Για τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Χρήστος Καγάρας: Στο Πανηγύρι της Παναγίας

Ωρέ ν’ οι κλέφτες λέει ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Χορεύουν τα κλεφτόπουλα πω-πω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε με τα γυαλιά ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε κι ο καπετάνιος χόρευε μπω-μπω,

οι κλέφτες μπω-μπω ν’ οι κλέφτες.

Υπάρχει άλλη τέχνη που να εκφράζει την ελληνική ψυχή σε κάθε πτυχή της, από τον χορό; Στις καλές και στις δύσκολες εποχές, στα γλέντια του γάμου και στα διαλείμματα του πολέμου, ο χορός σηματοδοτεί τoυς σταθμούς στην ζωή της ελληνικής κοινωνίας από την μακρινή αρχαιότητα περνώντας από τους Μέσους χρόνους και φθάνοντας ως τις μέρες μας.

«Εις δε το Κολινδρόν αποκλεισθέντες οι πεζοί και ανθέξαντες, επιστρέψαμεν πάλιν νικηταί και τροπαιούχοι εις την θέσιν μας τραγωδούντες και χορεύοντες», θυμάται ο Νικόλαος Κασομούλης. Στα διαλείμματα του πολέμου οι Έλληνες πολεμιστές έτρωγαν, έπιναν και χόρευαν, διηγούμενοι τις νίκες τους με τα ηρωικά τραγούδια και τους χορούς τους.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Κι αν τα χρόνια του πολέμου έχουν κοπάσει, κι οι Κλέφτες κι οι Αρματολοί, λιγότερο από δυο αιώνες μετά την Παλιγγενεσία, δείχνουν να έχουν ξεχαστεί, οι Έλληνες εξακολουθούν να χορεύουν στις χαρές τους.

Τα πανηγύρια στους αυλόγυρους των εκκλησιών, στα άλση γύρω από τα ξωκκλήσια, ακόμη, που ανοίγουν μια φορά τον χρόνο στην εορτή του αγίου τους,  συνάντησαν την σφοδρή αντίδραση μερίδας του κλήρου, άντεξαν όμως και ενσωματώθηκαν σχεδόν ως συνέχεια του καθ’ αυτώ θρησκευτικού δρωμένου, εκτός του ναού, με τον ιερέα συχνά να σέρνει πρώτος τον χορό.

Στα μεγάλα πανηγύρια του καλοκαιριού, Προφήτη Ηλία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κ.ά., η κοινότητα διασκορπισμένη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ανταμώνει και επανασυνδέεται. Όπως τον παλιό καιρό, βλέμματα και προξενιές πλέκονται για να διασφαλιστεί η συνέχεια της ύπαρξης με τις ευλογίες του συνόλου. Εμπορικές συναλλαγές, αναγκαίες προμήθειες του χειμώνα, μικροπολυτέλειες και μικροχαρές, συνδέονται χάρις στο ελληνικό πανηγύρι.

Γιώργος Μυλωνάς: Πανηγύρι στην Λάιστα

Η πρακτική του χορού δεν περιορίζεται στα χωριά μας, αλλά η αξία των παραδόσεων και των συνηθειών του λαού μας αναγνωρίζεται και εξαίρεται ως αναπόσπαστο και κυρίαρχο μέρος της συλλογικής εθνικής αυτοσυνειδησίας.

«Αι χορεύτριαί μας κορίτσια των καλύτερών μας οικογενειών χόρεψαν με το ωραίον αρχαϊκόν ένδυμα τους Ελληνικούς χορούς και πιστοποίησαν με την χάριν των κινήσεων και την ευγένειαν των στάσεων ότι πραγματικώς οι διατηρηθέντες χοροί είναι οι κυκλικοί χοροί των αρχαίων, τους οποίους χόρευαν πέριξ των βωμών», γράφει το 1912 η πρωτοπόρος φεμινίστρια, πρωτεργάτις της ανάδειξης της Ελληνικής παράδοσης και ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων, Καλλιρρόη Παρέν.

Και ο ρομαντικός ελληνολάτρης θεμελιωτής της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σχολής, Γεώργιος Λαμπελέτ, συνεπικουρεί υπογραμμίζοντας την σημασία της ελληνικότητας στην μουσική μας παιδεία:  «το εθνικότερον, δημιουργικότερον, αληθινότερον έργον το οποίον θα κάμουν οι Έλληνες μουσουργοί είναι η καλλιέργεια της ελληνικής μελωδίας με την εφαρμογήν της πολυφωνίας και η τεχνική ανάπτυξής της, επί τη βάσει της αντιστίξεως και της fuga».

Ακόμα και γι’ αυτούς που επιμένουν στα ισοπεδωτικά Δυτικά ακούσματα, το πραγματικό γλέντι, η πραγματική έκφραση των συναισθημάτων, αρχίζει όταν ακούγονται τα παραδοσιακά τραγούδια, τα συρτά και οι μπάλοι. Συχνά  πρωταγωνιστής είναι το κλαρίνο, ένα κεντροευρωπαϊκό εφεύρημα που οι Έλληνες πήραν από τις Βαυαρικές στρατιωτικές μπάντες, και το προσάρμοσαν στα ελληνικά ακούσματα αντικαθιστώντας την φλογέρα, τόσο που, σήμερα τα παραδοσιακά τραγούδια και οι θεράποντες του είδους, συχνά αποκαλούνται «τα κλαρίνα».

Θεόφιλος Χατχημιχαήλ: O Στρατηγός της Πελοποννήσου, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις τον κάμπον της Λέρνης λίμνης συναθροίζει τους nικητάς του Δράμαλη.

Λογιών-λογιών βέβαια τα ακούσματα και οι μουσικές. Άλλα ελληνοπρεπή και πανάρχαια, σαν τον Τσακώνικο της Πελοποννήσου, και άλλα, ζηλώσαντα αιγυπτιακά ή ινδικά μοτίβα που πάντως βρίσκονται κοντύτερα εκφραστικά στον λαό μας από τις άναρθρες κραυγές δήθεν ευρωπαϊκών ακουσμάτων.

Ρέγκος Πολύκλειτος: Σκυριανό Πανηγύρι

Στην σημερινή Covid-19 εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αναγκαίο οι Έλληνες να εξακολουθήσουν να χορεύουν και να τραγουδούν στον κύκλο του χορού, στις ατομικές και στις συλλογικές περιστάσεις. Όπως σε όλα, έτσι και στον χορό και τα πανηγύρια θα υπάρξουν αλλαγές. Έχουμε όμως τα διδάγματα και τους τρόπους να τα προσαρμόσουμε και να προσαρμοστούμε για να επιβιώσουμε. Το κάναμε σε εποχές θεοκρατικές, και σε εποχές Οθωμανικής δουλείας. Μπορούμε και τώρα.

Όπως και την Λαμπρή που πέρασε, χιλιάδες Έλληνες που δεν θα το σκέφτονταν σε άλλες εποχές, ανέπτυξαν δίκτυα επικοινωνίας για να πάρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους, και βγήκαν στα μπαλκόνια τους για να ψάλλουν μέσα από τα βάθη της ύπαρξής τους το ουρανομηκες «Χριστός Ανέστη».

Απέδειξαν έτσι ότι οι  παραδόσεις μας για να επιβιώσουν δεν έχουν ανάγκη από κραυγές, τραμπουκισμούς, ψευτοπαλληκαριές και εκμετάλλευση πονηρών πολιτευτών, όπως συνέβη τις προάλλες στο πανηγύρι στην Αλίαρτο, ενέργειες που δίνουν λαβή για την επιβολή της εξουσίας έναντι του λαού. Οι καιροί επιβάλλουν την ψύχραιμη και έξυπνη διαχείριση του αντιπάλου.

Για τον Έλληνα «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα», διδάσκει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Για αυτό και μόνο αξίζει να υπερασπιστούμε τα πανηγύρια του καλοκαιριού, να προστατεύσουμε τις γιορτές και το ελληνικό έθος.

Όπως ετούτο το Ναξιώτικο τραγούδι διηγείται :

Xορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε,

γιατί σε τούτο το ντουνιά δε θα τα ξαναβρείτε

Δώστε του χορού να πάει,

τούτ’ η γης θα μας εφάει.

Όσοι έχουνε καλή καρδιά και ταχτικά γλεντούνε

μονάχα αυτοί τον ψεύτικο τον κόσμο θα χαρούνε.

Tούτ’ η γης που την πατούμε

όλοι μέσα θε να μπούμε.

Χορέψετε, χορέψετε παπούτσια μη λυπάστε,

μα κείνα ξεκουράζονται τη νύχτα που κοιμάστε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Λύκειο Ελληνίδων

Η μέρα της μέλισσας

281dfb1e290fa5a13d8770487f4929bf--gold-foil-print-laurel-wreath
Η “Ναπολεόντειος” Μέλισσα

Αγαπημένη θεών και ανθρώπων, έμβλημα ευγενών και αυτοκρατόρων, η μέλισσα αποτελεί σύμβολο εργατικότητας, τάξης και αφθονίας .

Τα Ελληνόπουλα, ως πολύ πρόσφατα, έπαιζαν και τραγουδούσαν αυτό το ξεχωριστό πλάσμα που αν και έντομο δημιουργεί κοινωνίες που θα ζήλευαν σε οργάνωση και παραγωγικότητα οι άνθρωποι. “Μέλισσα, Μέλισσα, μέλι γλυκύτατο…”

μελισσα παιχνίδι
“Περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα παιδόπουλα…”

 

Στην θρησκευτική παράδοση η μέλισσα είναι συνδεδεμένη με τον λόγο του Θεού. Στο απολυτίκιο των Τριών Ιεραρχών  καλούμαστε να υμνήσουμε “τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας”.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, λόγω της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, της εντατικής γεωργίας με την χρήση χημικών, και της παραμέλησης της αγροτικής παραγωγής στο επίπεδο της κοινότητας, η προστασία των μελισσών είναι αναγκαία για την συνέχιση της ζωής στον πλανήτη μας, για την προστασία της ίδιας της ζωής.

 

Ο καθένας μπορεί να συμβάλει στην προστασία και διατήρηση των μελισσών και των άλλων επικονιαστών:

  • Φυτέψτε λουλούδια που παρέχουν νέκταρ, σε μπαλκόνια, βεράντες και κήπους.
  • Αγοράστε μέλι και άλλα προϊόντα κυψέλης από τον πλησιέστερο τοπικό μελισσοκόμο.
  • Αυξήστε την ευαισθητοποίηση των παιδιών και των εφήβων σχετικά με την σημασία των μελισσών και εκφράστε την υποστήριξή σας στους μελισσοκόμους.
  • Δημιουργήστε ένα αγρόκτημα επικονίασης στο μπαλκόνι, στην βεράντα ή στον κήπο σας. Mπορείτε είτε να το φτιάξετε μόνοι σας είτε να αγοράσετε από τα ειδικά καταστήματα.

urban-beehive

  • Προστατέψτε τα λιβάδια τα οποία διαθέτουν διαφορετικές ποικιλίες λουλουδιών – και σπέρνετε φυτά που δίνουν νέκταρ.
  • Κόψτε το γρασίδι στα λιβάδια μόνο αφού τα φυτά που φέρουν νέκταρ έχουν τελειώσει την ανθοφορία τους.
  • Προσφέρετε κατάλληλες καλλιέργειες για την προσωρινή ή μόνιμη εγκατάσταση των μελισσών έτσι ώστε να έχουν κατάλληλο βοσκότοπο. Κατά συνέπεια, οι μέλισσες θα επικονιάσουν τα φυτά μας, τα οποία εν συνεχεία θα μας αποφέρουν περισσότερα φρούτα!
  • Χρησιμοποιήστε φυτοφάρμακα που δεν βλάπτουν τις μέλισσες και ψεκάστε τα σε κατάλληλες καιρικές συνθήκες, είτε νωρίς το πρωί είτε αργά το βράδυ, όταν οι μέλισσες αποσύρονται από τα άνθη.

bee-yellow-flowers

*Η 20η Μαΐου έχει ονομαστεί Παγκόσμια ημέρα των μελισσών*

 

Α/ΓΕΕΘΑ: “Ατσαλώστε την ψυχή σας και την καρδιά σας και μη φοβάστε»

antistratigos-floros-kostas

 

 

Ο Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος στην ημερήσια διαταγή του για την 25η Μαρτίου προτρέπει το προσωπικό των ΕΔ να να συνεχίσει να εκτελεί το έργο του “όπως το κάνετε μέχρι σήμερα και μην φοβάστε τίποτα!!! Ατσαλώστε την ψυχή σας και την καρδιά σας, κλείστε μέσα σας την Ελλάδα και να είστε σίγουροι ότι κανείς δεν μπορεί να μας αγγίξει χωρίς βαρύτατο κόστος”.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ
Α/ΓΕΕΘΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020

Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Στρατιώτες, Ναύτες, Σμηνίτες και Πολιτικό Προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων,
Η 25η Μαρτίου είναι διπλή εορτή. Εορτή της Ορθοδόξου Πίστεως με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και εορτή του Έθνους με αφορμή και κυρίαρχο γεγονός την Εθνική Παλιγγενεσία. Είναι ημέρα κατάνυξης, στοχασμού και αφιέρωσης στην Πίστη.
Είναι όμως και ημέρα Εθνικής ανατάσεως, εθνικής μνήμης και απόδοσης τιμών προς όλους εκείνους τους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες που αγωνίστηκαν με αυτοθυσία και αυταπάρνηση και κατάφεραν να συνταχθούμε σε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.
Όμως, η σημερινή ημέρα, η σημερινή επέτειος δεν είναι απλώς και μόνον μία ημέρα μνήμης, απόδοσης τιμών, ανάμνησης και υπερηφάνειας, αλλά είναι και πρέπει να είναι και ημέρα διδαχής, μία ημέρα απολογισμού, μία φωτεινή ημέρα εθνικής ανατάσεως και μία ημέρα εθνικής αυτοπεποίθησης, για όλα όσα μεγάλα και τρανά μπορεί να πετύχει ένας λαός ενωμένος όταν οι περιστάσεις και το ιστορικό καθήκον το επιβάλλουν και το απαιτούν.
Και τώρα είναι μία τέτοια ώρα!!!
Είμαστε λοιπόν υπερήφανοι και το διατρανώνουμε σε όλους όσους ακούν, και να είσθε βέβαιοι ότι μας ακούν όλοι, για όλους εκείνους τους Έλληνες που στη διαχρονική πορεία του Έθνους έγιναν σύμβολο ηρωισμού και θυσίας και πέτυχαν αυτό που εθεωρείτο ακατόρθωτο, αυτό που έμοιαζε αδύνατο.
Το πέτυχαν όμως!
Και το πέτυχαν έχοντας φάρο τους την Πίστη και τα Ιδανικά του Έθνους.
Άνδρες και Γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας,
Ετούτη την ώρα που η πατρίδα μας αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές προκλήσεις, με τις δύο εξ αυτών γνωστές σε όλους σας και σε έξαρση, αυτή την περίοδο καλούμεθα όλοι, ανεξαιρέτως, εμπνεόμενοι από τις πανανθρώπινες και διαχρονικές αξίες που όπλισαν το χέρι των αγωνιστών του 1821, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων εκτελώντας την αποστολή μας και το χρέος μας στην Πατρίδα, με θάρρος και αυταπάρνηση, ανταποκρινόμενοι στις προσδοκίες του Έθνους.
Και είναι εύκολο αυτό για σας.
Το υλικό και ο σπόρος που έπλαθε τον Έλληνα στο παρελθόν, τον Έλληνα που μεγαλούργησε και δόξασε την Ελλάδα, τον πλάθει και σήμερα. Παραμένει αναλλοίωτο. Ερχόμαστε από τα βάθη της Ιστορίας και είμαστε απόγονοι ευκλεών, ανδρείων και γενναίων πολεμιστών. Είστε απόγονοι ανθρώπων που με τη ζωή τους και τη δράση τους άλλαξαν το ρου της Ιστορίας. Προερχόμαστε από την ίδια μήτρα που έπλασε τον Αριστείδη, τον Θεμιστοκλή, τον Αλέξανδρο τον Μέγα, τον Παλαιολόγο, τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, τον Μιαούλη και τον
Κανάρη, τη Μπουμπουλίνα και τη Μαντώ Μαυρογένους, τον Παύλο Μελά, τον Καμπέρο και τον Μωραϊτίνη, τον Ίτσιο, τον Κατσιμήτρο και τον Δαβάκη, τον Κατούντα, τον Κατσάνη και τον Σταυριανάκο και τόσους άλλους ανώνυμους και επώνυμους Έλληνες που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της Ελευθερίας, για να είμαστε εδώ σήμερα ελεύθεροι και υπερήφανοι που είμεθα Έλληνες.
Σας προτρέπω λοιπόν να συνεχίσετε να εκτελείτε το έργο σας όπως το κάνετε μέχρι σήμερα και μην φοβάστε τίποτα!!!
Ατσαλώστε την ψυχή σας και την καρδιά σας, κλείστε μέσα σας την Ελλάδα και να είστε σίγουροι ότι κανείς δεν μπορεί να μας αγγίξει χωρίς βαρύτατο κόστος.
Κλείνοντας, δηλώνω απερίφραστα ότι αισθάνομαι υπέρτατα Υπερήφανος που αξιώθηκα να είμαι Αρχηγός σας, και σας προτρέπω να συνεχίσετε να εργάζεστε εντατικά, άοκνα, μη φειδόμενοι κόπου και προσπαθειών, για τη διασφάλιση της ειρήνης και της ευημερίας της Ελλάδας μας, έχοντας πάντα κατά νουν ότι η Ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη,θέλει θυσίες τόσο για να την αποκτήσουμε όσο και κυρίως για να τη διατηρήσουμε.
Και αυτό κάναμε, κάναμε και θα κάνουμε στο διηνεκές. Για αυτό υπάρχουμε.
Είναι τώρα η σειρά μας, η βάρδια μας στις πολεμίστρες, στις πολεμίστρες της ξηράς, της θάλασσας και του αέρα.
Η Παναγία να σας σκέπει όλους!!!
Χρόνια πολλά σε όλους σας!!!
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας!!!
Χρόνια πολλά σε όλο το Έθνος!!!
Ζήτωσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις!!!

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ πρώτες σκέψεις

 

760384_Iasis_2
Υγεία, κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης, αδελφής της θεάς Αθηνάς. Κόρες της Υγείας ήσαν η Πανάκεια, η Ιασώ, η Ακεσώ (οι αποκαλούμενες και Ασκληπιάδες), και η Αίγλη. (Αγαλμάτιο από μάρμαρο, 3ος-4ος αιώνας μ.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου. Φωτογραφία: Γιώργος Κασιώτης)

 

ΔΙΑΒΑΖΟΜΕ:

Στο ίδιο μήκος κύματος με τον κ. Πέτσα και ο επικεφαλής του υπουργείου Υγείας κ. Βασίλης Κικίλιας χθες με σχόλιο του στο twitter συνέστησε: «Να ακούτε τους ειδικούς επιστήμονες, τους καθηγητές Πανεπιστημίου, τους λοιμωξιολόγους και όχι όσους διασπείρουν fake news για κορωνοϊό».
ΛΟΙΠΟΝ, ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ;
1) Διαβάζομε ότι «ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) ανήρτησε στην ιστοσελίδα του χρήσιμο οδηγό σχετικά με όσα πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες για τον φονικό ιό.
2) Πληροφορούμεθα το τί λέγεται προφορικώς προς το προσωπικόν των νοσοκομείων κλπ
—-
ΤΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ;
Πρώτον συμπέρασμα: ΔΕΝ ομιλούν καθαρά και ευθέως αλλά (α) πράττουν την μεγάλην ανοησίαν να προσπαθούν να μάς πείσουν ότι “τά ξέρουν όλα” και (β) να ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο! Προς τούτο, άλλα λέγει η γραπτή ανακοίνωσις του ΕΟΔΥ, ούσα πλέον συγκρατημένη κι άλλα, απατηλά, λέγουν οι επιστήμονες στο υγειονομικόν προσωπικόν! Παραδείγματα:
1) Γριππη ειναι και αυτη, οπως ηταν και ο Η1Ν1 = ΛΑΘΟΣ, άλλη κατηγορία ιών είναι οι κορωνοϊοί κι άλλη οι ιοί της γρίππης. Μπορεί τα συμπτώματα να ομοιάζουν αλλά είναι ΑΛΛΗ ΝΟΣΟΣ! π.χ. ιδέ, https://www.hopkinsmedicine.org/health/conditions-and-diseases/coronavirus/coronavirus-disease-2019-vs-the-flu
Διά τούτο η θνησιμότης της γρίππης είναι της τάξεως του 0,00 ενώ του κορωνοϊού (του νυν στελέχους) φαίνεται να είναι 2,5%, ενώ της πρό ετών επιδημίας στην Αίγυπτον ήτο 43%. Ιδέ, The emergence of the Middle East Respiratory Syndrome coronavirus (MERS-CoV) – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4106996/
2) ολοι εχουμε νοσησει απο καποιο στελεχος κορωνοϊού = Αυτό πώς το βρήκαν οι επιστήμονες; έχουν γίνει σε ικανό αριθμό ατόμων εν Ελλάδι τεστ ανιχνεύσεως αντισωμάτων, όπως ευρίσκουμε αν έχουμε νοσήσει από ιλαρά ή ερυθρά; ΟΧΙ, φυσικά! Επίσης ΔΕΝ υπάρχει σχέσις μεταξύ των κορωνοϊών που προκαλούν το «κοινόν κρυολόγημα» και του παρόντος COVID-19 ιού!
3) εχει χαμηλη θνητοτητα και συνηθως πεθαινουν αυτοι που πεθαινουν και απο την κοινη γριπη: ηλικιωμενοι με βεβαρημενο ιστορικο  και καρκινοπαθεις = ΛΑΘΟΣ, είδαμε ήδη ότι τελείως άλλο ποσοστό θνησιμότητος έχει η γρίππη και άλλο ο κορωνοϊός! Το ότι γενικώς στο κάθε τι οι ηλικιωμενοι με βεβαρημενο ιστορικο και καρκινοπαθεις είναι ευάλωτοι είναι προφανές, όμως εκτός του προφανούς ΔΕΝ λέμε τίποτε άλλο κι αντιθέτως παραπλανούμε το κοινόν, το οποίον είναι εύκολον να πιστεύση ότι όποιος δεν είναι ηλικιωμένος και βεβαρημένος ΔΕΝ έχει τίποτε να φοβηθή! Το πρώτον κρούσμα στην Ιταλία, γνωστόν ως  ο «38-year-old Codogno man», ήτο ένας νέος 38 ετών καθ’ όλα άλκιμος! Ενα άλλο κρούσμα αφεώρα έναν άνδρα που διεσκέδαζε σε μπαρ όπου υπήρχον και Κινέζοι!
4) ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΑΦΩΣ από όλες τις άλλες λοιμώδεις νόσους του Αναπνευστικού διότι εδώ φαίνεται ΛΙΑΝ ΥΨΗΛΗ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΤΗΣ που μάς εκπλήσσει και δια την οποίαν σιωπούν οι επιστήμονες =ιδέ την εικόνα της αυξήσεως των κρουσμάτων στην Ιταλία!
ΤΙΝΙ ΤΡΟΠΩ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΙΟΣ;;
Η ανακοίνωσις του ΕΟΔΥ μπλέκει τα πράγματα κι ενώ είναι ως λέγουν κυρίως αερομεταφερόμενος, τουτέστιν μολύνει το αναπνευστικόν μας σύστημα, ο ΕΟΔΥ επιμένει να πλένουμε τα χέρια μας!
Πώς προφυλάσσομαι; Με τακτικό πλύσιμο των χεριών με αλκοολούχο διάλυμα ή νερό και σαπούνι. Γιατί το εν λόγω πλύσιμο σκοτώνει τον ιό εάν βρίσκεται στα χέρια μας.
ΟΜΩΣ ΣΠΑΝΙΩΣ ΘΑ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΜΕ ΕΙΣΠΝΕΟΜΕΝΑ ΣΤΑΓΟΝΙΔΙΑ ΘΑ ΜΟΛΥΝΘΟΥΜΕ!!!
Διά μία σωστή απάντησι επί του θέματος ιδέ,
ΓΕΝΙΚΩΣ, ΚΑΛΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΩ:
Επίσης λέγει ο ΕΟΔΥ:
Μπορεί να μεταδοθεί ο νέος κορωνοϊός από ζώο σε άνθρωπο;
Όσον αφορά στο νέο κορωνοϊό δεν έχει εντοπισθεί ακόμα η πηγή προέλευσής του στα ζώα. Αυτό δε σημαίνει ότι μεταδίδεται από οποιοδήποτε ζώο ή το κατοικίδιο σας. Το πιο πιθανό είναι ότι η μετάδοση στον άνθρωπο προήλθε από κάποιο ζώο σε αγορά ζωντανών ζώων στην Κίνα. Για να προστατεύσετε τον εαυτό σας, αποφύγετε την άμεση επαφή με ζωντανά ζώα ή με επιφάνειες που έχουν έρθει σε επαφή με ζώα. Επίσης, θα πρέπει να αποφεύγετε την κατανάλωση ωμών ή ατελώς μαγειρεμένων ζωικών προϊόντων. Κατά τη διαχείριση ωμού κρέατος, γάλακτος και ζωικών εντοσθίων, θα πρέπει να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, όπως ορίζονται από τους κανόνες ασφαλούς διαχείρισης τροφίμων, προκειμένου να αποφεύγεται η επιμόλυνση.
ΑΝΑΛΥΣΙΣ:
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΥΘΥΜΙΑΣ και ασυναρτησίας: Η αγραμματωσύνη των επιστημόνων του ΕΟΔΥ σπάει κόκκαλα: «Αυτό δε σημαίνει ότι μεταδίδεται από οποιοδήποτε ζώο ή το κατοικίδιο σας.» = ΤΟ «δε» είναι το γνωστόν δε της ελληνικής γλώσσης = μάλιστα, επίσης, ἢ είναι το γνωστόν «δεν» και οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κάνοντάς το «δε» γράφουν δημοτική “για να καταλαβαίνει ο λαός”;;
1) Το ότι υπάρχει δεξαμενή του  COVID-19 στα ζώα είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΝ, το υποθέτομε εκ του ότι αυτό συμβαίνει σε ΑΛΛΑ στελέχη κορωνοϊών!!! 2) θα πρέπει να αποφεύγετε την κατανάλωση ωμών…… = Αυτό σημαίνει μετάδοσιν διά του ΠΕΠΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ! Συμβαίνει ούτως; ΔΙΟΛΟΥ ΔΕΝ το γνωρίζομε!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ: 1) ΑΚΟΜΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΟΛΙΓΑ!!! 2) Το ιατρικόν λειτούργημα φέρει ευθύνη έναντι των ανθρώπων και της κοινωνίας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΗΤΟΝ ένας ιατρός να υποκύπτει στις απαράδεκτες εντολές των ασχέτων της πολιτικής εξουσίας: «να μην ανησυχούμε το κοινό»! Πολλώ μάλλον που το σύστημα της Δημοκρατίας δογματίζει και στηρίζεται στο ότι οι πολίτες έχουν την απαιτουμένην ωριμότητα δια να αντιμετωπίσουν κάθε αλήθεια!!!
Σημείωσις: Η ορθή ελληνική λέξις είναι = Στεμματικός ιός, όμως αυτό πάει πολύ για το απαίδευτο στόμα του Νεοέλληνος και διά τούτο το δεύτερο σωστό (που κάπως δεν φαίνεται σολοικισμός) είναι: κορωνοϊός.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ 
Ιατρός-Συγγραφεύς 
Από εδώ:

Οδοιπορικό στην Δυτική Μακεδονία

«Ώστε λοιπόν υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτήν! Ώστε βρίσκονται ακόμη, μετά το 1897, αξιωματικοί στον Στρατό και ζωή στο Έθνος; Λοιπόν ζήτω το Έθνος! Να ξέρετε πως αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει απ την βρώμα που κυλιόμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη. Θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο. Θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

(Ίων Δραγούμης: Μαρτύρων και Ηρώων αίμα).

222_8

Αυτά τα λόγια στριφογύριζαν στον μυαλό μου από την στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ονομάζεται «Μακεδονία»;…
Βρέθηκα στα άγια χώματα της Δυτικής Μακεδονίας, για κάποια υποχρέωση και τις 5 μέρες που έμεινα (ξανα)γύρισα όλα εκείνα τα μνημεία που θυμίζουν τους αγώνες που έκαναν άξια τέκνα της πατρίδας, για να μπορούν σήμερα οι εθνομηδενιστές να τα λοιδορούν ανενόχλητοι.
Λίγο έξω από την Αιανή Κοζάνης, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο εκτίθενται πολλά ευρήματα, που ήλθαν στο φως από ανασκαφές στην περιοχή. Εντυπωσιάζουν τα μυκηναϊκά αγγεία, τα οποία συνδέουν την Μακεδονία μας με την Νότιο Ελλάδα. Οι συλλογές του Μουσείου, περιλαμβάνουν ευρήματα ιδιαίτερης σημασίας, που συμπληρώνουν την εικόνα της ιστορίας του ελληνισμού της Άνω Μακεδονίας, όπως αυτά της Ύστερης Εποχής το Χαλκού (15ος – 12ος αι. π. Χ.) και της αρχαϊκής – κλασικής περιόδου (6ος – 5ος αι. π. Χ.), στα οποία αποτυπώνονται η κατάσταση των δωρικών – μακεδονικών φύλων και η παρουσία Μυκηναίων στην περιοχή, καθώς και η οικιστική ανάπτυξη, αλλά και πολιτική οργάνωση που υπήρχε στην Αιανή από τον 6ο αι. π. Χ.
Μόλις 4 χιλιόμετρα από το χωριό Χρώμιο και 37 από την Κοζάνη, βρίσκεται το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα. Η θέση του δεν επιλέχτηκε τυχαία. Στην περιοχή αυτή και στο σημείο που βρισκόταν το χωριό Μπούρινος το 1878, έγινε η Επανάσταση της Επαρχίας Ελιμείας, για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και την ένωση με την Ελλάδα. Όταν φτάνεις εκεί, αντηχούν στ΄ αυτιά σου οι φωνές των Μακεδονομάχων που «τρέχανε για λευτεριά», που λέει και ο ποιητής. Άγια χώματα. Δοξασμένα. Ο χώρος γύρω από το κυρίως Μουσείο, είναι γεμάτος με προτομές Μακεδονομάχων, ενώ δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που ήταν εντελώς ερειπωμένο αλλά έχει αναπαλαιωθεί με φροντίδες εθελοντών αρχιτεκτόνων και εργατών. Στον τοίχο, δεξιά της κυρίας εισόδου του, αναγράφεται: «Σε τούτον τον Ναόν, την Άγια τούτη Λαύρα της Μακεδονίας, στα 1878, Φεβρουαρίου 18 λειτουργήθηκε η Λευτεριά. Το κερί σου ας είναι αγιοκέρι μνήμης».
Και θέλετε και το ευτράπελο; Διότι Ελλάδα χωρίς ευτράπελα δεν γίνεται. Εδώ και καιρό το επίσημο κράτος έχει αρνηθεί κάθε βοήθεια στο μουσείο, διότι οι ασχολούμενοι, το ξαναλέω, εθελοντικά, έλαβαν μέρος στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία… Φτύστε τους!
Γύρω στα 30 χιλιόμετρα Βορείως της Καστοριάς και στους δυτικούς πρόποδες στου όρους Βέρνο (Βίτσι), βρίσκεται το χωριό Μελάς. Εδώ ζωντανεύει όλος ο Μακεδονικός Αγώνας. Γιατί εδώ βρίσκεται το σπίτι, που σκοτώθηκε ο πρωτομάρτυρας του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Παύλος Μελάς. Το σπίτι, που ανήκε στην οικογένεια του κ. Γεωργίου Τσάκαλου και η οποία το συντηρεί εδώ και 40 χρόνια, έχει παραχωρηθεί στον Δήμο Καστοριάς. Ο νέος Δήμαρχος Καστοριάς κ. Κορεντσίδης έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει για την πλήρη αξιοποίηση του μνημείου, πράγμα που μέχρι τώρα, γίνεται αποκλειστικώς απο την οικογένεια Τσάκαλου.
Κινούμενος από Καστοριά προς Φλώρινα και μετά το μνημείο των πεσόντων Καταδρομέων κατά τον Συμμοριτοπόλεμο, βρίσκεσαι το χωριό «Κώττας». Είναι το χωριό του Μακεδονομάχου, που παλιά ονομαζόταν Ρούλια και τώρα πήρε τ’ όνομά του. Μοιραίως τα βήματά σου σε οδηγούν στο σπίτι του ήρωα, όπου σε υποδέχεται η 73χρονη κ. Αλίκη, η οποία μας ενημερώνει ότι το σπίτι δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Προφανώς δεν γνώριζε ότι ο ηρωικός Δήμαρχος Πρεσπών κ. Παναγιώτης Πασχαλίδης, έχει ήδη ξεκινήσει μελέτη για την συντήρηση του μνημείου. Ο Δήμος Πρεσπών, σε έκταση 500 χλμ2 έχει 1.560 κατοίκους (3 κάτοικοι/χλμ2). Να γιατί είναι ήρωας. Μπράβο Δήμαρχε. Να ζητήσουμε από την κ. Μενδώνη να διαθέσει κάποιο ποσόν, από τα χιλιάδες ευρώ που δαπανώνται κάθε καλοκαίρι για φαιδρά και ανώφελα φεστιβάλ, για την συντήρηση του σπιτιού του ήρωα; Η 73χρονη κ. Αλίκη αγωνίζεται, να κρατήσει ζωντανή την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, υποδεχόμενη τους επισκέπτες στο σπίτι του ήρωα Καπετάν Κώττα. Έχει κάνει χιλιάδες ξεναγήσεις και κάθε φορά που αναφέρει το όνομα του «Παππού μας Κώττα» βουρκώνει και κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό. Όπως μας είπε μετά από αυτήν, δεν υπάρχει κάποιος να συνεχίσει το έργο της. Κυρία Μενδώνη επί τέλους! Καλά τα «πολιτιστικά δρώμενα», αλλά πιό καλή η ιστορία μας. Μειώστε λίγο την σχεδόν ανώφελη «κουλτούρα», που κατακλύζει την Ελληνική ύπαιθρο κάθε καλοκαίρι, και φροντίστε να βρείτε κάποιον από την περιοχή, όπου με κάποια αποζημίωση, αρκετά έφαγε ο Μπρεχτ, να συνεχίσει το έργο της κ. Αλίκης. Επί τέλους και ο Καπετάν Κώττας, κάτι πρόσφερε σ’ αυτήν την δόλια της Πατρίδα!
Στην εβδομάδα που έμεινα στην Δυτική Μακεδονία, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω για πρώτη φορά, από την Στρατιωτική Μουσική της 9ης Μ/Π Ταξιαρχίας, ένα συγκλονιστικό τραγούδι αφιερωμένο στον Παύλο Μελά. Έχει τίτλο «Σαν τέτοια ώρα στο βουνό». Οι στίχοι του μεγαλειώδεις:
Σαν τέτοια ώρα στο βουνό, ο Παύλος πληγωμένος,
μες τα νερά του αυλακιού, ήτανε ξαπλωμένος.
Δεν κλαίω τη λαβωματιά, δεν κλαίω και το βόλι,
κλαίω γιατί αφήνω γειά στη συντροφιά μου όλη
Για σύρε, Δήμο μου πιστέ, στην ποθητή πηγή μου
και φέρε μου κρύο νερό, να πλύνω την πληγή μου.
Σταλαγματιά το αίμα μου για σε, Πατρίδα, δίνω,
για σε, Μακεδονία μας, να λάμπεις σαν τον ήλιο.
Οι στίχοι και η μουσική είναι του μεγάλου Ιωάννη Σακελλαρίδη, από το έργο του «Τυρταίος». Ήταν η εποχή (περί το 1910) που οι μεγάλοι μουσουργοί και ποιητές έγραφαν για την Ελλάδα. Είναι ένα τραγούδι που αρχίζει ζωηρά και χαρούμενα, υποδεχόμενο τον Παύλο Μελά στην Μακεδονία, για να συνεχίσει θλιβερό, αλλά άκρως μελωδικό, όταν γίνεται γνωστή η θυσία του ήρωα. Αναζητείστε το στο διαδίκτυο, στην διεύθυνση:

Μπαίνοντας στην Καστοριά συναντάς και το Στρατιωτικό Νεκροταφείο, στο οποίο αναπαύονται οι ήρωες του Συμμοριτοπολέμου. Και σ΄ αυτό βλέπεις τον αέρα της… δημοκρατίας, που έχει βρωμίσει την πατρίδα μας από την μεταπολίτευση κι΄ εδώθε, αφού είναι έκδηλη η εικόνα της εγκαταλείψεως.
Δυστυχώς οι εντυπώσεις και η Εθνική ανάταση που αισθάνεται κάποιος περπατώντας τα άγια χώματα της Μακεδονίας μας δεν μπορούν να χωρέσουν στα στενά όρια ενός σημειώματος. Μόνο αν το περπατήσεις ο ίδιος μπορεί να το αισθανθείς. Όμως τότε πρέπει να έχεις συνεχής στο μυαλό σου τα λόγια του πραγματικού Εθνάρχη. Του μακαριστού Χριστόδουλου ο οποίος έλεγε: «Όταν επισκέπτεσθε την Μακεδονία, να προσέχετε πού πατάτε, γιατί μπορεί να πατήσετε άγια χώματα και οστά ηρώων»…

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία)

Γιάννης Τσεκλένης (1937-2020)

 

Μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που πήρα για την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ. Τέσσερεις τηλεφωνικές συνομιλίες που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας και το πώς διαλύθηκε από τις Μεταπολιτευτικές παλινωδίες, τις ιδεοληψίες και την ανευθυνότητα των εθνοπατέρων Καραμανλή, Μητσοτάκη και Παπανδρέου και των παρατρεχάμενών τους.

Πρωτύτερα, στάθηκε ο καλός νονός της εφηβικής μου ηλικίας, χωρίς άμαξα αλλά με μια μπλε ποδιά με γιακά Μάο, θήκες για στυλό και ζώνη μιλιταίρ, που σε μεταμόρφωνε σε φασιονίστα της εποχής. Όταν όλες οι ποδιές έμοιαζαν με ρόμπες (πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος φόρεμα-πουκάμισο , ονομαζόταν γαλλιστί σεμιζιέ) η ποδιά μου (είχα και από αυτή που κούμπωνε εμπρός και είχε πικεδένιο λευκό γιακά με δαντέλλα) έμοιαζε το άκρον άωτον της κομψότητος. Η κατάργηση της ποδιάς από το ΠΑΣΟΚ το 1982, στο όνομα της ελευθερίας, σήμανε το τέλος του δημοκρατικού, αξιοκρατικού σχολείου, όπου καθείς κρινόταν για την καθαριότητα, την αυτοπειθαρχία, την συνέπεια και την συγκρότηση, και όχι από τα λεφτά του μπαμπά.

Σήμανε ακόμη οικονομική καταστροφή για έναν ολόκληρο κόσμο που ζούσε από την σχολική ποδιά, και βρέθηκε από την μια στιγμή στην άλλη με τόπια εκατομμυρίων μέτρων υφάσματος μπλε και μπλε γαλάζιου, που δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ. Ψιλά γράμματα για τους μαθητευόμενους στο κεφάλι του κασιδιάρη λαού.

Με την σύντροφο, έμπνευση και μοντέλο του, Έφη Μελά

Ο Γιάννης Τσεκλένης, για αυτόν μιλάμε , το έχετε καταλάβει, ξαναδημιούργησε τον εαυτό του, μετά από την ασθένεια που στοίχισε το ένα του χέρι, και τις επιχειρήσεις του, ρούχων, αξεσουάρ, ειδών σπιτιού, και διακόσμησης,  πολλές φορές. Ήταν ταλαντούχος, πρωτοπόρος, δημιουργικός, με μια υπέροχη χαρά της ζωής και μαζί αυστηρότητα και σοβαρότητα. Οι δημιουργίες του ενέπνευσαν από την αείμνηστη  Σοφία Κοκοσαλάκη ως την Μαίρη Κατράντζου, φορέθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη την υφήλιο την εποχή που η πληροφορία δεν έτρεχε με το ίντερνετ και οι μόδες δημιουργούνταν για να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο, όχι ομοιόμορφο.

Η Ελλάδα, από την αρχαιότητα ως το Βυζάντιο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Τσεκλένη. Μετά τα ρούχα και τα αξεσουάρ, θα φτιάξει σπίτια, θα τα διακοσμήσει, θα τους προσδώσει την δική του χαρακτηριστική αντίληψη του διεθνούς ελληνικού στυλ.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης του εμπιστεύθηκε τις στολές της Ολυμπιακής του, μετά τον διάσιμο, ελληνικής καταγωγής Ζαν Ντεσσέ, την Κοκό Σανέλ και τον Πιερ Καρντέν.

Κοινή λογική και άνεση, μια Ελλάδα εξωστρεφής και διεθνής, μια Ελλάδα που μπορεί, αυτή είναι η Ελλάδα του Γιάννη Τσεκλένη. Στο καλό.

Ε.Δ.

 

Μάτι 23 Ιουλίου 2018:  Μια επίκαιρη ιστορία πολιτικής μόρας

MATI 4

 

Το φαινόμενο της μόρας είναι γνωστό στις λαϊκές παραδόσεις μας, και αποδεκτό στην Ιατρική. Ο άνθρωπος ξυπνάει ξαφνικά, και δεν μπορεί ούτε να κουνηθεί ούτε να αναπνεύσει. Θέλει να φωνάξει και φωνή δεν βγαίνει.  Μπορεί να αισθανθεί ότι υπάρχει κάποιος άλλος στο δωμάτιο, η γριά Μόρα, ένα μωρό ή ένα αερικό. Μπορεί και να το βλέπει ή να το ακούει, αλλά είναι ανίκανος να κινηθεί.

Μόρα έχει καταλάβει πολλούς, πάρα πολλούς Έλληνες, όχι στον ύπνο, αλλά στον ξύπνιο. Καλοσκεφτείτε το, αν και δεν νομίζω πως θα χρειαστεί να το σκεφτείτε πολύ.

Κάθε ένας και κάθε μια ξέρει περιπτώσεις που ένιωθε πως έπρεπε να κάνει κάτι, μα προτιμούσε να μείνει σιωπηλός από βαρεμάρα, υστεροβουλία, υποκρισία, συμφέρον. Γιατί θα το έκανε κάποιος άλλος γι’ αυτόν. Κάποιος άλλος θα έπαιρνε την ευθύνη. Κι έμενε έτσι, σιωπηλός και μορός.

Από τον Προμηθέα και την Αντιγόνη του Σοφοκλέους («το κακόν δοκείν ποτ᾽ εσθλόν τωδ᾽ έμμεν’ ότω φρένας θεός άγει προς άταν») ως τους σύγχρονους Εθνικιστές συγγραφείς, περνώντας από το Λάτιο, και τις μωρές παρθένες του Ευαγγελίου, η ρήση που είναι κοινώς γνωστή ως «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» περιγράφει επακριβώς το πνεύμα λαγνείας της Συντέλειας το οποίο κυριαρχεί γύρω μας. Η πλήρης παραίτηση από κάθε ενσυνείδητη θετική ενέργεια και πράξη, η οποία αντιμετωπίζεται ως «γραφικότητα» από τους υστερόβουλους δειλούς ωχαδελφιστές, αφήνει ανοιχτό τον δρόμο στις σκοτεινές δυνάμεις της καταστροφής. Ακούω να λένε πως «ένας σεισμός 9 ρίχτερ να γίνει, να ισοπεδωθούν όλα» και αναρωτιέμαι εάν οι μισάνθρωποι που εκφέρουν αυτές τις ηλιθιότητες, έχουν συναίσθηση των όσων εκστομίζουν και του τρομακτικού μεγαλείου της ΄Ατης. Είναι οι ίδιοι αμετροεπείς ξερόλες οι οποίοι επιδεικνύουν το αντριλίκι τους, πριν βάλουν γοερά τα κλάματα όταν πέσει στο κεφάλι τους αυτό που οι ίδιοι εύχονταν, με ψευδονιτσεϊκό στόμφο. Είναι οι τύποι οι «σκληροί» με τις στολές ένα νούμερο μικρότερες, και τα γυαλιά αεροπόρου που παριστάνουν τους άτεγκτους αν τους ρωτήσεις την ώρα αλλά την ώρα της κρίσης πετάνε το μπαλάκι στην εξέδρα και τρέχουν να κρυφτούν πίσω από το «δεν ήταν δική μου δουλειά».

Μια τέτοια ιστορία είναι αυτή που συνέβη πριν από ένα χρόνο.

 

«Να καούν να βάλουν μυαλό τα όρνια»

 

Ήταν τέτοιες μέρες,  23 Ιουλίου του 2018, όταν μια ολόκληρη πόλη, λίγα μόλις χιλιόμετρα από την Αθήνα παραδόθηκε στις φλόγες. Δεν είναι τρόπος του λέγειν. Η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες. Αφέθηκε να καεί. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την καταστροφή των κόπων εκατοντάδων Ελλήνων. Καμία δημόσια κηδεία δεν έγινε και κανείς πολιτικός δεν έσταξε ένα δάκρυ πάνω από τα καμμένα κορμιά που προέκυψαν από «την στραβή στην βάρδια τους». Οι φήμες οργίασαν. Από ιστορίες για τούρκους πράκτορες που κρύβονταν εκεί και προσπάθησαν να τους μετακινήσουν, καίγοντας τα ίχνη τους, μέχρι υποψίες για συναλλαγές real estate που πριμοδοτούσε ο τότε Δήμαρχος Μαραθώνος Ηλίας Ψινάκης.

Η πιο πιστευτή πάντως και κυρίως χειροπιαστή εξήγηση είναι πως πρόκειται για μια ακόμη ιστορία ανευθυνότητας και ωχαδελφισμού, από αυτές που τείνουν να γίνουν μαζική καταστροφική απειλή τον λαό μας.

«Σώπα καημένε, εγώ θα σώσω τον κόσμο;». «Κι αν το πω, τι θα γίνει;». «Και γιατί να εκτεθώ και να χαλάσω τις σχέσεις μου;». «Άσε φίλε, είναι εντολή από πάνω!». Οι διάλογοι μεταξύ των εμπλεκομένων είναι ή θα μπορούσαν να είναι αυτοί, που σε όλους μας κάτι θυμίζουν. Είναι όμως και χειρότεροι.  «Να καούν, να βάλουν μυαλό τα όρνια!». Υπάρχει πράγματι άνθρωπος που ξεστόμισε την φράση αυτή για άλλους ανθρώπους. Και παραμένει ελεύθερος, να μεριμνά τάχα για το καλώς έχει. Ίσως να είναι κι άλλοι που είπαν το ίδιο. Αυθάδεις. Θρασείς. Αμετροεπείς. Μικροί, πολύ μικροί. Γεμάτοι έπαρση από την γελοία θεσούλα τους, κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους που τους ξεχωρίζει τάχα από τους υπόλοιπους ανθρώπους, από τους υπόλοιπους Έλληνες.

Μια ιστορία πολιτικής μόρας είναι η τραγωδία στο Μάτι που κόστισε την ζωή 102 Ελλήνων. Για ένα μεγάλο διάστημα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ είχαμε πρωτοσέλιδα μια ταινία που έγραφε «ΜΑΤΙ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018-ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ».

Δεν ξέρω πού ήταν καθένας και καθεμιά από εσάς εκείνη την ημέρα που ο Δάντης μετέφερε το Ινφέρνο του στην Ανατολική Αττική, αλλά ξέρω πως εμείς, όσοι από εσάς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, έχουμε συναίσθηση της Φύσεως, και δεν παριστάνουμε ως καρικατούρες τους Νιτσεϊκούς υπερανθρώπους, δεν θα ξεχάσουμε πως δεκάδες συνάνθρωποί μας κάηκαν στο Μάτι και πνίγηκαν στην Μάνδρα γιατί κάποιοι είπαν «άστο, θα περάσει από την βάρδια μου». Ας μην κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα όσοι σιωπούν. Η σιωπή είναι συνενοχή, και την Ατην φυγείν αδύνατον.

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

MATI – Ποτέ ξανά. Ντροπή! 102 νεκροί ζητούν δικαίωση

empros-263

 

Τον Ιούλιο του 2018, ένα κομμάτι παραδείσου της Αττικής γης, παραδόθηκε στις φλόγες. Οι κάτοικοι στο Μάτι και στον Νέο Βουτζά, όχι μόνο  έμειναν αβοήθητοι, αλλά έχουν εκφραστεί επίσημα κατηγορίες πως οδηγήθηκαν δεκάδες άνθρωποι, στον φρικιαστικό θάνατό τους παγιδευμένοι στα σπίτια, στις αυλές, στα αυτοκίνητά τους και στην φλεγόμενη θάλασσα, καμένοι ακόμα και στο νερό. Πριν από αυτούς οι κάτοικοι της Μάνδρας πνίγηκαν στην στεριά. Και στην Μάνδρα και στο Μάτι, το πολιτικό κατεστημένο έκλεισε τα μάτια, κι έκανε πως δεν βλέπει τα παιδιά, τους νέους, τους ηλικιωμένους που χάθηκαν. Κι όμως, στο Μάτι ήξερε για δεκάδες νεκρούς ενώ ο Πρωθυπουργός έπαιζε θέατρο με τους παρατρεχάμενούς του.  Η πραγματικότητα ήταν άλλη. Όσοι την ζήσαμε, το γνωρίζουμε. Η εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΙ την περασμένη Πέμπτη, το επιβεβαίωσε.  «Καλούσα το Κέντρο, δεν έπαιρνα απαντήσεις!» «Δεν υπάρχει τίποτα. Είμαστε ξεβράκωτοι». «Επικοινωνία αδύνατη» Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο:  «Προσπαθούμε να μιλήσουμε με τον δήμαρχο [Μαραθώνα] αλλά δεν μας το σηκώνει». “Γίνεται της π… Υπουργός, Γενικός, Στρατηγός και δύο Στρατηγοί.” Υπεύθυνοι που αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως ενοχλητικούς παρίες:  «Καιγόμαστε και κάτι μαλ…». «Δεν είναι ταξί [το όχημα της Πυροσβεστικής]» Αλλά κάποιοι είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους  «Παίρνουν από ψηλά γι’ αυτόν».  «Αυτός με τα κανάλια τα έχει καλά». Τέλος, «Ω Θεέ μου και Χριστέ μου!».   Δέκα μήνες μετά, με τις περιουσίες τους αποκαΐδια, με τις άδειες για την αποκατάστασή τους να εκκρεμούν, με εγκάθετους σε συλλόγους να κρατούν πίσω τους πολίτες από το να διεκδικήσουν αυτά που το κράτος τους οφείλει από την εγκληματική αμέλεια συγκεκριμένων ατόμων, οι κάτοικοι του Ματιού με αξιοπρέπεια μαζεύουν τα συντρίμμια τους και προχωρούν στην ζωή τους. Το πολιτικό σύστημα όμως των τυχάρπαστων Δούρου, Ψινάκη και Σία, επιχειρεί τους 102 δολοφονημένους στο Μάτι να τους παρακάμψει, να κάνει πως δεν υπάρχουν, και να τους σβήσει από την μνήμη, ώστε να παρελάσουν ανενόχλητοι οι αετονύχηδες του Real Estate.  Η εγκατάλειψη πλήρης. Ακόμη και τα κλαδιά και τα κουκουνάρια που κλείνουν τους δρόμους γύρω από την Παναγίτσα, η άθλια δημοτική αρχή δεν ήταν σε θέση να τα μαζέψει, και επιστρατεύτηκαν οι νέοι και οι νέες της περιοχής, οι οποίοι προς τιμήν τους έσπευσαν να βοηθήσουν ώστε να γίνει φέτος εφικτή η περιφορά του Επιταφίου.  Μην νομίζουν όμως ότι μπορούν να κοροϊδεύουν εσαεί τον λαό! 102 νεκροί ζητούν δικαίωση. Οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής, όλης της Αττικής και όλης της Ελλάδας, ζητούν έργα που το κράτος τους οφείλει. Εργα που κανείς από όσους πέρασαν δεν έκανε, με αποτέλεσμα την παρακμή, την εγκατάλειψη και την καταστροφή του τόπου.  Οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής που έχει κατ’ επανάληψη πληγεί από πυρκαϊές ως την τραγική κατάληξη του Ιουλίου του 2018, έφθασε η ώρα να πούμε «Ως εδώ!». Ας αγωνιστούμε για να μην ζήσει ο τόπος μας ξανά παρόμοιες τραγωδίες. Για μια Ανατολική Αττική ασφαλή και ελληνική. Για την πρόοδο, την Ιστορία, το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό. Το αξίζουμε! Το μπορούμε! ΕΙΡΗΝΗ Γ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ Υπ. Περιφερειακή Σύμβουλος  Ανατολικής Αττικής  με την Ελληνική Αυγή για την Αττική

1453 – 1821 Αδιαλείπτως Επανιστάναι  

  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

 

Επί τέσσερις αιώνες πικρής σκλαβιάς ο Ελληνισμός δεν έπαψε ούτε χρονιά, ούτε μέρα, να αγωνίζεται για να αποτινάξει τον Οθωμανικό ζυγό.

Μετά το Βυζάντιο

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά την Άλωση, ο Ελληνισμός, είτε αυτόνομα και τοπικά, είτε γενικευμένα, συνεργαζόμενος και συνεπικουρούμενος από ξένες δυνάμεις, όποτε τα δικά τους γεωστρατηγικά σχέδια συνέπιπταν με την προοπτική της δημιουργίας ελληνικής κρατικής οντότητας, επεχείρησε να αποτινάξει την Οθωμανική κυριαρχία.

Οι ξένοι είχαν βεβαίως τις δικές τους βλέψεις στην ίδια περιοχή. Σκοπός τους δεν ήταν η ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την οποίαν πολέμησαν όσο ήταν βασιλεύουσα.

Το Βυζάντιο όμως αποτελούσε ένα ενοχλητικό μεν, απαραίτητο δε ανάχωμα. Με την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, η Δύση βρέθηκε προ του κινδύνου μιας ανεξέλεγκτης βαρβαρικής επεκτάσεως. Γι’ αυτό και αμέσως μετά την Άλωση, οι εκκλησιαστικές έριδες που επί αιώνες είχαν ταλαιπωρήσει τον εκχριστιανισμένο Ευρωπαϊκό κόσμο, φάνηκε να παραμερίζονται.

Επί πάπα Πίου Β΄ επιχειρείται η οργάνωση σταυροφορίας προς ανακατάληψιν των «χριστιανικών γαιών». Η επιχείρηση που σχεδίαζε ο πάπας θα είχε βέβαια χαρακτήρα σταυροφοριακό. Τότε, όπως και τώρα, οι Δυτικοί έβλεπαν με ενδιαφέρον την προοπτική της οικονομικής διείσδυσης στην Ανατολή, η οποία περνούσε τότε όπως και τώρα μέσα από τα πολυπόθητα εδάφη του ελληνικού ζωτικού χώρου.

Χαρακτηριστικό του κλίματος της εποχής, είναι το ύφος της επιστολής που απευθύνει στον δόγη της Ενετικής Δημοκρατίας, Χριστόφορο Μαύρο, ο Πάπας Πίος Β΄, στις 8 Νοεμβρίου 1463.

«Άμα φανής», του γράφει, «επί του Βουκενταύρου, ενδεδυμένος την πολύτιμον στολήν, ου μόνον η Ελλάς, αλλά και η Ασία θα λάβωσι τα όπλα. Μεγάλη τη Δημοκρατία τιμή και όφελος τη Χριστιανοσύνη θέλουσι προσγίνει άμα υμείς ενωθείτε μεθ΄ ημών, αφού μάλιστα πρόκειται περί πολέμου υπέρ της θρησκείας του Σωτήρος».

Και στον δούκα της Βουργουνδίας: «Όλος ο χριστιανικός κόσμος ήκουσε την υπόσχεσίν σας, συνεπεία της οποίας οι Ενετοί ανεθάρρησαν, οι Ούγγροι ελπίζουσι να εκδικηθώσι τους σκληρούς των εχθρούς, όλη η Ελλάς και η Σλαβωνία σκέπτονται περί ελευθερίας…».

Ας προσέξει ο αναγνώστης μια σημαντική λεπτομέρεια: και στις δυο επιστολές γίνεται λόγος όχι για την Κωνσταντινούπολη και το Βυζάντιο, αλλά για την Ελλάδα. Αυτό εις απάντησιν όσων υποστηρίζουν ότι ο ελληνισμός χάθηκε και ως έννοια ακόμη στα χρόνια του Βυζαντίου, και ανεκαλύφθη και επεβλήθη με τον Διαφωτισμό.

Όσον αφορά εις τας σχέσεις Ελλήνων και Δυτικών, πρέπει να επισημάνουμε δυο γεγονότα που είναι χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι στους στόλους των μεγάλων ναυτικών κρατών, και ιδιαιτέρως της ιταλικής χερσονήσου, υπηρετούσαν ως μισθοφόροι και αξιωματικοί, πλήθος Ελλήνων. Το δεύτερο, πως ανάμεσα στους Δυτικούς που εξεστράτευσαν στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του πρώτου Βενετοτουρκικού πολέμου (1463 – 1479 ) και αρχιστράτηγος στην Πελοπόννησο, ήταν και ο Σιγισμούνδος Μαλατέστα, πνευματικό τέκνο του «τελευταίου Έλληνος φιλοσόφου» Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού. Ο Σιγισμούνδος ήταν μάλιστα αυτός που παρέλαβε και μετέφερε στην Ιταλία τα οστά του πνευματικού του καθοδηγητή, για να τα αποθέσει αργότερα, το 1466, στο μνημείο το οποίο ανήγειρε γι’ αυτό τον σκοπό στο Ρίμινι.

Τέσσερεις αιώνες αγώνων

Αλλά και οι Έλληνες στα υπόδουλα ελληνικά εδάφη, ποτέ δεν απεδέχθησαν την κατάκτηση, ούτε καν ως πολιτειακή κατάστασή τους, παρά τα όσα εξ ορισμού ήσαν υποχρεωμένοι να υπομένουν. Συνεπείς στο φυλετικό ορμέμφυτο, δεν θα απολέσουν ποτέ την έμπρακτη επιθυμία τους για εθνική ανεξαρτησία.

  • Η Μάνη επαναστατεί το 1481 υπό τον θρυλικό Κροκόνδειλο Κλαδά. Την ίδια χρονιά επαναστατεί και η Χειμάρρα.
  • Μεταξύ 1492 και 1496 επαναστατούν η Ήπειρος και η Θεσσαλία.
  • Το 1585 επαναστατούν η Ακαρνανία και η Ήπειρος, υπό τους Γρίβα, Δράκο και Μαλάμο.
  • Από το 1603 ως το 1624 όλος ο Ελληνισμός, από την Κύπρο ως την Μάνη και την Ήπειρο, εξεγείρεται.
  • Το 1616 ο Επίσκοπος Τρίκκης Διονύσιος ηγείται της δραματικής εξεγέρσεως που οδήγησε και στον μαρτυρικό του θάνατο.
  • Στο διάστημα 1645 – 1685 επαναστατούν η Κρήτη, η Πελοπόννησος, η Ακαρνανία, η Στερεά.
  • Τον 18ο αιώνα, με ηυξημένο το ενδιαφέρον της Ρωσίας, προς την οποία είχαν πλέον στρέψει οι Έλληνες τις ελπίδες τους, μετά την ειρήνευση μεταξύ Ενετών και Σουλτάνου το 1573, πραγματοποιείται πλήθος τοπικών εξεγέρσεων και σε μεγάλη κλίμακα, με κορυφαία τα Ορλωφικά.

Η απελευθέρωση των υπόδουλων στους Οθωμανούς Ελλήνων, έλαβε διαστάσεις πανευρωπαϊκού ζητήματος. Η ελευθερία των Ελλήνων αντιμετωπίζεται ως πράξη εμβληματική, εις την οποίαν προσβλέπει κάθε πολιτισμένος Άνθρωπος. Αυτό εξηγεί και το ότι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική ανεξαρτησία είναι η μακρινή Αϊτή. Το Ελληνικό ζήτημα, είναι ζήτημα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο.

Χαρακτηριστικό των συνεννοήσεων που λαμβάνουν χώραν λίγα χρόνια πριν την Εθνεγερσία, είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από επιστολή της Αικατερίνας Β΄ της Ρωσίας προς τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας:

«Πέποιθα, ως εκ της απεριορίστου προς Υμάς εμπιστοσύνης ότι, εάν αι επιτυχίαι ημών εν τω τουρκικώ πολέμω επιτρέψωσιν ημίν ν’ απαλάξωμεν την Ευρώπην εκ του εχθρού του χριστιανικού ονόματος και να εκδιώξομεν αυτόν εκ της Κωνσταντινουπόλεως, η Υ.Μ. δεν θα αρνηθή την συνδρομήν Αυτής, προς ανίδρυσιν της αρχαίας γραικικής μοναρχίας επί των ερειπίων της βαρβάρου οθωμανικής κυβερνήσεως.

Αλλά και ο Μέγας Ναπολέων έγραφε προς το Διευθυντήριο, στα 1797 : «Εν Αλβανία και Ελλάδι ενθυμούνται ακόμη την Σπάρτην και τας Αθήνας. Διατηρώ αλληλογραφίαν μετά των επισημοτέρων του τόπου αρχηγών, και η Ελλάς ίσως αναγεννηθή εκ της τέφρας της».

Ο 19ος αιώνας είναι πλήρης επαναστάσεων. Οι αρματολοί του Ολύμπου, ο Νικοτσάρας, ο παπα-Ευθύμης Βλαχάβας, οι Κολοκοτρωναίοι, γράφουν λαμπρές σελίδες δόξας και θυσίας, που θα ανοίξουν το δρόμο για τον μεγάλο ξεσηκωμό.

Όλες αυτές οι ενέργειες που περιγράψαμε συνοπτικά, δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί, εάν οι ΄Ελληνες δεν φρόντιζαν, στο πέρασμα των μακρών αιώνων της σκλαβιάς, να είναι ετοιμοπόλεμοι ψυχικά, πνευματικά και υλικά. Με την εμπειρία που είχαν αποκτήσει από τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις και εξεγέρσεις αιώνων, εξεγέρσεις «αντικειμενικά» χωρίς ελπίδα για επιβολή εμπρός στις υπέρτερες δυνάμεις των Οθωμανών, μπόρεσαν, στο κατάλληλο κύμα των συγκυριών, να δράσουν συντονισμένα και αποτελεσματικά, και με μια μεγαλειώδη υπερπροσπάθεια, να αποτινάξουν τα δεσμά της σκλαβιάς.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.295 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ