Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης: Αθάνατος!

Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης: Αθάνατος!

Ημέρα Τρίτη, 23 Μαΐου του έτους 2006. Στις 12.06 το μεσημέρι, δύο μαχητικά F16C block 52+ της 115 Π.Μ. στη Σούδα, λαμβάνουν διαταγή από το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων  να απογειωθούν και να κατευθυνθούν στην περιοχή της Καρπάθου, προς αναγνώριση τουρκικού σχηματισμού αεροσκαφών. Την ώρα κατά την οποία απογειώνονται τα δύο αεροσκάφη της Πολεμικής μας Αεροπορίας, με Νο1 τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη και Νο2 τον Υποσμηναγό Πρόδρομο Κολτσίκογλου, ο τουρκικός σχηματισμός βρίσκεται 40 ναυτικά μίλια βόρεια-βορειοανατολικά της Ρόδου, εντός του FIR Αθηνών.

Στις 12.37, τα ελληνικά μαχητικά αποκτούν οπτική επαφή με τον εχθρό. Ο τουρκικός σχηματισμός αεροσκαφών, αποτελείται από:
• Ένα αεροσκάφος τακτικής αναγνώρισης RF-4E Phantom II της 113 Μοίρας “Isik” (“Φως”) που εδρεύει στην 1η Βάση Αεριωθουμένων (1st AJU) στο Εσκισεχίρ
• Δύο μαχητικά F16C της 192 Μοίρας με κωδικό κλήσης “Kaplan” (“Τίγρης”) της 9ης Βάσης Αεριωθουμένων (9th AJU) που εδρεύει στην αεροπορική βάση Μπαλικεσίρ.

Ο τουρκικός σχηματισμός είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Νταλαμάν, κοντά στην Αλικαρνασσό. Τα ραντάρ της Κρήτης είχαν από την προηγούμενη εντοπίσει τη μεταστάθμευση των συγκεκριμένων τουρκικών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση απέναντι από τη Ρόδο. Σκοπός της συγκεκριμένης αποστολής, ήταν η αεροφωτογράφηση της ανατολικής Κρήτης, όπου και είναι αναπτυγμένο το αντιαεροπορικό σύστημα S300 PMU1. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν από την τουρκική πολεμική αεροπορία σε μηνιαία βάση. Την ίδια χρονική στιγμή, σε απόσταση 10,5 ν.μ. βορειοανατολικά του Αιγαίου επιχειρούσε η τουρκική φρεγάτα F250 Muavenet τύπου Knox, η οποία διέθετε και ελικόπτερο τύπου ΑΒ-212.

Στις 12.40 σε απόσταση 8 ν.μ. ανατολικά της Καρπάθου, σε ύψος 27.000 ποδών και εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, ο Σμηναγός Ηλιάκης διαπιστώνει πως το αεροφωτογραφικό ακολουθείται σε απόσταση 7ν.μ. από δύο οπλισμένα μαχητικά. Το 3ο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής δίνει εντολή στον Ηλιάκη να προσεγγίσει, προκειμένου να διαπιστωθεί το είδος του ατρακτιδίου αναγνώρισης, το οποίο φέρει το αεροφωτογραφικό RF-4E. Αυτό πράττει ο Έλληνας πιλότος, γεγονός που αναγκάζει τους Τούρκους να προβούν σε επικίνδυνους ελιγμούς.
Ένα εκ των δύο τουρκικών μαχητικών εγκαταλείπει τον σχηματισμό. Το τουρκικό F16 με χειριστή τον Halil Ibrahim Ozdemir έρχεται πίσω από τον Ηλιάκη και τον εγκλωβίζει, ενώ το έτερο ελληνικό F16, παίρνει θέση πίσω από τον Τούρκο. Ο Τούρκος πιλότος καλεί τον Ηλιάκη να απομακρυνθεί, ο Έλληνας Σμηναγός όμως αρνείται. Ο Τούρκος πιλότος μιλά συνθηματικά με τους δύο συμπατριώτες του και εξαπολύσει πύραυλο ΑΙΜ-9 Sidewinder ενώ και τα τρία τουρκικά αεροσκάφη σκορπίζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο πύραυλος πλήττει το αεροσκάφος του Ηλιάκη, το οποίο και εκρήγνυται. Ο Υποσμηναγός Κολτσίκογλου εξαπολύει πύραυλο κατά του τουρκικού μαχητικού που έχει πλήξει τον Ηλιάκη, πύραυλος που βρίσκει το ακροπτερύγιο του τουρκικού F16, καταρρίπτοντάς το. Παρά ταύτα, ο ελιγμός του τούρκου πιλότου, του έχει δώσει τα απαραίτητα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβει να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του, χρησιμοποιώντας το αυτόματο σύστημα εκτίναξης.

Η ελληνική κυβέρνηση, κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη, προβαίνει σε βεβιασμένες και τάχιστες επαφές με την τουρκική πλευρά, προκειμένου αφ’ ενός να αποτρέψει την περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης και αφ’ ετέρου να αποκρύψει την αλήθεια από τον Ελληνικό Λαό. Η επίσημη εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης έρχεται με απύθμενη ψευτοδημοκρατική αυθάδεια να σπιλώσει την ηρωική θυσία του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη, στο ύψιστο καθήκον της προστασίας της Ελληνικής Πατρίδος: τα δύο αεροσκάφη (του Ηλιάκη και του Τούρκου δολοφόνου) συγκρούστηκαν ύστερα από λανθασμένο χειρισμό του Τούρκου πιλότου. Αδιάψευστοι μάρτυρες της ιστορικής πραγματικότητος, ο πιλότος πολιτικού αεροσκάφους των αιγυπτιακών αερογραμμών, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή και αντιλαμβάνεται δύο εκρήξεις, μια ισχυρή πρώτη και μια μικρότερη δεύτερη. Ακριβώς αυτά επιβεβαιώνει και ο υπό σημαία Παναμά καπετάνιος του φορτηγού πλοίου “Gas Century”, ο οποίος πλέει στην περιοχή, με κατεύθυνση τον Πειραιά. Το πλοίο αυτό είναι που θα περισυλλέξει τον σώο Τούρκο πιλότο. Μετά την τροπή των γεγονότων, το φορτηγό πλοίο αντί να πλεύσει προς Πειραιά, κινείται προς τη Μάλτα. Είναι προφανές πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε τα πάντα προκειμένου να εξαφανίσει τους μάρτυρες εκείνους οι οποίοι θα κατέρριπταν την επίσημη εκδοχή του ατυχήματος…

Δέκα χρόνια μετά το μοιραίο βράδυ των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε απαρέγκλιτα τον ίδιο ακριβώς δρόμο, της δουλοπρέπειας και της υποταγής, του ψεύδους και της βεβήλωσης της μνήμης Ανδρών, οι οποίοι εκτέλεσαν το ύψιστο Χρέος προς το Έθνος, θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή. Το 1996 ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με Σημίτη και Πάγκαλο. Το 2006 ήταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με Καραμανλή και Μπακογιάννη. Διαφορετικά πρόσωπα, όμως κοινό το πνεύμα της προδοσίας και της ήττας, με το οποίο διαποτίζουν εδώ και δεκαετίες τον Ελληνικό Λαό.

Απέναντι στο ψευτορωμαίικο των γραικύλων, στο μεταπολιτευτικό έκτρωμα των μυθοπλαστών της Αριστεράς και των ψοφοδεών και πατριδοκάπηλων της Δεξιάς, η δική μας Εθνικιστική Πατρίδα υψώνει στους γαλάζιους ουρανούς τα Πρότυπα και τις Ηρωικές μορφές ανδρών όπως ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Κι αν οι απατεώνες της ψευτοδημοκρατίας που εξουσιάζουν, επιμένουν να ψεύδονται στο Λαό και να βεβηλώνουν τη μνήμη των Ηρώων για να περισώσουν το έκτρωμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές ορκιζόμαστε πως θα αποκαταστήσουμε την Αλήθεια.

Χρυσαυγίτισσες και Χρυσαυγίτες, μη λησμονήσετε ποτέ τον σπουδαίο αυτό άνδρα!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΑΚΗΣ: Αθάνατος!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/smhnagos-kwnstantinos-hliakhs-athanatos#ixzz4hstt5r3A

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

 

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μοναδική στην παγκόσμια ναυτική ιστορία γυναίκα-ναύαρχος, γεννήθηκε στη φυλακή, έζησε μέσα στη θάλασσα, πολέμησε στη στεριά και πέθανε εκτός μάχης στην αυλή του σπιτιού της από αδέσποτο βόλι. Ένα τοπικό τραγούδι, που έχει γραφτεί αποκλειστικά γι’ αυτήν αναφέρει: “θαλασσογένητη, γυναίκα ανδρεία και καπετάνισσα αληθινή, δίνεις ολόχαρα δικά σου πλοία και μένεις πάντοτε, συ, ταπεινή”.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1776, μέσα στη φυλακή όπου η μητέρα της είχε πάει να επισκεφθεί τον πατέρα της. Ήταν φυλακισμένος επειδή συμμετείχε στα “Ορλωφικά”, τον ξεσηκωμό κατά των Τούρκων, και λίγο μετά τη γέννηση της Λασκαρίνας πέθανε. Τα αδέλφια του έδιωξαν μάνα και κόρη από το σπίτι τους στην Ύδρα, κι έτσι εκείνες κατέφυγαν στις Σπέτσες όπου πέρασαν δύσκολες μέρες. Αργότερα η μητέρα της παντρεύτηκε το Σπετσιώτη πρόκριτο Δημήτριο Λαζάρ Ορλώφ.

Η Λασκαρίνα μεγάλωσε στις Σπέτσες και παντρεύτηκε στα 17 της τον πλοίαρχο Δημήτρη Γιάννουζα με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Όταν αργότερα εκείνος σκοτώθηκε σε ναυμαχία με μπαρμπερίνους πειρατές, η Λασκαρίνα ξαναπαντρεύτηκε στα 30 της τον πλοιοκτήτη Δημήτρη Μπούμπουλη, με τον οποίο απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά. Όταν και ο Μπούμπουλης σκοτώθηκε σε συμπλοκή με πειρατικά πλοία, η Πύλη θέλησε να κατάσχει την περιουσία του, επειδή αυτός κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο είχε βοηθήσει τους Ρώσους. Τότε η Λασκαρίνα πήγε με το πλοίο της στην Κωνσταντινούπολη, και ζήτησε την προστασία του Ρώσου πρεσβευτή αλλά και της Βαλιδέ σουλτάνας. Εκεί μυήθηκε από τους Φιλικούς στην υπόθεση της απελευθέρωσης της Ελλάδας.

Όταν γύρισε στις Σπέτσες ναυπήγησε ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο, τον Αγαμέμνονα – το πρώτο ελληνικό πολεμικό πλοίο της εποχής – και άλλα τρία μικρότερα. Οι Σπέτσες κήρυξαν επανάσταση κι η μεγάλη αυτή στιγμή βρήκε την Μπουμπουλίνα πενήντα χρονών. Η Λασκαρίνα η “καπετάνισσα”, όπως τη λέγαν, μπήκε στον “Αγαμέμνονα”, αληθινή κυβερνήτρια, ενώ οι δυο γιοι της κυβερνούσαν τ’ άλλα δύο μικρότερα πολεμικά. Επλευσε στον Αργολικό κόλπο κι άρχισε το θαλάσσιο αποκλεισμό του Ναυπλίου. Αργότερα πήγε έφιππη, ζωσμένη με πιστόλια και σπαθί, στο Άργος, μαζί με τον Μπόταση, όπου έπεισε τους οπλαρχηγούς να ξαναπολιορκήσουν το Ναύπλιο. Εκανε απόβαση στους Μύλους, ενίσχυσε με τροφές και πολεμοφόδια τους πολεμιστές του Αργους όπου την υποδέχτηκαν θριαμβευτικά – εκεί όμως σκοτώθηκε ο γιος της Γιάνουζας, από τον πρώτο της άντρα. Πολέμησε στον αποκλεισμό της Μονεμβασίας, καθώς και στην πολιορκία της Τρίπολης και του Ναυπλίου, ως επικεφαλής μάχιμης σχεδόν στρατιωτικής ομάδας που συγκρότησε η ίδια. Μπήκε μαζί με τους πρώτους οπλαρχηγούς στην Τρίπολη καβάλα στο άσπρο άλογό της και μάλιστα φρόντισε προσωπικά για την ασφαλή μεταφορά των οικογενειών των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη – ως ανταπόδωση χάρης στην Βαλιδέ.

Έμεινε στο Ναύπλιο ως το 1825. Εκείνη την εποχή ο Κολοκοτρώνης, με τον οποίο είχε στενή φιλία και συνεργασία, έπεσε σε δυσμένεια και φυλακίστηκε, ενώ ο γιος του Πάνος, που είχε παντρευτεί την κόρη της Μπουμπουλίνας, Ελένη, δολοφονήθηκε. Τότε η Μπουμπουλίνα, έχοντας δώσει την τεράστια περιουσία της για τον αγώνα, γύρισε πάμφτωχη στις Σπέτσες με τη χήρα κόρη της.

Σύντομα, στις 22/5/1825 σκοτώθηκε από σφαίρα συγγενούς της, σε μια οικογενειακή διαμάχη μεταξύ του γιού της Γεωργίου Γιάννουζα και του ετεροθαλή αδελφού της ο οποίος, καθώς λέγεται, την εχθρευόταν. 

Ο γιος της Ιωάννης Γιάννουλας σκοτώθηκε κατά την επιδρομή του Κεχαγιάμπεη. Επί γενεές απόγονοι της Μπουμπουλίνας υπηρέτησαν πιστά την πατρίδα μέσα από τις τάξεις του Πολεμικού ναυτικού. Έντεκα κατευθείαν απόγονοί της υπήρξαν ανώτεροι αξιωματικοί. Δύο από αυτούς αποστρατεύθηκαν με το βαθμό του υποναυάρχου και άλλοι δύο με το βαθμό του ναυάρχου. Τρεις από αυτούς ασχολήθηκαν αργότερα με την πολιτική και υπηρέτησαν ως βουλευτές και υπουργοί. Υπήρξε εποχή στις αρχές του 1900, που υπηρετούσαν 7 Μπουμπουλαίοι αξιωματικοί στο Πολεμικό Ναυτικό.

Τα τελευταία χρόνια το σπίτι της έχει ανακαινιστεί από απόγονό της. Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να δει πολλά προσωπικά της αντικείμενα, τα όπλα της, πορτραίτα της και διακρίσεις που της είχαν απονείμει κυρίως ξένες κυβερνήσεις.

Ο Φιλήμων, γράφοντας γι’ αυτήν, δήλωσε: “ενώπιον αυτής ο άναδρος ησχύνετο και ο ανδρείος υπεχώρει”.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/san-shmera-perna-sto-pantheon-twn-hrwwn-h-laskarina-mpoumpoulina#ixzz4hnVyqmoi

Μούτζα. Η ιστορία της χειρονομίας από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.

1f7d2b18947e1b3e53ee-1428191469

 

Οι ρίζες της μούτζας
Σύμφωνα με ερευνητές, η χειρονομία αυτή προέρχεται από την αρχαιότητα.
Ήταν χαιρετισμός προς τον Ήλιο.
Οι αρχαίοι σήκωναν τα χέρια τους με ανοιχτές τις παλάμες προς την πλευρά του ήλιου και έτσι επικαλούνταν το θεό τους.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι μούτζωναν και στα Ελευσίνια μυστήρια.
Συνόδευαν τη χειρονομία με κατάρες προς τον «κακό».
Ίσως, γι’ αυτό πολλοί σκύβουν, όταν τους μουτζώνουν.
Προσπαθούν να ξεφύγουν από τις κατάρες και την αρνητικότητα.
Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι στην αρχαιότητα, οι πολεμιστές που νικούσαν στη μάχη, άλειφαν το πρόσωπο των αιχμαλώτων τους που είχαν ηττηθεί, με περιττώματα.
Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι η μούτζα, προέρχεται από το Βυζάντιο.
Εφαρμοζόταν για ασήμαντα παραπτώματα, όπως οι μικροκλοπές και η μοιχεία.
Έδεναν τον κατηγορούμενο σε ένα γαϊδούρι ανάποδα και το περιέφεραν στους δρόμους.
Ο δικαστής έβαζε το χέρι του μέσα σε στάχτη και «μουτζούρωνε» το πρόσωπό του θύτη.
Με αυτό το τρόπο τον διαπόμπευαν και τον στιγμάτιζαν.
Η έννοια της μουντζούρας διατηρήθηκε και αργότερα.
Λέγεται ότι στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, άφηναν το αποτύπωμα της παλάμης που είχε αλειφτεί με πίσσα, στην είσοδο των οίκων ανοχής, για να δείξουν ότι αυτά τα σπίτια ήταν ανήθικα.

Μούτζα η «θεραπευτική»
Το «φασκέλωμα» είναι μια αυθόρμητη χειρονομία.
Πρόκειται για μια κίνηση της γλώσσας του σώματος.
Είναι μια άμεση και λιγότερο ελεγχόμενη έκφραση των συναισθημάτων.
Πολλές φορές συνοδεύεται και με υβριστικές εκφράσεις.
Παρόλο που όλα αυτά θεωρούνται προσβλητικά, η επιστήμη λέει πως κάνουν καλό στην υγεία.
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο Λονδίνο, οι βρισιές μειώνουν τον πόνο.
Ο επικεφαλής Richard Stephens έβαλε 67 φοιτητές να κρατήσουν τα χέρια τους κάτω από παγωμένο νερό.
Στην πρώτη δοκιμασία, τους επέτρεψαν να βρίζουν για όσο έκαναν το πείραμα και στη δεύτερη φάση τους το απαγόρευσαν.
Αυτό που παρατηρήθηκε ήταν ότι, οι φοιτητές άντεξαν το παγωμένο νερό 40 δευτερόλεπτα παραπάνω όταν έβριζαν.
Οι συμμετέχοντες δήλωσαν επίσης, ότι δεν ένιωθαν πόνο.
Ο Stephens διαπίστωσε ότι, το βρίσιμο βοηθάει στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Εκτονώνεται ο θυμός και το άγχος.
Δημιουργεί το αίσθημα της ανακούφισης και βελτιώνει τη ψυχική κατάσταση, γιατί εξωτερικεύονται τα αρνητικά συναισθήματα.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η μούτζα για τους Έλληνες.
Σύμφωνα με ψυχολόγους, οι χειρονομίες δείχνουν αυτά που δεν μπορούν ή δεν πρέπει να ειπωθούν.
Εκφράζεται άμεσα το μήνυμα της αποδοκιμασίας και του θυμού, χωρίς πολλά λόγια. Αποβάλλονται από τον οργανισμό τα νεύρα και ο αρνητισμός και μεταφέρονται σε αυτόν που δέχεται τα…χρωστούμενα.
Έτσι, λένε «καλύτερα να μουτζώσεις παρά να κάνεις τίποτα χειρότερο».

Δείτε το βίντεο με τις πιο γνωστές μούτζες στον ελληνικό κινηματογράφο:

ΠΗΓΗ

Υποστράτηγος Ανδρέας Καλλίνσκης (+21-5-1956) : Αυτός που ίδρυσε τις Δυνάμεις Καταδρομών στην Ελλάδα

Παλαιότερη φωτογραφία του Στγου Καλίνσκη, με το βαθμό του Συνταγματάρχη μεταξύ αξιωματικών μονάδας, κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών. (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΕΔ)
Πριν από 60 ακριβώς χρόνια στις 21 Μαΐου 1956, άφηνε αυτή τη ζωή, χτυπημένος από την επάρατη ασθένεια, σε ηλικία 61 ετών ο Υποστράτηγος Ανδρέας Καλλίνσκης, ο τιμημένος Ιερολοχίτης, πρώτος διοικητής των Δυνάμεων Καταδρομών. Όσοι έχουν υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις, θα έχουν σίγουρα βρεθεί στο ΚΕΕΔ, όπου το στρατόπεδο έχει τ’ όνομά του, υπάρχει η προτομή του και κάποια προσωπικά του αντικείμενα μέσα στη λέσχη του μονίμου προσωπικού.

Τιμήθηκε εν ζωή και τιμάται ανελλιπώς και μετά θάνατον. Η εικόνα του κοσμεί σχεδόν όλα τα γραφεία των διοικητών των σχηματισμών και μονάδων Καταδρομών!

Ίσως αρκετοί να μην γνωρίζουν καλά την ιστορία του και τις πράξεις του, γι’ αυτό  μπορείτε να διαβάσετε την συνοπτική βιογραφία του, πιέζοντας ΕΔΩ!
Θα σταθούμε μόνο σε ορισμένα περιστατικά που εξάγονται από τα ιστορικά αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, της ΔΕΔ και έγκυρων εφημερίδων που φιλοξένησαν στο παρελθόν σχετικά άρθρα, στα οποία περιγράφονται δραστηριότητες και στοιχεία του χαρακτήρα του.
Από τον Αύγουστο του 1945, ενώ ήταν επικείμενη η διάλυση του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, υπέβαλε στο ΓΕΣ, πρόταση διατήρησης ενός μικρού πυρήνα εμπειροπόλεμου προσωπικού, με σκοπό να δημιουργηθεί σε δεύτερο χρόνο, μια “Δύναμη Καταδρομών” της οποίας χαρακτηριστικό γνώρισμα θα ήταν ο συνδυασμός των δυνατοτήτων που παρουσίασε στις επιχειρήσεις του Αιγαίου ο Ιερός Λόχος, όπως και οι Βρετανοί SAS και SBS, δηλαδή εκτέλεση καταδρομικών ενεργειών από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Εκείνη τη χρονιά, ενώ όλοι στην στρατιωτική ιεραρχία συμφώνησαν ως προς την ιδέα, δεν προχώρησαν στην υλοποίηση.
Ο Καλλίνσκης, Ταξίαρχος πλέον, φωτογραφίζεται ανάμεσα σε αξιωματικούς των Καταδρομών κατά την επίσκεψη μονάδος. (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΕΔ)

Το 1946, όταν άρχισαν οι αντάρτες του “Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας” (ΔΣΕ)  (όπως μετεξελίχθηκε τότε ο ΕΛΑΣ ) να προσβάλουν στην ύπαιθρο χώρα με μεγάλη ευκολία και επιτυχία τις δυνάμεις ασφαλείας και του στρατού της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας και να τις κατανικούν, όλοι κατάλαβαν ότι κάτι διαφορετικό έπρεπε να γίνει! Έπρεπε με κάθε τρόπο να επιτευχθεί η ασφάλεια και να κερδηθεί η εμπιστοσύνη του ταλαιπωρημένου άμαχου πληθυσμού που, πριν προλάβει ν’ ανασάνει από το τέλος της γερμανικής κατοχής, άρχισε να σφίγγεται και να πληγώνεται ξανά, από τον χειρότερο αδελφοκτόνο πόλεμο.

Οι αντάρτες στελεχώνονταν και με έμπειρους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, που ανήκαν παλιότερα στον ελληνικό στρατό, με πλούσια πολεμική δράση! Ξεκίνησαν με τον τρόπο που ήξεραν, σαν αντάρτες, με πολλά και ταυτόχρονα κτυπήματα του συμβατικού νεοσύστατου  και “άψητου” εθνικού στρατού, αλλά και της χωροφυλακής. Κέρδιζαν σχεδόν παντού!
Τότε ο Σχης Καλλίνσκης, που υπηρετούσε στο ΓΕΣ, στη Διεύθυνση Πεζικού, το καλοκαίρι του 1946, υπέβαλε ξανά νέα πρόταση οργάνωσης ανεξάρτητων Λόχων Ορεινών Καταδρομών, (ΛΟΚ) ώστε κατάλληλα εκπαιδευμένοι, να μπορούν  να ενεργούν με τις ανταρτικές μεθόδους και να προσβάλουν τους αντάρτες όπου τους βρίσκουν. Ο σκοπός της συγκρότησής τους ήταν να πετύχουν τρία πράγματα:
  • Να ακολουθούν από κοντά τους αντάρτες και να συλλέγουν πληροφορίες
  • Να τους προσβάλουν αιφνιδιαστικά και να τους αφαιρέσουν την πρωτοβουλία κίνησης
  • Να δημιουργήσουν αίσθημα ασφάλειας στον πληθυσμό
Έτσι τον Δεκέμβριο του 1946, εκδόθηκε η διαταγή του ΓΕΣ που καθόριζε τη συγκρότηση των πρώτων 40 ανεξάρτητων Λόχων Ορεινών Καταδρομών, που έμειναν στην ιστορία γνωστοί σαν ΛΟΚ! Αυτοί κατανεμήθηκαν στις περιοχές ευθύνης των τότε Σωμάτων Στρατού όπως παρακάτω:
  • Α’ ΣΣ οι 1ος έως 10ος ΛΟΚ
  • Β’ ΣΣ οι 11ος έως 25ος ΛΟΚ
  • Γ’ ΣΣ οι 26ος έως 40ος ΛΟΚ
Η αλήθεια είναι ότι αν και η πρόθεση ήταν καλή, η πολύ λίγη εκπαίδευση (μόνο ενός μηνός) σε αντικείμενα Καταδρομών δεν ήταν αρκετή για να τους μετατρέψει σε αποτελεσματικούς μαχητές! Επίσης δεν έγινε σωστή επιλογή προσωπικού και κυρίως στελεχών, που θα έπρεπε να προέρχονται οπωσδήποτε από αυτούς που πολέμησαν στη Μ. Ανατολή και ειδικότερα από τον Ιερό Λόχο! Και το κυριότερο, τέθηκαν υπό την διοίκηση σχηματισμών ή και μονάδων, των οποίων οι διοικητές και οι επιτελείς, είχαν άγνοια της τακτικής χρησιμοποιήσης τέτοιων τμημάτων, με αποτέλεσμα να τους χρησιμοποιούν σε στατικές αποστολές ασφαλείας και φρούρησης.
Δυστυχώς τ’ αποτελέσματα των προσπαθειών δεν ήταν τ’ αναμενόμενα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο Καλλίνσκης τότε, τον Μάρτιο του 1947, πρότεινε τον ανασχηματισμό των Δυνάμεων Καταδρομών, με άμεση εποπτεία τους από το ΓΕΣ, μέσω μιας νέας Υποδιεύθυνσης Μονάδων Ορεινών Καταδρομών, ΥΜΟΚ, όπως την ονόμασαν, που θα ήταν ενσωματωμένη στη Διεύθυνση Πεζικού. Οι ανεξάρτητοι ΛΟΚ θα διαλύονταν, πλην τεσσάρων, των 32, 36, 39 και 40 ΛΟΚ που είχαν καλά αποτελέσματα στην περιοχή επιχειρήσεων του Γ’ ΣΣ.
Δημιουργήθηκαν οι πρώτες Μοίρες Καταδρομών, των οποίων την διεύθυνση είχε η ΥΜΟΚ με πρώτο διευθυντή τον Συνταγματάρχη Καλλίνσκη. Η ΥΜΟΚ, ήταν υπεύθυνη για την επιλογή προσωπικού και συγκρότηση μονάδων, για τις κατευθύνσεις εκπαιδεύσεως και για την εκπόνηση οδηγιών επί της ορθής τακτικής χρησιμοποίησης των ΛΟΚ.
Ο Καλλίνσκης εποχούμενος σε τζιπ.  (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΕΔ)

Οι πρώτοι 20 νέοι ΛΟΚ, συγκροτήθηκαν τον Μάρτιο του 1947 μετά από αυστηρή επιλογή και εκπαιδεύθηκαν στο Χαϊδάρι (μετέπειτα ΚΕΒΟΠ) με μέριμνα των παλαιών Ιερολοχιτών και την υποστήριξη Βρετανών συμμάχων SAS. Από τον Απρίλιο του 1947, άρχισε να λειτουργεί το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων καταδρομών (ΚΕΜΚ) στη Βουλιαγμένη, από το οποίο πέρασαν όλοι οι Καταδρομείς που τοποθετήθηκαν στις Μοίρες ΚΔ κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το έμβλημά τους, ήταν παρόμοιο με αυτό που έφεραν οι Βρετανοί κομάντος κατά τον 2ο ΠΠ, δηλαδή άγκυρα, με ένα τόμιγκαν και πτέρυγες αλεξιπτωτιστού, για να υποδηλώνουν τις επιχειρήσεις που μπορούν ν’ αναλαμβάνουν, από αέρα, θάλασσα και ξηρά. Περισσότερες λεπτομέρειες για την συγκρότηση των Δυνάμεων Καταδρομών και την εξέλιξη των Ειδικών Δυνάμεων του Σ.Ξ., μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα της Διεύθυνσης Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ.

Ξεκινώντας από την ζωή του στον Ιερό Λόχο, γράφει σε ένα άρθρο της εφημερίδας “ΕΣΤΙΑ” της 13 Ιουνίου 1987, ο τότε αρθρογράφος Ι.Π. Μιχαλόπουλος που όπως φαίνεται ήταν και ο ίδιος Ιερολοχίτης:

“Ο Καλίνσκης ήτο ο χαρακτηριστικός τύπος του Ιερολοχίτου. Πειθαρχικός, ευγενής, γενναίος και προσιτός εις τους πάντας… Γλωσσομαθής, έθετεν εις τον διδάσκοντα συνήθως Άγγλον αξιωματικόν ή υπαξιωματικόν το ερώτημα: “Θα μου επιτρέψη ο κ. ομιλητής μίαν παρατήρησιν;” Αλλά η παρατήρησις ήτο σχεδόν δυναμίτης και έφερεν εις δύσκολον θέσιν τον ομιλητήν. 

Συνεκέντρωνε φρύγανα από τα σπάνια της ερήμου και τα διετήρει εις τον σάκκον του. Κατά την ώραν της αναπαύσεως απευθύνετο εις οποιονδήποτε συνάδελφον και προσέφερεν σ’ ένα κύπελλον τον ερατινόν, τον οποίον εκείνον έψηνεν με τα φρύγανα του σάκκου του. Ακούραστος, αθόρυβος. 

Ασφαλώς αν επρόκειτο να κατασκευασθή ο Ανδριάς του Ιερολοχίτου, ο Καλίνσκης θα ήτο το ιδεώδες πρότυπον…”

Όταν τον Οκτώβριο του 1943 εκτελέσθηκε το πρώτο (και μοναδικό) επιχειρησιακό άλμα του Ιερού Λόχου στη Σάμο, ο Καλλίνσκης τέθηκε επί κεφαλής του  1ου αεραποβατικού τμήματος. Μια παλιά εφημερίδα της Ρόδου του 1947, εξιστορεί το εγχείρημα του Ιερού Λόχου στη Σάμο, και προφανώς από τις μεταγενέστερες αφηγήσεις των Ιερολοχιτών που συμμετείχαν, περιγράφει την εικόνα που επικρατούσε μέσα στο αεροσκάφος που βρισκόταν ο Καλλίνσκης.

Όλοι είχαν τεταμένες τις αισθήσεις τους, από την υπερένταση που προκαλούσε το γεγονός ενός νυκτερινού επιχειρησιακού άλματος, έστω και αν θα έπεφταν σε ΖΡ που την είχαν εξασφαλίσει φίλιες δυνάμεις του νησιού! Ο Καλλίνσκης κατά τη διάρκεια της πτήσης παρέμενε νηφάλιος, διαβάζοντας ένα βιβλίο που είχε πάρει μαζί του, μειώνοντας έτσι το φορτισμένο κλίμα έντασης των ανδρών του.

Στην καταδρομή της Λέσβου τον Απρίλιο του 1944, ο Καλλίνσκης αναλαμβάνει τη διοίκηση του καταδρομικού τμήματος και εκτελεί την αποστολή με πλήρη επιτυχία.

Ξανά, αναλαμβάνει την καταδρομή στη Χίο τον Ιούνιο του 1944 και με την σχολαστικότητα που τον διέκρινε, ολοκλήρωσε με άψογο τρόπο την επιχείρηση. Υπάρχει επίσης η περιγραφή της καταδρομικής ενέργειας της Χίου και σε βιβλίο αγγλικής έκδοσης και γλώσσας!

Η επαγγελματική μεθοδικότητα, οι γνώσεις του  αλλά και η προσήνειά του ενέπνευσαν εμπιστοσύνη, σεβασμό και αγάπη στους συναδέλφους του,  συνεργάτες και υφισταμένους του, που τον ακολουθούσαν στις επιχειρήσεις. Ήξεραν ότι μαζί του η επιτυχία ήταν σίγουρη.

Δεν ήταν καθόλου τυχαία όπως φαίνεται, η επιλογή του και η τοποθέτησή του σε θέση του ΓΕΣ για την συγκρότηση Δυνάμεων Καταδρομών. Οι συνεχείς παρεμβάσεις του και οι προτάσεις του κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων 1947-1949 για την σωστή επιχειρησιακή και τακτική χρησιμοποιήση των Δυνάμεων Καταδρομών, σφραγίζουν την μετέπειτα εξέλιξη των σύγχρονων Ειδικών Δυνάμεων της χώρας μας.

Ο Υποστράτηγος Καλλίνσκης, επιδίδει βραβεία σε νικητές Καταδρομείς αγώνων χιονοδρόμων (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΕΔ)

Μετά τον πόλεμο, μερίμνησε, σαν Διοικητής Δυνάμεων Καταδρομών με τον βαθμό του Υποστρατήγου πλέον, για την κατασκευή του μνημείου πεσόντων Καταδρομέων στον λόφο του Καβουρίου. Ο φακός της κινηματογραφικής μηχανής, αποθανάτισε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου με την παρουσία  του βασιλικού ζεύγους και όλων των αρχών, τον Μάρτιο του 1953.

Κατά περίεργο τρόπο, οι πρώτοι 40 ΛΟΚ δεν μνημονεύονται στο μνημείο των Καταδρομών, το οποίο ξεκινά την καταγραφή ονομάτων και μονάδων από τις μετέπειτα ιδρυθείσες Μοίρες ΚΔ. Ίσως επειδή διατέθηκαν  υπό διοίκηση μονάδων πεζικού, δεν υπήρχε συγκεντρωτικός έλεγχος και δεν καταγράφηκαν σε ημερολόγιο που τηρούσε αργότερα η Διοίκηση Καταδρομών. Ίσως γιατί ο μακαρίτης Καλλίνσκης αποφάσισε τότε, να μην τους συμπεριλάβει στο μνημείο!

Είναι θέμα που χρειάζεται έρευνα και μελέτη των αρχείων της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, για να αποκατασταθούν οι Λόχοι και οι νεκροί τους. Θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο γι’ αυτό.

Στο πρώτο μνημόσυνο των Καταδρομών τον Σεπτέμβριο του 1950, στο ΚΕΜΚ της Βουλιαγμένης, ο Καλλίνσκης  μίλησε με ένα πύρινο λόγο για τα πεπραγμένα και για το μέλλον των Καταδρομών, υπογραμμίζοντας τον ρόλο τους. Δυστυχώς, ο Στρατηγός έφυγε πρόωρα νικημένος από τον θάνατο και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει όσα είχε στο μυαλό του. Έφυγε, φορώντας τον πράσινο μπερέ, όπως ταιριάζει σε Καταδρομέα!

Η Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, για να τιμήσει τον αείμνηστο Στρατηγό, διοργάνωσε (μετά από πρόταση του  εξέχοντος μέλους της, Στρατηγού Φωτόπουλου Χρήστου, ο οποίος υπηρέτησε και σαν επιτελής του Καλλίνσκη) και τέλεσε στις 18 Μαΐου 2016, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών στον τάφο του, ένα λιτό τρισάγιο. Παρέστησαν πολλοί παλαιοί και νέοι Καταδρομείς, όλων των βαθμών. Ο δε αειθαλής Στρατηγός Κόρκας, ο “Νέστορας” των Ειδικών Δυνάμεων και επίσης εξέχον μέλος της Λέσχης, επικέντρωσε επάνω του για μια ακόμη φορά, την προσοχή των παρισταμένων αφηγούμενος τις παλιές δόξες του Ιερού Λόχου και την συμβολή του Στρατηγού Καλλίνσκη σε όλα όσα έγιναν.

Με ικανοποίηση είδα ότι πριν λίγες ημέρες αναρτήθηκε άρθρο σχετικά με τον Καλλίνσκη στην ηλεκτρονική έκδοση γνωστής εφημερίδας, εξ αφορμής του τρισάγιου. Πολύ καλή και ευγενική κίνηση.

Αυτό το έτος συμπληρώνονται και 70 χρόνια από την ίδρυση των πρώτων ΛΟΚ! Ελπίζω η ΔΕΔ να οργανώσει κάποια εκδήλωση σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος. Η ιστορία πρέπει να μένει ανεξίτηλη!

Ανιχνευτής

Πηγή: Η Ιστορία των Μονάδων Καταδρομών ΓΕΣ/3ο ΕΓ

Με απαράδεκτη δήλωσή του ο Μητσοτάκης αθωώνει τον Κεμάλ για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και κατηγορεί τον… “ρατσισμό”

Με απαράδεκτη δήλωσή του ο Μητσοτάκης αθωώνει τον Κεμάλ για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και κατηγορεί τον... “ρατσισμό”

Με μια εντελώς άχρωμη, άοσμη και αόριστη δήλωση «τίμησε» την επέτειο Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου ο νεοφιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης.

Σας παραθέτουμε την κατάπτυστη δήλωση Μητσοτάκη: «Σήμερα, τιμούμε την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Μια μαύρη σελίδα της Ιστορίας, ένα επώδυνο κεφάλαιο της συλλογικής μας μνήμης. Η συστηματική προσπάθεια εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου, μέσω μαζικών εκτελέσεων, βίαιων εκτοπισμών και ανείπωτων αγριοτήτων, που στοίχισε τη ζωή 353.000 Ποντίων αδερφών μας. Ιστορικές στιγμές στις οποίες αναδείχθηκε το μεγαλείο του Ελληνισμού, απέναντι στο έγκλημα που τροφοδοτήθηκε από το σωβινισμό, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Χρέος όλων είναι να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη». 

Είναι χαρακτηριστικό ότι πουθενά στην δήλωσή του ο νυν αρχηγός της ΝΔ δεν αναφέρεται στην εθνική ταυτότητα των δραστών αυτής της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πουθενά δεν αναφέρονται ως θύτες οι τούρκοι και ο αρχισφαγέας Μουσταφά Κεμάλ. Πουθενά, επίσης, στα λεγόμενά του δεν υπάρχει αναφορά στην έννοια του Ελληνικού Έθνους (η έκφραση του «Ελληνισμού» σαφώς και είναι κάτι πιο «πολιτικά ορθό» ως όρος), μιας και ως γνωστόν ο όρος «Έθνος» ηχεί πολύ δυσάρεστα στους φιλελεύθερους ακόλουθους του κοσμοπολιτισμού.

Και βεβαίως η γενική και αόριστη αναφορά του Μητσοτάκη στον «σωβινισμό, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία» (!) περιπλέκει εντελώς την κατάσταση, καθώς γενικεύεται ο αρνητικός ρόλος του κάθε Εθνικισμού (με αυτή την φτηνή και φαιδρή λογική «φταίει» και ο Ελληνικός Εθνικισμός που «προκάλεσε» την αντίδραση των τούρκων) και αθωώνονται από την αποκλειστικότητα στο έγκλημα της Γενοκτονίας οι τούρκοι και ο Κεμάλ.

Αυτοί είναι η ΝΔ και ο Μητσοτάκης και κάθε φορά φροντίζουν να δίνουν μαθήματα αντιεθνικισμού, τα οποία αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των ανθελληνικών κύκλων. Μια σαφώς απαράδεκτη δήλωση, η οποία επί της ουσίας εξισώνει θύτες και θύματα και εκτός από τον δημιουργό της εξευτελίζει και τα διάφορα θλιβερά και κατάπτυστα «εθνικόφρονα» παπαγαλάκια της ΝΔ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Ολόκληρη η εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τα θύματα του Ποντιακού Ελληνισμού – ΒΙΝΤΕΟ

2017-mnhmh_pontiwn_(23)2017-mnhmh_pontiwn_(14)2017-mnhmh_pontiwn_(10)OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Με μια μεγαλειώδη εκδήλωση Μνήμης οι Έλληνες Εθνικιστές τίμησαν τα 353 χιλιάδες θύματα του Ποντιακού Ελληνισμού από το κεμαλικό καθεστώς.