ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική δράση για την Εθνική Άνοιξη

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-289

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πρώτοι ακτιβιστές του κινήματος της Οικολογίας, στο ξεκίνημα του προηγούμενου αιώνα, δεν ήσαν «παιδιά των λουλουδιών»,  αλλά πολεοδόμοι, οι οποίοι σκέφθηκαν πως ο τρόπος με τον οποίον εξαπλώνονταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις θα επηρέαζε το παγκόσμιο συλλογικό πρότυπο. Εξέφρασαν τις αντιλήψεις τους με την φράση «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά». Το σύνθημα εξαπλώθηκε σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, και υλοποιήθηκε με επιτυχία για την εδραίωση της Αριστερής σκέψεως στις κοινωνίες.

Τώρα είναι η ώρα να το εφαρμόσουμε εμείς οι Εθνικιστές.

Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Παγκοσμιοποίηση, όπως χρειάζεται να κάνουμε, ώστε να επιβιώσουν τα Έθνη μας, και εν συνεχεία να πάρουν και πάλι την κλίμακα της ανόδου και της δημιουργίας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτήν την πρακτική, δίνοντας έναν παγκόσμιο αγώνα, δρώντας τοπικά.

Ο Αγώνας μας είναι παγκόσμιος, γιατί η Άνοιξη των Εθνών βρίσκεται εν εξελίξει. Η διεθνής συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα κύμμα εθνικών αναστάσεων απέναντι στο βαρύ χέρι της ισοπέδωσης και της τυραννίας που στηρίζεται και στηρίζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ακόμα και στο κέντρο της Παγκοσμιοποίησης, στις ΗΠΑ, μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι αυτό που φαντάζονταν κάποιοι υπερφίαλοι επαναστάτες του πληκτρολογίου, αλλά όσοι τον ψήφισαν και τον στηρίζουν είναι τα αμερικανικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία θέλουν να ανακόψουν τον καρκίνο που κατασπαράζει το σώμα του νεαρού έθνους τους.

Τα Κίτρινα Γιλέκα στην Γαλλία δεν είναι ίσως αυτά που θα γκρεμίσουν την τεκτονική δημοκρατία της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τις διαλυτικές συνέπειές της για την γαλλική αλλά και για όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες της ηπείρου μας.

Αυτό που προσφέρουν είναι ότι εκθέτουν το Σύστημα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Με την μαχητικότητά τους δείχνουν σε όλο τον κόσμο ότι  πίσω από την ρητορική της ελευθερίας και της δημοκρατίας κρύβεται ένα στυγνό σύστημα αφαίμαξης του πλούτου που δημιουργούν τα Έθνη,  ο οποίος καταλήγει στα θησαυροφυλάκια των παγκοσμίων ελίτ.

Δακρυγόνα, ασπίδες, γκλομπς, αστυνομικούς χωρίς πρόσωπο, αυτά άρχισαν να βλέπουν και οι Έλληνες όταν τόλμησαν να διαδηλώσουν κατά του ξεπουλήματος της Ελλάδος από την κυβέρνησή τους.

Η ανάσχεση της διαδικασίας επιβολής της ΝΤΠ δεν θα είναι βεβαίως περίπατος στο πάρκο. Θα είναι μακρά και οδυνηρή. Οι Εθνικιστές και όσοι ενεργά αντιτιθέμεθα στην επέλαση του οδοστρωτήρα της ΝΤΠ δεχόμαστε τα πρώτα χτυπήματά της. Πολιτικές διώξεις, αποκλεισμοί, φυλακίσεις, δολοφονίες. Όμως, δια μέσου αυτών των επιθέσεων βλέπουν οι σημερινοί πατριώτες και αυριανοί εθνικιστές, ποιος είναι ο εχθρός. Βλέπουν ότι δεν κινδυνεύουν από τον Εθνικισμό αλλά από την κάλπικη «Δημοκρατία» των μπολσεβίκων του ΣΥΡΙΖΑ και των Μπιλντερμπεργκάδων της ΝΔ.

Δουλειά μας στην παρούσα συγκυρία είναι επομένως να δείξουμε ποιοι είναι οι δήμιοι των εθνών.  Επιπλέον, αυτό που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε στους αγωνιστές είναι η συλλογική δύναμη, η ισχύς της ομάδος, έναν δίαυλο υποστήριξης που θα τους επιτρέψει να κατανικήσουν την βαριά σκιά της Δικτατορίας του Φόβου.

Δεν είναι διόλου τυχαίο το ότι, καθώς οι μάσκες πέφτουν, το να είναι κάποιος «Λαϊκιστής» όπως ο Σαλβίνι στην Ιταλία, χρησιμοποιείται ως ύβρις από τους υποτιθέμενους προμάχους του λαού, Αριστερούς, οι οποίοι χρειάζονται διμοιρίες των ΜΑΤ για να κυκλοφορήσουν στις πόλεις τους. Μην ξεχνούμε ότι οι Αριστερές «δημοκρατίες» επιβλήθηκαν παγκοσμίως με την κατάπνιξη των λαών και την εγκαθίδρυση δικτατοριών εν ονόματι του λαού. Όπως όμως συνέβη με την ΕΣΣΔ και τις λοιπές «δημοκρατίες» των Μπολσεβίκων, έτσι και τώρα, οι λαοί επιχειρούν την ανατροπή του, ετούτη την φορά,  δίδυμου διεθνιστικού δυνάστη Καπιταλιστών-Μπολσεβίκων.

Κάποιοι μεμψιμοιρούν λέγοντας ότι οι λαοί, και ο ελληνικός, αργούν να αφυπνησθούν. Αλλά ας αναλογισθούμε πως και η επιβολή της ΝΤΠ δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά σταδιακά, με μέθοδο και αδρά μέσα. Πώς λοιπόν η ανατροπή της θα γίνει εφικτή όχι ως μια σπασμωδική αυτοκτονική διαμαρτυρία, αλλά ως μια επιτυχής διαδικασία ανορθώσεως των Εθνών;

Σε κάτι θα αποτυγχάνουμε, σε άλλα θα νικούμε. Μα κι όταν αποτυγχάνουμε θα σηκωνόμαστε και θα προχωρούμε παρακάτω, μέχρι την νίκη, και στο σύνολό του το εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του, Θεία προνοία, κερδίζει έδαφος. Όχι ίσως επειδή το αξίζει, χάρις σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο, αλλά όταν και επειδή, από την ηγεσία ως τον νεότερο αγωνιστή, αρνείται να καταθέσει τα όπλα, αρνείται να δεχθεί ότι ο κόσμος μας όπως τον γνωρίσαμε, θα τελειώσει μέσα από τα δικά μας χέρια.

Ο Αγώνας μας, ο Αγώνας για την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Ανθρωπότητα όπως την δημιούργησαν ο Θεός και η Φύση, είναι ο πιο ευγενής και δίκαιος αγώνας που μπορεί άνθρωπος να δώσει.

Αν όμως θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δεν επιτρέπεται ο εσωτερικός μας κόσμος να οργανώνεται με τον τρόπο των καθεστωτικών. Δεν μπορεί να κρεμόμαστε από την γνώμη των συμβιβασμένων και των αδιάφορων, ακόμα και αν είναι μέλη του αμέσου περιβάλλοντός μας.

Για αυτό εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε έναν κόσμο ανεξάρτητο, καινούριο, ουσιαστικά πρωτόγονο και καθαρό, στον οποίον θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας κι αφεντικά στο σπίτι μας. Ο ίδιος ο Χριστός έδειξε τον δρόμο της ελευθερίας του ανθρώπου με το «άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθ. 8:22).

Αυτός είναι ο δρόμος της αναστάσεως. Και, ποιος ξέρει, όσοι κάποτε πίστεψαν πως γεννηθήκαμε σε «λάθος εποχή», πιστέψουν τότε πως γεννηθήκαμε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν η παρουσία, η προσωπικότητα και ο αγώνας ενός εκάστου εξ ημών, με τους σωστούς ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και μας έφεραν με καλό ή άσχημο τρόπο ως εδώ, κι αυτούς που θα έρθουν και θα συνεχίσουν τον Αγώνα μαζί μας.

Το έργο μας δεν διαφέρει από το έργο του γεωργού. Οργώνουμε, σπέρνουμε, ποτίζουμε, ξεχορταριάζουμε και, αν οι συνθήκες είναι καλές, θα δρέψουμε την καλή σοδειά.

Έως τότε απέναντι στην ηδονιστική μπουρζουαζία, γράφουμε την Ιστορία των ελεύθερων Ελλήνων. Η Ελλάδα θα ζήσει. Η Ελλάδα είναι ζωντανή. Ζήτω η Ελλάδα!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.289 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Εθνικιστής ή πατριώτης (Α΄ μέρος)

Έχουμε αναφερθεί συχνά σε αυτό το θέμα, αλλά οι πολιτικές συνθήκες των ημερών στην Πατρίδα μας, κάνουν απαραίτητη μιαν ακόμη αναφορά σε αυτό το «δίλλημα» Εθνικιστής ή Πατριώτης. Είναι ένα θέμα πάντα επίκαιρο, διότι υπάρχει συνεχής προσπάθεια δυσφήμησης του Εθνικισμού.

Όλα ξεκινούν από την αφελήναι αφελή, διάθεση των Εθνικιστών να παίρνουν ως δεδομένο, πως επειδή εμείς είμαστε ειλικρινείς, το ίδιο ισχύει και για τους εχθρούς μας. Επειδή λοιπόν εμείς είμαστε φιλοπάτριδες, αυτόματα θεωρούμε ότι το ίδιο θα είναι και κάθε ένας που δηλώνει Πατριώτης.

Στην λέξη πατριωτισμός προσπαθούν κάποιοι να αποδώσουν το προφίλ της καλής συμπεριφοράς ενός πολίτη απέναντι στις αστικές υποχρεώσεις του στο κράτος, στο οποίο ζει, στρεβλώνοντας όμως έτσι, την έννοια του όρου. Ως λέξη είναι σχετικά νέα στην Ελληνική γλώσσα και αποτελεί αντιδάνειο της Ελληνογενούς γαλλικής λέξεως patriotisme, η μεταφορά της οποίας έγινε το 1790 και ως εκ τούτου κάλλιστα μπορεί να την συσχετίσει κάποιος με την Γαλλική Επανάσταση, η οποία δημιούργησε το λαϊκό κράτος, το άθεο κράτος ή εάν θέλετε, όπως διαφορετικά το αποκαλούν, το κοσμικό κράτος.

Βεβαίως και η λέξη εθνικισμός αποτελεί και αυτή σχετικά νέα λέξη εις την Ελληνική γλώσσα, αλλά από την ομηρική ακόμη εποχή, στην Ιλιάδα στην Ραψωδία Λ-724, ο Όμηρος χρησιμοποιεί την έκφραση “έθνεα πεζών”, αναφερόμενος σε ανθρώπους με κοινή καταγωγή, γλώσσα και συνήθειες, όπως μαρτυρεί. Για να προχωρήσουμε όμως στην ανάλυση, πρέπει να τοποθετήσουμε στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα τις έννοιες, εθνικισμό και πατριωτισμό.

Ο Εθνικισμός, δεν είναι απλά πολιτική τοποθέτηση, δεν είναι απλά μια πολιτική παράταξη, δεν είναι απλά, μια πολιτική ιδεολογία. Θα αποδείξουμε παρακάτω, ότι ο Εθνικισμός είναι μια κοσμοθεώρηση, ένας τρόπος ζωής τόσο ολοκληρωμένος, όπως μια τέλεια σφαίρα. Ο Εθνικισμός με την έννοια πολιτικής πρακτικής, δεν είναι παρά μια πτυχή αυτής της κοσμοθεωρίας. Η πρακτική έκφανση της ιδεολογίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, αφού δηλαδή ο πολιτικός εθνικισμός αποτελεί έναν από τους  βραχίονες, μιας βαθυστόχαστης και ιστορικά μετουσιωμένης κοσμοθεωρίας, με την έννοια αυτή, ο εθνικισμός είναι και η πληρέστερη πολιτική ιδεολογία, σε σχέση με κάθε άλλη.

Για να ψηλαφίσουμε λοιπόν τον πολιτικό χάρτη των ημερών μας, αφού σε αυτόν καλούμαστε να ενεργήσουμε, πρέπει να ξεκινήσουμε από παλαιότερα.

Ας δούμε λοιπόν, τι ήταν ο «ψυχρός πόλεμος»; Και αναφέρομαι σε αυτόν, διότι από τον Ψυχρό πόλεμο έχει σχηματιστεί η πολιτική εικόνα των ημερών μας.

Οι περισσότεροι θα πουν χωρίς να είναι λάθος, πως ήταν ο διαχωρισμός των χωρών στις σφαίρες επιρροής, του σοσιαλισμού (κομμουνισμού) και του καπιταλισμού. Άλλοι θα πουν, πάλι χωρίς να είναι λάθος, πως όταν οι κομμουνιστικές χώρες γιγαντώθηκαν σε στρατιωτική ισχύ και δημιούργησαν μια ισχυρή συμμαχία, ενώθηκαν απέναντί τους οι χώρες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.Κι άλλες ερμηνείες μπορούν να δοθούν, πάλι χωρίς να είναι απαραίτητα λάθος.

Όμως, όταν κάτι δεν είναι λάθος, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και αλήθεια.

Έτσι βέβαια, και η αλήθεια για τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν είναι τελικά τίποτε από τα παραπάνω. Στον Β’ ΠΠ νίκησαν οι δυνάμεις των συμμάχων. Και ποιοι ήταν αυτοί οι σύμμαχοι; Μα οι εχθροί του Ψυχρού Πολέμου!  Στην διάρκεια του Β’ ΠΠ ενώθηκαν κομμουνιστές και καπιταλιστές εναντίον του κοινού εχθρού, του εθνικισμού. Ενώθηκαν πράγματι όμως; Ήσαν άραγε ποτέ χωρισμένοι για να ενωθούν;

Εμείς οι Εθνικιστές λέμε όχι. Ήταν, είναι και θα είναι, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και το νόμισμα αυτό το έχουν σχεδιάσει, κόψει, και χρησιμοποιούν σαν εργαλείο, οι όντως δαιμόνιοι Σιωνιστές.

Ο σοσιαλιστικός διεθνισμός είναι η αριστερή όψη του νομίσματος, του οποίου δεξιά όψη είναι ο φιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός. Για τον πρώτο, είναι ο εργάτης που δεν έχει πατρίδα, για τον δεύτερο, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Και για τους δύο οι θεμελιακές αξίες είναι οικονομικές και για τους δύο η απαλλοτρίωση της πατρίδας προέχει.

Γι’ αυτό αποτελούν από τον Μεσοπόλεμο συγκοινωνούντα δοχεία και η μετάπτωση του ενός στον άλλο είναι ζήτημα της εκάστοτε ιστορικής συγκυρίας.Η απλή αυτή παρατήρηση εξηγεί και την ευκολία με την οποία οι παντός είδους αριστεροί διεθνιστές μεταλλάχθηκαν «εν μιά νυκτί» σε κοσμοπολίτες, ένθερμους ζηλωτές της παγκοσμιοποίησης, την οποία και αντιλαμβάνονται ως την αναπότρεπτη αλήθεια των ημερών μας.

Φραγμός στην κόκκινη ή στην ροζ αριστερά και στην γκρίζα δεξιά του πολυπολιτισμικού τοπίου στέκεται ο Εθνικισμός, που αποκαθιστά την Πατρίδα στο επίκεντρο των ιστορικών και πολιτιστικών αξιών.

Ο εργάτης και το κεφάλαιο, πριν από όλα ανήκουν στο Έθνος τους και στη γη τους, δηλαδή στην Πατρίδα τους. Μέσω του Έθνους αποκτούν πολιτιστική ταυτότητα, μέσω της Πατρίδας αποκτούν ιστορικό πρόσωπο. Το ΑΙΜΑ του Έθνους που κυλάει στο κορμί της Λαϊκής Κοινότητας και η ΓΗ της Πατρίδας θεμελιώνουν στέρεα το οικοδόμημα της Εθνικιστικής Λαϊκής Πολιτείας.

Μετά τον παγκόσμιο πόλεμο λοιπόν, η ίδρυση ενός Ψυχρού Μετώπου, η υλοποίηση ενός Ψυχρού Πολέμου, ήταν και η ασφαλέστερη μέθοδος, να συνεχιστεί το κυνήγι του Εθνικισμού.

Έτσι,

  • με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο οι δυτικοί
  • και με πρόσχημα την καπιταλιστική διαφθορά οι ανατολικοί,

συνέχισαν να λειτουργούν αυταρχικά, αντιδημοκρατικά και παραπλανητικά, βυθίζοντας τις χώρες τους σε ένα πολιτικό, κοινωνικό και τελικά ανθρωπιστικό αδιέξοδο.

Σημείο σύνδεσης των δυο καθεστώτων, το χρήμα. Υπηρέτες και οι δύο του διεθνούς σιωνιστικού κεφαλαίου, ο καθένας με τον τρόπο του. Είναι χαρακτηριστικό καυστικό και εύστοχο ένα λαϊκό ανέκδοτο, που κυκλοφορούσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, μετά την ένωση της, με την Δυτική Γερμανία:

Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, καταλάβαμε, ότι όλα αυτά που μας έλεγαν οι κομισάριοι για το σοσιαλισμό ήταν ψέματα αλλά και όλα εκείνα που μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια…

Είναι πλέον κοινός τόπος,

  • ότι οι κομμουνιστικές κοινωνίες δημιούργησαν σκλαβωμένους ανθρώπους,
  • οι καπιταλιστικές κοινωνίες δημιούργησαν καταπιεσμένους και δέσμιους ανθρώπους
  • και κάθε ενδιάμεση κατάσταση δημιούργησε κοινωνικά αδιέξοδα που οδηγούσαν σχεδόν μαζικά τους ανθρώπους στην κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες.

Άρα λοιπόν που βρισκόμαστε; Δεν υπάρχει λύση; Ο πολιτισμός άγγιξε τα όριά του; Μετά από χιλιάδες χρόνια καλλιέργειας ο άνθρωπος χτύπησε με δύναμη πάνω σε ένα τοίχο; Η περιπέτεια του ανθρώπου μέσα από την ιστορία φτάνει σε ένα αδιέξοδο;

Θα ζούμε πλέον για να καταναλώνουμε και τελικά θα πεθαίνουμε; Θα οριοθετείται η ύπαρξή μας από το διαθέσιμο εισόδημά μας και την αγοραστική μας δύναμη;

Βεβαίως, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Είναι όλα μια παραίσθηση, δημιουργημένη από το Μεγάλο Παράσιτο της Ανθρωπότητας. Την Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη των Διεθνών Επικυριάρχων. Χτισμένη με ευφυΐα και μαεστρία, είναι αλήθεια, αλλά παραίσθηση.

Αυτή η παραίσθηση θέλει να κρύψει από τον κόσμο ότι και οι δύο ή τρεις πολιτικές λύσεις που προτείνονται από το σύστημα είναι μόνο σε ωφέλεια του Σιωνισμού. Δεν τους νοιάζει ποια θα επιλεχθεί, αρκεί να είναι μία από αυτές.

Είναι μια κλασική τεχνική των πωλήσεων, αυτή. Να προσφέρεις τρεις επιλογές στον πελάτη, τέτοιες όμως που όποια και να διαλέξει εσύ να κερδίζεις. Δημιουργείς έτσι την ψευδαίσθηση της επιλογής ενώ κατευθύνεις τον πελάτη προς δικό σου κέρδος.

Έτσι και εδώ. «Δημοκρατία» θα αγοράσετε. Είτε Λαϊκή (κομμουνιστική) είτε Δυτική (πλουτοκρατική – καπιταλιστική) είτε του τρίτου δρόμου (σοσιαλιστική). Σε κάθε περίπτωση παραμένετε μέσα στο μαντρί του Σιωνισμού.

Αυτό είναι το πλαίσιο, μέσα στο οποίο υπάρχει ο πολιτικός πολιτισμός του 20ου και 21ου αιώνα. Ναι, με κάποιες επιπλέον λεπτομέρειες αλλά αυτό είναι το βασικό πλαίσιο. Πάνω σε αυτή την πολιτική σκακιέρα, πρέπει να τοποθετήσουμε και τον Εθνικισμό. Που λοιπόν τοποθετείται στην σκακιέρα το πιόνι του Εθνικισμού;

Πουθενά! Ο Εθνικισμός δεν είναι μια εναλλακτική πρόταση.

Ο Εθνικισμός δεν είναι ίσης δυναμικής, δεν έχει ίδιους στόχους, δεν έχει φυσικά ίδιες ρίζες με τα υπόλοιπα. Ο Εθνικισμός ρίχνει μια δυνατή γροθιά στο τραπέζι και ανατρέπει όλη την σκακιέρα. Έχει μήπως, καμία σημασία αν χτυπά με την αριστερή ή την δεξιά γροθιά; Καμία, γιατί ο Εθνικισμός δεν μπορεί να περιορίσει την ιδεολογική του ευρύτητα με όρους αστικής ή μικροαστικής ή μπολσεβίκικης πρακτικής.

Ο Εθνικισμός είναι υπεράνω όλων αυτών των πολιτικών συστημάτων, απεχθάνεται την κομματικοποίηση της ζωής και ενεργεί μόνο κι αποκλειστικά προς όφελος του Έθνους.

Τιμά και σέβεται την παράδοση, γιατί είναι το σύνολο των πτυχών του ωραίου και του αγαθού που παρουσιάστηκαν κι αποκαλύφθηκαν στην ιστορική διαδρομή. Διαφυλάττει τις παραδόσεις και επειδή είναι εμπειριοκράτης. Εξετάζει αναλύει τις εμπειρίες και δεν εθελοτυφλεί, αλλά αποδέχεται ότι λειτουργεί και απορρίπτει ότι αποτυγχάνει. Παράλληλα στηριγμένος στην παράδοση αναζητά  την νέα δημιουργία, την συνέχεια, την αδιάκοπη εξέλιξη. Γι’ αυτό ο Εθνικισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι ριζοσπαστικός.

Δεν μπορεί ποτέ να είναι ριζοσπαστικός επειδή είναι ξεκάθαρα επαναστατικός. Καθότι «επανάσταση» σημαίνει ξαναστήνω κάτι στα πόδια του. Προφανώς αυτό το κάτι που γκρέμισαν οι φαύλοι και οι ανίκανοι.

Ο Εθνικισμός είναι λοιπόν η μόνη απόλυτη και πραγματική επανάσταση. Οι δεξιές και αριστερές λύσεις που δήθεν πολεμούν η μια την άλλη, είναι απλά θέατρο δύο συνεταίρων που διαιωνίζουν την κυριαρχία των διεθνιστικών και κοσμοπολίτικων αντεθνικών και αντιλαϊκών δυνάμεων.

Και όπως είπαμε, ο Εθνικισμός είναι υπεράνω αυτών πολιτικών συστημάτων. Και όχι μόνο είναι υπεράνω, αλλά σε κάθε έκφανσή του, σε κάθε ανάσα του, τους ξεσκεπάζει. Αποδεικνύει έμπρακτα, ότι όλα αυτές οι πολιτικές, αδιαφορούν για την ευημερία του ανθρώπου, ή μάλλον όχι, δεν αδιαφορούν.

Λειτουργούν επίτηδες αντίθετα προς την ευημερία των λαών. Χρησιμοποιούν τον άνθρωπο ως καύσιμο για τον πλουτισμό

  • των ολιγαρχιών του διεθνούς κεφαλαίου,
  • των κομματικών στελεχών
  • και για την παραμονή στην εξουσία με κάθε κόστος.

Στοχεύουν σε αμόρφωτους, δυστυχείς, διεφθαρμένους μαζανθρώπους, των οποίων η αμάθεια και τα πάθη τους καθιστούν ευκολοδιαχείριστους και των οποίων χειραγωγούν την ελπίδα για καλύτερη ζωή και απομυζούν την δημιουργική ικμάδα, μέχρι θανάτου.

Για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους ο Εθνικισμός είναι εχθρός του Συστήματος. Ο μόνος εχθρός. Γι αυτό και δαιμονοποιείται, γι αυτό και διώκεται, γι αυτό και τυλίγεται με ψέματα και ανακρίβειες.

Ως Εθνικιστές Επαναστάτες, είμαστε αμείλικτοι πολέμιοι κάθε αστικής ερμηνείας του πατριωτισμού και οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε σθεναρά στην όποια διαστρεβλωμένη οπτική του. Ο δικός μας Πατριωτισμός είναι πάνω απ’ όλα Στάση Ζωής και Αίσθημα Ευθύνης, είναι Μαχητικός και Αντικαθεστωτικός.

Είναι εθνοφυλετικά συνειδητοποιημένος Πατριωτισμός, δηλαδή είναι αναπόσπαστα δεμένος με την φυλετική αντίληψη της ανθρωπότητας, είναι δηλαδή, Εθνικισμός.

Βλέπετε, στο κέντρο του πυρήνα της κοσμοθεωρίας μας, είναι η προστασία της Φυλής (Αίμα) και η προσωπική προσφορά και φροντίδα, στην κοινότητα και στις Ιδέες (Τιμή).

Για αυτό λοιπόν και: Αίμα – Τιμή – Χρυσή Αυγή

Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα, πρέπει να δούμε και τι διδάσκει για τον Εθνικισμό το καθεστώς. Προσπαθώντας να επιβάλλει την δική του αλήθεια, καθοδηγεί την πληροφορία και διαχύει το προπαγανδιστικό του δηλητήριο, προσπαθώντας να αποκολλήσει τις έννοιες Πατριωτισμού και Εθνικισμού, κρατώντας μόνο τον αστικό πατριωτισμό.

Έτσι, διαβάζουμε στο λεξικό του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης:

• πατριώτης: αυτός που έχει κοινό τόπο καταγωγής (χώρα, περιοχή, πόλη, χωριό) με κπ.• συμπατριώτης, συμπολίτης, συγχωριανός.

• εθνικιστής: αυτός που είναι τόσο απόλυτα αφοσιωμένος στα δικά του εθνικά ιδεώδη και αγωνίζεται με τόσο πάθος και φανατισμό για την επικράτησή τους, ώστε να εκδηλώνει μια συμπεριφορά περιφρόνησης και εχθρότητας προς άλλα έθνη• (πρβ. σοβινιστής, υπερπατριώτης, βίαιες εκδηλώσεις φανατικών εθνικιστών σε βάρος της μειονότητας).

Είναι όμως ψέμα ότι ο Εθνικισμός είναι εχθρός της δημοκρατίας. Απλά είναι παραπλανητική η λέξη δημοκρατία. Τι είναι στην αλήθεια και τι είναι για εκείνους. Για εμάς αντί για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, αξία έχει η κοινωνική αξιοκρατία.

Αναρωτιόμαστε ποια είναι η θέση, η ταυτότητα του Εθνικιστή στο θέμα; Διαβάζω λοιπόν από την Διακήρυξη των θέσεων του Κινήματός μας όπως είναι σε αυτήν την κεντρική ιστοσελίδα:

«Τα ψευδεπίγραφα των δεξιών και αριστερών πολιτικών αποτελούν κατευθυνόμενη πλάνη, γιατί δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου δηλαδή του Λαού που αποτελείται από ανθρώπους κοινής καταγωγής (ορισμός του Πολίτη στην Κλασσική Αθήνα).

Και το Λαϊκό κράτος του Εθνικισμού είναι η μόνη άμεση δημοκρατία. Η Πολιτεία όπου ο Λαός είναι η μόνη πραγματικότητα που δεν χρειάζεται εξουσία αλλά ηγεσία. Ο Λαός είναι ο πραγματικός άρχοντας, ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα απ’ τον Ηγέτη του.

Γι’ αυτό το Λαϊκό κράτος μπορεί να πραγματώνει την μοναδική δυνατή ισότητα, (που απορρέει από την Σκέψη και δεν είναι Φυσική), την ισότητα ευκαιριών».

Επίσης, είναι ψέμα ότι ο Εθνικισμός μισεί τα άλλα Έθνη και είναι εχθρός της Ειρήνης. Κάτι τέτοιο αποδίδεται στον Εθνικισμό αλλά δεν είναι οι Εθνικιστές αλλά οι δημοκράτες, είναι η «απόλυτη δημοκρατία» των ημερών μας, οι Η.Π.Α που στα 237 χρόνια κρατικής τους ύπαρξης βρίσκονται ασταμάτητα σε πόλεμο, έχοντας κάνει περισσότερους από 180 πολέμους και υποδαυλίσει περισσότερους από 250.

ΠΗΓΗ

Βιβλιοπαρουσίαση του νέου έργου για τον Μέγιστο των Ελλήνων, τον Μακεδόνα βασιλέα Μέγα Αλέξανδρο

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Παρουσία πάμπολλων Συναγωνιστών και φίλων της Χρυσής Αυγής πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα η παρουσίαση του νέου συλλογικού έργου των εκδόσεων «Τρίμορφος» «Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδών, συνιστώσες και στιγμές του Μέγιστου Έλληνος», με την υποστήριξη της εθνικής εφημερίδας «Εμπρός» και την επιμέλεια του «Ανεξάρτητου Ιδρύματος Γεωπολιτικών και Ιστορικών Σπουδών» (ΑΙΓΙΣ).


a1
Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Συναγωνιστής Χριστόδουλος Φιλιππίδης. Οι λοιποί συντελεστές του νέου αυτού βιβλίου, ο επιμελητής της εκδόσεως Θωμάς Κοσμάς, και οι συν-συγγραφείς, Συναγωνιστές της Τ.Ο. Νοτίων Προαστίων του Λαϊκού Συνδέσμου, Ιωάννης Μεγάλης, Δημήτρης Τζεμπετζής, Στέλλα Κοτζαμπάση, Κωνσταντίνος Παπαχρήστου, Χαρίλαος Μέξας, Μιχάλης Καρακώστας και η Διευθύντρια της Εφημερίδος «ΕΜΠΡΟΣ» Ειρήνη Δημοπούλου, κατά τις μεστές και πυκνές ομιλίες τους αναφέρθηκαν στην προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις νικηφόρες μάχες που έδωσε και παράλληλα συνέδεσαν την μεγάλη εθνική παρακαταθήκη που άφησε στον Ελληνισμό με την τωρινή κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.
biblioparousiash-megas_alexandros_(3)

Μετά την καταληκτική – επιμυθιακή, ενθουσιώδη και γλαφυρή παρουσίαση της Συναγωνίστριας Δημοπούλου εκλήθη και ανέβηκε τελευταίος στο βήμα, καταχειροκροτούμενος ο Γενικός Γραμματέας του «Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή», ο οποίος επαίνεσε την συγγραφική προσπάθεια των Συναγωνιστών, ενώ αναφέρθηκε με χαρακτηριστικά παραδείγματα στην αδιαμφισβήτητη Ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς και στον απολύτως ελληνικό χαρακτήρα της μεγαλειώδους εκστρατείας του στην Ασία.

biblioparousiash-megas_alexandros_(7)

Ο Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος σημείωσε πως παρά τον εκχυλίζοντα ξενοκίνητο και προδοτικό εθνομηδενισμό των καιρών, υπάρχουν ακόμη συνεχιστές του Ελληνικού Αγώνα του Μεγάλου Στρατηλάτη όπως ο πρόσφατα πεσών στο καθήκον «Υπέρ Πατρίδος», Αθάνατος Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος και πλήθος άλλων Ηρώων που δεν έδωσαν το αίμα τους για κάποια ανύπαρκτη “ελληνοτουρκική φιλία”, αλλά γιά την προστασία και την μεγαλοσύνη του Ελληνισμού. Στην συνέχεια ο Γενικός Γραμματέας κατήγγειλε την υποκριτική – «ψευδοπατριωτική» συμπόνοια των πολιτικάντηδων, ενώ στηλίτευσε και τον ευτελισμό του Υπ. «Εθνικής» Αμύνης Πάνου Καμμένου, που ανεκοίνωσε τον θάνατο του Ήρωα μέσω twitter!
Επεσήμανε πως και τα «Σκόπια» είναι μια σκλαβωμένη Ελληνική Πατρίδα με εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στο εσωτερικό του κρατιδίου και κατήγγειλε την πολιτική του αχαρακτήριστου ΥΠΕΞ Κοτζιά, η οποία προωθεί την ύπουλη προδοσία της Μακεδονίας μας. Σε σχέση με τις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή τόνισε πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι ούτε με τις ΗΠΑ ούτε με τη Ρωσία, είναι με την Ελλάδα!

Σχετικά με την νεοφιλελεύθερη ΝΔ επισήμανε πως σέρνεται πίσω από τους κομμουνιστές και ακόμη μία πρόσφατη απόδειξη ήταν η απίστευτη δήλωση του Κ. Μπακογιάννη για τον συνεργάτη του Βελουχιώτη “Καπετάν Ερμή”, μετέπειτα μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ ! Υπενθύμισε ακόμη πως ο ψευτοεθνάρχης Καραμανλής, για τον οποίον η Ελληνική Μεγαλόνησος Κύπρος βρισκόταν «μακριά», ήταν αυτός που νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Μόνη εθνική αντιπολίτευση είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία βεβαίως δεν έχει κανέναν σεβασμό στους αγώνες της αριστεράς για τον διαμελισμό και τον αφελληνισμό της Πατρίδας μας!
Ο Γενικός Γραμματέας έκλεισε τον ενθουσιώδη λόγο του με μια μεταφορική αποστροφή : «Η Χρυσή Αυγή είναι το απροσκύνητο κλεφτόπουλο της σύγχρονης εποχής που δεν παύει να αντιστέκεται σους τυράννους και όταν έρθει η ώρα να γιγαντωθεί, οι εχθροί της Ελλάδας θα φύγουν τρέχοντας!»

πηγή

«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»!

 

 

Τὸ μάρμαρο μένει βουβό… καὶ θὲ νὰ μείνει ἀκόμα,

Ποιὸς ξέρει ὡς πότ᾿ ἀμίλητο τὸ νεκρικό σου στόμα…

Κοιμᾶται κι ὀνειρεύεται καὶ τότε θὰ ξυπνήσῃ,

Ὅταν στὰ δάση, στὰ βουνά, στὰ πέλαγα, βροντήσῃ

Τὸ φοβερό μας κήρυγμα… «Χτυπᾶτε, πολεμάρχοι!

Μὴ λησμονεῖτε τὸ σχοινί, παιδιά, τοῦ Πατριάρχη»!

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

 

Τι κι αν το Κράτος το τάχα «ελληνικό» αγκομαχεί κι απεγνωσμένα αγωνίζεται επί δεκαετίες να επιβάλλει στο Λαό μας την ψευδαίσθηση της ελληνοτουρκικής φιλίας φτάνοντας μέχρι του αισχρού σημείου να παραχαράσσει ή και να αποκρύπτει την ιστορική αλήθεια; Ο ίδιος ο Τούρκος, αυτόν που ο μάρτυς των φρικιαστικών του εγκλημάτων Αμερικανός διπλωμάτης Τζωρτζ Χόρτον χαρακτήρισε «μάστιγα της Ασίας», έρχεται να γκρεμίσει με πάταγο το οικοδόμημα μιας απατηλής συμφιλίωσης το οποίο αναβλύζει από παντού αίμα ελληνικό.

Στην πραγματικότητα, ο Ελληνικός Λαός θα πρέπει να ευγνωμονεί τον Ερντογάν. Και θα πρέπει να τον ευγνωμονεί διότι η παρουσία του αποφέρει στο Έθνος μας μια προειδοποίηση και μιαν αποκάλυψη.

Η προειδοποίηση έχει να κάνει με τον προαιώνιο εχθρό του Ελληνισμού: ο Τούρκος φίλος δεν πιάνεται. Όταν νιώσει δυνατός, μα κυρίως όταν αισθανθεί πως ο Έλληνας είναι αδύναμος, θα εκδηλώσει τα ασιατικά του ένστικτα, εκείνα τα οποία τον διέκριναν από τα βάθη της Ιστορίας απ’ όπου κι αν πέρασε.

Η αποκάλυψη αφορά την εθνική αναξιοπρέπεια του εν Ελλάδι πολιτικού συστήματος, το οποίο από το 1974 και μέχρι σήμερα επιχειρεί να αποκρύψει τον ραγιαδισμό του μέσα από ουτοπικές ανοησίες και παραμύθια «συναδέλφωσης των λαών».

Ο Ερντογάν συνεπώς, αποτελεί την ζωντανή απόδειξη πως για τον Λαό μας πιο επικίνδυνη και από τον Τούρκο ακόμη είναι η εθνική απειλή της κάστας των πολιτικάντηδων της μεταπολίτευσης που οδηγεί αργά και βασανιστικά τον Ελληνισμό στον θάνατο.

Κι άξαφνα το Έθνος ξύπνησε από τον λήθαργο στον οποίο το πολιτικό σύστημα τον είχε επί σειρά δεκαετιών καταδικάσει: δύο Έλληνες στρατιωτικοί όμηροι στα χέρια των Τούρκων, δυο στρατιωτικοί της «ισχυρής Ελλάδος που είναι μέλος της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ», όπως αρέσκονται να υποστηρίζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων οι εγχώριοι πολιτικάντηδες της σαπίλας και της υποταγής. Με στόμφο μάλιστα ο κωμικός υπουργός Αμύνης δήλωσε πως θα ενημερώσει τους «συμμάχους» για την τουρκική ιταμή πρόκληση, μετακυλίοντας στους ξένους το δικό του καθήκον ως Έλληνα πρωτίστως και ως αρμόδιου υπουργού δευτερευόντως. Η απόκριση των συμμάχων υπήρξε αναμενόμενη: «βρείτε τα μεταξύ σας».

Ο υπουργός και η κυβέρνηση των αθλίων πάγωσαν, όχι όμως επειδή βρέθηκαν μπροστά στην απροθυμία των ξένων να ανταποκριθούν στις «συμμαχικές» τους υποχρεώσεις. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει και δίχως αμφιβολία δεν είναι ούτε η τελευταία. Πάγωσαν διότι γκρεμίζεται συθέμελα το οικοδόμημα του ψεύδους επάνω εις το οποίο στηρίζεται η Τυραννία τους επί του Ελληνικού Λαού. Ο τελευταίος δε, συνειδητοποιεί πως τελικά οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής έχουν δίκιο: μόνον οι Έλληνες μπορούν να σώσουν την Ελλάδα!

Το εγχώριο πολιτικό σύστημα, κυβέρνηση και λοιπές «δημοκρατικές» δυνάμεις και από κοντά τα διαπλεκόμενα τσιριγωτάκια τους στα μέσα ενημέρωσης, κοιμήθηκαν στον 21ο αιώνα και ξύπνησαν στις αρχές του 19ου: ως άλλος Αλή Πασάς ο φίλος τους Ερντογάν, εκείνο τον οποίο υποδέχτηκαν με τιμές Σουλτάνου προ μηνών στην Ελλάδα, βαστά ομήρους δυο Έλληνες και οι εν Αθήναις υποτελείς του προσκυνούν αναμένοντας στωικά ένα δείγμα της καλής του θέλησης για να τον υμνήσουν ξανά. Αυτό είναι το ψευτορωμέικο, αυτή και η συναδέλφωση την οποία μας επέβαλαν!

Τα λόγια του πρώτου Κυβερνήτη του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους Ιωάννη Καποδίστρια προς τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, πρέπει να χαραχτούν στο μυαλό και στην καρδιά κάθε Έλληνα πατριώτη:

«Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»!

Περιφρονήστε εκείνους που νιώθουν περισσότερο «Ευρωπαίοι» και λιγότερο Έλληνες. Περιφρονήστε εκείνους που εθελούσια βυθίστηκαν στην πλάνη της ελληνοτουρκικής συναδέλφωσης λογαριάζοντας τους Τούρκους ως αδέρφια τους. Περισσότερο απ’ όλους όμως, περιφρονήστε τους φιλήκοους των ξένων, διότι αυτοί είναι που δένουν χειροπόδαρα τον Λαό μας οδηγώντας τον στην υποταγή και στον επακόλουθο αφανισμό!

Ευάγγελος Καρακώστας

(πηγή)

Iωάννης Συκουτρής: Η ηρωική αντίληψις της ζωής

WALTER-CRANE-FREEDOM

Εδώ ακριβώς κείται η τραγικότης του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, τού οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα·μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν – και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ’ εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του. Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ’ αυτόν τον τρόπον χρησιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί.

Κατ’ αυτόν τον τρόπον ζη ταυτοχρόνως ο ηρωικός άνθρωπος τον μεγαλύτερόν του πόνον και την μεγαλυτέραν του ελπίδα. Ζη την συντριβήν και τον πόνον του, αλλά ζη μαζί και την ηθικήν αναγκαιότητα του πόνου και του χαμού του. Κάτι περισ­σότερον: Ερωτεύεται την συντριβήν του, την χαίρετ’ εκ των προτέρων, αντλεί την ιλαρωτέραν του ακριβώς παρηγορίαν από την συντριβήν του.

Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθε­λουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ’ άστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλ­λά θα το κάνη όχι από πνεύμ’ αλτρουισμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ’ είναι προνόμιον των εκλεκτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται υπέρ των άλλων, υπό των άλλων – το πολυτιμότερον προνόμιον!

Αλλ’ ο ηρωικός άνθρωπος δεν δείχνεται εις την συντριβήν του μόνον, ή και εις την ετοιμότητα έστω προς συντριβήν. Ειδεμή, η ηρωική αντίληψις θα ήτο ιδεώδες θανάτου μόνον, όχι μορφή ζωής – και τι ζωής! Ο ηρωικός άνθρωπος, και μόνος αυ­τός, ζη έντονα και πλούσια ολόκληρον την ζωήν. Αλλά το να ζήση έντονα δεν σημαίνει δι’ αυτόν ό,τι συνήθως νοούμεν με την έκφρασιν αυτήν: να δοκιμάζη άφθονα και δυνατά τας απολαύσεις και τας ηδονάς της Ζωής.

Δεν τας αγνοεί βέβαια τας απολαύσεις της Ζωής ο ηρωικός άνθρωπος αλλά τας δοκιμάζει τόσον, όσον χρειάζεται να τας ξεπεράση, τας γνωρίζει τόσον, ώστε να εννοή, ότι κατά βάθος παραλύουν μάλλον την δύναμιν του ανθρώπου, και ας τού χαρίζουν την ψευδαισθησίαν της εντατικότητος και της πλησμο­νής. Έπειτα, τας απολαύσεις αναζητεί εκείνος που ζητεί να πάρη από την Ζωήν, όχι εκείνος που έχει να της δώση – και σε πλουτίζει όχι το να παίρνης αλλά το να δίδης.

Η έντονος αυτή ζωή είναι κατ’ ανάγκην πολυμερής, τόσον πολυμερής, ώστε να την ευρίσκουν πολυπράγμονα όσοι μετρούν τον πλούτον των εκλεκτών φύσεων με την πενίαν της ιδικής των, όσους δεν αφήνει ο φθόνος ν’ αναγνωρίσουν εις ένα σύγχρονόν των τον όλβον των αγαθών, που δεν έχουν εκείνοι. Ο ηρωικός άνθρωπος χαίρεται πολλάς μορφάς ζωής συγ­χρόνως, και τας χαίρεται όχι εξωτερικώς, σαν αισθητικόν θέαμα ή διά να ικανοποιήση την περιέργειάν του. Μέσα του ζη όλας αυτάς τας μορφάς της Ζωής, τας αφομοιώνει μέσα του, και τας αποδίδει με τον προσωπικον του τρόπον. Η ψυχή του ομοιάζει μ’ ένα έδαφος λιπαρόν και βαθύ, εις το οποίον κάθε σπόρος άνετα θ’ ανθοβολήση και θα καρπίση. Έτσι μεταμορφώνεται, χωρίς να χάνη τον εαυτόν του. Ζη ταυτοχρόνως με πολλούς, όπως ο τραγικός ποιητής ο μεγαλοφυής, που ζη μέσ’ απ’ όλα του τα πρόσωπα, και όμως παραμένει ο ίδιος και ως ύπαρξις και ως διάνοια. Και δεν ζη μόνον πολλάς μορφάς Ζωής· συγκλονισμούς συγκλονίζεται πολλούς, συντριμμούς συντρίβε­ται πολλούς, μυρίους θανάτους αποθνήσκει.

Αλλ’ ο ηρωικός άνθρωπος δεν ομοιάζει με τους καλούς και φρονίμους αμαξάδες, οι οποίοι οδηγούν το αμαξάκι των «βραδέως αλλ’ ασφαλώς» από τους δρόμους τους στρωτούς και τους ήσύχους προς το τέρμα, που άλλοι καθώρισαν. Με τον ηνίοχον ομοιάζει, που κυβερνά τέσσαρα, οκτώ ίσως θυμοειδή άλογα – και το καθένα των σπεύδει ασυγκράτητον προς αυτοβούλους κατευθύνσεις. Τα κυβερνά με δυνατό χέρι, χωρίς όμως και να εξουδετερώνη εκείνων την ορμητικότητα και την επαναστατι­κότητα. Ειδεμή, τι θέλγητρον θα είχε δι’ αυτόν η ηνιοχεία; Το «βραδέως αλλ’ ασφαλώς» δεν το ξέρει· λογαριάζει και τας πτώ­σεις, διότι μόνον όπου υπάρχουν πτώσεις δίδετ’ ευκαιρία και ανυψώσεων.

Πράγματι ο πόλεμος και ο κίνδυνος είναι το στοιχείον του, η απαραίτητος τροφή του. Ο πόλεμος λέγω και η νίκη, όχ’ η επιτυχία. Η επιτυχία δεν είναι πάντοτε νίκη· είναι νίκη εξωτερική, εξωτερικός πλουτισμός εις επιτεύγματα και κέρδη – να σαν τα ρεκόρ συγχρόνου αθλητού, που μετρούνται με δευτερόλεπτα και υφεκατοστόμετρα. Αλλ’ ο ηρωικός ζητεί την νίκην εκείνου που χαίρεται το ότι επολέμησε, το ότι εκινδύνευσε, το ότι αντέστη την νίκην ως ευκαιρίαν μόνον να ζήση έντόνους και αγωνιώδεις στιγμάς. Και παρομοία νίκη συνυπάρχει κάλλιστα με την αποτυχίαν εις τους αντικειμενικούς σκοπούς, καθώς η αποτυχία των 300 εις τας Θερμοπύλας…

Αν επίστευεν ολι­γώτερον εις της Μοίρας την σοφίαν, θα ήτον άπαισιόδοξος. Αλλ’ επιτυχία σημαίνει πραγματοποίησις σκοπού, που ευρίσκετ’ έξω μας, και εκείνος έχει μέσα του τον σκοπόν και το νόημα της υπάρξεώς του. Απέναντι αυτού τίποτε δεν μετρεί, ούτ’ ή ζωή του ούτ’ η ευτυχία του. Και τι μεγαλύτερον θα ημπορούσεν η επιτυχία να τού προσφέρη;

. Έχει την αφροσύνην του παιδιού, που στερείται την πολυύμνητον αυτήν πείραν της πραγματικότητας, η οποία είναι κατά βάθος όκνος και ολιγοπιστία. Ενώ το παιδί είναι παιδί, ακριβώς διότι πιστεύει, διότ’ ημπορεί ακόμη να πιστεύη, ανεπιφύλακτα. Ο ηρωικός άνθρωπος είν’ ο αιωνίως νέος – τι να την κάνη την φρόνησιν; Είναι διά τους πεζούς και τους νοικοκυραίους, που βαδίζουν ήσυ­χα και ομαλά τον δρόμον της ζωής των. Εκείνος όμως δεν βαδίζει· χορεύει.

Οι πολλοί καμαρώνουν δι’ όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι’ όσους υπεβλήθησαν·περιγράφουν τας έπιτυχίας, που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται διά την εξυπνάδα των. Αλλά διά τον ηρωικόν άνθρωπον, το εί­δαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες· ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν’ αδικηθής παρά ν’ αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.

Άλλωστε προς τι να εξαπατήση; Εξαπατούν οι ετεροκεν­τρικοί, αυτοί που ασχολούνται διαρκώς με τούς άλλους, διά να τούς αντιγράφουν ή να τούς φθονούν ή και τα δύο μαζί. Ο ηρωικός όμως άποτελεϊ ο ίδιος κέντρον του εαυτού του, ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τούς άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μο­ναξιάς του. Δι’ αυτό δεν καταδέχεται να φθονή, μήτε να παρα­βγαίνη με τούς άλλους· δεν χρειάζεται να βεβαιώνη εις τον εαυτόν του μ’ αυτό το μέσον, με την εξωτερικήν αναγνώρισίν του δηλαδή, την υπεροχήν του.

Έτσι, και όταν υπερασπίζη τας απόψεις του, δεν το κάνει διά να τας επιβάλη· αλλά διά να μείνη οποίος είναι. Και ακρι­βώς το να είναι οποίος είναι, αποτελεί εις τα μάτια των άλλων πολλάκις, αυτό και μόνον, πολεμικήν. Η ύπαρξίς του και μόνη εξεγείρει το μίσος· αρκεί να περιγράφη απλώς πώς είναι, και προκαλεί αντιπάθειαν· τόσον μεγάλον μέρος από το μέλλον αντιπροσωπεύει! Διότι το μέλλον είναι σκοτεινόν, και είν’ ολίγοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι, οι πολλοί το φοβούνται, και ο φόβος των παίρνει πολλάκις την μορφήν αντιπαθείας.

Και όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά· όπως το δέν­τρον που τινάζει τούς καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ’ ευρί­σκοντ’ αποκάτω είτε όχι αυτοί που θα τούς είναι χρήσιμοι. Έ­τσι και ο ηρωικός άνθρωπος: διδάσκει, παρασυρόμενος από την πίστιν του· ομιλεί περί αυτής, υποκύπτων εις την εσωτερικήν ορμήν ν’ ανακοινώση – όχι ν’ ανακοινώση· να τραγουδήση μάλλον, την χαράν του και τους θησαυρούς του – να φωνάξη την αγάπην του, και διαβεβαιώνει κάθε φοράν το αγαπημένον του πρόσωπον πόσον τ’ αγαπά, όχι διά να το πείση ούτε διότι φαν­τάζεται πως αμφιβάλλει, αλλά μόνον διότι ευχαριστείται ο ίδιος κάθε φοράν να τ’ ακούη. Έτσι και ο ηρωικός άνθρωπος: είτε προφορικώς αναπτύσσει προς ένα κοινόν, είτε γράφει, κατά βάθος είν’ ο ίδιος ακροατής και αναγνώστης του εαυτού του. Ομιλεί ενώπιον των άλλων, διά ν’ ακούση ο ίδιος την φωνήν του δυνατώτερα, διαυγέστερα, συνειδητότερα.

Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι’ αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι να δαπανά, ακριβέστε­ρον ακόμη: να δαπανάται. Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ’ αναπλη­ρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν· προς τι λοιπόν να την υπο­λογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός· ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά … Όσα και να σκορπήση, πάντοτ’ εκ του περισσεύματος θα είναι.

Εκ του περισσεύματος αντλεί και η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και την φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του και είναι τόσον πολλά τα πολύτιμ’ αυτά πετράδια, ώστε ο πτωχός και ο κακός υποπτεύουν πως θα πρέπει κίβδηλα να είναι· ειδεμή, θα τα εμοίραζεν έτσι, τόσον αμέριμνα, τόσον αλύπητα; Σκορπά του νου του τα γεννήματα, που είναι δι’ αυτόν βιώματα ψυχής, χωρίς να κατοχυρώνη συγγραφικώς την πατρότητά των, να έτσι σαν τον ήλιον που ακτινοβολεί παντού το φως του. Και ο ήλιος δεν έχει μετρητήν του φωτός· έχουν αι ηλεκτρικαί εταιρείαι μόνον.

Και είν’ η χαρά του να σκορπά: όλα τ’ αγαθά της γης τα εκτιμά όχι ως κτήματα, αλλ’ ως χρήματα (με την αρχαίαν σημασίαν της λέξεως εκ του χρώμαι), ως δαπανήματα δηλαδή. Ή μάλλον πιστεύει πως αγαθά δεν είναι· γίνονται αγαθά, αφ’ ης στιγμής και εφ’ όσον δαπανώνται.

Εις την εργασίαν καθυποβάλλεται με ανεπιφύλακτον προ­θυμίαν. Την δέχεται αυτονόητα και χαρωπά, αφού είναι κάτι βαρύ και δύσκολον, αφού ζωή σημαίνει δι’ αυτόν δράσις και κά­ματος. Εργάζεται από την επιθυμίαν να χρησιμοποιή τας δυνά­μεις του σώματος και της ψυχής εις έργα δύσκολα, εργάζετ’ αισθητικώς, καθώς ένας αθλητής.

Το ίδιον και εις την πνευματικήν του εργασίαν: Δεν μελετά διά να γράψη ένα βιβλίον – η σκέψις είναι δι’ αυτόν κάτι που το ζη, όχι κάτι που το γράφει – ή διά να επιτύχη εν αξίωμα. Μέσα του θέλει να πλουτίση, να πλουτίση ακόμη με την χαράν που δί­δει ένα δύσκολον ζήτημα. Προχείρως έτσι σκορπά ένα πλήθος προσωπικών στοχασμών (προσωπικών και όταν έχη απ’ άλλους λάβει την αφετηρίαν της σκέψεως), που ένας άλλος θα επροφύλασσε ζηλοτύπως. Μα ο ηρωικός άνθρωπος αγνοεί την ζηλοτυ­πίαν.

Βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν’ αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν υφίσταται τον θάνατον. Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τούς δίδει αυτή το νόημα· διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή.

Αν θέλης να γεννηθής και πότε θέλεις να γεννηθής, δεν εξαρτάτ’ από την συγκατάθεσίν σου·το να φύγης όμως από την Ζωήν και πότε να φύγης, αυτό αφήκεν ο Θεός εις την ιδικήν σου, την υπεύθυνον διαγνώμην. Και είναι βαρεία και δύσκολος αυτή η ευθύνη – διά τούτο και η ορμή προς αυτοσυντηρησίαν είναι τόσον ισχυρά.

Αλλ’ εκούσιος ή ακούσιος ο θάνατος του ήρωος, είναι πάντοτε μία έκρηξις ηφαιστείου. Να έτσι εξαφνικά σπα το δοχείον της ζωής του, συντρίβεται και συντρίβει όλα γύρω του, φλέγεται και φλέγει, φωτίζεται και φωτίζει – και τρομάζουν οι δειλοί και ταπεινοί και φθονεροί.

Τελετή Μνήμης Ίωνος Δραγούμη: Δευτέρα 31 Ιουλίου, 19:30 Βασ. Σοφίας 77Α – Στο Μνημείο του Ήρωα

Τελετή Μνήμης Ίωνος Δραγούμη: Δευτέρα 31 Ιουλίου, 19:30 Βασ. Σοφίας 77Α - Στο Μνημείο του Ήρωα

Την Δευτέρα 31 Ιουλίου η Επιτροπή Εθνικής Μνήμης θα τιμήσει τον Εθνομάρτυρα Ίωνα Δραγούμη με μία λιτή τελετή Μνήμης μπροστά στο Μνημείο του επί της Λεωφόρου Βασ. Σοφίας 77Α.

Ο Ίων Δραγούμης είναι ο πνευματικός πατέρας του σύγχρονου Ελληνικού Εθνικισμού, ένας μαχητής της πένας και του ξίφους που αφιέρωσε όλη του την ζωή στην Αιώνια Ελλάδα.

ΤΕΛΕΤΗ ΜΝΗΜΗΣ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ
Δευτέρα 31 Ιουλίου – 19:30
Βασ. Σοφίας 77Α – Στο Μνημείο του Ήρωα

ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ

Επιτροπή Εθνικής Μνήμης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/teleth-mnhmhs-iwnos-dragoumh-deutera-31-iouliou-1930-bas.-sofias-77a-sto-mn#ixzz4nuqVFPy4

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ – ERNST JUNGER

ddfb9b15e570a6169be22cf2dc69112e_m

“o άνθρωπος καθορίζει την θέση του σε αυτό τον χρόνο εκτιμώντας, και όχι μετρώντας. Ο άνθρωπος νιώθει αν είναι νέος ή γηραιός, αν ανήκει στο μέλλον ή στο παρελθόν, αν ανθίζει, αν είναι στην ακμή ή την παρακμή του. Ο άνθρωπος ή ζει τις παλιές καλές εποχές ή ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον: Το δικό του παρόν δεν του φαίνεται ιδιαίτερα σημαντικό. Ειδάλλως ο άνθρωπος φέρει εντός του τον χρόνο και ορίζει το ρολόι στο χωριό και την πόλη σύμφωνα με αυτό. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ημερολόγιο των εορτών και πρέπει να υποκριθούμε με ένα μορφασμό ικανοποίησης στο πρόσωπο μας, ερχόμενη στην εορτή κάποιου άλλου. Ο άνθρωπος ζει στην παράδοση, και προσέχει τις ημερομηνίες κάποιου άλλου στον βαθμό εκείνο που αυτές συμπίπτουν με τις δικές του.
Ως εκ τούτου πρέπει να πάρουμε μια ενεργή στάση όσον αφορά τον χρόνο μας και να τον γεμίσουμε ζωή. Ας δούμε νόημα σε αυτήν, το δικό μας νόημα, ας νιώσουμε τις κόκκινες κλωστές του αίματος μας μέσω του οποίου δενόμαστε στον χρόνο μας! Ας κατανοήσουμε με υπερηφάνεια τον μεγάλο κοσμικό χρόνο του πεπρωμένου, που είναι κοινό σε εμάς και τους πατεράδες μας. Αλλά ως γενιά να αποδεσμευτούμε κιόλας από αυτούς. Ο χρόνος που σπαταλάμε στην μάχη, απαιτεί από εμάς να ευχόμαστε διαφορετικά, ακόμα και αν στοχεύουμε στην ίδια κατεύθυνση. Ας αποδεσμευτούμε από τους αντιδραστικούς και τους ρομαντικούς, τους ουτοπιστές και τους αναμορφωτές αυτού του κόσμου, μιας και δεν ζουν στην εποχή μας. Το να δρα και να εύχεται κανείς, αυτό που είναι αναγκαίο – αυτό που επιβάλλει η μοίρα – , είναι κάτι που μπορεί να κάνει κανείς στον δικό μας καιρό. Ας φανεί δύσκολο, απεχθές και νοσηρό, αλλά εμείς λέμε ΝΑΙ σε αυτό, όπως και ο αγρότης λέει ΝΑΙ στο οργωμένο του χωράφι. Που αλλού μπορούμε να είμαστε παρ’ εκτός στον δικό μας χρόνο ; Κάθε επιχείρημα εναντίον του καιρού που ζει κάποιος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η παραδοχή κάποιου για την έμφυτη αδυναμία του. Οπότε ας κάνουμε σίγουρο πως οι οι δικοί μας καιροί και όχι άλλοι, θα πραγματωθούν”.

Από εδώ

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη-Καταιγίδα και Ορμή – Ρομαντισμός

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#15]

 

 

Όπως φανερώνεται και στον τίτλο, η φύση στην πιο σκοτεινή και έντονή της μορφή αποτυπώνεται στον ρομαντισμό, ο οποίος και αποτελεί κίνημα το οποίο σε όλες τις μορφές της τέχνης έδωσε πνοή στον Εθνικισμό.

Στην ζωγραφική, τα ερεβώδη τοπία του Φρίντριχ, οι σκοτεινοί πίνακες του Γκόγια και τα γεμάτα ένταση έργα του Ντελακρουά, όλα αυτά αποτελούν δείγματα ρομαντισμού. Στην λογοτεχνία ο ρομαντισμός είναι εμφανής στις αέρινες μορφές του του Γερμανού Σίλερ και τα συναισθηματικά ποιήματα του Άγγλου Κητς, ενώ στην μουσική χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του ρομαντισμού είναι ο Μπετόβεν και ο Βάγκνερ.

Τα βασικά στοιχεία του ρομαντισμού, της φαουστικής ψυχής κατά τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, είναι η κυριαρχία της φύσης και των έντονων φυσικών φαινομένων, ο υπέρμετρος συναισθηματισμός, η αγάπη για το σκοτεινό και το μοιραίο, η επιστροφή στις ρίζες και στις παραδόσεις, η εμμονή στις αντιθέσεις , το φως και το σκοτάδι, στοιχεία που όλα οδήγησαν στην εκδήλωση του Εθνικισμού, ως ένα κίνημα καθαρά ρομαντικό. Η αγάπη για το Έθνος, η περηφάνεια, η ανάγκη για υπέρβαση του εαυτού, όλα αυτά είναι στοιχεία ρομαντικά.

Αλλά όπως είναι εμφανές, η τέχνη είναι αρχικώς και πρωτίστως εμφανής στον τρόπο ζωής, στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Ρομαντικός λοιπόν είναι ο άνθρωπος που αισθάνεται συνεχώς ορμή και  καταιγίδα, που υπερβαίνει τα όρια του και γίνεται έρμαιο των ορμών και των συναισθημάτων του, που δίνει ακόμα και την ζωή του για το Έθνος, την τιμή, την περηφάνεια του και την γυναίκα που αγαπά.

πηγή

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Συντηρητισμού εγκώμιον

vittoria-alata-11-665x443
Τα φτερά της Νίκης/Αφροδίτης, Brescia

Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Τα αρχαία ελληνικά έμαθα να τα εκτιμώ στη διάρκεια των σπουδών μου στο Παρίσι. Στον πρώτο κύκλο είχα γραφτεί στο τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας, κοινώς σύγχρονης, παρ’ όλ’ αυτά οι αναφορές στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γραμματεία ήσαν συνεχείς. Τη δεύτερη δεν την είχα ποτέ διδαχθεί, η πρώτη όμως, παρά τα κενά, μου ήταν οικεία. Είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Αν ξανάρχιζα σπουδές, θα γραφόμουν στα «Κλασικά Γράμματα». Εκεί, αν μη τι άλλο θα βελτίωνα τα λατινικά μου, παρ’ ό,τι ήταν ένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα και στη Συγκριτική Λογοτεχνία. Κι όμως, με τα αρχαία ελληνικά που έμαθα στο ελληνικό λύκειο της εποχής, έγινα δεκτός για διδακτορικό από τον Βιντάλ Νακέ στο τμήμα «Κοινωνικής ανθρωπολογίας του ελληνορωμαϊκού κόσμου». Με λίγη παραπάνω προσπάθεια μπορούσα να διαβάσω και Ιπποκράτη και Ευριπίδη στο πρωτότυπο. Το θέμα της διατριβής μου ήταν «H γυναίκα και η νόσος στους τραγικούς», οπότε μου χρειάζονταν και οι δύο.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε. Ενα από τα δεινά που μας κληροδότησε η δικτατορία είναι ότι έθεσε τους όρους των αντιθέσεων και των συγκρούσεων που μας ταλαιπώρησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θεωρήθηκε προπύργιο συντηρητισμού, πολιτικού, πολιτισμικού. Οταν στη δεκαετία του ογδόντα ετέθη πρώτη φορά το θέμα της κατάργησης της διδασκαλίας τους, ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς φιλολόγους, μεταφραστής του Ομήρου συν τοις άλλοις, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, την υπερασπίσθηκε. Καταλαβαίνω πώς ένας γλωσσολόγος σαν τον Εμμανουήλ Κριαρά, που πίστευε ότι η σύγχρονη ελληνική γλώσσα δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία, να θέλει να καταργήσει τη διδασκαλία της, όμως ένας κλασικός φιλόλογος γιατί; Το ζήτημα ήταν ιδεολογικό. Η εκπαίδευση όφειλε να απαλλαγεί από τα συντηρητικά της κατάλοιπα και να αφεθεί στον χορό της προόδου.

Δυστυχώς και ο Μαρωνίτης και ο Κριαράς είναι πλέον μακαρίτες και τους έχουν διαδεχθεί διάφοροι ημιεγγράμματοι έως αγράμματοι, οι οποίοι, μη έχοντας ιδέα από την κλασική παιδεία, ενδιαφέρονται μόνον για τη λεγόμενη πρόοδο. Τα αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Οι απόφοιτοι της Μέσης Εκπαίδευσης όχι μόνον δεν μπορούν να αποκτήσουν αναγνωστική εμπειρία των αρχαίων κειμένων, αλλά και όσα μαθαίνουν για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό τα μαθαίνουν από τα κακογραμμένα εγχειρίδια. Οσοι δε υποστηρίζουν πως τα αρχαία ελληνικά πρέπει να διδάσκονται στο γυμνάσιο και το λύκειο κατατάσσονται αυθωρεί και παραχρήμα στις τάξεις των συντηρητικών, οι οποίες ταυτίζονται με τον σκοταδισμό και διάφορα άλλα δυσάρεστα και κακόηχα.

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω κάτι. Συντηρητικός είναι αυτός που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Απ’ αυτήν την άποψη, είμαι συντηρητικός. Και το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι όταν αρχίσεις να μελετάς στα σοβαρά την κλασική σκέψη είναι ότι οι αξίες δεν κρίνονται από όρους «συντηρητικού ή προοδευτικού».

Αντιλαμβάνομαι την ορμή ορισμένων φιλελεύθερων που αντιμετωπίζουν ό,τι συντηρητικό ως απαξία. Εζησαν κι αυτοί στην παρανομία της μεταπολίτευσης, όπως και η Αριστερά έζησε στην παρανομία της δικτατορίας. Οταν υποστηρίζω τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όταν υποστηρίζω ότι το φύλο δεν είναι θέμα επιλογής, ή ότι ο χριστιανισμός είναι πυλώνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με αποκαλούν νεο-συντηρητικό, σεξιστή ή σχεδόν ρατσιστή. Είναι μια πνευματική ασθένεια, την οποία την έχουμε ζήσει με την Αριστερά και την ξαναζούμε με τους νεόκοπους φιλελεύθερους. Η σκέψη τους έχει εξοκείλει στο τέναγος του χρόνου, όπως και της Αριστεράς που θεωρεί ότι η σκέψη ξεκινάει από τον Μαρξ και τον 19ο αιώνα. Τους λείπει η κλασική παιδεία, κοινώς για έναν συντηρητικό όπως εγώ, η παιδεία.

Είναι και ευρωπαϊστές. Απλώς αν θεωρείς ότι η Ευρώπη νομιμοποίησε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών επειδή είναι η σημερινή Ευρώπη, χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν σου την παράδοση και την ιστορία τόσων αιώνων, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτε απ’ την Ευρώπη.

Τόσες Κυριακές έχει το καλοκαίρι. Επεται συνέχεια, και για τα θρησκευτικά, και για τις έμφυλες ταυτότητες, και για την Ευρώπη.

πηγή

 

Από τα σχόλια

-Γιατί συχνὰ χρησιμοποιεῖτε τὴν καθαρεύουσα; ρώτησαν κάποτε τον Ἐγγονόπουλο. “Ἴσως διότι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων. Ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία. Ἡ αρχαία, ἡ νεωτέρα, οἱ ντοπιολαλιές, εἶναι γλῶσσα μία.”

-Αγαπητε Κε Θεοδωρόπουλε,
πιστεύω στη διατηρηση της Εθνικής μας παράδοσης , τα εθιμα που μας κληροδοτησαν οι παππουδες μου–συμπεριλαμβανομένων και των Αρχαιων προγονων– και που θελω και΄γω να περάσω στα παιδιά μου, στο Θεό που εμαθα να φοβάμαι στα γόνατα της μητερας μου, στην ιστορια των ανθρωπων που πεθαναν σ’αυτο τον τοπο που ζω εγώ, στην βαθμιαια και οχι επαναστατικη κοινωνική αλλαγή ,στους φυσικούς νόμους, στην επιθυμια να με πειθει το”Κρατος” και οχι να μου επιβαλλει βίαια τις επιθυμίες του για αλλαγή, να με προστατευει αντι να με εκβιάζει και να μου διευκολυνει την ανάγκη για εργασία και ελευθερία.
Εχω όμως αρχίσει να ανησυχώ. Μπας και ειμαι συντηρητικός ?
Στο παρελθόν εχω σκεφθει τημ μεταναστευση , την παθητικη αντισταση, η την Ασκητική.
Μήπως ειναι πλέον τώρα ωρα να πάρω τα βουνά ?…….

 

Το χαμόγελο του Αλέξανδρου-Η συνάντηση του Αύγουστου Καίσαρα με τον νεκρό Αλέξανδρο

Alexander Swastika
Η αποκαλούμενη “σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου” , Κωνσταντινούπολη

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς η Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. ………..

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι’ αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «Αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ’ αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη  συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. …..

Καίσαρ Αύγουστος, Περγαμηνή αρ. LXXXIX

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004.

πηγή