Ευρώπη, εμπρός! Συμμετοχή της Χρυσής Αυγής σε συνέδριο Ευρωπαίων Εθνικιστών και την Εθνική επέτειο των Γάλλων Πατριωτών στο Παρίσι

Από την εφημερίδα “Εμπρός”

Εν μέσω δρακόντειων μέτρων ασφαλείας, με πάνοπλους αστυνομικούς, έφιππες περιπολίες και ελικόπτερα να υπερίπτανται, πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις Τιμής για την Εθνική Επέτειο των Γάλλων, την εορτή της Ζαν ντ’ Αρκ. Στο πλαίσιο αυτό, στις 13 και 14 Μαΐου, παρέστη η Διευθύντρια της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, κ. Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά, σε τρεις εκδηλώσεις που οργάνωσαν κόμματα και φορείς. Βασικοί άξονες, η καλύτερη συνεργασία των Ευρωπαίων Εθνικιστών, η αποτροπή της τουρκικής εξάπλωσης και του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη, και εις ό,τι μας αφορά η παρουσίαση και προώθηση των θέσεων των Ελλήνων Εθνικιστών, και η στήριξη στα εθνικά μας θέματα.

Οι Γάλλοι Εθνικιστές όλων των τάσεων (από τους φιλοβασιλικούς ως τους ριζοσπάστες πατριώτες) δεν αναγνωρίζουν την 14η Ιουλίου ως Εθνική Εορτή, αφού αυτή συνδέεται με την καταστροφική για τις εθνικές παραδόσεις, μασωνική και αδελφοκτόνο Γαλλική Επανάσταση, αλλά τιμούν την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου την Ιωάννα της Λωραίνης (1412-1431), την νεαρή ηρωίδα η οποία τέθηκε επικεφαλής του Γαλλικού στρατού κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και τον οδήγησε νικηφόρα εναντίον των Άγγλων εισβολέων της πατρίδος της, καθοδηγούμενη από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και την Αγία Αικατερίνη, μορφές εξαιρετικά συμβολικές για την ίδια, και την οποία η Καθολική Εκκλησία καταδίκασε στον δια της πυράς θάνατο.

Σε μια ιστορική και συμβολική συγκυρία, την ίδια ώρα που οι εθνικιστές τιμούσαν την Ιστορία της πατρίδος τους, στον προεδρικό θώκο της Γαλλίας ανέβαινε ο «Πρόεδρος των Μπάνκστερς», Εμμανουέλ Μακρόν, (οι Εθνικιστές τον αποκαλούν «Εμμανουέλ Μασόν»), τέως (;) υπάλληλος των Ρόθτσιλντ. Με συνθήματα όπως «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, Εθνικιστές», «Η Γαλλία στους Γάλλους», «Αφεντικά στο σπίτι μας», «Μασώνοι στην φυλακή», «Πρώτα η Γαλλία, πάντα η Γαλλία», οι Γάλλοι Εθνικιστές πραγματοποίησαν διαδοχικές πορείες στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, με κατεύθυνση το άγαλμα της εθνικής τους ηρωίδας.

Οι Γάλλοι Εθνικιστές, όπως και εθνικιστικά κινήματα άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, στήριξαν καθ’ όλη την διάρκεια των πολιτικών διώξεων και στηρίζουν τους Έλληνες αγωνιστές του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, στον κοινό αγώνα, να πάρουμε τις Πατρίδες μας πίσω από την σκληρή κατοχή των διεθνών τραπεζιτών και των ντόπιων ενεργουμένων τους.

Στο ΙΙΙ Φόρουμ των Ευρωπαίων Εθνικιστών, με το σύνθημα «Εμπρός!», αναφερθήκαμε στην πορεία του Ελληνικού εθνικιστικού κινήματος της Χρυσής Αυγής, εξηγήσαμε τις αιτίες πίσω από τα καταστροφικά για την Ελλάδα μνημόνια και τις συνέπειές τους και τις πρακτικές αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας από τους υπαλλήλους της ΝΤΠ. Στην συζήτηση που ακολούθησε, εντύπωση προκάλεσε το ότι ο ελληνικός λαός είναι ομοιογενής και ότι δεν υπάρχουν (ακόμη) τζαμιά στην Ελλάδα, ενώ για τους Ευρωπαίους συναγωνιστές αποτελούν ένα από τα μεγάλα προβλήματα των χωρών τους, και θεωρούν ότι οι Έλληνες έχουμε ακόμη περιθώριο να σταματήσουμε την ισλαμική διείσδυση.

Αναφερθήκαμε στον αγώνα της Χρυσής Αυγής και στους δολοφονημένους συναγωνιστές μας, Γιώργο Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη και υποσχεθήκαμε ότι η καλύτερη εκδίκηση θα είναι η νίκη μας!

Λάβαμε μέρος σε δύο πορείες και απευθύναμε χαιρετισμό στον οποίον αναφέραμε χαρακτηριστικά: «Η Τιμή στην εθνική σας ηρωίδα αποτελεί πολιτική πράξη. Αποτελεί πολιτική πράξη να προσερχόμαστε στις Θερμοπύλες για να τιμήσουμε τον βασιλιά Λεωνίδα ο οποίος με τους Σπαρτιάτες και τους Θεσπιείς διαφύλαξαν την Ευρώπη από τις ασιατικές ορδές. Είναι πολιτική πράξη να τιμούμε τους πεσόντες των Ιμίων απέναντι στην τουρκική εισβολή, και να είμαστε σήμερα εδώ, στο άγαλμα της Ζαν ντ’ Αρκ, απέναντι στον πολυπολιτισμό των απάτριδων. Είναι πολιτική πράξη να παίρνουμε θέση στις τάξεις των αγωνιστών με τους οποίους δεν μοιραζόμαστε μόνον την επιθυμία αλλά την απόφαση να γίνει ξανά γόνιμη η γη της Ευρώπης και να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στις προκλήσεις της εποχής μας».

Στην δεύτερη πορεία της ημέρας, πορευτήκαμε μαζί με παλαιούς φίλους, στενούς συνεργάτες του ιδρυτή του Front National, Jean Marie Le Pen, ορισμένοι εκ των οποίων είναι υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές του ερχομένου μηνός. Ανταλλάξαμε εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών, το πείραμα γενοκτονίας που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, και το δέον γενέσθαι στην Ευρώπη. Με την υπόσχεση να εντείνουμε τον αγώνα μας με μέθοδο και εντός της κοινωνίας για τα δίκαια των Ευρωπαϊκών Εθνών και την σωτηρία του πολιτισμού μας.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/eurwph-empros#ixzz4hyyMk4gD

Ετσι απαντούν οι Εθνικιστές

412216-996x560

Χθες Τετάρτη 26 Απριλίου, στην ολομέλεια των Βρυξελλών, η υπηρέτες του καθεστώτος κάλεσαν τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Ορμπαν, να …απολογηθεί γιατί έκλεισε ένα πανεπιστήμιο που ανήκε στον γνωστό Σόρρος.

Οι μόνοι που τον στήριξαν ήταν οι εθνικιστές βουλευτές και μετά τι παρεμβάσεις των Ελλήνων της Χρυσής Αυγής, μια πραγματική δυναμική παρέμβαση που αξίζει να δείτε ‘ήταν αυτή του Γενικού Γραμματέας της Lega Nord, που ανήκουν στο πολιτικό γκρουπ της Μαρίν Λεπέν.

Έτσι τους αξίζει σε αυτούς τους άθλιους και γλοιώδεις υπηρέτες των τοκογλύφων.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΣ

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας – Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας - Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Ζούμε σε έντονους πολιτικά καιρούς και συχνά απορροφούμαστε από την δική μας καθημερινή μάχη με τους εαυτούς μας και τους εχθρούς του Έθνους, με την ανοησία και την μικροψυχία, την προδοσία και την αδιαφορία, τόσο που, κάποτε ξεχνάμε πως πριν από μας, κάποιοι -που τιμούμε ενιαυσίως- αγωνίστηκαν σε εξίσου άγριους καιρούς. Ο Μίκης Μάντακας είναι ένας από αυτούς που δεν ευτύχησαν να δουν τον ποταμό του Ελληνικού Εθνικισμού να φουσκώνει με το κίνημα της Χρυσής Αυγής, αγωνίστηκε όμως με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του τον αγνό και ανιδιοτελή αγώνα των εκατοντάδων Εθνικιστών που προηγήθηκαν, και τους οποίους οφείλουμε να μνημονεύουμε και να τιμούμε.

Ο Έλληνας εθνικιστής φοιτητής, που δολοφονήθηκε από ακροαριστερούς στην Ιταλία, τον Φεβρουάριο του 1975, είναι σύμβολο των αγώνων του Εθνικιστικού κινήματος σε ολόκληρη την Ευρώπη, και η άνανδρη δολοφονία του σημείο αναφοράς των αγώνων ιδιαιτέρως των Ιταλών Εθνικιστών. Από κεντροαριστερή οικογένεια, παππούς του ήταν ο στρατηγός Εμμανουήλ Μάντακας που πολέμησε στις τάξεις των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ εναντίον των δυνάμεων του Ελληνικού στρατού, πατέρας του ο ταξίαρχος ε.α. Νικόλαος Μάντακας και μητέρα του η Καλλιόπη, δεδηλωμένοι αντίπαλοι του Εθνικισμού. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στον οικισμό Παπάγου Αττικής, και τον Σεπτέμβριο του 1969 εγκαταστάθηκε στην Μπολόνια, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα της Ιατρικής Σχολής. Το 1972, σε μια εποχή που η Ιταλία δονούνταν από το σύνθημα «Chiave 36-Fascista dove sei?» («Κρατάμε κλειδί-κάβουρα- πού κρύβεσαι, φασίστα;») ο Εθνικιστής Μάντακας φεύγει από την Μπολόνια, προπύργιο της Ιταλικής Αριστεράς λόγω των επιθέσεων σε βάρος του, μια από τις οποίες τον καθήλωσε στο κρεβάτι για 40 μέρες, και εγκαθίσταται στην Ρώμη όπου συνεχίζει τις σπουδές του στην σχολή του Πανεπιστημίου «La Sapienza».

Γίνεται μέλος του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης, και τον Δεκέμβριο του 1974, στο τμήμα σπουδαστών της F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), της φοιτητικής οργανώσεως της Νεολαίας του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» M.S.I. (Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale), συγκεντρώνοντας γύρω του ιδιαίτερα τους Έλληνες φοιτητές. Για την έντονη Ιστορία της εποχής, τους αγώνες των Εθνικιστών και την δολοφονία του Μιχάλη Μάντακα, μιλά στο ΕΜΠΡΟΣ ο Gabriele Adinolfi, ο ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, που έζησε την εποχή ως φοιτητής ενταγμένος στο MSI από το 1968 στην Ρώμη, και αποτελεί και ο ίδιος μέρος της.

Ο Εθνικιστής φιλόσοφος και συγγραφέας Gabriele Adinolfi συνομίλησε με το «ΕΜΠΡΟΣ» και φωτογραφήθηκε κάτω από την σημαία της Χρυσής Αυγής

Τον ρωτούμε για την εποχή και τα γεγονότα που συνδέονται με την δολοφονία του Μάντακα. «Η ένοπλη πάλη ξεκίνησε στην Ιταλία από την άκρα αριστερά η οποία είχε την βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών του ανατολικού μπλοκ, ήταν οπλισμένη από το Ισραήλ και υποκινούμενη από τους Άγγλους. Οι ακροδεξιές ομάδες αναγκάστηκαν να απαντήσουν για καθαρή άμυνα. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά όλα όσα συνέβησαν. Ήταν οι μέρες του δίκης του Achille Lollo ο οποίος είχε δολοφονήσει, βάζοντας φωτιά στο διαμέρισμα τους, μια ολόκληρη οικογένεια εθνικιστών, την οικογένεια Mattei. Οι συναγωνιστές, μετά από συγκρούσεις με τους αριστερούς, μπόρεσαν και κατέλαβαν την αίθουσα του δικαστηρίου όπου εκδικαζόταν η υπόθεση, αλλά μόνο για μια μέρα. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1975, η αστυνομία εμπόδισε τους συναγωνιστές να μπουν στην αίθουσα πάλι, και ακολούθησαν συγκρούσεις. Οι δικοί μας συγκρούστηκαν και με τους αριστερούς οι οποίοι επετέθησαν με πιστόλια. Ο Μίκης Μάντακας, σκοτώθηκε μπροστά στα γραφεία του MSI και θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας. Ένας Έλληνας που δολοφονείται στην Ρώμη, αποτελεί ένα σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης, που είναι βαμμένη με αίμα».

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ρίχθηκαν εκατοντάδες σφαίρες, από τουλάχιστον πέντε διαφορετικά άτομα. Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον Μάντακα. Η μία σφηνώθηκε εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του. Οι νεολαίοι του F.U.A.N. και μέλη του «Fronte Della Gioventu», τον μεταφέρουν στο εσωτερικό των γραφείων όπου παραμένουν, παρά τις νέες επιθέσεις που δέχονται, χωρίς να επεμβαίνει η αστυνομία, αφήνοντας τους ακροαριστερούς να κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους. Με την λήξη των συγκρούσεων, ένα όχημα της Πυροσβεστικής παρέλαβε το Μάντακα και τον μετέφερε στο νοσοκομείο Santo Spiritο, όπου έπεσε σε κώμα. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο San Camillus, όπου ο χειρουργός καθηγητής Καρπάνο δήλωσε : «…Το βλήμα μπήκε στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο του κρανίου, κάνοντας να εκραγεί ο εγκέφαλος…». Στις 18:30 της 28ης Φεβρουαρίου 1975, η καρδιά του Μίκη Μάντακα σταμάτησε. Στην νεκροψία, βρέθηκαν στο σώμα του δύο σφαίρες από όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.

Από τους δολοφόνους του, ο Fabrizio Panzieri συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα μετά από καταδίωξη. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 9 ετών και 6 μηνών ως φυσικός αυτουργός, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με την καταβολή εγγυήσεως και περιοριστικούς όρους, και στην συνέχεια διέφυγε και έγινε επιχειρηματίας στην Νικαράγουα. Ο Alvaro Lojacono, με υπόδειξη μελών του M.S.I. και της F.U.A.N. που ήταν στο δικαστήριο και τον αναγνώρισαν να πυροβολεί, καθώς και αστυνομικών που ήταν παρόντες, αναζητήθηκε αλλά δεν βρέθηκε στο πατρικό του σπίτι. Ο πατέρας του, Giuseppe Lojacono, ήταν γνωστός ευκατάστατος οικονομολόγος και συνεργάτης στο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Οικονομικού Προγραμματισμού». Ως συμπαραστάτες του υπέγραψαν γνωστά ονόματα της αριστερής νομενκλατούρας όπως ο Ντάριο Φο και ο Alberto Moravia. Ο Lojacono έγινε μέλος της αριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης «Ένοπλοι Κομμουνιστικοί Σχηματισμοί», και στην συνέχεια των «Ερυθρών Ταξιαρχιών».

Τον Μάρτιο του 1977 αθωώθηκε, «λόγω ελλείψεως επαρκών στοιχείων που να αποδεικνύουν την συμμετοχή του». Η οργάνωση «Κόκκινη Βοήθεια», η οποία χρηματοδοτούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, φρόντισε να υπάρχουν τα οικονομικά μέσα ώστε να πληρωθούν οι δικηγόροι και να παρασχεθεί βοήθεια στους κρατουμένους. Ο Lojacono συμμετείχε στις 16 Μαρτίου 1978, στην ομάδα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που απήγαγε τον ιταλό Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο και σκότωσε τον σωματοφύλακά του. Χρησιμοποιώντας τις οικογενειακές του διασυνδέσεις και με τη βοήθεια βουλευτών της Ιταλικής αριστεράς, διέφυγε στην Αλγερία και έπειτα στην Ελβετία. Συνελήφθη και παρέμεινε έντεκα χρόνια στην φυλακή για την δολοφονία του δικαστή Tartaglione, όμως για την δολοφονία του Μάντακα, για την οποία καταδικάστηκε σε 16 χρονιά φυλάκισης, δεν παρέμεινε ούτε μια μέρα στην φυλακή. Το 1999, οι δολοφονίες που διέπραξε παραγράφηκαν. Έζησε στην Βραζιλία, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 2000 συνελήφθη από την Γαλλική αστυνομία. Οι δικηγόροι του, κατάφεραν να μην εκδοθεί στην Ιταλία, και έκτοτε ζει στην Γαλλία, παρ’ ότι εκκρεμεί σε βάρος του καταδίκη σε ισόβια για συμμετοχή του σε άλλη δολοφονία.

Επιμνημόσυνη δέηση για το Μίκη Μάντακα, έγινε την Δευτέρα 3 Μαρτίου 1975 στον ναό της Santa Chiara στην Piazza della Minerva στη Ρώμη, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Οι οπαδοί του MSI δέχθηκαν επιθέσεις την ώρα που πήγαιναν στην τελετή, με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και συλλήψεις. Ο Τζόρτζιο Αλμιράντε, Γραμματέας του MSI, εκφώνησε τον επικήδειο στα σκαλιά του ναού. Η σορός του Μιχάλη Μάντακα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1975, και η κηδεία του έγινε την ίδια μέρα, παρουσία λίγων συγγενών και οικογενειακών φίλων.

Το όνομα του Μάντακα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, δόθηκε σ’ ένα τμήμα του «Μετώπου Νεολαίας». Η ομάδα «Κύκλος Μίκης Μάντακας» που λειτουργούσε στα πλαίσια της Νεολαίας του M.S.I., εξέδιδε το περιοδικό «Lotte C.M.M.» κι ένα από τα χαρακτηριστικά μηνύματα του, ήταν το «Δεν είμαστε το δηλητήριο, είμαστε το ΑΝΤΙΔΟΤΟ». Οι τοίχοι στα γραφεία των οργανώσεων «Casa Pound», «Forza Nuova», «Fiamma», «La Destra», κοσμούνται με την αφίσα του την οποία συνοδεύει η λέξη «Presente»-«Παρών». Στην Piazza del Risorgimento, την «Πλατεία Μίκη Μάντακα» που ο Μάντακας πότισε με το αίμα του, οι Ιταλοί εθνικιστές με τη συμμετοχή και Ελλήνων εθνικιστών, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο, στις 28 Φεβρουαρίου και διοργανώνουν τελετή μνήμης. Μετά την δολοφονία του Μάντακα, κατά την απάνθρωπη και μισαλλόδοξη συνήθειά τους, οι ακροαριστεροί και οι οπαδοί τους έγραψαν στους τοίχους της Ρώμης, μακάβρια συνθήματα όπως «10-100-1000 Mantakas». Οι βιαιότητες της αριστεράς συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες και στις 13 Μαρτίου ο νεολαίος Sergio Ramelli, δέχθηκε δολοφονική επίθεση και υπέκυψε μετά από 47 ημέρες πάλης με το θάνατο. Το 1980, με σκοπό την διάλυση του Εθνικιστικού Κινήματος των Ιταλών αγωνιστών, στήθηκε η υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης στην Μπολόνια.

Ο Gabrielle Adinolfi θυμάται: «Στην πραγματικότητα στην Μπολόνια βρίσκονταν πέντε ακροαριστεροί. Δυο από αυτούς σκοτώθηκαν από την βόμβα την οποία μετέφεραν. Ένας έκτος έχασε το διαβατήριό του στην περιοχή, αλλά όπως και σε άλλες περιπτώσεις, κανείς τους δεν διώχθηκε. Μετά από μέρες, δυο από τους παρευρισκόμενους στην Μπολόνια, έχασαν την ζωή τους μεταφέροντας εκρηκτικά στην Νότια Ιταλία. Σύμφωνα με τις έρευνες των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας, αυτοί θυσιάστηκαν από κάποιους άλλους αφού το υλικό εξερράγη με ηλεκτρονική παρεμβολή από μακριά. Ο συνταγματάρχης Ostrowski της Mossad ανέλαβε την ευθύνη του γεγονότος για λογαριασμό του Ισραήλ». Τον ρωτούμε για την πορεία των σημερινών εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και αν έχουν διδαχθεί από τις εμπειρίες των παλιότερων.

«Στην Ανατολική Ευρώπη είναι αντιδραστικά και κοινωνικά τα κινήματα. Στην Κεντρική Ευρώπη είναι ριζοσπαστικά και θεωρητικά, ενώ στην Δύση είναι ναρκισσιστικά και όχι αποτελεσματικά. Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι ξεχωριστές και με μεγάλη ένταση. Νομίζω ότι οι εθνικιστές πάσχουν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας και πιστεύουν αρκετά την ισραηλινή και κομουνιστική προπαγάνδα. Αισθάνονται επάνω τους διάφορες ενοχές που δεν έχουν». Και το Αύριο της Ευρώπης; Θα καταφέρουν οι Εθνικιστές να λειτουργήσουν καταλυτικά στην δημιουργία μιας νέας Ευρώπης; «Το ελπίζω», απαντά. «Μια Ευρώπη συνομοσπονδιακή, με αρχές αυτοκρατορικές, είναι ακόμη δυνατόν να υλοποιηθεί, και είναι η μόνη ελπίδα».

ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ του Ιουλίου του 2015, ο κ. Adinolfi έστειλε αποκλειστικά για την Χρυσή Αυγή ένα μήνυμα το οποίο είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Μέσα σε λίγες γραμμές αναλύει τους λόγους για τους οποίους θα ψήφιζε ΟΧΙ, εάν ήταν Έλληνας. “Θα ψήφιζα ΟΧΙ γνωρίζοντας ότι πρόκειται για κάτι το τραγικά γελοίο, που προορίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να χειροτερέψει την κατάσταση. Αλλά δεν θα μπορούσα να ψηφίσω ΝΑΙ διότι θα σήμαινε την εδραίωση μιας κατάστασης σκλαβιάς, την οποία δεν θα ανεχόταν ούτε ένας είλωτας. Παρατηρώντας λοιπόν από έξω, σαν ΕλληνοΡωμαίος, θα ήλπιζα σε μια ήττα του ΟΧΙ για να φύγει από την μέση ο Τσίπρας και το τσίρκο των γραικύλων του, και γιατί στηρίζω πολλά στην Χρυσή Αυγή.

Σαν Ευρωπαίος τώρα. Σαν Έλληνας, Ρωμαίος, Γερμανός και Κέλτης, δεν θα δεχόμουνα την λογική που θέλει την σύγκρουση Τρόικα – Ελλάδα, διότι είναι διπλά λάθος. Από την μια μεριά ο Τσίπρας και οι γραικύλοι του αντιπροσωπεύουν μονάχα μερικά συμφέροντα παρασίτων, τα οποία στηρίζονται σε κοσμοπολίτες αντιευρωπαίους. Από την άλλη διότι η Τρόικα με όλη την ισχύ που διαθέτει αποτελεί πάντα έναν συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό τον οποίο η Γερμανία με την οικονομική της δύναμη, την βιομηχανία και την διπλωματία είναι πάντα σε θέση να εκφέρει μια πολιτική φωνή ένωσης και επομένως είναι από όλους αυτή η υπεύθυνη αλλά όχι αυτή που αποφασίζει για όλα. Έχει την μειοψηφία στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, όπου σχεδόν πάντα η Bundesbank είναι αναγκασμένη να προσκυνάει, έχει ηττηθεί στο ΔΝΤ, όπου έχουν κυριαρχήσει οι Αμερικάνοι, με αποτέλεσμα η Γερμανία να μην έχει ισχύ πάνω στην Ελλάδα, όπως δεν έχει πάνω στην Ουκρανία. Αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στον γκρεμό ήταν οι διεθνής τοκογλύφοι, αυτοί που χειρίζονται το δολάριο και την στερλίνα. Η ιδιαιτερότητα του κυριακάτικου δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, με πολλές πιθανότητες θα είναι υπέρ της Τρόικας, ακόμη και σε περίπτωση που νικήσει το ΟΧΙ, και, κάνοντας μια τελευταία ανάλυση, θα μειώσει και άλλο την επιρροή της Γερμανίας στην Ευρώπη με αβαντάζ υπέρ των ΗΠΑ, της Αγγλίας και ό,τι άλλο φέρουν μαζί τους οι νέοι άρχοντες στον κόσμο. Εκτός και αν η κινητοποίηση παράξει στην Ελλάδα αποτελέσματα που σε μορφή ντόμινο θα μετακινήσουν το βάρος από ένα βαθύ σκοτάδι σε μια Αυγή.

Η επιθυμητή εναλλακτική λύση, είναι η Γερμανία να μπορέσει να διαλέξει τελικά μια οργανική συμμαχία με τις τσακισμένες από τους τοκογλύφους, οικονομίες, οι οποίοι, αφού τις τελείωσαν πρώτα, τώρα κάνουν τους λογοκριτές της πολιτικής λιτότητας. Μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Με λίγες λέξεις, δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Αν γινόταν σε μέρη όπως η Ιταλία, δεν θα έκανα τίποτα άλλο εκτός από εμετό. Στην Ελλάδα όμως υπάρχει ακόμη κάτι δυνατό μέσα στις φλέβες του λαού και ελπίζουμε ότι θα κάνουν το μεγάλο χτύπημα. Αλλά οι Έλληνες που είναι μέσα στην φτώχεια, όχι όμως ταπεινωμένοι, απαντάνε με περηφάνια σε όλους, με την φράση που ο Λεωνίδας είπε στον Ξέρξη: ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Έτσι μόνο θα κάνουμε την Ευρώπη των Εθνών. Με την Αθήνα, την Ρώμη, το Βερολίνο και χωρίς την Lagarde, τις Επιτροπές, τον Τσίπρα, τον Renzi, και γενικά όλα τα παιδιά του Soros”.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/gabriele-adinolfi-sto-empros-o-mikhs-mantakas-tha-parameinei-gia-panta-stis#ixzz4ZxrbuASs

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας – Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας - Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Ζούμε σε έντονους πολιτικά καιρούς και συχνά απορροφούμαστε από την δική μας καθημερινή μάχη με τους εαυτούς μας και τους εχθρούς του Έθνους, με την ανοησία και την μικροψυχία, την προδοσία και την αδιαφορία, τόσο που, κάποτε ξεχνάμε πως πριν από μας, κάποιοι -που τιμούμε ενιαυσίως- αγωνίστηκαν σε εξίσου άγριους καιρούς. Ο Μίκης Μάντακας είναι ένας από αυτούς που δεν ευτύχησαν να δουν τον ποταμό του Ελληνικού Εθνικισμού να φουσκώνει με το κίνημα της Χρυσής Αυγής, αγωνίστηκε όμως με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του τον αγνό και ανιδιοτελή αγώνα των εκατοντάδων Εθνικιστών που προηγήθηκαν, και τους οποίους οφείλουμε να μνημονεύουμε και να τιμούμε.

Ο Έλληνας εθνικιστής φοιτητής, που δολοφονήθηκε από ακροαριστερούς στην Ιταλία, τον Φεβρουάριο του 1975, είναι σύμβολο των αγώνων του Εθνικιστικού κινήματος σε ολόκληρη την Ευρώπη, και η άνανδρη δολοφονία του σημείο αναφοράς των αγώνων ιδιαιτέρως των Ιταλών Εθνικιστών. Από κεντροαριστερή οικογένεια, παππούς του ήταν ο στρατηγός Εμμανουήλ Μάντακας που πολέμησε στις τάξεις των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ εναντίον των δυνάμεων του Ελληνικού στρατού, πατέρας του ο ταξίαρχος ε.α. Νικόλαος Μάντακας και μητέρα του η Καλλιόπη, δεδηλωμένοι αντίπαλοι του Εθνικισμού. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στον οικισμό Παπάγου Αττικής, και τον Σεπτέμβριο του 1969 εγκαταστάθηκε στην Μπολόνια, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα της Ιατρικής Σχολής. Το 1972, σε μια εποχή που η Ιταλία δονούνταν από το σύνθημα «Chiave 36-Fascista dove sei?» («Κρατάμε κλειδί-κάβουρα- πού κρύβεσαι, φασίστα;») ο Εθνικιστής Μάντακας φεύγει από την Μπολόνια, προπύργιο της Ιταλικής Αριστεράς λόγω των επιθέσεων σε βάρος του, μια από τις οποίες τον καθήλωσε στο κρεβάτι για 40 μέρες, και εγκαθίσταται στην Ρώμη όπου συνεχίζει τις σπουδές του στην σχολή του Πανεπιστημίου «La Sapienza».

Γίνεται μέλος του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης, και τον Δεκέμβριο του 1974, στο τμήμα σπουδαστών της F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), της φοιτητικής οργανώσεως της Νεολαίας του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» M.S.I. (Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale), συγκεντρώνοντας γύρω του ιδιαίτερα τους Έλληνες φοιτητές. Για την έντονη Ιστορία της εποχής, τους αγώνες των Εθνικιστών και την δολοφονία του Μιχάλη Μάντακα, μιλά στο ΕΜΠΡΟΣ ο Gabriele Adinolfi, ο ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, που έζησε την εποχή ως φοιτητής ενταγμένος στο MSI από το 1968 στην Ρώμη, και αποτελεί και ο ίδιος μέρος της.

Ο Εθνικιστής φιλόσοφος και συγγραφέας Gabriele Adinolfi συνομίλησε με το «ΕΜΠΡΟΣ» και φωτογραφήθηκε κάτω από την σημαία της Χρυσής Αυγής

Τον ρωτούμε για την εποχή και τα γεγονότα που συνδέονται με την δολοφονία του Μάντακα. «Η ένοπλη πάλη ξεκίνησε στην Ιταλία από την άκρα αριστερά η οποία είχε την βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών του ανατολικού μπλοκ, ήταν οπλισμένη από το Ισραήλ και υποκινούμενη από τους Άγγλους. Οι ακροδεξιές ομάδες αναγκάστηκαν να απαντήσουν για καθαρή άμυνα. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά όλα όσα συνέβησαν. Ήταν οι μέρες του δίκης του Achille Lollo ο οποίος είχε δολοφονήσει, βάζοντας φωτιά στο διαμέρισμα τους, μια ολόκληρη οικογένεια εθνικιστών, την οικογένεια Mattei. Οι συναγωνιστές, μετά από συγκρούσεις με τους αριστερούς, μπόρεσαν και κατέλαβαν την αίθουσα του δικαστηρίου όπου εκδικαζόταν η υπόθεση, αλλά μόνο για μια μέρα. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1975, η αστυνομία εμπόδισε τους συναγωνιστές να μπουν στην αίθουσα πάλι, και ακολούθησαν συγκρούσεις. Οι δικοί μας συγκρούστηκαν και με τους αριστερούς οι οποίοι επετέθησαν με πιστόλια. Ο Μίκης Μάντακας, σκοτώθηκε μπροστά στα γραφεία του MSI και θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας. Ένας Έλληνας που δολοφονείται στην Ρώμη, αποτελεί ένα σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης, που είναι βαμμένη με αίμα».

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ρίχθηκαν εκατοντάδες σφαίρες, από τουλάχιστον πέντε διαφορετικά άτομα. Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον Μάντακα. Η μία σφηνώθηκε εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του. Οι νεολαίοι του F.U.A.N. και μέλη του «Fronte Della Gioventu», τον μεταφέρουν στο εσωτερικό των γραφείων όπου παραμένουν, παρά τις νέες επιθέσεις που δέχονται, χωρίς να επεμβαίνει η αστυνομία, αφήνοντας τους ακροαριστερούς να κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους. Με την λήξη των συγκρούσεων, ένα όχημα της Πυροσβεστικής παρέλαβε το Μάντακα και τον μετέφερε στο νοσοκομείο Santo Spiritο, όπου έπεσε σε κώμα. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο San Camillus, όπου ο χειρουργός καθηγητής Καρπάνο δήλωσε : «…Το βλήμα μπήκε στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο του κρανίου, κάνοντας να εκραγεί ο εγκέφαλος…». Στις 18:30 της 28ης Φεβρουαρίου 1975, η καρδιά του Μίκη Μάντακα σταμάτησε. Στην νεκροψία, βρέθηκαν στο σώμα του δύο σφαίρες από όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.

Από τους δολοφόνους του, ο Fabrizio Panzieri συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα μετά από καταδίωξη. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 9 ετών και 6 μηνών ως φυσικός αυτουργός, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με την καταβολή εγγυήσεως και περιοριστικούς όρους, και στην συνέχεια διέφυγε και έγινε επιχειρηματίας στην Νικαράγουα. Ο Alvaro Lojacono, με υπόδειξη μελών του M.S.I. και της F.U.A.N. που ήταν στο δικαστήριο και τον αναγνώρισαν να πυροβολεί, καθώς και αστυνομικών που ήταν παρόντες, αναζητήθηκε αλλά δεν βρέθηκε στο πατρικό του σπίτι. Ο πατέρας του, Giuseppe Lojacono, ήταν γνωστός ευκατάστατος οικονομολόγος και συνεργάτης στο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Οικονομικού Προγραμματισμού». Ως συμπαραστάτες του υπέγραψαν γνωστά ονόματα της αριστερής νομενκλατούρας όπως ο Ντάριο Φο και ο Alberto Moravia. Ο Lojacono έγινε μέλος της αριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης «Ένοπλοι Κομμουνιστικοί Σχηματισμοί», και στην συνέχεια των «Ερυθρών Ταξιαρχιών».

Τον Μάρτιο του 1977 αθωώθηκε, «λόγω ελλείψεως επαρκών στοιχείων που να αποδεικνύουν την συμμετοχή του». Η οργάνωση «Κόκκινη Βοήθεια», η οποία χρηματοδοτούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, φρόντισε να υπάρχουν τα οικονομικά μέσα ώστε να πληρωθούν οι δικηγόροι και να παρασχεθεί βοήθεια στους κρατουμένους. Ο Lojacono συμμετείχε στις 16 Μαρτίου 1978, στην ομάδα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που απήγαγε τον ιταλό Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο και σκότωσε τον σωματοφύλακά του. Χρησιμοποιώντας τις οικογενειακές του διασυνδέσεις και με τη βοήθεια βουλευτών της Ιταλικής αριστεράς, διέφυγε στην Αλγερία και έπειτα στην Ελβετία. Συνελήφθη και παρέμεινε έντεκα χρόνια στην φυλακή για την δολοφονία του δικαστή Tartaglione, όμως για την δολοφονία του Μάντακα, για την οποία καταδικάστηκε σε 16 χρονιά φυλάκισης, δεν παρέμεινε ούτε μια μέρα στην φυλακή. Το 1999, οι δολοφονίες που διέπραξε παραγράφηκαν. Έζησε στην Βραζιλία, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 2000 συνελήφθη από την Γαλλική αστυνομία. Οι δικηγόροι του, κατάφεραν να μην εκδοθεί στην Ιταλία, και έκτοτε ζει στην Γαλλία, παρ’ ότι εκκρεμεί σε βάρος του καταδίκη σε ισόβια για συμμετοχή του σε άλλη δολοφονία.

Επιμνημόσυνη δέηση για το Μίκη Μάντακα, έγινε την Δευτέρα 3 Μαρτίου 1975 στον ναό της Santa Chiara στην Piazza della Minerva στη Ρώμη, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Οι οπαδοί του MSI δέχθηκαν επιθέσεις την ώρα που πήγαιναν στην τελετή, με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και συλλήψεις. Ο Τζόρτζιο Αλμιράντε, Γραμματέας του MSI, εκφώνησε τον επικήδειο στα σκαλιά του ναού. Η σορός του Μιχάλη Μάντακα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1975, και η κηδεία του έγινε την ίδια μέρα, παρουσία λίγων συγγενών και οικογενειακών φίλων.

Το όνομα του Μάντακα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, δόθηκε σ’ ένα τμήμα του «Μετώπου Νεολαίας». Η ομάδα «Κύκλος Μίκης Μάντακας» που λειτουργούσε στα πλαίσια της Νεολαίας του M.S.I., εξέδιδε το περιοδικό «Lotte C.M.M.» κι ένα από τα χαρακτηριστικά μηνύματα του, ήταν το «Δεν είμαστε το δηλητήριο, είμαστε το ΑΝΤΙΔΟΤΟ». Οι τοίχοι στα γραφεία των οργανώσεων «Casa Pound», «Forza Nuova», «Fiamma», «La Destra», κοσμούνται με την αφίσα του την οποία συνοδεύει η λέξη «Presente»-«Παρών». Στην Piazza del Risorgimento, την «Πλατεία Μίκη Μάντακα» που ο Μάντακας πότισε με το αίμα του, οι Ιταλοί εθνικιστές με τη συμμετοχή και Ελλήνων εθνικιστών, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο, στις 28 Φεβρουαρίου και διοργανώνουν τελετή μνήμης. Μετά την δολοφονία του Μάντακα, κατά την απάνθρωπη και μισαλλόδοξη συνήθειά τους, οι ακροαριστεροί και οι οπαδοί τους έγραψαν στους τοίχους της Ρώμης, μακάβρια συνθήματα όπως «10-100-1000 Mantakas». Οι βιαιότητες της αριστεράς συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες και στις 13 Μαρτίου ο νεολαίος Sergio Ramelli, δέχθηκε δολοφονική επίθεση και υπέκυψε μετά από 47 ημέρες πάλης με το θάνατο. Το 1980, με σκοπό την διάλυση του Εθνικιστικού Κινήματος των Ιταλών αγωνιστών, στήθηκε η υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης στην Μπολόνια.

Ο Gabrielle Adinolfi θυμάται: «Στην πραγματικότητα στην Μπολόνια βρίσκονταν πέντε ακροαριστεροί. Δυο από αυτούς σκοτώθηκαν από την βόμβα την οποία μετέφεραν. Ένας έκτος έχασε το διαβατήριό του στην περιοχή, αλλά όπως και σε άλλες περιπτώσεις, κανείς τους δεν διώχθηκε. Μετά από μέρες, δυο από τους παρευρισκόμενους στην Μπολόνια, έχασαν την ζωή τους μεταφέροντας εκρηκτικά στην Νότια Ιταλία. Σύμφωνα με τις έρευνες των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας, αυτοί θυσιάστηκαν από κάποιους άλλους αφού το υλικό εξερράγη με ηλεκτρονική παρεμβολή από μακριά. Ο συνταγματάρχης Ostrowski της Mossad ανέλαβε την ευθύνη του γεγονότος για λογαριασμό του Ισραήλ». Τον ρωτούμε για την πορεία των σημερινών εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και αν έχουν διδαχθεί από τις εμπειρίες των παλιότερων.

«Στην Ανατολική Ευρώπη είναι αντιδραστικά και κοινωνικά τα κινήματα. Στην Κεντρική Ευρώπη είναι ριζοσπαστικά και θεωρητικά, ενώ στην Δύση είναι ναρκισσιστικά και όχι αποτελεσματικά. Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι ξεχωριστές και με μεγάλη ένταση. Νομίζω ότι οι εθνικιστές πάσχουν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας και πιστεύουν αρκετά την ισραηλινή και κομουνιστική προπαγάνδα. Αισθάνονται επάνω τους διάφορες ενοχές που δεν έχουν». Και το Αύριο της Ευρώπης; Θα καταφέρουν οι Εθνικιστές να λειτουργήσουν καταλυτικά στην δημιουργία μιας νέας Ευρώπης; «Το ελπίζω», απαντά. «Μια Ευρώπη συνομοσπονδιακή, με αρχές αυτοκρατορικές, είναι ακόμη δυνατόν να υλοποιηθεί, και είναι η μόνη ελπίδα».

ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ του Ιουλίου του 2015, ο κ. Adinolfi έστειλε αποκλειστικά για την Χρυσή Αυγή ένα μήνυμα το οποίο είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Μέσα σε λίγες γραμμές αναλύει τους λόγους για τους οποίους θα ψήφιζε ΟΧΙ, εάν ήταν Έλληνας. “Θα ψήφιζα ΟΧΙ γνωρίζοντας ότι πρόκειται για κάτι το τραγικά γελοίο, που προορίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να χειροτερέψει την κατάσταση. Αλλά δεν θα μπορούσα να ψηφίσω ΝΑΙ διότι θα σήμαινε την εδραίωση μιας κατάστασης σκλαβιάς, την οποία δεν θα ανεχόταν ούτε ένας είλωτας. Παρατηρώντας λοιπόν από έξω, σαν ΕλληνοΡωμαίος, θα ήλπιζα σε μια ήττα του ΟΧΙ για να φύγει από την μέση ο Τσίπρας και το τσίρκο των γραικύλων του, και γιατί στηρίζω πολλά στην Χρυσή Αυγή.

Σαν Ευρωπαίος τώρα. Σαν Έλληνας, Ρωμαίος, Γερμανός και Κέλτης, δεν θα δεχόμουνα την λογική που θέλει την σύγκρουση Τρόικα – Ελλάδα, διότι είναι διπλά λάθος. Από την μια μεριά ο Τσίπρας και οι γραικύλοι του αντιπροσωπεύουν μονάχα μερικά συμφέροντα παρασίτων, τα οποία στηρίζονται σε κοσμοπολίτες αντιευρωπαίους. Από την άλλη διότι η Τρόικα με όλη την ισχύ που διαθέτει αποτελεί πάντα έναν συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό τον οποίο η Γερμανία με την οικονομική της δύναμη, την βιομηχανία και την διπλωματία είναι πάντα σε θέση να εκφέρει μια πολιτική φωνή ένωσης και επομένως είναι από όλους αυτή η υπεύθυνη αλλά όχι αυτή που αποφασίζει για όλα. Έχει την μειοψηφία στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, όπου σχεδόν πάντα η Bundesbank είναι αναγκασμένη να προσκυνάει, έχει ηττηθεί στο ΔΝΤ, όπου έχουν κυριαρχήσει οι Αμερικάνοι, με αποτέλεσμα η Γερμανία να μην έχει ισχύ πάνω στην Ελλάδα, όπως δεν έχει πάνω στην Ουκρανία. Αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στον γκρεμό ήταν οι διεθνής τοκογλύφοι, αυτοί που χειρίζονται το δολάριο και την στερλίνα. Η ιδιαιτερότητα του κυριακάτικου δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, με πολλές πιθανότητες θα είναι υπέρ της Τρόικας, ακόμη και σε περίπτωση που νικήσει το ΟΧΙ, και, κάνοντας μια τελευταία ανάλυση, θα μειώσει και άλλο την επιρροή της Γερμανίας στην Ευρώπη με αβαντάζ υπέρ των ΗΠΑ, της Αγγλίας και ό,τι άλλο φέρουν μαζί τους οι νέοι άρχοντες στον κόσμο. Εκτός και αν η κινητοποίηση παράξει στην Ελλάδα αποτελέσματα που σε μορφή ντόμινο θα μετακινήσουν το βάρος από ένα βαθύ σκοτάδι σε μια Αυγή.

Η επιθυμητή εναλλακτική λύση, είναι η Γερμανία να μπορέσει να διαλέξει τελικά μια οργανική συμμαχία με τις τσακισμένες από τους τοκογλύφους, οικονομίες, οι οποίοι, αφού τις τελείωσαν πρώτα, τώρα κάνουν τους λογοκριτές της πολιτικής λιτότητας. Μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Με λίγες λέξεις, δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Αν γινόταν σε μέρη όπως η Ιταλία, δεν θα έκανα τίποτα άλλο εκτός από εμετό. Στην Ελλάδα όμως υπάρχει ακόμη κάτι δυνατό μέσα στις φλέβες του λαού και ελπίζουμε ότι θα κάνουν το μεγάλο χτύπημα. Αλλά οι Έλληνες που είναι μέσα στην φτώχεια, όχι όμως ταπεινωμένοι, απαντάνε με περηφάνια σε όλους, με την φράση που ο Λεωνίδας είπε στον Ξέρξη: ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Έτσι μόνο θα κάνουμε την Ευρώπη των Εθνών. Με την Αθήνα, την Ρώμη, το Βερολίνο και χωρίς την Lagarde, τις Επιτροπές, τον Τσίπρα, τον Renzi, και γενικά όλα τα παιδιά του Soros”

Η δική μας Ευρώπη – Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

 

Η δική μας Ευρώπη -  Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

Απάντηση μέσα στη Βουλή για την προδοσία της Ελλάδος από την Ευρώπη των τοκογλύφων και των λαθρομεταναστών

Στα πρώτα φύλλα της εφημερίδος μας, στην προμετωπίδα υπήρχε το σύνθημα “Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη”, γιατί η Ευρώπη πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι δεν είναι ελεύθερη και η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η εχθρική της στάση απέναντι στην Ρωσία, η οποία όχι μόνον είναι Ευρώπη, αλλά θα έδινε και την στρατιωτική ισχύ και την δυνατότητα σε αυτάρκεια σε ενέργεια σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες θα ήταν σημαντική μια Ευρώπη με την Ρωσία, γιατί θα είχαμε δίπλα μας εκατοντάδες εκατομμύρια Ορθόδοξους.

Όταν μπήκαμε στην Ευρώπη (ΕΟΚ και εν συνεχεία ΕΕ), μας είπαν ότι έτσι απαλλάσσεται η χώρα μας από την τουρκική απειλή. Πόσο μεγάλο ψέμα ήταν αυτό αποδεικνύεται και από την κρίση στα Ίμια το 1996 και από την μέχρι τις ημέρες μας επιθετική πολιτική της Τουρκίας κατά της Ελλάδος, την οποία η Ευρώπη αντιμετωπίζει παθητικά. Όπως παθητικά αντιμετωπίζει και το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.

Μάλιστα μετά την απειλή του Ερντογάν ότι θα στείλει στην Ευρώπη τρία εκατομμύρια “πρόσφυγες”(οι περισσότεροι είναι λαθρομετανάστες), η ευρωπαϊκή επιτροπή έσπευσε να δηλώσει ότι ενεργοποιεί την συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ και όσοι περάσουν στην χώρα μας θα παραμείνουν στην χώρα μας, μεταβάλλοντας την Ελλάδα,  την χρεωκοπημένη Ελλάδα, σε μία κοινωνική ζούγκλα.

Το θέμα της Ευρώπης, η οποία δήθεν θα σώσει την Ελλάδα έθιξα στην πρόσφατη ομιλία μου στην Βουλή, από την οποία και τα παρακάτω: “Η σωτηρία θα έλθει από την Ευρώπη, μας είπε η Νέα Δημοκρατία και συμφώνησε στη συνέχεια και το ΠΑΣΟΚ, η προγενεστέρα του ΣΥΡΙΖΑ κατάσταση στον χώρο της λεγομένης Κεντροαριστεράς, και ότι με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση παύει ο τουρκικός κίνδυνος.

Απαντάει σε όλους αυτούς ο αείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Κονδύλης, προερχόμενος από την Αριστερά, με εξέχοντα πατριωτικό λόγο στα θέματα αυτά.

Γράφει τα εξής: «Ενώ η Ελλάδα προσανατολίστηκε ψυχή τε και σώματι στην Ευρώπη, για να διασφαλιστεί από τον τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός τους προσανατολισμός θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας. Η τουρκική επιρροή θα ασκείται πάνω στην Ελλάδα όχι άμεσα, αλλά μετριασμένη, μέσω των αμερικανικών και ευρωπαϊκών αγωγών, και δεν αποκλείεται η ελληνική πλευρά να αρχίσει κάποτε να θεωρεί και η ίδια τις υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας ως αυτονόητο μέρος και αυτονόητο καθήκον του εξευρωπαϊσμού της. Και οι «πολιτισμένοι» άνθρωποι θα έχουν ξεπεράσει τους “εθνικιστικούς αταβισμούς” και δεν ξεκινούν πολέμους για πράγματα τόσο απαρχαιωμένα στον “εκλεπτυσμένο” μας κόσμο όσο είναι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Εμείς δεν δεχόμαστε αυτόν τον εκλεπτυσμένο σας κόσμο. Δεν είμαστε “πολιτισμένοι”. Και εν ονόματι της εθνικής τιμής, αν χρειαστεί, και πόλεμος με την Τουρκία για να εξασφαλίσουμε την εθνική μας ελευθερία και κυριαρχία

Αναζητάτε προστάτες και όταν στις 14 Αυγούστου του 2015 γινόταν εδώ η συζήτηση για τη συμφωνία, η οποία θα υπογραφόταν, που ήταν το νέο μνημόνιο, συμφωνήσατε απολύτως, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, λέγοντας ότι χωρίς το ευρώ η Ελλάδα καταστρέφεται. Στο σημείο αυτό θα σας διαβάσω τους στίχους του Ανδρέα Κάλβου σχετικά με τους προστάτες, προστάτες που έχει εδώ και διακόσια χρόνια η Ελλάδα και που εσείς η αριστερά, που ήσασταν πάντα στη συνθηματολογία κατά των προστατών, τώρα σπεύδετε να απολαύσετε την εύνοιά τους.

Λέει, λοιπόν, ο Ανδρέας Κάλβος, τον οποίο σήμερα θα χαρακτηρίζατε φανατικό: «Καλύτερα, καλύτερα διασκορπισμένοι οι Έλληνες να τρέχωσι τον κόσμον με εξαπλωμένην χείρα ψωμοζητούντες παρά προστάτας να ’χωμεν. Το χέρι όπου προσφέρετε ως προστασίας σημείον εις ξένον έθνος έπνιξε και πνίγει τους λαούς πάλαι και ακόμα».

Μας πνίγει η… προστασία όλων αυτών τις τελευταίες δεκαετίες και έτσι καταντήσατε την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση.”

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Οι Εθνικιστές απέναντι στον σκοταδισμό

Οι Εθνικιστές απέναντι στον σκοταδισμό

Δημοσιευμένο πριν από έναν ακριβώς χρόνο, αλλά ιδιαιτέρως επίκαιρο

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Πώς μια στιγμή, ένα απροσδόκητο γεγονός, μπορούν να φέρουν στροφή στην αντίληψη των ανθρώπων για την ζωή γενικά και την δική τους ειδικά; Από την άλλη, οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν από την ζωή σαν άδεια μπουκάλια στις κινούμενες ζώνες των εργοστασίων μαζικής παραγωγής, χωρίς να καταλάβουν πώς έφθασαν στο μοιραίο τέλος, μια στιγμή πριν από την πτώση. Κάπως έτσι είναι και πάλι μοιρασμένος ο κόσμος μετά την περασμένη Παρασκευή.

Εμείς οι Εθνικιστές τα λέγαμε. Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, των ΗΠΑ επιχείρησαν να επιβάλουν την νοοτροπία τους, την θρησκεία τους, τα πολιτεύματά τους σε λαούς παντελώς διαφορετικούς, χωρίς να διαφέρουν και πολύ σε πρακτικές από τους σημερινούς «τζιχαντιστές». Μεταχειρίστηκαν και μεταχειρίζονται τους λαούς όπως ανόητα παιδιά στα οποία αν δεν συνετιστούν με τις οδηγίες τους, επιβάλλουν το ποιος θα τους διοικεί και πώς. Λες και οι λαοί εκείνοι δεν διαμόρφωσαν με το πέρασμα του χρόνου τους τρόπους και τις συνήθειες που ταιριάζουν στην ιδιοσυστασία τους.

Αλλά αυτή είναι ακριβώς η αντίληψη των ψευτο«δημοκρατών». Στο όνομα της Δημοκρατίας, χώρες καταπατώνται, λαοί σκοτώνονται, κυβερνήσεις ανατρέπονται. Για την δημιουργία κλίματος στην κοινή γνώμη, που θα δικαιολογεί τις επιχειρήσεις στην φιλάνθρωπη χριστιανική νοοτροπία, οι επιθέσεις που μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα της «τρομοκρατίας» από το 2001 και μετά προσφέρουν το κατάλληλο άλλοθι. Η τρομοκρατία στην υπηρεσία της τρομοκρατίας των ολιγαρχών.

Οι Εθνικιστές είμαστε οι μόνοι που υπερασπιζόμαστε την διαφορετικότητα, το δικαίωμα των φυλών να υπάρχουν και να διαβιούν σύμφωνα με τους δικούς τους τρόπους, αλλά παράλληλα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των δικών μας εθνών στην ύπαρξη. Μπορεί οι επαγγελματίες του αντιρατσισμού να ενοχληθούν, αλλά ο Θεός είναι ο πρώτος και μεγαλύτερος φυλετιστής, δημιουργώντας την θαυμαστή βιοποικιλότητα που θέλουν να καταργήσουν μεταξύ των ανθρώπων οι αντιρατσιστές. Αυτήν την φυσική τάξη υπερασπιζόμαστε. Η πραγματικότητα είναι πως τα βουνά και οι λίμνες δεν δημιουργούνται σε εποχές ηρεμίας, μα μετά από δραματικές τεκτονικές ανακατατάξεις, και μια από αυτές συντελείται στις μέρες μας. Σε αυτούς τους καιρούς όσοι είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα, είναι σοφό να προσαρμόσουμε τον πλου στον άνεμο, και να προσδιορίσουμε τους δικούς μας στόχους.

Κάποιοι θα ήθελαν να αποφύγουν την δοκιμασία του ταξιδιού. Φαντάζονται να αλλάξουν κυβέρνηση ή ζωή με το πάτημα του τηλεχειριστηρίου. Κάποιοι καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ενός εξιδανικευμένου κόσμου, τον οποίον δεν έχουν ούτε την δυνατότητα ούτε το θάρρος να δημιουργήσουν. Αφήνουν το Τώρα, και κυνηγούν λάμιες και φαντάσματα. Το τρένο των μαγικών αλλαγών φεύγει από την πλατφόρμα δύο και τρία τέταρτα. Μπορούν να επιβιβαστούν. Ευτυχώς για τους λαούς η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο ηρωική και πολύ πιο πεζή.

Οι Ήρωες της Ιστορίας μας είχαν κοπάδια και ελιές, λέρωναν τα χέρια τους στο χώμα και στο αίμα, κι όταν γίνονταν ποιητές θεωρούσαν μόνη άξια αναφοράς τιμή να υπερασπιστούν την Πατρίδα τους. Για τον Διγενή Ακρίτα, τον Οδυσσέα και τον Ίκαρο, υπήρχαν τα όρια της γνώσης και της ύβρης. Εμείς οι Εθνικιστές θα διαλέγουμε τις δικές μας μάχες και θα λέμε τα δικά μας ΟΧΙ στην βαρβαρότητα των μουσουλμάνων φανατικών και των φανατικών του χρυσού, στους παράνομους νόμους των αρνησιπάτριδων, στους νόμους που αντιβαίνουν στην ίδια την Ζωή. Θα λέμε ΝΑΙ στο δικαίωμά μας να ζούμε σύμφωνα με τους κανόνες του γένους μας. Θα αγωνιστούμε για την ελευθερία της σκέψης και των λόγων μας.

Πριν μια εβδομάδα, κάποιοι θέλησαν όχι τυχαία στην πόλη του Φωτός, να σκορπίσουν τον σκοταδισμό. Χτύπησαν οι μίζεροι οπαδοί της μαντήλας, των αποκεφαλισμών και των σταυρώσεων, αυτά που αντιπροσωπεύουν την χαρά της ζωής των Ευρωπαίων, έναν αγώνα ποδοσφαίρου, ένα καφέ, ανθρώπους νέους κι ανέμελους. Εμείς θα κάνουμε αντίσταση στον τρόμο. Κάποιοι που κατηγορούσαν τους Έλληνες Εθνικιστές ως «ακραίους», ζητούν τώρα τρομοκρατημένοι αυστηρότητα, νόμους, κράτος και σύνορα, γλιστρώντας στην παγίδα αυτών που κινούν τα νήματα στο κουκλοθέατρο της διεθνούς πολιτικής. Και είναι έτοιμοι να παραδώσουν τις ελευθερίες τους για να παρατείνουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας στην μίζερη ζωή τους.

Κι όμως, η Ελλάδα δεν είναι ένα άδειο πουκάμισο. Δεν είναι ένα αδειανό κοχύλι στο οποίο μπορεί να μπει κανείς Τούρκος και να βγει Έλλην. Εχει παρελθόν, έχει παρόν, και με την δύναμη του Θεού και την δική μας θέληση, έχει και μέλλον. Σε ό,τι με αφορά έχω αποφασίσει εδώ και καιρό να μην απασχολούμαι με όσους κουράζονται, να μην κουράζομαι με όσους δεν μπορούν. Οι Εθνικιστές έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε προτού οι γειτονιές μας γίνουν Μολενμπέκ και οι δρόμοι μας εξαρτώνται από την θέληση των φανατικών της Ερήμου. 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/oi-ethnikistes-apenanti-ston-skotadismo#ixzz4QkQJomI8