τιμηθούν οι σαδιστικά θανατωμένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν συμφωνούσαν με το μπάλαλο θρησκευτικό αφήγημα της θεοποίησης των αυτοκρατόρων στα χρόνια της Ρωμαϊκής παραφοράς. Επί πάπα Γρηγορίου Γ’ τον 8ο αιώνα, όσα οστά βρέθηκαν συγκεντρώθηκαν στην βασιλική του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη, κι ορίστηκε να τιμούνται την 1η Νοεμβρίου.

Στην μνήμη αυτών των παλιών, προστίθενται οι παλιότεροι. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται σήμερα ανθρωποθυσίες από κακότεχνους μιμητές του μακρινού παρελθόντος. Εδώ και μερικές εκατοντάδες χρόνια τα θεία περιφρόνησαν τους κάποτε ομοτράπεζους θνητούς και δεν απαιτούν για να εξευμενιστούν στια αψάδες τους, παρά αμνούς, ψωμί και κρασί. Γύρω κι απάνω από φωτιές, οι Κέλτες που κάποτε απλώθηκαν πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο με την παιδιάστικη αισιοδοξία τους, απότοκη της βαθιάς νοσταλγικής μελαγχολίας που φέρνει η γνώση, γιορτάζουν την νύχτα της 31ης Οκτωβρίου προς την 1η Νοεμβρίου τους νεκρούς τους και επικοινωνούν με τα πνεύματά τους.

Καπιταλισμός

Οταν οι Ιρλανδοί μετοίκησαν μαζικά στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, πήραν μαζί τους τα έθιμά τους και τους προγόνους τους να πρασινίσουν την έρημο με το τριφύλλι της ζωής. Οι Κελτο-Ιρλανδικές παραδόσεις συναντήθηκαν με τον καπιταλισμό και την ανάγκη ομογενοποίησης της πολυφυλετικής νέας χώρας, και γέννησαντην Χάλοουίν.

Βλέπετε, σε όλες τις θρησκείες και σε όλες τις φυλές, πάντα θα υπάρχουν πνεύματα και νεκροί, άγιοι συλλογικοί και προσωπικοί, δαίμονες για να ξορκιστούν και χαρακτήρες ελάχιστα κρυμένοι κάτω από τα βλοσυρά βλέμματα σπουδαίων ανδρών, για να βγουν από την ντουλάπα και να ελευθερωθούν στα σκοτάδια την νύχτα της γιορτής.

Χριστιανοί, Παγκάνοι, Καπιταλιστές, ιδού η εορτή σας. Αφετε τους νεκροὺς θάψαι τους εαυτών νεκρούς. Διδάξτε πώς να σας τιμούν και να ξεκουράζουν το ανεμοδαρμένο, κατακαμμένο πνεύμα σας, πριν γίνετε κι εσείς πνεύμα που περιμένει να χαρεί, να τρομάξει και να μπουκωθεί ζαχαρωτά στην τελευταία πυρά του Φθινοπώρου, πριν πέσει απάνω σας το σάββανο του Χειμώνα.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Περιφερειακές εκλογές στην Γαλλία-Ο καταποντισμός της Ακρας Δεξιάς

“Ψηφίστε τον Λύκο!”
(Γαλλικό βιβλίο για παιδιά. Αφού σαγηνεύσει τους ψηφοφόρους, μετά την εκλογή του ο Λύκος τρώει όλο το αγρόκτημα).

Οι Περιφερειακές εκλογές στην Γαλλία (20-27 Ιουνίου) αναμένονταν κυρίως ως πρόκριμα για τις Προεδρικές εκλογές του 2022.

Μετά από το συμβάν με το χαστούκι προς τον Πρόεδρο Μακρόν πριν από δυο εβδομάδες, κάποιοι κύκλοι έσπευσαν να μιλήσουν για “λαϊκή οργή” η οποία θα ξεσπάσει στις κάλπες (εγχώριοι τίνες προέβλεπαν και …απόηχο στην Ελλάδα!…) και για “το τέλος της Μακρονίας” όπως αποκαλούν κάποιοι Γάλλοι ακροδεξιοί την διακυβέρνηση Μακρόν.

Η πραγματικότητα ήρθε να τους διαψεύσει.

Νικητής του πρώτου γύρου των εκλογών είναι η αποχή η οποία σκαρφάλωσε πάνω από το 50% ακόμα και στους άνω των 65 ετών οι οποίοι συνήθως είναι πρσηλωμένοι στις διαδικασίες του πολιτεύματος, θεωρώντας καθήκον τους ως πολιτών να πάνε στις κάλπες. Τούτη την φορά όμως το 65% των 65+ αρνήθηκε να ψηφίσει. Η φοβία και η κόπωση από τους περιορισμούς της υγειονομικής κρίσης δίνουν μόνο μιαν όψη της εξήγησης. Στους νέους το ποσοστό αποχής φθάνει το 87% στις ηλικίες 18-24 ετών και 83% στους 25-34.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των Περιφερειακών εκλογών στην Γαλλία αποτέλεσαν ένα θρίαμβο για την Κεντροδεξιά, τους Ρεπουμπλικάνους του πρώην Προέδρου Σαρκοζύ και την LREM του νυν Προέδρου Μακρόν (παρά την υποχώρησή της-σε πραγματικούς αριθμούς οι προσκείμενοι στον νυν Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας έλαβαν το 3,2% επί των εγγεγραμμένων), όχι επειδή συγκέντρωσε την θετική ψήφο των Γάλλων, αλλά γιατί οι ψηφοφόροι ξύπνησαν την Κυριακή αποφασισμένοι να ψηφίσουν. Αντίθετα, οι Ακροδεξιοί απείχαν.

Κάποια παπαγαλάκια σπαρμένα στον χώρο της Ακροδεξιάς προπαγάνδιζαν υπέρ της αποχής γιατί με την μαζική αποχή δήθεν θα επωφελούνταν ο Εθνικός Συναγερμός (RN) της Μαρίν Λεπέν. Απεδείχθη όμως ότι η απλούστευση μπορεί να είναι χρήσιμη στην προπαγάνδα αλλά εξαρτάται από το ποιος την προωθεί. Η αποχή διέλυσε την Ακροδεξιά ακόμη και σε παραδοσιακά προπύργιά της. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οσοι σώθηκαν την τελυταία στιγμή, προκρινόμενοι στον δεύτερο γύρο, τρέχουν τώρα με υποσχέσεις “θα είμαστε κοντά σας” να συσπειρώσουν τους απομαγευμένους ψηφοφόρους.

Η ευκολία και το συχνά παιδαριώδες των αναλύσεων αποδεικνύει την νηπιακή κατάσταση της σύγχρονης Ακροδεξιάς πολιτικής αντίληψης και πολιτικής πρακτικής. Ξεπερνά το αντικείμενο αυτού του κειμένου το να μπούμε σε λεπτομέρειες. Πρέπει πάντως να υπογραμμίσουμε πως η υιοθέτηση της Αριστερής σκέψης πως “όσο χειρότερα πηγαίνουν τα πράγματα, τόσο το καλύτερο για εμάς” διαθέτει μια κρίσιμη μεταβλητή: το ποιοι είναι οι “εμείς”. Δεν αρκεί τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, θα πρέπει και οι “εμείς” που φιλοδοξούν να καρπωθούν την αποτυχία των “άλλων” να είναι σε θέση νοητικά, ψυχικά και πρακτικά να πράξουν τα δέοντα. Η λογική του “πέσε μήλο να σε φάω” μπορεί κάποτε να φέρει το μήλο στο στόμα σου, αλλά δεν θα το φέρνει κάθε μέρα, κι αυτό που θα μείνει θα είναι το κουφάρι σου να περιμένει-δυστυχώς και όσων σε πίστεψαν και σε ακολούθησαν.

Στην Γαλλία, οι οδομαχίες, οι επιθέσεις και η φυλετική βία είναι καθημερινή εικόνα όχι μόνο στην ζωή των Γάλλων, αλλά και στα δελτία ειδήσεων, δεν λείπει δηλαδή η δημοσιότητα. Ο λαός όμως μαθαίνει να προσαρμόζεται, όπως ο κόσμος όλος έμαθε από τις απευθείας μεταδόσεις του Πολέμου του Κόλπου και δώθε, να αντιμετωπίζει τον πόλεμο στην πόρτα του άλλου σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι. Είτε αρέσει είτε όχι, η επιβίωση είναι το ζητούμενο και, αν οι πολιτικοί δεν μπορούν να προσφέρουν μια ομπρέλλα προστασίας, τότε ο καθένας πρέπει να επιβιώσει μόνος του, κοιτάζοντας την δουλειά του. Οι πολίτες διαβαίνουν κάποτε το ποτάμι. Αν οι πολιτικοί που διατείνονται πως θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο δεν είναι εκεί για να τους συναντήσουν, αλλά τους περιμένει η αστική αντίδραση για να τους φορέσει φίμωτρο, δεν φταίνε οι πολίτες αλλά οι “επαναστάτες” πολιτικοί που αποδεικνύονται τραγικά μικροί.

Στην περίπτωση της Γαλλικής Ακροδεξιάς, η κατ’ αρχήν αναγκαία προσπάθεια της Μαρίν Λεπέν να απομακρύνει το κόμμα από τις αντιλήψεις του πατρός της και τις πρακτικές του 1970-1980, και να προσαρμόσει την πολιτική του γραμμή στις αναγκαιότητες και στις συνθήκες του 21ου αιώνα, πήγε αρκετά μακριά. Τόσο μακριά ώστε οι προσαρμογές να απομακρύνουν από την ενεργή υποστήριξη και τον αγώνα στην κοινωνία όχι μόνο έναν “σκληρό πυρήνα” ο οποίος όμως εξακολουθούσε να ψηφίζει RN για συναισθηματικούς λόγους, αλλά και πολλούς ιδεολόγους πρόθυμους να κυνηγήσουν τις ψήφους πόρτα-πόρτα. Οταν, όμως, με κάποιες επίμονες εξαιρέσεις, οι υποψήφιοι και οι θέσεις τους μπερδεύουν τους υποστηρικτές, η αποχή είναι το φυσικό επακόλουθο, εάν ο ψηφοφόρος δεν στραφεί σε λιγότερο ρηξικέλευθες Δεξιές εναλλακτικές.

Οπως έδειξε το χαστούκι στον Πρόεδρο Μακρόν, η σχέση πολίτη-πολιτικού εμπεριέχει στοιχεία πάθους, και, όπως σε μια ερωτική σχέση, κανείς δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Ο αποστειρωμένος καθωσπρεπισμός ευνοεί τα αστικά κόμματα των οποίων οι ψηφοφόροι έχουν κάθε λόγο να μην θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα. Αν είναι να ψηφίσεις ασφαλώς, ψηφίζεις το πρωτότυπο.

Οπως δείχνει η εμπειρία και από άλλα Ευρωπαϊκά κόμματα της Ακροδεξιάς, η “εκκαθάριση της φωλιάς” και η εξαφάνιση κάθε εναλλακτικής φωνής στον πέριξ χώρο, κλείνει τις δεξαμενές ψήφου αντί να τις ανοίγει. Στην πραγματικότητα, ακόμη και όσοι διαφωνούν με την Γαλλίδα πολιτικό ή ακόμη την αντιπαθούν γιατί δεν είναι “αρκετά Δεξιά, αρκετά επαναστάτρια, αρκετά Καθολική” στις εκλογές ψηφίζουν το κόμμα της. Οπως όμως αποδείχθηκε, αυτό δεν είναι αρκετό, και όχι για πάντα. Αν και με κάποιο τρόπο, με την κόρη, την ανηψιά ή τον περίγυρο, η κληρονομιά του Μενίρ θα εξακολουθήσει να υπάρχει ιστορικά, οι Περιφερειακές εκλογές έκαναν να ηχούν δυνατότερα τα ερωτήματα για το αν θα εξακολουθήσει να δρέπει πολιτικά οφέλη μετά από μια νέα ήττα το 2022.

Και στην Γαλλία όπως και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, η εποχή του θυμού και της λαϊκής αντίδρασης υποχωρεί. Το είδαμε και στην Ελλάδα και στην Ισπανία και στην Ιταλία, με τις διαμαρτυρίες, τις κατσαρόλες στις πλατείες και τα Κίτρινα Γιλέκα. Αυτό το κύμα της λαϊκής οργής πέρασε και χάθηκε. Η οικονομική κρίση δεν έφερε νέα Βαϊμάρη όπως τα Αριστερά και Δεξιά κόμματα, τα μεν για να μην απολέσουν εκλογική πελατεία από τα αριστερά, τα δε για να μην χάσουν εκλογική πελατεία από τα δεξιά, τρομοκρατούσαν προληπτικά τον λαό, όχι γιατί οι συνθήκες δεν ήσαν εκεί αλλά γιατί η αστική πλευρά έμαθε από τα λάθη της και έσπευσε να λάβει μέτρα ενώ η υποτιθέμενα επναστατική παρέμεινε εγκλωβισμένη σε μια φαντασιακή ιστορικότητα.

Μένει βέβαια ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών εκλογών. Τα αποτελέσματα της Κυριακής ίσως να ταρακουνήσουν τους ψηφοφόρους. Είναι αναγκαίο αλλά αμφίβολο αν θα ταρακουνήσουν και τους πολιτικούς που, μέσα από τοπικές συμμαχίες, θα εξακολουθήσουν να πολιτεύονται. Είτε οι εκλογές αυτές μπορούν να αλλάξουν κάτι στην καθημερινότητα των Γάλλων είτε όχι -και το πιο πιθανόν είναι πως όχι, η προτροπή της Μαρίν Λεπέν, παραφράζοντας την Μασαλιώτιδα “Στις κάλπες, πολίτες!” φαίνεται μάλλον να προμηνύει την ολοένα πιο έκδηλη συντηρητική αντεπανάσταση.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ψευδοεπιστήμες και ο “Υπεράνθρωπος του Νίτσε”

Babel 3. Rin Oozora, Βιετνάμ 2018.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση εξέδωσε προόσφατα μαι μελέτη με αντιμκείμενο τα δικαιώματα της Φύσης σε αντιπαραβολή με τα δικαιώματα επί της Φύσης. Ο τίτλος της αγγόγλωσσης εκδοχής “H Φύση μπορεί να τα καταφέρει καλά;” είναι ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στις λέξεις δίκαιο και σωστό. Αφήνει εκ παραλλήλου να εννοηθεί πως η Φύση μπορεί και να μην ξέρει καλά-καλά τι κάνει, και κάποιοι να έχουν αναλάβει να την συμμορφώσουν. Διόλου παράδοξη σκέψη ανάμεσα στις ανάποδες σκέψεις των πιστών της ανάποδης εποχής στην οποία ζούμε.

Το πρώτο σκέλος της έρευνας βρίσκεται σε αρμονία με τις αντιλήψεις και τις πρακτικές των παραδοσιακών κοινωνιών όπως αυτές επιβίωσαν ως τις μέρες μας μέσω συνηθειών και ιεροπραξιών, φθάνοντας έως το Σήμερα της βιολογικής γεωργίας. Το δεύτερο αναφέρεται στο “κατακυριεύσατε την Γην”, μιαν αντίληψη πάνω στην οποία χτίστηκε ο σύγχρονος κόσμος: την παντοδυναμία του ανθρώπου όπως εκφράζεται με την επιδίωξη να φτιάξει παγκόσμια κέντρα εμπορίου, να κατασκευάσει τον πύργο της Βαβέλ ή να βάλει ο ίδιος φτερά, για να φθάσει τον ουρανό με το σώμα του.

Οι αντιλήψεις αυτές της ανθρώπινης “θεϊκόιτητας” δεν διαφέρουν πολύ από αυτές του βιβλικού εκπεσόντος αγγέλου.

Περιφρονούν με οίηση το ότι άνθρωπος έχει προορισμό ουράνιο, όταν τελειώσει το μονοπάτι του πάνω στην Γη, και πως το πέταγμά του δεν είναι σωματικό αλλά ψυχικό. Η διαστροφή του προορισμού του ανθρώπου με ερμηνείες πονηρές και υστερόβουλες εκ μέρους των επίγειων εξουσιαστών και επίδοξων δυναστών του, τον οδήγησαν στο να ξεχάσει πως είναι μια αιώνια ψυχή η οποία έχει μια περιστασιακή σωματική εμπειρία.

Η πνευματική διαστροφή της πανσοφίας του ανθρώπου είναι βεβαίως γελοία. Εχοντας μελετήσει με ενδιαφέρον και αγάπη τους ανθρώπινους πολιτισμούς και τις ανθρώπινες αντιλήψεις και συμπεριφορές συχνά φθάνουμε σε ερμηνείες για τις οποίες δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Αρχαιολόγοι, Φιλόλογοι και Ψυχολόγοι, ερμηνεύουμε και εικάζουμε, συμπληρώνοντας τα κενά με τις δικές μας παραστάσεις. Ολες οι επιστήμες, άλλωστε, πατούν στις εμπειρικές ερμηνείες των προηγουμένων μελετητών, εκτός από τους ψευδοσοφούς και τους ψευδοπροφήτες των ημερών μας, που θαρρούν πως έχουν την δύναμη να “διορθώνουν” την Φύση όταν δεν τα κάνει καλά.

Τούτες τις μέρες που καιγόταν στην Κορινθία η περιοχή του Σχίνου, κατέχοντες δημόσιο λόγο δίκην από άμβωνος διακόνου, κατηγορούσαν την Φύση πως έκανε τα πεύκα εύφλεκτα και την βλάστηση πυκνή.

Ο τρόπος σκέψης, πίσω από τις δευτερεύουσες τηλεοπτικές αθλιότητες, επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, ανάγοντας τις προσωπικές αδυναμίες και διαστροφές σε επιστημονικοφανή θέσφατα. Δεν διαφέρουν από αυτές των όσων χρηματοδότησαν και χρηματοδοτούν κάθε επιστημονικοφανή θεωρία η οποία βάλθηκε να ανατρέψει την πορεία, τον ρυθμό και την απόλυτη λογική της Δημιουργίας, επιχειρώντας βλάσφημα να βιάσει το πνεύμα και το σώμα της Φύσης. Η λατρεία των επιστημών τις τελευταίες δεκαετίες, ο παραγκωνισμός των ανθρωπιστικών σπουδών και η εμμονή με την διαρκή νεότητα και την αθανασία του σώματος είναι εκφάνσεις αυτής της ροής σκέψεως.

Είναι οι ίδιες παραεπιστημονικές αντιλήψεις που προωθούν και επιβάλλουν τα πειράματα σε καρδιοπαθείς, υπερτασικούς και υπέρβαρους, και άλλες ομάδες που τοποθετούνται σε ένα ιδιότυπο απρτχάιντ ως έχοντες “υποκείμενα νοσήματα” τα οποία σπανίως έως ποτέ θα επέφεραν την άμεση διακοπή της επίγειας ζωής τους.

Είναι οι ίδιες αντιλήψεις και δεν διαφέρουν με την “πολιτική επιστήμη” που έκαιγε στην πυρά τους διαφωνούντες με τις παπικές αντιλήψεις.

Είναι η ίδια “πολιτική επιστήμη” στην υπηρεσία των κοινωνικοπολιτικών προγραμμάτων που τον περασμένο αιώνα έδωσε ώθηση σε θεωρίες που εμπνεύσθηκαν και χρηματοδότησαν διαπρεπείς Αμερικανοί “φιλάνθρωποι” και εξακολουθεί να αποτελεί μοχλό χρηματοδότησης πανεπιστημίων και ερευνητών στην υπηρεσία των κοινωνικοπολιτικών πειραματιστών.

Είναι η ίδια παραθρησκευτική ψευδοεπιστήμη που πίσω από τους δήθεν υψηλόφρονες σκοπούς της προωθεί την ψευδαίσθηση της ηθικής ανωτερότητας των οπαδών της στο όνομα ενός αυτόκλητου ανώτερου σκοπού για την “σωτηρία της ανθρωπότητας”.

Απέναντι στην ψευδοεπιστήμη των κοινωνικών πειραμάτων, οι άνθρωποι έχουμε τα δικά μας εργαλεία: το μυαλό μας, τα πιστεύω που μας παραδόθηκαν από τις παραδοσιακές κοινωνίες των προγόνων μας, την ακεραιότητα της ύπαρξής μας.

Πριν από μερικά χρόνια, μια άρτι αφιχθείσα νεαρά με φιλοδοξίες μοντέλου και κοινωνικής ανελίξεως συνάδελφος, με ρώτησε: “Θα φάτε αυτό;” δείχνοντας το κεσεδάκι με το γιαούρτι που κρατούσα στο χέρι μου. “Αν ζήσω τα επόμενα λεπτά, ναι”, της απάντησα. “Ξέρετε πόσες θερμίδες έχει;” επέμεινε. “Πώς θα φθάσουμε έτσι τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε;” κατέληξε απηυδισμένη.

Δεν θα μεταφέρω αυτολεξί την συζήτηση που ακολούθησε για την οικονομία του χώρου και του χρόνου. Το λυπήθηκα όμως το κοριτσάκι, όπως και όλους όσους παραπλανώνται και παγιδεύονται στην ευκολία του μακρινού και άπιαστου που τους πωλούν ψευδοπροφήτες, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι και καιροσκόποι “σωτήρες” ή μήπως και “θεοί”, κρύβοντας την ράθυμη αδυναμία τους να απαντήσουν στο τωρινό, το άμεσο, αυτό που πραγματικά απασχολεί τον συνάνθρωπο, αυτό για το οποίο βρισκόμαστε στην Γη όπου απολαμβάνουμε την σωματική εμπειρία που μας δόθηκε, πρωτού αναχωρήσουμε για το βασίλειο των Ουρανών.

Ως τότε προτρέπω να πορευτούμε οι ζωντανοί με την ρήση ενός μεγάλου Γάλλου πνευματικού ανθρώπου της παράδοσης:

“Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο, όχι δεν θα τον αλλάξουμε. Όμως δεν θα μας αλλάξει ο κόσμος”.

Κι αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε σήμερα να ελπίσουμε και προς το οποίο πρέπει να εργαστούμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Μέσα στον Μάϊο αναμένονται τα αποτελέσματα, για την παραγωγή εμβολίων από φυτά

Ανταπόκριση από Στρασβούργο – Νίκος Ρούσσης

Την ύπαρξη, μιας άλλης δυνατότητας, για την παραγωγή εμβολίων κατά του κορωνοϊού, από…φυτά, αποκαλύπτουν με γραπτή τους ερώτηση, δύο ευρωβουλευτές της Ομάδας Ταυτότητας και Δημοκρατίας (Annika Bruna , Herve Juvin) και ο έλληνας ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωσνταντίνου, υποστηρίζοντας, μάλιστα, ότι τα πρώτα αποτελέσματα των σχετικών δοκιμών αναμένονται εντός του Μαΐου 2021!

Στην ερώτηση τους οι ευρωβουλευτές αναφέρουν ότι, μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία, με έδρα στο Κεμπέκ ξεκίνησε, τον Μάρτιο του 2021, την 3η φάση των κλινικών δοκιμών εμβολίου κατά της νόσου COVID-19.

Όπως δε υποστηρίζουν, η εταιρεία αυτή χρησιμοποιεί τη Nicotiana benthamiana, ένα φυτό συγγενές του καπνού και ευρέως χρησιμοποιούμενο στην ιολογία φυτών, του οποίου το αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα επιτρέπει την εύκολη μόλυνσή του για την παραγωγή ψευδοϊικών σωματιδίων (αντιγόνων), αβλαβών και παρόμοιων με τον ιό, τα οποία στη συνέχεια καθιστούν δυνατή την παρασκευή εμβολίου.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των δοκιμών αναμένονται στις αρχές Μαΐου του 2021, αναφέρουν οι ευρωβουλευτές, τονίζοντας όμως ότι, τα φυτά χρησιμοποιούνται ήδη εδώ και 30 χρόνια για την παρασκευή εμβολίων χολέρας, δάγκειου πυρετού και ηπατίτιδας Β. Στο παρελθόν, μια άλλη φαρμακευτική εταιρεία παρήγαγε με τη μέθοδο αυτή 10 εκατομμύρια εμβόλια κατά της γρίπης σε έναν μήνα, καθώς και εμβόλιο κατά του ιού Έμπολα.

Οι ευρωβουλευτές εμφανίζονται βέβαιοι ότι, η χρήση φυτών για την παρασκευή εμβολίων, θα επιτρέψει την ταχεία και σε μεγάλη κλίμακα παραγωγή ενός εμβολίου χαμηλού κόστους, το οποίο θα είναι ασφαλές, κυρίως επειδή τα παραγόμενα ψευδοϊικά σωματίδια δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν εκ νέου.

…και ρωτούν την Κομισιόν αν προτίθεται να χρηματοδοτήσει – ή χρηματοδοτεί ήδη – έρευνα για την παραγωγή εμβολίων από φυτά.

Δεν συζητείται το ότι η απάντηση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

(πηγή)

Θαρσείτε


Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε˙ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον” (Ιωάν. ις, 33)

“Μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν θα μας αλλάξει”. -Ζαν Μαμπίρ

Με τι ταραχή περνά ο λαός μας και φέτος τις μέρες τις αναστάσιμες! Πόσο, στην αρχή με μικρές ξυραφιές και πλέον με τσεκούρια κόβουν την χαρά των ανθρώπων, την συναναστροφή, την μυστηριακή θρησκευτική συναύρεση, το κοινό Ποτήριο. Η θλίψη είναι μέρος της ανθρώπινης ζωής, από τότε που απέκτησε συναίσθηση της διαφοράς του καλού από το κακό, κι άφησε πίσω του τον ανέμελο παράδεισο της μακάριας άγνοιας.

Αυτό που αλλάζει στις μέρες αυτές τις θλιβερές, είναι πως δεν είναι οι λίγοι που αποκόβονται από την Ρίζα, όπως συνέβαινε παλιότερα, μα πως επιχειείται βίαια να αποκοπούν οι πολλοί. Δεν είναι οι ασθενείς που εξορίζονται στην Σπιναλόγκα, αλλά οι υγιείς που συμπεριφέρονται ως ασθενείς, σωματοποιώντας την ψυχική υποβολή.

Λίγα χρόνια πριν και α;πό την αρχή της, η κοινωνία, στηριγμένη στον κορμό της κοινής θρησκευτικής ταυτότητας, και αντλώντας από την ρίζα της κοινής εθνικής καταγωγής, είχε την διάκριση να ονοματίσει το ξένο σώμα πριν αναπτυχθεί τόσο ώστε να την απειλήσει. Η συναίσθηση πως η μοίρα του συνόλου είναι κοινή, ενίσχυε την αλληλεγγύη. Η τωρινή θλίψη ταράζει τις ψυχές όσων έχουν χάσει την επικοινωνία με την ρίζα και κρέμονται από τον κορμό μαραμένοι.

Πώς λοιπόν να νικήσουμε τον κόσμο; Η άρνηση του κόσμου είναι η υπέρτατη ύβρις προς Τον Δημιουργό του. Οι μοναχοί που απαρνούνται τα εγκόσμια, αναπλάθουν τον πρωτόπλαστο κόσμο. Οι κήποι και οι κρήνες που σε υποδέχονται στο μοναστήρι, τα αμπέλια, τα ζώα, οι ύμνοι, η κοινή τράπεζα, είναι η υπενθύμιση πως αυτή είναι η Δημιουργία που σου κληρονομήθηκε, μέσα στην οποία θα αξιοποιήσεις τα τάλαντα με τα οποία σε προίκισε ο Δημιουργός σου. Κοίτα, τώρα, ποιο σου δώθηκε να αναπαράξεις και με τι το αντικατέστησες. Την τάξη με χάος, την ομορφιά με ασχήμια, την χαρά με θλίψη. Θλίψη, λοιπόν, θερίζεις.

Ο Κακός, ο δάσκαλος του ψεύδους και του μίσους, εύκολα σε πείθει πως όλα είναι χαμένα. Πως τίποτε δεν γίνεται. Παντού μαυρίλα. Ακόμα και άνθρωποι του Θεού πλανώνται και νομίζουν πως κατέχουν την αλήθεια, σπείροντας τον σπόρο της απελπισίας, αυτό δηλαδή που θέλει ο Κακός για να στεριώσει την εξουσία του, και κηρύσσουν πως η απάθεια για τα κοινά και το εγωιστικό κλείσιμο στην επιδίωξη της σωτηρίας σου είναι η λύση. Αν ο καθένας αγίαζε, βέβαια θα ζούσαμε σε κόσμο αγίων. Μα αυτή η ψευδαίσθηση αγιότητας είναι απάτη του Κακού.

Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος:

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_S73R9891

“Σε κάθε εποχή, κράζει στους δικούς Του ο Κύριος- μη φοβήσθε! Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: μη φοβήσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: μην τους φοβήσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10, 28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από το φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «εγέρθητε και μη φοβήσθε!» (Μτ. 17, 6). Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας ΟΡΑΤΕ ΜΗ ΘΡΟΕΙΣΘΕ! (Μτ. 24,6)

Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο » (Ιω 16,33)

Λίγες ημέρες πριν από την Λαμπρή, η ανάσταση του Λαζάρου, του καρδιακού φίλου του γλυκύ Χριστού, του διαλεχτού θεανθρώπου, του θεού δημιουργού της τάξεως μέσα στο χάος των εκατόγχειρων τεράτων, Jesus / Zeus, χτυπά τα κουδούνια των βοσκών και τους καλεί στα ψηλά βουνά της ελευθερίας, εκεί όπου πάππου προς πάππον νικάται το χάος του πεδινού ισοπεδωμένου υποχωρούντος κόσμου.

Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας,
Λαζάρου την Ανάσταση να πω στ’ αρχοντικό σας.
Εβγάτε παρακαλούμε, για να σας διηγηθούμε,
για να μάθετε τί εγένη, σήμερα στην Παλαιστίνη.
Σήμερον έρχεται ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός.
Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρον τον αδερφό τους τον γλυκύ και καρδιακό τους,
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον μοιρολογούσαν.
Την ημέρα την τετάρτη, κίνησε ο Χριστός για να ‘ρθει.
Και εβγήκε κι η Μαρία έξω από τη Βηθανία.
Και εμπρός του γόνυ κλεί, και τους πόδες του φιλεί.
-Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου, δεν θ᾿ απέθνησκε ο αδερφός μου.
Μα κι εγώ τώρα πιστεύω, και καλότατα εξεύρω,
ότι δύνασ᾿ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις.
Λέγε, πίστευε, Μαρία άγωμεν εις τα μνημεία.
Κείνοι παρευθύς επήγαν και τον τάφο του εδείξαν.
Τον τάφο να μου δείξετε και ‘γώ θε να πηγαίνω.
Τραπέζι να ετοιμάσετε, και ‘γώ τον ανασταίνω.
Επήγαν και του έδειξαν τον τάφο του Λαζάρου.
Τους είπε και εκύλισαν τον λίθο, πούχε απάνου.
Τότε κι ο Χριστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει:
Άδη, Τάρταρε και Χάρο. Λάζαρον θα σε τον πάρω.
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου.
Παρευθύς από τον Άδη, ως εξαίσιο σημάδι, Λάζαρος απενεκρώθη, ανεστήθη και σηκώθη.
Λάζαρος σαβανωμένος και με το κηρί ζωσμένος.
Εκεί Μάρθα και Μαρία, εκεί κι όλη η Βηθανία.
Μαθητές και Αποστόλοι τότε ευρεθήκαν όλοι,
δόξα τω Θεό φωνάζουν, και το Λάζαρο εξετάζουν.

“Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν” (Ιωάννης 11:11).

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ο θάνατος του Πρίγκιπα Φίλιππου και η ελλαδική πολιτική επιπολαιότητα

Είτε θα τους κάνουμε θεούς είτε θα τους εξορίζουμε στα τάρταρα. Η “άσπρο-μαύρο” προσέγγιση των γεγονότων αποτελεί φαινόμενο που βρίσκεται σε έξαρση την τελευταία δεκαετία, και όχι αναίτια. Τα δίπολα “μνημόνιο-αντιμνημόνιο” και “εμβόλιο νάναι κι ό,τι νάναι-δεν μπολιάζομαι, δεν μπολιάζομαι” είναι τα κομβικά σημεία της πόλωσης αυτής της περιόδου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική για την προσωπικότητα του πρίγκιπα Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου, και πάλαι ποτέ πρίγκιπα της Ελλάδος, ακολουθεί την γενικότερη τάση. Και στα μεν ξεσκονίσματα στην πλάτη της Αγγλικής πρεσβείας δεν μπορεί κανείς να αντιλέξει, όπως δεν μπορεί να διαφωνίσει με τα ρομαντικά σχόλια που αυθόρμητα προκαλεί η αναδρομή στο βασιλικό παραμύθι. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτή η τελευταία συμπάθεια προς τους βασιλείς κρύβει έναν υγιή πυρήνα νοσταλγίας για μια “χρυσή εποχή” κοινωνικής αρμονίας, πριν την επέλαση της “πάλης των τάξεων” και της ασίγαστης λαιμαργίας των γιάπηδων και των νεόπλουτων.

Είναι η ίδια ενδόμυχη επαναστατικότητα “εμπρός, πίσω!” που εκφράζουν οι συμμετέχοντες στις πρόσφατες ψηφοφορίες του δημοφιλούς “Ράδιο Αρβύλα”, στις οποίες οι επιλογές “κατάργηση πολιτικών” (9/4) και “Πάσχα στο χωριό” (12/4) κατατρόπωσαν τις επιλογές “παίρνετε ένα εκατομμύριο ευρώ” και “άνοιγμα των μπαρ”.

Η αντιμετώπιση του θανάτου του συζύγου της βασίλισας της Αγγλίας από τους συλήβδην “αντιβασιλικούς” αποτελεί επιβεβαίωση της νοσηρότητας της ελληνικής πολιτικής αντιλήψεως του “αντί” σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Κάποιοι βασιλόφρονες οι οποίοι εξ οικογενειακής παραδόσεως διατηρούν μια συμπάθεια προς τον θεσμό, υπερέβαλλαν εαυτούς ωσάν ο μακαρίτης Φίλιππος να ήταν ο παππούς τους. Εάν είχαν επιδείξει την ίδια ζέση και δραστηριότητα για τον Φίλιππο τον Μακεδόνα, η Ελληνο-σκοπιανή διένεξη θα είχε ενδεχομένως διαφορετική πορεία.

Οι νεοβασιλόφρονες, αυτοί δηλαδή που βρίσκονται στις παρυφές μεταξύ του “ξεσκονίσματος” της νεοδημοκρατικής πολιτικής και της υποψίας ότι μπορεί πράγματι ο πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδος να δραστηριοποιηθεί ενεργά στα ελληνικά πράγματα, αποτελούν μια θλιβερή ομάδα που θα προσκυνούσαν και τον πρίγκιπα της Ζαμούντα αρκεί να τους μοίραζε χρυσούν ωρολόγιον.

Οι “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω” ακροδεξιοί εξαπέλυσαν πρωτοφανείς κατάρες στον αποθανώντα, υιοθετώντας όλα τα κλισέ της Αριστεράς, παραβλέποντας σημαντικά γεγονότα και χρεώνοντας στον μακαρίτη, δικά τους ελλείμματα.

Γράφτηκε εκτενώς, για παράδειγμα, ότι ο Φίλιππος, ο οποίος έφυγε βρέφος μηνών από την γενέθλιά του Κέρκυρα, μισούσε τους Έλληνες και δεν ξαναπάτησε το πόδι του στην Ελλάδα.

Φευ, μπορεί ο Φίλιππος να είχε εκφράσει πικρία για την παραλίγο εκτέλεση του πατέρα του και την εκδίωξή του που σήμανε και την διάλυση της οικογένειάς του, επισκέφθηκε όμως την Ελλάδα αρκετές φορές και διατηρούσε αγαθές σχέσεις με τους Έλληνες συγγενείς του.

Στον γάμο του Διαδόχου Παύλου και της Φρειδερίκης του Αννόβερο το 1938, επί ηγεσίας Ιωάννου Μεταξά (επάνω δεξιά στην φωτογραφία).

Με τον τότε Διάδοχο Παύλο σε άσκηση του Στόλου στον Σαρωνικό, τον Δεκέμβριο του 1939.
Με τον τ. βασιλιά Κωνσταντίνο και την βασίλισσα Αννα-Μαρία στην βάπτιση του γιου τους Πρίγκιπα Φίλιππου στον Ορθόδοξο ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο.
Στο Αγιον Ορος (το οποίο επισκέπτεται τακτικά και ο γιος του Κάρολος).

Ηταν, γράφουν, μισέλληνας, και μάλιστα εξ αίματος, και φέρων προπατορικό αμάρτημα, επειδή ο πατέρας του, πρίγκιπας Ανδρέας, καταδικάστηκε σε θάνατο στην “Δίκη των 6”, μια δίκη με την οποία η πολιτική τάξη της Ελλάδος θέλησε να αποσείσει τις ευθύνες της για την Μικρασιατική Εκστρατεία και την επακολουθήσασα καταστροφή, και η οποία ακυρώθηκε από τον Αρειο Πάγο το 2010, δικαιώνοντας μετά θάνατον τους 8 κατηγορουμένους, εκ των οποίων εκτελέστηκαν οι 6.

Οι μετά θάνατον “υπερπατριώτες” υβριστές του πρίγκιπα Φίλιππου, απευθύνουν στον νεκρό και ακόμη άθαφτο, κατάρες που δεν εκστόμισαν ούτε όταν προ τριών μόλις ετών 100 συνέλληνές μας κάηκαν ζωντανοί στο Μάτι (και εκατοντάδες τραυματίστηκαν βαριά και έχασαν τα σπίτια τους) λόγω της εγκληματικής αμέλειας πολλών μικρών, μεσαίων και μεγάλων παραγόντων του ελεύθερου Ελληνικού κράτους (μάλιστα κάποιοι μου έκαναν την παρατήρηση γιατί επέμενα να δημοσιεύω στην εφημερίδα που τότε διηύθυνα, και επί ένα χρόνο, μέχρι την διακοπή της έκδοσής της το 2019, μια κόκκινη ταινία η οποία ανέγραφε “Μάτι 23 Ιουλίου 2018 – Εμείς δεν ξεχνάμε” ).

Γιατί κατηγορείται μετά θάνατον ένας 99χρονος πρίγκιπας της Αγγλίας; Διότι, λένε, δεν έσωσε τα Ελληνόπουλα της Κύπρου από την αγχώνη του κυβερνήτη της μεγαλονήσου, Χάρτινγκ (του βετεράνου της Καλλίπολης, με προϋπηρεσία στην καταστολή εξεγέρσεων στην Ασία και στην Αφρική). Και για εμάς μεν τους Έλληνες το έπος της ΕΟΚΑ αποτελεί ένα δαφνοστεφανωμένο κεφάλαιο της Ιστορίας μας, για την Αγγλία όμως (τότε ακόμη Βρετανική Αυτοκρατορία) ήταν μια ένοπλη εξέγερση σε ένα έδαφος που θεωρούσε δικό της σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες, στις οποίες ως γνωστόν εντρυφούν οι νεόκοποι γεωπολιτικοί αναλυτές, ο δε Φίλιππος δεν ήταν βασιλιάς της Ελλάδος οπότε το μένος και η αρά θα ήσαν δικαιολογημένες, αλλά σύζυγος της βασίλισσας μιας χώρας που αντιμετώπιζε ένοπλα κινήματα σε πλήθος χωρών που αποζητούσαν, και δικαίως, την ανεξαρτησία τους.

Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι διαπρύσιοι μαχητές να ζητήσουν τα ρέστα του Σολωμού Σολωμού από τον Αλλο Κόσμο, επειδή δεν κατέβασε εν τέλει την σημαία του κατακτητή από τον ιστό, μιας και αυτοί -αν βεβαίως είχαν τα κότσια…- θα την κατέβαζαν και θα την τάιζαν στους κατακτητές για πρωινό.

Μπορείς πολλά και σε πολλά επίπεδα να πεις, αναφορικά με τον εκλειπόντα και με τους βασιλικούς οίκους ανά τον κόσμο για την ενεργή συμμετοχή ή την σιωπηλή τους συγκατάβαση στα δεινά του πλανήτη προκειμένου να διατήρήσουν τους θρόνους τους και τα προνόμιά τους.

Μπορείς όμως και να θυμηθείς ότι είναι οι τελευταίοι μιας μακράς Ευρωπαϊκής παραδόσεως, που καταφέρνουν να προσφέρουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς στους λαούς τους, υπεράνω μικροκομματικών εχθροπαθιών οι οποίες καθιστούν τους πολιτικούς δυνάστες, και τους λαούς δυστυχείς.

“Εάν λες συνεχώς πως είναι για το δημόσιο συμφέρον, οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, καταλήγεις να γίνεσαι υποχείριο γιατί κάποιος αποφασίζει ότι “εγώ ξέρω ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον κι εσύ δεν ξέρεις, γι’ αυτό πήγαινε στην φυλακή”.

Μπορείς να πεις ότι η πολιτική σκηνή της Ελλάδος πουλάει αντιβασιλικά τσιτάτα από την εποχή του “Εθνάρχη” ο οποίος με το γνωστό τρικ του δημοψηφίσματος έγινε πολιτικός-βασιλιάς στην θέση του βασιλιά, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιρροή των γόνων του ελληνικού βασιλικού οίκου οι οποίοι συνδέονται με εξ αίματος και εξ αγχιστείας συγγένειες με όλους τους νυν και τέως βασιλείς της Ευρώπης, προκειμένου να προαχθούν τα ελληνικά ζητήματα. Και ναι, εάν ένας Αφρικανός ο οποίος γεννήθηκε στην Ελλάδα πριν δυόμισυ δεκαετίες κάνει περήφανους τους Ελληνες, μια Ευρωπαϊκή οικογένεια της οποίας τα μέλη γεννήθηκαν τον τελευταίο ενάμισυ αιώνα επί ελληνικού εδάφους, πολέμησαν για την Ελλάδα, και επέκτειναν τα σύνορά της απελευθερώνοντας επί βασιλείας τους εδάφη, από τα Επτάνησα τα οποία δόθηκαν από τους Αγγλους ως “προίκα” στον Γεώργιο Α’ , ως την Ηπειρο και την Βόρειο Ηπειρο που απελευθερώθηκαν επί Κωνσταντίνου Διαδόχου και Στρατηλάτη, είναι ελληνική, με τις καλές και τις κακές της στιγμές.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι philip-and-alexandra.jpg
Ο πρίγκιπας Φίλιππος σε παιδική ηλικία, με την πριγκίπισα Αλεξάνδρα, μετέπειτα βασίλισσα της Γιουγκοσλαβίας, κόρη του βασιλέως Αλεξάνδρου Α’ των Ελλήνων και της Ασπασίας Μάνου.
Το διάσημο του Τάγματος του Σωτήρος θα συνοδεύσει τον Πρίγκιπα Φίλιππο στην τελευταία του κατοικία. Το όνομα και η μορφή του διασήμου επελέγη ώστε να υπενθυμίζει πως χάρη στον Σωτήρα Χριστό πραγματοποιήθηκε η Εθνική Παλιγγενεσία. Πρώτος αρχηγός του Τάγματος ήταν ο Βασιλεύς Όθων.

Μπορείς να πεις πως ο Πρίγκιπας Φίλιππος αποτελεί έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας εποχής όπου οι αξίες τους καθήκοντος προς την Πατρίδα και την Οικογένεια είχαν θεμελιώδη σημασία, εμπνέοντας τους πολίτες…

… να σέβονται τις γυναίκες
… να αγαπούν την Φύση (στην φωτογραφία, στην Ανταρκτική, το 1957)
… να αγαπούν την οικογένεια.

Ηταν επίσης από τους σπάνιους ανθρώπους οι οποίοι όσο ψηλά και αν φθάσουν έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Ερωτηθείς, για παράδειγμα, το 1967, εάν θα ήθελε να επισκευφθεί την Σοβιετική Ενωση, είπε το περίφημο “Θα ήθελα πολύ να πάω στην Ρωσία, παρότι οι μπάσταρδοι δολοφόνησαν την μισή μου οικογένεια” (αναφερόμενος στους Τσάρους).

Μπορείς να πεις πως, αν και πρωτοπόρος της οικολογίας, ως επικεφαλής της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας και στην συνέχεια του WWF, διατηρούσε ζωηρές επιφυλάξεις για την τροπή και την εμπορευματοποίησή της, εκφράζοντας ως πολύ πρόσφατα τον σκεπτικισμό του για ζητήματα όπως η “κλιματική αλλαγή” .

Μπορείς να πεις, τέλος, ότι ο εκλειπών απετέλεσε ένα υπόδειγμα της θέλησης του ανθρώπου απέναντι στην μοίρα. Κι αν οι κακεντρεχείς άμυαλοι πουν πως πρόκειται, στο κάτω της γραφής για πρίγκιπα και δεν αξίζει συμπόνοια, ας αναλογισθούν πως όσο πιο ψηλά είναι κανείς, τόσο πιο άσχημη και τραυματική είναι η πτώση. Και πως ένας μικρός πρίγκιπας, ένα παιδί που κάποτε περιφερόταν εξόριστο χωρίς πατρίδα, χωρίς πατέρα και μητέρα, κατάφερε να κρατηθεί στο ύψος της θέσεώς του με αξιοπρέπεια επί επτά δεκαετίες, και να εμπνεύσει τον σεβασμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αυτό δεν είναι λίγο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Έρωτας χωρίς παιδιά, παιδιά χωρίς έρωτα. “Νόμιμες” οι αμβλώσεις στον 9 μήνα και το εμπόριο εμβρύων

Διαδήλωση κατά του νόμου στην Γαλλία. Παρά την πρωτοφανή μαζικότητα των διαδηλώσεων, δέκα ψήφοι ήσαν αρκετές για να “νομιμοποιηθούν” οι δολοφονίες χιλιάδων αγέννητων παιδιών.

Στις 31 Ιουλίου εγκρίθηκε με πλειοψηφία 153 προς 143 η αναθεώρηση του νόμου 2011-814 της 7-7-2011. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συζητούσε τις τροποποιήσεις από τις 15 Οκτωβρίου του 2019. Στις 66 σελίδες του ο νόμος

-επιτρέπει τις αμβλώσεις «για θεραπευτικούς λόγους» έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως

-επιτρέπει την ιατρικά υποβοηθούμενη γονιμοποίηση για ζεύγη γυναικών και γυναίκες μόνες

-δίνει την άδεια για πειράματα εμφύτευσης ανθρώπινων κυττάρων σε έμβρυα ζώων

-επιτρέπει τα πειράματα σε ανθρώπινα έμβρυα και την μεταπώλησή τους σε εργαστήρια.

-καταργεί την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας “πατέρας-μητέρα-παιδί” αφαιρώντας (πλην μίας αναφοράς) την λέξη “πατέρας”

-το παιδί παύει να θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης σωματικής λειτουργίας

-το έμβρυο γίνεται αντικείμενο συνδιαλλαγής σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, όπως, επί παραδείγματι, ένα διαμέρισμα

Μετά τα γενετικά τροποποιημένα λαχανικά, τα παιδιά με ένα γονέα;

Ο νέος νόμος στα βήματα της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων από τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πριν από επτά χρόνια, αποτελεί την σημαντικότερη κοινωνική αλλαγή που προώθησε ως τώρα ο πρώην σοσιαλιστής και νυν κεντρώος Πρόεδρος Μακρόν. Τροπολογίες κατέθεσαν και βουλευτές που αντιτίθενται στο νομοθέτημα, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν και οι οποίες προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από τις δυνάμεις της Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικάνους που ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και αποτελεί συνέχεια των Γκωλικών, και την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Συγκεκριμένα

Ι. Η ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εφαρμοζόταν έως τώρα σε ζευγάρια άνδρα-γυναίκας όταν συνέτρεχαν ιατρικοί λόγοι. Με την τροπολογία την οποία κατέθεσαν οι Σοσιαλιστές, μπορούν να αποκτήσουν παιδί με την μέθοδο αυτή και αποκλειστικά γυναίκες μόνες ή σε ζεύγος. Η διάταξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για την, σε επόμενο στάδιο, διεύρυνση του μέτρου και για άρρενες, σε ζεύγος ή μη.

Τα παιδιά που προέρχονται από αυτήν την διαδικασία θα μπορούν να γνωρίσουν τον “δότη” (η λέξη “πατέρας” καταργείται) ή την πραγματική μητέρα σε περίπτωση δότριας ωαρίων.

Παρά τις αντιδράσεις των Ρεπουμπλικάνων, έγινε αποδεκτή η δυνατότητα διατήρησης γαμετών στο εργαστήριο από ιδιωτικά κερδοσκοπικά ιδρύματα.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται πλέον η συγκατάθεση του/της συντρόφου του δότη, για την παραχώρηση γαμετών στα ιδρύματα αυτά.

Απελευθερώνεται η χρήση άνω του ενός γαμετών, καθιστώντας έτσι ανενεργή την βιολογική γραμμή προς τον πατέρα. Επομένως, το σπέρμα (γαμέτης) γίνεται και νομοθετικά κατοχυρωμένο αντικείμενο εμπορίου. Ίσως αυτό να εννοούν οι λιμπερτίνοι όταν αναφέρονται στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι συζητήθηκε επί μακρόν η δυνατότητα να μπορούν οι χήρες να αποκτούν παιδιά με το διατηρημένο σπέρμα του αποβιώσαντος συζύγου τους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

-Με το νομοθέτημα αυτό το έμβρυο, δηλαδή η πρωταρχική μορφή του ανθρώπινου προσώπου, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εμπορίου μεταξύ εργαστηρίων και ιδιωτών. Ένα αντικείμενο που τα εργαστήρια θα χρησιμοποιούν, όπως θα δούμε αναλυτικότερα στην συνέχεια, για τα πειράματά τους, τα οποία θα μεταπωλούνται, και θα “καταστρέφονται” όταν δεν θα είναι πλέον χρήσιμα.

-Επιχειρώντας να καλυφθεί η καθ΄όλα σεβαστή ανάγκη κάποιων ενηλίκων για τεκνοποίηση, και να θεραπευτεί η θλίψη την οποία τους προκαλεί η αδυναμία τεκνοποίησης, δημιουργείται ένας νέος κύκλος ψυχολογικά ευάλωτων υπάρξεων, που δεν θα γνωρίζουν την ταυτότητά τους, και θα πάσχουν από μια λειψή αντίληψη της Φύσης η οποία προέβλεψε την Δημιουργία με την συνεργασία του Αρσενικού με το Θηλυκό. Την ίδια ώρα επεκτείνονται, όπως θα δούμε εν συνεχεία, οι αμβλώσεις έως και τον 9ο μήνα της κυήσεως, αντί να ενθαρρυνθεί η γέννηση και η υιοθεσία των εμβρύων αυτών.

-Τα χρήματα που θα δοθούν για την χρηματοδότηση μέσω της ασφάλισης των ιατρικώς υποβοηθούμενων διαδικασιών αναπαραγωγής, θα μπορούσαν να δοθούν για την μελέτη της υπογονιμότητας η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα του Δυτικού κόσμου.

-Η ετερότητα Άνδρας-Γυναίκα καταργείται τόσο με την κατάργηση της ταυτότητας του δότη, όσο και με την απλοποίηση της αλλαγής φύλου. Πλήττεται, επομένως, καίρια η διαφορετικότητα των ανθρώπων.

-Καταπατούνται οι προβλέψεις τόσο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού που προβλέπει το δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει τον πατέρα και την μητέρα του, και μάλιστα να χαίρει της αρωγής του κράτους προς την κατεύθυνση αυτή, όσο και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με κυρίαρχο το Δικαίωμα στην Ταυτότητα.

-Δημιουργούνται εξαιρετικά θεμελιώδεις ανισότητες ανάμεσα σε παιδιά που θα έχουν πατέρα και μητέρα, παιδιά με δύο μητέρες, παιδιά με μία μητέρα, παιδιά που θα γνωρίζουν την βιολογική τους προέλευση και παιδιά που δεν θα την γνωρίζουν. Οι τεχνητές αυτές ανισότητες είναι βέβαιον, από όσα η εμπειρία έως τώρα δεικνύει, ότι θα επιχειρηθεί να ισοπεδωθούν με την κατάργηση του προτύπου πατέρας-μητέρα, και την απαγόρευση της επιλογής αυτής μια που είναι η πλέον “προνομιακή”.

-Καταστρατηγείται ο ρόλος της Ιατρικής επιστήμης ο οποίος είναι να απαντά στις παθολογίες του ανθρώπου, όχι στις επιθυμίες του, και πολύ περισσότερο να μην δημιουργεί νέες.

-Πρόκειται για μια πλήρη ανθρωπολογική ανατροπή της οποίας τα αποτελέσματα η κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη, σε επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

ΙΙ. Η χρήση των ανθρώπινων οργάνων νομοθετείται και διευκολύνεται πλήρως. Επιτρέπεται η μετάδοση γενετικών πληροφοριών μεταξύ συγγενών, η διασταυρούμενη ανταλλαγή οργάνων από εν ζωή ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των ανηλίκων.

ΙΙΙ. Επιτρέπεται (“μπορεί να απαγορευθεί” για την ακρίβεια, αλλά δεν απαγορεύεται) η χρήση σε “συσκευές που επιτρέπουν την τροποποίηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας“.

IV. Κανονικοποιείται η έρευνα σε έμβρυα τα οποία προέρχονται από αναπαραγωγή in vitro (“παιδιά του σωλήνα”) “τα οποία δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο ενός γονεϊκού σχεδίου“. Όταν η έρευνα τελειώσει , “δίνεται τέλος στην ανάπτυξη” του εμβρύου. Με απλά λόγια, έμβρυα μπορεί να δημιουργούνται και να δολοφονούνται κατά βούληση. Επιτρέπεται η χρήση “προϊόντων ανθρώπινης ή ζωικής προελεύσεως στην κατασκευή προϊόντων ιατρικής ή καλλυντικής χρήσεως”. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κύτταρα εμβρυακής προελεύσεως τα οποία αφαιρούνται κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης και τα οποία έχουν την δυνατότητα να μετατρέπονται σε διαφορετικούς τύπους -δέρμα, μυς, καρδιά, κλπ. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παραχωρούνται σε εξουσιοδοτημένα εργαστήρια. Ενώ με το προηγούμενο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη η αδειοδότηση, τώρα απαιτείται απλώς η δήλωση στην υπηρεσία βιοηθικής. Η δε εκτενής αναφορά και η εξεπιτούτου απαγόρευση της τοποθέτησης ανθρώπινων κυττάρων σε ζώα, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι οι συζητήσεις για την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.

V. Το άρθρο 20 ανοίγει τον δρόμο σε εκτρώσεις “για θεραπευτικούς λόγους” έως και τον τελευταίο μήνα της κυήσεως. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 21, μια ανήλικη μπορεί να προβεί σε έκτρωση χωρίς την συγκατάθεση των γονέων της και χωρίς να τους ενημερώσει πρωτύτερα.

VI. Η αλλαγή φύλου στους ανηλίκους μπορεί να πραγματοποιηθεί εάν έχει “διερευνηθεί” η επιθυμία του, σε περίπτωση που “είναι σε ικανός να εκφράσει την συναίνεσή του” και να “συμμετάσχει” στην απόφαση. Προφανώς, εάν δεν είναι σε θέση, τόσο το χειρότερο για αυτόν.

Αφήστε με να ζήσω. Αφίσα στο μετρό της Αθήνας στην αρχή του χρόνου. Απαγορεύτηκε. Γιατί άραγε;

Συμπεράσματα

Από όσα περιληπτικά εξέθεσα, γίνεται σαφές ότι η Ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την λογική. Η συνεχής παραβίαση των νόμων της Φύσης από τους νόμους των ανθρώπων, και μάλιστα όχι όλων των ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένων μειοψηφιών, οδηγεί σε ιατρικό άγος και κοινωνική παράνοια.

Φαίνεται πως η κοινωνία μας θέλει τις ερωτικές σχέσεις χωρίς παιδιά, και παιδιά χωρίς ερωτικές σχέσεις. Πρόκειται για παραφροσύνη.

Σε μεταφυσικό επίπεδο, είναι πλέον φανερό πως ο Αρχάγγελος που θέλησε να γίνει Θεός είναι εδώ και απεργάζεται την πλήρη βιολογική εξόντωση του ανθρωπίνου είδους, εν ονόματι της προαιώνιας έχθρας του απέναντι στην γυναικεία γονιμότητα, στην αναπαραγωγή του είδους μας, στους Γιους και τις Κόρες του Ανθρώπου.

Το να θέλει κανείς να κυριαρχήσει στην ζωή και στον θάνατο, σημαίνει ακριβώς ότι θέλει να υποκαταστήσει τον Θεό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ζωή παρά μόνο ο Θεός, και όποιος το επιχειρήσει, προκαλεί μόνον τον θάνατο, όπως γίνεται σαφές από τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα έμβρυα των οποίων η δημιουργία και η εξόντωση νομοθετήθηκε στην Γαλλία, κράτος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ εξοχήν και κατά προτεραιότητα τα κοινωνικά πειράματα από την Γαλλική Επανάσταση ως την σοσιαλιστική στροφή.

Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι μόνο κοινωνικά, ούτε μόνο ηθικά. Είναι πρωτίστως μεταφυσικά. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άθροισμα κυττάρων. Είναι ψυχή που ενσαρκούται.

Σε αυτούς τους έσχατους καιρούς απανθρωπιάς, όπου το κακό εμφανίζεται ως καλό και το καλό ως κακό, όπως είναι η επιθυμία του Αρχαίου Κακού, όπου τα πάθη ονομάζονται αρετές, η μάχη για την επιβίωση των Γιων και Θυγατέρων του Ανθρώπου απαιτεί να μάθουμε πρωτίστως ποιοι είμαστε για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Μήνυμα του Βρετανού π. Ευρωβουλευτή Νικ Γκρίφιν για τους Ελληνες που αντιστέκονται στον Εβρο και στο Αιγαίο

ΓΚΡΙΦΙΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΕΣΚΑΝΤΑ ΜΠΙΝΙΟΝ
Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, ο κ. Γκρίφιν (τρίτος από δεξιά) συμμετείχε και ομίλησε στην εκδήλωση την οποία οργάνωσε και φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου με θέμα ” Ο Χριστιανισμός και ο σχηματισμός της Ευρώπης”. 

Λάβαμε και δημοσιεύουμε το ακόλουθο αποκλειστικό μήνυμα του Βρετανού πρώην Ευρωβουλευτού, συνεπούς Εθνικιστού πολιτικού και συγγραφέα Νικ Γκρίφιν, για τα διαδραματιζόμενα στην Ελληνική μεθόριο.

Γράφει:

“Οι εθνικιστές και οι πατριώτες σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και στον Νέο Κόσμο παρακολουθούν με αυξανόμενο θαυμασμό την γενναία στάση τόσο πολλών Ελλήνων ενάντια στην ισλαμιστική εισβολή στην Ευρώπη η οποία εξαπολύθηκε από την Τουρκία, και η οποία  υποστηρίζεται από την CIA / Σόρος. Οι Έλληνες νησιώτες που αντιστέκονται σε αστυνομικούς μισθοφόρους που έστειλε το καθεστώς- μαριονέτα της ΕΕ στην Αθήνα για να συντρίψει την λαϊκή αντίσταση στην πλημμυρίδα των μεταναστών,  αποτελούν έμπνευση για όλους μας. Το ίδιο και οι Έλληνες αγρότες που έχουν πάρει οχήματα για να φτάσουν στα σύνορα και να φωτίσουν το τοπίο το βράδυ, προκειμένου να βοηθήσουν τον στρατό να δει και να καταλάβει τους ψεύτικους «πρόσφυγες» και τους ηττημένους αλλά ακόμα επικίνδυνους τρομοκράτες που κρύβονται μεταξύ τους.

Φυσικά, τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης αρνούνται να μας δείξουν κάτι από αυτά, αλλά παρ’ όλα αυτά γνωρίζουμε το τι συμβαίνει, και το hashtag #IStandWithGreece χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο. Σταθείτε σταθεροί, Σπαρτιάτες του 21ου αιώνα, έχετε την πίστη μας, την αγάπη μας και την υποστήριξή μας!”

Νικ Γκρίφιν

Αντιπρόεδρος της Ενώσεως για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF)

Ο κος Γκρίφιν έχει σαφώς και κατ’ επανάληψη ταχθεί υπέρ της Ελλάδος και των Ελληνικών ζητημάτων, μάλιστα δε και της Ορθοδοξίας. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του στο Τουίτερ αναφέρει:

“Εάν θέλετε έναν πραγματικό, αυθεντικό Χριστιανό ιερέα, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι εκεί όπου πρέπει να πάτε”.

Ειρήνη Δημοπούλου

 

 

Οι Ελληνες αντιμέτωποι με την μαζική μετανάστευση (video)

Από κάθε βήμα, και σε όλους τους τόνους, υποστηρίξαμε, υποστηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε το δικαίωμα που έχει κάθε Λαός, και ο Ελληνικός Λαός, στην ύπαρξη, στην ελευθερία, στην δημιουργία και στην πρόοδο.

Αυτό διεκδίκησε πάντοτε, και για ακόμα μια φορά διεκδικεί ο Λαός μας για λογαριασμό του και για λογαριασμό όλων των Ευρωπαϊκών λαών.

Στο βίντεο που ακολουθεί, η σύντομη παρέμβασή μου σε διεθνές ακροατήριο, Γάλλων, Βέλγων, Ιταλών, και άλλων Ευρωπαίων αλλά και Σύρων και Ρώσων, που για πρώτη φορά άκουσε τις θέσεις της Ελλάδος, στα πλαίσια του Συνεδρίου με θέμα  “Από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στην μετανάστευση και στην τρομοκρατία στην Ευρώπη”, παρουσία διαπρεπών Νομικών, συγγραφέων και πολιτικών, και του πατέρα του σύγχρονου Ευρωπαϊκού Εθνικισμού , Ζαν Μαρί Λεπέν, ο οποίος επικρότησε και μας συνεχάρη για την τοποθέτησή μας.

Το Συνέδριο οργάνωσε η Ενωση για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF), και το Γαλλικό Καθολικό κόμμα Σιβιτάς.

Παρίσι, 19 Μαρτίου 2016

This slideshow requires JavaScript.

Ο αγώνας για τα δίκαια του Έθνους μας , συνεχίζεται.