Για ένα πατριωτικό άλμα

23984601__article

 

Ανάμεσα στις εσχατολογικές προφητείες, την αναμονή ενός νέου πολέμου του Κόλπου που έχει ήδη αρχίσει, τους αγώνες αλληλοεξόντωσης με σκοπό την ενοποίηση των αγορών του πλανήτη μας, εμπρός στον κίνδυνο της εξάλειψης του κόσμου μας όπως τον γνωρίσαμε, γίνεται αναγκαία και επείγουσα η ανάδυση των δυνάμεων της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Ταυτότητας.

Ο κόσμος που δημιουργείται θα είναι μονοπολικός ή πολυπολικός; Και ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας σε αυτόν; Θα είναι ένα απολίθωμα που θα κινδυνεύει διαρκώς να σπάσει σε χίλια κομμάτια, ή μια ζωντανή πραγματικότητα, η συνείδηση ενός κόσμου που απειλείται, αποδυναμώνεται και επιμένει κόντρα σε όλους και όλα, να υπάρχει;

Παρά την συντονισμένη προσπάθεια αποσυντονισμού, πότε με την πείνα των παιδιών της Αφρικής, πότε με την κλιματική αλλαγή, δράματα για τα οποία φορτώνονται με ενοχές οι Ευρωπαίοι, ένας νέος αέρας φύσηξε στην ευρωπαϊκή ήπειρο τα τελευταία χρόνια.

Από την εκτίναξη της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα ως τις ακτιβιστικές οργανώσεις Κάζα Πάουντ στην Ιταλία και Μπαστιόν Σοσιάλ στην Γαλλία, και την μαζική κινητοποίηση των Κίτρινων Γιλέκων, περνώντας από την Ρώμη, το Παρίσι και την Βουδαπέστη, οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν τον εθνικό ριζοσπαστισμό. Έναν ριζοσπαστισμό που τους οδηγεί στο να αποκόψουν τις ρίζες του δηλητηριώδους παράσιτου που τους πνίγει με το θανατερό σφιχταγκάλιασμά του, και να αναζητήσουν τις ρίζες της υπάρξεώς τους στον παραδοσιακό Χριστιανισμό, στις προχριστιανικές παραδόσεις, στις συνήθειες και στον τρόπο ζωής των άμεσων προγόνων τους. Ζητούν να ανακτήσουν όσα επεδίωξε βίαια να ανατρέψει η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι οπαδοί της, εγκαθιδρύοντας τερατουργήματα όπως οι δολοφονίες εμβρύων στις μήτρες των μητέρων τους, ο «γάμος» και η τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, η μείξη των φυλών σε ένα γκρίζο χυλό χωρίς ταυτότητα.

Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές ανέδειξαν αυτή την δυναμική, με την διεύρυνση και την ισχυροποίηση των Εθνικιστικών, Πατριωτικών και Ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Βέβαια, πολλά μένουν ακόμη να γίνουν, απέναντι στις επιβολές των ξένων και τις εσωτερικές αναθεωρήσεις. Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι οι λαοί της Ευρώπης αποκτούν συνείδηση του τι τους συνέβη και του τι συμβαίνει, και ζητούν να αποσπασθούν από την δικτατορία των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων.

Η ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Για όσους εύκολα αποθαρρύνονται και αφήνονται στον πεσιμισμό, να επισημάνουμε πως η Εθνικιστική άνοιξη που γνωρίζει η Ευρώπη δεν ήρθε ξαφνικά και αναπάντεχα. Η Λεπέν, ο Σαλβίνι, ο Ορμπαν, μπορεί να μην καταγράφονται ως «καθαροί» Εθνικιστές, κατάφεραν όμως να είναι αποτελεσματικοί στα μέτρα των λαών και των χωρών τους. Είναι ηγέτες οι οποίοι συσπείρωσαν τους λαούς τους γύρω από μια εθνική ατζέντα, κι αυτό είχαμε να το δούμε από την εποχή του Μεσοπολέμου. Η ανάδειξη αυτών των πολιτικών ρευμάτων και αυτών των ηγετών, αποτελεί το αποτέλεσμα της επιμονής εκατομμυρίων αγωνιστών οι οποίοι στα χρόνια της πέτρας και του ατσαλιού διατήρησαν ζωντανή την Πίστη, την Μνήμη, την Παράδοση, την Ιδέα. Οι σπόροι που έσπειραν εκείνοι, κάποτε θα βλαστούσαν, και κατά καιρούς το έκαναν. Να είναι τώρα η ώρα να καρποφορήσουν; Στο χέρι μας είναι!

Όλες οι δυνάμεις που είναι μαχητικές, ενεργητικά πατριωτικές, και αντικομφορμιστικές έναντι του Συστήματος, μπορούν να συνεργαστούν, χωρίς την προηγούμενη «ένωση» των Εθνικιστών η οποία φέρνει μαζί της ένα άχρηστο βάρος «χαμένων και κερδισμένων», «ηγετών και υπηκόων», αλλά με στόχο έναν και προορισμό κοινό: την νίκη απέναντι στον οδοστρωτήρα της ΝΤΠ, και την αναγέννηση μιας Ελλάδας Ελληνικής σε μια Ευρώπη Ευρωπαϊκή.

Η δουλειά που έκαναν και κάνουν δεκάδες οργανώσεις από την Μεταπολίτευση και μετά πρέπει να αναγνωρισθεί. Κάθε ένας φέρνει μαζί του μιαν όψη αυτού που αποκαλείται διεθνώς Ευρώπη –άρα και Ελλάδα- της Ταυτότητας. Κάθε ένας αξίζει την τιμή που και ο ίδιος αποδίδει στους άλλους αγωνιστές.

Για όσους καλοθελητές επιμένουν στον μηδενισμό, να πούμε πως δεν πρόκειται βεβαίως να καταθέσουμε τα όπλα, όχι τώρα που σε όλη την Ευρώπη τα πράγματα κινούνται προς την κατεύθυνση στην οποίαν έλπισαν και για την οποίαν εργάστηκαν εκατομμύρια συναγωνιστές και συναγωνίστριες.

Μια Δεξιά Εθνική, Κοινωνική και Λαϊκή, μια Δεξιά της Ταυτότητας και της Παράδοσης πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος και η πρόκληση του δικού μας Αύριο.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 1148 της εφημερίδος Χρυσή Αυγή και στην συνέχεια εδώ )

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Άρθρο της Ειρήνης Δημοπούλου στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Η Κοιλάδα των Πεσόντων (Valle de los Caidos, στα Ισπανικά), είναι ένα μνημειώδες ταφικό συγκρότημα, στα βορειοανατολικά της Μαδρίτης. Σχεδιάστηκε την δεκαετία του 1960 ως μνημείο για τους νεκρούς του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου που διήρκεσε από το 1936 έως το 1939. Στην Κοιλάδα έχει χτιστεί ένα μοναστήρι και μια τεράστια εκκλησία βασιλικού ρυθμού, και δεσπόζει ένας Σταυρός ύψους 150 μέτρων. Στον χώρο βρίσκονται θαμμένοι οι σοροί 33.000 νεκρών από όλες τις εμπόλεμες πλευρές.

Εκεί βρίσκεται ο τάφος του αμφιλεγόμενου ηγέτη των Ισπανών Εθνικιστών, Φρανθίσκο Φράνκο, ενός Συντηρητικού αξιωματικού του Πεζικού, που διοίκησε την Ισπανία μέχρι τα μέσα της δεκαετία του ’70, αλλά και του δολοφονημένου (και προδομένου) Εθνικιστή διανοούμενου, ιδρυτή και ηγέτη της Ισπανικής Φάλαγγος, Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα (24/4/1903-20/11/1936).

Ο Ισπανικός Εμφύλιος έδωσε μερικές εξαιρετικά ηρωικές σελίδες στην Ιστορία που γράφουν όσοι πιστεύουν πως το Έθνος είναι η φαμίλια τους, και η Πατρίδα το σπίτι τους. Αυτοί που τους λέμε με ένα όνομα Εθνικιστές, έτσι όπως συμπιέζονται πρόσωπα και ιδεολογίες υπό τις καταστάσεις της σύγχρονης εξελισσόμενης πραγματικότητας.

Έδωσε ακόμη μερικές εξαιρετικές σελίδες στην Λογοτεχνία από τον Χέμινγουεϊ και τον Καζαντζάκη ως τον Μελά και την Ζέη.

Το Αλκάθαρ, ένα κάστρο στην παλιά πρωτεύουσα της Ισπανίας, το Τολέδο, έκανε τον Γάλλο συγγραφέα ΜωρίςΜπαρρές, να γράψει πως «είναι κατασκευασμένο μ’ ένα ρυθμό βαρύ, σαν να διακηρύττει: «Δεν νοιάζομαι να φαίνομαι όμορφο. Μου φτάνει (να νοιώθω) ότι οι κακοί τρέμουν και οι καλοί νοιώθουν ασφάλεια».

Πολιτοφύλακες του Λαϊκού Μετώπου, των Κομμουνιστών, δηλαδή, άρχισαν την πολιορκία του, τέτοιες μέρες, στις 21 Ιουλίου 1936. Η πολιορκία έληξε στις 27 Σεπτεμβρίου με την άφιξη της Στρατιάς της Αφρικής υπό τον «Χενεραλίσσιμο» Φράνκο. Στο Αλκάθαρ είχαν κλειστεί 1.150 πολεμιστές, και είχαν καταφύγει 520 γυναίκες και 50 παιδιά, προτιμώντας να αμυνθούν μέχρι θανάτου, από το να πέσουν στα χέρια των Κομμουνιστών.

Να επισημάνουμε για τους μη γνωρίζοντες, ότι οι «ανεκτικοί» «δημοκράτες», μεταξύ 1936 και 1939, σκότωσαν 13 Επισκόπους και πάνω από 2000 ιερείς, και βεβήλωσαν 20000 εκκλησίες. Μόνο το Φθινόπωρο του 1936 δολοφονήθηκαν στις φυλακές της Μαδρίτης 12, κατ’ άλλους 15 χιλιάδες Εθνικιστές πολιτικοί κρατούμενοι, που το μόνο έγκλημά τους ήταν πως ήσαν Εθνικιστές. Ιδιαίτερη μεταχείριση επιφύλασσαν στις Μοναχές, τις οποίες διαπόμπευαν, δολοφονούσαν, διαμέλιζαν τα σώματά τους και τα σκόρπιζαν στους δρόμους της Βαρκελώνης.

Εκεί λοιπόν , στο Αλκάθαρ, τέτοιες μέρες, γράφτηκε μια τραγική ιστορία.

Ο Συνταγματάρχης Χοσέ Μοσκαρντό, Διοικητής της Κεντρικής Σχολής Ασκήσεων της Ακαδημίας Πεζικού, είχε τρεις γιους. Ο ένας βρισκόταν στην Βαρκελώνη, οι δύο άλλοι στο Αλκάθαρ μαζί με την μητέρα τους. Θεωρώντας πως στο κάστρο τους περίμενε βέβαιος θάνατος, προτίμησε να τους διώξει να κρυφτούν στο Τολέδο, νομίζοντας ότι οι Κομμουνιστές δεν θα πείραζαν μια γυναίκα και δυο ανήλικα παιδιά. Οι Κομμουνιστές τους συνέλαβαν.

Ο περίφημος τηλεφωνικός διάλογος που ακολουθεί βρίσκεται γραμμένος με χρυσά γράμματα στους τοίχους του Αλκάθαρ:

– Εμπρός, εμπρός, εδώ ο αρχηγός της Mιλίτσια. Σας δίνω διορία 10 λεπτά για να παραδοθείτε. Αν δεν το κάνετε, θα τουφεκίσουμε το γιο σας το Λουίς που τον έχουμε κρατούμενο.

– Το πιστεύω.

– Για να ξέρετε ότι σας λέω την αλήθεια, ο γιος σας παίρνει το ακουστικό.

– Μπαμπά…

– Τι κάνεις, παιδί μου;

– Λένε πως θα με τουφεκίσουν, αν δεν παραδοθείς.

– Λοιπόν, δώσε την ψυχή σου στον Θεό και πέθανε σαν Πατριώτης.

– Σε φιλώ πολύ, μπαμπά!

– Σε φιλώ πολύ, παιδί μου!

Ο Αρχηγός της Μιλίτσιας ξαναπαίρνει το ακουστικό. Ο Μοσκαρντό του λέει:

– Μπορείτε να συντομέψετε την διορία σας γιατί το Αλκάθαρ δεν θα παραδοθεί ποτέ!

Ακούγεται ο πυροβολισμός.

Τέτοιες μέρες, στις 27 Ιουλίου 1936, ένα δεκαεξάχρονο παιδί, ο Λουίς Μοσκαρντό, δολοφονήθηκε από τα κομμουνιστικά κτήνη, αυτά που μιλούν ως τα σήμερα με ωραία παχιά σαν τον Κουτσούμπα, σαν τον Φίλη, σαν τον Κοτζιά, λόγια, για «δημοκρατία» και «ελευθερία».

Οι Κομμουνιστές δεν θέλουν να γράφουμε. Θέλουν να γράφουν την Ιστορία όπως τους συμφέρει. Όπως έμαθαν πως γίνεται από την Γαλλική Επανάσταση και δώθε. Έτσι τραμπουκίζουν και το Βλαχογιάννειο μουσείο στην Βέρροια, για το οποίο θα διαβάσετε σε άλλη σελίδα της εφημερίδος μας.

Οι Εθνικιστές όμως εξακολουθούμε να γράφουμε Ιστορία. Φιμώνουν τις εθνικιστικές φωνές στο διαδίκτυο, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Έτσι έκαναν και τότε.

Τον Ιούλιο του 1936, ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος (23/5/1905-29/10/1936) Ισπανός Εθνικιστής, πτυχιούχος της Φιλοσοφίας, των Φυσικών Επιστημών και των Μαθηματικών, συνδικαλιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος, συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές της Μαδρίτης, στην απομόνωση, με εντολή να μην έχει πρόσβαση σε βιβλία, χαρτί και στυλό. Τον δολοφόνησαν μέσα στην φυλακή.

Χωρίς βιβλία, χωρίς χαρτί, χωρίς στυλό. Ο φόβος των Γιακομπίνων, των Κομμουνιστών, των ψευτοδημοκρατών, είναι η γνώση. Μην μάθετε, μείνετε στραβοί και κουφοί, να δέχεστε όσα σας λέμε αδιαμαρτύρητα. Και οι διαμαρτυρίες σας να είναι απελπισμένες, στέρφες, να οδηγούν στον δικό σας χαλασμό.

Ούτε ένας αιώνας δεν έχει περάσει από μια Εθνικιστική επανάσταση που στέφθηκε από την νίκη, και κράτησε όρθια την Ισπανία, δίνοντάς της ώθηση και ανάπτυξη ως το 1975.

Σήμερα, οι αρνητές της Θρησκείας, οι λάτρεις του σκότους, οι υπηρέτες των τρωκτικών, ζητούν η Κοιλάδα των Πεσόντων να αδειάσει από τους νεκρούς της, και στα μνημούρια τους να μπουν αυτοί που αφρίζουν όταν βλέπουν τον Σταυρό. Οι Ισπανοί βρίσκονται στους δρόμους. Αγκαλιάζουν το μνημείο, εκεί που βρίσκονται θαμμένοι οι νεκροί τους, οι νεκροί που ούτε ως νεκροί δεν μπορούν να βρουν ησυχία όσο θα μεταδίδεται ο ιός της Αριστεράντζας. Φωνάζουν «Ζήτω η Ισπανία!», «Κάτω τα χέρια από την Κοιλάδα!». Οι Σοσιαλιστές της κυβέρνησης του Πέδρο Σάντσες δεν τους ακούν. Θέλουν να κάνουν την Κοιλάδα «μνημείο για τα θύματα του Φασισμού». Θέλουν να σβήσουν την Ιστορία. Έτσι θα παραπλανήσουν νομίζουν τους Ισπανούς, και δεν θα βλέπουν την ανεργία που έχει σκαρφαλώσει στο 17% ούτε τα καραβάνια του Ισλάμ.

Όλη η Ευρώπη, αγαπητέ αναγνώστη και αναγνώστρια είναι σε πόλεμο. Κάθε Ευρωπαϊκή Πατρίδα δίνει την δική της μάχη. Μα όλες οι μάχες είναι μέρος του μεγάλου πολέμου που μας αρέσει δεν μας αρέσει έρχεται, ήρθε, είναι εδώ. Είτε θα ζήσουμε ως μια μεγάλη, ισχυρή Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία, είτε θα χαθούμε. Ας αποφασίσουμε και ας πράξουμε αναλόγως. Μέχρι την Νίκη, και πέρα από αυτήν.

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

bonfire 1914

 

«Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ‘βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό

πάνω νερά∙

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο

στα τυφλά πεισματάρης

και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο –

άφησε κι ας γελούν.

Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος

στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ’ αφανισμένο τούτο παρόν –

άφησέ τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας».

Γιώργος Σεφέρης

«Θερινό Ηλιοστάσι- Θ΄»

Μικρό παιδί περνούσα τα καλοκαίρια σε ένα νησί γειτονικό στην Αθήνα. Η ημερήσια διάταξη περιελάμβανε πρωινή πεζοπορία, νερό πηγής, μάθημα επιτόπιο των χορταριών και των δέντρων, και αμέτρητες ώρες κολύμπι. Δυο ήταν οι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών: Τα τζιτζίκια και οι αχινοί.

Μέχρι που ένα καλοκαίρι κατέλαβε ετσιθελικά, απρόοπτα, την κυρίαρχη θέση του στις παιδικές μου αναμνήσεις. Οι φωτιές του Αγιαννιού ξεδιπλώθηκαν σε όλη την παραλία, από πάνω ως κάτω. Κορίτσια κι αγόρια χαχάνιζαν ομάδες-ομάδες, μεσημεριανές κουβέντες, μισάνοιχτα παράθυρα, ψίθυροι και κοκκινισμένα μάγουλα. Κι εκεί, όπως σε όλες τις ιστορίες που αξίζει να διαβάσεις, έκανε την εμφάνισή του ο «κακός μαύρος λύκος». Δεν είναι σίγουρο ότι ήταν πραγματικά κακός. Ήταν όμως βέβαιος για το δίκαιο της εξουσίας του και το κράδαινε με την ίδια απελπισμένη βεβαιότητα που κράδαινε και την μαγκούρα του.

Θυμωμένος, βλοσυρός, πικαρισμένος έκλεινε με θόρυβο παραθυρόφυλλα, επικαλούνταν τον Θεό που χολωνόταν, λέει, με τα αγόρια που δρασκέλιζαν τις φλόγες και τα κορίτσια που έλυναν τα μαλλιά τους κι έριχναν από ένα τσιμπιδάκι στο πλαστικό κανάτι. Γεμισμένο αμίλητο νερό απ’ την πηγή, θα μαρτυρούσε το ξημέρωμα το όνομα εκείνου που θα συντρόφευε αυτό που ονειρεύονταν πως θάναι η ζωή τους. Καταριόταν ο γέρος κι ορκιζόταν πως ποτέ πια δεν θα γινόμασταν μάρτυρες του κλήδονα, πως ήταν εκείνη, σίγουρα, η τελευταία φορά, κι ύστερα θάπεφτε η συντέλεια. Προσώρας σκεφτόμουν πώς θάταν που θάπεφτε η κατάρα πάνω τους, πάνω εκείνων των κοριτσιών και αγοριών που πίστευαν και έκαναν ίδιο κι απαράλαχτο το έθιμο όπως οι μαννάδες κι οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους, μια κι εγώ δεν πιανόμουν λόγω ηλικίας στους έφηβους που συμμετείχαν στην απαγορευμένη μυσταγωγία. Κι αναρωτιόμουν πώς δεν έπεσε ο χαλασμός πάνω στους παππούδες και προσπαππούδες τους που για γενιές χόρευαν και τραγουδούσαν με την ίδια βεβαιότητα το ίδιο εκείνο τραγούδι.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξεχασμένη όπως συνήθιζα σε ένα βιβλίο, στο χάζεμα των βράχων και του ήλιου που χάνονταν και ξαναγεννιόταν στον ορίζοντα, δεν πήγα στον κλύδωνα. Μα πήγε η καλή μου φίλη, η Άννα, που μοιραζόμασταν άγουρες, καλοκαιρινές έννοιες και κοροϊδέματα. Και το επόμενο καλοκαίρι, έτσι, αναπάντεχα, λίγο μετά του Αγιαννιού, μ’ έπιασε απ’ το χέρι, και πάνω σε ένα ασπρισμένο αυλόγυρο, δίπλα από τενεκέδες με βασιλικά, μου εκμυστηρεύτηκε ένα μεσημέρι, πως είχε βρει το ταίρι της.

Απειλές, ξόρκια και κατάρες, έγιναν καπνός εκεί στην ασπρισμένη αυλή. Γιατί η ζωή, έχει τον τρόπο της να κλείνει το στόμα σε όσους αμφισβητούν την δύναμή της. Άγρια κι αδιαπραγμάτευτη ξεπετάγεται όπου φανεί υποψία ελπίδας, κι εκεί, σε μια χούφτα χώμα, γραπώνεται, και μεγαλώνει σαν αυθάδικο λουλούδι γιατί αυτή είναι η δύναμή της: να περιφρονεί τις αντιξοότητες, και τους προφήτες, και τα αναθέματα. Και να υπάρχει, χωρίς κανείς να το ζητήσει. Αρκεί να ανοίξει τη χούφτα, να βάλει χάμω το χώμα του, να πιστεύει, και να περιμένει.

Μέρες οικονομικού Αρμαγεδώνος που είναι, αλλά και μέρες καλοκαιριού, ήρθε στο νου μου αυτή η ιστορία.

Τρίβολοι με κουδούνια και λύκοι με δέρατα αρνιών, απειλώντας και βρίζοντας, περιφρονώντας και χλευάζοντας την Πατρίδα και τον Λαό μας, έχουν αμοληθεί και λένε, λένε… Πρόμαχοι τάχα του λαού, του αρνούνται δικαίωμα και ικανότητα να αποφασίζει. Μάγοι και τσαρλατάνοι φοβερίζουν με τις φλόγες της κολάσεως. Δεν ξεσυνερίζομαι εκείνους που φοβούνται. Έμαθαν να κρύβουν ζηλόφθονα στην τσέπη το τάλαντο που τους δόθηκε, και να πορεύονται στα τυφλά και τρομαγμένα σε κάθε θρόισμα, σε κάθε ίσκιο. Δεν τους κατηγορώ που ενώνουν τις φωνές τους με των δημίων. Τα κεφάλια τους, σκυμμένα πάνω στον ποτισμένο στο αίμα, πάγκο του χασάπη, περιμένουν αδιαμαρτύρητα τον δίκαιο χαμό τους.

Διάβαζα το σχόλιο ενός που έλεγε πως προτιμούσε να του κάνουνε κουμάντο οι Εβραίοι και οι Μασόνοι, παρά οι κομμουνιστές που θα μας πάρουν λέει το βιός και θα εγκαθιδρύσουν την κομμουνιστική δικτατορία. Και αγνοούσε ο πολυδιαβασμένος με το ύφος και τον τουπέ αποκριάτικου Δρυίδη, πως καπιταλισμός και κομμουνισμός πάνε χέρι-χέρι, όψεις του ίδιου νομίσματος. Ξεχνούσε ή απέκρυπτε πως οι εκλεκτοί του κόψαν συντάξεις και μισθούς, πήραν σπίτια κι έκλεισαν επιχειρήσεις. Οι εκλεκτοί του έβαλαν στην φυλακή τους Εθνικιστές, κι εκείνοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί, αν όχι οι εντολοδότες της δολοφονίας του Γιώργου και του Μάνου, με εκτελεστικά όργανα το αριστερό παρακράτος.

Το πολιτικό θέατρο του κοινοβουλευτισμού είναι αρκετά παλιό και επαρκώς σχεδιασμένο ώστε να δίνει στο λαό την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Λίγο ενδιαφέρει ο ξεπεσμός του. Μα χαίρομαι που η ελληνική φωτιά γλύφει τις αυλές των Φασουλήδων στις Βρυξέλλες και τα γυάλινα κάστρα των χρηματιστών της Νέας Υόρκης, κι εύχομαι να τους δούμε να πέφτουν έντρομοι από τα ψηλά άλογα πούχουν καβαλικέψει και τσαλαπατούν ανθρώπους κι έθνη.

Αν κάτι κατάφεραν οι Ελληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής στα τρία χρόνια της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι πως έκαναν χιλιάδες ανθρώπους να πετάξουν το πουκάμισο του φόβου, να βρουν και να πιστέψουν στην πιο βαθιά και αδιάψευστη ουσία τους: την αλήθεια της ράτσας τους. Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εξακολουθήσουμε να βαδίζουμε με τις Ιδέες μας θαλερές και τις Ψυχές μας ακέραιες.

Οι άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται στην ζωή. Μα τη δύναμή της ποιος μπορεί να την αμφισβητήσει; Ατάραχη στον δρόμο της καλεί να την ακολουθήσεις. Αντέχεις;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 935 της εφημερίδος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Όχι άλλα δάκρυα για την Ελλάδα

DaohZdFW0AA7pOi

Το δράμα γεννήθηκε στον τόπο αυτό. Το ίδιο και η κωμωδία. Και στα δυο οι νεοέλληνες διαπρέπουν.
Για κάποιους η Ελληνική Ιστορία είναι ένα πτώμα στο κενοτάφιο του οποίου κλαίνε και οδύρονται για τις αλησμόνητες πλην χαμένες πατρίδες. Όταν αποστάσουν από τα μνημόσυνα και τα τσιμπούσια, πάντα στη μνήμη του μακαρίτη, κοκορεύονται πως οι πρόγονοί τους έκαναν ετούτο και το άλλο την ώρα που οι υπανάπτυκτοι Ευρωπαίοι στο πλευρό των οποίων με θράσσος καμαρώνουν, ροκάνιζαν βελανίδια. Μπροστάρηδες του κοπαδιού οι έμποροι της Ιστορίας που χαριεντίζονται με την ιδεολογία του νεοελληνικού προβάτου: καλή η Πατρίδα, καλύτερος όμως ο υπνάκος μας. Μη φωνάζετε. Μην υπερβάλουμε, μην ανοίγουμε μέτωπα.
Σιγά σιγά, να ωριμάσουν οι συνθήκες, να κατέβει ο Μόσκοβος, να πέσουν τα δυο Πάσχα, να προσθαλασσωθούν τα διαστημόπλοια στο Βόσπορο, να σηκωθεί ο νεκρός του Θεμιστοκλή, και τότε, με χρόνια με καιρούς, η Ελλάς θα ξαναβρεί το χαμένο μεγαλείο της και θα ξανακαμαρώσουμε σα γύφτικα σκεπάρνια που αυτοδικαίως μας ανήκει η κυριαρχία του πλανήτη. Για κάποιους άλλους πάλι, η Ιστορία είναι ένα ενοχλητικό εμπόδιο σ’ αυτό που σκέφτονται πως πρέπει να γίνει ο κόσμος: μια σούπα από μαύρους και κίτρινους, κίναιδους και πόρνες, αρνητές της Φύσης και της Ιστορίας, απάτριδες, άφυλους κι άθρησκους, που θα μπορούν να καταναλώνουν χωρίς να σκέφτονται, να ζουν χωρίς να πιστεύουν παρά μόνο σε όσα θα τους υπαγορεύουν, θα τους επιτρέπουν και θα τους επιβάλλουν.
Καπιταλιστές και μαρξιστές απεργάζονται την υποδούλωση στα ατομικά πάθη και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Με σοφιστείες και χειραγώγηση του συναισθήματος, τάζουν ο καθένας από τη μεριά του το ίδιο φρούτο, τη θεοποίηση του εγώ και τη διάλυση του εμείς.
Απέναντι στο εύκολο κλάμα και το βέβαιο βόλεμα, στεκόμαστε εμείς οι Χρυσαυγίτες. Αρνούμαστε να μοιρολογήσουμε το παρελθόν, αρνούμαστε να πουλήσουμε το μέλλον, γιατί παρελθόν, παρόν και μέλλον ζουν μέσα μας, στα δικά μας χέρια, στις δικές μας καρδιές, στις δικές μας σκέψεις. Εμείς αρνούμαστε να περιχαρακωθούμε στα ξύλινα τείχη του συναισθήματος, στις βεβαιότητες και τις ασφάλειες μιας μεγαλόστομης ελλαδοκάπηλης γνώσης. Αρνούμαστε να προσκυνήσουμε τους αγγέλους της παρακμής που ζητούν την απόσχισή μας από τη Θεϊκή μας Φύση.
Με Πίστη και Δύναμη προχωρούμε υπερήφανοι και υψηλόφρονες, χθες, σήμερα και αύριο, στο δρόμο της Πατρίδας, της Φυλής και της Φύσης.
ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ
(Αρθρο μου του 2008 που παραμένει επίκαιρο. Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την σημερινή Καθημερινή)

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΦΛΥΑΡΟΙ

 

 

Άρθρο από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Τις μέρες που έρχονται δεκάδες ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα θα γράψουν για τους ήρωες των Ιμίων. Φωτογραφίες, σενάρια, αντιγραφές παλιών μας άρθρων, μουσική θρίλερ, ο αετός πεθαίνει στον αέρα, ο ένας θα συναγωνίζεται τον άλλον σε πατριωτισμό. Οι τουρκοφάγοι θα μπουν στην Πόλη καβάλα στα πληκτρολόγιά τους , οι πιο ζόρικοι θα αναρωτηθούν γιατί δεν φθάσαμε ακόμη στην Άγκυρα, και οι πεσιμιστές θα καταριούνται τα σκοτάδια.

Είναι δύσκολο να γράφεις για ήρωες. Η κοινωνία στην οποία ζούμε παράγει διαρκώς αστέρια κι αστεράκια που γεμίζουν το στερέωμα με τη φλύαρη παρουσία τους. Οι ήρωες της εποχής τηλεπαρουσιαστές και τραγουδιάρηδες, θεατρίνοι, πολιτικάντηδες και δημοσιογραφίσκοι, συνωστίζονται σε μια απελπισμένη Βαβυλώνα που καταβροχθίζει με τραγικό πάθος το κατακάθι μιας βρώμικης εποχής.

Σ’ αυτήν την εποχή της αυταπάτης που έζησε η πατρίδα μας ξεχώρισαν σαν διαμάντια μέσα στην ανομία της αλληλοκάλυψης και της συναλλαγής πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας, οι τρεις νέοι που τιμούμε σε λίγες μέρες μα και άλλοι, που έπεσαν στην γαλανή αγκαλιά του Αιγαίου μας, «ποτέ από το χρέος μη κινούντες».

Είναι δύσκολο να γράψεις για τους ήρωες των Ιμίων. Είναι δύσκολο γιατί δεν ήσαν ούτε μεγαλόστομοι ιδεολόγοι, ούτε αναλυτές του καναπέ και τουρκοφάγοι του πληκτρολογίου. Οι τρεις ήρωες των Ιμίων είχαν μια δουλειά να κάνουν, ένα καθήκον. Δεν το ανέλυσαν, δεν το διαδήλωσαν, δεν το χρωμάτισαν. Πήγαν και έκαναν το καθήκον τους.

Ακούω λοιπόν βερεσέ τις μεγαλοστομίες και τις παροτρύνσεις και τις κορώνες των όψιμων ηρωολόγων που τρίβονται πάνω στη μνήμη των ηρώων για να αποκτήσει η μίζερη ζωούλα τους μια κάποια δόση αξιοπρέπειας και ηρωισμού.

Εμπρός στο μεγαλείο των ηρώων ας σωπάσουν επιτέλους οι φλύαροι.

Τη νύχτα εκείνη του Ιανουαρίου τρεις νέοι, γιοί, σύζυγοι, πατέρες, έκαναν το καθήκον τους για την μεγάλη Μάννα Ελλάδα. Την ίδια νύχτα μερικές δεκάδες Χρυσαυγίτες άφησαν τις τηλεοράσεις να αναμεταδίδουν λάιβ την ντροπή του Πάγκαλου, του Σημίτη κ ι ενός ολόκληρου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, άφησαν δικούς να ανησυχούν για πολλοστή φορά, «εσύ θα αλλάξεις άραγε τον κόσμο;», και κατέβηκαν στο πολύβουο κέντρο της Αθήνας.

Έξω από τη βουλή των υποκριτών , των προδοτών και των προσκυνημένων, μερικές δεκάδες που μπορείς να θυμηθείς ενός-ενός το όνομα, ξεδίπλωσαν τις σημαίες τους και από το βάθος των πνευμονιών τους φώναζαν στους υπνοβάτες να ξυπνήσουν. Την ώρα που βιαστικοί οι τελευταίοι καταναλωτές γύριζαν στη ζεστασιά των σπιτιών τους, εκείνοι ορκίζονταν να μην ξεχάσουν. Και δεν ξέχασαν.

Σήμερα λίγοι μέσα στη βουλή, τραβούν αυτόν τον λαό τον ράθυμο, που επαναστατεί στα καφενεία και στα φέισμπουκ, μα κάθεται σούζα στους δημίους του, να σηκωθεί και να κάνει αυτό που πρέπει. Σήμερα εκεί έξω απ’ τη βουλή θα είμαστε πιο πολλοί. Απείρως περισσότεροι. Και τώρα όπως και τότε θα κάνουμε αυτό που πρέπει.

Ας μην μιλούμε άλλο για εκείνους. Ας κάνουμε τώρα το καθήκον μας.

Η ΟΧΙΑ

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η πτώση και η αναγέννηση της Ελληνικής Σκέψεως

fetchimg

 

Ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων (1355-1452) υπήρξε ο πλέον πρωτότυπος φιλόσοφος της Ελληνικής Σκέψεως, ο πιο λαμπρός φιλόσοφος που έζησε κατά το δείλι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ ο Ελληνισμός περιχαρακωνόταν απελπισμένος σε ένα περίκλειστο και εν πολλοίς αυτοκαταστροφικό Βυζάντιο, οι βαρβαρικοί λαοί λεηλατούσαν τις σάρκες του Ελληνισμού φιλοδοξώντας να σφετεριστούν την κληρονομιά της Ελληνικής Σκέψεως, υιοθετώντας ξεδιάντροπα τον τίτλο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae). Έναν τίτλο διαδοχής και της συνακόλουθης κυριαρχίας του Ρωμαϊκού Imperium τον οποίον εξακολουθούν να υπερασπίζονται με κάθε κόστος. Εκεί, στην διαμάχη για το στεφάνι της Αυτοκρατορίας, και την έλλειψη ιστορικού βάθους του Ευρωπαϊκού Βορρά απέναντι στον Μεσογειακό Νότο, βρίσκεται και η αιτία των διενέξεων οι οποίες ως σήμερα γίνονται εμφανείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Την ώρα που το Βυζάντιο ψυχορραγούσε, στην νότια εσχατιά του Ελληνικού κόσμου, σε εκείνη η οποία έδωσε την πρώτη πραγματική δημοκρατία και όχι την του «ενός ανδρός αρχή», στις δασωμένες ρεματιές της μυθικής Σπάρτης, ο Γεώργιος- Πλήθων έδινε, όπως ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, θα πουν κάποιοι, όπως ο Γκρέκο θα πουν άλλοι, τον δικό του φλογισμένο πνευματικά, δομημένο φιλοσοφικά και στοχευμένο πολιτικά, αγώνα του. Σκοπός του, μέσα στο παλιρροϊκό κύμα που απειλούσε να καταπιεί την Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, να στήσει ξανά στα πόδια της την μοναδική ελπίδα αναγέννησης του κόσμου όπως τον ψηλάφισε με το πνεύμα του και τον νοστάλγησε με την ψυχή του: την Ελληνική Σκέψη.

Τηρουμένων των αναλογιών, ζούμε σήμερα την εποχή της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τόσον της Ανατολικής, όσον και της Δυτικής. Μάλιστα, επιδεικνύουμε συλλογικά ως υπήκοοί της την ίδια συμπεριφορά με τους αρχαίους Ρωμαίους. Με όρους σύγχρονους, διάγουμε καθεύδοντες έναν υβριδικό πόλεμο, ο οποίος κατατείνει στην πλήρη κατάργηση των ελευθεριών μας, χωρίς να πέσει ούτε παροιμιώδης ντουφεκιά. Απόρρητο συναλλαγών, τραπεζικών και φορολογικών στοιχείων, έχουν καταπατηθεί, η αρχή της ελεύθερης μετακινήσεως έχει υποταχθεί στους φοροεισπράκτορες των καταχρηστικώς πλέον ονομαζομένων «εθνικών» οδών, και το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας τείνει δρομαίως να καταργηθεί από «αόρατες» αρχές οι οποίες επιβάλλουν την δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας» πολεμώντας και αυτόν ακόμη τον κόσμο των Ιδεών ώστε να καθυποτάξουν ψυχή τε και σώματι τον Άνθρωπο μετατρέποντάς τον σε res.

Καθώς η εισβολή δεν είναι ξαφνική αλλά σταδιακή και κλιμακούμενη, όπως οι Ρωμαίοι έτσι και οι σύγχρονοι Ρωμαίοι-Ευρωέλληνες, προσπαθούν να ζουν ωσάν τίποτε να μην έχει αλλάξει. Οι περισσότεροι ξεγελούν τους εαυτούς τους λέγοντας πως τα πράγματα δεν είναι δα και τόσο τραγικά, και πως εν τέλει δεν θα χρειαστεί να κάνουν δραματικές αλλαγές στην ζωή τους, αλλά κάποιος άλλος θα δώσει την λύση για λογαριασμό τους. Πάντοτε κάποιος δούλος θα σκαλίζει την γη και θα σκουπίζει τις σβουνιές ώστε να απολαμβάνουν αυτοί τα ρωμαϊκά συμπόσιά τους.

Άλλοι, όπως τω καιρώ εκείνω, ο Ιερός Αυγουστίνος, συγκεντρώνονται στην προσμονή του βασιλείου του Θεού. Άλλοι συνεργάζονται με τους Βαρβάρους νομίζοντας πως αυτοί θα εκτιμήσουν την ανωτερότητα του πολιτισμού μας και θα συμβιώσουν συνεργατικά μαζί μας. Κάποιοι άλλοι όμως, πιστεύουν βαθιά μέσα τους πως μπορούν να τους αντισταθούν, όπως έκανε ο «τελευταίος των Ρωμαίων» Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός και η σύνευνή του, Θεοδώρα. Πολλοί βέβαια πέρασαν σταδιακά και από τις τρεις αντιδράσεις ώσπου να αντιληφθούν πως πράγματι η κίνηση προς τα εμπρός, είναι ο μόνος τρόπος διεξόδου από το φλεγόμενο καταρρέον οικοδόμημα της Αυτοκρατορίας.

Όπως για την Δυτική Αυτοκρατορία των καιρών μας, όπως και για την Ρώμη, έτσι και για την καταρρέουσα Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Πλήθωνος, η καταστροφή είχε αρχίσει σταδιακά, όμως ένας και μοναδικός ήταν ο θεμελιώδης πυλώνας ο οποίος, καταρρέων, συμπαρέσυρε ολόκληρο το εποικοδόμημα. Και αυτός δεν ήταν άλλος από την Ελληνική Σκέψη.

Όπως ο Θρακιώτης (ή κατ’ άλλους Ιλλυριός, αλλά πάντως Έλληνας) Ιουστινιανός, έτσι και ο Πλήθων αποφάσισαν να ανατάξουν τον κόσμο τους στρεφόμενοι στην μοναδική ζώσα πηγή του είδους τους: Την Λογική του Αρχαίου Κόσμου. Ανάμεσα όμως στον Ιουστινιανό και τον Πλήθωνα, μεσολαβεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αγγίζει το Σήμερα. Μετά από την μακροχρόνια κακοποίηση και εγκατάλειψή της, η Ελληνική Σκέψη είχε εξοριστεί, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, στην Βαγδάτη όπου ο Χαλίφης Μααμούν ίδρυσε την Σχολή της Σοφίας. Εμπνευσή του υπήρξε ένα αποσιωπημένο πρόσταγμα του Κορανίου που λέει: «Προχώρα μες στην πίστη σου με το λάβαρο της γνώσεως». Τότε, για καλή της τύχη, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ ζήτησε από τον Χαλίφη της Βαγδάτης να συνάψουν συνθήκη φιλίας και ειρήνης.

Εκείνος δέχθηκε, αλλά του έθεσε ως κύριο όρο να του παραδοθεί ολόκληρη η «αμαρτωλή προίκα» της Ελληνικής Σκέψεως η οποία βρισκόταν κλειδωμένη στα μοναστήρια, καθώς η πλατωνική επιστημολογία και η αριστοτελική κριτική δεν εντάσσονταν στα θεολογικά μέτρα. Την μεταφορά της Ελληνικής Σκέψεως στην Αραβική ανέλαβε ο Αραμένιος Ταμπί Μπεν Κούρρα ο οποίος διηύθυνε την Πλατωνική Σχολή των Καρρών της Μεσοποταμίας. Εκεί το 553 μ.Χ. είχε καταφύγει ο Σιμπλίκιος για να διασώσει τα προσωκρατικά συγγράμματα από την πυρά. Η Σχολή είχε χαραγμένη στην μετώπη της εξώπορτάς της τον στίχο: «Όποιος γνωρίζει την φύση γίνεται ο ίδιος θεός» ( Πυθαγόρεια Χρυσά Έπη 69, 70, 71).

Δύο αιώνες αργότερα πέρασε στην Δύση μέσω της αραβοκρατούμενης Ανδαλουσίας. Αντίθετα από τα όσα συστηματικά προπαγανδίζει η θεολογική μασωνία, εχθρός της Ελληνικής Σκέψεως δεν ήταν ο Αραβικός κόσμος, όπως δεν είναι και τώρα αυτός η αιτία αλλά το όχημα της νέας ισλαμικής εισβολής και της επιχειρούμενης κατάλυσης της Δύσεως. Ο Πλήθων ήταν ο πρώτος ο οποίος συνέλαβε την ιδέα του Ελληνικού Έθνους ως μοναδικού μέσου ανάτασης του σκορπισμένου Ελληνισμού, ακριβώς την στιγμή που διαλυόταν η αυτοκρατορία των Βυζαντινών. Την πολιτική θεωρία του η οποία ανάγεται στις ιδέες της Πολιτείας του Πλάτωνος την δίδαξε στην Φλωρεντία στήνοντας την αναγκαία για την επιβίωση του Κόσμου όπως τον ξέρουμε, γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως.

Ομοίως σήμερα, εξαίρεση λαμπρή στην γενικευμένη παρακμή της Δύσεως, αποτελούν τα κινήματα των Εθνικιστών σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Εάν οι αγώνες τους θα έχουν ως αποτέλεσμα την αντιστροφή του χάους, αν θα το συγκρατήσουν και αν θα καταφέρουν να προετοιμάσουν τους λαούς τους για την μετά κατάρρευσην εποχή, μένει να το δούμε, και πρωτίστως να εργαστούμε για αυτό.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-ptwsh-kai-h-anagennhsh-ths-ellhnikhs-skepsews#ixzz52DM4S2sa

Η Αθήνα μου

1960-Χριστουγεννιάτικη-Αθήνα

Θυμάμαι μιαν Αθήνα διαφορετική.
Θυμάμαι τέτοια εποχή τις γυναίκες να προχωρούν στη Σταδίου με τα ψηλά τακούνια τους και τα μακριά παλτό τους κρατώντας χρωματιστές νάυλον τσάντες και τη λουστρίνι τσάντα τους περασμένη κομψά στο χέρι.
Ανεβαίνουν τη Σταδίου, στον Προμηθέα για βιβλία κι επιτραπέζια, κατεβαίνουν στον Κατράντζο να ψωνίσουν για το σύζυγο, το γιο, τον αδελφό, στο Λαμπρόπουλο για τις δικές τους μικρές πολυτέλειες, και στο Μινιόν για να χαζέψουν με τα παιδιά τη βιτρίνα με τον Αη Βασίλη και τα ξωτικά που κινούν πάνω-κάτω τα χέρια τους φτιάχνοντας νυχθημερόν τα πρωτοχρονιάτικα δώρα που θα μπουν σε λίγες μέρες κάτω από το δέντρο.

Στις βιτρίνες του Μινιόν και του Λαμπρόπουλου στριμώχνουμε τις μύτες μας στο τζάμι για να ρουφήξουμε τη μαγεία των τέλεια εορταστικών διακοσμήσεων.
Μετά θα ανεβούμε στον έβδομο για να φωτογραφηθούμε με τον Αη Βασίλη και να μας δώσει από το σακούλι του ένα δώρο.

Μπορεί και σε άλλες πόλεις του κόσμου άλλα παιδιά να κάνουν το ίδιο, την ίδια ώρα με μας. Αλλά για μας, αυτός είναι ο κόσμος μας, η Σταδίου, η Ρόμβης, η Μητροπόλεως. Τα μαγαζιά όπου οι μαμάδες μας κάνουν με ακρίβεια και προσμονή τις αγορές τους. Στο Salon Vert για υφάσματα, για κασμίρια και φόδρες στην Αθηναία, για κουμπιά, πατρόν και μπουτουνιέρες στην Ρόμβης.

Τα στρογγυλεμένα από το χρόνο, απαλά στο άγγιγμα ράφια του Προμηθέα, η μυρωδιά από τα βιβλία στον Αστέρα, κι απέναντι, τα ηλεκτρικά τρενάκια που ταξίδευαν μέσα από χιονισμένα έλατα και γραφικά βαυαρέζικα χωριουδάκια, και που μόνο τ’ αγόρια μπορούσαν να αποκτήσουν.
Αυτόν τον κόσμο τον μάθαμε και τον αγαπήσαμε σαν τον κάλο στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μας χεριού, σημάδι και απόδειξη της μελετηρής μας σχολικής ζωής.

Μέχρι που κάποιοι, καθώς μεγαλώναμε, καθηγητάδες και γραφειάδες, μας είπαν με ύφος περισπούδαστο πως ο κόσμος που φτιάξαν οι γονείς μας ήταν λέει, αστικός, και γι’ αυτόν θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Μας έδειξαν παιδάκια σκελετωμένα στην Αφρική και γέμισαν το μυαλό μας τύψεις για τα παιχνίδια μας, για τις μανάδες μας, για το κυριακάτικο ψητό στο φούρνο με πατάτες. Εκείνοι, ήξεραν, έλεγαν, κάποιον τρόπο καλύτερο, έναν κόσμο όπου όλοι θα μοιράζονταν όλα, όπου όλοι θα ζούσαν αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι.

Εκείνο που δεν μας είπαν ήταν ότι τον κόσμο αυτό θα τον έφτιαχναν ισοπεδώνοντας τον δικό μας, ότι θα έφτιαχναν τον ψευδόκοσμό τους παίζοντας στο χρηματιστήριο τις συντάξεις των γονέων μας, ότι θα πουλούσαν και την μαύρη τους ψυχή για να κερδίσουν αξιώματα, φήμη και χρήμα, και ότι θα μας κοιτούσαν από πάνω με υπεροψία γιατί τάχαμου ήξεραν πως ο κόσμος μας ο αστικός, ο ελληνορθόδοξος, ο τακτοποιημένος δεν θα κρατούσε πολύ, αφού φρόντισαν οι ίδιοι με τη δική μας ένοχη αφέλεια να τον καταστρέψουν.

Κι όμως. Αυτή η Αθήνα, αυτοί οι δρόμοι, αυτές οι όχι τόσο μακρινές μνήμες είναι η ζωή μας. Οι δρόμοι όπου βαδίζαμε ασφαλείς και χαρούμενοι, οι γειτονιές μας που γυρίζαμε ξημερώματα χωρίς κανείς ποτέ να μας πειράξει, είναι η πατρίδα μας.

Είναι η δουλειά των γονιών μας, είναι το τραύμα του παππού μας το ’40, είναι το αίμα του προπάππου μας το ’21, είναι μια μακριά συστάδα από απελάτες και ραψωδούς, από γεωργούς και πολεμιστές. Είναι οι ατελείωτες ώρες της μάνας μας πάνω στη βελόνα, είναι τα τραχιά χέρια της γιαγιάς μας στον τρύγο, είναι οι ευχή της προγιαγιάς μας να ξεπροβοδίζει τον παππού μας για το μέτωπο, είναι ένα μακρύ χοροστάσι από γυναίκες που μας γέννησαν και μας ανέθρεψαν. Αυτοί έφτιαξαν τις γειτονιές που ζούμε, τα μαγαζιά που ψωνίζουμε, τις ανέσεις που απολαμβάνουμε. Και τίποτα, μα τίποτα από αυτά δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε σε κανέναν λεχρίτη αριστεριστή, σε κανέναν πρεζέμπορο, σε κανέναν μαστροπό, σε κανένα περισπούδαστο ψώνιο, ό,τι χρώμα κι αν έχει το δέρμα του.

Γι’ αυτήν την Αθήνα, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα χωριά, γι’ αυτές τις αναμνήσεις που είναι η ζωή μας και δεν τη χαρίζουμε, δεν την πουλάμε, δεν τη χρωστάμε σε κανέναν τοκογλύφο, σε κανέναν πολιτικάντη, σε κανέναν νταβατζή, έλληνα ή ξένο.

Γιατί η ζωή μας δεν είναι δική μας να την παραδώσουμε, να τη χαρίσουμε ή να την πετάξουμε στα σκουπίδια. Είναι η ζωή των προγόνων μας και η ζωή των παιδιών μας. Είναι ο σπόρος της ζήσης μας, ο σπόρος της Φυλής μας. Γι’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα θηκάρια των προγόνων μας θ’ αγωνιστούμε. Και πάνω απ’ όλα, για το παιδί που ζει μέσα μας, αιώνια έφηβοι, αιώνια ελέυθεροι, αιώνια΄Ελληνες. Ζήτω η Νίκη!

Η ΟΧΙΑ

Να ζεις Ελληνικά

1508083586289

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά.

Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις.

Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο.

Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις.

Το πρώτο που θα αποφασίσεις : αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος.

Δούλος θα πει  κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει».

Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα  από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και  jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω. Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου.

Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά.

Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός.

Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

Η ΟΧΙΑ

 

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή)

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

austria2

΄Οταν γράφτηκε αυτό το κείμενο, η Χρυσή Αυγή δεν ήταν στην Βουλή. Ο Γεργκ Χάιντερ, ο χαρισματικός και αμφιλεγόμενος ηγέτης του FPO ήταν στην ζωή (πριν σκοτωθεί σε ένα άκρως αμφιλεγόμενο δυστύχημα, κατά συγκυρία της Τύχης, σαν τέτοιες μέρες, στις 11 Οκτωβρίου 2008), και οι “δημοκράτες” της Ε.Ε. είχαν βάλει βέτο στην συμμετοχή του κόμματός του στην κυβέρνηση της Πατρίδας του, οι Δίδυμοι Πύργοι ήσαν στην θέση τους, και η Ευρώπη δεν είχε ακόμη γνωρίσει την μαζική εισροή ισλαμιστών και τριτοκοσμικών μεταναστών. ΄Ομως, οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα εκείνης της εποχής παραμένουν επίκαιρα. Για την αξιοπιστία της αντιγραφής, τίποτε από εκείνο το άρθρο δεν έχει αλλάξει.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή, τον Φεβρουάριο του 2000).

 haider1

Όποια κι αν είναι η κατάληξη της κυβερνητικής συμμαχίας για την Αυστρία, το κόμμα της Ελευθερίας και τον ίδιο τον Γεργκ Χάιντερ, οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να εξάγουν από αυτήν τα διδάγματα που τους προσφέρει.

Δεν μιλώ βεβαίως για τους μισθωτούς των μεγάλων δημοσιογραφικών και τηλεοπτικών τραστ, οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους προ της ανόδου της λεγομένης Άκρας Δεξιάς στην Ευρώπη. Αυτοί μοιάζουν με υπηρέτες των στυγνών και εξωνημένων τιτλούχων και των μεγαλοβιομηχάνων που στις αρχές του 20ου αιώνα αναρωτιόνταν γιατί εξαπλούται ο σοσιαλισμός μεταξύ των εξαθλιωμένων εργατών τους.

Εκείνοι που πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουν είναι οι μέσοι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, οι δημιουργικοί άνθρωποι του μόχθου, οι αποκαλούμενοι και κορμός της σύγχρονης κοινωνίας των υπηρεσιών, που διάγουν το βίο τους με ιδανικό την ψευδαίσθηση του αμερικανικού ονείρου.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει στο λαό ο διεθνής αφέντης, δεν είναι όπως  νομίζουν οι αφελείς ότι « οι θεσμοί και οι δημοκρατικές αξίες πρέπει να προστατευθούν », όπως με περισσό θράσος διατείνονται, γιατί αυτοί οι ίδιοι καταπατούν τους ίδιους τους θεσμούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται : τη δημοκρατία, την αρχή της πλειοψηφίας και την ελεύθερη έκφραση της θελήσεως των ψηφοφόρων, που είναι και το θεμέλιο της εκλογικής διαδικασίας.

Το μήνυμα που στην πραγματικότητα στέλνει ξεκάθαρα και ανερυθρίαστα είναι :

« καθίστε καλά, εμείς είμαστε τα αφεντικά κι εσείς είστε οι δούλοι που με την υποταγή σας νομιμοποιείτε την εξουσία και το μαστίγιό μας ».

Το ίδιο έπραξαν και στη Σερβία, το ίδιο και στον Περσικό, το ίδιο ετοιμάζονται να πράξουν και με την Ελλάδα.

Η αποβλακωμένη Ευρώπη θα πρέπει τώρα να ξυπνήσει από το λήθαργό της και να δει ότι τα όσα συνέβησαν  σε μακρινές της γεωγραφικές περιοχές την ύπαρξη των οποίων αγνοούσε, ήρθε η σειρά της να τα υποστεί και η ίδια. Αυτή είναι η αρχή της τελικής επίθεσης, από την οποία θα κριθεί εάν η Ευρώπη ως φυλετική και πολιτισμική οντότητα θα παλέψει για τη ζωή της ή αν θα αφεθεί στο μοιραίο.

Το αντίδοτο

Θα πει κανείς, και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε;  Οι Αμερικάνοι είναι τόσο δυνατοί ! Με τα όπλα τους ( που τα εγχώρια δήθεν στρατοκρατικά ψώνια θαυμάζουν στα ειδικά περιοδικά και τις εκθέσεις, αλλά δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για το ότι εμείς δεν δικαιούμεθα να αποκτήσουμε), με την κυρία Ολμπράιτ τους και τον κύριο Κοέν τους, και με τον Πλανητάρχη τους που όλοι χαρακτήριζαν λίγο ως πολύ έναν ανήθικο άνθρωπο κι έναν αιμοσταγή δικτάτορα για να μην υστερήσουν στην ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος, και όλοι έσπευσαν να φωτογραφηθούν μαζί του κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα.

Λοιπόν, δεν είναι έτσι. Η κρίση στην Αυστρία δείχνει εκτός από τα πραγματικά κίνητρα των αμερικανών και των συνοδοιπόρων τους « λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων », την άμετρη αλαζονεία τους, χαρακτηριστικό της Pax Americana, αλλά και το μοναδικό τους φόβο.

Απέναντι στην απροκάλυπτη πλέον πολιτική της επέμβασης στα εσωτερικά ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών που ακολουθούν, βρίσκονται και θα βρίσκονται όσο θα μπορούν φυλετικά να αντέξουν, οι Λαοί της Ευρώπης και η Λευκή Ψυχή τους.

51eEsGzxEWL._SX324_BO1,204,203,200_

Στην περίπτωση της Αυστρίας, τόσος ήταν ο πανικός που κατέλαβε τα τρωκτικά της Νέας Τάξης, που δεν μπόρεσαν καν να περιμένουν μέχρις ότου τα στελέχη του κόμματος της Ελευθερίας που μετέχουν της κυβερνήσεως πράξουν, υποθετικά μιλώντας, οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει έστω και το αίσθημα όχι των αμερικανών πολιτών που τίποτε δεν έχουν να χωρίσουν ακόμη και από γεωγραφικής απόψεως με τους αυστριακούς, αλλά των Μεγάλων Αφεντικών που παροικούν στην Ιερουσαλήμ, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, χωροφύλακες των οποίων είναι το ΝΑΤΟ και οι αμερικανοί.

Ο Νέο – μακαρθισμός της Μαντλίν Ολμπράιτ, της Εβραιοπούλας που εκφράζει μαζί με τον ομόφυλό της Κοέν την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. και των αφεντάδων τους, δ ε χρειάζεται πειστήρια και αποδείξεις, δεν κρίνει πράξεις, αλλά καταδικάζει τις ιδέες καθ’ αυτές. Και την τακτική αυτή θέλει να επιβάλλει σε όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές αλλά και οι Ευρωπαϊκοί Λαοί γενικότερα πρέπει να αντιληφθούν ότι η Νέα Τάξη πραγμάτων δεν επιχειρεί στην περίπτωση της Αυστρίας να διαλύσει απλά έναν κυβερνητικό σχηματισμό που δεν βρίσκει του γούστου της, αλλά να συνθλίψει το Εθνικό Αίσθημα και την υπερηφάνεια των Ευρωπαϊκών Λαών.

Η πολυφυλετική σούπα με την οποία ταΐζει τους μαζανθρώπους της η Νέα Εποχή, οφείλει να είναι ομοιογενής ως προς την εμφάνιση, τη γεύση και το άρωμα,  ώστε να μην ενοχλεί τους τρώγοντας  τις σάρκες τους κοσέ.

Μόνο αντίδοτο στο χυλό της σύγχρονης αυτής Κίρκης, είναι το Εθνικό αίσθημα των Ευρωπαϊκών Λαών. Αυτό που μπορεί να προέλθει μόνον μέσα από  την αυτογνωσία, τη  συναίσθηση της Ιστορίας και του Πολιτισμού τους.

Φυλετικά οι ευρωπαϊκοί λαοί βρίσκονται σήμερα σε μαρασμό, κάτω από την πίεση του καταναλωτικού και ελευθέριου προτύπου του αμερικανικού τρόπου ζωής.

Νοητικά βρίσκονται σε σύγχυση, αποχαυνωμένοι μπροστά στον καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και πολυμασημένων άρα  εύπεπτων τσιτάτων.

Το μόνο στοιχείο της υπόστασης των ευρωπαϊκών λαών που δεν έγινε ακόμη δυνατό να ελεγχθεί είναι η ψυχή τους. Αυτή η άπαρτη Ψυχή είναι ο πρωταγωνιστής στο χειρότερο εφιάλτη των αμερικανών, των νατοϊκών, των ντόπιων υπηρετών και των διεθνών αφεντικών τους. Γι’ αυτό και η μοναδική έκφρασή της, ο Λαϊκός Εθνικισμός που στην Ελλάδα εκφράζεται από τη Χρυσή Αυγή είναι το μόνο εμπόδιο που βλέπουν  στο δρόμο τους και μαίνονται εναντίον του.

Η εποχή της Δράσης

Σ’ αυτήν την κοσμοϊστορική εποχή που μας έταξε η Θεία Πρόνοια  να ζήσουμε, σ’ αυτήν την κρίσιμη μάχη της Ευρωπαϊκής Πατρίδας, σ’ αυτόν τον αγώνα των Δημιουργικών Δυνάμεων απέναντι στις δυνάμεις της παρακμής που ήδη ξεκίνησε, όλοι όσοι λάβαμε το θείο χάρισμα από τη Φύση και τις συγκυρίες να κρατούμε τα μάτια ανοιχτά όταν οι άλλοι εγκαταλείπουν την κυψέλη σαν ζαλισμένες μέλισσες, πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Από την αναμέτρηση που άρχισε νωρίτερα ίσως απ’ ό,τι πολλοί ενόμιζαν, θα αναδειχθούν οι Αρχηγοί. Αυτοί που θα έχουν την τιμή να γράψουν το όνομά τους με τον αγώνα και το αίμα τους στον κορμό της Πατρίδος, αυτοί, οι αυριανοί Ήρωες, οι  Αγιοι Μαχητές της Ιδέας που κάποιοι νόμισαν μες στον έκκλητο στρουθοκαμηλισμό τους πως είναι δυνατόν ποτέ να εξαλειφθεί.

Η εποχή που άρχισε θα είναι η εποχή των Λαών . Συμβατικές ηγεσίες πλέον δεν θα  υπάρχουν. Οι πολιτικοί σχηματισμοί και οι ηγεσίες τους που επί πενήντα χρόνια χειραγωγούσαν την Ευρώπη, γκρεμίζονται σήμερα σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα . Στη Γαλλία ο Σιράκ, στη Γερμανία ο Κολ, στην Ιταλία ο αποθανών Κράξι, τα τελευταία ζώντα απομεινάρια τους φαντάζουν σαν θλιβερές μαριονέτες που επαναλαμβάνουν σαν σε παραλήρημα τα ποιηματάκια με τα οποία βαυκάλιζαν τους λαούς, χωρίς επιτυχία πια.

Αυτή είναι η ώρα των Ευρωπαίων Πατριωτών, των Ευρωπαίων Εθνικιστών.

haider_strache_145992925374418_v0_h
O μακαρίτης Χάιντερ, με τον σημερινό ηγέτη του FPO Στράχε

Με τους εξής όρους :

Ότι θα πάψουν να στοχεύουν χαμηλά όπως έκαναν ως τα τώρα, σε έναν αξιοπρεπή  δεκαδικό αριθμό.

Ότι θα πάψουν να γλύφουν τις πληγές τους σαν τα ψωριάρικα σκυλιά, αξιοθρήνητοι όσο κι αυτάρεσκοι μες στην κακομοιριά τους.

Ότι θα πάψουν να λυπούνται τους εαυτούς τους γι’ αυτό που τέλειωσε, για κάτι που στην πραγματικότητα  ποτέ δεν είχαν ούτε έζησαν,  χάνοντας έτσι μέσα στην εγωπάθειά τους τη μοναδική δυνατότητα να πετύχουν εκεί που οι γονείς και οι παππούδες τους απέτυχαν.

Ότι θα πάψουν τέλος να ηδονίζονται με το νανούρισμα του επιθανάτιου ρόγχου τους και θα ορθωθούν μπροστά στη μοναδική ευκαιρία ν’ ακούσουν να ηχούν ξανά τα τύμπανα της μάχης.

Φτάνει πια !

Αν πράγματι αξίζει σ’ αυτήν τη γωνιά του κόσμου να επιζήσει, αν έχουν οι ευρωπαϊκοί Λαοί λίγη ικμάδα να προσφέρουν μαγιά στο Αύριο, αν θέλει ετούτος ο Λαός να επιζήσει, πρέπει να μάθει ξανά να πολεμά .

Το αξιοπρεπές « παρών » δεν είναι αρκετό.

Να είμαστε δεύτεροι δεν φτάνει . Το απέδειξε η περίπτωση του Χάιντερ.

Ένας είναι ο δρόμος : Επικρατέειν ή απόλυσθαι.

heinz-christian-strache
Ο Στράχε σήμερα, μπορεί να γίνει ο ρυθμιστής των εξελίξεων σε μια κυβέρνηση συνεργασίας

Χρειάζεται γι’ αυτό δουλειά. Χρειάζονται έργα. Δεν είναι τυχαίο το ότι στη Γαλλία, τη Δανία, το Βέλγιο, την Αυστρία, εκεί δηλαδή που το  Εθνικιστικό κίνημα γνωρίζει τη μεγαλύτερη άνοδο, υπάρχουν ήδη εκλεγμένοι Δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διοικητές Επαρχιών. Καλά τα ωραία πλασμένα λόγια. Όμορφα τα μακρινά σχέδια. Αξιέπαινα τα εθνικά οράματα. Όσο σκληρό και αν ακούγεται όμως, κανένας πια ή ελάχιστοι, κι αυτοί όχι πρόθυμοι να αγωνιστούν στην πράξη, δεν έχει ως κύριο μέλημά του το αν θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά.

Το εθνικιστικό κίνημα αν θέλει να διαδραματίσει το ρόλο που του ανήκει, πρέπει να βγει επιτέλους από την ηρωική του μοναξιά.

Πρέπει οι φίλοι και οι υποστηρικτές μας να γίνουν απείρως περισσότεροι. Αυτή είναι η αλήθεια.  Κάθε φίλος, γείτονας, συνάδελφος, πελάτης, γνωστός, νέος ή γέρος, πρέπει να μάθει την αλήθεια για την κατάσταση στην οποία περιέρχεται η Ελλάδα και η Ευρώπη. Αφορμές υπάρχουν. Μια εκπομπή, μία συζήτηση, ένα άρθρο εφημερίδος.

Στο καφενείο και στο γήπεδο, οι συζητήσεις μας πρέπει να είναι αυτές, οι σκέψεις μας πρέπει να είναι αυτές. Αν η πραγματικότητα  που περιγράψαμε γίνει συνείδηση, μετριαστεί ώσπου να εκλείψει παντελώς ο φόβος, και φτερωθεί το πνεύμα αντίστασης, εάν οι συμπατριώτες μας μπορέσουν να πουν στο διπλανό τους αυτό που σκέφτονται από μέσα τους, όχι οργανωμένα, μαζικά και ελεγχόμενα όπως με τη Σερβία, αλλά αυθόρμητα και από καρδιάς, εάν μπορέσουν να πουν το  ελληνοπρεπέστατο και νομιμόφρον μέσα στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας, « Σιχτίρ », τότε ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά μας.

Μαγικές φόρμουλες δεν υπάρχουν, και αν κανείς πιστεύει σ’ αυτές, ρίχνει νερό στο μύλο της υποταγής.

Χρειάζεται δουλειά, σχεδιασμός και πρόγραμμα, και προπαντός Πίστη.

Χρειάζεται να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά, αλλά συνάμα έτοιμοι να πούμε το όχι στο πιο γλυκό τραγούδι των Σειρήνων.

Χρειάζεται να πιστέψουμε οι ίδιοι στη μόνη αλήθεια , χρειάζεται να πιστέψουμε πως μόνο Εμείς, μπορούμε.

ΔΗΚΤΙΚΑ-Για την ταυτότητα του κινήματος

ÁÈÇÍÁ - ÓÕÃÊÅÍÔÑÙÓÇ "×ÑÕÓÇÓ ÁÕÃÇÓ" ÃÉÁ ÔÇÍ ÅÐÅÔÅÉÏ ÔÙÍ ÉÌÉÙÍ (EUROKINISSI/ÃÉÙÑÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÉÍÇÓ)
Άρθρο στην εφημερίδα “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
Οι μήνες, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, με το πιο πρόσφατο πογκρόμ του ξενόδουλου παλαιοκομματισμού εναντίον των δυνάμεων του Έθνους, έδωσαν την ευχέρεια σε πολλούς να αποκτήσουν άποψη για το πώς πρέπει να πολιτεύεται η Χρυσή Αυγή.
Αυτοί που με την είσοδό της στη Βουλή απαιτούσαν «εδώ και τώρα ξύλο στα λαμόγια», και στριφογύριζαν με δυσαρέσκεια στις καρέκλες τους γιατί δεν έβλεπαν την τιμωρία που φαντασιώνονταν από την ησυχία του σπιτιού τους, ανησύχησαν από την «βία» ενάντια στα χαρτοκιβώτια του παρεμπορίου. (Είπαμε, δυνατά, αλλά μην μας λείψει το dvd που μας απαλλάσσει από την φροντίδα του πεντάχρονου βλαστού μας).
Με την πολιτική δίωξη του περασμένου Σεπτεμβρίου, οι αδέκαστοι που έβρισκαν ότι η Χρυσή Αυγή μπορεί και να έβαλε νερό στο κρασί της και πως δεν είναι τόσο δυναμική όσο την φαντάζονταν, άρχισαν να ψελλίζουν πως η Χρυσή Αυγή πρέπει «να πάψει να είναι ακτιβίστικο κίνημα» «και να κοιτάξουν να προσελκύσουν γνήσιους Έλληνες πατριώτες μεν, αλλά με ένα επίπεδο που να συνάδει με εκπροσώπους του ελληνικού πνεύματος»!
Τι θέλουν λοιπόν οι οκνηροί Ελληναράδες; Ένα Εθνικιστικό κίνημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του αστικού τέλματος που θα επέτρεπε στους διαφόρους παρλαπίπες να αναλύουν βαθυστόχαστα την κατάσταση της χώρας από τα βουλευτικά στασίδια τα οποία, βεβαίως , δεν αρμόζουν σε φουρνάρηδες, εμπόρους, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και κτηνοτρόφους, αλλά σε αναμασητές ενός μακρινού παρελθόντος, όπως η αφεντιά τους.
Θέλουν οι Χρυσαυγίτες βουλευτές να τα λένε «πιο στρογγυλεμένα», γιατί έτσι τους έμαθαν ότι είναι η πολιτική, η απάτη του να λες πολλά χωρίς να εννοείς τίποτα.
Τι ψάχνουν; Νέους γενίτσαρους που θα ξερνούν ρητορική, βαυκαλιζόμενοι ιστορικές συνέχειες που δεν μπορούν να υπερασπιστούν; Η μήπως κάποιον ακόμη «πατερούλη» που θα τους προσφέρει ασφαλή εκτόνωση, ένα βολικό άλλοθι εθνικοπατριωτισμού;
Πόσο βολικό να αναζητάς αλλαγές στους τόνους και τα πνεύματα σε μια πορεία τριάντα χρόνων, πόσο βολικό να κρίνεις αυτούς που μπήκαν μπροστά και διώκονται για τις ιδέες τους, όταν καπιταλιστές, γραφειοκράτες και ορδές αλλοεθνών που αναζητούν το μέλλον τους στην Ελλάδα της κρίσης, περιμένουν να περάσουν τα σύνορά μας.
Όταν διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξή μας, οι δειλοί, οι ανώνυμοι, οι βολεμένοι, συζητούν αν είμαστε αρκούντως Χριστιανοί, αρκούντως αρχαιόφιλοι, αρκούντως ή εκ περισσού στρατοκράτες.
Εργάτες και τεχνίτες, νομικοί και στρατιωτικοί, επιχειρηματίες και ιατροί, όλοι οι Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα και απαντούν «παρών» στα εθνικά προσκλητήρια έχουν την θέση τους στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα. Ναι, η Χρυσή Αυγή κολυμπάει στα βαθιά νερά, έχοντας απέναντί της από την πρώτη μέρα, ολόκληρο το σύστημα της διαφθοράς και της σήψης, όλο το δόλιο συνονθύλευμα πολιτικαντισμού και προπαγάνδας. Ναι, κάποιοι Χρυσαυγίτες έκαναν λάθη. Ναι, οι βουλευτές μας ήσαν ανήξεροι από πολιτική, πολλοί και από δημόσιο λόγο. Την Χρυσή Αυγή δεν την έφτιαξαν διαφημιστές και παράκεντρα εξουσίας, αλλά Έλληνες πατριώτες που ξέρουν από αληθινή ζωή, που καταλαβαίνουν τον Έλληνα και έχουν προτάσεις για τα προβλήματά του και την αποφασιστικότητα να δώσουν λύσεις πρακτικές και άμεσες.
Εξανίστανται κάποιοι, γιατί θα σιγήσει ο ήχος της καμπάνας με το νέο νόμο των μνημονιακών κατοχικών πολιτικάντηδων για «περιορισμό, έλεγχο έως και πλήρη κατάργηση της έντασης με την οποία κτυπούν οι καμπάνες των Εκκλησιών», την ίδια ώρα που η φωνή του μουεζίνη ετοιμάζεται να ηχήσει στην Αθήνα. Ποιοι άραγε μπορούν να αντισταθούν σε τέτοιες προκλήσεις και απειλές;
Εντός του καλοκαιριού, η νέα λεηλασία του Λαού και της Πατρίδας από τον Βενιζέλο , τον Σαμαρά και τους υποβολείς της πολιτικής τους, θα κάνουν πολλούς να εύχονται να είχαν έρθει νωρίτερα στην Χρυσή Αυγή.
Γιατί είναι αλήθεια πως η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί, που έχει τους ανθρώπους και κυρίως την Πίστη και την θέληση χωρίς υστεροβουλίες, αστερίσκους και υποσημειώσεις, να βάλει φραγμό στην πορεία προς μια νέα εθνική τραγωδία, είναι η Χρυσή Αυγή.
Η Χρυσή Αυγή είναι το τελευταίο οχυρό του Έθνους απέναντι στην λαίλαπα των υπερεθνικών δικτατόρων όπως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, και τις δυνάμεις της ασύδοτης, αντιανθρώπινης «ελεύθερης αγοράς».
Κάποιοι θα πουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ρομαντική ή μακράν της πραγματικότητος. Τους απαντούμε πως η Χρυσή Αυγή δεν συμβιβάζεται με την προδοσία της Ελλάδας, με τον εξευτελισμό και τον μαρασμό των Ελλήνων, δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο από το όραμα της επανάστασης του 21. Της Πατρίδος την Ελευθερία.
Οι φίλοι και οι διστακτικοί ας ξέρουν και τούτο. Οι Έλληνες δεν κάνουν χάρη στην Χρυσή Αυγή στηρίζοντας την. Κάνουν χάρη στον εαυτό τους. Στηρίζουν Χρυσή Αυγή για την δικαιοσύνη και την τιμή τους, προασπιζόμενοι ιδανικά που όλους μας ξεπερνούν.
Η ΟΧΙΑ