ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

bonfire 1914

 

«Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ‘βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό

πάνω νερά∙

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο

στα τυφλά πεισματάρης

και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο –

άφησε κι ας γελούν.

Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος

στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ’ αφανισμένο τούτο παρόν –

άφησέ τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας».

Γιώργος Σεφέρης

«Θερινό Ηλιοστάσι- Θ΄»

Μικρό παιδί περνούσα τα καλοκαίρια σε ένα νησί γειτονικό στην Αθήνα. Η ημερήσια διάταξη περιελάμβανε πρωινή πεζοπορία, νερό πηγής, μάθημα επιτόπιο των χορταριών και των δέντρων, και αμέτρητες ώρες κολύμπι. Δυο ήταν οι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών: Τα τζιτζίκια και οι αχινοί.

Μέχρι που ένα καλοκαίρι κατέλαβε ετσιθελικά, απρόοπτα, την κυρίαρχη θέση του στις παιδικές μου αναμνήσεις. Οι φωτιές του Αγιαννιού ξεδιπλώθηκαν σε όλη την παραλία, από πάνω ως κάτω. Κορίτσια κι αγόρια χαχάνιζαν ομάδες-ομάδες, μεσημεριανές κουβέντες, μισάνοιχτα παράθυρα, ψίθυροι και κοκκινισμένα μάγουλα. Κι εκεί, όπως σε όλες τις ιστορίες που αξίζει να διαβάσεις, έκανε την εμφάνισή του ο «κακός μαύρος λύκος». Δεν είναι σίγουρο ότι ήταν πραγματικά κακός. Ήταν όμως βέβαιος για το δίκαιο της εξουσίας του και το κράδαινε με την ίδια απελπισμένη βεβαιότητα που κράδαινε και την μαγκούρα του.

Θυμωμένος, βλοσυρός, πικαρισμένος έκλεινε με θόρυβο παραθυρόφυλλα, επικαλούνταν τον Θεό που χολωνόταν, λέει, με τα αγόρια που δρασκέλιζαν τις φλόγες και τα κορίτσια που έλυναν τα μαλλιά τους κι έριχναν από ένα τσιμπιδάκι στο πλαστικό κανάτι. Γεμισμένο αμίλητο νερό απ’ την πηγή, θα μαρτυρούσε το ξημέρωμα το όνομα εκείνου που θα συντρόφευε αυτό που ονειρεύονταν πως θάναι η ζωή τους. Καταριόταν ο γέρος κι ορκιζόταν πως ποτέ πια δεν θα γινόμασταν μάρτυρες του κλήδονα, πως ήταν εκείνη, σίγουρα, η τελευταία φορά, κι ύστερα θάπεφτε η συντέλεια. Προσώρας σκεφτόμουν πώς θάταν που θάπεφτε η κατάρα πάνω τους, πάνω εκείνων των κοριτσιών και αγοριών που πίστευαν και έκαναν ίδιο κι απαράλαχτο το έθιμο όπως οι μαννάδες κι οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους, μια κι εγώ δεν πιανόμουν λόγω ηλικίας στους έφηβους που συμμετείχαν στην απαγορευμένη μυσταγωγία. Κι αναρωτιόμουν πώς δεν έπεσε ο χαλασμός πάνω στους παππούδες και προσπαππούδες τους που για γενιές χόρευαν και τραγουδούσαν με την ίδια βεβαιότητα το ίδιο εκείνο τραγούδι.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξεχασμένη όπως συνήθιζα σε ένα βιβλίο, στο χάζεμα των βράχων και του ήλιου που χάνονταν και ξαναγεννιόταν στον ορίζοντα, δεν πήγα στον κλύδωνα. Μα πήγε η καλή μου φίλη, η Άννα, που μοιραζόμασταν άγουρες, καλοκαιρινές έννοιες και κοροϊδέματα. Και το επόμενο καλοκαίρι, έτσι, αναπάντεχα, λίγο μετά του Αγιαννιού, μ’ έπιασε απ’ το χέρι, και πάνω σε ένα ασπρισμένο αυλόγυρο, δίπλα από τενεκέδες με βασιλικά, μου εκμυστηρεύτηκε ένα μεσημέρι, πως είχε βρει το ταίρι της.

Απειλές, ξόρκια και κατάρες, έγιναν καπνός εκεί στην ασπρισμένη αυλή. Γιατί η ζωή, έχει τον τρόπο της να κλείνει το στόμα σε όσους αμφισβητούν την δύναμή της. Άγρια κι αδιαπραγμάτευτη ξεπετάγεται όπου φανεί υποψία ελπίδας, κι εκεί, σε μια χούφτα χώμα, γραπώνεται, και μεγαλώνει σαν αυθάδικο λουλούδι γιατί αυτή είναι η δύναμή της: να περιφρονεί τις αντιξοότητες, και τους προφήτες, και τα αναθέματα. Και να υπάρχει, χωρίς κανείς να το ζητήσει. Αρκεί να ανοίξει τη χούφτα, να βάλει χάμω το χώμα του, να πιστεύει, και να περιμένει.

Μέρες οικονομικού Αρμαγεδώνος που είναι, αλλά και μέρες καλοκαιριού, ήρθε στο νου μου αυτή η ιστορία.

Τρίβολοι με κουδούνια και λύκοι με δέρατα αρνιών, απειλώντας και βρίζοντας, περιφρονώντας και χλευάζοντας την Πατρίδα και τον Λαό μας, έχουν αμοληθεί και λένε, λένε… Πρόμαχοι τάχα του λαού, του αρνούνται δικαίωμα και ικανότητα να αποφασίζει. Μάγοι και τσαρλατάνοι φοβερίζουν με τις φλόγες της κολάσεως. Δεν ξεσυνερίζομαι εκείνους που φοβούνται. Έμαθαν να κρύβουν ζηλόφθονα στην τσέπη το τάλαντο που τους δόθηκε, και να πορεύονται στα τυφλά και τρομαγμένα σε κάθε θρόισμα, σε κάθε ίσκιο. Δεν τους κατηγορώ που ενώνουν τις φωνές τους με των δημίων. Τα κεφάλια τους, σκυμμένα πάνω στον ποτισμένο στο αίμα, πάγκο του χασάπη, περιμένουν αδιαμαρτύρητα τον δίκαιο χαμό τους.

Διάβαζα το σχόλιο ενός που έλεγε πως προτιμούσε να του κάνουνε κουμάντο οι Εβραίοι και οι Μασόνοι, παρά οι κομμουνιστές που θα μας πάρουν λέει το βιός και θα εγκαθιδρύσουν την κομμουνιστική δικτατορία. Και αγνοούσε ο πολυδιαβασμένος με το ύφος και τον τουπέ αποκριάτικου Δρυίδη, πως καπιταλισμός και κομμουνισμός πάνε χέρι-χέρι, όψεις του ίδιου νομίσματος. Ξεχνούσε ή απέκρυπτε πως οι εκλεκτοί του κόψαν συντάξεις και μισθούς, πήραν σπίτια κι έκλεισαν επιχειρήσεις. Οι εκλεκτοί του έβαλαν στην φυλακή τους Εθνικιστές, κι εκείνοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί, αν όχι οι εντολοδότες της δολοφονίας του Γιώργου και του Μάνου, με εκτελεστικά όργανα το αριστερό παρακράτος.

Το πολιτικό θέατρο του κοινοβουλευτισμού είναι αρκετά παλιό και επαρκώς σχεδιασμένο ώστε να δίνει στο λαό την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Λίγο ενδιαφέρει ο ξεπεσμός του. Μα χαίρομαι που η ελληνική φωτιά γλύφει τις αυλές των Φασουλήδων στις Βρυξέλλες και τα γυάλινα κάστρα των χρηματιστών της Νέας Υόρκης, κι εύχομαι να τους δούμε να πέφτουν έντρομοι από τα ψηλά άλογα πούχουν καβαλικέψει και τσαλαπατούν ανθρώπους κι έθνη.

Αν κάτι κατάφεραν οι Ελληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής στα τρία χρόνια της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι πως έκαναν χιλιάδες ανθρώπους να πετάξουν το πουκάμισο του φόβου, να βρουν και να πιστέψουν στην πιο βαθιά και αδιάψευστη ουσία τους: την αλήθεια της ράτσας τους. Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εξακολουθήσουμε να βαδίζουμε με τις Ιδέες μας θαλερές και τις Ψυχές μας ακέραιες.

Οι άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται στην ζωή. Μα τη δύναμή της ποιος μπορεί να την αμφισβητήσει; Ατάραχη στον δρόμο της καλεί να την ακολουθήσεις. Αντέχεις;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 935 της εφημερίδος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Advertisements

Όχι άλλα δάκρυα για την Ελλάδα

DaohZdFW0AA7pOi

Το δράμα γεννήθηκε στον τόπο αυτό. Το ίδιο και η κωμωδία. Και στα δυο οι νεοέλληνες διαπρέπουν.
Για κάποιους η Ελληνική Ιστορία είναι ένα πτώμα στο κενοτάφιο του οποίου κλαίνε και οδύρονται για τις αλησμόνητες πλην χαμένες πατρίδες. Όταν αποστάσουν από τα μνημόσυνα και τα τσιμπούσια, πάντα στη μνήμη του μακαρίτη, κοκορεύονται πως οι πρόγονοί τους έκαναν ετούτο και το άλλο την ώρα που οι υπανάπτυκτοι Ευρωπαίοι στο πλευρό των οποίων με θράσσος καμαρώνουν, ροκάνιζαν βελανίδια. Μπροστάρηδες του κοπαδιού οι έμποροι της Ιστορίας που χαριεντίζονται με την ιδεολογία του νεοελληνικού προβάτου: καλή η Πατρίδα, καλύτερος όμως ο υπνάκος μας. Μη φωνάζετε. Μην υπερβάλουμε, μην ανοίγουμε μέτωπα.
Σιγά σιγά, να ωριμάσουν οι συνθήκες, να κατέβει ο Μόσκοβος, να πέσουν τα δυο Πάσχα, να προσθαλασσωθούν τα διαστημόπλοια στο Βόσπορο, να σηκωθεί ο νεκρός του Θεμιστοκλή, και τότε, με χρόνια με καιρούς, η Ελλάς θα ξαναβρεί το χαμένο μεγαλείο της και θα ξανακαμαρώσουμε σα γύφτικα σκεπάρνια που αυτοδικαίως μας ανήκει η κυριαρχία του πλανήτη. Για κάποιους άλλους πάλι, η Ιστορία είναι ένα ενοχλητικό εμπόδιο σ’ αυτό που σκέφτονται πως πρέπει να γίνει ο κόσμος: μια σούπα από μαύρους και κίτρινους, κίναιδους και πόρνες, αρνητές της Φύσης και της Ιστορίας, απάτριδες, άφυλους κι άθρησκους, που θα μπορούν να καταναλώνουν χωρίς να σκέφτονται, να ζουν χωρίς να πιστεύουν παρά μόνο σε όσα θα τους υπαγορεύουν, θα τους επιτρέπουν και θα τους επιβάλλουν.
Καπιταλιστές και μαρξιστές απεργάζονται την υποδούλωση στα ατομικά πάθη και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Με σοφιστείες και χειραγώγηση του συναισθήματος, τάζουν ο καθένας από τη μεριά του το ίδιο φρούτο, τη θεοποίηση του εγώ και τη διάλυση του εμείς.
Απέναντι στο εύκολο κλάμα και το βέβαιο βόλεμα, στεκόμαστε εμείς οι Χρυσαυγίτες. Αρνούμαστε να μοιρολογήσουμε το παρελθόν, αρνούμαστε να πουλήσουμε το μέλλον, γιατί παρελθόν, παρόν και μέλλον ζουν μέσα μας, στα δικά μας χέρια, στις δικές μας καρδιές, στις δικές μας σκέψεις. Εμείς αρνούμαστε να περιχαρακωθούμε στα ξύλινα τείχη του συναισθήματος, στις βεβαιότητες και τις ασφάλειες μιας μεγαλόστομης ελλαδοκάπηλης γνώσης. Αρνούμαστε να προσκυνήσουμε τους αγγέλους της παρακμής που ζητούν την απόσχισή μας από τη Θεϊκή μας Φύση.
Με Πίστη και Δύναμη προχωρούμε υπερήφανοι και υψηλόφρονες, χθες, σήμερα και αύριο, στο δρόμο της Πατρίδας, της Φυλής και της Φύσης.
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ
(Αρθρο μου του 2008 που παραμένει επίκαιρο. Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την σημερινή Καθημερινή)

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΦΛΥΑΡΟΙ

 

 

Άρθρο από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Τις μέρες που έρχονται δεκάδες ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα θα γράψουν για τους ήρωες των Ιμίων. Φωτογραφίες, σενάρια, αντιγραφές παλιών μας άρθρων, μουσική θρίλερ, ο αετός πεθαίνει στον αέρα, ο ένας θα συναγωνίζεται τον άλλον σε πατριωτισμό. Οι τουρκοφάγοι θα μπουν στην Πόλη καβάλα στα πληκτρολόγιά τους , οι πιο ζόρικοι θα αναρωτηθούν γιατί δεν φθάσαμε ακόμη στην Άγκυρα, και οι πεσιμιστές θα καταριούνται τα σκοτάδια.

Είναι δύσκολο να γράφεις για ήρωες. Η κοινωνία στην οποία ζούμε παράγει διαρκώς αστέρια κι αστεράκια που γεμίζουν το στερέωμα με τη φλύαρη παρουσία τους. Οι ήρωες της εποχής τηλεπαρουσιαστές και τραγουδιάρηδες, θεατρίνοι, πολιτικάντηδες και δημοσιογραφίσκοι, συνωστίζονται σε μια απελπισμένη Βαβυλώνα που καταβροχθίζει με τραγικό πάθος το κατακάθι μιας βρώμικης εποχής.

Σ’ αυτήν την εποχή της αυταπάτης που έζησε η πατρίδα μας ξεχώρισαν σαν διαμάντια μέσα στην ανομία της αλληλοκάλυψης και της συναλλαγής πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας, οι τρεις νέοι που τιμούμε σε λίγες μέρες μα και άλλοι, που έπεσαν στην γαλανή αγκαλιά του Αιγαίου μας, «ποτέ από το χρέος μη κινούντες».

Είναι δύσκολο να γράψεις για τους ήρωες των Ιμίων. Είναι δύσκολο γιατί δεν ήσαν ούτε μεγαλόστομοι ιδεολόγοι, ούτε αναλυτές του καναπέ και τουρκοφάγοι του πληκτρολογίου. Οι τρεις ήρωες των Ιμίων είχαν μια δουλειά να κάνουν, ένα καθήκον. Δεν το ανέλυσαν, δεν το διαδήλωσαν, δεν το χρωμάτισαν. Πήγαν και έκαναν το καθήκον τους.

Ακούω λοιπόν βερεσέ τις μεγαλοστομίες και τις παροτρύνσεις και τις κορώνες των όψιμων ηρωολόγων που τρίβονται πάνω στη μνήμη των ηρώων για να αποκτήσει η μίζερη ζωούλα τους μια κάποια δόση αξιοπρέπειας και ηρωισμού.

Εμπρός στο μεγαλείο των ηρώων ας σωπάσουν επιτέλους οι φλύαροι.

Τη νύχτα εκείνη του Ιανουαρίου τρεις νέοι, γιοί, σύζυγοι, πατέρες, έκαναν το καθήκον τους για την μεγάλη Μάννα Ελλάδα. Την ίδια νύχτα μερικές δεκάδες Χρυσαυγίτες άφησαν τις τηλεοράσεις να αναμεταδίδουν λάιβ την ντροπή του Πάγκαλου, του Σημίτη κ ι ενός ολόκληρου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, άφησαν δικούς να ανησυχούν για πολλοστή φορά, «εσύ θα αλλάξεις άραγε τον κόσμο;», και κατέβηκαν στο πολύβουο κέντρο της Αθήνας.

Έξω από τη βουλή των υποκριτών , των προδοτών και των προσκυνημένων, μερικές δεκάδες που μπορείς να θυμηθείς ενός-ενός το όνομα, ξεδίπλωσαν τις σημαίες τους και από το βάθος των πνευμονιών τους φώναζαν στους υπνοβάτες να ξυπνήσουν. Την ώρα που βιαστικοί οι τελευταίοι καταναλωτές γύριζαν στη ζεστασιά των σπιτιών τους, εκείνοι ορκίζονταν να μην ξεχάσουν. Και δεν ξέχασαν.

Σήμερα λίγοι μέσα στη βουλή, τραβούν αυτόν τον λαό τον ράθυμο, που επαναστατεί στα καφενεία και στα φέισμπουκ, μα κάθεται σούζα στους δημίους του, να σηκωθεί και να κάνει αυτό που πρέπει. Σήμερα εκεί έξω απ’ τη βουλή θα είμαστε πιο πολλοί. Απείρως περισσότεροι. Και τώρα όπως και τότε θα κάνουμε αυτό που πρέπει.

Ας μην μιλούμε άλλο για εκείνους. Ας κάνουμε τώρα το καθήκον μας.

Η ΟΧΙΑ

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η πτώση και η αναγέννηση της Ελληνικής Σκέψεως

fetchimg

 

Ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων (1355-1452) υπήρξε ο πλέον πρωτότυπος φιλόσοφος της Ελληνικής Σκέψεως, ο πιο λαμπρός φιλόσοφος που έζησε κατά το δείλι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ ο Ελληνισμός περιχαρακωνόταν απελπισμένος σε ένα περίκλειστο και εν πολλοίς αυτοκαταστροφικό Βυζάντιο, οι βαρβαρικοί λαοί λεηλατούσαν τις σάρκες του Ελληνισμού φιλοδοξώντας να σφετεριστούν την κληρονομιά της Ελληνικής Σκέψεως, υιοθετώντας ξεδιάντροπα τον τίτλο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae). Έναν τίτλο διαδοχής και της συνακόλουθης κυριαρχίας του Ρωμαϊκού Imperium τον οποίον εξακολουθούν να υπερασπίζονται με κάθε κόστος. Εκεί, στην διαμάχη για το στεφάνι της Αυτοκρατορίας, και την έλλειψη ιστορικού βάθους του Ευρωπαϊκού Βορρά απέναντι στον Μεσογειακό Νότο, βρίσκεται και η αιτία των διενέξεων οι οποίες ως σήμερα γίνονται εμφανείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Την ώρα που το Βυζάντιο ψυχορραγούσε, στην νότια εσχατιά του Ελληνικού κόσμου, σε εκείνη η οποία έδωσε την πρώτη πραγματική δημοκρατία και όχι την του «ενός ανδρός αρχή», στις δασωμένες ρεματιές της μυθικής Σπάρτης, ο Γεώργιος- Πλήθων έδινε, όπως ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, θα πουν κάποιοι, όπως ο Γκρέκο θα πουν άλλοι, τον δικό του φλογισμένο πνευματικά, δομημένο φιλοσοφικά και στοχευμένο πολιτικά, αγώνα του. Σκοπός του, μέσα στο παλιρροϊκό κύμα που απειλούσε να καταπιεί την Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, να στήσει ξανά στα πόδια της την μοναδική ελπίδα αναγέννησης του κόσμου όπως τον ψηλάφισε με το πνεύμα του και τον νοστάλγησε με την ψυχή του: την Ελληνική Σκέψη.

Τηρουμένων των αναλογιών, ζούμε σήμερα την εποχή της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τόσον της Ανατολικής, όσον και της Δυτικής. Μάλιστα, επιδεικνύουμε συλλογικά ως υπήκοοί της την ίδια συμπεριφορά με τους αρχαίους Ρωμαίους. Με όρους σύγχρονους, διάγουμε καθεύδοντες έναν υβριδικό πόλεμο, ο οποίος κατατείνει στην πλήρη κατάργηση των ελευθεριών μας, χωρίς να πέσει ούτε παροιμιώδης ντουφεκιά. Απόρρητο συναλλαγών, τραπεζικών και φορολογικών στοιχείων, έχουν καταπατηθεί, η αρχή της ελεύθερης μετακινήσεως έχει υποταχθεί στους φοροεισπράκτορες των καταχρηστικώς πλέον ονομαζομένων «εθνικών» οδών, και το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας τείνει δρομαίως να καταργηθεί από «αόρατες» αρχές οι οποίες επιβάλλουν την δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας» πολεμώντας και αυτόν ακόμη τον κόσμο των Ιδεών ώστε να καθυποτάξουν ψυχή τε και σώματι τον Άνθρωπο μετατρέποντάς τον σε res.

Καθώς η εισβολή δεν είναι ξαφνική αλλά σταδιακή και κλιμακούμενη, όπως οι Ρωμαίοι έτσι και οι σύγχρονοι Ρωμαίοι-Ευρωέλληνες, προσπαθούν να ζουν ωσάν τίποτε να μην έχει αλλάξει. Οι περισσότεροι ξεγελούν τους εαυτούς τους λέγοντας πως τα πράγματα δεν είναι δα και τόσο τραγικά, και πως εν τέλει δεν θα χρειαστεί να κάνουν δραματικές αλλαγές στην ζωή τους, αλλά κάποιος άλλος θα δώσει την λύση για λογαριασμό τους. Πάντοτε κάποιος δούλος θα σκαλίζει την γη και θα σκουπίζει τις σβουνιές ώστε να απολαμβάνουν αυτοί τα ρωμαϊκά συμπόσιά τους.

Άλλοι, όπως τω καιρώ εκείνω, ο Ιερός Αυγουστίνος, συγκεντρώνονται στην προσμονή του βασιλείου του Θεού. Άλλοι συνεργάζονται με τους Βαρβάρους νομίζοντας πως αυτοί θα εκτιμήσουν την ανωτερότητα του πολιτισμού μας και θα συμβιώσουν συνεργατικά μαζί μας. Κάποιοι άλλοι όμως, πιστεύουν βαθιά μέσα τους πως μπορούν να τους αντισταθούν, όπως έκανε ο «τελευταίος των Ρωμαίων» Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός και η σύνευνή του, Θεοδώρα. Πολλοί βέβαια πέρασαν σταδιακά και από τις τρεις αντιδράσεις ώσπου να αντιληφθούν πως πράγματι η κίνηση προς τα εμπρός, είναι ο μόνος τρόπος διεξόδου από το φλεγόμενο καταρρέον οικοδόμημα της Αυτοκρατορίας.

Όπως για την Δυτική Αυτοκρατορία των καιρών μας, όπως και για την Ρώμη, έτσι και για την καταρρέουσα Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Πλήθωνος, η καταστροφή είχε αρχίσει σταδιακά, όμως ένας και μοναδικός ήταν ο θεμελιώδης πυλώνας ο οποίος, καταρρέων, συμπαρέσυρε ολόκληρο το εποικοδόμημα. Και αυτός δεν ήταν άλλος από την Ελληνική Σκέψη.

Όπως ο Θρακιώτης (ή κατ’ άλλους Ιλλυριός, αλλά πάντως Έλληνας) Ιουστινιανός, έτσι και ο Πλήθων αποφάσισαν να ανατάξουν τον κόσμο τους στρεφόμενοι στην μοναδική ζώσα πηγή του είδους τους: Την Λογική του Αρχαίου Κόσμου. Ανάμεσα όμως στον Ιουστινιανό και τον Πλήθωνα, μεσολαβεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αγγίζει το Σήμερα. Μετά από την μακροχρόνια κακοποίηση και εγκατάλειψή της, η Ελληνική Σκέψη είχε εξοριστεί, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, στην Βαγδάτη όπου ο Χαλίφης Μααμούν ίδρυσε την Σχολή της Σοφίας. Εμπνευσή του υπήρξε ένα αποσιωπημένο πρόσταγμα του Κορανίου που λέει: «Προχώρα μες στην πίστη σου με το λάβαρο της γνώσεως». Τότε, για καλή της τύχη, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ ζήτησε από τον Χαλίφη της Βαγδάτης να συνάψουν συνθήκη φιλίας και ειρήνης.

Εκείνος δέχθηκε, αλλά του έθεσε ως κύριο όρο να του παραδοθεί ολόκληρη η «αμαρτωλή προίκα» της Ελληνικής Σκέψεως η οποία βρισκόταν κλειδωμένη στα μοναστήρια, καθώς η πλατωνική επιστημολογία και η αριστοτελική κριτική δεν εντάσσονταν στα θεολογικά μέτρα. Την μεταφορά της Ελληνικής Σκέψεως στην Αραβική ανέλαβε ο Αραμένιος Ταμπί Μπεν Κούρρα ο οποίος διηύθυνε την Πλατωνική Σχολή των Καρρών της Μεσοποταμίας. Εκεί το 553 μ.Χ. είχε καταφύγει ο Σιμπλίκιος για να διασώσει τα προσωκρατικά συγγράμματα από την πυρά. Η Σχολή είχε χαραγμένη στην μετώπη της εξώπορτάς της τον στίχο: «Όποιος γνωρίζει την φύση γίνεται ο ίδιος θεός» ( Πυθαγόρεια Χρυσά Έπη 69, 70, 71).

Δύο αιώνες αργότερα πέρασε στην Δύση μέσω της αραβοκρατούμενης Ανδαλουσίας. Αντίθετα από τα όσα συστηματικά προπαγανδίζει η θεολογική μασωνία, εχθρός της Ελληνικής Σκέψεως δεν ήταν ο Αραβικός κόσμος, όπως δεν είναι και τώρα αυτός η αιτία αλλά το όχημα της νέας ισλαμικής εισβολής και της επιχειρούμενης κατάλυσης της Δύσεως. Ο Πλήθων ήταν ο πρώτος ο οποίος συνέλαβε την ιδέα του Ελληνικού Έθνους ως μοναδικού μέσου ανάτασης του σκορπισμένου Ελληνισμού, ακριβώς την στιγμή που διαλυόταν η αυτοκρατορία των Βυζαντινών. Την πολιτική θεωρία του η οποία ανάγεται στις ιδέες της Πολιτείας του Πλάτωνος την δίδαξε στην Φλωρεντία στήνοντας την αναγκαία για την επιβίωση του Κόσμου όπως τον ξέρουμε, γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως.

Ομοίως σήμερα, εξαίρεση λαμπρή στην γενικευμένη παρακμή της Δύσεως, αποτελούν τα κινήματα των Εθνικιστών σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Εάν οι αγώνες τους θα έχουν ως αποτέλεσμα την αντιστροφή του χάους, αν θα το συγκρατήσουν και αν θα καταφέρουν να προετοιμάσουν τους λαούς τους για την μετά κατάρρευσην εποχή, μένει να το δούμε, και πρωτίστως να εργαστούμε για αυτό.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-ptwsh-kai-h-anagennhsh-ths-ellhnikhs-skepsews#ixzz52DM4S2sa

Η Αθήνα μου

1960-Χριστουγεννιάτικη-Αθήνα

Θυμάμαι μιαν Αθήνα διαφορετική.
Θυμάμαι τέτοια εποχή τις γυναίκες να προχωρούν στη Σταδίου με τα ψηλά τακούνια τους και τα μακριά παλτό τους κρατώντας χρωματιστές νάυλον τσάντες και τη λουστρίνι τσάντα τους περασμένη κομψά στο χέρι.
Ανεβαίνουν τη Σταδίου, στον Προμηθέα για βιβλία κι επιτραπέζια, κατεβαίνουν στον Κατράντζο να ψωνίσουν για το σύζυγο, το γιο, τον αδελφό, στο Λαμπρόπουλο για τις δικές τους μικρές πολυτέλειες, και στο Μινιόν για να χαζέψουν με τα παιδιά τη βιτρίνα με τον Αη Βασίλη και τα ξωτικά που κινούν πάνω-κάτω τα χέρια τους φτιάχνοντας νυχθημερόν τα πρωτοχρονιάτικα δώρα που θα μπουν σε λίγες μέρες κάτω από το δέντρο.

Στις βιτρίνες του Μινιόν και του Λαμπρόπουλου στριμώχνουμε τις μύτες μας στο τζάμι για να ρουφήξουμε τη μαγεία των τέλεια εορταστικών διακοσμήσεων.
Μετά θα ανεβούμε στον έβδομο για να φωτογραφηθούμε με τον Αη Βασίλη και να μας δώσει από το σακούλι του ένα δώρο.

Μπορεί και σε άλλες πόλεις του κόσμου άλλα παιδιά να κάνουν το ίδιο, την ίδια ώρα με μας. Αλλά για μας, αυτός είναι ο κόσμος μας, η Σταδίου, η Ρόμβης, η Μητροπόλεως. Τα μαγαζιά όπου οι μαμάδες μας κάνουν με ακρίβεια και προσμονή τις αγορές τους. Στο Salon Vert για υφάσματα, για κασμίρια και φόδρες στην Αθηναία, για κουμπιά, πατρόν και μπουτουνιέρες στην Ρόμβης.

Τα στρογγυλεμένα από το χρόνο, απαλά στο άγγιγμα ράφια του Προμηθέα, η μυρωδιά από τα βιβλία στον Αστέρα, κι απέναντι, τα ηλεκτρικά τρενάκια που ταξίδευαν μέσα από χιονισμένα έλατα και γραφικά βαυαρέζικα χωριουδάκια, και που μόνο τ’ αγόρια μπορούσαν να αποκτήσουν.
Αυτόν τον κόσμο τον μάθαμε και τον αγαπήσαμε σαν τον κάλο στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μας χεριού, σημάδι και απόδειξη της μελετηρής μας σχολικής ζωής.

Μέχρι που κάποιοι, καθώς μεγαλώναμε, καθηγητάδες και γραφειάδες, μας είπαν με ύφος περισπούδαστο πως ο κόσμος που φτιάξαν οι γονείς μας ήταν λέει, αστικός, και γι’ αυτόν θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Μας έδειξαν παιδάκια σκελετωμένα στην Αφρική και γέμισαν το μυαλό μας τύψεις για τα παιχνίδια μας, για τις μανάδες μας, για το κυριακάτικο ψητό στο φούρνο με πατάτες. Εκείνοι, ήξεραν, έλεγαν, κάποιον τρόπο καλύτερο, έναν κόσμο όπου όλοι θα μοιράζονταν όλα, όπου όλοι θα ζούσαν αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι.

Εκείνο που δεν μας είπαν ήταν ότι τον κόσμο αυτό θα τον έφτιαχναν ισοπεδώνοντας τον δικό μας, ότι θα έφτιαχναν τον ψευδόκοσμό τους παίζοντας στο χρηματιστήριο τις συντάξεις των γονέων μας, ότι θα πουλούσαν και την μαύρη τους ψυχή για να κερδίσουν αξιώματα, φήμη και χρήμα, και ότι θα μας κοιτούσαν από πάνω με υπεροψία γιατί τάχαμου ήξεραν πως ο κόσμος μας ο αστικός, ο ελληνορθόδοξος, ο τακτοποιημένος δεν θα κρατούσε πολύ, αφού φρόντισαν οι ίδιοι με τη δική μας ένοχη αφέλεια να τον καταστρέψουν.

Κι όμως. Αυτή η Αθήνα, αυτοί οι δρόμοι, αυτές οι όχι τόσο μακρινές μνήμες είναι η ζωή μας. Οι δρόμοι όπου βαδίζαμε ασφαλείς και χαρούμενοι, οι γειτονιές μας που γυρίζαμε ξημερώματα χωρίς κανείς ποτέ να μας πειράξει, είναι η πατρίδα μας.

Είναι η δουλειά των γονιών μας, είναι το τραύμα του παππού μας το ’40, είναι το αίμα του προπάππου μας το ’21, είναι μια μακριά συστάδα από απελάτες και ραψωδούς, από γεωργούς και πολεμιστές. Είναι οι ατελείωτες ώρες της μάνας μας πάνω στη βελόνα, είναι τα τραχιά χέρια της γιαγιάς μας στον τρύγο, είναι οι ευχή της προγιαγιάς μας να ξεπροβοδίζει τον παππού μας για το μέτωπο, είναι ένα μακρύ χοροστάσι από γυναίκες που μας γέννησαν και μας ανέθρεψαν. Αυτοί έφτιαξαν τις γειτονιές που ζούμε, τα μαγαζιά που ψωνίζουμε, τις ανέσεις που απολαμβάνουμε. Και τίποτα, μα τίποτα από αυτά δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε σε κανέναν λεχρίτη αριστεριστή, σε κανέναν πρεζέμπορο, σε κανέναν μαστροπό, σε κανένα περισπούδαστο ψώνιο, ό,τι χρώμα κι αν έχει το δέρμα του.

Γι’ αυτήν την Αθήνα, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα χωριά, γι’ αυτές τις αναμνήσεις που είναι η ζωή μας και δεν τη χαρίζουμε, δεν την πουλάμε, δεν τη χρωστάμε σε κανέναν τοκογλύφο, σε κανέναν πολιτικάντη, σε κανέναν νταβατζή, έλληνα ή ξένο.

Γιατί η ζωή μας δεν είναι δική μας να την παραδώσουμε, να τη χαρίσουμε ή να την πετάξουμε στα σκουπίδια. Είναι η ζωή των προγόνων μας και η ζωή των παιδιών μας. Είναι ο σπόρος της ζήσης μας, ο σπόρος της Φυλής μας. Γι’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα θηκάρια των προγόνων μας θ’ αγωνιστούμε. Και πάνω απ’ όλα, για το παιδί που ζει μέσα μας, αιώνια έφηβοι, αιώνια ελέυθεροι, αιώνια΄Ελληνες. Ζήτω η Νίκη!

Η ΟΧΙΑ

Να ζεις Ελληνικά

1508083586289

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά.

Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις.

Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο.

Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις.

Το πρώτο που θα αποφασίσεις : αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος.

Δούλος θα πει  κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει».

Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα  από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και  jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω. Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου.

Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά.

Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός.

Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

Η ΟΧΙΑ

 

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή)

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

austria2

΄Οταν γράφτηκε αυτό το κείμενο, η Χρυσή Αυγή δεν ήταν στην Βουλή. Ο Γεργκ Χάιντερ, ο χαρισματικός και αμφιλεγόμενος ηγέτης του FPO ήταν στην ζωή (πριν σκοτωθεί σε ένα άκρως αμφιλεγόμενο δυστύχημα, κατά συγκυρία της Τύχης, σαν τέτοιες μέρες, στις 11 Οκτωβρίου 2008), και οι “δημοκράτες” της Ε.Ε. είχαν βάλει βέτο στην συμμετοχή του κόμματός του στην κυβέρνηση της Πατρίδας του, οι Δίδυμοι Πύργοι ήσαν στην θέση τους, και η Ευρώπη δεν είχε ακόμη γνωρίσει την μαζική εισροή ισλαμιστών και τριτοκοσμικών μεταναστών. ΄Ομως, οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα εκείνης της εποχής παραμένουν επίκαιρα. Για την αξιοπιστία της αντιγραφής, τίποτε από εκείνο το άρθρο δεν έχει αλλάξει.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή, τον Φεβρουάριο του 2000).

 haider1

Όποια κι αν είναι η κατάληξη της κυβερνητικής συμμαχίας για την Αυστρία, το κόμμα της Ελευθερίας και τον ίδιο τον Γεργκ Χάιντερ, οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να εξάγουν από αυτήν τα διδάγματα που τους προσφέρει.

Δεν μιλώ βεβαίως για τους μισθωτούς των μεγάλων δημοσιογραφικών και τηλεοπτικών τραστ, οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους προ της ανόδου της λεγομένης Άκρας Δεξιάς στην Ευρώπη. Αυτοί μοιάζουν με υπηρέτες των στυγνών και εξωνημένων τιτλούχων και των μεγαλοβιομηχάνων που στις αρχές του 20ου αιώνα αναρωτιόνταν γιατί εξαπλούται ο σοσιαλισμός μεταξύ των εξαθλιωμένων εργατών τους.

Εκείνοι που πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουν είναι οι μέσοι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, οι δημιουργικοί άνθρωποι του μόχθου, οι αποκαλούμενοι και κορμός της σύγχρονης κοινωνίας των υπηρεσιών, που διάγουν το βίο τους με ιδανικό την ψευδαίσθηση του αμερικανικού ονείρου.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει στο λαό ο διεθνής αφέντης, δεν είναι όπως  νομίζουν οι αφελείς ότι « οι θεσμοί και οι δημοκρατικές αξίες πρέπει να προστατευθούν », όπως με περισσό θράσος διατείνονται, γιατί αυτοί οι ίδιοι καταπατούν τους ίδιους τους θεσμούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται : τη δημοκρατία, την αρχή της πλειοψηφίας και την ελεύθερη έκφραση της θελήσεως των ψηφοφόρων, που είναι και το θεμέλιο της εκλογικής διαδικασίας.

Το μήνυμα που στην πραγματικότητα στέλνει ξεκάθαρα και ανερυθρίαστα είναι :

« καθίστε καλά, εμείς είμαστε τα αφεντικά κι εσείς είστε οι δούλοι που με την υποταγή σας νομιμοποιείτε την εξουσία και το μαστίγιό μας ».

Το ίδιο έπραξαν και στη Σερβία, το ίδιο και στον Περσικό, το ίδιο ετοιμάζονται να πράξουν και με την Ελλάδα.

Η αποβλακωμένη Ευρώπη θα πρέπει τώρα να ξυπνήσει από το λήθαργό της και να δει ότι τα όσα συνέβησαν  σε μακρινές της γεωγραφικές περιοχές την ύπαρξη των οποίων αγνοούσε, ήρθε η σειρά της να τα υποστεί και η ίδια. Αυτή είναι η αρχή της τελικής επίθεσης, από την οποία θα κριθεί εάν η Ευρώπη ως φυλετική και πολιτισμική οντότητα θα παλέψει για τη ζωή της ή αν θα αφεθεί στο μοιραίο.

Το αντίδοτο

Θα πει κανείς, και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε;  Οι Αμερικάνοι είναι τόσο δυνατοί ! Με τα όπλα τους ( που τα εγχώρια δήθεν στρατοκρατικά ψώνια θαυμάζουν στα ειδικά περιοδικά και τις εκθέσεις, αλλά δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για το ότι εμείς δεν δικαιούμεθα να αποκτήσουμε), με την κυρία Ολμπράιτ τους και τον κύριο Κοέν τους, και με τον Πλανητάρχη τους που όλοι χαρακτήριζαν λίγο ως πολύ έναν ανήθικο άνθρωπο κι έναν αιμοσταγή δικτάτορα για να μην υστερήσουν στην ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος, και όλοι έσπευσαν να φωτογραφηθούν μαζί του κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα.

Λοιπόν, δεν είναι έτσι. Η κρίση στην Αυστρία δείχνει εκτός από τα πραγματικά κίνητρα των αμερικανών και των συνοδοιπόρων τους « λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων », την άμετρη αλαζονεία τους, χαρακτηριστικό της Pax Americana, αλλά και το μοναδικό τους φόβο.

Απέναντι στην απροκάλυπτη πλέον πολιτική της επέμβασης στα εσωτερικά ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών που ακολουθούν, βρίσκονται και θα βρίσκονται όσο θα μπορούν φυλετικά να αντέξουν, οι Λαοί της Ευρώπης και η Λευκή Ψυχή τους.

51eEsGzxEWL._SX324_BO1,204,203,200_

Στην περίπτωση της Αυστρίας, τόσος ήταν ο πανικός που κατέλαβε τα τρωκτικά της Νέας Τάξης, που δεν μπόρεσαν καν να περιμένουν μέχρις ότου τα στελέχη του κόμματος της Ελευθερίας που μετέχουν της κυβερνήσεως πράξουν, υποθετικά μιλώντας, οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει έστω και το αίσθημα όχι των αμερικανών πολιτών που τίποτε δεν έχουν να χωρίσουν ακόμη και από γεωγραφικής απόψεως με τους αυστριακούς, αλλά των Μεγάλων Αφεντικών που παροικούν στην Ιερουσαλήμ, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, χωροφύλακες των οποίων είναι το ΝΑΤΟ και οι αμερικανοί.

Ο Νέο – μακαρθισμός της Μαντλίν Ολμπράιτ, της Εβραιοπούλας που εκφράζει μαζί με τον ομόφυλό της Κοέν την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. και των αφεντάδων τους, δ ε χρειάζεται πειστήρια και αποδείξεις, δεν κρίνει πράξεις, αλλά καταδικάζει τις ιδέες καθ’ αυτές. Και την τακτική αυτή θέλει να επιβάλλει σε όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές αλλά και οι Ευρωπαϊκοί Λαοί γενικότερα πρέπει να αντιληφθούν ότι η Νέα Τάξη πραγμάτων δεν επιχειρεί στην περίπτωση της Αυστρίας να διαλύσει απλά έναν κυβερνητικό σχηματισμό που δεν βρίσκει του γούστου της, αλλά να συνθλίψει το Εθνικό Αίσθημα και την υπερηφάνεια των Ευρωπαϊκών Λαών.

Η πολυφυλετική σούπα με την οποία ταΐζει τους μαζανθρώπους της η Νέα Εποχή, οφείλει να είναι ομοιογενής ως προς την εμφάνιση, τη γεύση και το άρωμα,  ώστε να μην ενοχλεί τους τρώγοντας  τις σάρκες τους κοσέ.

Μόνο αντίδοτο στο χυλό της σύγχρονης αυτής Κίρκης, είναι το Εθνικό αίσθημα των Ευρωπαϊκών Λαών. Αυτό που μπορεί να προέλθει μόνον μέσα από  την αυτογνωσία, τη  συναίσθηση της Ιστορίας και του Πολιτισμού τους.

Φυλετικά οι ευρωπαϊκοί λαοί βρίσκονται σήμερα σε μαρασμό, κάτω από την πίεση του καταναλωτικού και ελευθέριου προτύπου του αμερικανικού τρόπου ζωής.

Νοητικά βρίσκονται σε σύγχυση, αποχαυνωμένοι μπροστά στον καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και πολυμασημένων άρα  εύπεπτων τσιτάτων.

Το μόνο στοιχείο της υπόστασης των ευρωπαϊκών λαών που δεν έγινε ακόμη δυνατό να ελεγχθεί είναι η ψυχή τους. Αυτή η άπαρτη Ψυχή είναι ο πρωταγωνιστής στο χειρότερο εφιάλτη των αμερικανών, των νατοϊκών, των ντόπιων υπηρετών και των διεθνών αφεντικών τους. Γι’ αυτό και η μοναδική έκφρασή της, ο Λαϊκός Εθνικισμός που στην Ελλάδα εκφράζεται από τη Χρυσή Αυγή είναι το μόνο εμπόδιο που βλέπουν  στο δρόμο τους και μαίνονται εναντίον του.

Η εποχή της Δράσης

Σ’ αυτήν την κοσμοϊστορική εποχή που μας έταξε η Θεία Πρόνοια  να ζήσουμε, σ’ αυτήν την κρίσιμη μάχη της Ευρωπαϊκής Πατρίδας, σ’ αυτόν τον αγώνα των Δημιουργικών Δυνάμεων απέναντι στις δυνάμεις της παρακμής που ήδη ξεκίνησε, όλοι όσοι λάβαμε το θείο χάρισμα από τη Φύση και τις συγκυρίες να κρατούμε τα μάτια ανοιχτά όταν οι άλλοι εγκαταλείπουν την κυψέλη σαν ζαλισμένες μέλισσες, πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Από την αναμέτρηση που άρχισε νωρίτερα ίσως απ’ ό,τι πολλοί ενόμιζαν, θα αναδειχθούν οι Αρχηγοί. Αυτοί που θα έχουν την τιμή να γράψουν το όνομά τους με τον αγώνα και το αίμα τους στον κορμό της Πατρίδος, αυτοί, οι αυριανοί Ήρωες, οι  Αγιοι Μαχητές της Ιδέας που κάποιοι νόμισαν μες στον έκκλητο στρουθοκαμηλισμό τους πως είναι δυνατόν ποτέ να εξαλειφθεί.

Η εποχή που άρχισε θα είναι η εποχή των Λαών . Συμβατικές ηγεσίες πλέον δεν θα  υπάρχουν. Οι πολιτικοί σχηματισμοί και οι ηγεσίες τους που επί πενήντα χρόνια χειραγωγούσαν την Ευρώπη, γκρεμίζονται σήμερα σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα . Στη Γαλλία ο Σιράκ, στη Γερμανία ο Κολ, στην Ιταλία ο αποθανών Κράξι, τα τελευταία ζώντα απομεινάρια τους φαντάζουν σαν θλιβερές μαριονέτες που επαναλαμβάνουν σαν σε παραλήρημα τα ποιηματάκια με τα οποία βαυκάλιζαν τους λαούς, χωρίς επιτυχία πια.

Αυτή είναι η ώρα των Ευρωπαίων Πατριωτών, των Ευρωπαίων Εθνικιστών.

haider_strache_145992925374418_v0_h
O μακαρίτης Χάιντερ, με τον σημερινό ηγέτη του FPO Στράχε

Με τους εξής όρους :

Ότι θα πάψουν να στοχεύουν χαμηλά όπως έκαναν ως τα τώρα, σε έναν αξιοπρεπή  δεκαδικό αριθμό.

Ότι θα πάψουν να γλύφουν τις πληγές τους σαν τα ψωριάρικα σκυλιά, αξιοθρήνητοι όσο κι αυτάρεσκοι μες στην κακομοιριά τους.

Ότι θα πάψουν να λυπούνται τους εαυτούς τους γι’ αυτό που τέλειωσε, για κάτι που στην πραγματικότητα  ποτέ δεν είχαν ούτε έζησαν,  χάνοντας έτσι μέσα στην εγωπάθειά τους τη μοναδική δυνατότητα να πετύχουν εκεί που οι γονείς και οι παππούδες τους απέτυχαν.

Ότι θα πάψουν τέλος να ηδονίζονται με το νανούρισμα του επιθανάτιου ρόγχου τους και θα ορθωθούν μπροστά στη μοναδική ευκαιρία ν’ ακούσουν να ηχούν ξανά τα τύμπανα της μάχης.

Φτάνει πια !

Αν πράγματι αξίζει σ’ αυτήν τη γωνιά του κόσμου να επιζήσει, αν έχουν οι ευρωπαϊκοί Λαοί λίγη ικμάδα να προσφέρουν μαγιά στο Αύριο, αν θέλει ετούτος ο Λαός να επιζήσει, πρέπει να μάθει ξανά να πολεμά .

Το αξιοπρεπές « παρών » δεν είναι αρκετό.

Να είμαστε δεύτεροι δεν φτάνει . Το απέδειξε η περίπτωση του Χάιντερ.

Ένας είναι ο δρόμος : Επικρατέειν ή απόλυσθαι.

heinz-christian-strache
Ο Στράχε σήμερα, μπορεί να γίνει ο ρυθμιστής των εξελίξεων σε μια κυβέρνηση συνεργασίας

Χρειάζεται γι’ αυτό δουλειά. Χρειάζονται έργα. Δεν είναι τυχαίο το ότι στη Γαλλία, τη Δανία, το Βέλγιο, την Αυστρία, εκεί δηλαδή που το  Εθνικιστικό κίνημα γνωρίζει τη μεγαλύτερη άνοδο, υπάρχουν ήδη εκλεγμένοι Δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διοικητές Επαρχιών. Καλά τα ωραία πλασμένα λόγια. Όμορφα τα μακρινά σχέδια. Αξιέπαινα τα εθνικά οράματα. Όσο σκληρό και αν ακούγεται όμως, κανένας πια ή ελάχιστοι, κι αυτοί όχι πρόθυμοι να αγωνιστούν στην πράξη, δεν έχει ως κύριο μέλημά του το αν θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά.

Το εθνικιστικό κίνημα αν θέλει να διαδραματίσει το ρόλο που του ανήκει, πρέπει να βγει επιτέλους από την ηρωική του μοναξιά.

Πρέπει οι φίλοι και οι υποστηρικτές μας να γίνουν απείρως περισσότεροι. Αυτή είναι η αλήθεια.  Κάθε φίλος, γείτονας, συνάδελφος, πελάτης, γνωστός, νέος ή γέρος, πρέπει να μάθει την αλήθεια για την κατάσταση στην οποία περιέρχεται η Ελλάδα και η Ευρώπη. Αφορμές υπάρχουν. Μια εκπομπή, μία συζήτηση, ένα άρθρο εφημερίδος.

Στο καφενείο και στο γήπεδο, οι συζητήσεις μας πρέπει να είναι αυτές, οι σκέψεις μας πρέπει να είναι αυτές. Αν η πραγματικότητα  που περιγράψαμε γίνει συνείδηση, μετριαστεί ώσπου να εκλείψει παντελώς ο φόβος, και φτερωθεί το πνεύμα αντίστασης, εάν οι συμπατριώτες μας μπορέσουν να πουν στο διπλανό τους αυτό που σκέφτονται από μέσα τους, όχι οργανωμένα, μαζικά και ελεγχόμενα όπως με τη Σερβία, αλλά αυθόρμητα και από καρδιάς, εάν μπορέσουν να πουν το  ελληνοπρεπέστατο και νομιμόφρον μέσα στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας, « Σιχτίρ », τότε ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά μας.

Μαγικές φόρμουλες δεν υπάρχουν, και αν κανείς πιστεύει σ’ αυτές, ρίχνει νερό στο μύλο της υποταγής.

Χρειάζεται δουλειά, σχεδιασμός και πρόγραμμα, και προπαντός Πίστη.

Χρειάζεται να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά, αλλά συνάμα έτοιμοι να πούμε το όχι στο πιο γλυκό τραγούδι των Σειρήνων.

Χρειάζεται να πιστέψουμε οι ίδιοι στη μόνη αλήθεια , χρειάζεται να πιστέψουμε πως μόνο Εμείς, μπορούμε.

ΔΗΚΤΙΚΑ-Για την ταυτότητα του κινήματος

ÁÈÇÍÁ - ÓÕÃÊÅÍÔÑÙÓÇ "×ÑÕÓÇÓ ÁÕÃÇÓ" ÃÉÁ ÔÇÍ ÅÐÅÔÅÉÏ ÔÙÍ ÉÌÉÙÍ (EUROKINISSI/ÃÉÙÑÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÉÍÇÓ)
Άρθρο στην εφημερίδα “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
Οι μήνες, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, με το πιο πρόσφατο πογκρόμ του ξενόδουλου παλαιοκομματισμού εναντίον των δυνάμεων του Έθνους, έδωσαν την ευχέρεια σε πολλούς να αποκτήσουν άποψη για το πώς πρέπει να πολιτεύεται η Χρυσή Αυγή.
Αυτοί που με την είσοδό της στη Βουλή απαιτούσαν «εδώ και τώρα ξύλο στα λαμόγια», και στριφογύριζαν με δυσαρέσκεια στις καρέκλες τους γιατί δεν έβλεπαν την τιμωρία που φαντασιώνονταν από την ησυχία του σπιτιού τους, ανησύχησαν από την «βία» ενάντια στα χαρτοκιβώτια του παρεμπορίου. (Είπαμε, δυνατά, αλλά μην μας λείψει το dvd που μας απαλλάσσει από την φροντίδα του πεντάχρονου βλαστού μας).
Με την πολιτική δίωξη του περασμένου Σεπτεμβρίου, οι αδέκαστοι που έβρισκαν ότι η Χρυσή Αυγή μπορεί και να έβαλε νερό στο κρασί της και πως δεν είναι τόσο δυναμική όσο την φαντάζονταν, άρχισαν να ψελλίζουν πως η Χρυσή Αυγή πρέπει «να πάψει να είναι ακτιβίστικο κίνημα» «και να κοιτάξουν να προσελκύσουν γνήσιους Έλληνες πατριώτες μεν, αλλά με ένα επίπεδο που να συνάδει με εκπροσώπους του ελληνικού πνεύματος»!
Τι θέλουν λοιπόν οι οκνηροί Ελληναράδες; Ένα Εθνικιστικό κίνημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του αστικού τέλματος που θα επέτρεπε στους διαφόρους παρλαπίπες να αναλύουν βαθυστόχαστα την κατάσταση της χώρας από τα βουλευτικά στασίδια τα οποία, βεβαίως , δεν αρμόζουν σε φουρνάρηδες, εμπόρους, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και κτηνοτρόφους, αλλά σε αναμασητές ενός μακρινού παρελθόντος, όπως η αφεντιά τους.
Θέλουν οι Χρυσαυγίτες βουλευτές να τα λένε «πιο στρογγυλεμένα», γιατί έτσι τους έμαθαν ότι είναι η πολιτική, η απάτη του να λες πολλά χωρίς να εννοείς τίποτα.
Τι ψάχνουν; Νέους γενίτσαρους που θα ξερνούν ρητορική, βαυκαλιζόμενοι ιστορικές συνέχειες που δεν μπορούν να υπερασπιστούν; Η μήπως κάποιον ακόμη «πατερούλη» που θα τους προσφέρει ασφαλή εκτόνωση, ένα βολικό άλλοθι εθνικοπατριωτισμού;
Πόσο βολικό να αναζητάς αλλαγές στους τόνους και τα πνεύματα σε μια πορεία τριάντα χρόνων, πόσο βολικό να κρίνεις αυτούς που μπήκαν μπροστά και διώκονται για τις ιδέες τους, όταν καπιταλιστές, γραφειοκράτες και ορδές αλλοεθνών που αναζητούν το μέλλον τους στην Ελλάδα της κρίσης, περιμένουν να περάσουν τα σύνορά μας.
Όταν διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξή μας, οι δειλοί, οι ανώνυμοι, οι βολεμένοι, συζητούν αν είμαστε αρκούντως Χριστιανοί, αρκούντως αρχαιόφιλοι, αρκούντως ή εκ περισσού στρατοκράτες.
Εργάτες και τεχνίτες, νομικοί και στρατιωτικοί, επιχειρηματίες και ιατροί, όλοι οι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα και απαντούν «παρών» στα εθνικά προσκλητήρια έχουν την θέση τους στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα. Ναι, η Χρυσή Αυγή κολυμπάει στα βαθιά νερά, έχοντας απέναντί της από την πρώτη μέρα, ολόκληρο το σύστημα της διαφθοράς και της σήψης, όλο το δόλιο συνονθύλευμα πολιτικαντισμού και προπαγάνδας. Ναι, κάποιοι Χρυσαυγίτες έκαναν λάθη. Ναι, οι βουλευτές μας ήσαν ανήξεροι από πολιτική, πολλοί και από δημόσιο λόγο. Την Χρυσή Αυγή δεν την έφτιαξαν διαφημιστές και παράκεντρα εξουσίας, αλλά Έλληνες πατριώτες που ξέρουν από αληθινή ζωή, που καταλαβαίνουν τον Έλληνα και έχουν προτάσεις για τα προβλήματά του και την αποφασιστικότητα να δώσουν λύσεις πρακτικές και άμεσες.
Εξανίστανται κάποιοι, γιατί θα σιγήσει ο ήχος της καμπάνας με το νέο νόμο των μνημονιακών κατοχικών πολιτικάντηδων για «περιορισμό, έλεγχο έως και πλήρη κατάργηση της έντασης με την οποία κτυπούν οι καμπάνες των Εκκλησιών», την ίδια ώρα που η φωνή του μουεζίνη ετοιμάζεται να ηχήσει στην Αθήνα. Ποιοι άραγε μπορούν να αντισταθούν σε τέτοιες προκλήσεις και απειλές;
Εντός του καλοκαιριού, η νέα λεηλασία του Λαού και της Πατρίδας από τον Βενιζέλο , τον Σαμαρά και τους υποβολείς της πολιτικής τους, θα κάνουν πολλούς να εύχονται να είχαν έρθει νωρίτερα στην Χρυσή Αυγή.
Γιατί είναι αλήθεια πως η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί, που έχει τους ανθρώπους και κυρίως την Πίστη και την θέληση χωρίς υστεροβουλίες, αστερίσκους και υποσημειώσεις, να βάλει φραγμό στην πορεία προς μια νέα εθνική τραγωδία, είναι η Χρυσή Αυγή.
Η Χρυσή Αυγή είναι το τελευταίο οχυρό του Έθνους απέναντι στην λαίλαπα των υπερεθνικών δικτατόρων όπως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, και τις δυνάμεις της ασύδοτης, αντιανθρώπινης «ελεύθερης αγοράς».
Κάποιοι θα πουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ρομαντική ή μακράν της πραγματικότητος. Τους απαντούμε πως η Χρυσή Αυγή δεν συμβιβάζεται με την προδοσία της Ελλάδας, με τον εξευτελισμό και τον μαρασμό των Ελλήνων, δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο από το όραμα της επανάστασης του 21. Της Πατρίδος την Ελευθερία.
Οι φίλοι και οι διστακτικοί ας ξέρουν και τούτο. Οι Έλληνες δεν κάνουν χάρη στην Χρυσή Αυγή στηρίζοντας την. Κάνουν χάρη στον εαυτό τους. Στηρίζουν Χρυσή Αυγή για την δικαιοσύνη και την τιμή τους, προασπιζόμενοι ιδανικά που όλους μας ξεπερνούν.
Η ΟΧΙΑ

ΔΗΚΤΙΚΑ: Το τύμπανο

a3d1f3687bb2dc9aa8e5f5b7a56d0110

Μερικές δεκαετίες πριν, τότε που οι Έλληνες τιμούσαν τις ονομαστικές τους γιορτές, δηλαδή τους προστάτες Αγίους τους. Αφορμή για παρέα. Οι κουρτίνες πιασμένες θεατρικά στο πλάι, το φως από τα αμπαζούρ κάνει τη ζωή μελί.

Από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου κοιτάζω τους ανθρώπους. Εκεί χορεύουν. Απέναντι «Εις υγείαν». Πιο δίπλα, «Σοκολατάκι;». Οι λέξεις δεν ακούγονται, αλλά καταλαβαίνεις από τις κινήσεις.

Μια ομάδα Χάρε Κρίσνα περνάει χτυπώντας κουδουνάκια. Οι περαστικοί παραμερίζουν.

Κάθε ένας από μας γεννιέται με έναν δικό του ρυθμό που τον οδηγεί στη ζωή. Μια μουσική που παίζει μέσα μας, άλλοτε κλειδοκύμβαλο, άλλοτε μαρς. Άλλοι ακούνε, άλλοι όχι. Ο έξω θόρυβος πολύς. Το τύμπανο δυναμώνει. Απαιτεί να ακουστεί. Ζήτημα, λέει, ζωής ή θανάτου.

Γύρω, ο φορτωμένος οικογενειακά κρίματα Ψυχάρης του κατοχικού Βήματος απαιτεί ισόβια για την Χρυσή Αυγή ώστε να μπορεί ανεξέλεγκτο το χοντρόπετσο πολιτικό-μηντικακό σινάφι του να κάνουν πλιάτσικο στην Ελλάδα και να εξευτελίζουν τον Ελληνικό λαό. Μια ανακρίτρια με το όνομα Κλάπα που θα ‘πρεπε να σταλεί δάνειο στη Βόρειο Κορέα, βάζει βουλευτή σε κατ’ οίκον περιορισμό γιατί το κόμμα του ετόλμησε να πει τις βδέλλες που πίνουν το αίμα του λαού του, κλέφτες.  Και το διαδικτυακό χωνί εκείνου του πρωθυπουργού που έκανε κουρελόχαρτο το Σύνταγμα και βιάζει την ελληνική Δικαιοσύνη, παραληρεί υποκριτικά ότι “Δεν ανέχεται δολοφόνους και βιαστές της ελληνικής δημοκρατίας».

Και οι Έλληνες; Πού πήγαν οι Έλληνες;

“Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,

ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονάν

τη θεία τραχειά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι …

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,

και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι,

λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί

και ψωριασμένοι οι σκύλοι

κι οι χαροκόποι αδιάντροποι

και πόρνη η Ρωμιοσύνη”,

γράφει Κωστής Παλαμάς.

Στην μακρινή Βιρμανία, που μοιάζει πολύ με την Ελλάδα των Σαμαροβενιζέλων,  μια γυναίκα πολιτικός, η Αουνγκ Σαν Σου Τσι, κόρη ενός από τους ήρωες της χώρας της για την απελευθέρωση από την βρετανική αποικιοκρατία,  εξελέγη Πρωθυπουργός το 1990. Το στρατιωτικό καθεστώς αρνήθηκε να της παραδώσει την εξουσία. Έθεσε εκτός νόμου το κόμμα της και της επέβαλλε κατ’ οίκον περιορισμό που διήρκεσε με μικρά διαλείμματα, δεκαπέντε χρόνια.

Είχαν προηγηθεί δυο χρόνια εξέγερσης και οδομαχιών με προεξάρχοντες τους νέους που διαμαρτύρονταν « ενάντια στην άρνηση του δικαιώματός τους στη ζωή από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς το οποίο στερούσε νοήματος το Παρόν και δεν έδινε καμία ελπίδα για το Μέλλον» όπως περιγράφει η Αουνγκ.

Σε αυτόν, έναν  από τους διασημότερους λόγους της ο οποίος επιγράφεται “Ελευθερία από το Φόβο”,  η Αουγκ λέει: “Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει, αλλά ο φόβος. Ο φόβος να χάσουν την εξουσία διαφθείρει αυτούς που την ασκούν, εξίσου με αυτούς που, υποταγμένοι, φοβούνται και υποκύπτουν στην ωμή βία της εξουσίας.

Και πιο κάτω αναφέρει:

«Η ουσιώδης  επανάσταση είναι εκείνη του πνεύματος, που γεννιέται από μια διανοητική πεποίθηση της ανάγκης για αλλαγή σε αυτές τις ψυχικές στάσεις και αξίες που διαμορφώνουν την πορεία της ανάπτυξης ενός έθνους. Μια επανάσταση που αποσκοπεί απλώς στην αλλαγή των επίσημων πολιτικών και θεσμών με στόχο την βελτίωση των υλικών συνθηκών έχει ελάχιστες πιθανότητες για πραγματική επιτυχία. Χωρίς μια επανάσταση του πνεύματος, οι δυνάμεις που παράγουν τις αδικίες της παλιάς τάξης πραγμάτων θα συνεχίσουν να είναι σε λειτουργία (…)

Ο Παντιτ Νεχρού, ο πατέρας της σύγχρονης Ινδίας, γράφει πως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Γκάντι ήταν πως στάλαξε θάρρος στον ινδικό λαό. «Το μεγαλύτερο δώρο για έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι η ελευθερία από τον φόβο, όχι απλά η ρωμαλεότητα του σώματος αλλά η απουσία φόβου από το μυαλό» .

Το παράδειγμα αποικιών που αναζήτησαν την ανεξαρτησία τους είναι κατάλληλο τούτη την ώρα, για ένα Έθνος υπό αποικιοκρατική κατοχή.

Το Έθνος μας έχει ανάγκη από μια επανάσταση. Μια επανάσταση για το Λαό και την  Πατρίδα. Όχι μια ψοφοδεή επανάσταση, όχι μια επανάσταση φλύαρων που θα επιχειρηματολογούν ναρκισσιστικά απολαμβάνοντας ωραίους λόγους και τυπωμένα χαρτιά. Αλλά μια επανάσταση σκέψεως, αντιλήψεως, αξιών και αισθητικής, μια επανάσταση ψυχής  η οποία θα οδηγήσει τον γενναίο Ελληνικό λαό μακριά από τον φόβο που του έχουν επιβάλλει οι ευνουχισμένοι καιροί μας.

Αγαπητέ αναγνώστη,

Κάθε ένας από μας έχει μέσα του μια μουσική που παίζει είτε την ακούμε είτε όχι. Η φλυαρία του σύγχρονου κόσμου την πνίγει με άχρηστες γνώσεις, πληροφορίες, και επιλογές. Μην αρνείσαι να ακούσεις την ψυχή σου. Η επανάσταση ψυχών έχει αρχίσει, μα χρειάζονται περισσότεροι, και πιο γρήγορα. Τι περιμένεις; Σπάσε τις αλυσίδες του φόβου. Όλοι πεθαίνουν, ολίγοι ζουν. Τόλμησε να ζήσεις! Πέρνα στην εθνική αντίσταση!

Η ΟΧΙΑ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.880

της εβδομαδιαίας λαϊκής εθνικιστικής εφημερίδος Χρυσή Αυγή,

11-6-2014)

Το μάθημα του ΄96

Το μάθημα του ΄96

Άρθρο από την εφημερίδα “Χρυσή Αυγή” που κυκλοφορεί

Αν τύχει να καθίσεις δίπλα σε Τούρκους, να ακούς να μιλούν την βαρβαρική τους διάλεκτο και να συμπεριφέρονται με προπέτεια ανάμεικτη με ένα είδος ευγένειας που κινείται μεταξύ δουλοπρέπειας και επιθετικότητας, ξέρεις γιατί ο Τούρκος υπήρξε εδώ και εκατοντάδες χρόνια εχθρός του Έλληνα. Ο Τούρκος έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αντιπαθείς στον Έλληνα.

Αν έχει τύχει να καθίσεις δίπλα σε Γερμανό, να ακούς να μιλά μια γλώσσα δομημένη πάνω στην Ελληνική μα διαμετρικά αντίθετη αισθητικά, σαν να μαστιγώνει τον αέρα αντί να πετά μαζί του, και να χτυπά το χώμα με το μπαστούνι αντί να ελαφροπατά με την οπλή του Πάνα. Αν συναντήσεις το κρυστάλλινο βλέμμα του και την σχεδόν παιδική εμπιστοσύνη του, καταλαβαίνεις γιατί Έλληνες και Γερμανοί έχουν έρθει τόσο ατυχώς κοντά στην Ιστορία. Πλησιάζουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν. Και μοιραία απωθούνται.

Παρατηρούσα δυο ανθρώπους, και οι δυο με οικογένειες, και οι δυο σε διακοπές. Ο ένας Γερμανός, ο άλλος Τούρκος της Γερμανίας, διεκδικούσαν το ίδιο τραπέζι για την παρέα τους. Αποφασιστικός ο Γερμανός, με τον αέρα του ύψους και του γυμνασμένου παρουσιαστικού του, έκανε το πρώτο βήμα προς την μεριά του κοντύτερου και με σωματοδομή μαυριδερού ανατολίτη παλαιστή, Τούρκου, που στρογγυλοκάθισε μαζί με τα παιδιά του Γερμανού, πιάνοντας ψιλή κουβέντα στα Γερμανικά. «Όχι, όχι», του έγνεψε με το δάχτυλο ο Γερμανός. Ο Τούρκος έστρεψε και του ζήτησε τον λόγο. Εκεί που ο Γερμανός προχωρούσε με το κεφάλι, ο Τούρκος κινήθηκε με το στέρνο. Του ζήτησε το λόγο που του κούνησε το χέρι. Η διαμάχη είχε περάσει από το διεκδικούμενο τραπέζι στο κούνημα του δαχτύλου.

«Κοίταξε τι έκανες», έλεγε ο Τούρκος. «Τι παράδειγμα δίνεις στα παιδιά σου. Έτσι τα μαθαίνεις να φέρονται;», κι είχε φτάσει μια ανάσα από τον Γερμανό που τέντωνε το κεφάλι προς τα πίσω, αμυνόμενος με τα λόγια, πλην ομολογώντας με το σώμα πως είχε τραπεί σε άτακτον φυγή. Ο Τούρκος ήταν καταφανώς ο τσαούσης της ιστορίας. Μπορεί να είχε άδικο μα είχε τον τρόπο να το πηγαίνει εκεί που τον συνέφερε. Αδικώντας, ταπεινώνοντας, αλλά μπήγοντας τα πόδια και απαιτώντας «το δίκιο του».

«Φίλε μου, ομολόγησε πως έχεις άδικο. Μας βλέπουν και τα παιδιά», είπε ο τούρκος υποκρινόμενος ευγένεια και συμβιβασμό. Κι ο Γερμανός έδωσε τόπο στην οργή. Εκανε χώρο κι άρχισε να δικαιολογείται στην συμβία του που είχε στο μεταξύ καταφθάσει. Όσο κι αν η διπλωματία έχει στολιστεί λούστρα και πολυελαίους, εξακολουθεί να είναι στοιχειώδης όσο την εποχή που γειτονικές φατριές κυνηγούσαν βίσωνες κι ελάφια. Νικάς ή χάνεις. Η νίκη δεν θέλει πολλές εξηγήσεις. Η ήττα έχει πολλές μορφές. Όταν ακούω να μιλούν για το πόσο καλά τα πηγαίνουν τούρκοι και Έλληνες στα διεθνή φόρα, θυμάμαι εκείνο το τραγικό 1996 που ξεκίνησε τον χειμώνα με την τουρκική πρόκληση στα Ίμια και τρεις Έλληνες αξιωματικούς νεκρούς, και συνεχίστηκε το καλοκαίρι με την ασύλληπτης ηρωικής αποκοτιάς θυσία, των Ισαάκ και Σολωμού.

Σε όσους διαπραγματεύονται με τους Τούρκους, πιστεύοντας πως θα τους πείσουν σαν τον Γερμανό της ιστορίας, απάντησαν οι δυο Κύπριοι, για λογαριασμό δικό τους κι όσων ακούν στην ψυχή τους το ίδιο μ’ αυτούς τραγούδι. Εσείς, ξενόδουλοι, πορεύεστε αλλιώς, η Ελλάδα αλλιώς.

Για πολλούς, -ανάμεσά τους και στρατιωτικούς που ξεσηκώνονται όταν ακουμπούν τα επιδόματά τους μα όχι για την Κύπρο ή τα Ίμια-, το 1996 είναι παρελθόν, σφραγισμένο στους τάφους των δυο ηρώων. Κοιτάμε, λένε, να είναι καλύτερο το Αύριο των δύο λαών. Και οδηγούν την Πατρίδα σε διαδοχικές ήττες.

Αυτή η αντίληψη του χρόνου και της ζωής που θαρρεί πως το Αύριο χτίζεται  με εγγυήσεις, είναι παντελώς απατηλή. Όλα είναι υπό διαμόρφωση. Οι τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, έχουν λόγο στο πώς θα είναι η Ελλάδα. Όσο τους επιτρέπουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα δεν θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την Πατρίδα μας, αν αύριο στην ελληνική κυβέρνηση είναι πακιστανοί ή  τούρκοι στο όνομα της ισότητας και του δικαίου. Αν τους αφήσουμε. Όσο οι Έλληνες κοιτάζουν το θέατρο σκιών του διχασμού, κι όχι το χέρι που τους σουφρώνει την ζωή, η διάκριση των εξουσιών, η ελευθερία του λόγου, η ίδια η ελευθερία του ελληνικού έθνους όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είτε καταλύονται είτε έχουν ήδη λεηλατηθεί. Αυτές είναι πραγματικότητες που δημιουργούνται κάθε στιγμή, ανατρέποντας τις βεβαιότητες.

Είναι χαοτικό το μέγεθος των αλλαγών που επιφέρουν άνθρωποι με περιορισμένο χρόνο ζωής, σε έννοιες που πήραν αιώνες να διαμορφωθούν και θα πάρουν χρόνο να επανέλθουν σε νέες βάσεις, όταν ανατραπούν. Διαφεύγει από τους εφήμερους ανθρώπους πως το παρελθόν διαχέεται στο παρόν, μα δεν το κυβερνά. Μαθαίνουμε από αυτό, και κάποτε του λέμε «ως εδώ!». Αν αρνηθούμε να μάθουμε, θα κάνουμε τα ίδια λάθη μέχρι να εμπεδώσουμε το μάθημα. Έτσι δουλεύει η ζωή.

Όσο λοιπόν κοιτάζουν τον Ισαάκ και τον Σολωμού, κι εκείνο το μακρινό 1996 σαν ένα κομμάτι Ιστορίας που ξέμεινε στον ήλιο, τόσο θα έρχονται να θυμίζουν την ύπαρξή τους οι ίδιοι, περιφρονώντας την φρόνηση των συμβιβασμένων. Ναι, πρέπει να κάνουμε την δύσκολη ειρήνη μας με το παρελθόν. Το πήραμε το μάθημα. Εμείς είμαστε εδώ για να νικήσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-mathhma-tou-96#ixzz4oiIIlu8n