Μάτι 23 Ιουλίου 2018:  Μια επίκαιρη ιστορία πολιτικής μόρας

MATI 4

 

Το φαινόμενο της μόρας είναι γνωστό στις λαϊκές παραδόσεις μας, και αποδεκτό στην Ιατρική. Ο άνθρωπος ξυπνάει ξαφνικά, και δεν μπορεί ούτε να κουνηθεί ούτε να αναπνεύσει. Θέλει να φωνάξει και φωνή δεν βγαίνει.  Μπορεί να αισθανθεί ότι υπάρχει κάποιος άλλος στο δωμάτιο, η γριά Μόρα, ένα μωρό ή ένα αερικό. Μπορεί και να το βλέπει ή να το ακούει, αλλά είναι ανίκανος να κινηθεί.

Μόρα έχει καταλάβει πολλούς, πάρα πολλούς Έλληνες, όχι στον ύπνο, αλλά στον ξύπνιο. Καλοσκεφτείτε το, αν και δεν νομίζω πως θα χρειαστεί να το σκεφτείτε πολύ.

Κάθε ένας και κάθε μια ξέρει περιπτώσεις που ένιωθε πως έπρεπε να κάνει κάτι, μα προτιμούσε να μείνει σιωπηλός από βαρεμάρα, υστεροβουλία, υποκρισία, συμφέρον. Γιατί θα το έκανε κάποιος άλλος γι’ αυτόν. Κάποιος άλλος θα έπαιρνε την ευθύνη. Κι έμενε έτσι, σιωπηλός και μορός.

Από τον Προμηθέα και την Αντιγόνη του Σοφοκλέους («το κακόν δοκείν ποτ᾽ εσθλόν τωδ᾽ έμμεν’ ότω φρένας θεός άγει προς άταν») ως τους σύγχρονους Εθνικιστές συγγραφείς, περνώντας από το Λάτιο, και τις μωρές παρθένες του Ευαγγελίου, η ρήση που είναι κοινώς γνωστή ως «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» περιγράφει επακριβώς το πνεύμα λαγνείας της Συντέλειας το οποίο κυριαρχεί γύρω μας. Η πλήρης παραίτηση από κάθε ενσυνείδητη θετική ενέργεια και πράξη, η οποία αντιμετωπίζεται ως «γραφικότητα» από τους υστερόβουλους δειλούς ωχαδελφιστές, αφήνει ανοιχτό τον δρόμο στις σκοτεινές δυνάμεις της καταστροφής. Ακούω να λένε πως «ένας σεισμός 9 ρίχτερ να γίνει, να ισοπεδωθούν όλα» και αναρωτιέμαι εάν οι μισάνθρωποι που εκφέρουν αυτές τις ηλιθιότητες, έχουν συναίσθηση των όσων εκστομίζουν και του τρομακτικού μεγαλείου της ΄Ατης. Είναι οι ίδιοι αμετροεπείς ξερόλες οι οποίοι επιδεικνύουν το αντριλίκι τους, πριν βάλουν γοερά τα κλάματα όταν πέσει στο κεφάλι τους αυτό που οι ίδιοι εύχονταν, με ψευδονιτσεϊκό στόμφο. Είναι οι τύποι οι «σκληροί» με τις στολές ένα νούμερο μικρότερες, και τα γυαλιά αεροπόρου που παριστάνουν τους άτεγκτους αν τους ρωτήσεις την ώρα αλλά την ώρα της κρίσης πετάνε το μπαλάκι στην εξέδρα και τρέχουν να κρυφτούν πίσω από το «δεν ήταν δική μου δουλειά».

Μια τέτοια ιστορία είναι αυτή που συνέβη πριν από ένα χρόνο.

 

«Να καούν να βάλουν μυαλό τα όρνια»

 

Ήταν τέτοιες μέρες,  23 Ιουλίου του 2018, όταν μια ολόκληρη πόλη, λίγα μόλις χιλιόμετρα από την Αθήνα παραδόθηκε στις φλόγες. Δεν είναι τρόπος του λέγειν. Η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες. Αφέθηκε να καεί. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την καταστροφή των κόπων εκατοντάδων Ελλήνων. Καμία δημόσια κηδεία δεν έγινε και κανείς πολιτικός δεν έσταξε ένα δάκρυ πάνω από τα καμμένα κορμιά που προέκυψαν από «την στραβή στην βάρδια τους». Οι φήμες οργίασαν. Από ιστορίες για τούρκους πράκτορες που κρύβονταν εκεί και προσπάθησαν να τους μετακινήσουν, καίγοντας τα ίχνη τους, μέχρι υποψίες για συναλλαγές real estate που πριμοδοτούσε ο τότε Δήμαρχος Μαραθώνος Ηλίας Ψινάκης.

Η πιο πιστευτή πάντως και κυρίως χειροπιαστή εξήγηση είναι πως πρόκειται για μια ακόμη ιστορία ανευθυνότητας και ωχαδελφισμού, από αυτές που τείνουν να γίνουν μαζική καταστροφική απειλή τον λαό μας.

«Σώπα καημένε, εγώ θα σώσω τον κόσμο;». «Κι αν το πω, τι θα γίνει;». «Και γιατί να εκτεθώ και να χαλάσω τις σχέσεις μου;». «Άσε φίλε, είναι εντολή από πάνω!». Οι διάλογοι μεταξύ των εμπλεκομένων είναι ή θα μπορούσαν να είναι αυτοί, που σε όλους μας κάτι θυμίζουν. Είναι όμως και χειρότεροι.  «Να καούν, να βάλουν μυαλό τα όρνια!». Υπάρχει πράγματι άνθρωπος που ξεστόμισε την φράση αυτή για άλλους ανθρώπους. Και παραμένει ελεύθερος, να μεριμνά τάχα για το καλώς έχει. Ίσως να είναι κι άλλοι που είπαν το ίδιο. Αυθάδεις. Θρασείς. Αμετροεπείς. Μικροί, πολύ μικροί. Γεμάτοι έπαρση από την γελοία θεσούλα τους, κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους που τους ξεχωρίζει τάχα από τους υπόλοιπους ανθρώπους, από τους υπόλοιπους Έλληνες.

Μια ιστορία πολιτικής μόρας είναι η τραγωδία στο Μάτι που κόστισε την ζωή 102 Ελλήνων. Για ένα μεγάλο διάστημα στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ είχαμε πρωτοσέλιδα μια ταινία που έγραφε «ΜΑΤΙ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018-ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ».

Δεν ξέρω πού ήταν καθένας και καθεμιά από εσάς εκείνη την ημέρα που ο Δάντης μετέφερε το Ινφέρνο του στην Ανατολική Αττική, αλλά ξέρω πως εμείς, όσοι από εσάς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, έχουμε συναίσθηση της Φύσεως, και δεν παριστάνουμε ως καρικατούρες τους Νιτσεϊκούς υπερανθρώπους, δεν θα ξεχάσουμε πως δεκάδες συνάνθρωποί μας κάηκαν στο Μάτι και πνίγηκαν στην Μάνδρα γιατί κάποιοι είπαν «άστο, θα περάσει από την βάρδια μου». Ας μην κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα όσοι σιωπούν. Η σιωπή είναι συνενοχή, και την Ατην φυγείν αδύνατον.

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί της Χρυσής Αυγής σε Περιφέρειες και Δήμους

XRYSH_AYGH_ELLADAΟ Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 διεκδικεί τις Περιφέρειες και τους Δήμους της Χώρας με τους εξής συνδυασμούς:

Υποψήφιοι Περιφερειάρχες

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ – ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ ΗΛΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ – ΓΙΩΤΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ – ΤΖΕΜΠΕΤΖΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑ – ΜΠΙΛΛΗ ΜΑΡΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ – ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΟΝΙΟ – ΑΪΒΑΤΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΣΑΒΒΟΥΛΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ – ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ – ΑΤΤΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΝΑΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗΣ – ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ – ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

 

Υποψήφιοι Δήμαρχοι

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΙΜΟ – ΜΕΞΑΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΜΑΤΘΑΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ – ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑ – ΜΠΟΥΓΑΣ ΤΡΥΦΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ – ΜΕΤΑΞΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ – ΔΕΜΕΣΤΙΧΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΜΑ – ΚΥΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ – ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ – ΤΣΙΟΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΛΗ – ΤΣΕΛΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

ΧΡΥΣΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ (ΔΗΜΟΣ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ) – ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

MATI – Ποτέ ξανά. Ντροπή! 102 νεκροί ζητούν δικαίωση

empros-263

 

Τον Ιούλιο του 2018, ένα κομμάτι παραδείσου της Αττικής γης, παραδόθηκε στις φλόγες. Οι κάτοικοι στο Μάτι και στον Νέο Βουτζά, όχι μόνο  έμειναν αβοήθητοι, αλλά έχουν εκφραστεί επίσημα κατηγορίες πως οδηγήθηκαν δεκάδες άνθρωποι, στον φρικιαστικό θάνατό τους παγιδευμένοι στα σπίτια, στις αυλές, στα αυτοκίνητά τους και στην φλεγόμενη θάλασσα, καμένοι ακόμα και στο νερό. Πριν από αυτούς οι κάτοικοι της Μάνδρας πνίγηκαν στην στεριά. Και στην Μάνδρα και στο Μάτι, το πολιτικό κατεστημένο έκλεισε τα μάτια, κι έκανε πως δεν βλέπει τα παιδιά, τους νέους, τους ηλικιωμένους που χάθηκαν. Κι όμως, στο Μάτι ήξερε για δεκάδες νεκρούς ενώ ο Πρωθυπουργός έπαιζε θέατρο με τους παρατρεχάμενούς του.  Η πραγματικότητα ήταν άλλη. Όσοι την ζήσαμε, το γνωρίζουμε. Η εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΙ την περασμένη Πέμπτη, το επιβεβαίωσε.  «Καλούσα το Κέντρο, δεν έπαιρνα απαντήσεις!» «Δεν υπάρχει τίποτα. Είμαστε ξεβράκωτοι». «Επικοινωνία αδύνατη» Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο:  «Προσπαθούμε να μιλήσουμε με τον δήμαρχο [Μαραθώνα] αλλά δεν μας το σηκώνει». “Γίνεται της π… Υπουργός, Γενικός, Στρατηγός και δύο Στρατηγοί.” Υπεύθυνοι που αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως ενοχλητικούς παρίες:  «Καιγόμαστε και κάτι μαλ…». «Δεν είναι ταξί [το όχημα της Πυροσβεστικής]» Αλλά κάποιοι είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους  «Παίρνουν από ψηλά γι’ αυτόν».  «Αυτός με τα κανάλια τα έχει καλά». Τέλος, «Ω Θεέ μου και Χριστέ μου!».   Δέκα μήνες μετά, με τις περιουσίες τους αποκαΐδια, με τις άδειες για την αποκατάστασή τους να εκκρεμούν, με εγκάθετους σε συλλόγους να κρατούν πίσω τους πολίτες από το να διεκδικήσουν αυτά που το κράτος τους οφείλει από την εγκληματική αμέλεια συγκεκριμένων ατόμων, οι κάτοικοι του Ματιού με αξιοπρέπεια μαζεύουν τα συντρίμμια τους και προχωρούν στην ζωή τους. Το πολιτικό σύστημα όμως των τυχάρπαστων Δούρου, Ψινάκη και Σία, επιχειρεί τους 102 δολοφονημένους στο Μάτι να τους παρακάμψει, να κάνει πως δεν υπάρχουν, και να τους σβήσει από την μνήμη, ώστε να παρελάσουν ανενόχλητοι οι αετονύχηδες του Real Estate.  Η εγκατάλειψη πλήρης. Ακόμη και τα κλαδιά και τα κουκουνάρια που κλείνουν τους δρόμους γύρω από την Παναγίτσα, η άθλια δημοτική αρχή δεν ήταν σε θέση να τα μαζέψει, και επιστρατεύτηκαν οι νέοι και οι νέες της περιοχής, οι οποίοι προς τιμήν τους έσπευσαν να βοηθήσουν ώστε να γίνει φέτος εφικτή η περιφορά του Επιταφίου.  Μην νομίζουν όμως ότι μπορούν να κοροϊδεύουν εσαεί τον λαό! 102 νεκροί ζητούν δικαίωση. Οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής, όλης της Αττικής και όλης της Ελλάδας, ζητούν έργα που το κράτος τους οφείλει. Εργα που κανείς από όσους πέρασαν δεν έκανε, με αποτέλεσμα την παρακμή, την εγκατάλειψη και την καταστροφή του τόπου.  Οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής που έχει κατ’ επανάληψη πληγεί από πυρκαϊές ως την τραγική κατάληξη του Ιουλίου του 2018, έφθασε η ώρα να πούμε «Ως εδώ!». Ας αγωνιστούμε για να μην ζήσει ο τόπος μας ξανά παρόμοιες τραγωδίες. Για μια Ανατολική Αττική ασφαλή και ελληνική. Για την πρόοδο, την Ιστορία, το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό. Το αξίζουμε! Το μπορούμε! ΕΙΡΗΝΗ Γ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ Υπ. Περιφερειακή Σύμβουλος  Ανατολικής Αττικής  με την Ελληνική Αυγή για την Αττική

1453 – 1821 Αδιαλείπτως Επανιστάναι  

  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

 

Επί τέσσερις αιώνες πικρής σκλαβιάς ο Ελληνισμός δεν έπαψε ούτε χρονιά, ούτε μέρα, να αγωνίζεται για να αποτινάξει τον Οθωμανικό ζυγό.

Μετά το Βυζάντιο

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά την Άλωση, ο Ελληνισμός, είτε αυτόνομα και τοπικά, είτε γενικευμένα, συνεργαζόμενος και συνεπικουρούμενος από ξένες δυνάμεις, όποτε τα δικά τους γεωστρατηγικά σχέδια συνέπιπταν με την προοπτική της δημιουργίας ελληνικής κρατικής οντότητας, επεχείρησε να αποτινάξει την Οθωμανική κυριαρχία.

Οι ξένοι είχαν βεβαίως τις δικές τους βλέψεις στην ίδια περιοχή. Σκοπός τους δεν ήταν η ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την οποίαν πολέμησαν όσο ήταν βασιλεύουσα.

Το Βυζάντιο όμως αποτελούσε ένα ενοχλητικό μεν, απαραίτητο δε ανάχωμα. Με την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, η Δύση βρέθηκε προ του κινδύνου μιας ανεξέλεγκτης βαρβαρικής επεκτάσεως. Γι’ αυτό και αμέσως μετά την Άλωση, οι εκκλησιαστικές έριδες που επί αιώνες είχαν ταλαιπωρήσει τον εκχριστιανισμένο Ευρωπαϊκό κόσμο, φάνηκε να παραμερίζονται.

Επί πάπα Πίου Β΄ επιχειρείται η οργάνωση σταυροφορίας προς ανακατάληψιν των «χριστιανικών γαιών». Η επιχείρηση που σχεδίαζε ο πάπας θα είχε βέβαια χαρακτήρα σταυροφοριακό. Τότε, όπως και τώρα, οι Δυτικοί έβλεπαν με ενδιαφέρον την προοπτική της οικονομικής διείσδυσης στην Ανατολή, η οποία περνούσε τότε όπως και τώρα μέσα από τα πολυπόθητα εδάφη του ελληνικού ζωτικού χώρου.

Χαρακτηριστικό του κλίματος της εποχής, είναι το ύφος της επιστολής που απευθύνει στον δόγη της Ενετικής Δημοκρατίας, Χριστόφορο Μαύρο, ο Πάπας Πίος Β΄, στις 8 Νοεμβρίου 1463.

«Άμα φανής», του γράφει, «επί του Βουκενταύρου, ενδεδυμένος την πολύτιμον στολήν, ου μόνον η Ελλάς, αλλά και η Ασία θα λάβωσι τα όπλα. Μεγάλη τη Δημοκρατία τιμή και όφελος τη Χριστιανοσύνη θέλουσι προσγίνει άμα υμείς ενωθείτε μεθ΄ ημών, αφού μάλιστα πρόκειται περί πολέμου υπέρ της θρησκείας του Σωτήρος».

Και στον δούκα της Βουργουνδίας: «Όλος ο χριστιανικός κόσμος ήκουσε την υπόσχεσίν σας, συνεπεία της οποίας οι Ενετοί ανεθάρρησαν, οι Ούγγροι ελπίζουσι να εκδικηθώσι τους σκληρούς των εχθρούς, όλη η Ελλάς και η Σλαβωνία σκέπτονται περί ελευθερίας…».

Ας προσέξει ο αναγνώστης μια σημαντική λεπτομέρεια: και στις δυο επιστολές γίνεται λόγος όχι για την Κωνσταντινούπολη και το Βυζάντιο, αλλά για την Ελλάδα. Αυτό εις απάντησιν όσων υποστηρίζουν ότι ο ελληνισμός χάθηκε και ως έννοια ακόμη στα χρόνια του Βυζαντίου, και ανεκαλύφθη και επεβλήθη με τον Διαφωτισμό.

Όσον αφορά εις τας σχέσεις Ελλήνων και Δυτικών, πρέπει να επισημάνουμε δυο γεγονότα που είναι χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι στους στόλους των μεγάλων ναυτικών κρατών, και ιδιαιτέρως της ιταλικής χερσονήσου, υπηρετούσαν ως μισθοφόροι και αξιωματικοί, πλήθος Ελλήνων. Το δεύτερο, πως ανάμεσα στους Δυτικούς που εξεστράτευσαν στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του πρώτου Βενετοτουρκικού πολέμου (1463 – 1479 ) και αρχιστράτηγος στην Πελοπόννησο, ήταν και ο Σιγισμούνδος Μαλατέστα, πνευματικό τέκνο του «τελευταίου Έλληνος φιλοσόφου» Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού. Ο Σιγισμούνδος ήταν μάλιστα αυτός που παρέλαβε και μετέφερε στην Ιταλία τα οστά του πνευματικού του καθοδηγητή, για να τα αποθέσει αργότερα, το 1466, στο μνημείο το οποίο ανήγειρε γι’ αυτό τον σκοπό στο Ρίμινι.

Τέσσερεις αιώνες αγώνων

Αλλά και οι Έλληνες στα υπόδουλα ελληνικά εδάφη, ποτέ δεν απεδέχθησαν την κατάκτηση, ούτε καν ως πολιτειακή κατάστασή τους, παρά τα όσα εξ ορισμού ήσαν υποχρεωμένοι να υπομένουν. Συνεπείς στο φυλετικό ορμέμφυτο, δεν θα απολέσουν ποτέ την έμπρακτη επιθυμία τους για εθνική ανεξαρτησία.

  • Η Μάνη επαναστατεί το 1481 υπό τον θρυλικό Κροκόνδειλο Κλαδά. Την ίδια χρονιά επαναστατεί και η Χειμάρρα.
  • Μεταξύ 1492 και 1496 επαναστατούν η Ήπειρος και η Θεσσαλία.
  • Το 1585 επαναστατούν η Ακαρνανία και η Ήπειρος, υπό τους Γρίβα, Δράκο και Μαλάμο.
  • Από το 1603 ως το 1624 όλος ο Ελληνισμός, από την Κύπρο ως την Μάνη και την Ήπειρο, εξεγείρεται.
  • Το 1616 ο Επίσκοπος Τρίκκης Διονύσιος ηγείται της δραματικής εξεγέρσεως που οδήγησε και στον μαρτυρικό του θάνατο.
  • Στο διάστημα 1645 – 1685 επαναστατούν η Κρήτη, η Πελοπόννησος, η Ακαρνανία, η Στερεά.
  • Τον 18ο αιώνα, με ηυξημένο το ενδιαφέρον της Ρωσίας, προς την οποία είχαν πλέον στρέψει οι Έλληνες τις ελπίδες τους, μετά την ειρήνευση μεταξύ Ενετών και Σουλτάνου το 1573, πραγματοποιείται πλήθος τοπικών εξεγέρσεων και σε μεγάλη κλίμακα, με κορυφαία τα Ορλωφικά.

Η απελευθέρωση των υπόδουλων στους Οθωμανούς Ελλήνων, έλαβε διαστάσεις πανευρωπαϊκού ζητήματος. Η ελευθερία των Ελλήνων αντιμετωπίζεται ως πράξη εμβληματική, εις την οποίαν προσβλέπει κάθε πολιτισμένος Άνθρωπος. Αυτό εξηγεί και το ότι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική ανεξαρτησία είναι η μακρινή Αϊτή. Το Ελληνικό ζήτημα, είναι ζήτημα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο.

Χαρακτηριστικό των συνεννοήσεων που λαμβάνουν χώραν λίγα χρόνια πριν την Εθνεγερσία, είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από επιστολή της Αικατερίνας Β΄ της Ρωσίας προς τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας:

«Πέποιθα, ως εκ της απεριορίστου προς Υμάς εμπιστοσύνης ότι, εάν αι επιτυχίαι ημών εν τω τουρκικώ πολέμω επιτρέψωσιν ημίν ν’ απαλάξωμεν την Ευρώπην εκ του εχθρού του χριστιανικού ονόματος και να εκδιώξομεν αυτόν εκ της Κωνσταντινουπόλεως, η Υ.Μ. δεν θα αρνηθή την συνδρομήν Αυτής, προς ανίδρυσιν της αρχαίας γραικικής μοναρχίας επί των ερειπίων της βαρβάρου οθωμανικής κυβερνήσεως.

Αλλά και ο Μέγας Ναπολέων έγραφε προς το Διευθυντήριο, στα 1797 : «Εν Αλβανία και Ελλάδι ενθυμούνται ακόμη την Σπάρτην και τας Αθήνας. Διατηρώ αλληλογραφίαν μετά των επισημοτέρων του τόπου αρχηγών, και η Ελλάς ίσως αναγεννηθή εκ της τέφρας της».

Ο 19ος αιώνας είναι πλήρης επαναστάσεων. Οι αρματολοί του Ολύμπου, ο Νικοτσάρας, ο παπα-Ευθύμης Βλαχάβας, οι Κολοκοτρωναίοι, γράφουν λαμπρές σελίδες δόξας και θυσίας, που θα ανοίξουν το δρόμο για τον μεγάλο ξεσηκωμό.

Όλες αυτές οι ενέργειες που περιγράψαμε συνοπτικά, δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί, εάν οι ΄Ελληνες δεν φρόντιζαν, στο πέρασμα των μακρών αιώνων της σκλαβιάς, να είναι ετοιμοπόλεμοι ψυχικά, πνευματικά και υλικά. Με την εμπειρία που είχαν αποκτήσει από τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις και εξεγέρσεις αιώνων, εξεγέρσεις «αντικειμενικά» χωρίς ελπίδα για επιβολή εμπρός στις υπέρτερες δυνάμεις των Οθωμανών, μπόρεσαν, στο κατάλληλο κύμα των συγκυριών, να δράσουν συντονισμένα και αποτελεσματικά, και με μια μεγαλειώδη υπερπροσπάθεια, να αποτινάξουν τα δεσμά της σκλαβιάς.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.295 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Μνήμη Βασιλίσσης Φρειδερίκης (+6 Φεβρουαρίου 1981)

108_-1_58760-1-467x600

Η συγκλονιστική έκκληση της Βασιλίσσης Φρειδερίκης  (18 Απριλίου 1917-6 Φεβρουαρίου 1981) συζύγου του βασιλέως Παύλου Α’, μεταδόθηκε από ραδιοφώνου, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, στις 28 Δεκεμβρίου 1949 και ώρα 22:00. Με αυτήν απευθυνόταν στους αρχηγούς των τότε 59 κρατών-μελών του ΟΗΕ ζητώντας την παρέμβασή τους για την επιστροφή των ελληνοπαίδων που είχαν αρπαχτεί από τους κομμουνιστοσυμμορίτες.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟΝ

«Όπως οι περισσότερο από Σας, που ζείτε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, εόρτασα κι εγώ τα Χριστούγεννα με τα παιδιά μου. Το χαρούμενο γέλιο τους αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου. Αυτό σκέπτομαι τις άλλες εκείνες Ελληνίδες μητέρες των οποίων τα παιδιά άρπαξαν οι κομμουνιστικές συμμορίες και τα τράβηξαν δια της βίας στις χώρες που βρίσκονται πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα.

Εν ονόματι ολόκληρου του Έθνους και ειδικότερα εν ονόματι των οικογενειών που επλήγησαν ζητώ σήμερα από τον πολιτισμένο κόσμο: ″Προσευχηθείτε μαζί μου για την τύχη αυτών των 28.000 απαχθέντων παιδιών″. Οι μητέρες τους έρχονται σε μένα και μου ζητούν βοήθεια. Είδα το απελπισμένο βλέμμα τους και άκουσα τους σπαρακτικούς λυγμούς των. Μαζί με τις σπαραγμένες αυτές καρδιές και τις αδειανές τους αγκαλιές στρέφομαι προς όλους σας σήμερα και σας παρακαλώ εν ονόματι του Θεού και εν ονόματι των παιδιών σας: ″Βοηθήστε με να ξυπνήσω τη συνείδηση του κόσμου, προσθέστε την φωνή σας στην δική μας για να επιστρέψουν τα παιδιά αυτά στην αγκαλιά των μητέρων των″. Πάρα πολύ καιρό ο πολιτισμένος κόσμος έμεινε βουβός. Η σιωπή μπροστά σε τέτοιο κτύπημα ενισχύει περισσότερο το έγκλημα και μας μεταβάλλει όλους σε συνένοχους.

Λησμονήσατε ότι προ λίγων ετών ακόμη η τύχη ενός μικρού αγοριού ονόματι Λίντμπεργκ συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Στην Ελλάδα θρηνούμε για την τύχη 28.000 μικρών ″Λίντμπεργκ″. Η μοίρα τους δεν είναι λιγότερο τραγική. Όχι μόνον σωματικώς ξεριζώθηκαν από του γονείς τους και από το αγαπημένο περιβάλλον τους, αλλά οι αθώες μικρές ψυχές τους συστηματικώς δηλητηριάζονται εναντίον των γονέων τους, της χώρας τους και του Θεού μας.

Τα Χριστούγεννα αυτά καμία στοργική μητέρα δεν τους διηγήθηκε την ιστορία του γελαστού Θείου Βρέφους. Κανένα μήνυμα αγάπης δεν θα φθάσει σ’ αυτά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης πίσω από το σιδηρούν Παραπέτασμα. Αυτά όμως περιμένουν να τα σώσουμε εμείς όλοι οι οποίοι πιστεύουμε ακόμη και έχουμε πίστη στα λόγια του Ιησού Χριστού όταν έλεγε: ″Άφετε τα παιδιά έλθειν προς Με, αυτών γαρ εστίν η Βασιλεία των Ουρανών!».

Η βασίλισσα Φρειδερίκη ίδρυσε τις “Παιδοπόλεις”, καταφύγιο των παιδιών από τις συμμοριτόπληκτες περιοχές. Υπολογίζεται ότι 33.000 παιδιά φιλοξενήθηκαν στις 53 “Παιδοπόλεις” της Φρειδερίκης, στις οποίες τους παρείχαν τροφή, διαμονή και εκπαίδευση σε τέχνες.

(Από εδώ )

Σάλος από τις δηλώσεις Σαββιδάκη: “Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες”

Γιάννης Σαββιδάκης

«Δεν μπορεί ένας Έλληνας να έχει λιγότερα δικαιώματα στα σχολεία, τα ελληνόπουλα να έχουν λιγότερα δικαιώματα όσον αφορά το ποιον θα πάρουν σε έναν δημοτικό σταθμό ή νηπιαγωγείο, από έναν ο οποίος είναι μη Έλληνας και έχει έρθει επειδή εδώ θέλει να βρει μια καλύτερη ζωή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα εγώ ρατσιστικό, όμως, εγώ που είμαι γηγενής πρέπει να έχω κάτι παραπάνω. Το διαβατήριό μου και η ταυτότητά μου λέει Έλληνας. Εγώ θέλω να έχω στη χώρα μου, παραπάνω προνόμια ή αν θέλεις, να έχω μια αρχική ταχύτητα, να χρειάζομαι λιγότερα χαρτιά από τα χαρτιά που χρειάζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι Έλληνας, ένας αλλοδαπός. Δεν μπορεί μια οικογένεια ελληνική να είναι ούτε καν στο ίδιο σημείο με μια οικογένεια (σ.σ. ξένη), κάτι παραπάνω πρέπει να έχουμε εμείς σαν Έλληνες».

Πηγή: Σαββιδάκης: Δεν μπορεί εγώ που είμαι Ελληνας, γηγενής, να έχω λιγότερα δικαιώματα από τους μετανάστες [βίντεο] | iefimerida.gr