Πασχάλιο μήνυμα του Πρίγκιπα της Ουαλίας για τους Ορθοδόξους

Οι δεσμοί του Πρίγκιπα της Ουαλίας, Καρόλου, με την Ορθοδοξία και ιδιαίτερα με το Αγιον Ορος, έχουν επιβεβαιωθεί συχνά και έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς ο μελλοντικός βασιλιάς θα είναι, όπως η μητέρα του και κάθε βρετανός μονάρχης, επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Οι δεσμοί αυτοί είναι, εικάζεται, ένας σοβαρός λόγος για τον οποίον ο Πρίγκιπας δεν πρόκειται να διαδεχθεί την μητέρα του υπό τις παρούσες συνθήκες.

Στις 2 Μαϊου 2021 ο Πρίγκιπας Διάδοχος του Βρετανικού θρόνου απηύθυνε στους Ορθοδόξους το ακόλουθο πασχάλιο μήνυμα:


“Καθώς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο ετοιμάζονται να εορτάσουν τον Πάσχα, ήθελα ιδιαίτερα να στείλω τις καλύτερες σκέψεις μου, και τη διαβεβαίωση των προσευχών μου, σε εσάς, τους επισκόπους, τους κληρικούς, τους μοναχούς και όλους τους ανθρώπους, ειδικά σε αυτήν την τόσο δύσκολη και προκλητική χρονιά εν μέσω της ολέθριας πανδημίας Covid. Περισσότερο από οτιδήποτε και πάνω απ’ όλα, ήθελα να διαβεβαιώσω όλους τους Χριστιανούς που ζουν σε εκείνα τα μέρη όπου υφίστανται διωγμούς ή διακρίσεις, και όπου μαρτυρούν την πίστη τους στις πιο δύσκολες συνθήκες, ότι δεν έχουν ξεχαστεί και τους θυμόμαστε στις καρδιές μας.

Έχω ακούσει από πρώτο χέρι τις αμέτρητες μεγάλες δυσκολίες που έχουν υποστεί τόσοι πολλοί, και τους πολυάριθμους τρόπους με τους οποίους επηρεάστηκαν οι ζωές και τα προς το ζην τους. Ενώ το Πάσχα είναι μια εποχή που οι Χριστιανοί συγκεντρώνονται για να μαρτυρήσουν τον Αναστημένο Κύριό μας και τη νίκη της Ανάστασής Του, γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς εξακολουθείτε να αντιμετωπίζετε αυξημένες πιέσεις από τον πρόσθετο αντίκτυπο της πανδημίας στην κοινοτική ζωή και ευημερία.

Και όμως, σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, ενθυμούμαστε πώς το Πάσχα είναι μια εποχή ελπίδας – πώς το φως και η πίστη πάντοτε, ακόμη και όταν βρισκόμαστε στα βάθη της απελπισίας μας, θα ξεπερνά το σκοτάδι. Καθ ‘όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους, και μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες, έχω αντλήσει τόση έμπνευση και θαυμασμό από το θάρρος και τη συμπόνια σας και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση και γαλήνη με την πλήρη γνώση ότι αυτές οι σκοτεινές στιγμές θα περάσουν και θα επιστρέψει νέα ζωή.

Ας ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με τα λόγια του Χριστού: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω» (Κατά Ιωάννην, 14.27).

(πηγή)

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Θαρσείτε


Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε˙ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον” (Ιωάν. ις, 33)

“Μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν θα μας αλλάξει”. -Ζαν Μαμπίρ

Με τι ταραχή περνά ο λαός μας και φέτος τις μέρες τις αναστάσιμες! Πόσο, στην αρχή με μικρές ξυραφιές και πλέον με τσεκούρια κόβουν την χαρά των ανθρώπων, την συναναστροφή, την μυστηριακή θρησκευτική συναύρεση, το κοινό Ποτήριο. Η θλίψη είναι μέρος της ανθρώπινης ζωής, από τότε που απέκτησε συναίσθηση της διαφοράς του καλού από το κακό, κι άφησε πίσω του τον ανέμελο παράδεισο της μακάριας άγνοιας.

Αυτό που αλλάζει στις μέρες αυτές τις θλιβερές, είναι πως δεν είναι οι λίγοι που αποκόβονται από την Ρίζα, όπως συνέβαινε παλιότερα, μα πως επιχειείται βίαια να αποκοπούν οι πολλοί. Δεν είναι οι ασθενείς που εξορίζονται στην Σπιναλόγκα, αλλά οι υγιείς που συμπεριφέρονται ως ασθενείς, σωματοποιώντας την ψυχική υποβολή.

Λίγα χρόνια πριν και α;πό την αρχή της, η κοινωνία, στηριγμένη στον κορμό της κοινής θρησκευτικής ταυτότητας, και αντλώντας από την ρίζα της κοινής εθνικής καταγωγής, είχε την διάκριση να ονοματίσει το ξένο σώμα πριν αναπτυχθεί τόσο ώστε να την απειλήσει. Η συναίσθηση πως η μοίρα του συνόλου είναι κοινή, ενίσχυε την αλληλεγγύη. Η τωρινή θλίψη ταράζει τις ψυχές όσων έχουν χάσει την επικοινωνία με την ρίζα και κρέμονται από τον κορμό μαραμένοι.

Πώς λοιπόν να νικήσουμε τον κόσμο; Η άρνηση του κόσμου είναι η υπέρτατη ύβρις προς Τον Δημιουργό του. Οι μοναχοί που απαρνούνται τα εγκόσμια, αναπλάθουν τον πρωτόπλαστο κόσμο. Οι κήποι και οι κρήνες που σε υποδέχονται στο μοναστήρι, τα αμπέλια, τα ζώα, οι ύμνοι, η κοινή τράπεζα, είναι η υπενθύμιση πως αυτή είναι η Δημιουργία που σου κληρονομήθηκε, μέσα στην οποία θα αξιοποιήσεις τα τάλαντα με τα οποία σε προίκισε ο Δημιουργός σου. Κοίτα, τώρα, ποιο σου δώθηκε να αναπαράξεις και με τι το αντικατέστησες. Την τάξη με χάος, την ομορφιά με ασχήμια, την χαρά με θλίψη. Θλίψη, λοιπόν, θερίζεις.

Ο Κακός, ο δάσκαλος του ψεύδους και του μίσους, εύκολα σε πείθει πως όλα είναι χαμένα. Πως τίποτε δεν γίνεται. Παντού μαυρίλα. Ακόμα και άνθρωποι του Θεού πλανώνται και νομίζουν πως κατέχουν την αλήθεια, σπείροντας τον σπόρο της απελπισίας, αυτό δηλαδή που θέλει ο Κακός για να στεριώσει την εξουσία του, και κηρύσσουν πως η απάθεια για τα κοινά και το εγωιστικό κλείσιμο στην επιδίωξη της σωτηρίας σου είναι η λύση. Αν ο καθένας αγίαζε, βέβαια θα ζούσαμε σε κόσμο αγίων. Μα αυτή η ψευδαίσθηση αγιότητας είναι απάτη του Κακού.

Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος:

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος_ св вмч Георгий победоносец_St. George the Trophy-bearer_S73R9891

“Σε κάθε εποχή, κράζει στους δικούς Του ο Κύριος- μη φοβήσθε! Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: μη φοβήσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: μην τους φοβήσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10, 28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από το φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «εγέρθητε και μη φοβήσθε!» (Μτ. 17, 6). Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας ΟΡΑΤΕ ΜΗ ΘΡΟΕΙΣΘΕ! (Μτ. 24,6)

Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο » (Ιω 16,33)

Λίγες ημέρες πριν από την Λαμπρή, η ανάσταση του Λαζάρου, του καρδιακού φίλου του γλυκύ Χριστού, του διαλεχτού θεανθρώπου, του θεού δημιουργού της τάξεως μέσα στο χάος των εκατόγχειρων τεράτων, Jesus / Zeus, χτυπά τα κουδούνια των βοσκών και τους καλεί στα ψηλά βουνά της ελευθερίας, εκεί όπου πάππου προς πάππον νικάται το χάος του πεδινού ισοπεδωμένου υποχωρούντος κόσμου.

Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας,
Λαζάρου την Ανάσταση να πω στ’ αρχοντικό σας.
Εβγάτε παρακαλούμε, για να σας διηγηθούμε,
για να μάθετε τί εγένη, σήμερα στην Παλαιστίνη.
Σήμερον έρχεται ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός.
Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρον τον αδερφό τους τον γλυκύ και καρδιακό τους,
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον μοιρολογούσαν.
Την ημέρα την τετάρτη, κίνησε ο Χριστός για να ‘ρθει.
Και εβγήκε κι η Μαρία έξω από τη Βηθανία.
Και εμπρός του γόνυ κλεί, και τους πόδες του φιλεί.
-Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου, δεν θ᾿ απέθνησκε ο αδερφός μου.
Μα κι εγώ τώρα πιστεύω, και καλότατα εξεύρω,
ότι δύνασ᾿ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις.
Λέγε, πίστευε, Μαρία άγωμεν εις τα μνημεία.
Κείνοι παρευθύς επήγαν και τον τάφο του εδείξαν.
Τον τάφο να μου δείξετε και ‘γώ θε να πηγαίνω.
Τραπέζι να ετοιμάσετε, και ‘γώ τον ανασταίνω.
Επήγαν και του έδειξαν τον τάφο του Λαζάρου.
Τους είπε και εκύλισαν τον λίθο, πούχε απάνου.
Τότε κι ο Χριστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει:
Άδη, Τάρταρε και Χάρο. Λάζαρον θα σε τον πάρω.
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου.
Παρευθύς από τον Άδη, ως εξαίσιο σημάδι, Λάζαρος απενεκρώθη, ανεστήθη και σηκώθη.
Λάζαρος σαβανωμένος και με το κηρί ζωσμένος.
Εκεί Μάρθα και Μαρία, εκεί κι όλη η Βηθανία.
Μαθητές και Αποστόλοι τότε ευρεθήκαν όλοι,
δόξα τω Θεό φωνάζουν, και το Λάζαρο εξετάζουν.

“Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν” (Ιωάννης 11:11).

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δημογραφικό μέρος Α’: Ελλάδα

H είδηση για την μείωση του ελληνικού πληθυσμού δεν εκπλήσσει τόσο, όσο το μέγεθος των αριθμών που την συνοδεύουν. Μια ολόκληρη πόλη 46.000 κατοίκων σβήστηκε από τον χάρτη το 2020. Χωρίς να μετράμε τις δολοφονίες απροστάτευτων βρεφών από τις μητέρες τους, με συνένοχους τους πατέρες και τους γιατρούς.

Μια ολόκληρη γενιά πέρασε από την εποχή που ήμουν μαθήτρια και οι καθηγητές μας μιλούσαν για το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο οι περισσότεροι αδυνατούσαμε να κατανοήσουμε. Τότε ακόμη πολλοί από εμάς θεωρούσαμε φυσιολογικό και λογικό επόμενο, ότι μετά από τις σπουδές μας θα δημιουργούσαμε οικογένεια. Αλλά αυτό ήταν «αστικός τρόπος σκέψης» που έπρεπε να καταργηθεί.

Σήμερα λοιπόν (για την ακρίβεια Καθημερινή, 27-3-2021) διαβάζουμε πως «ο πληθυσμός της Ελλάδας συρρικνώθηκε το 2020 με τη μεγαλύτερη ταχύτητα που έχει καταγράψει η Ελληνική Στατιστική Αρχή από το 1932 (…) Η αμέσως χειρότερη επίδοση ήταν αυτή του 2019, έτος κατά το οποίο οι γεννήσεις υπολείπονταν των θανάτων κατά 40.000 άτομα (…) Οι περίπου 132.000 θάνατοι του 2020 συνιστούν τη χειρότερη επίδοση που έχει καταγραφεί ποτέ στα ληξιαρχεία της ελληνικής επικράτειας».

Μα τι γίνεται; Δεν βελτιώνεται συνεχώς το βιοτικό επίπεδο, όπως ισχυρίζονται πως με εργώδεις προσπάθειες επιτυγχάνουν οι φιλελέ πολιτικοί; Αυτό δεν είναι το κριτήριο της κοινωνικής προόδου και της επιτυχίας της κοινωνίας; Τι έχουν τα έρμα και -κυριολεκτικά-ψοφάνε;  

Ο πιο ευτυχισμένος λαός της Ευρώπης

Θυμάστε εκείνα τα δημοσιεύματα προ δεκαετίας που έλεγαν πως οι Έλληνες είναι ο πιο ευτυχισμένος λαός; Δημοσιεύματα τα οποία λοιδορούσαν οι φιλελέ γιατί ήσαν ενδεικτικά του «τεμπέλη» Έλληνα, του καλοπερασάκια που δεν δουλεύει σαν Γερμανός ή Γιαπωνέζος; Εκείνους τους «ποτέ δε θα γίνουμε Ευρώπη!» που τους έτρεχαν τα σάλια όταν γύριζαν από ταξίδια στους οργανωτικούς Γερμανούς και στους απελευθερωμένους Σουηδούς; Αυτούς που έψεγαν τους Έλληνες γιατί θέλουν να έχουν δικό τους σπίτι και δεν κοιτάζουν που οι Άγγλοι τη βγάζουν με λήζιγκ, σα δεν ντρέπονται οι κακομαθημένοι!

Είναι οι ίδιοι που σήμερα λυγίζουν τα Σκάιπ και τα Ζουμ, ξαπλωμένοι στους διαδικτυακούς καναπέδες των ψυχιάτρων και καταπίνουν τα ψυχοφάρμακα σαν καραμέλες για να παλέψουν ενάντια στο αδιέξοδό τους: Άλλο αυτό που είναι, και με το οποίο πορεύτηκε ο Ελληνισμός, και άλλο οι ανεμόμυλοι του λιμοκοντόρικου εξευρωπαϊσμού.  

Δυο «χαζοί» πρωθυπουργοί

Κανείς πρέπει να προσέχει τι εύχεται, λοιπόν. Αν τόσο επιθυμείς να γίνεις Ευρωπαίος, έρχεται η Ευρώπη σε σένα, με όλους τους Χανς και τους Φριτς της να σου κουνάνε το δάχτυλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου (αυτός ο δήθεν χαζούλης με το παπάκι) επέβαλλε το ΔΝΤ και τα μνημόνια, όπως ο «Κούλης ο (δήθεν) Χαζούλης» επιβάλει τους εγκλεισμούς, την οικονομική καταστροφή, τις ψυχικές νόσους, και, όπως πλέον φαίνεται και από τις στατιστικές, και την φυσική εξόντωση των Ελλήνων (προσεχώς και τα εμβόλια).

Μνημόνια = Θάνατος

Όπως επισημαίνει η ΕΛΣΤΑΤ «το 2020 συμπληρώθηκαν 10 διαδοχικά έτη με το ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων να είναι αρνητικό. Έναν χρόνο μετά την υπογραφή του 1ου μνημονίου οι θάνατοι έγιναν για πρώτη φορά περισσότεροι από τις γεννήσεις κατά 4.671 άτομα και έκτοτε το φαινόμενο λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις (…).  Σε αυτή τη 10ετία, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά περίπου 273.000 άτομα όσος είναι δηλαδή ο πληθυσμός δύο πολύ μεγάλων ελληνικών πόλεων».

Και το 2021;

«Το 2021 είναι πιθανή η περαιτέρω επιδείνωση. Ήδη, τα στοιχεία του ληξιαρχείου δείχνουν ότι στις πρώτες εβδομάδες της χρονιάς, έχουν ήδη καταγραφεί 22.000 θάνατοι έναντι μόλις 13.600 γεννήσεων». Και αυτές οι γεννήσεις, δεν είναι όλες γεννήσεις Ελλήνων…

Ο νέος Νεοέλληνας

Επιτέλους, οι Έλληνες γίνονται Ευρωπαίοι! Μουρτζούφληδες, κακορίζικοι, αγέλαστοι ή κυνικοί, κλεισμένοι στα σπίτια και στους εαυτούς τους. Πάνε και τα μπουζούκια και οι ψαροταβέρνες και τα κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι, και τα σπίτια στο χωριό, και ό,τι εν τέλει κάνει τον Έλληνα αυτό που είναι. Πλέον, θα κυκλοφορούν κι οι Έλληνες σαν ζόμπι που βγαίνουν από την ομίχλη για δυο εβδομάδες διακοπές σε ολ ινκλούσιβ ή Ερ Μπι εν Μπι, για μεθύσι μέχρι λιώματος στον Κάβο και ό,τι έκτροπο ανθεί στην Εσπερία, στο Φαληράκι.

Κι αυτό είναι μόνο η αρχή της κατηφοριάς. Οι Έλληνες, επιτέλους, εξοντώνονται. Κάτω τα αγάλματά τους, να μη θυμίζουν την Ελληνική Υπεροχή. Να τσιμεντωθεί και η Ακρόπολη των Αθηνών, να μην χαλούν τα ποδάρια των τουριστών με τα πέδιλα και τις άσπρες κάλτσες και τα ευγενή πέλματα των υψιφώνων από ριάλιτυ ταλέντων. Να αναβοσβήνουν και υπερήφανα φωτάκια, ροζ και πράσινα και μωβ στον Παρθενώνα.  Ο αγώνας των Ευρωλάγνων τώρα δικαιώνεται. Και μαζί θριαμβολογούν οι νεοδεξιοί της “ποιότητος” έναντι της “ποσότητος” που τους έχει φάει η χαρά του πληκτρολογίου. Ολα οδηγούν στο τέλος των Ελλήνων, λοιπόν.

Εκτός αν οι ανυπάκουοι, οι απείθαρχοι Έλληνες, που βγάζουν γλώσσα, σηκώσουν πάλι το δάχτυλο στους ψευτοσοφούς που τους το κουνούν.

EIΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας μύθος για την Εθνεγερσία 1821-2021

Ο Ρήγας Βελεστινλής και ο Αδαμάντιος Κοραής
υποβαστάζουν την Ελλάδα.
Πίνακας του λαϊκού ζωγράφου
Θεόφιλου Κεφαλά-Χατζημιχαήλ (1870-1934),
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Η μακρά εθνική μας ιστορία, δεν είναι γραπτή. Είναι προφορική.

Η γνώση δεν είναι γραπτή.

Η γνώση μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Ξεπηδά σαν τη φλόγα από τις μνήμες μας και τις ψυχές μας και μοιράζεται ώσπου να κατακάψει, να καθάρει και να αναγεννήσει.

Με μύθους, με λόγια δηλαδή, και με τραγούδια γράψαμε την ιστορία μας στις Ραψωδίες του Ομήρου και στα Κλέφτικα τραγούδια.

Μετά την πήραν όσοι χολωμένοι και λειψοί δεν μπορούσαν να την γράψουν κι άρχισαν να την αναλύουν, να την γυρίζουν, να την πασπατεύουν, να την ξεψαχνίζουν, να κόβουν όποιο ψαχνό δεν κουράζει τα σαγόνια τους, κι όποιο δεν τους καλοαρέσει να το βάζουν παράμερα.

Αυτά τα “παράμερα”, τα κόκαλα κι οι χόνδροι, είναι η ραχοκοκαλιά και οι μύες της Ιστορίας μας.

Αυτός είναι ο σπόρος της ύπαρξής μας που αναζητά, υπεράνθρωπος και θεϊκός, την ελευθερία, τρυπώντας με το σπαθί του και ξεπηδώντας από το χώμα, από τα αίματα και τα κόκκαλα των προγόνων δηλαδή, και, νικητής πια αληθινός πάνω στο θράσος των αλλεπάλληλων αυτοκρατοριών, ανθρώπινος καθώς είναι, συμπονά το αδύναμο μέρος του αντιπάλου σαν την Ατοσσα στον χορό των Αισχύλειων “Περσών”:

Φύσα μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,
να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.
Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες
στο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.
Στρώμα έχουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια
και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.
Κι ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε:
«Πουλί, πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι;
Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης,
και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά στα χέρια
».
Γράμματα πάνε κι έρχονται στων μπέηδων τα σπίτια.
Κλαίνε τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά για Τούρκους,
κλαίνε μανούλες για παιδιά, γυναίκες για τους άντρες.

(Ν.Γ. Πολίτου, Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού, Αθήνα 1932)

Ησαν εκείνοι “άλλοι άνθρωποι”, άγιοι και ανέγκιχτοι από τα δικά μας λάθη και πάθη;

Οχι, το λένε οι μεταξύ τους έριδες και οι ουρανομήκεις βρισιές τους.

Το λέει ο Καραϊσκάνης κι ο Θανάσης Διάκος που χάνεται για να ζήσει παντοτινά στην αθανασία στις 24 του Απρίλη του 1821:

“Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε
Ανδρεία, ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε”.
Εκείνοι εφοβήθηκαν κι εσκόρπισαν στους λόγκους.
Έμειν΄ ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες,
Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες,
Σχίστηκε το τουφέκι του κι εγίνηκε κομμάτια
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά εμβήκεν.
Έκοψε Τούρκους άπειρους, κι εφτά Μπουλουκμπασήδες,
Πλην το σπαθί του έσπασεν απάν΄ από τη χούφταν.
Κ΄ έπεσ΄ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ΄ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.
Κι Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα:
– “Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστι σου ν΄ αλλάξεις;
Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις”:
Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:
– “Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.
Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλ΄ αποθάνω
….
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
Μόνον πέντ΄ έξι ημερών ζωήν να μου χαρίστε.
Όσον να φθάσ΄ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας”
Σαν τ΄ άκουσ΄ ο Χαλήλμπεης με δάκρυα φωνάζει:
-“Χίλια πουγγιά σας δίνω ΄γω, κι ακόμα πεντακόσια,
τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη,
ότι θα σβύση τη Τουρκιά κι όλο το Δοβλέτι”.
Τον Διάκο τότε πήρανε και στο σουβλί τον βάλαν.
Ολόρθο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε.

“Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει
τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι”.

Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες
“Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,
Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας,
Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι.”

(Δημοτικό τραγούδι)

Το λένε οι αλαφροίσκιωτοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Σιορ Διονύση Σολωμού που αναριγά ακούοντας τα κανόνια του Μεσολογγιού:

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι.
Με χίλιες βρύσες χύνεται με χίλιες γλώσσες κραίνει
“Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει”.

Έστησ’ ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη
κι η φύσις ήβρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα

και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλεί δροσιές και μόσχους,
ανάκουστος κηλαηδισμός και λιποθυμισμένος.

Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη
και παίρνουνε το μόσχο της κι αφήνουν τη δροσιά τους
κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί και κάνουν σαν αηδόνια.

Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.
Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητο `ναι κι άσπρο,
ακίνητ’ όπου κι αν ιδείς και κάτασπρ’ ως τον πάτο,
με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
που ‘χ’ ευωδίσει τς’ ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι `δες.

Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
γύρου σε κάτι ατάραχο, π’ ασπρίζει μες τη λίμνη,
μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι
κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.

Κι αν δε βλέπουν μάγια κι άνοιξες οι εθελούσια δούλοι, ούτε και τότε έβλεπαν. Χρειάζονται στη νέα σπορά να βγουν νέοι Ξάνθοι και Φιλικοί, κρυφά από το δοβλέτι, χρειάζονται ονειροπόλοi Πρίγκιππες σαν τους Υψηλάντηδες και φοιτητές μελανοχίτωνες, φραντσέζες να πουλούν στις συνάξεις τους φλυτζανάκια με την Ακρόπολη και το Παλαμίδι σαν ταπεράκια σημερινά, για να μαζέψουν φράγκα και να τα κάνουν κανόνια και πυρίτιδα.

Xρειάζονται υπερήλικες σαν τον Γέρο του Μωριά και νέοι νεραϊδόμορφοι σαν τον Ηλία Μαυρομιχάλη.

Χρειάζονται σαλοί του Θεού, σαν τον Διονύσιο Φιλόσοφο και τον παπα-Γρηγόρη Φλέσσα.

Χρειάζονται εφοπλιστήνες και καπετάνισσες σαν την Μαντώ Μαυρογένους, την Λασκαρίνα Πινότση-Ορλώφ-Γιάννουζα-Μπούμπουλη, την Δέσπω και την Λένω του Μπότση και μάννες Σουλιώτισσες.

Χρειάζονται πολιτικοί με καρδιά λέοντα σαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, και βασιλιάδες πρόθυμοι να φορέσουν την φουστανέλα σαν τον Οθωνα του Βίτελσμπαχ και να γίνουν στρατηλάτες σαν τον διάδοχο Κωνσταντίνο.

Για να στέρξει η γη μας, γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων , καθώς λέει ο εθνικός ποιητής, και να φανούν απάνω, εμείς που φθάσαμε ήδη εδώ, να ακούμε τους μύθους των παλιών, ντυμένους στα τραγούδια του λαού μας, λαϊκά και με υπογραφή ποιητών Μαβίληδων, να βαρούμε το χώμα με τα πόδια μας, και να ανασαίνουμε τον ιδρώτα της γης μας. Και οι θεοί ας μας αξιώσουν ο πετριχώρ που θα αναδυθεί να γίνει ιχώρ αθανασίας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Άγγελου Σικελιανού: Σόλωνος Απόλογος

O Σόλων
640 – 560 π.Χ.
(Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο Νεαπόλεως)

Καθώς η Πατρίδα μας, η Υφήλιος όλη και ο καθένας μας ξεχωριστά διανύουμε μια εποχή ανακατατάξεων, καταθέτω αυτό το ποίημα του  Άγγελου Σικελιανού, το αγαπημένο από τα μαθητικά μου χρόνια, ως κτήμα όσων αγαπούν την Ελλάδα και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια και την αριστεία. Το καταθέτω και ως υπενθύμιση πως οι «ωραίοι τρελοί», αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που πολλές φορές τα καταφέρνουν.

«Γιγνώσκω, και μοι φρενός ένδοθεν
άλγεα κείται, πρεσβυτάτην εσορών
γαίαν Ιαονίας καινομένων
»

(Ελεγεία Σόλωνος, εν Αριστ. Αθηναίων Πολιτεία.ν)

(Ο Σόλων γέροντας, θυμάται τον καιρό όπου υποκρίθη τον τρελλό για να παρορμήση τους Αθηναίους ν’ ανακαταλάβουνε τη Σαλαμίνα, νοσταλγεί την ώρα αυτή, και μονάχος του λέει.)

«Σα βγήκα, κισσοστέφανος,
στη μέση από το δρόμο,
τριγύρα μου, με τρόμο
ζυγώσαν τα παιδιά,

μα ως είδανε π’ ανάδευα
δίχως μιλιά το στόμα,
γιατί τα λόγια ακόμα
μου τάπνιγε η καρδιά,

Ξεθάρρεψαν απάντεχα
κι‘ όλα κρατώντας το ίσο,
με πήρανε από πίσω,
φωνάζοντα: “Ο τρελλός!”

Και με, που ο λόγος κέντριζεν
ετούτος, πιο παρ’ άλλος,
γιατί βαθειά μου ο σάλος
επλήθαινε, θολός.

με τέτοιο τσούρμο γύρα μου
στην Αγορά όταν πήγα
– λες μ’ άγγιξεν η μυίγα-
τραβώντας το σπαθί,

τα ίδια μου στήθη εχτύπησα
και πια δεν είταν ψέμμα,
από τις φλέβες το αίμα
επήδαε να χυθεί…

Κι’ ως είδα πια τριγύρα μου
τη μαζωμένη Αθήνα,
φωνάζω: “η Σαλαμίνα,
μ’ ακούτε, καρτερεί,

κι’ ομπρός να τη γλυτώσουμε
κι’ είνε δικιά μας πάλι,
μικρή παιδιά είν’ η πάλη
μα η νίκη είν’ ιερή!”

Κι’ ως κάποιοι τότ’ εμάντεψαν
τα λόγια τούτα γύρα,
σα ν’ άσπρωξαν μια θύρα,
εκράξαν όλοι “ομπρός”.

Και να, σε λίγο εβάδιζα
ανάμεσα στα πλήθη,
μ’ αιματωμένα στήθη,
προβόδαα, σα γαμπρός.

Κι’ η Σαλαμίνα επάρθηκε
κι’ ο μόχτος μου στεριώθη,
και μώγιναν οι πόθοι
πώβλεπε ο νους θολός,

μα πια, από τότε, μια φωνή
σαν των παιδιών εκείνη,
δεν άκουσα να κλείνει
το μένος μου “ο τρελλός”.

Γύρα, “ο τρελός” σαν έκραζαν,
κι’ ολοένα επροχωρούσα,
τι αληθινά μπορούσα
τρελλός και να γενώ,

απ’ της καρδιάς μου το άδυτο,
το μέγα αν θέλημά μου,
δεν άστραφτε μπροστά μου
ψηλά, ως τον ουρανό!

Μα πια, από τότε τα κοινά
φροντίζοντας ολοένα,
κατόπι από τη γέννα
την πρώτη της καρδιάς,

γνώση στη γνώση εμάζεψα,
και τώρα πια είμ’ απάνω
στο σύνορο το πλάνο,
της ύστερης βραδυάς…

Μα να, σ’ αυτό το σύνορο
που ο νους μου πια την τάξη
κλωτσάει, και θέλει πράξη
και τούτος να γενή,

κι’ ίσως να γίνει δύνονταν
και πάλι αυτό το τάμμα,
αν γύραθέ μου, ω θάμμα
ακούονταν μια φωνή,

σαν των παιδιώνε τη φωνήν
ολοένα να με σπρώχτει,
σα για μιαν άλλων όχτη
και για μια νέα ζωή,

αν μόνο, λέω, ακούγονταν
βαθειά κι’ ολόγυρά μου,
αδόκητα, ω χαρά μου,
της τρέλλας η άγια βοή!…

Κι’ α, χύσου πια απ’ τον Όλυμπο,
ή από τα Τάρταρα έλα,
ιερή μεγάλη τρέλλα,
και πάρε μου το νου,

και τη σοφία σπατάλα μου
για μιαν αθάνατη ώρα,
μιαν ώρα νικηφόρα,
σα νάταν αλλουνού!
»

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

H χειρότερη εποχή, είναι η καλύτερη εποχή για να είσαι γυναίκα

“Κυανέοις κόλποισιν ἐνημένη, ἀερόμορφε, ῞Ηρα παμβασίλεια, Διὸς σύλλεκτρε μάκαιρα, ψυχοτρόφους αὔρας θνητοῖς παρέχουσα προσηνεῖς, ὄμβρων μὲν μήτηρ, ἀνέμων τροφέ, παντογένεθλε· χωρὶς γὰρ σέθεν οὐδὲν ὅλως ζωῆς φύσιν ἔγνω· κοινωνεῖς γὰρ ἅπασι κεκραμένη ἠέρι σεμνῶι· πάντων γὰρ κρατέεις μούνη πάντεσσί τ᾽ ἀνάσσεις ἠερίοις ῥοίζοισι τινασσομένη κατὰ χεῦμα. ἀλλά, μάκαιρα θεά, πολυώνυμε, παμβασίλεια, ἔλθοις εὐμενέουσα καλῶι γήθοντι προσώπωι”.
-Ορφικός Ύμνος στην Ηρα.
(Εικόνα: William-Adolphe Bouguereau, 1864).

H ανακοίνωση αναρτήθηκε στα γραφεία δικηγορικού συλλόγου: «ΝΕΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ζητείται από Ομιλο Εταιρειών και συγκεκριμένα την Θυγατρική Τεχνική Εταιρεία Εισηγμένης στο Χρηματιστήριο Ιατρικής Εταιρείας Υγείας… Η Δικηγόρος θα πρέπει να γνωρίζει τις Βασικές Αρχές Εταιρικού και Εμπορικού Δικαίου … αξιολογείται η ΛΙΑΝ εξαιρετική επαγγελματική εμφάνιση και ύψος ΑΝΩ του 1.75». Πλέον της “υψηλής μηνιαίας αντιμισθίας”, προσφέρονται “υπεροπολυτελές γραφείο εργασίας”, αυτοκίνητο, έξοδα Α’ θέσης και άλλα.

Μερικές “βασικές” γνώσεις οι οποίες συμπληρώνουν μια “λίαν εξαιρετική” εμφάνιση, είναι το κλειδί για να βρει μια νέα γυναίκα εργασία. Εάν διαθέτει περισσότερες από τις βασικές γνώσεις Νομικής αλλά είναι λιγότερο από “λίαν εξαιρετική” στην εμφάνιση, λιγότερο από 175 εκ. στο ύψος, και λιγότερο νέα, μπορεί να ελπίζει σε 400 ευρώ μηνιαίως, για 12 ώρες εργασίας κι έναν γηραιό προϊστάμενο να σαλιαρίζει σε ένα κρύο γραφείο με θέα στον ακάλυπτο.

Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα για τις γυναίκες. Αυτή είναι η αντίληψη ενός συστήματος το οποίο δομήθηκε από άνδρες, πρόθυμους να οικειοποιηθούν τις αλλαγές που συντελέστηκαν με την Βιομηχανική Επανάσταση και την είσοδο της γυναίκας στην αγορά εργασίας ιδιαίτερα από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Η γυναίκα από κυρία του σπιτιού της, έγινε ζητιάνος, σκλάβος και θύμα καθηγητάδων, σκηνοθετών, προπονητών. Φέρνει χρήμα σε βιομηχάνους, διαφημιστές και επσταϊνικούς παραγωγούς. Φροντίζει για όλα και δεν παίρνει εύσημα για κανένα.

Σήμερα οι γυναίκες μπορούν να κάνουν πολλά, με το κυριότερο να κόβουν τα κεφάλια μιας Λερναίας Υδρας η οποία τις καταδειναστεύει και τις εργαλειοποιεί.

Η χειραγώγηση της γυναίκας: Μια πολύ παλιά ιστορία

Από τότε που η Ρέα έδωσε στον Κρόνο να φάει μια πέτρα αντί για τον νεογέννητο γιο της, τον Δία, με την βοήθεια της πεθεράς της, Γαίας, οι γυναίκες παλεύουν με τους δικούς τους τρόπους να κάνουν την Ζωή να επιβιώσει σε έναν κόσμο ολοένα πιο αφιλόξενο και εχθρικό.

Θεοί και άνθρωποι κυνηγούν την θηλυκή δύναμη για να την καθυποτάξουν. Εκείνη γίνεται δορκάδα και κρύβεται ελεύθερη και μοναχική στο δάσος, Αρτέμιδα και Κίρκη, τοξεύοντας και μεταμορφώνοντας τους κυνηγούς της σε αυτό που είναι πραγματικά, δέντρα, χοίροι ή λιοντάρια, κάποτε μαινάδα, ζητώντας εκδίκηση για τις πολύχρονες ταλαιπώριες του φύλου της.

Σκυμμένοι απάνω της χιλιάδες χρόνια, θεοί και θνητοί, ιδρώνουν να μάθουν τα μυστικά της. Και πώς να μην θέλουν να ξεδιψάσουν στις πηγές της; Α-φθονη η Μεγάλη Θεά, συγκατανεύει και χαίρεται με την χαρά τους, και τους ανταποδίδει πολλαπλάσια τις φροντίδες τους.

Σήμερα, ένα κύμα ανδρικού νεοσυντηρητισμού πάει να αντιπαρατεθεί στον βίαιο μεταφεμινισμό. Δυσκολεύεται να καταλάβει, σκοτισμένος από την μαύρη αντιστροφή της αλήθειας που μασκαρεύτηκε και τρύπωσε στην ελληνική σκέψη σαν το σκουλήκι στο μήλο, κι έβαλε τον άνθρωπο να σκέφτεται ποιος πρέπει να είναι πιο πάνω και ποιος πιο κάτω (ταξική σκέψη, δηλαδή), ποιος είναι καλός και ποιος κακός -η γυναίκα, τότε, ο άνδρας μετά, η γυναίκα ξανά. Μιαρή η γυναίκα γιατί έδωσε στον άνδρα τον καρπό της γνώσης που είναι ζηλότυπα φυλαγμένος μόνο για τους εκλεκτούς, γι’ αυτό οι μισάνθρωποι που ερμήνευσαν την Δημιουργία, ονόμασαν την γυναίκα πειρασμό και πηγή του κακού.

Οι Έλληνες όμως έχουν για μεγάλο τους θεό έναν γητευτή, εραστή και γονιμοποιητή, και όλη την γνώση ανοιχτή, να την μοιράζουν στους αναζητητές της, θέαινες: την σοφία και τις δεξιότητες η Αθηνά, την καλλιέργεια της γης η Δήμητρα, τις Τέχνες oι Μούσες, και τον κόσμο να τον συνέχει η θέαινα της αγάπης, Αφροδίτη.

Πώς να είσαι σήμερα γυναίκα;

Σήμερα μπορείς να κυκλοφορείς έξω από το σπίτι, εκεί όπου οι Αρχαίες Αθηναίες έμεναν κλεισμένες στις εσωτερικές αυλές, και οι βυζαντινές μέχρι και τις προγιαγιάδες μας κυκλοφορύσαν με σκεπασμένη την κεφαλή.

Μπορείς να κυκλοφορήσεις, τρόπος του λέγειν, γιατί, δεν μπορείς στην πράξη. Πριν τον Μεγάλο Εγκλεισμό δεν μπορούσες να κυκλοφορήσεις επειδή κάποιοι θίγονταν από το μήκος της φούστας σου, το άνοιγμα στο μπούστο σου, το ύψος του τακουνιού σου, και μπορεί να βρισκόσουν κακοποιημένη επειδή “τα ήθελες”. Αν είχες κάποιο μυαλό παραπάνω, φορούσες μακριές φούστες και ίσια παπούτσια, αλλά και πάλι “προκαλούσες”. Σε έβαζαν στο συρταράκι “Αριστερή” και στην Αριστερά ήσαν πιο συμφιλιωμένοι με την λίβιδό τους, από ό,τι οι ενοχικοί μεσοαστοί μεσοδεξιοί, γι΄αυτό και σε έλεγαν πουτ…

Σήμερα απαγορεύεται να κυκλοφορείς γενικώς είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα. Οπότε καλύτερα που είσαι γυναίκα και δεν χρειάζεται να φοράς 12ποντες γόβες για να φθάσεις το 175 που θέλει το αφεντικό σου που είναι 168 με ανάταση, φαλάκρα και μπυροκοιλιά.

Σήμερα μπορείς να αγαπήσεις όποιον θέλεις, χωρίς να σου επιβάλλουν ο πατέρας κι οι αδελφοί σου με ποιον θα περάσεις τις μέρες σου και, κυρίως τις νύχτες σου. Μόνο που πλέον τα αρσενικά σπανίζουν, και αυτά που βρίσκονται είναι απρόθυμα για δεσμεύσεις, ανήμπορα να διεκδικήσουν την ζωή τους, πολύ περισσότερο να προστατέψουν οικογένεια, αρκούντως κακομαθημένα ώστε να μην βρίσκουν δουλειά αρκετά καλή για τα μέτρα τους -ούτε λόγος να γίνεται για τις δυο και τρεις δουλειές που έκαναν οι άντρες ως το ’70 για να ζήσουν την οικογένειά τους- , και μια παιδιάστικη πεποίθηση ανευθυνότητας.

Κι όμως. Δεν υπήρξε καλύτερη εποχή για να είσαι γυναίκα.

Γιατί σήμερα τα δικά σου, γυναικεία αιτήματα, είναι αιτήματα όλης της οικουμένης.

Σήμερα δεν κινδυνεύεις μόνο εσύ από την σεξουαλική βία αλλά και τα αγόρια. Δεν απαγορεύεται μόνο σε σένα να κυκλοφορήσεις, αλλά σε όλους. Δεν είσαι μόνο εσύ κακοπληρωμένη, αλλά όλοι.

Τώρα είναι η κατάλληλη εποχή να διεκδικήσεις το δικαίωμά σου να κυκλοφορείς, να μιλάς, να αγκαλιάζεσαι, να εργάζεσαι. Τώρα είναι η εποχή να κατακτήσεις την ελευθερία να αποφασίζεις για το σώμα σου, γιατί τώρα το να ορίζουμε το σώμα μας γίνεται αντικείμενο παγκόσμιας βίας.

Ο ιστορικός κύκλος έχει φανερά πάρει στροφή προς την βαρβαρότητα, την ισοπέδωση του πολιτισμού και του ανθρώπου όπως τον γνωρίζουμε, και το μόνο που μπορεί να φωτίσει τα ερέβη που προμηνύονται είναι η θύμηση του δρόμου της επιστροφής σε μια νηπιακή ηλικία του ανθρώπινου είδους. Τότε που δεν ήταν απαγορευμένη η γνώση. Τότε που ρωτούσαν τους πολίτες “τις αγορεύειν βούλεται”. Τότε που η πνευματικότητα και η θηλυκότητα, ο πολιτισμός, η ειρήνη και ο πόλεμος, συνυπήρχαν ο ένας για τον άλλο. Τότε που οι άνθρωποι ζούσαν σε αρμονία με την Φύση, μαθαίνοντας στην αγκαλιά της, κι όχι “κατακυριεύοντάς την”.

Μέσα από την βία ενός κόσμου τεράτων, θα βρούμε τον δρόμο στην αγκαλιά της Μεγάλης Μητέρας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το μετακοβιδικό τρελοκομείο

Όχι, λοιπόν, δεν θα είναι τόσο εύκολο. Δεν θα κλειστούμε στα σπίτια μας φτιάχνοντας ψωμάκια, υποκριτές μιας αναγκαστικής, πουριτανικής νοικοκυροσύνης. Δεν θα επιδοθούμε σε ενδοσκόπηση και καθαρμούς, ενώ το λευκό δέρμα μας θα γίνεται ολοένα και πιο διάφανο ελλείψει μελανίνης. Οι ψυχές μας δεν θα γίνουν ελαφρύτερες για να πετάξουν στον Δημιουργό τους χωρίς τα πάθη της σερατονίνης. Δεν θα τελειώσει η ζωή μας πάνω σε ταντρικές τεχνικές που θα έκαναν την Τρούντη Στάυλερ να κοκκινίσει. Η συντέλεια του κόσμου αργεί. Ακόμη και οι πιο διάσημοι γιουτιουμπικοί ιεροκήρυκες, που ξέχυναν απειλές σαν τις ακρίδες των πληγών του Φαραώ, μετά από την αρχική έξαψη, άρχισαν να τα μαζεύουν. Ακόμα και πολιτικοί μεταλλαγμένοι νεοπατριώτες κρατούν πισινή.

Οι δώθε Ταλιμπάν που θα έπεφταν στην κάμινο για την πίστη τους -έτσι τουλάχιστον συστηματικά προέτρεπαν τους υπηκόους-πιστούς να πράξουν, απαιτώντας να τους κάνει ο λαός «υπακοή»-, πλέον προπαγανδίζουν κάθε ανακοίνωση της «Ψηφιακής Διακυβέρνησης» σαν παπαγαλάκια του κατηραμμένου θηρίου. Μάλιστα, κρατούν επισήμως την σωτηρία αποκλειστικά για τους εαυτούληδές τους, διότι εκείνοι, ως «άνθρωποι του θεού» έχουν άμεση πρόσβαση στα Μυστήρια. Ο λαουτζίκος μπορεί να περιμένει κλαίγοντας την μοίρα του, ανάβοντας διαδικτυακά κεράκια και προσφέροντας διαδικτυακά πρόσφορα (με το αζημίωτο).  

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η στάση της επισήμου μαυροντυμένης πνευματικής ηγεσίας, εκκλησιαστικής και ακαδημαϊκής. Αν δεν είχαμε συστηματικά διαπλαστεί να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, επειδή εξαρτόμαστε από τους άλλους για να σχηματίσουμε γνώμη (μέχρι να φθάσεις στην αμοιβάδα και να κάνεις ό,τι διατάσσουν οι Σοφοί),  θα διαπιστώναμε πως η θρησκευτική εξουσία, από τον καιρό της πιο βαθιάς αρχαιότητας, πήγαινε χέρι-χέρι με την κρατική.

Κάποτε εμφανίστηκε ένας αληθινός ριζοσπάστης της πακτωμένης κρατικοθρησκευτικής εξουσίας, ένας επαναστάτης που διακήρυσσε το αυτονόητο, πως άλλο τι χρωστάμε στον Καίσαρα, κι άλλο τι οφείλουμε στο Θείο,  πως άλλο η εξουσία των βασιλιάδων και των θνητών σαν όλους εμάς εξουσιαστών, και άλλο οι νόμοι του Σύμπαντος και η ένωση των άνω θρωσκόντων με τους Ουρανούς. Αφού Τον σκότωσαν η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία της εποχής, είδαν ότι οι ιδέες Του παραήσαν δημοφιλείς για να τις παραβλέψουν, κι έκαναν ό,τι κάνουν και σήμερα οι πολιτικάντηδες: τις εναγκαλίστηκαν κι έφτιαξαν μια νέα κρατική θρησκεία, με τον Αυτοκράτορα Παποκαίσαρα να είναι προστάτης της Πίστης. Κάπως έτσι κατάφεραν να κάνουν μπίζνα από την θυσία Του, και να πηγαίνουν πάσο, την ίδια ώρα που τα πρόβατα συνωστίζονται τρομαγμένα και συνάμα μαγεμένα από τις οιμωγές των λύκων, ποίμνιο χωρίς τσοπάνη.

Κάποιοι άνθρωποι πήραν την σωτηρία τους επάνω τους. Yolo, πάρτυ στα κρυφά, βόλτες στα κρυφά, ζωή στα κρυφά. Πώς να ζήσεις χωρίς αγγίγματα, χωρίς αγκαλιές και ζεστασιά που τάχεις μάθει και τα κουβαλάς από τα σπλάχνα της μάνας σου, κι αν δεν τάχες τότε, τα αναζητάς όλη σου την ζωή; Πώς να δεχθείς πως ο παππούς θα φύγει κλεισμένος σε πλαστική σακούλα σαν αρνί του Πάσχα, άκλαυτος κι αστόλιστος;

Οι εγκλεισμοί στραγγίζουν την ζωή από τους ανθρώπους, όπως οι δράκουλες. 

Η «προσαρμογή στην νέα κανονικότητα» εκφράζεται με τρόπους που προϋπήρχαν της «πανδημίας», αλλά απέκτησαν νέα βαρύτητα με την επιβολή της. Άλλος ξυρίζει το κεφάλι του γουλί επειδή πάντα το γύριζε στο μυαλό του αλλά δεν το είχε τολμήσει γιατί δεν τον άφηνε η μαμά του. Πόσο πρέπει να μισούν τον εαυτό τους και τι ψυχικά τραύματα κουβαλούν όσοι επιβάλλουν στον εαυτό τους αυτοταπεινώσεις σαν το κούρεμα γουλί, τα τατουάζ, το πίρσινγκ, κι άλλα τέτοια βαρβαρικά που μαρκάρουν την επιβολή της ταυτότητας του δούλου στον Άνθρωπο.

Άλλοι επιδίδονται σε γλυπτική πάνω σε γογγύλια, πίνοντας τον παραγόμενο ζωμό, και αναλύουν την μεταφυσική τους εμπειρία σε Ινστα στόρις, κι άλλοι φτιάχνουν φιλετάκια ον κάμερα, με αφοσίωση Χάνιμπαλ Λέκτερ.

Η πορνογραφία κι η αυτοϊκανοποίηση έχουν γίνει νόρμα, αφότου ο εγκλεισμός τις νομιμοποίησε, καθιστώντας «αναγκαία» την ιδιωτική άμα τε και δημόσια εξύμνησή τους ως πιο ασφαλείς από τις επικίνδυνες ανθρώπινες επαφές.  Η λέξη μαλ… έχει πλέον κυριολεκτική σημασία για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερων, υγιών ανθρώπων που διαγκωνίζονται, λένε τα ΜΜΕ και οι αναρτήσεις τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να αποκτήσουν πιστοποιητικό τρυπήματος προκειμένου να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο τους μήπως τους παρακολουθεί ο ρουφιάνος της γειτονιάς.

 Συμπεριφορές ψυχικά ασθενών στην πιο ιδιωτική από τις ιδιωτικές κλινικές, το ίδιο τους το σπίτι. Στις δημόσιες κλινικές, εκεί όπου οι τρόφιμοι δένονται με αλυσίδες, θα κλειδώνονται οσονούπω οι διαφωνούντες. Διόλου τυχαίο που όλοι οι επιφανείς αυτού του κόσμου έχουν μαθητεύσει στα σχολεία της Αριστερής σκέψης, του Σταλινισμού, της Σοβιετίας και των γκουλάγκ.  Υπάρχουν όμως και Δεξιοί οι οποίοι εκθειάζουν την χώρα προέλευσης της πανδημίας για τα αποτελεσματικά μέτρα που λαμβάνει επιβάλλοντας ελέγχους τύπου Ανατολικής Γερμανίας. Ο κομμουνισμός δικαιώνεται από τον Καπιταλισμό.

Ο φαρμακευτικός επισκέπτης που τρούπωνε και σου έπαιρνε την θέση στο ιατρείο για να πουλήσει την πραμάτεια του στον επιστήμονα-γιατρό σου (το συνέδριο στο πεντάστερο ριζόρτ στην Ταϋλάνδη δώρο), έγινε ο υποβολέας του σεναρίου της ζωής σου. Το ποσοστό επί των πωλήσεων αυξάνει όταν αναμειγνύονται και χρηματοδοτήσεις πανεπιστημιακών εδρών, ερευνών, σεμιναρίων, διπλωμάτων και άλλων μέσων ελέγχου της ανθρώπινης λογικής.

Η επιβολή του πιστοποιητικού κορωνικών φρονημάτων, εκτός από τον πρακτικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε «σαραντισμένους» και «ασαράντιστους» της κοβιδιακής εκκλησίας, είναι το πτυχίο της «δικτατορίας των επιστημόνων» που μια ζωή περίμεναν ισχνοί, προσκυνημένοι και κακομοίρηδες στις κουίντες για να πάρουν την εκδίκησή τους από τους ανθρώπους της παραγωγής, της Φύσης και της δύναμης.

Εν τέλει, τι θα γίνει; Πουν  και δεν πουν προφήτες, μάγοι και κάθε λογής δαιμονικές αντανακλάσεις, πρέπει, θαρρώ, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να βάζουμε στην άκρη ή να προσπερνάμε τα σκουπίδια που πετάγουν στην πορεία μας. Και πάντως όχι να καθόμαστε και να τα κοιτάμε και να συνδιαλεγόμαστε μαζί τους, πολύ δε περισσότερο να τους επιτρέπουμε να μας πισωγυρίζουν από την ελευθερία που μας χάρισε η Ελληνική σκέψη απέναντι στις ανατολίτικες σατραπείες και στους λογιών-λογιών τυράννους.

Ο Θεός μαζί μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Περί ελευθερίας -Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και στα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρεπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας, εσχάτως και για λόγους “πανδημίας”.

Καθώς (ξανα)γράφω αυτές τις γραμμές, για την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη, δημόσια ομιλία, και, πάνω από όλα, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας.

Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του που βρισκόταν ως πριν λίγο καιρό το σπίτι μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Οταν στην ελληνική βουλή υπήρχαν Ελληνες βουλευτες, θυμάμαι δυο που ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν “προδότες”, τους δε “υπηρέτες” των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία της “κοινής” γνώμης, να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον των κατακτητών της πατρίδας μας, αυτών που εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους για να επιδιώξουν την υποδούλωσή της, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα επιδιώκοντας την καταστροφή της μεσαίας τάξης, αυτής που από την αρχαιότητα είναι ο πυλώνας της Δημοκρατίας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και παραχωρούν εθνική κυριαρχία για την οποία μάτωσαν και έδωσαν την ζωή τους οι πρόγονοί μας (συχνά όχι οι δικοί τους) είναι αντικειμενικά προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους (άνδρες σαν τον Στρατηλάτη Διάδοχο Κωνσταντίνο κι έναν Ιωάννη Μεταξά, κι όχι κάποιους ανθυπομέτριους εγωπαθείς χειριστές των παρασκηνίων), και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο και κάθε εχθρό της Ελλάδας, του Ελληνισμού και των όσων απελευθερωτικών για τον Ανθρωπο διαχρονικά επινόησε και εκφράζει, να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν και τις νέες πραγματικότητες οι οποίες διαμορφώνονται και τις οποίες οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν μας, ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή- -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας, πέρα από προσωπικές προτιμήσεις, πολιτικές διασυνδέσεις και αρτηριοσκληρωτικές εμμονές.

Μέσα από τις υγρές, πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Επέτειοι, μνημόσυνα και ευθύνες

Πέρασε και φέτος η «θλιβερή επέτειος» των Ιμίων.

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό.

Οι Έλληνες έμαθαν στις «θλιβερές επετείους», στις «αλησμόνητες πατρίδες», στην κακομοιριά και στον Χατζηαβατισμό. «Δεν ξεχνούμε». Και λοιπόν;

Μέχρι να πατήσουν Delete στην  μνήμη ενός εκάστου οι χειριστές της Μεγάλης Τεχνολογίας, μπορείτε να κλαίτε και να κλαίγεστε ελεύθερα.

Η τάση δεν είναι καινούρια. Είχα γίνει δυσάρεστη σε κάποιους, γράφοντας παλαιότερα, πως «τιμώ τις Θερμοπύλες, αλλά γιορτάζω τις Πλαταιές». Εξακολουθώ να το υποστηρίζω.

Η επιλογή τού να τιμώνται οι ήττες είναι κατά την άποψή μου καταστροφική. «Είμαστε οι τελευταίοι», «θα πέσουμε μέχρις ενός», είναι βολικοί για κάποιους, πεισιθάνατοι κρωγμοί.

Κατά την αυτή έννοια, Εθνική Επέτειος είναι η νικηφόρος 25η Μαρτίου 1821, δεν είναι η 29η Μαΐου 1453, αν και δικαίως μνημονεύεται.

Από τότε που έχω πολιτική συνείδηση, θυμάμαι τους Πατριώτες να μεταφέρονται στα μνημόσυνα. Ηταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν επί νικηφόρου Δεξιάς του Γράμμου  που τιμά την Αριστερά της Ούλεν και του Μελιγαλά. Κατάθεση στεφάνου, εθνικός ύμνος, ταβέρνες, και του χρόνου.

Καλά είναι τα μνημόσυνα, να αναπαύονται οι ψυχές, και δικαίως τιμώνται οι νεκροί.  Για τους ζωντανούς έχει κανείς να πει κάτι;  

Ούτε μου κάνει ελληνικό αυτό το συνήθειο, ούτε μπόρεσαν ποτέ να το δικαιώσουν πολιτικά όπως η Αριστερά ή πολιτικοθρησκευτικά όπως ο Χριστιανισμός.

 Δεν βαρέθηκαν προφανώς να μοιρολατρούν, να ομφαλοσκοπούν, να ονειρεύονται ένα ιδανικό Χθες που δεν γνώρισαν και το οποίο, αν το γνώριζαν, είμαι βέβαιη ότι θα το θεωρούσαν εξίσου ποταπό στα παρασκήνιά του με το Σήμερα.

Η λατρεία των θυμάτων αντί της λατρείας των Ηρώων δεν είναι ίδιον των Ελλήνων. Είναι αποκύημα μιας μιζέριας που ξεκινά από τους αμανέδες του 1922, κατεβαίνει στην μουγκή εποποιία του 1974, βουλιάζει και ασφυκτιά στα νερά του Αιγαίου από το 1996.

Το Χθες είναι το καταφύγιο όσων δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το Σήμερα. Είναι γελοίο και τραγικό όταν αντιγράφεις τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του παρελθόντος χωρίς να διαθέτεις το περιεχόμενό του.

Είναι, αντίθετα, λυτρωτικό κι εμψυχωτικό, να θυμάσαι πως Εκείνοι δεν θα ξαναγυρίσουν, αλλά έχεις εσύ το ελεύθερο να δημιουργήσεις το νέο, όπως έκαναν εκείνοι, και να γίνεις ο γενάρχης μιας νέας Αρχής.

Θέλω να σκεφτείς, αναγνώστη, πώς θα ήταν το φρόνημα του Έθνους σήμερα, αν όπως παρελαύνουν (προ κυβερνήσεως ΝΔ-19, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα) οι Αντιστασιακοί στις παρελάσεις, παρήλαυναν οι ήρωες της Κύπρου, οι γονείς, οι χήρες και τα παιδιά των πεσόντων των Ιμίων και των υπερασπιστών των αιθέρων μας.

Καλή είναι η μνήμη και άγια, όταν δεν είναι επιλεκτική και όταν δεν παραλύει το άτομο και το σύνολο. Όπως οι ρίζες, όταν είναι βαθιές και γερές, θρέφουν και δυναμώνουν το δέντρο, μα το δέντρο στρέφεται προς τον ήλιο, κι όχι προς τις ρίζες για να δυναμώσει, έτσι και το Παρελθόν υπάρχει για να παιδαγωγεί και να εμπνέει, ώστε να κοιτούμε με αυτοπεποίθηση το Μέλλον.

Made in Greece

Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς,
νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους.
Πάντα στὸ νοῦ σου νἄχῃς τὴν Ἰθάκη.
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου.

Κ. Π. Καβάφης, Ιθάκη

Η παγκόσμια κρίση η οποία προκλήθηκε από την κυκλοφορία ενός τριτοκοσμικής προελεύσεως ιού, επιπλέον των αμέσων ενεργειών τις οποίες θα έπρεπε να δρομολογήσει, όπως η εύρεση φαρμάκων για την αντιμετώπισή του, πρέπει να θέσει επί της τραπέζης των Ευρωπαίων πολιτών ένα δίλημμα:

ΤΟ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ;

Διακινδυνεύεις την ζωή σου, την υγεία σου, την επιχείρησή σου, την εργασία σου, την οικονομία σου, την παιδεία σου, την οικογένειά σου και την θρησκεία σου ακόμη, για το πέρα-δώθε (το οποίο είναι πρωτίστως “δώθε”) των προϊόντων που αγοράζεις “φτηνά”;


Πόσο φθηνά είναι εν τέλει αυτά τα προϊόντα που για το χατήρι τους έκλεισαν εκατοντάδες βιοτεχνίες σε όλη την Ελλάδα, και η χώρα γέμισε καταστήματα με μόνο στίγμα τη σημαία μιας τριτοκοσμικής κομμουνιστικής χώρας;

Πόσο φθηνό είναι το τσίτι που αγοράζεις από τα μαγαζιά του συρμού, αυτά στα οποία κάνουν ουρές κοριτσάκια και γιαγιάδες για να αγοράσουν ένα φόρεμα που το φορούν άλλα 1.345.569 κοριτσάκια και γιαγιάδες από τον Νότο έως τον Βορά της Υφηλίου; Αν η διαφορετικότητα είναι το κρίσιμο κριτήριο της σύγχρονης εποχής, γιατί η στολή “μακό-τζην” είναι η έκφρασή της;

Πόσο φιλάνθρωπος είσαι όταν αγοράζεις αντικείμενα κατασκευασμένα από παιδιά-σκλάβους;

Πόσο οικολογικό είναι να εισάγεις πλαστικά παιχνίδια τα οποία μετά ψάχνεις πού θα τα ανακυκλώσεις;

Η λίστα μπορεί να μακραίνει επ’ αόριστον.

Κάποτε οι Ελληνες αγόρασαν το παραμύθι της ισχυρής Ελλάδας των Βαλκανίων, της δύναμης της Ανατολικής Μεσογείου, της προνομοιακής συνομιλήτριας των μεγάλων για τα θέματα της περιοχής. Μια κυβέρνηση έχτιζε, η άλλη γκρέμιζε, και η Ελλάδα έφθινε. Μέχρις ότου κατήνησε η πρωτεύουσά της σκουπιδότοπος του πλανήτη. Αν εισάγεις σκουπίδια, μια μέρα θα σε καλύψουν.

Ομως, τίποτε δεν χάθηκε.

Ο θάνατος του τέρατος που αρπάζει τις ζωές και τις αλέθει, ξεριζώνοντας και διασπείροντας ανθρώπους από την μια ήπειρο στην άλλη, είναι σχετικά προβλέψιμος. Η καρδιά του είναι το χρήμα. Αν θέλουμε να ζήσουν οι πατρίδες μας ελεύθερες, εκεί στοχεύουμε.

Ο αυτοέλεγχος της κατανάλωσης δεν εξαρτάται από κανένα πολιτικάντη, κανένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας και καμία άλλη δύναμη πέρα από την δική μας.

Η πειθαρχία θα σώσει την πατρίδα από την υποταγή.

Αγοράζω ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Κι αν δεν μπορώ να αγοράσω, ζητάω και ανταλλάζω.

Γιατί αν ξεκινήσω να κερδίζω κάθε μέρα από μια νίκη, απέναντι στην συνήθεια και στον ωχαδελφισμό, σε πολύ λίγο, χωρίς να το καταλάβω, όλος ο τρόπος ζωής μου θα γίνει Ελληνικός.

Οταν ταϊσουμε ελληνικά το σώμα μας, θα ξαναγίνει Ελληνικό.

Οταν ξαναπιάσει την βελόνα η μοδίστρα της γειτονιάς, θα είμαστε και θα φαινόμαστε Ελληνες.

Οταν αποφασίσουμε να ζούμε στο σπίτι μας ελληνικά, δεν θα μπορούμε να μη ζήσουμε ελληνικά έξω από αυτό.

Made in Greece θα μαλώνουμε και Made in Greece θα φιλιώνουμε.

Κανένα πήγαινε-έλα και πάρε-δώσε και κλείσου στο σπίτι και μην κυκλοφορείς γιατί κυκλοφορεί ο επικίνδυνος απρόσκλητος επισκέπτης.

Φέτος η Επανάστασή μας γίνεται 200 χρόνων. Καιρός να επαναστατήσουμε ενάντια στην οικονομική σκλαβιά, ώστε το 2030, στα 200 χρόνια από την ίδρυση του κράτους, να γιορτάσουμε την πραγματική μας ανεξαρτησία.

Οσοι αναλογίζονται πως θα πληγούν οι εξαγωγές, κάνουν λάθος. Σε εμάς πάντοτε άρεσε το ξένο, τα κεχριμπάρια και οι έβενοι και τα ηδονικά μυρωδικά του Αλεξανδρινού. Η ισοτιμία είναι η μόνη δίκαιη οδός. Τα μεγαλοπιασίματα πως τάχα θα γίνουμε “μεγάλοι”, αποδείχθηκαν καταστροφικά. Ο δρόμος δεν είναι στο μεγάλο κράτος, στις πολυεθνικές, στο παγκόσμιο. Οι μεγάλοι θέλουν να τους προσφέρουμε την συνενοχή, όπως οι κυβερνήτες, ή την υποταγή όπως οι πολίτες -υπνοβάτες.

Εμείς δεν ήμασταν ποτέ αυτοκρατορίες τυράννων σαν τους Πέρσες, τους Μπολσεβίκους, τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες.

Εμείς οι Ελληνες επιβιώσαμε ως κοινότητες στα πιο μαύρα σκοτάδια μας, και ως πόλεις-κράτη λάμψαμε το φως στον κόσμο.

Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, μόνο που φοβόμαστε να ξεβολευτούμε.

Είτε από τώρα, εθελοντικά και συντεταγμένα, είτε όταν δεν θα έχουμε επιλογή άλλη από το ξεβόλεμα, θα κάνουμε και πάλι αυτό που πρέπει, και μαζί μας και οι άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί. Ο μόνος Φιλάνθρωπος προέβλεψε, κι απέναντι στο Μεγάλο Μηδένισμα των Μισανθρώπων, δρομολόγησε το Μεγάλο Ξύπνημα των Ανθρώπων.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ