ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Μνήμη Βασιλίσσης Φρειδερίκης (+6 Φεβρουαρίου 1981)

108_-1_58760-1-467x600

Η συγκλονιστική έκκληση της Βασιλίσσης Φρειδερίκης  (18 Απριλίου 1917-6 Φεβρουαρίου 1981) συζύγου του βασιλέως Παύλου Α’, μεταδόθηκε από ραδιοφώνου, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, στις 28 Δεκεμβρίου 1949 και ώρα 22:00. Με αυτήν απευθυνόταν στους αρχηγούς των τότε 59 κρατών-μελών του ΟΗΕ ζητώντας την παρέμβασή τους για την επιστροφή των ελληνοπαίδων που είχαν αρπαχτεί από τους κομμουνιστοσυμμορίτες.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟΝ

«Όπως οι περισσότερο από Σας, που ζείτε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, εόρτασα κι εγώ τα Χριστούγεννα με τα παιδιά μου. Το χαρούμενο γέλιο τους αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου. Αυτό σκέπτομαι τις άλλες εκείνες Ελληνίδες μητέρες των οποίων τα παιδιά άρπαξαν οι κομμουνιστικές συμμορίες και τα τράβηξαν δια της βίας στις χώρες που βρίσκονται πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα.

Εν ονόματι ολόκληρου του Έθνους και ειδικότερα εν ονόματι των οικογενειών που επλήγησαν ζητώ σήμερα από τον πολιτισμένο κόσμο: ″Προσευχηθείτε μαζί μου για την τύχη αυτών των 28.000 απαχθέντων παιδιών″. Οι μητέρες τους έρχονται σε μένα και μου ζητούν βοήθεια. Είδα το απελπισμένο βλέμμα τους και άκουσα τους σπαρακτικούς λυγμούς των. Μαζί με τις σπαραγμένες αυτές καρδιές και τις αδειανές τους αγκαλιές στρέφομαι προς όλους σας σήμερα και σας παρακαλώ εν ονόματι του Θεού και εν ονόματι των παιδιών σας: ″Βοηθήστε με να ξυπνήσω τη συνείδηση του κόσμου, προσθέστε την φωνή σας στην δική μας για να επιστρέψουν τα παιδιά αυτά στην αγκαλιά των μητέρων των″. Πάρα πολύ καιρό ο πολιτισμένος κόσμος έμεινε βουβός. Η σιωπή μπροστά σε τέτοιο κτύπημα ενισχύει περισσότερο το έγκλημα και μας μεταβάλλει όλους σε συνένοχους.

Λησμονήσατε ότι προ λίγων ετών ακόμη η τύχη ενός μικρού αγοριού ονόματι Λίντμπεργκ συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Στην Ελλάδα θρηνούμε για την τύχη 28.000 μικρών ″Λίντμπεργκ″. Η μοίρα τους δεν είναι λιγότερο τραγική. Όχι μόνον σωματικώς ξεριζώθηκαν από του γονείς τους και από το αγαπημένο περιβάλλον τους, αλλά οι αθώες μικρές ψυχές τους συστηματικώς δηλητηριάζονται εναντίον των γονέων τους, της χώρας τους και του Θεού μας.

Τα Χριστούγεννα αυτά καμία στοργική μητέρα δεν τους διηγήθηκε την ιστορία του γελαστού Θείου Βρέφους. Κανένα μήνυμα αγάπης δεν θα φθάσει σ’ αυτά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα. Αυτά όμως περιμένουν να τα σώσουμε εμείς όλοι οι οποίοι πιστεύουμε ακόμη και έχουμε πίστη στα λόγια του Ιησού Χριστού όταν έλεγε: ″Άφετε τα παιδιά έλθειν προς Με, αυτών γαρ εστίν η Βασιλεία των Ουρανών!».

Η βασίλισσα Φρειδερίκη ίδρυσε τις “Παιδοπόλεις”, καταφύγιο των παιδιών από τις συμμοριτόπληκτες περιοχές. Υπολογίζεται ότι 33.000 παιδιά φιλοξενήθηκαν στις 53 “Παιδοπόλεις” της Φρειδερίκης, στις οποίες τους παρείχαν τροφή, διαμονή και εκπαίδευση σε τέχνες.

(Από εδώ )

Σάλος από τις δηλώσεις Σαββιδάκη: “Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες”

Γιάννης Σαββιδάκης

«Δεν μπορεί ένας Έλληνας να έχει λιγότερα δικαιώματα στα σχολεία, τα ελληνόπουλα να έχουν λιγότερα δικαιώματα όσον αφορά το ποιον θα πάρουν σε έναν δημοτικό σταθμό ή νηπιαγωγείο, από έναν ο οποίος είναι μη Έλληνας και έχει έρθει επειδή εδώ θέλει να βρει μια καλύτερη ζωή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα εγώ ρατσιστικό, όμως, εγώ που είμαι γηγενής πρέπει να έχω κάτι παραπάνω. Το διαβατήριό μου και η ταυτότητά μου λέει Έλληνας. Εγώ θέλω να έχω στη χώρα μου, παραπάνω προνόμια ή αν θέλεις, να έχω μια αρχική ταχύτητα, να χρειάζομαι λιγότερα χαρτιά από τα χαρτιά που χρειάζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι Έλληνας, ένας αλλοδαπός. Δεν μπορεί μια οικογένεια ελληνική να είναι ούτε καν στο ίδιο σημείο με μια οικογένεια (σ.σ. ξένη), κάτι παραπάνω πρέπει να έχουμε εμείς σαν Έλληνες».

Πηγή: Σαββιδάκης: Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες [βίντεο] | iefimerida.gr

Δελτίο Τύπου Χρυσή Αυγής για την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση

Xrysh_Augh_n

Μόλις προ ολίγου, ο Πάνος Καμμένος ανακοίνωσε ότι οι ΑνΕλ αποχωρούν από την κυβέρνηση.

Ο Πρόεδρος των ΑνΕλ δήλωσε μεταξύ άλλων: «Το θέμα της Μακεδονίας, του ονόματος για το οποίο έπεσαν 1000άδες νεκροί δεν μου επιτρέπει να μη θυσιάζω την καρέκλα. Ευχαρίστησα τον πρωθυπουργό για τη συνεργασία και του εξήγησα ότι για αυτό το θέμα δεν μπορεί να συνεχιστεί η συνεργασία. Οι ΑΝΕΛ αποχωρούν από την κυβέρνηση».

Και κάπως έτσι, ο Καμμένος επιβεβαίωσε όλους όσοι τον κατηγορούν τρία χρόνια τώρα, ότι βάζει την καρέκλα του πάνω από τα Εθνικά συμφέροντα. Στην ρύμη του λόγου του απεκάλυψε ότι θεωρεί την παραίτησή του από υπουργός ως: «θυσία».

Ενημερώνουμε τον πρώην δελφίνο και υπουργό της ΝΔ και νυν Πρόεδρο των ΑνΕλ ότι η κάθε υπουργική θέση ή θέση εξουσίας στο κράτος δεν είναι προνόμιο, δεν είναι εύσημο, είναι θέση ευθύνης καθήκοντος και υποχρεώσεων!

Ας αφήσει λοιπόν τους αυτό-ηρωισμούς τριών λεπτών διότι δεν ξεπλένουν τους αυτό-εξευτελισμούς τριών ετών.

Η Χρυσή Αυγή, Εθνική αντιπολίτευση στο Κοινοβούλιο, συνεχίζει να επαγρυπνά υπέρ των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και θα καυτηριάσει κάθε περίεργη συμφωνία «ειδικών» κυβερνήσεων ή κυβερνήσεων μειοψηφίας που πιθανόν να προσπαθούν να υφάνουν αυτές τις ώρες οι αδίστακτοι αριστεροί που κυβερνούν.

πηγή

Δημογραφικό ώρα μηδέν: Οι προτάσεις της Χρυσής Αυγής για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας

Δημογραφικό ώρα μηδέν: Οι προτάσεις της Χρυσής Αυγής για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας

Τις προτάσεις της Χρυσής Αυγής για το Εθνικό Δημογραφικό πρόβλημα παρουσίασε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός της και μέλος της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, Χρήστος Παππάς, μιλώντας εχθές στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Η αρμόδια επιτροπή που ξεκίνησε τις συνεδριάσεις της την 1 Ιουνίου, ολοκλήρωσε χθες την διαδικασία με την κατάθεση των εκθέσεων.

Ακολουθεί η έκθεση της Χρυσής Αυγής:

H Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βόμβα, η οποία ήταν βραδυφλεγής, και εμείς εγκαίρως προειδοποιούσαμε για αυτό, αλλά τα χρόνια των Μνημονίων έγινε φονική για το Έθνος, Πρόκειται για την δραματική μείωση των γεννήσεων, από τις Ελληνικές οικογένειες. Οι λόγοι είναι κυρίως, αλλά όχι μόνο, οικονομικοί.

Μέσω των λεγομένων «οικογενειακών σχεδιασμών» φθάσαμε στο θλιβερό αποτέλεσμα της μείωσης των γεννήσεων και της αύξησης των εκτρώσεων. Στην Ελλάδα, ο αριθμός των εκτρώσεων ετησίως, ισοδυναμεί ουσιαστικά με την «εξαφάνιση» μιας πόλης. Ο αριθμός τους, αναλόγως των στοιχείων και των μετρήσεων, κυμαίνεται μεταξύ 150.000 και 350.000 εκτρώσεων ετησίως.

Το πρόβλημα  δεν είναι σημερινό. Είναι πολλών ετών η αδιαφορία που δείχνει η πολιτεία για το μέλλον του Ελληνικού Έθνους. Μια αδιαφορία που ταιριάζει απόλυτα με τις επιταγές της Παγκοσμιοποίησης και του εποικισμού της Ευρωπαϊκής  ηπείρου ο οποίος λαμβάνει χώραν στις μέρες μας.

Σήμερα, στο πλαίσιο της Διακομματικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου για το Δημογραφικό, θα αναπτύξουμε τις απόψεις του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Στις εργασίες της παρούσας Επιτροπής ακούσαμε πολλές απόψεις και εισηγήσεις από καλεσμένους που έχουν εμπλακεί στο πρόβλημα. Ακούσαμε τον κ.Θεοτοκάτο, Πρόεδρο της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος ο οποίος μας περιέγραψε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολύτεκνοι Έλληνες. Επίσης του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.Παύλου  και την εμπειρία που μας μεταφέρθηκε σχετικά με το έργο της Εκκλησίας στο ζήτημα, και την στήριξη που παρέχει και μέσω πιλοτικών προγραμμάτων βοήθειας νέων γονέων, που εκπόνησε. Τέλος, τα μέλη της Επιτροπής ενημέρωσαν η κυρία Αλεξάνδρα Τραγάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Δημογραφίας, του Τμήματος Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, ο κ. Στέφανος Χανδακάς, Μαιευτήρας – Γυναικολόγος, Ενδοσκοπικός Χειρουργός και Ιδρυτής και Πρόεδρος της Μ.Κ.Ο. HOPEgenesis, ο κ. Αναστάσιος Λαυρέντζος, Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας και η κυρία Χάρις Συμεωνίδου, τέως Διευθύντρια Ερευνών του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών και Επισκέπτρια Καθηγήτρια στη Σορβόννη.

Ανάλυση και προτάσεις:

Οι εισηγήσεις αυτές καταδεικνύουν ότι εκτός του οικονομικού, μεγάλη σημασία έχει η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δομές υγείας, η απουσία ιατρικής, ψυχολογικής και προνοιακής υποστήριξης των νέων γονέων και η παντελής απαξίωση, των εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων περιοχών. Όλα αυτά οδηγούν  τους Έλληνες να μην παίρνουν την απόφαση για τεκνοποίηση.

Ο χαμηλός αριθμός γεννήσεων, μειώνει τον ρυθμό αναπλήρωσης των ενεργών ατόμων του πληθυσμού, με αποτέλεσμα την σταδιακή γήρανση του πληθυσμού (Εικόνα 1) και όταν ξεπεραστεί ένα συγκεκριμένο όριο, οδηγούμαστε στην σταδιακή εξαφάνιση του Έθνους. Η μείωση των ενεργών ατόμων, επιβαρύνει την οικονομική ανάπτυξη, η οποία με την σειρά της συμβάλλει στην επιδείνωση όλων των επιμέρους προβλημάτων, σε βασικούς τομείς για το κράτος όπως είναι η ανάπτυξη της οικονομίας, η ασφάλεια του κράτους, η κρατική πρόνοια, ο πολιτισμός.

Για να συνεχιστεί η ύπαρξη ενός γένους, σε κάθε γενιά χρειάζεται τουλάχιστον 2.1 δείκτης γεννητικότητας (total fertility rate) δηλαδή παιδιά κατά μέσο όρο ανά γυναίκα, στην διάρκεια της ζωής της. Σήμερα, η ελληνική οικογένεια γεννά με ρυθμό 1-1.3 (Εικόνα 2), αριθμός τόσο χαμηλός, που εγγυάται την προοδευτική εξαφάνιση των Ελλήνων.

Ακολουθώντας αυτό τον ρυθμό, το 2100 οι απόγονοί μας θα είναι μόλις 2,3 εκατομμύρια.

Άμεσες τραγικές συνέπειες:

• Άμεσο πρόβλημα προστασίας της εδαφικής ακεραιότητος, αφού όχι μόνο δεν θα υπάρχουν αρκετοί Έλληνες για να στρατευθούν αλλά και ο γενικότερος πληθυσμός θα είναι γερασμένος.

• Άμεσο πρόβλημα κρατικών εσόδων, αφού δεν θα υπάρχει ικανή οικονομική δραστηριότητα με ευθύ αποτέλεσμα  στις κρατικές παροχές και γενικότερα στην αντιμετώπιση των αναγκών, που θα είναι αυξημένες  λόγω της πληθυσμιακής γήρανσης.

• Τελικό αποτέλεσμα η σίγουρη εξαφάνιση του Ελληνικού Έθνους.

Εδώ πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι με βάση έρευνες που έχουν γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (Greek Fertility Surveys: 1983,1997,1999) οι Ελληνίδες μπορεί να μην γεννούν, αλλά θα ήθελαν να γεννήσουν! Κάτι που δεν καταγράφεται για π.χ. τις Γερμανίδες. Σύμφωνα με τις προαναφερθείσες έρευνες, οι Ελληνίδες θα ήθελαν να μπορούν κα κάνουν και τρία και τέσσερα παιδιά.

Οι λόγοι που σταματούν την τεκνοποίηση είναι κυρίως κοινωνικές συνθήκες σχετιζόμενες με την ελλειμματική κρατική μέριμνα, το κόστος γεννήσεων, την δυσκολία ανατροφής και φυσικά και την γενικότερη οικονομική κατάσταση.

Τι μας λέει αυτό το συμπέρασμα σε απλά ελληνικά; Ότι δεν απαιτείται να επέμβουμε στην ψυχοσύνθεση του πληθυσμού ώστε να πυροδοτήσουμε μια φιλοσοφία γεννήσεων, αλλά στις κοινωνικές – κρατικές συνθήκες, οι οποίες είτε δολίως είτε ατυχώς, λειτουργούν ως στραγγαλιστής του ίδιου μας του Έθνους.

Οι ενέργειες που απαιτούνται, πρέπει να σχεδιασθούν σε τοπικό επίπεδο, από φορείς και υπηρεσίες του Ελληνικού Κράτους,  και με γνώμονα την προστασία και την ανάπτυξη του Ελληνικού Έθνους. Για μια ακόμη φορά δεν πρέπει να αφεθούμε στην «μέριμνα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως» οι πολιτικές της οποίας, είναι προφανώς σχεδιασμένες για να επιδεινώσουν παρά λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος αλλά και των υπολοίπων Κρατών Μελών.

Η Χρυσή Αυγή θεωρεί ως καθήκοντα του κράτους:

  • την υπεράσπιση της ζωής (από την σύλληψη μέχρι τον θάνατο),
  • την προστασία της οικογένειας ως θεμελιώδους μονάδας της κοινωνίας, και
  • την υποστήριξη για την αύξηση του πληθυσμού του ελληνικού λαού. 

Η μείωση του ποσοστού των γεννήσεων συμβάλλει σημαντικά στην οικονομική κρίση και στην γήρανση του πληθυσμού. Το κράτος λοιπόν οφείλει να επικεντρωθεί γρήγορα και ενεργά στην επίτευξη του διπλασιασμού του ρυθμού αύξησης του πληθυσμού, τουλάχιστον έως Τ. F.R. 3, 5%.

Τα φορολογικά μέτρα που χτυπούν την οικογένεια, και αποτελούν απτή απόδειξη του εθνομηδενισμού του πολιτικού συστήματος, πρέπει να ακυρωθούν.

Η Χρυσή Αυγή προς τον σκοπό της δημογραφικής ανακάμψεως προτείνει:

  • Κατάργηση του νόμου 821 της 15/9/1978, ο οποίος νομιμοποίησε τις αμβλώσεις, και θεσμοθέτηση βαρέων κυρώσεων για όσους τις διενεργούν.
  • Διενέργεια εκστρατείας πληροφόρησης σχετικά με τις σοβαρές βλάβες που δύνανται  να προκαλέσουν στην σωματική και ψυχική υγεία των γυναικών οι πρακτικές άμβλωσης. Η άμβλωση είναι φόνος. Οι σύζυγοι γίνονται παιδοκτόνοι αντί να είναι γονείς διότι υπηρετούν την φθορά και τον θάνατο αντί να δίνουν ζωή.
  • Εφαρμογή προγράμματος ψυχολογικής και υλικής βοήθειας για την γυναίκα που δεν προτίθεται να ολοκληρώσει την εγκυμοσύνη, προγράμματος προσανατολισμένου στην γέννηση του παιδιού και, αν χρειαστεί, στην εποπτευόμενη υιοθεσία του από άλλη ελληνική οικογένεια.
  • Απαγόρευση των πρακτικών που δεν σέβονται την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, όπως τα πειράματα επί ανθρώπων και  η συγκομιδή ανθρωπίνων οργάνων με «παλλόμενη καρδιά».
  • Εφάπαξ απόδοση χρηματικής βοήθειας σε κάθε νέο Έλληνα που γεννιέται. Η Χρυσή Αυγή το 2013 συνέταξε Σχέδιο Νόμου για μείωση κατά 80% της κρατικής επιχορήγησης προς τα κόμματα και πρότεινε τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από την ενέργεια αυτή να μοιραστούν στα νέα ελληνόπουλα. Μόνο για το 2013 το κράτος θα εξοικονομούσε 50 εκατομμύρια ευρώ.
  • Οικονομική ενίσχυση των μητέρων που επιλέγουν να μην εργάζονται, ώστε να φροντίσουν οι ίδιες τα παιδιά τους, και αύξηση της επιδότησης για κάθε νεογέννητο.
  • Προτεραιότητα στις πολυμελείς οικογένειες για την αγορά ή ενοικίαση σπιτιού.
  • Προώθηση του προτύπου  της φυσικής οικογένειας. Ενθάρρυνση της εκπαίδευσης για τον σεβασμό και την προστασία της ζωής.
  • Νομοθετική μεταρρύθμιση για την εξασφάλιση της μέγιστης ταχύτητας έγκρισης των διαδικασιών υιοθεσίας από ελληνικές οικογένειες για ελληνόπουλα.
  • Κοινή επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου για την διατήρηση της ισόρροπης ψυχικής ανάπτυξης των τέκνων.
  • Εφαρμογή προγράμματος ενσωμάτωσης των ηλικιωμένων ατόμων σε δράσεις εθελοντισμού. Οι ηλικιωμένοι καθίστανται ιδιαίτερα χρήσιμοι για το υπό ανασυγκρότηση Έθνος, με την έμπειρη κοινωνική δύναμική τους.
  • Τα ωφελήματα των πολυτέκνων ξεκινούν από το 3ο παιδί και θα αυξάνονται για κάθε επιπλέον παιδί.

Το πρόβλημα εισροής μεταναστευτικών ροών:

Στο σημείο αυτό  πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οποιαδήποτε παραπλανητική πρόταση αντιμετώπισης του δημογραφικού ζητήματος με αποδοχή εισροής στον ελληνικό κρατικό χώρο αλλόφυλων πληθυσμών, δεν μπορεί παρά να είναι εκτός από αντεθνική και βλακώδης. Μια τέτοια πολιτική, που σημειωτέον προωθείται μανιωδώς από τα Διευθυντήρια της Ε.Ε. και γίνεται αποδεκτή από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, είναι επιφανειακή, λανθασμένη, προκλητικά δυσλειτουργική και τελικά ύποπτη.

Κατ΄ αρχάς είναι παραπλανητική και Εθνικά απαράδεκτη, καθότι το δημογραφικό πρόβλημα αφορά την διάσωση, διαιώνιση, ανάπτυξη και ευημερία του Ελληνικού Έθνους ειδικώς, και όχι του Κράτους γενικώς. Δεν ψάχνουμε τρόπους να αυξήσουμε τα κρατικά έσοδα, αλλά τους Έλληνες.

Η συμπίεση του δημογραφικού προβλήματος προστασίας των Ελληνικών πληθυσμών, σε χρηματικό ζήτημα κρατικών εσόδων, είναι τουλάχιστον παραπλανητική και ύποπτη ως προς τις προθέσεις. Η συνέχεια του Ελληνικού Πολιτισμού ως φωτοδότη της υδρογείου είναι το ζήτημα, κι όχι η εύρεση χρηματοδοτών για διάφορες οικονομικές δραστηριότητες.

Μια τέτοια αντιμετώπιση είναι  επιφανειακή, και προκλητικά δυσλειτουργική.

Αρκεί να την αναλύσουμε ως υπόθεση εργασίας, για να εμφανιστούν τα δομικά της προβλήματα:

  • Ο χαμηλός αριθμός γεννήσεων, μειώνει τον ρυθμό αναπλήρωσης των ενεργών ατόμων του πληθυσμού, με αποτέλεσμα την μείωση του όγκου των εργαζομένων (Εικόνα 3).

Αυτό όμως μόνο υπό προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει στην μείωση του παραγόμενου πλούτου.

Για παράδειγμα, αν εξετάσουμε την περίπτωση της Ιαπωνίας η οποία επί 20 και πλέον έτη βρίσκεται σε δημογραφική γήρανση (Εικόνα 4), θα διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο δεν βρίσκεται σε μείωση του Α.Ε.Π. αλλά βρίσκεται και σε ελαφρά άνοδο (Εικόνα 5). Κατατάσσεται δε διεθνώς στις μεγαλύτερες οικονομίες, μετά τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και την Κίνα. Και αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που έχει από τις αυστηρότερες νομοθεσίες για την απαγόρευση της μεταναστεύσεως.

Σε αντίθεση λοιπόν, με ό,τι προσπαθούν να μας πείσουν οι υποστηρικτές του Διεθνισμού και της Παγκοσμιοποίησης, μια χώρα  μπορεί να φθίνει δημογραφικά αλλά ταυτόχρονα, να αναπτύσσεται οικονομικά. Άλλα τέτοια παραδείγματα είναι η Ρωσική Ομοσπονδία  η οποία στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές πρώτων υλών αλλά και η Πολωνία και η Τσεχία οι οποίες στηρίζονται κυρίως στις εξωτερικές επενδύσεις και το υψηλής κατάρτισης εργατικό δυναμικό τους.

Είναι σαφές πως μια σύγχρονη οικονομία, για την διατήρηση ικανοποιητικών ρυθμών ανάπτυξης, χρειάζεται και επαρκή εργατική δύναμη. Η ποσότητα και η ποιότητα όμως αυτής της εργατικής δύναμης, σχετίζονται άμεσα με την μορφή της εκάστοτε οικονομίας και στην περίπτωση των περισσοτέρων μελών της Ε.Ε. είναι κυρίως τύπου παροχής υπηρεσιών και υψηλής τεχνολογίας.

Δηλαδή το εργατικό δυναμικό που απαιτείται για την ενίσχυση τέτοιων Οικονομιών είναι επιστήμονες και τεχνίτες και γενικότερα εξειδικευμένο προσωπικό και όχι ανειδίκευτοι και ουσιαστικά αμόρφωτοι Αφρικανοί και Ασιάτες, οι οποίοι είτε επιβιώνουν χάριν προνοιακών παροχών κι επιδομάτων, είτε υποαπασχολούνται με κρατικές, βασικά, επιδοτήσεις. Εξ ου και η επιτυχής ένταξη των νέων Ελλήνων (υψηλά κατηρτισμένων μεταναστών) στην Ε.Ε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε την αποκάλυψη που έκανε στους Financial Times, το 2017 η Γερμανίδα υπουργός Aydan Oroguz (μετανάστρια τρίτης γενιάς και η ίδια) αρμόδια για θέματα Μετανάστευσης και Ενσωμάτωσης Προσφύγων. Η Γερμανίδα Υπουργός είπε ότι:

  • τα ¾ των νεοεισαχθέντων μεταναστών στην χώρα δεν πρόκειται να βρουν εργασία για τα επόμενα 5-10 έτη
  • μόλις το 17% αυτών, έχει κάποιου είδους απασχόληση
  • η Γερμανία δέχεται μετανάστες με ανθρωπιστικά και όχι οικονομικά κίνητρα

Παραδέχθηκε λοιπόν ανοιχτά, ότι τουλάχιστον για μια οικονομική γενιά, τίποτε δεν θα συνεισφέρουν στην Γερμανική οικονομία. Αντίθετα θα την απομυζούν για την συντήρηση, εγκατάσταση, περίθαλψη και την γενικότερη «ενσωμάτωσή» τους. Μόνο για το 2016 το κόστος αυτό για την Γερμανία ήταν πάνω από 20 δισεκ. €.

Όχι μόνο λοιπόν η εισροή «μεταναστών» δεν βοηθά την Οικονομία αλλά αντιθέτως την επιβραδύνει. Το επιχείρημα ότι μέσω των μεταναστευτικών ροών θα λυθεί το δημογραφικό και συνεπαγωγικά το οικονομικό πρόβλημα, δεν είναι τελικά παρά μια προσπάθεια, να δικαιολογηθεί η επί της ουσίας αντεργατική και αντεθνική πολιτική, υποδοχής εκατομμυρίων ξένων εργατών (Εικόνα 6).

Όλα τα παραπάνω δυσοίωνα για την ισχυρή Γερμανική Οικονομία, μετατρέπονται σε καταστροφικά, όταν εφαρμοσθούν στην προβληματική και ελλειμματική Ελληνική Οικονομία. Δεν πρέπει λοιπόν να παραπλανώμεθα και να δεχόμαστε έωλα επιχειρήματα, και ύποπτες μεθοδεύσεις.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα το δημογραφικό ζήτημα, δημιουργεί και ένα ιδιαίτερα σοβαρό κενό ασφαλείας, με την έλλειψη στρατεύσιμου δυναμικού και την ερήμωση των απομακρυσμένων και ακριτικών περιοχών. Πρόβλημα που προφανώς δεν γίνεται να αντιμετωπισθεί με πληθυσμούς ξένους, συντριπτικά ομόθρησκους με τους εξ ανατολών κακοπροαίρετους γείτονές μας, τούρκους.

Ποιο παράδειγμα χώρας υπάρχει, που η εισροή αλλόφυλων και αλλόθρησκων πληθυσμών οδήγησε στην ευημερία και στην κοινωνική ειρήνη; Δυστυχώς για τους εμπνευστές αυτής της ιδέας, κανένα. Και τα οικονομικά αλλά και τα κοινωνικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από όσες χώρες εφήρμοσαν στο παρελθόν τέτοιες πρακτικές είναι τεράστια και δυσανάλογα αρνητικά, σε σχέση με τις όποιες ωφέλειες.

Απέναντι λοιπόν σε όλα αυτά τα απογοητευτικά και δυσοίωνα νούμερα που καταδεικνύουν το τεράστιο πρόβλημα για το Ελληνικό Έθνος στις επόμενες δεκαετίες, υπάρχει η αισιόδοξη διαπίστωση ότι αυτό που απαιτείται για την ανατροπή της καταστάσεως είναι ορθή κρατική μέριμνα. Άμεσα και χωρίς να χαθεί άλλος χρόνος.

Αυτό που απαιτείται είναι μια Εθνική Κυβέρνηση που θα ξαναβάλει στο κέντρο του κράτους τον Έλληνα και ως στόχο την καταξίωση της Ελλάδος στον ευρύτερο χώρο της Βαλκανικής και της Μεσογείου.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ:

ΕΙΚΟΝΑ 1

ΕΙΚΟΝΑ 2

ΕΙΚΟΝΑ 3

ΕΙΚΟΝΑ 4

ΕΙΚΟΝΑ 5

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

27 Αυγούστου: Του Αγίου Φανουρίου

Άγιος-Φανούριος

Χαμογελαστός, σεμνά, σχεδόν συνεσταλμένα, κοιτάζει από την εικόνα του, ο Άγιος Φανούριος.

Φύλακας εν εγρηγόρσει, προσέχει κάθε χαμένο πραγματάκι που έβαλα σε λάθος σημείο, πάνω στην βιασύνη ή στον φόρτο της σκέψης.

Έχειμια αθώα έκφραση ο Άγιος αυτός, θαρρείς συνένοχος στις αφηρημάδες της καθημερινότητας, «πού ακούμπησα, να πάρει η ευχή, την δαχτυλήθρα;», «πού πήγε το ευλογημένο καπάκι;», και με μια συγκατάβαση αδελφική «τι μου δίνεις να σ’ το βρω;»-«βρες το μου, και θα σου φτιάξω μια πιτούλα!». Και,τσουπ, εμφανίζει εκεί όπου άπαντες έχουμε αποτύχει να θυμηθούμε πού το αφήσαμε,το κλειδί, τα γυαλιά, το μισοραμμένο ρούχο.

Ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος για τα δύσκολα, αυτός που με προσγειώνει στην μακάρια υλικότητα της ζωής. Οπως εκείνος δεν μου χαλάει χατίρι, έτσι δεν του χαλώ την χάρη κι εγώ. Και, ω του θαύματος! Σαν δέσω την ποδιά μου, και καταπιαστώ με το κρησάρισμα και το αλεύρι που πέφτει στην πήλινη γαβάθα σαν το χιόνι, με το κονιάκ να ανταμώνει μεθυστικά τον χυμό του πορτοκαλιού και τα κανελλογαρύφαλλα, και μετά τον αρχικό δισταγμό –εκείνη την μικρή κρίσιμη στιγμή που κρέμεται από μια κλωστή το ναι ή το όχι- όταν βουτήξω τα χέρια μου στον χυλό της μελλοντικής φανουρόπιτας, ο κόσμοςέρχεται στα ίσια του. Ριστάρτ. Έσφαλα, πλήρωσα τα δέοντα, σε ευχαριστώ, πάμε να κάνουμε νέα αρχή παρακάτω.

Από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια, αρέσει στους ανθρώπους να καλοπιάνουν τους θεούς τους. Μπορεί να μένουν σε σπηλιές ή σε μαρμαροπελεκημένα παλάτια, όμως ανάμεσα στα σπασμένα πιατάκια και τις ζωγραφισμένες στάμνες, γύρω από μικρές άγιες τράπεζες, καίνε σπόρια, φρούτα και καρπούς κι αφήνουν πιτούλες τυλιγμένες στο μέλι, για να γλυκαθούν οι θεοί και να τους φανερώσουν ανθρώπους, πράγματα, ελπίδες και πραγματικότητες μελλούμενες. Έτσι ο κόσμος ο ορατός, ο ενσαρκωμένος, μοιράζεται με τον κόσμο τον αόρατο, τις χαρές της ζωής. Κι ο κόσμος ο αόρατος, που στερείται τις αισθήσεις των θνητών, στέλνει στους ανθρώπους μια πνοή από το σύμπαν της αθανασίας, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, αλλά δεν υπάρχει και γέλιο, μια συμβουλή πολύτιμη, μια ενόραση που δεν την πιάνει το μάτι του ανθρώπου, μια απάντηση, κι ας είναι η ερώτηση «πού είναι το αγαπημένο κουκλάκι του παιδιού που έχει πλαντάξει στο κλάμα και δεν μπορώ να το βρω; Σώσε άγιέ μου, θα σκάσω!».

Η μειλίχια έκφραση του Αγίου, γλυκαίνει την ανθρώπινη ψυχή. Είναι κι η ευχή που συνοδεύει το μοίρασμα της πίτας «Θεός σχωρέσ’ την μανούλα του Αγίου Φανουρίου!», που δημιουργεί μια επιπλέον συμπάθεια για αυτόν τον αγιο που ήταν στρατιωτικός, μα όχι ιππέας σαν το δίδυμο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, Γεώργιο και Δημήτριο, αλλά πεζικάριος, και κρατά ένα κερί, αντί για σπαθί και δόρυ, σαν να μάχεται αυτός με την φλόγα του νου του.

Εκεί λοιπόν που το καλοκαίρι πάει να φύγει, στις 27 Αυγούστου, έχει βάλει η εκκλησία τον νεαρό Άγιο, να βρίσκει με το κεράκι του τα απολεσθέντα και τα ευχούμενα.

Είναι μαγευτική και συνάμα συγκλονιστική  αυτή η οικειότητα που έχουμε οι Έλληνες με τους θεούς μας. ΈναςΆγιος ή μια Αγία για κάθε επάγγελμα, άλλος για τους ράφτες, άλλος για τους πυροσβέστες. Και μην πει κανείς πως είναι τάχα πράγματα παλιά και ξεπερασμένα, δικαιολογίες για τους χοντρόπετσους και τους οκνηρούς. Σε μια εκκλησία των Αθηνών είδα τον Απόστολο Παύλο, ως προστάτη των επαγγελματιών Δημοσίων Σχέσεων. Ευλογημένος λαός, άμα θέλουμε, με τα πόδια να χτυπούν ρυθμικά την γη, και τα μάτια σηκωμένα στον ουρανό.

Η Φανουρόπιτα

Την ετοιμασία της Φανουρόπιτας ξεκινούμε από την παραμονή της εορτής. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούμε  9 υλικά (αν δεν φτάνουν , κάνουν και 7, κι αν θέλουμε το παραπάνω μπορούμε 12-αθάνατη ελληνική ευελιξία και εφευρετικότητα!)

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ή μαλακό, με προσθήκη 1 κ.γ. σόδα και μπέικινγκ πάουντερ)

* 1 κ. γλυκού  κανέλογαρύφαλλα κοπανισμένα

* 1 φλιτζάνι του τσαγιού καλόλάδι

* 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζάνι του ελληνικού καφέ κονιάκ (ή άλλο ποτό της αρεσκείαςμας)

* 12 κ. σούπας χυμό πορτοκαλιού

* ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού (βιολογικό, όχι κερωμένο)

* 1 φλιτζάνι σταφίδες (ξανθές, μελαχρινές ή κι απ’ τις δυο)

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το λάδι, την ζάχαρη, τον χυμό πορτοκαλιού  και το ξύσμα λεμονιού, και τα αναμειγνύουμε μέχρι να δέσουν. Προσθέτουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια, και τα ανακατεύουμε καλά ώσπου να γίνει ένα μείγμα παχύρρευστο, ούτε σφιχτό, ούτε υδαρές. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι, για να ξεκολλάει η πίτα όταν έρθει η ώρα να την βγάλουμε. Ρίχνουμε το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′ (ή ανάλογα με τις επιδόσεις του φούρνου όπως ξέρουμε). Το βγάζουμε, κι όταν κρυώσει καλά, αφαιρούμε την πίτα από το ταψί, είτε ανοίγοντας την σούστα, είτε αναποδογυρίζοντας ελαφρά. Κοσκινίζουμε από πάνω ζάχαρη άχνη. Την πηγαίνουμε το πρωί της γιορτής του Αγίου στην εκκλησία να την διαβάσει ο ιερέας. Την κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια και την μοιράζουμε στον ιερέα, και στους πιστούς. Παίρνουμε ευλογία και για το σπίτι μας. Χρόνια Πολλά!

Ε.Δ.