Ν. Γ. Μιχαλολιάκος για την συμφωνία στο Σκοπιανό: Κανείς δεν δικαιούται να παραχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας!ΒΙΝΤΕΟ

ngm-sticky2_(1)__article

Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος προέβη στην ακόλουθη δήλωση ύστερα από το διάγγελμα του πρωθυπουργού για την συμφωνία στο Σκοπιανό:

“Το όνομα της Μακεδονίας δεν είναι ένα απλό όνομα, είναι η Ψυχή του Έθνους μας, είναι η Ιστορία μας.

Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο Αλέξης Τσίπρας και η εθνομηδενιστική του κυβέρνηση να το παραχωρήσει στους σκοπιανούς, όπως και να παραχωρήσει το δικαίωμα «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας.

Σλάβος και Μακεδόνας δεν γίνεται! Οι Μακεδόνες είναι υπερήφανοι Έλληνες και ΜΟΝΟ!

Η Χρυσή Αυγή καταγγέλλει την οποιαδήποτε συμφωνία σχεδιάζει η κυβέρνηση και καλεί τον Ελληνικό Λαό σε εγρήγορση”.

Advertisements

Ψινάκης: Από την πρεσβεία του Ισραήλ στην αγκαλιά των ΜΑΤ

unnamed-23

Ολο χαρά και εγκαρδιότητα παραβρέθηκε (ως δήμαρχος Μαραθώνα, ή μήπως ως κάτι άλλο;) ο Ηλίας Ψηνάκης στην δεξίωση για τα 70 χρόνια της ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Μετά το απαραίτητο για κάθε εναγκαλιζόμενο την κεντρική εξουσία προσκύνημα, ο δήμαρχος Μαραθώνα επέλεξε μια αναλόγου εφέ τακτική.

Ο κ. Ψηνάκης κυκλοφορεί  “σιδερόφραχτος”, ενώ οι πολίτες του Δήμου του οποίου δημαρχεύει, διαβιούν απροστάτευτοι, μετά και το κλείσιμο του Αστυνομικού Τμήματος. Αυτό όμως διόλου ενόχλησε τον κ. Ψηνάκη. Μάλιστα,  η εικόνα στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν πρωτοφανής. Εκτός από τους μόνιμους δύο Αστυνομικούς της Ελληνικής Αστυνομίας που τον συνοδεύουν (από ποιους κινδυνεύει άραγε, ο δήμαρχος Μαραθώνα;), σύμφωνα με πληροφορίες προσλαμβάνει εκτάκτως στις συνεδριάσεις και δύο επιπλέον σωματοφύλακες!

psinakis

Αυτό όμως που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η παρουσία διμοιρίας των ΜΑΤ με πλήρη εξάρτηση έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ.! Προστασία οι φίλοι του Ισραήλ!

Η αγανάκτηση των κατοίκων έχει ξεχειλίσει για την υπόθεση του ΧΥΤΑ Γραμματικού, όμως, όπως φάνηκε στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, ο κ. Ψηνάκης κινείται σε ευθεία γραμμή με την Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου.

Προφανώς ο κ. Ψηνάκης έχει πάρει τις αποφάσεις για το πολιτικό του μέλλον, το οποίο δεν περιλαμβάνει τον Δήμο Μαραθώνα και τους δημότες του, τους οποίους  έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων του, εξ ου και οι εναγκαλισμοί με την πρέσβειρα του Ισραήλ.  Οι δημοτικές εκλογές τον Οκτώβριο του 2019 είναι κοντά και οι βουλευτικές και ευρωεκλογές κοντύτερα…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Κατάθεση στεφάνου προς τιμήν των τελευταίων υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης: Τρίτη 29 Μαΐου, Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτου, 18:45

29maiou__article

Την Τρίτη 29 Μαΐου στις 18:45, ανήμερα της μαύρης επετείου της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος θα καταθέσει στεφάνι στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη προς τιμήν του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και των τελευταίων υπερασπιστών της Βασιλεύουσας.

29 Μαΐου, Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη, 18:45

Εύγε στον Ελληνα υπολοχαγό

«Εμείς δεν είμαστε εδώ για να φοβόμαστε, κύριε πρόεδρε! Είμαστε εδώ για να μας φοβούνται!»

 

Επίσκεψη στα ελληνοτουρκικά σύνορα πραγματοποίησε χθες το απόγευμα ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής.

Ο Κώστας Καραμανλής πήγε μαζί με στρατιωτικούς της 16ης Μεραρχίας Πεζικού στο Πύθιο Διδυμοτείχου όπου ενημερώθηκε  για τις μεταναστευτικές ροές που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα στον Έβρο. Στη συνέχεια επισκέφθηκε το Φυλάκιο ΓΕΦΥΡΑ.

0KK3

Κατά την ξενάγηση ο πρώην Πρωθυπουργός έλαβε μια εξαιρετική απάντηση, η οποία είναι βέβαιον ότι θα ξένιζε κάθε πολιτικό του συρμού, από τον υπολοχαγό που τον ξενάγησε στο Φυλάκιο και στην γέφυρα του Πυθίου.

Στην ερώτηση «Πώς είναι το ηθικό των ανδρών της Μονάδος  εδώ στα Σύνορα του Έβρου;», ο νεαρός Αξιωματικός του απάντησε με φυσικότητα

«Εμείς δεν είμαστε εδώ για να φοβόμαστε, κύριε πρόεδρε! Είμαστε εδώ για να μας φοβούνται!»

Ο Καραμανλής  κοκάλωσε, αγκάλιασε τον νεαρό άνδρα και τον ευχαρίστησε για την φιλοξενία αλλά και την αποφασιστικότητά του.

Αυτή είναι η απάντηση σε όσους αναρωτιούνται γιατί νέοι άνθρωποι παίζουν την ζωή του κορώνα-γράμματα στον ουρανό, στην γη και στην θάλασσα, για να μπορούμε οι υπόλοιποι να κοιμόμαστε ήσυχοι στα σπίτια μας.  ΕΥΓΕ!

ΕΔ

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΕΞ ΑΡΟΑΝΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ -200 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ

image004

(22.5.1818 – 2018)

ΚΥΡΙΑΚΗ 29.4.2018 ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΥΠΟ ΤΟΥΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΡΟΑΝΙΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

200 Χρόνια ἀπὸ τὸν σπουδαιότατον ἐπετειακὸν σταθμὸν τῆς Καρατομήσεως τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Νέου Ὁσιομάρτυρος Παύλου τοῦ ἐξ Ἀροανίας, πολιούχου

καὶ Τριπόλεως καὶ πάσης Ἀρκαδίας.


1.Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ Ἅγιος Παῦλος καὶ τὸ λοιπὸν νέφος τῶν Νεομαρτύρων, αὐτὰ τὰ παληκάρια, οἱ Νεομάρτυρες φίλοι τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ ἐτονώνετο καὶ ἀνεζωογονεῖτο τὸ καθημερινῶς ἐξουθενούμενον ἀπὸ τὸν ἀφόρητον Μωαμεθανικὸν ζυγὸν τῶν Τούρκων σθένος  τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε Ἐθνομάρτυρες. Θὰ φοράγαμε τὸ φέσι τῶν Ὀθωμανῶν καὶ θὰ γινώμεθα γενίτσαροι τοῦ πολυχρονεμένου καὶ πολυχαϊδευομένου  Σουλτάνου καὶ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε ἴχνος Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνικῆς συνειδήσεως.

Αὐτοὶ ἐγαλουχοῦσαν τοὺς προγόνους μας μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας καὶ τοὺς προέτρεπον νὰ ἀγωνίζωνται ὑπερβωμῶν καὶ ἑστιῶν. Ἔτσι οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ξεσηκώθηκαν ἀναφωνῶντες:

 

«Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία

καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία,

γι’αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ

καὶ ἀν δὲν τὰ ἀποκτήσω

τὶ μὲ ὠφελεῖ κι ἀν ζήσω; ».

2.Αὐτοὶ οἱ ἥρωες τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας ἔκαναν τὰ κορμιά των κόσκινα διὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσουν ἀπὸ τὸν βαρύτατον μωαμεθανικὸν τουρκικὸν ζυγόν.

Αὐτοὶ οἱ ἥρωες ἄφησαν μίαν ἱερὰν παρακαταθήκην. Ἔναντι τῆς σκανδαλώδους βοηθείας τοῦ Θεανθρώπου νὰ ἀπελευθερωθῇ ἡ Ἑλλάδα μας, ἔταξαν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸν Ναὸν εἰς ἔνδειξι εὐγνωμοσύνης, εὐχαριστίας, δοξολογίας καὶ λατρείας πρὸς τὸν Ἐλευθερωτὴν Σωτῆρα Χριστόν.

3.Αὐτὴ ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη, ἔγινεν Νόμος τοῦ Κράτους μὲ τὸ Η’Ψήφισμα κατόπιν τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Δ’ Ἐθνοσυνελεύσεως τοῦ Ἄργους, ἀπὸ 31 Ἰουλίου 1829. Τὰ βασιλικὰ διατάγματα 1834 καὶ 1838 ρητῶς ὁρίζουν νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν Ἀθήνα.

4.Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη ἡ Πολιτεία κατεσπατάλισε ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια καὶ τρισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ εὐτελῆ ἔργα καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξανέμισε μία ἀμύθητη περιουσία καὶ δυστυχῶς ἀκόμη δὲν ἐπραγματοποιήθηκε τὸ Τάμα, μὲ ἄπειρες προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Διότι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἰς τὴν Πολιτειακή, Πολιτική, Πνευματικὴ καὶ Θρησκευτικὴ Ἡγεσία ἀναρριχῶντο Σιωνιστές, ἄθεοι καὶ ἀντίχριστοι. Εἰς αὐτοὺς τοὺς σιωνιστὲς ἐδόθησαν χριστιανικὰ ὀνόματα γιὰ νὰ μὴ τοὺς κάνουν οἱ Γερμαναράδες σαπούνι. Αὐτοὶ ὅμως ἀποθρασύνθηκαν καὶ ἔγιναν βαρύτατος ζυγὸς γιὰ τοὺς εὐλαβεῖς καὶ ἑλληνόψυχους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νὰ σέβωνται καὶ μάχωνται ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.

Ἐνῷ γιὰ τοὺς ἐξτρεμιστὲς Μωαμεθανοὺς διατίθενται ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικοὶ χῶροι γιὰ νεκροταφεῖα, γιὰ τὸ Τάμα τῶν Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας δὲν διαθέτουν οὔτε μία σπιθαμὴ γῆς.

5.Βλέποντες αὐτὴ τὴν ἀβελτηρία, ἀδράνεια, ἀδυναμία ἢ καὶ σαμποτὰζ τῶν ἰθυνόντων, σκεφθήκαμε ὅτι ἔχουν ἱερὰν ὑποχρέωσι καὶ οἱ λαϊκοὶ γιὰ τὴν ἐκπλήρωσι τοῦ Τάματος τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας.

Ὡς ἀπόγονοι τῶν προγόνων ἡμῶν – ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας, θελήσαμε νὰ διαθέσωμε ἁπαξάπαντα τὸν μόχθο τοῦ βίου μας γιὰ τὸ κοινὸ καλὸ καὶ νὰ πραγματοποιήσωμεν τὸ Τάμα τοῦ Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη – Καποδιστρίου καὶ λοιπῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενενεσίας, ἀπαλλάσσοντες τοὺς καθ’ὕλην ὑποχρέους νὰ μὴ διαθέσουν οὔτε μία δεκάρα.

Ὅλα τὰ ἀναλαμβάνομε ἐμεῖς, ὄχι μὲ «ξένα κόλλυβα» ὅπως ἀετονύχηδες «πατριάρχες» τῆς διαπλοκῆς καὶ ρυθμιστὲς  τοῦ φαύλου κατεστημένου.

 

6. Παραδείγματος χάριν, ὁ Γκέογκ Σῶρος ἔκλεισε συνάντησι ἕνος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ρυθμιστὲς μὲ τὸν τότε Πρωθυπουργὸ κ. Σαμαρᾶ, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνηγόρευσε ὡς τὸν μέγιστον Ἐθνικὸ Εὐεργέτη τῶν δύο τελευταίων ἑκατονταετιῶν. Ὁ ἐν λόγῳ ἐπιχειρηματίας κατώρθωσε νὰ ἐξασφαλίσῃ παντοιοτρόπως καὶ χρήματα ἀπὸ «πράσινα ταμεῖα» καὶ λοιπὰ διὰ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ τεράστιο καὶ πανάκριβο «φιλέτο» τοῦ παλαιοῦ ἱπποδρόμου, ἀποθανατίζοντας τὸ ὀνοματάκι του τόσον εἰς τὸ πάρκο ὅσον καὶ εἰς τὰ κτήρια Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης καὶ Λυρικῆς Σκηνῆς. Νὰ τοποθετηθοῦν τὰ ἀγάλματά του εἰς τὸ πάρκο καὶ οἱ προτομές του εἰς κάθε εἴσοδο, κάθε διάδρομο καὶ κάθε αἴθουσα. Ἔτσι ἀφιονίζεται ὁ βαρύτατα φορολογούμενος πτωχὸς ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὴν ἀναφορὰ ἐντὸς ἑνὸς λεπτοῦ δύο καὶ τρεῖς φορὲς τοῦ ὀνόματός του, ἐνῷ ἔχει φορτώσει προηγουμένως στὸ σβέρκο τοῦ βαρύτατα φορολογουμένου πτωχοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὄχι μόνον τὴν συντήρησι τῶν «ἅρπα κόλλα» κτισμάτων (τὸ ἐπισκευάζειν πολὺ δαπανηρότερο καὶ πολὺ πιὸ ἐπίπονο τοῦ ἀρχικῶς κατασκευάζειν), ἀλλὰ καὶ τὴν μισθοδοσία τοῦ προσωπικοῦ ἐργαζομένων καὶ περιεργαζομένων, τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν συνταξιοδότησι αὐτοῦ.

Μὲ τὴν ἀθάνατο ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὴν ἀλώβητο Ὀρθοδοξία καὶ τὸν ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμὸ θὰ δυνηθῶμε νὰ ἐπανευαγγελισθῶμε καὶ νὰ ἐπανευαγγελίσωμε τοὺς παλιμβαρβάρους τῆς Ὑφηλίου, ὑλοποιῶντας τοὺς στίχους τοῦ χριστιανοῦ ποιητοῦ μας ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΕΡΙΤΗ:

«Ὅπως ἔδωσες, θὰ δώσῃς, θὰ ζητήσουν, ὡς ζητεῖς, θὰ γενῇς καὶ πάλι φώτων καὶ πολιτισμοῦ κοιτίς»!!!…

πηγή

Υποχρεωτική δίχρονη προσχολική εκπαίδευση: Ελληνόπουλα – Γενίτσαροι

ΚΙΝΑ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ-ΠΑΙΔΙΑ

Ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής και προβλέπεται να εφαρμοστεί σε τρία χρόνια η υποχρεωτική δίχρονη προσχολική εκπαίδευση, από την ηλικία των 4 ετών, με το πρόσχημα ότι αποτελεί τάχα «αίτημα της κοινωνίας».

Παρά τις διαμαρτυρίες των επιχειρηματιών εκπαιδευτηρίων, η ουσία του πράγματος βρίσκεται όχι στην δήθεν καταπολέμηση της ανεργίας ή στην συρρίκνωση των παιδικών σταθμών-αποθηκών παιδιών, αλλά αλλού. Εκεί όπου εξυπηρετούνται επιχειρηματικά συμφέροντα και χαϊδεύονται υποψήφιοι ψηφοφόροι των Αριστεροδεξιών συστημικών κομμάτων. Αλλά και εκεί όπου η Νέα Τάξη επιτάσσει.

Το κράτος, άλλωστε, εκτός από την συλλογή φόρων και το χάιδεμα εκλεκτών κοινωνικών κατηγοριών, δεν το απασχολεί ούτε η μαζική εισροή στους δημόσιους παιδικούς σταθμούς, παιδιών που προέρχονται από τις ορδές των λαθρομεταναστών, που αφήνουν εκατοντάδες Ελληνόπουλα εκτός, σε κάθε πόλη της Ελλάδος, ούτε και η παιδαγωγική επιστήμη και οι διαπιστώσεις της για την υγιή ψυχική και σωματική ανάπτυξη των Ελληνόπουλων.

Τι συμβαίνει στην Γαλλία και στην Βρετανία

Ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα παιδιά πηγαίνουν 2 ώρες την μέρα στο σχολείο από την ηλικία των 3 ετών, και από 4 ετών και άνω, η φοίτηση είναι υποχρεωτική.

Από το σχολικό έτος 2019-20, το νηπιαγωγείο θα είναι υποχρεωτικό και στην Γαλλία: ο πρώην (;) υπάλληλος των Ρόθτσιλντ, Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, μειώνει από τα 6 στα 3 χρόνια την ηλικία από την οποία η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική.

Αποκαλυπτική είναι η αιτιολόγηση της απόφασής του: «Η Δημοκρατία επινοήθηκε μέσα στο σχολείο και από το σχολείο και στο σχολείο υφαίνεται σήμερα ο ιστός του κοινού αγαθού». Σύμφωνα μάλιστα με τον υπουργό Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, το νηπιαγωγείο είναι «εν δυνάμει το ισχυρότερο εργαλείο ισότητας και κοινωνικής προόδου που διαθέτουμε».

Γιατί άραγε η ηλικία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στην Γαλλία, μειώνεται για πρώτη φορά από το 1882; Επειδή πυκνώνουν οι γονείς και οι οικογένειες που επιλέγουν να αποσύρουν τα παιδιά τους από τις δομές, δημόσιες και ιδιωτικές, και να τα εκπαιδεύουν οι ίδιοι στο σπίτι, σε προγράμματα και μαθήματα της επιλογής τους. Οπότε «πάει περίπατο» η ομοιομορφία του προτύπου του πολυπολιτισμού.

Η κρατική κατάργηση της οικογένειας

Το τέλος του Δυτικού πολιτισμού όπως αναπτύχθηκε από την Αρχαιότητα, και της παραδοσιακής κοινωνίας, επήλθε σταδιακά με την οικειοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού από το καθεστώς της «δημοκρατίας» που προέκυψε ως αποκύημα της τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης.

Η εκπαίδευση έγινε υποχρεωτική και επεκτάθηκε σταδιακά στα 12 χρόνια, δηλαδή σε ολόκληρη της παιδική και εφηβική ηλικία του Ευρωπαίου και ου Έλληνα ανθρώπου. Σε αυτήν προστέθηκαν τα 4 χρόνια του Πανεπιστημίου, της προβαλλόμενης ως μοναδικής επιλογής για τους νέους, στα οποία προστέθηκαν τα υποχρεωτικά πλέον, για να έχει κάποιος ελπίδα να διορισθεί, αλλά και για λόγους κοινωνικού πρεστίζ, 2 χρόνια μεταπτυχιακού. Σύνολο έως τώρα, τουλάχιστον 18 χρόνια πλύσεως εγκεφάλου και εκπαίδευσης στην εξάρτηση του ινστρούχτορα εκπαιδευτικού, με αποτέλεσμα την κατάργηση της ελεύθερης σκέψεως και της ελεύθερης βουλήσεως.

Με την προσθήκη άλλων 2 χρόνων υποχρεωτικής εκπαίδευσης, φθάνουμε στα 20 (!) χρόνια οκνηρίας, απάθειας, και εξάρτησης από τις απαιτήσεις και τις διδαχές της κυρίαρχης σκέψης.

Η επέκταση της εκπαίδευσης προς τα πίσω, στα χρόνια που δίνουν σχήμα στην ψυχική σύσταση του ανθρώπου, οδηγεί στην επίσημη κατάργηση της μητρότητας από το κράτος και την αντικατάστασή της από «υποκατάστατες μαμάδες» που δημιουργούν υποκατάστατα οικογένειας. Διαπιστώνουμε έτσι το οξύμωρο, οι Ελληνίδες να παραμένουν άτεκνες και ολιγότεκνες, αλλά τα σχολεία και μάλιστα τα ιδιωτικά να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια.

Η αρπαγή των νέων από το οικογενειακό περιβάλλον και το μεγάλωμά τους σε ιδρύματα εξυπηρετούν την Νέα Τάξη και τα ενεργούμενα της.

Όπως και επί κομμουνιστικών καθεστώτων, σε παραδείσους όπως η Κίνα και αλλού, επιδιώκεται η κατασκευή πανομοιότυπων ανθρώπων –εργαλείων , η μάζα –κιμάς του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ανθρώπων που από τα μικρά τους θα είναι πλασμένοι σύμφωνα με τα πρότυπα των αρνητών του έθνους και της φυλής.

Τα παρατημένα από τους γονείς τους παιδιά ώστε να μπορούν να «ζουν την ζωή τους» οι ανεύθυνοι γονείς που αρνούνται να εγκαταλείψουν τις ευγενείς συνήθειες των μπουζουκιών και των κλαμπ, γίνεται εύκολο να πλαστούν όπως τα θέλει η ΝΤΠ.

H Ελληνική κοινωνία έχει ακόμη αντιστάσεις

Από τις αντιδράσεις των γονέων στις μεθοδεύσεις της ένταξης αλλόφυλων και αλλόθρησκων αλλά και στην διδασκαλία της ομοφυλοφιλίας, στο Πολύκαστρο, στον Πειραιά και αλλού, οι κρατικοί και οι μη κυβερνητικοί διαστρεβλωτές, βλέπουν ότι η ελληνική κοινωνία διαθέτει ακόμη αντιστάσεις. Για να εξαλειφθούν αυτές παντελώς μέσα στις επόμενη γενιά, πρέπει η αποσβόλωση του ανθρώπου να αρχίσει από τα πρώτα παιδικά του χρόνια, ει δυνατόν και από την κοιλιά της μάνας του. Για αυτό και όπως στο γνωστό σκανδιναβικό πείραμα στο οποίο έχουμε στο παρελθόν αναφερθεί στην ΕΜΠΡΟΣ , τα παιδιά αρπάζονται από τις οικογένειές τους και ιδρυματοποιούνται.

Οι Έλληνες, συνηθισμένοι να μην έχουν την ζωή στα χέρια τους αλλά να εξαρτώνται από το κράτος, ιδιαίτερα από την δεκαετία του 80 και μετά, θα… χαρούν μάλιστα για την κοινωνική πρόνοια του κράτους που τους σπρώχνει στην ανεργία και στην ανέχεια αλλά τουλάχιστον τους παίρνει τα παιδιά ώστε να μπορούν να πηγαίνουν αμέριμνοι για καφέ!

Σε αυτόν τον δυστοπικό κόσμο όπου τα παιδιά θα έχουν χάσει τον πρωταρχικό δεσμό εμπιστοσύνης που εντοπίζεται στην σχέση γονέα-παιδιού, ο νέος Έλληνας θα μάθει να εμπιστεύεται το Ίδρυμα στο οποίο μεγάλωσε, την προπαγάνδα και μόνο την προπαγάνδα, και να πείθεται σε αυτήν και μόνον.

Για αυτό το παιδί πρέπει από μικρή ηλικία να αποκοπεί από την συναισθηματική τροφοδότρα σχέση μητέρας (και πατέρα) –παιδιού.

Η αρπαγή των παιδιών, συστατικό στοιχείο των κομμουνιστικών καθεστώτων, με σκοπό είναι να συντριβεί η προσωπικότητα, και να μεγιστοποιηθεί ο έλεγχος πάνω στην κοινωνία, έχει δρομολογηθεί. Έχουμε ακόμα λίγο καιρό ώστε να την σταματήσουμε. Τώρα.

Ε.Δ.

(Δημοσιεύθηκε στο φ.247 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Τα αυγά, το Easter και η Εώς

8634025

 

Έθιμο βαθιά ριζωμένο στην φυλετική ψυχή των Ευρωπαϊκών λαών, το έθιμο του στολίσματος των Αυγών ταξιδεύει από την άχρονη αρχαιότητα και φθάνει αδιάσπαστα ως τις μέρες μας.

Το αυγό, λένε, συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός, όπως το τσόφλι του αυγού, αλλά έκρυβε μέσα του την Ζωή. Από αυτόν βγήκε ο Χριστός ζων, και έφερε την πίστη της Ανάστασης στους πιστούς.

Τα αυγά βάφονται την Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όταν ο Χριστός πρόσφερε άρτο και οίνο, το σώμα Του και το αίμα Του. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται στις εκκλησίες μας η σταύρωσή Του.  Η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση θέλει τα αυγά να βάφονται κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη, γιατί συμβολίζουν το Αίμα του Χριστού.

Μια εκδοχή του εθίμου λέει πως, μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο για να του ανακοινώσει ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Εκείνος δεν την πίστεψε και της απάντησε πως εάν αυτό είναι αλήθεια, τότε τα λευκά αυγά που βρίσκονταν στο καλάθι θα έπρεπε να γίνουν κόκκινα, όπως πράγματι συνέβη.  Μάλιστα στο Ρωσικό μοναστήρι της Μαρίας Μαγδαληνής στους Αγίους Τόπους πάνω από το τέμπλο, υπάρχει τοιχογραφία όπου παρουσιάζεται η Μαγδαληνή να προσφέρει ένα κόκκινο αυγό στον Καίσαρα.

Κατά μιαν άλλη εκδοχή,  μία γυναίκα κουβαλούσε αυγά κι όταν άκουσε την είδηση της Ανάστασης, από τον ενθουσιασμό της, έπεσαν από τα χέρια της τα αυγά και βάφτηκαν κόκκινα. Ένας άλλος θρύλος υποστηρίζει ότι η Παναγία προσέφερε αυγά στους δεσμώτες του γιου της, και από τα δάκρυά της τα αυγά βάφτηκαν κόκκινα.

Όπως και νάχει, γυναίκες μεταφέρουν το μήνυμα της Ανάστασης, και τα Αυγά, σύμβολα του θηλυκού ωαρίου, είναι συνδεδεμένα με την εορτή.

Γιατί όμως βάφονται αυγά;

Από το «κοσμικό αυγό» της Θεογονίας των Ορφικών, από όπου εκκολάφθηκε ο Φάνης ή Έρως, έως την Ευρωπαϊκή θεά Οστάρα, Eoster από όπου και το Αγγλοσαξωνικό όνομα της εορτής Easter, η κλωστή του μηνύματος της αναγέννησης της Φύσης και συνακόλουθα του Ανθρώπου είναι εμφανής.

Για αυτό και στις ευχετήριες κάρτες οι οποίες ήσαν δημοφιλείς τους περασμένους δύο αιώνες, βλέπουμε συχνά κουνελάκια, κοτόπουλα, αυγά, και γυναίκες με την εμφάνιση αγγέλων, που θυμίζουν την «χαμένη» αλλά πάντοτε παρούσα Θεά που έβαψε με το αίμα της το κοσμικό αυγό.

Όπως σε κάθε έκφανση της ευρωπαϊκής παράδοσης, η αναφορά στις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού μας οδηγεί στην Ελλάδα. Προαιώνια μητέρα της Λαμπρής, της Eoster, και των πανάρχαιων θεοτήτων της Δύσεως, είναι η Ηώς ή Εώς, η ελληνίδα θεά της Αυγής.

Καλή Λαμπρή.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(Δημοσιεύεται στο φ.246 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

empros-istoriki_eikona__article

 

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγουν!”

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Ορφικός ύμνος στην Αφροδίτη

Αφροδίτη και Παν
Αντόλφ Αλεξάντρ Λεσρέλ (1839-1929) Παν και Αφροδίτη

Ουράνια, πολυύμνητη Αφροδίτη που αγαπάς το γέλιο,
Θαλασσογέννητη γενέτειρα Θεά, που αγαπάς την νύχτα,
σεβάσμια νυκτερινή ζεύκτειρα,
δολοπλόκα ανάγκης μητέρα.

Τα πάντα απο σένα προέρχονται
ω ζευκτειρία κόσμου δύναμις,
στα χέρια σου κρατάς
των τριών βασιλείων τα πεπρωμένα

Εσύ γεννάς όλα όσα στον ουρανό βρίσκονται
και όσα στην Γαία την πολύκαρπη,
και όσα στης θαλάσσης τα βάθη

Ω σεβαστή πάρεδρε του Βάκχου που αγαπάς την θάλασσα,
χρήσιμη στους γάμους , των Ερώτων Μητέρα
πειθηνία κλινόχαρη, κρυφίας χαράς δώτειρα
φανερή και αφανέρωτη ποθεινομάλλα ευπάτειρα

Νυφική συνδαιτημόννισα θεών
σκηπτρούχε Λύκαινα
γεννοδότειρα φίλανδρη, ποθεινοτάτη ζωοδότρα
η ζεύουσα τους θνητούς με αχαλίνωτες ανάγκες
που και των θηρίων τα πολυάριθμα γένη
κάνεις να ερωτομανούν ωσάν να ευρίσκονται
υπό την επήρεια φίλτρου μαγικού !

΄Ελα, Κυπρογέννητη από θεϊκή γενιά,
είτε είσαι στον ΄Ολυμπο όπου ως Θεά Βασίλισσα
χαίρεσαι την ωραία σου μορφή,
είτε στης λιβανομυρωμένης Συρίας
τις οδούς διαμένουσα υπηρετείς,
είτε όταν στις  πεδιάδες,
από χρυσοκαμωμένα άρματα,
της ιερής Αιγυπτιακής γης
εποπτεύεις τα εύφορα εδάφη

είτε αν με κυκνοήλατα διασχίζεις άρματα
τη, φουσκοθαλασσιά του ωκεανού
και ερχομένη χαροποιείς τα κήτη της θάλασσας
που κυκλοτερώς για σένα χορεύουν

είτε αν τις μαυρομάτες φαιδρύνεις νύμφες
που σε γη ηλιόλουστη ,
σε αμμουδερούς αιγιαλούς ξαπλώνουν
και για χάρη σου χοροπηδούν με ευθυμία

Είτε στην γενέτειρά σου την Κύπρο
είσαι βασίλισσα με τον σύντροφό σου εκεί όπου καλλίγραμμες και αδάμαστες νύμφες
καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους υμνούν
εσένα, μακαρία Θεά, και τον θεϊκό σου υπέροχο
και αγνό ΄Αδωνη.

Ελθέ Μακαρία Θεά
εσύ που υπέρτερα αξιέραστη μορφή έχεις.

Διότι σε επικαλούμαι με πνεύμα ταπεινό

και καθαγιασμένους λόγους.

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες
 

Το πρώτο cheesecakes που δημιουργήθηκε ποτέ, χρονολογείται περίπου το 2000 π.Χ. στο νησί της Σάμου. Βάση των αρχαιολογικών ευρημάτων, τα πρώτα cheesecake εντάσσονταν στα εθιμοτυπικά πλαίσια του γάμου, καθώς τα έφτιαχνε η νύφη για να κεράσει τους φίλους του γαμπρού! Άκου τώρα.. Αυτή η χειρονομία της νύφης άνοιξε το δρόμο για να γίνουν οι γαμήλιες τούρτες παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επίσης, το περίφημο cheesecake, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, προσφερόταν ως δυναμωτικό στους αθλητές κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων το 776 π.Χ.

Η πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή για cheesecake θεωρείται ότι έγινε μόλις το 230 μ.Χ. (δηλαδή ήδη οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν cheesecake για 2000 χρόνια) από τον Αθήναιο, γαστρονόμο και συγγραφέα του περίφημου έργου Δειπνοσοφισταί. Μάλιστα, ο φυσικός Αίγιμος έγραψε το πλακουντοποιικόν σύγγραμα, δηλαδή ένα βιβλίο με θέμα την τέχνη της ετοιμασίας του cheesecake. Σε αντίθεση με την σημερινή του εκδοχή, η σύνθεσή του ήταν πάρα πολύ απλή: αλεύρι, σιτάρι, μέλι και τυρί. Η συνταγή αυτή υπαγόρευε την σύνθλιψη του τυριού μέχρι να γίνει λείο σαν πάστα. Μετά ανακατευόταν μέσα σε ένα τηγάνι με το μέλι και το αλεύρι σίτου, ψηνόταν σαν κέικ και σερβιριζόταν αφού κρυώσει. Όταν η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, η συνταγή του cheesecake ήταν ένα από τα λάφυρα των κατακτητών. Οι Ρωμαίοι το ονόμασαν “libuma” και πρόσθεσαν στη βασική συνταγή αυγά, ενώ έψηναν το επιδόρπιο πάνω σε ένα καυτό τούβλο και το σέρβιραν ζεστό σε ειδικές περιστάσεις.

Με την εξάπλωση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, η συνταγή του cheesecake ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Μεγάλη Βρετανία και η ανατολική Ευρώπη προσπάθησε να βάλει τη δική της πινελιά στο γνωστό επιδόρπιο, ενώ δεν άργησαν και οι υπόλοιπες χώρες να παρασκευάζουν το γλυκό χρησιμοποιώντας τα τοπικά προιόντα που εξάγονταν σε κάθε περιοχή. Ακολούθησαν κι άλλοι πειραματισμοί και γύρω στο 18ο αιώνα το cheesecake θυμίζει πια το αμερικάνικο που τρώμε σήμερα.

Η αρχαία αθηναϊκή συνταγή για το cheesecake είναι η εξής:

Υλικά

  • 4 αυγά, χωρισμένα σε κρόκους και ασπράδια
  • 1/2 φλιτζ. μέλι ή ζάχαρη
  • 1 λεμόνι, το χυμό και το ξύσμα
  • 1/2 φλιτζ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 250 γρ. ανθότυρο
  • 1 φλιτζ. γιαούρτι
  • Για την κρούστα:
  • 1 φλιτζ. ψίχουλα από τα παξιμάδια
  • 1/4 φλιτζ. κοπανισμένα αμύγδαλα ή καρύδια
  • 2 κ.σ. λάδι ή βούτυρο

Εκτέλεση

Σε ένα μεγάλο μπολ, χτυπήστε ασπράδια των αυγών μέχρι να σφίξουν (και μια πρέζα αλάτι). Σε ένα μπλέντερ, χτυπήστε τους κρόκους, το μέλι, το χυμό λεμονιού, φλούδα, το αλεύρι και το ανθότυρο για λίγα δευτερόλεπτα. Ανακατέψτε το μείγμα που θα προκύψει με τα ασπράδια αυγών, χρησιμοποιώντας σπάτουλα. Προσθέστε και το γιαούρτι. Σε ένα άλλο μπολ ανακατέψτε τα ψίχουλα παξιμαδιού και τους ξηρούς καρπούς μαζί. Λαδώστε το κάτω μέρος και τις πλευρές του ένα μεγάλο τηγανιού ή φόρμας για κέικ, περάστε με το μείγμα παξιμαδιού τις επιφάνειές του και ρίξτε το μείγμα τυριού. Ψήστε στους 180° C για 45 λεπτά. Αφήστε το γλυκό να ξεκουραστεί για 6 ώρες.

πηγή