ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Μνήμη Βασιλίσσης Φρειδερίκης (+6 Φεβρουαρίου 1981)

108_-1_58760-1-467x600

Η συγκλονιστική έκκληση της Βασιλίσσης Φρειδερίκης  (18 Απριλίου 1917-6 Φεβρουαρίου 1981) συζύγου του βασιλέως Παύλου Α’, μεταδόθηκε από ραδιοφώνου, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, στις 28 Δεκεμβρίου 1949 και ώρα 22:00. Με αυτήν απευθυνόταν στους αρχηγούς των τότε 59 κρατών-μελών του ΟΗΕ ζητώντας την παρέμβασή τους για την επιστροφή των ελληνοπαίδων που είχαν αρπαχτεί από τους κομμουνιστοσυμμορίτες.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟΝ

«Όπως οι περισσότερο από Σας, που ζείτε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, εόρτασα κι εγώ τα Χριστούγεννα με τα παιδιά μου. Το χαρούμενο γέλιο τους αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου. Αυτό σκέπτομαι τις άλλες εκείνες Ελληνίδες μητέρες των οποίων τα παιδιά άρπαξαν οι κομμουνιστικές συμμορίες και τα τράβηξαν δια της βίας στις χώρες που βρίσκονται πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα.

Εν ονόματι ολόκληρου του Έθνους και ειδικότερα εν ονόματι των οικογενειών που επλήγησαν ζητώ σήμερα από τον πολιτισμένο κόσμο: ″Προσευχηθείτε μαζί μου για την τύχη αυτών των 28.000 απαχθέντων παιδιών″. Οι μητέρες τους έρχονται σε μένα και μου ζητούν βοήθεια. Είδα το απελπισμένο βλέμμα τους και άκουσα τους σπαρακτικούς λυγμούς των. Μαζί με τις σπαραγμένες αυτές καρδιές και τις αδειανές τους αγκαλιές στρέφομαι προς όλους σας σήμερα και σας παρακαλώ εν ονόματι του Θεού και εν ονόματι των παιδιών σας: ″Βοηθήστε με να ξυπνήσω τη συνείδηση του κόσμου, προσθέστε την φωνή σας στην δική μας για να επιστρέψουν τα παιδιά αυτά στην αγκαλιά των μητέρων των″. Πάρα πολύ καιρό ο πολιτισμένος κόσμος έμεινε βουβός. Η σιωπή μπροστά σε τέτοιο κτύπημα ενισχύει περισσότερο το έγκλημα και μας μεταβάλλει όλους σε συνένοχους.

Λησμονήσατε ότι προ λίγων ετών ακόμη η τύχη ενός μικρού αγοριού ονόματι Λίντμπεργκ συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Στην Ελλάδα θρηνούμε για την τύχη 28.000 μικρών ″Λίντμπεργκ″. Η μοίρα τους δεν είναι λιγότερο τραγική. Όχι μόνον σωματικώς ξεριζώθηκαν από του γονείς τους και από το αγαπημένο περιβάλλον τους, αλλά οι αθώες μικρές ψυχές τους συστηματικώς δηλητηριάζονται εναντίον των γονέων τους, της χώρας τους και του Θεού μας.

Τα Χριστούγεννα αυτά καμία στοργική μητέρα δεν τους διηγήθηκε την ιστορία του γελαστού Θείου Βρέφους. Κανένα μήνυμα αγάπης δεν θα φθάσει σ’ αυτά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα. Αυτά όμως περιμένουν να τα σώσουμε εμείς όλοι οι οποίοι πιστεύουμε ακόμη και έχουμε πίστη στα λόγια του Ιησού Χριστού όταν έλεγε: ″Άφετε τα παιδιά έλθειν προς Με, αυτών γαρ εστίν η Βασιλεία των Ουρανών!».

Η βασίλισσα Φρειδερίκη ίδρυσε τις “Παιδοπόλεις”, καταφύγιο των παιδιών από τις συμμοριτόπληκτες περιοχές. Υπολογίζεται ότι 33.000 παιδιά φιλοξενήθηκαν στις 53 “Παιδοπόλεις” της Φρειδερίκης, στις οποίες τους παρείχαν τροφή, διαμονή και εκπαίδευση σε τέχνες.

(Από εδώ )

Σάλος από τις δηλώσεις Σαββιδάκη: “Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες”

Γιάννης Σαββιδάκης

«Δεν μπορεί ένας Έλληνας να έχει λιγότερα δικαιώματα στα σχολεία, τα ελληνόπουλα να έχουν λιγότερα δικαιώματα όσον αφορά το ποιον θα πάρουν σε έναν δημοτικό σταθμό ή νηπιαγωγείο, από έναν ο οποίος είναι μη Έλληνας και έχει έρθει επειδή εδώ θέλει να βρει μια καλύτερη ζωή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα εγώ ρατσιστικό, όμως, εγώ που είμαι γηγενής πρέπει να έχω κάτι παραπάνω. Το διαβατήριό μου και η ταυτότητά μου λέει Έλληνας. Εγώ θέλω να έχω στη χώρα μου, παραπάνω προνόμια ή αν θέλεις, να έχω μια αρχική ταχύτητα, να χρειάζομαι λιγότερα χαρτιά από τα χαρτιά που χρειάζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι Έλληνας, ένας αλλοδαπός. Δεν μπορεί μια οικογένεια ελληνική να είναι ούτε καν στο ίδιο σημείο με μια οικογένεια (σ.σ. ξένη), κάτι παραπάνω πρέπει να έχουμε εμείς σαν Έλληνες».

Πηγή: Σαββιδάκης: Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες [βίντεο] | iefimerida.gr

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

27 Αυγούστου: Του Αγίου Φανουρίου

Άγιος-Φανούριος

Χαμογελαστός, σεμνά, σχεδόν συνεσταλμένα, κοιτάζει από την εικόνα του, ο Άγιος Φανούριος.

Φύλακας εν εγρηγόρσει, προσέχει κάθε χαμένο πραγματάκι που έβαλα σε λάθος σημείο, πάνω στην βιασύνη ή στον φόρτο της σκέψης.

Έχειμια αθώα έκφραση ο Άγιος αυτός, θαρρείς συνένοχος στις αφηρημάδες της καθημερινότητας, «πού ακούμπησα, να πάρει η ευχή, την δαχτυλήθρα;», «πού πήγε το ευλογημένο καπάκι;», και με μια συγκατάβαση αδελφική «τι μου δίνεις να σ’ το βρω;»-«βρες το μου, και θα σου φτιάξω μια πιτούλα!». Και,τσουπ, εμφανίζει εκεί όπου άπαντες έχουμε αποτύχει να θυμηθούμε πού το αφήσαμε,το κλειδί, τα γυαλιά, το μισοραμμένο ρούχο.

Ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος για τα δύσκολα, αυτός που με προσγειώνει στην μακάρια υλικότητα της ζωής. Οπως εκείνος δεν μου χαλάει χατίρι, έτσι δεν του χαλώ την χάρη κι εγώ. Και, ω του θαύματος! Σαν δέσω την ποδιά μου, και καταπιαστώ με το κρησάρισμα και το αλεύρι που πέφτει στην πήλινη γαβάθα σαν το χιόνι, με το κονιάκ να ανταμώνει μεθυστικά τον χυμό του πορτοκαλιού και τα κανελλογαρύφαλλα, και μετά τον αρχικό δισταγμό –εκείνη την μικρή κρίσιμη στιγμή που κρέμεται από μια κλωστή το ναι ή το όχι- όταν βουτήξω τα χέρια μου στον χυλό της μελλοντικής φανουρόπιτας, ο κόσμοςέρχεται στα ίσια του. Ριστάρτ. Έσφαλα, πλήρωσα τα δέοντα, σε ευχαριστώ, πάμε να κάνουμε νέα αρχή παρακάτω.

Από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια, αρέσει στους ανθρώπους να καλοπιάνουν τους θεούς τους. Μπορεί να μένουν σε σπηλιές ή σε μαρμαροπελεκημένα παλάτια, όμως ανάμεσα στα σπασμένα πιατάκια και τις ζωγραφισμένες στάμνες, γύρω από μικρές άγιες τράπεζες, καίνε σπόρια, φρούτα και καρπούς κι αφήνουν πιτούλες τυλιγμένες στο μέλι, για να γλυκαθούν οι θεοί και να τους φανερώσουν ανθρώπους, πράγματα, ελπίδες και πραγματικότητες μελλούμενες. Έτσι ο κόσμος ο ορατός, ο ενσαρκωμένος, μοιράζεται με τον κόσμο τον αόρατο, τις χαρές της ζωής. Κι ο κόσμος ο αόρατος, που στερείται τις αισθήσεις των θνητών, στέλνει στους ανθρώπους μια πνοή από το σύμπαν της αθανασίας, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, αλλά δεν υπάρχει και γέλιο, μια συμβουλή πολύτιμη, μια ενόραση που δεν την πιάνει το μάτι του ανθρώπου, μια απάντηση, κι ας είναι η ερώτηση «πού είναι το αγαπημένο κουκλάκι του παιδιού που έχει πλαντάξει στο κλάμα και δεν μπορώ να το βρω; Σώσε άγιέ μου, θα σκάσω!».

Η μειλίχια έκφραση του Αγίου, γλυκαίνει την ανθρώπινη ψυχή. Είναι κι η ευχή που συνοδεύει το μοίρασμα της πίτας «Θεός σχωρέσ’ την μανούλα του Αγίου Φανουρίου!», που δημιουργεί μια επιπλέον συμπάθεια για αυτόν τον αγιο που ήταν στρατιωτικός, μα όχι ιππέας σαν το δίδυμο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, Γεώργιο και Δημήτριο, αλλά πεζικάριος, και κρατά ένα κερί, αντί για σπαθί και δόρυ, σαν να μάχεται αυτός με την φλόγα του νου του.

Εκεί λοιπόν που το καλοκαίρι πάει να φύγει, στις 27 Αυγούστου, έχει βάλει η εκκλησία τον νεαρό Άγιο, να βρίσκει με το κεράκι του τα απολεσθέντα και τα ευχούμενα.

Είναι μαγευτική και συνάμα συγκλονιστική  αυτή η οικειότητα που έχουμε οι Έλληνες με τους θεούς μας. ΈναςΆγιος ή μια Αγία για κάθε επάγγελμα, άλλος για τους ράφτες, άλλος για τους πυροσβέστες. Και μην πει κανείς πως είναι τάχα πράγματα παλιά και ξεπερασμένα, δικαιολογίες για τους χοντρόπετσους και τους οκνηρούς. Σε μια εκκλησία των Αθηνών είδα τον Απόστολο Παύλο, ως προστάτη των επαγγελματιών Δημοσίων Σχέσεων. Ευλογημένος λαός, άμα θέλουμε, με τα πόδια να χτυπούν ρυθμικά την γη, και τα μάτια σηκωμένα στον ουρανό.

Η Φανουρόπιτα

Την ετοιμασία της Φανουρόπιτας ξεκινούμε από την παραμονή της εορτής. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούμε  9 υλικά (αν δεν φτάνουν , κάνουν και 7, κι αν θέλουμε το παραπάνω μπορούμε 12-αθάνατη ελληνική ευελιξία και εφευρετικότητα!)

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ή μαλακό, με προσθήκη 1 κ.γ. σόδα και μπέικινγκ πάουντερ)

* 1 κ. γλυκού  κανέλογαρύφαλλα κοπανισμένα

* 1 φλιτζάνι του τσαγιού καλόλάδι

* 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζάνι του ελληνικού καφέ κονιάκ (ή άλλο ποτό της αρεσκείαςμας)

* 12 κ. σούπας χυμό πορτοκαλιού

* ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού (βιολογικό, όχι κερωμένο)

* 1 φλιτζάνι σταφίδες (ξανθές, μελαχρινές ή κι απ’ τις δυο)

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το λάδι, την ζάχαρη, τον χυμό πορτοκαλιού  και το ξύσμα λεμονιού, και τα αναμειγνύουμε μέχρι να δέσουν. Προσθέτουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια, και τα ανακατεύουμε καλά ώσπου να γίνει ένα μείγμα παχύρρευστο, ούτε σφιχτό, ούτε υδαρές. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι, για να ξεκολλάει η πίτα όταν έρθει η ώρα να την βγάλουμε. Ρίχνουμε το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′ (ή ανάλογα με τις επιδόσεις του φούρνου όπως ξέρουμε). Το βγάζουμε, κι όταν κρυώσει καλά, αφαιρούμε την πίτα από το ταψί, είτε ανοίγοντας την σούστα, είτε αναποδογυρίζοντας ελαφρά. Κοσκινίζουμε από πάνω ζάχαρη άχνη. Την πηγαίνουμε το πρωί της γιορτής του Αγίου στην εκκλησία να την διαβάσει ο ιερέας. Την κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια και την μοιράζουμε στον ιερέα, και στους πιστούς. Παίρνουμε ευλογία και για το σπίτι μας. Χρόνια Πολλά!

Ε.Δ.

Εγκλημα στο Μάτι : Ψέματα, ψέματα, ψέματα!

Χωρίς τίτλο.png

Οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης ότι «τώρα δεν είναι ώρα να αποδοθούν ευθύνες» για την καταστροφική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική, ένα σκοπό έχουν: να συγκαλύψουν τους ενόχους. Τους ενόχους που έχουν εξαφανιστεί ελπίζοντας ή μάλλον γνωρίζοντας ότι η σιωπή είναι χρυσός, και τα άθλια καμώματά τους θα ξεχαστούν. Εμείς, θα φροντίζουμε να μην ξεχαστούν, και να αποδοθεί δικαιοσύνη στους αδικοχαμένους που βασάνισαν φριχτά, και στις οικογένειές τους.

Παλιό το κόλπο τους. Παλιό, όσο και οι πυρκαγιές που ξεπήδησαν από την Μεταπολίτευση και δώθε, και λιανίζουν το φυσικό περιβάλλον, την εθνική οικονομία, εσχάτως και τις ζωές τις ίδιες των Ελλήνων, με τις φλόγες να διασχίζουν τέσσερεις λωρίδες κυκλοφορίας στην λεωφόρο Μαραθώνος, όπως στις αρχές της Μεταπολίτευσης οι κουκουνάρες διέσχιζαν τον Πατραϊκό κόλπο.

Ψέματα, ψέματα, ψέματα!

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση έχουν διαχρονικά ευθύνες για την εγκατάλειψη του ελληνικού λαού σε φωτιές και πλημμύρες. Έχει ευθύνες για την μη-οργάνωση, για την αποσάθρωση, για την ολιγωρία στον εξοπλισμό και στην ανανέωση των μέσων που διαθέτει το Πυροσβεστικό Σώμα προκειμένου να πράξει το χρέος του, με αυταπάρνηση αλλά με στοιχειώδη ασφάλεια των περιφρονητικά αποκαλουμένων «ενστόλων».

ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και Σία, δεν θέλουν να απαντήσουν στους πληγέντες και στους συγγενείς των θυμάτων, αλλά τα ερωτήματα είναι αμείλικτά, και οι ευθύνεςπρέπειεπιτέλους να αποδοθούν σε όσους από ανικανότητα ή αμέλεια είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή και την τραγική απώλεια ανθρώπινων ζωών.

Η εκατόμβη των θυμάτων στο Μάτι, ας αλλάξει επιτέλους όχι κάτι, αλλά πολλά.

Εάν πράγματι θέλουμε να μην υπάρξει επανάληψη της τραγωδίας, τα ακόλουθα θεμελιώδη ερωτήματαπρέπει, μεταξύ πολλών άλλων, να απαντηθούν.

1) Πού είναι και τι κάνει το κράτος για να προστατέψει όπως έχεικαθήκον τους πολίτες του;

«Ακραία» καιρικά φαινόμενα θα υπάρχουν πάντοτε. Επειδή όμως δεν ζούμε στα σπήλαια αλλά έχουμε πλέον τα μέσα να προστατέψουμεεαυτούς , θα πρέπει το κράτος, δηλαδή η πολιτική ηγεσία, δηλαδή οι Πρωθυπουργός-υπουργός ΠροΠο και Περιφερειάρχης, να μας πουν: Υπάρχουν σχέδια πολιτικής προστασίαςγια πυρκαγιές, πλημμύρες, και όλα όσα συμβαίνουν κάθε χρόνο, και οπωσδήποτε δεν είναι απρόβλεπτα σαν την βροχή από ακρίδες του Φαραώ, αλλά καταστάσεις τις οποίες σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα η Ελλάδα τις έχει ξαναζήσει, αλλά ως φαίνεται η ηγεσία της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει;

2) Πότε θα τελειώνουμε με το παραμύθι των «αυθαιρέτων»; Ας είμαστε ειλικρινείς, όλη η Ελλάδα όπως και ολόκληρος ο πλανήτης κάποτε χτίστηκαν αυθαίρετα. Την Ακρόπολη την βρήκαμε, δεν την χωροθετήσαμε φέτος, αλλά χτίσαμε την ζωή μας γύρω της. Τα αυθαίρετα υπάρχουν και είναι πλέον αδύνατον, ιδιαίτερα με την οικονομική κρίση και τα μνημόνια που έφεραν οι πολιτικοί της Μεταπολίτευσης, να μετακινηθούν. Επομένως κάποτε η Πολιτεία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, και με την επιβολή των σχετικών τελών στους Δήμους, να προσφέρει θεμελιώδεις και ασφαλείς ευκολίες στους πολίτες: δρόμους, ασφάλεια, καθαριότητα. Δεν μπορεί ένα κτίσμα να είναι νόμιμο για να πληρώνει ΕΝΦΙΑ αλλά παράνομο για να έχει αποχέτευση για τα όμβρια ύδατα και τακτική αποψίλωση κατά τους θερινούς μήνες.

3) Ας είμαστε πραγματιστές. Η Μάνδρα, όπου έχασαν αδίκως την ζωή τους δεκάδες Έλληνες και σπίτια και επιχειρήσεις καταστράφηκαν, δεν πρόκειται να μετακινηθεί. Είναι όμως χτισμένη κοντά σε μεγάλο οδικό άξονα για τον οποίο έχουν (;) γίνει οι αναγκαίες προβλέψεις για περιπτώσεις έντονων  βροχοπτώσεων. Αλλά και στην περίπτωση της πυρκαγιάς, το Μάτι, ο Άγιος Ανδρέας και η Ραφήνα, πάνω σε μεγάλο οδικό άξονα βρίσκονται. Πού είναι η πρόβλεψη των κατασκευαστών, των Δήμων, της Περιφέρειας για τους δρόμους και την ασφαλή διέλευση των πολιτών σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης;

4) Πού είναι η στοιχειώδης μέριμνα, να βγουν τα περιπολικά και οι μηχανές της Αστυνομίας να οδηγήσουν σε ασφαλή σημεία τους κινδυνεύοντες; Γιατί δεν χτύπησαν ούτε οι καμπάνες των εκκλησιών, όπως γινόταν τον παλιό καιρό στα χωριά; Προοδεύσαμε τόσο λόγω ΣΥΡΙΖαίων αθέων που θεωρήθηκε μπανάλ να χτυπήσουν οι καμπάνες;

5) Είχαν σχέδιο οι Δήμοι, η Πολιτική Προστασία και η Περιφέρεια για το πού θα οδηγηθούν οι πολίτες σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης; Υπήρχε σχέδιο διαφυγής, και αν όχι ποιοι ευθύνονται; Έχουν όνομα και πρέπει αν υποστούν τις συνέπειες.

6) Τι δίδαξε το κράτος η πυρκαγιά στην Ηλεία, το 2007; Τίποτε; Κανένας σχεδιασμός ώστε να αποκλειστεί ο εγκλωβισμός ανθρώπων σε πυκνοκατοικημένη περιοχή, στον ευρύτερο αστικό ιστό της πρωτεύουσας; Κανένα κόκκινο κουδούνι για την εκκένωση και την ασφαλή περαίωση των πολιτών σε ασφαλή σημεία; Σε περίπτωση πολέμου, υπάρχει άραγε πρόβλεψη;

7) Όπως έχουμε αναδείξει σε άρθρα και συνεντεύξεις που έχουμε δημοσιεύσει στην ΕΜΠΡΟΣ, η κομματοκρατία και η συνακόλουθη αναξιοκρατία, μαζί με τα μνημόνια, έχουν μειώσει δραματικά την επιχειρησιακή ετοιμότητα του Πυροσβεστικού Σώματος. Οι Πυροσβέστες (οι… «ταβλαδόροι» που τους αναζητούν όλοι όταν τους χρειάζονται, όπως και τους «μπάτσους») κάνουν την δουλειά τους με πατέντες στον πεπαλαιωμένο εξοπλισμό τους, από φιλότιμο και μόνο, ενώ το δημόσιο χρήμα σπαταλιέται ανερυθρίαστα σε αμφιβόλου ποιότητος θεάματα, για να είμαστε επιεικείς και κόσμιοι. Ποιος ευθύνεται, των κομματικών συνδικαλιστών συμπεριλαμβανομένων;

8) Υπάρχει πρόβλεψη στην δημόσια εκπαίδευση, αυτή  που μεριμνά για την διευμφυλική και πολυπολιτισμική παιδεία των Ελληνόπουλων, για μαθήματα αυτοπροστασίας και αλληλοβοήθειας σε περιπτώσεις σεισμών, πλημμυρών και πυρκαγιών, ώστε να μην χάνονται τα σπάνια πλέον αγγελούδια μας στα καλά του καθουμένου, βυθίζοντας την χώρα και τις οικογένειές τους στην θλίψη και στον ανείπωτο πόνο; Οργανώνονται από τους Δήμους ασκήσεις προετοιμασίες του πληθυσμού για σεισμούς, πυρκαγιές, πλημμύρες, και πολεμική σύρραξη;

9) Γιατί καταργήθηκε η Αγροφυλακή η οποία θα μπορούσε επιτυχώς να προλαμβάνει την εμφάνιση και την εξάπλωση πυρκαγιών;

10) Μια μέρα πριν την τραγωδία, στις 22 Ιουλίου, εκδόθηκε ανακοίνωση για πολύ υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς (Επίπεδο 4). Πόσο σοβαρά λήφθηκε υπ’ όψιν από τους υπευθύνους; Και γιατί δεν ανέβηκε σε Επίπεδο 5 ώστε ο κρατικός μηχανισμός να τεθεί σε υψηλότερο συναγερμό και με ταχύτερα αντανακλαστικά;  Αντίθετα,  ο Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας έδωσε συνέντευξη στην ΕΡΤ στις 19 Ιουλίου, στην οποία διαβεβαίωνε ότι υπάρχει σχέδιο και ότι ο μηχανισμός δασοπυρόσβεσης είναι σε πλήρη ετοιμότητα!

11) Με δεδομένη την αφασία του Πρωθυπουργού-τουρίστα την οποίαν έχουμε διαπιστώσει πολλάκις, και την διαπιστώσαμε και τώρα με τις ερωτήσεις περί… αεροπλάνων την νύχτα και πιθανότητας… βροχής, την ανικανότητα του Τόσκα, την ανυπαρξία της Δούρου και τα ψεύδη του Ψινάκη, πιστεύει κανείς ότι κάποιος στην κυβέρνηση ή στην δημόσια διοίκηση, έχει  συναίσθηση της καταστάσεως και αίσθημα ευθύνης;

12) Μήπως τελικά η κυβέρνηση και η Περιφέρεια σήκωσαν τα χέρια και το μόνο που ενδιαφέρει είναι να αποτινάξουν το βάρος από επάνω τους, παρουσιάζοντας την κατάσταση ως ανεξέλεγκτη (γιατί κανείς τους δεν μερίμνησε να την προλάβει και να την ελέγξει!)

Οι εκατοντάδες νεκροί, τραυματίες, εκτοπισμένοι πυρόπληκτοι, και ολόκληρος ο Ελληνικός λαός έχουν δικαίωμα να μάθουν. Και θα απαιτήσουν να μάθουν.

ΕΔ

(Φ. 262)

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Χωρίς τίτλο.png

Oταν στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατέβαινε από το αεροπλάνο που του διέθεσε η προεδρεία της Γαλλικής Δημοκρατίας,  στην Αθήνα , προερχόμενος εκ Παρισίων, λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την έκταση των συμφορών που  επεφύλασσε για την Ελλάδα.

Η ανατροπή του προέδρου της Δημοκρατίας  συνταγματάρχη Παπαδόπουλου (1/6-25/11-1973) έφερε στην Αθήνα την κυβέρνηση του προέδρου της Δημοκρατίας στρατηγού Γκιζίκη (25/11/1973-17/12/1974) που όρκισε πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, πάνω από το πληγωμένο σώμα της Κύπρου, μετά την τουρκική εισβολή, τέσσερεις μέρες πριν, στις 20 Ιουλίου 1974.

Βάζοντας κάτω την αλληλοδιαδοχή των γεγονότων, γίνεται εμφανές στον καθένα, ότι δημιουργήθηκε μια εθνική τραγωδία, πραγματοποιήθηκε ένας εθνικός ακρωτηριασμός, η Κύπρος θυσιάστηκε, για να έρθει ο Καραμανλής και να εγκαθιδρυθεί το καθεστώς της Μεταπολιτεύσεως στην Ελλάδα.

Δείγμα του τι επρόκειτο να ακολουθήσει, είναι η δεύτερη τουρκική εισβολή, ο «Αττίλας ΙΙ», στις 14 Αυγούστου 1974, επί Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας Καραμανλή. Ενώ με τον «Αττίλα Ι», η Τουρκία κατέλαβε χάρις στην σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων στρατιωτικών Ελλάδος και Κύπρου μόλις το 7% της μεγαλονήσου, με τον «Αττίλα ΙΙ» παγίωσε και εξακολουθεί να κατέχει το 36,2% του νησιού. Αυτό είναι έργο Καραμανλή.

Τι έφεραν τα πρώτα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως με την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας;

-Την τουρκική κατοχή της Κύπρου

-Την υποβάθμιση της Ελληνικής Γλώσσας και την διάλυση της Παιδείας, με τις μεταρρυθμίσεις του Γεωργίου Ράλλη.

-Την νομιμοποίηση των αμβλώσεων, δηλαδή της ειδεχθούς παιδοκτονίας από την ίδια την μητέρα, χάρις στην υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, Βιργινία Τσουδερού.

– Την νομιμοποίηση και αγιοποίηση του ΚΚΕ, αυτού που αιματοκύλισε την Ελλάδα, και ηττήθηκε δια των όπλων χάρις στις θυσίες χιλιάδων Ελλήνων, και με θύματα αθώους πατριώτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Η δεύτερη περίοδος της Μεταπολιτεύσεως, με την άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18/10/1981, κατέφερε καίρια πλήγματα στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδος.

Η περίοδος της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης είναι συνώνυμη της λαμογιάς, της κουτοπονηριάς, του «ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Η ασυδοσία, η υπερπαραγωγή πολιτισμικών υποπροϊόντων, η κατάλυση των παραδοσιακών ρόλων της οικογένειας, είναι μερικά μόνον από τα επιτεύγματα της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ.

Την τρίτη περίοδο Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, έπεσαν οι μάσκες των πολιτικών αντιπαραθέσεων, όταν το 1989, η «Δεξιά» Νέα Δημοκρατία συγκυβέρνησε με το ΚΚΕ, αποκαλύπτοντας τον ύπουλο και καταστροφικό της ρόλο για την Ελλάδα, την πολιτική και την κοινωνία.

Χωρίς τίτλο.png

Η ολική επαναφορά του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη κατέφερε νέα καίρια χτυπήματα στην χώρα, και μια νέα εθνική τραγωδία.

-Επέβαλε την αλλαγή νομίσματος και την χρήση του ευρώ, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, όπως συνέβη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και όπως θα έπρεπε να συμβεί για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Το ευρώ, με τον τρόπο που εισήχθη, και με τα παραποιημένα στοιχεία τα οποία δόθηκαν στους Ευρωπαίους προκειμένου να γίνει η Ελλάδα δεκτή στους «εκλεκτούς» του ευρώ, κατέστρεψε τις ελληνικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, έβαλε το χέρι στο πορτοφόλι των Ελλήνων και έκτοτε δεν το έχει βγάλει.

-Επέφερε την εθνική τραγωδία των Ιμίων, τον θάνατο τριών Ελλήνων αξιωματικών, και επέβαλε τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Η διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2004-2009) αύξησε το χρέος της χώρας, μια αύξηση στην οποία μεγάλο ρόλο έπαιξε και το φαγοπότι των Olympic Games. Επί των ημερών του, τον Δεκέμβριο του 2008, σημειώθηκαν τα έκτροπα που οδήγησαν στην καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών, με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου, νομιμοποιήθηκε και κατέστη «θεσμός» η προστατευμένη βία των «γνωστών-αγνώστων» καλόπαιδων του Συστήματος.

Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία δικαιώθηκε με την διακυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτού που προσκάλεσε στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, βάζοντας την χώρα στον ζυγό των τοκογλύφων από όπου δέκα χρόνια αργότερα δεν έχει βγει, ούτε πρόκειται να βγει υπό τις τρέχουσες πολιτικές συνθήκες μέχρι το 2060.

Η δεύτερη μνημονιακή κυβέρνηση, αυτή του τραπεζίτη Παπαδήμου με την συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, επισφράγισε το ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, με τις ευλογίες της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας ο αρχηγός Αντώνης Σαμαράς της παρέσχε ψήφο εμπιστοσύνης.

Η διακυβέρνηση Σαμαρά (2012-2015), χαρακτηρίστηκε από

-την δουλική της προσήλωση στα κελεύσματα των Σιωνιστών

-την χολυγουντιανής σκηνοθεσίας δίωξη των πολιτικών της αντιπάλων Εθνικιστών, τις παράνομες και αντισυνταγματικές φυλακίσεις του Αρχηγού και βουλευτών της Χρυσής Αυγής, την ανεξιχνίαστη ως σήμερα δολοφονία δύο νέων Χρυσαυγιτών την 1-11-2013 στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.

-Τα σκάνδαλα SIEMENS και NOVARTIS τα οποία ακόμη δεν έχουν διαλευκανθεί και δεν έχουν επιστραφεί τα χρήματα που στοίχησαν στον ελληνικό λαό.

Η τρέχουσα διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, έχει ήδη σημαδέψει την χώρα με

-την επιβολή νέου μνημονίου και «μεσοπρόθεσμων» μέτρων σκληρής και αντιλαϊκής λιτότητας.

-Κατάλυση της θέλησης του λαού με την περιφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015.

-Παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.

-Πολιτική υποτέλειας και οσφυοκαμψίας.

-Ενώ ετοιμάζει μια πρωτοφανή λαίλαπα από παραχωρήσεις στους τούρκους και τους αλβανούς, στην Θράκη και στην Ήπειρο.

Χωρίς τίτλο.png

Ούτε μία από τις κυβερνήσεις της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν  δικαιούται να πει ότι παρήγαγε εθνικό έργο. Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε πάνω στην προδοσία της Κύπρου, τελειώνει πάνω στην προδοσία της Μακεδονίας. ΩΣ ΕΔΩ!

 

Ε.Δ.

(Φ. 260)

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

bonfire 1914

 

«Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ‘βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό

πάνω νερά∙

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο

στα τυφλά πεισματάρης

και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο –

άφησε κι ας γελούν.

Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος

στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ’ αφανισμένο τούτο παρόν –

άφησέ τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας».

Γιώργος Σεφέρης

«Θερινό Ηλιοστάσι- Θ΄»

Μικρό παιδί περνούσα τα καλοκαίρια σε ένα νησί γειτονικό στην Αθήνα. Η ημερήσια διάταξη περιελάμβανε πρωινή πεζοπορία, νερό πηγής, μάθημα επιτόπιο των χορταριών και των δέντρων, και αμέτρητες ώρες κολύμπι. Δυο ήταν οι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών: Τα τζιτζίκια και οι αχινοί.

Μέχρι που ένα καλοκαίρι κατέλαβε ετσιθελικά, απρόοπτα, την κυρίαρχη θέση του στις παιδικές μου αναμνήσεις. Οι φωτιές του Αγιαννιού ξεδιπλώθηκαν σε όλη την παραλία, από πάνω ως κάτω. Κορίτσια κι αγόρια χαχάνιζαν ομάδες-ομάδες, μεσημεριανές κουβέντες, μισάνοιχτα παράθυρα, ψίθυροι και κοκκινισμένα μάγουλα. Κι εκεί, όπως σε όλες τις ιστορίες που αξίζει να διαβάσεις, έκανε την εμφάνισή του ο «κακός μαύρος λύκος». Δεν είναι σίγουρο ότι ήταν πραγματικά κακός. Ήταν όμως βέβαιος για το δίκαιο της εξουσίας του και το κράδαινε με την ίδια απελπισμένη βεβαιότητα που κράδαινε και την μαγκούρα του.

Θυμωμένος, βλοσυρός, πικαρισμένος έκλεινε με θόρυβο παραθυρόφυλλα, επικαλούνταν τον Θεό που χολωνόταν, λέει, με τα αγόρια που δρασκέλιζαν τις φλόγες και τα κορίτσια που έλυναν τα μαλλιά τους κι έριχναν από ένα τσιμπιδάκι στο πλαστικό κανάτι. Γεμισμένο αμίλητο νερό απ’ την πηγή, θα μαρτυρούσε το ξημέρωμα το όνομα εκείνου που θα συντρόφευε αυτό που ονειρεύονταν πως θάναι η ζωή τους. Καταριόταν ο γέρος κι ορκιζόταν πως ποτέ πια δεν θα γινόμασταν μάρτυρες του κλήδονα, πως ήταν εκείνη, σίγουρα, η τελευταία φορά, κι ύστερα θάπεφτε η συντέλεια. Προσώρας σκεφτόμουν πώς θάταν που θάπεφτε η κατάρα πάνω τους, πάνω εκείνων των κοριτσιών και αγοριών που πίστευαν και έκαναν ίδιο κι απαράλαχτο το έθιμο όπως οι μαννάδες κι οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους, μια κι εγώ δεν πιανόμουν λόγω ηλικίας στους έφηβους που συμμετείχαν στην απαγορευμένη μυσταγωγία. Κι αναρωτιόμουν πώς δεν έπεσε ο χαλασμός πάνω στους παππούδες και προσπαππούδες τους που για γενιές χόρευαν και τραγουδούσαν με την ίδια βεβαιότητα το ίδιο εκείνο τραγούδι.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξεχασμένη όπως συνήθιζα σε ένα βιβλίο, στο χάζεμα των βράχων και του ήλιου που χάνονταν και ξαναγεννιόταν στον ορίζοντα, δεν πήγα στον κλύδωνα. Μα πήγε η καλή μου φίλη, η Άννα, που μοιραζόμασταν άγουρες, καλοκαιρινές έννοιες και κοροϊδέματα. Και το επόμενο καλοκαίρι, έτσι, αναπάντεχα, λίγο μετά του Αγιαννιού, μ’ έπιασε απ’ το χέρι, και πάνω σε ένα ασπρισμένο αυλόγυρο, δίπλα από τενεκέδες με βασιλικά, μου εκμυστηρεύτηκε ένα μεσημέρι, πως είχε βρει το ταίρι της.

Απειλές, ξόρκια και κατάρες, έγιναν καπνός εκεί στην ασπρισμένη αυλή. Γιατί η ζωή, έχει τον τρόπο της να κλείνει το στόμα σε όσους αμφισβητούν την δύναμή της. Άγρια κι αδιαπραγμάτευτη ξεπετάγεται όπου φανεί υποψία ελπίδας, κι εκεί, σε μια χούφτα χώμα, γραπώνεται, και μεγαλώνει σαν αυθάδικο λουλούδι γιατί αυτή είναι η δύναμή της: να περιφρονεί τις αντιξοότητες, και τους προφήτες, και τα αναθέματα. Και να υπάρχει, χωρίς κανείς να το ζητήσει. Αρκεί να ανοίξει τη χούφτα, να βάλει χάμω το χώμα του, να πιστεύει, και να περιμένει.

Μέρες οικονομικού Αρμαγεδώνος που είναι, αλλά και μέρες καλοκαιριού, ήρθε στο νου μου αυτή η ιστορία.

Τρίβολοι με κουδούνια και λύκοι με δέρατα αρνιών, απειλώντας και βρίζοντας, περιφρονώντας και χλευάζοντας την Πατρίδα και τον Λαό μας, έχουν αμοληθεί και λένε, λένε… Πρόμαχοι τάχα του λαού, του αρνούνται δικαίωμα και ικανότητα να αποφασίζει. Μάγοι και τσαρλατάνοι φοβερίζουν με τις φλόγες της κολάσεως. Δεν ξεσυνερίζομαι εκείνους που φοβούνται. Έμαθαν να κρύβουν ζηλόφθονα στην τσέπη το τάλαντο που τους δόθηκε, και να πορεύονται στα τυφλά και τρομαγμένα σε κάθε θρόισμα, σε κάθε ίσκιο. Δεν τους κατηγορώ που ενώνουν τις φωνές τους με των δημίων. Τα κεφάλια τους, σκυμμένα πάνω στον ποτισμένο στο αίμα, πάγκο του χασάπη, περιμένουν αδιαμαρτύρητα τον δίκαιο χαμό τους.

Διάβαζα το σχόλιο ενός που έλεγε πως προτιμούσε να του κάνουνε κουμάντο οι Εβραίοι και οι Μασόνοι, παρά οι κομμουνιστές που θα μας πάρουν λέει το βιός και θα εγκαθιδρύσουν την κομμουνιστική δικτατορία. Και αγνοούσε ο πολυδιαβασμένος με το ύφος και τον τουπέ αποκριάτικου Δρυίδη, πως καπιταλισμός και κομμουνισμός πάνε χέρι-χέρι, όψεις του ίδιου νομίσματος. Ξεχνούσε ή απέκρυπτε πως οι εκλεκτοί του κόψαν συντάξεις και μισθούς, πήραν σπίτια κι έκλεισαν επιχειρήσεις. Οι εκλεκτοί του έβαλαν στην φυλακή τους Εθνικιστές, κι εκείνοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί, αν όχι οι εντολοδότες της δολοφονίας του Γιώργου και του Μάνου, με εκτελεστικά όργανα το αριστερό παρακράτος.

Το πολιτικό θέατρο του κοινοβουλευτισμού είναι αρκετά παλιό και επαρκώς σχεδιασμένο ώστε να δίνει στο λαό την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Λίγο ενδιαφέρει ο ξεπεσμός του. Μα χαίρομαι που η ελληνική φωτιά γλύφει τις αυλές των Φασουλήδων στις Βρυξέλλες και τα γυάλινα κάστρα των χρηματιστών της Νέας Υόρκης, κι εύχομαι να τους δούμε να πέφτουν έντρομοι από τα ψηλά άλογα πούχουν καβαλικέψει και τσαλαπατούν ανθρώπους κι έθνη.

Αν κάτι κατάφεραν οι Ελληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής στα τρία χρόνια της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας είναι πως έκαναν χιλιάδες ανθρώπους να πετάξουν το πουκάμισο του φόβου, να βρουν και να πιστέψουν στην πιο βαθιά και αδιάψευστη ουσία τους: την αλήθεια της ράτσας τους. Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εξακολουθήσουμε να βαδίζουμε με τις Ιδέες μας θαλερές και τις Ψυχές μας ακέραιες.

Οι άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται στην ζωή. Μα τη δύναμή της ποιος μπορεί να την αμφισβητήσει; Ατάραχη στον δρόμο της καλεί να την ακολουθήσεις. Αντέχεις;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο Φ. 935 της εφημερίδος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος για την συμφωνία στο Σκοπιανό: Κανείς δεν δικαιούται να παραχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας!ΒΙΝΤΕΟ

ngm-sticky2_(1)__article

Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος προέβη στην ακόλουθη δήλωση ύστερα από το διάγγελμα του πρωθυπουργού για την συμφωνία στο Σκοπιανό:

“Το όνομα της Μακεδονίας δεν είναι ένα απλό όνομα, είναι η Ψυχή του Έθνους μας, είναι η Ιστορία μας.

Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο Αλέξης Τσίπρας και η εθνομηδενιστική του κυβέρνηση να το παραχωρήσει στους σκοπιανούς, όπως και να παραχωρήσει το δικαίωμα «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας.

Σλάβος και Μακεδόνας δεν γίνεται! Οι Μακεδόνες είναι υπερήφανοι Έλληνες και ΜΟΝΟ!

Η Χρυσή Αυγή καταγγέλλει την οποιαδήποτε συμφωνία σχεδιάζει η κυβέρνηση και καλεί τον Ελληνικό Λαό σε εγρήγορση”.

Ψινάκης: Από την πρεσβεία του Ισραήλ στην αγκαλιά των ΜΑΤ

unnamed-23

Ολο χαρά και εγκαρδιότητα παραβρέθηκε (ως δήμαρχος Μαραθώνα, ή μήπως ως κάτι άλλο;) ο Ηλίας Ψηνάκης στην δεξίωση για τα 70 χρόνια της ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Μετά το απαραίτητο για κάθε εναγκαλιζόμενο την κεντρική εξουσία προσκύνημα, ο δήμαρχος Μαραθώνα επέλεξε μια αναλόγου εφέ τακτική.

Ο κ. Ψηνάκης κυκλοφορεί  “σιδερόφραχτος”, ενώ οι πολίτες του Δήμου του οποίου δημαρχεύει, διαβιούν απροστάτευτοι, μετά και το κλείσιμο του Αστυνομικού Τμήματος. Αυτό όμως διόλου ενόχλησε τον κ. Ψηνάκη. Μάλιστα,  η εικόνα στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν πρωτοφανής. Εκτός από τους μόνιμους δύο Αστυνομικούς της Ελληνικής Αστυνομίας που τον συνοδεύουν (από ποιους κινδυνεύει άραγε, ο δήμαρχος Μαραθώνα;), σύμφωνα με πληροφορίες προσλαμβάνει εκτάκτως στις συνεδριάσεις και δύο επιπλέον σωματοφύλακες!

psinakis

Αυτό όμως που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η παρουσία διμοιρίας των ΜΑΤ με πλήρη εξάρτηση έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ.! Προστασία οι φίλοι του Ισραήλ!

Η αγανάκτηση των κατοίκων έχει ξεχειλίσει για την υπόθεση του ΧΥΤΑ Γραμματικού, όμως, όπως φάνηκε στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, ο κ. Ψηνάκης κινείται σε ευθεία γραμμή με την Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου.

Προφανώς ο κ. Ψηνάκης έχει πάρει τις αποφάσεις για το πολιτικό του μέλλον, το οποίο δεν περιλαμβάνει τον Δήμο Μαραθώνα και τους δημότες του, τους οποίους  έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων του, εξ ου και οι εναγκαλισμοί με την πρέσβειρα του Ισραήλ.  Οι δημοτικές εκλογές τον Οκτώβριο του 2019 είναι κοντά και οι βουλευτικές και ευρωεκλογές κοντύτερα…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ