Ροζέ Ολέντρ (1929-2020): Ο “Ποπάυ” δεν μένει πια εδώ

Ο “Ποπάυ” δεν μένει πια εδώ. Αιώνιος επαναστάτης της Παράδοσης, με την βροντερή φωνή και το πλατύ χαμόγελο, ένας μεγάλος παίκτης που επηρέασε την πολιτική ζωή της Γαλλίας, πέρασε από τα μάτια του σώματος σε αυτά της ψυχής όσων τον γνώρισαν και τους τίμησε με την ευθύτητα και την μαχητικότητά του. 

roger1
Ροζέ Ολέντρ (1929-2020)

Μια ιστορική φυσιογνωμία του  Εθνικιστικού Κινήματος στην Γαλλία, ο Ροζέ Ολέντρ, έφυγε από την ζωή στις 30 Ιανουαρίου και κηδεύτηκε συνοδευόμενος από εκατοντάδες φίλους του στις 6 Φεβρουαρίου 2020. Η κηδεία του, ήταν η κηδεία της παλαιάς Άκρας Δεξιάς, της Δεξιάς του στρατιωτικού εθνικισμού, των τελευταίων πραγματικών πολεμιστών, στους μεγάλους πολέμους της Ινδοκίνας και της Αλγερίας, αυτών που είδαν να χάνεται μαι αυτοκρατορία αλλά δεν σταμάτησαν να πολεμούν μέχρι το τέλος. Αυτοί υπήρξαν ο μάρτυρες της μεταπολεμικής κάθαρσης για αυτό και έγιναν πολέμιοι της επανασυγγραφής της Ιστορίας την οποίαν έγραψαν με το ίδιο τους το αίμα. Οι τελευταίοι αγωνιστές μιας Δεξιάς πραγματικά αντίθετης στο Σύστημα , αντίθετοι σε μια Δημοκρατία την οποία αμφισβήτησαν με τα όπλα, στις αποικίες της Ασίας και της Αφρικής. ” Ο στρατός είναι θρησκεία”, έλεγε, “είναι οι ιππότες των σύγχρονων καιρών”.  Και διεχώριζε τους αριβίστες ανώτατους αξιωματικούς από τους σιωπηλούς, πιστούς, ηρωικούς υπαξιωματικούς που αγωνίζονταν για την δόξα της πατρίδας.

«Ήταν ένα λιοντάρι με γλυκιά ψυχή. Ένας άνθρωπος πέρα από τα συνηθισμένα», λέει ένας συμπολεμιστής του για τον Κορσικανό, σύμβολο της μεγάλης, αυτοκρατορικής Γαλλίας, υπέρμαχο της αποικιοκρατίας, αλλά και της συνεργασίας με το μουσουλμανικό στοιχείο απέναντι στις προκλήσεις της αντιευρώπης.

Η ημερομηνία της κηδείας του είναι Τυχαία, αλλά όχι συγκυριακή. Ο Ολέντρ πηγαίνει να ανταμώσει «τους νεκρούς του Φεβρουαρίου» του 1934, αυτούς για τους οποίους ο Μπραζιγιάκ που τυφεκίστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945 , έγραψε το περίφημο ομώνυμο ποίημα, τιμώντας την πολύνεκρη εξέγερση της Αξιόν Φρανσέζ του Σαρλ Μωράς.

Γεννημένος στην Κορσική περί τας ειδούς του Μαρτίου, στις 21 Μαρτίου του 1929,  ο Στρατιωτικός, δημοσιογράφος και πολιτικός Ροζέ Ολέντρ υπήρξε η ενσάρκωση αυτού του σπανίου είδους ανδρός που απλώνει τα χέρια σε όλη την έκταση και το βάθος των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης, τόσο ώστε να αγγίζει την θεϊκή του φύση.

Roger_Holeindre_1943
Πρόσκοπος το 1943

Εργάτης μετάλλου στην νεανική του ηλικία, Πρόσκοπος, και αντιστασιακός κατά την κατάληψη της πατρίδας του από τους Γερμανούς, τότε ήταν, διηγείται, που θαύμασε τον Στρατάρχη Πεταίν της κυβερνήσεως του Βισύ, και έγινε Δεξιός.

Ένθερμος υποστηρικτής της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. κατετάγη εθελοντής στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Αλεξιπτωτιστής, και εν συνεχεία εκπαιδευτής ανταρτών εναντίον των ανταρτών,  τραυματίστηκε , επαναπατρίστηκε και υπερασπίστηκε ξανά την αυτοκρατορική Γαλλία στην Αλγερία.  Τραυματισμένος από σφαίρα στο κεφάλι, εγκαθίσταται στην Αλγερία, και εκπαιδεύει νέους, κυρίους Μουσουλμάνους.

Roger_Holeindre (2)
Στην Αλγερία, επάνω δεξιά

Τον Δεκέμβριο του 1961 στην Σύρτη, στο Βιλαέτι του Κονσταντίν (από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο) , ιδρύει τους «Μακί» στο όνομα του Βοναπάρτη. Σε όλη του την ζωή θα στηρίξει τους συμπολεμιστές του  Αλεξιπτωτιστές και μαχητές της OAS , και μέχρι τέλους από την θέση του Αντιπροέδρου της Εθνικής Ενώσεως Αλεξιπτωτιστών. Θεωρεί την ανεξαρτησία των αποικιών , δάκτυλο της κομμουνιστικής επιχείρησης εξάπλωσης στον κόσμο, και την αντιμάχεται με κάθε μέσο.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1962 καταδικάζεται σε 15 χρόνια κάθειρξης για την απόπειρα δολοφονίας του Ντε Γκωλ από την OAS. Εκτίει τα τρία και του απονέμεται χάρη.

Τις δεκαετίες του 1980 και 1990 εργάζεται ως δημοσιογράφος στα περιοδικά Παρί-Ματς και Φιγκαρό και ειδικεύεται σε θέματα Αφρικής, Ασίας και Λατινικής Αμερικής.

Συγγράφει τέσσερις δεκάδες βιβλίων, κυρίως αντικομουνιστικά (αποκαλεί τους Κομμουνιστές, προδότες), υπέρ του Πεταίν, και διηγήσεις των πολέμων, με μια ιδιάζουσα γλώσσα που ενσωματώνει φράσεις της στρατιωτικής αργκό, γιατί πάντοτε θεωρούσε τον εαυτό του πάνω από όλα στρατιώτη.

Υποστηρίζει με ομάδες περιφρούρησης τον Γάλλο υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές της Αλγερίας το 1965, κι εκεί γνωρίζεται με τον Ζαν Μαρί Λεπέν και γίνεται αχώριστος συμπορευτής του. Ενθαρρύνει την αντίσταση στο νότιο Βιετνάμ, και ξεσκεπάζει τα εγκλήματα των Βιετκόνγκ, οι οποίοι θα επιχειρήσουν την φυσική του εξόντωση. Ιδρύει, συμβουλεύει και διευθύνει ομάδες σκέψης και μικρά κόμματα, εκδίδει το περιοδικό “Αντίδοτο”, ιδρύει τους Νέους Πατριώτες Σοσιαλιστές και συναντιέται με τον φιλόσοφο  Ζαν Ζιλ Μαλλιαράκη, τον ελληνικής καταγωγής θεωρητικό της Τρίτης Θέσεως, των Αντινόλφι-Φιόρε. Ανοίγει ένα εστιατόριο στο Παρίσι, που γίνεται στέκι των Εθνικιστών κάθε τάσεως. Οποιος αγαπά στην πράξη την Γαλλία, έχει μια θέση μάχης σε κάποια από τις οργανώσεις, και στην σκέψη του που δουλεύει άοκνα.

Μαζί με άλλες εθνικιστικές ομάδες και κόμματα, γίνεται συνιδρυτής το 1972 του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου. Ιδρύει και διευθύνει τα καλοκαιρινά Πανεπιστήμια, την εκπαίδευση των νέων του Εθνικού Μετώπου, με την βοήθεια του ηγέτη της Κεντρικής Αφρικής Μποκάσα που του νοικιάζει το κάστρο που έχει αγοράσει στην κοιλάδα του Λίγηρα στην κεντρική Γαλλία, και το οποίο καταφέρνει να αγοράσει η οργάνωση των βετεράνων της οποίας προΐσταται.

Οργανώνει σε αυτήν και νέους 8 ως 14 ετών, που επαναλαμβάνουν στον όρκο τους: «Το ιδανικό μου συνδέεται με το έδαφος, με την οικογένεια, με την πατρίδα μου. Ορκίζομαι πίστη στη σημαία της Γαλλίας μας».

Εκλέγεται βουλευτής του Εθνικού Μετώπου (1986-88) Στην αλλαγή της εξουσίας το 1998, αρνείται να ακολουθήσει την κομματική γραμμή Λεπέν για την στήριξη της κόρης του, Μαρίν, και συντάσσεται με τον μαχητικό ευπατρίδη Γκολνίς. Όταν ο Καρλ Λανγκ τον οποίο γνωρίζει από την Νεολαία, διαφωνεί, φεύγει από το Μέτωπο και δημιουργεί το Κόμμα της Γαλλίας, δεν διστάζει να τον ακολουθήσει. Νέος στην σκέψη και στην ψυχή, συνδράμει με πάθος στην ίδρυση της διαδικτυακής ελεύθερης τηλεόρασης. Παραμένει επίτιμος αντιπρόεδρος του κόμματος ως το 2016.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Στο Παρίσι, στις 6 Φεβρουαρίου 202, γύρω από το φέρετρό του, περιστοιχισμένο από τις στρατιωτικές σημαίες, και τα λάβαρα οργανώσεων της πατριωτικής και εθνικιστικής δεξιάς, συγκεντρώνονται ο Λεπέν, που φορά το πράσινο μπερέ των αλεξιπτωτιστών της Λεγεώνος, η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Ζανύ, η κόρη του Γιαν με την κόρη της, Μαριόν Μαρεσάλ, ο πρώην ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίς, που εκφωνεί τον επικήδειο,  ο Καρλ Λανγκ. Η Μαρίν Λεπέν στέλνει στεφάνι και τον αντιπρόεδρο του κόμματός της που λέγεται πλέον Εθνικός Συναγερμός. Η κηδεία του γίνεται στα Λατινικά, μια ακόμη πράξη αντίστασης στις νόρμες του εκλλησιαστικού και πολιτειακού καθωσπρεπισμού.

Η Αριστερά δια της εφημερίδος Λιμπερασιόν, τιμά τον μεγάλο αντικομμουνιστή αντίπαλο

“Ήταν δημοφιλής”, γράφει, ” σε εκείνη την παλιά γενιά των αγωνιστών του Μετώπου”, και αναφέρεται στους ξεριζωμένους της Αλγερίας.  “Ενσάρκωνε τον θυελλώδη αντικομμουνιστή, τον ηττημένο ήρωα ενός χαμένου πολέμου, γιατί προδόθηκε από την νωθρότητα των πολιτικών ελίτ”.

Στον επικήδειο ο συγκινημένος Γκολνίς λέει «Γνωρίζουμε μόνο ένα μέρος των πεπραγμένων αυτού του  ήρωα, με την δυνατή φωνή και την γενναιόδωρη καρδιά, φωνή του διακόπτεται μερικές φορές από ένα λυγμό. Τώρα που το αλεξίπτωτό του έχει ανέβει στον ουρανό, πιστεύουμε ότι ο Ροζέρ μπορεί να πει, όπως έγραψε ο άγιος Παύλος πριν από περίπου είκοσι αιώνες:«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν, απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος.»

Ο ήχος των τυμπάνων και το Τραγούδι της Αφρικανών ακούγεται για αυτόν που ενσάρκωνε την Παλαιά Φρουρά, την φρουρά μιας Βοναπαρτικής, αυτοκρατορικής Γαλλίας που δεν υπάρχει πια.

” Ημασταν στην καρδιά της Αφρικής 

Φύλακες ζηλότυποι των χρωμάτων μας

Οταν κάτω από ένα μαγευτικό ήλιο

ακούστηκε η νικητήριος κραυγή

Εμπρός! Εμπρός! Εμπρός!”

Roger_Holeindre

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

λαμπαδα φως

 

«Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουν την αλήθεια, να ψεύδονται ασυστόλως, να διαστρεβλώνουν, να δυσφημούν, να πέφτουν δουλοπρεπώς στα πόδια του μαμμωνά και να πουλάνε την πατρίδα τους και το γένος τους για τον επιούσιο. Το ξέρετε  και το ξέρω τι είδους βλακεία είναι αυτή να κάνουμε πρόποση για ένα ανεξάρτητο τύπο. Είμαστε τα εργαλεία και οι δουλοπάροικοι πλουσίων ανδρών που βρίσκονται στα παρασκήνια. Είμαστε οι μαριονέτες που αυτοί τραβούν τους σπάγκους και χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι ικανότητές μας και οι ζωές μας είναι όλα περιουσιακά στοιχεία άλλων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

=Ομιλία  του John Swinton, Chief Editorial Writer της εφημερίδος «The New York Times», στην «Λέσχη του Τύπου της Νέας Υόρκης» σχετικώς με την ελευθερία του Τύπου, 1880

Το 1851, ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την Β’ Γαλλική Δημοκρατία, και μετά εν έτος, αυτανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ των Γάλλων, ως «Ναπολέων ο Γ’». Στο μεσοδιάστημα των δύο αυτών ενεργειών του ο Καρλ Μαρξ γράφει την διαβόητο μπροσούρα του «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», που αφορά στα πραξικοπηματικά πολιτικά πεπραγμένα του εξ αγχιστείας μικρανεψιού του Μεγάλου Κορσικανού και στην πολιτική ζωή της τότε Γαλλίας. Αυτήν την μπροσούρα, πέραν του στενού κομμουνιστικού – μαρξιστικού  κοινού, την επεκοινώνησαν ευρύτερον με εμφατική μνείαν της, η μαρξιστικών καταβολών κ. Ζαχαρέα και ο παραδοσιακός μπολσεβίκος κ. Μπογιόπουλος. Το βιβλίον αυτό αποτελεί όντως ένα σπουδαίο (άξιον σπουδής) κείμενο του πολυγραφοτάτου Μαρξ, με το οποίον, μεταξύ άλλων, ανατέμνει την  σύνολο νοσολογία της αστικής δημοκρατίας, έχων ως κύριον εργαλείον την κατ΄αυτόν ταξική υφή της Ιστορίας. Είναι επίσης ένα εξαίρετο τροχιοδεικτικό εργαλείον πολιτικών αναλύσεων.

[Παρεμπιπτόντως, ο μην Μπρυμαίρ (Ομιχλώδης) ήταν ο δεύτερος του έτους κατά το επαναστατικό ημερολόγιο, το οποίον συνέθεσεν ο μαθηματικός Σαρλ Ζιλμπέρ Ρομ και υιοθέτησε από τις 24 Οκτωβρίου 1793  η ελεγχομένη από τους Ιακωβίνους Εθνοσυνέλευση. Ο Μπρυμαίρ ήταν αντίστοιχος του διαστήματος μεταξύ 22ας  Οκτωβρίου και 21ης  Νοεμβρίου, του ιδικού μας Γρηγοριανού ημερολογίου.  Δηλαδή η 18η  Μπρυμαίρ ήταν η 9η  Νοεμβρίου. Στις 9 Νοεμβρίου του 1793 λοιπόν, ο στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την κυβέρνηση του Διευθυντηρίου και ανεκηρύχθη Πρώτος  Ύπατος της Γαλλικης Δημοκρατίας, ενώ ολίγον αργότερον εστέφθη  Αυτοκράτωρ].

Στην ιδιωτική ζωή των ατόμων διακρίνουμε μεταξύ εκείνου πού ενας άνθρωπος σκέπτεται και λέγει περί του εαυτού του και  εκείνου που πράγματι είναι και πράττει αυτός ο άνθρωπος. Έτι περισσότερον, στους πολιτικούς αγώνες πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνθημάτων, θέσεων, διακηρύξεων και ιδεών που έχουν τα κόμματα και των πραγματικών οργανισμών και συμφερόντων τους, δηλαδή να διακρίνουμε με ειλικρίνεια και σαφήνεια μεταξύ εκείνου που φαντάζονται πως είναι και εκείνου που πράγματι είναι.

Ο διαβόητος και συνάμα περιβόητος «εθνικιστικός χώρος» ως υφή, έργο και δρώμενο ανθρώπων (και όχι Θεών, όπως άλλωστε όλοι οι πολιτικοί χώροι), εγκλείει μεταξύ των αξίων συστατικών του, ικανά πάθη χωρίς αλήθεια, «αλήθειες» χωρίς πάθη, «ήρωες» χωρίς ηρωισμούς, ιστορία χωρίς γεγονότα, ιστορική εξέλιξη που φαίνεται πως ενίοτε έχει ως μοναδική της κινητήριο δύναμη μόνον το φυλλοροούν ημερολόγιο, (το οποίον μάλιστα καθίσταται βαρετό με την αδιάκοπο επανάληψη  των ιδίων εντάσεων και χαλαρώσεεων). «Εντός, εκτός και επί τα αυτά» του εν λόγω χώρου εξελίσσονται μικρόψυχοι και κοντόφθαλμοι ανταγωνισμοί πού φαίνονται πως οξύνονται από καιρού εις καιρόν, αποκλειστικώς καί μόνον για να απωλέσουν την αρχική τους οξύτητα και εν τέλει να  σβεσθούν δίχως να δυνηθούν να ανεύρουν καμία λύση στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Ατελέσφορες και άκαρπες προσπάθειες που προβάλλονται με παράταιρες και υπερφίαλες αξιώσεις, καθώς και διάχυτος «καθεστωτικός τρόμος». Παραλλήλως σοβούν οι πλέον μικροπρεπείς ραδιουργίες και ποικίλες «αυλικές» κωμωδίες, που συχνά παίζονται από τους ιδίους τους επιδόξους… εθνοσωτήρες

Επάνω από όλους τους ανθρώπους που εθήτευσαν ή και συνεχίζουν να θητεύουν στον Εθνικιστικόν αγώνα υψώνεται πελώριο ενα ολόκληρο ψυχονοητικό «εποικοδόμημα», συνιστάμενο από διαφορετικά και ιδιοτρόπως διαμορφωμένα αισθήματα, ελπίδες, αυταπάτες, νοοτροπίες, συνολικές περί ζωής αντιλήψεις  και βιοθεωρητικές αρχές. Σε αυτό το  πάλαι ενωτικό και νυν διαχωριστικό έως εχθρότητος μόρφωμα, εμπεριέχονται  επίσης προλήψεις καί αυταπάτες, παλαιές αναμνήσεις, συμπάθειες καί αντιπάθειες, προσωπικές αντιπαλότητες και έχθρες, φόβοι και ελπίδες, βαθείες πεποιθήσεις, άρθρα πίστεως και ιδεολογικές αρχές, οι οποίες συνέδεαν ούτως ή άλλως αυτούς τους ανθρώπους.

Εντός του πλαισίου του Εθνικιστικού δρωμένου υπάρχουν βεβαίως παρελκόμενα, εξαρτήματα και παρακολουθήματα  των συλλογικών πολιτικών δομών και λειτουργιών, μεταξύ δε αυτών και άστοχοι φατριασμοί, μάταιες κολακείες, παράταιρη εξουσιολαγνεία, εγωιστικές εμμονές, στρατηγικά  ελείμματα, τακτικά λάθη, σφαλερές εκτιμήσεις καταστάσεων, ιδεολογικές συγχύσεις και … άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Όμως, το πολιτικό μέγεθος και το αποτύπωμα κάθε Εθνικιστή  δεν ορίζεται μόνον από τα οποιαδήποτε σφάλματα και ατοπήματά του : Έχουμε ελάχιστο ηθικό χρέος  να αποτιμούμε την συνολική παρουσία και τροχιά  του καθενός,  συνεκτιμώντες  οπωσδήποτε και την παράμετρον του χρόνου και το μέγεθος του πολιτικού του έργου.

Ανάλογος πρέπει να είναι επίσης και η εξέταση και αξιολόγηση των αντιπάλων. Ως αμετανόητοι, αφοσιωμένοι και όχι περιστασιακοί Εθνικιστές, οφείλουμε λοιπόν να προβούμε με οξυδερκή ψυχραιμία, σε μιαν αδρά επισκόπηση της  προσφάτου πολιτικής πραγματικότητος στην Πατρίδα μας και να στοιχειοθετήσουμε μερικές κρίσιμες παρατηρήσεις, ώστε νά αποφύγουμε επιτυχώς τις συνηθισμένες παρανοήσεις σχετικώς με ολόκληρο τόν χαρακτήρα της επερχομένης νέας εποχής.

Πρέπει με ακριβοδικαία κριτική και  αδίστακτο αυτοκριτική  να συγκροτήσουμε ουσιώδη Εθνικιστικό λόγο και να εκδηλώσουμε παρεμβατική δράση, αποκολλώμενοι από την επαρσιακή βεβαιότητα, την κατατονική περιφρόνηση και την αηδία τις οποίες προκαλεί η Γ’ «ελληνική» «δημοκρατία», (που δεν είναι τίποτε άλλο από την επί 45 συναπτά έτη) θρασύτατα συνδεδυασμένη ατιμία δυό ολιγαρχιών : των αστοφιλελευθέρων «δεξιών» και των σοσιαλκομμουνιστών «αριστερών», δηλαδή μια ψευδοδημοκρατία των εργολάβων).

Οι εκλογές του Ιανουαρίου 2015, καθώς και το επακολουθήσαν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 υπήρξαν μια έκφανση της μυχίας αρνήσεως του Ελληνικού Λαού να αποδεχθεί  δουλοπρεπώς τα έως τότε πέντε έτη υφέσεως, τα έξωθεν και άνωθεν επιβληθέντα μνημόνια, την απάνθρωπο, τερατώδη και ραγδαία συσσώρευση του εθνοαποδομητικού ελληνικού δημοσίου χρέους και το εξευτελιστικό καθεστώς νεοαποικιοκρατικού προτεκτοράτου της Ελλάδος. Έκφανση αρνήσεως των 45 μεταπολιτευτικών ετών διακυβερνήσεως της Πατρίδος μας από μιαν εξόχως διεφθαρμένη, αθλία και ανίκανο άρχουσα τάξη, [αποκληθείσα ευστόχως από την 17η Νοέμβρη, «Λούμπεν (Κουρελο) Μεγαλο Αστική Τάξη» – ΛΜΑΤ], αποτελουμένη από έναν δύσοσμον εσμό με συστατικά κάθε είδους καιροσκόπους πλουτοκράτες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, καθώς και από τους «συνοδευτικούς» αθλίους πολιτικούς τους υπαλλήλους και τα ανδράποδα αυτών.

Η κλάση των «διασήμων» πολιτικών υπαλλήλων (και ενίοτε μικρο-μετόχων της Πλουτοκρατίας),  περιλαμβάνει προφανώς τους διασήμους ελληνόφωνους τσοπανάρχες – «βασιλείς των ορέων» της  τρισδυσμοίρου «ψωρολακόσταινας», δηλαδή τις … καλοχορτασμένες και χιλιάκριβες οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς βεβαίως και την οικογένεια Μητσοτάκη. Η θριαμβική επιστροφή του κ. Κούλη Μητσοτάκη στον θρόνο του προτεκτοράτου, έθεσε τέλος στην αμφισβήτηση των αστών «κάτωθεν» και ομογενοποίησε  -κατά το πλείστον-  τις αστοφιλελεύθερες «πατριωτικές» ανησυχίες  στο οχλοποιημένο «πόπολο».

Βεβαίως λόγοι ιστορικής ακριβολογίας μας επιβάλλουν να σημειώσουμε πως τα δημοψηφίσματα δεν εκφράζουν αναγκαστικώς την αστική, την λαοκρατική ή την … σοσιαληστική δημοκρατία. Ακριβέστερον, εκφράζουν ενίοτε το αντίθετον αυτών των «ονομαστικών» (κατ΄ όνομα) δημοκρατιών, με την δυναμική πατριωτική διάθεση του λαού. Εκτός από τις περιπτώσεις των μεσοπολεμικών γερμανικών δημοψηφισμάτων [τον Δεκέμβριον του 1929, δημοψήφισμα για τον «Νόμον ενατίον της υποδουλώσεως του γερμανικού λαού», κατά της συνθήκης των Βερσαλιών και των Γερμανών συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων (που παρά την υποστήριξη του 94,5% των Εθνικιστών ψηφισάντων απερρίφθη, διότι η προσέλευση  υπελογίσθη στο μη επαρκές 14,9 % του εκλογικού σώματος) και τον Νοέμβριον του 1933 σχετικώς με την απόσυρση της Γερμανίας από την «Κοινωνία των Εθνών», που ενεκρίθη από ποσοστό 95.1% των ψηφισάντων του 96.3% του εκλογικού σώματος], υπάρχουν και  πλέον πρόσφατα παραδείγματα, όπως το «Ενωτικό δημοψήφισμα» της Κύπρου, το οποίον ουσιαστικώς ηταν συλλογή επωνύμων υπογραφών (!) και διεξήχθη στις 15 και 22 Ιανουαρίου του 1950, σε 2 διαδοχικες Κυριακές. Το εν λόγω δημοψήφισμα ανεδειξε την πλειοψηφική θεληση των Κυπρίων αδελφών μας (σε ποσοστό 95,71 %) για Ενωση με την Μητέρα Πατρίδα!

Επίσης βεβαίως  δεν ετέθη ζήτημα (και από τους μάλιστα κακοπίστους) εάν το παρ΄ημίν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ήταν αρκούντως «δημοκρατικό»: Διενηργήθη από μιαν «αριστερή δημοκρατική» και…. δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», σε «πλέρια δημοκρατική» βάση, με σκοπό… την θεσμική εμπέδωση και την επαναφορά δημοκρατικών θεσμών!

Όμως δεν πρέπει επίσης να λησμονείται ότι, το διαβόητο αυτό δημοψήφισμα επραγματοποιήθη υπό  συνθήκες κραυγαλέως προκλητικής, φρενήρους και συνεχούς προπαγάνδας υπέρ του «ναι», ώστε ακόμη και το κατ΄εξοχήν καθεστωτικό εποπτικό «όργανο δεοντολογίας» της ΕΣΗΕΑ εξηναγκάσθη να προβεί σε έκκληση γιά να τεθεί φραγμός στην εκχειλίζουσα και απροσχημάτιστο αθλιότητα των κυβερνητικών φερεφώνων. Αλλά ο λαός, σε σπανία κρίση συνειδητότητος,  ηγνόησε τον ωμό καθεστωτικό ψυχολογικό εκβιασμό των κρατούντων και εψήφισεν «όχι» με το σαρωτικό ποσοστό 62%.

Στις 5 Ιουλίου 2015, ο Σαμαράς εδήλωσεν ότι παραιτείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. O άφιλος, εγωπαθής και εμπαθέστατος κατά του Κινήματος πολέμιος, «πρωτοστράτωρ» της αναξίου «αξιωματικής αντιπολίτευσης», παλαιοκομματική αντιπροσωπευτική φιγούρα των μεγαλοαστικών «τζακιών» και των σκοτεινών υπογείων συμβιβασμών προς χάρη της εξουσίας, παρητήθη.

Ο… τρισμέγιστος εθνικιστοφάγος «πολέμαρχος» όταν εισέπραξε επί της φεουδαρχικής παρειάς του το (απαξιωτικό για την έμπρακτο μνημονιολειχία του και την υποκριτική αντιμνημονιακή του ρητορική)… θωπευτικό ράπισμα της λαϊκής δημοψηφισματικής ετυμηγορίας, «τόκοψε ρόδα μυρωμένα», κατά παρασυσχετισμόν της «εθναρχικής τακτικής» του βαρηκόου Τριανταφυλλίδη.

[Εδώ ο μελετητής ανακαλεί πηγαίως τον μαρξιστικό σχολιασμό  από την πολυθρύλητο μπροσούρα  «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» όπου ο δαιμόνιος στοχαστής γράφει «….όπως γίνεται πάντοτε με τα “ανδραγαθήματα” των “δημοκρατών”, οι αρχηγοί ικανοποιήθηκαν με το να μπορούν νά κατηγορούν “το λαό” τους γιά λιποταξία και ο λαός ικανοποιήθηκε μέ το να μπορεί να κατηγορεί τους αρχηγούς του γιά απάτη».]

Eτσι, δίχως τον Μεσσήνιο… εθνεγέρτη, οι συνθήκες ήσαν εν πολλοίς ευχερέστερες για μια «αστοσοσιαλκομμουνιστική»… τουρλού συγκυβέρνηση, η οποία θα ενεσάρκωνε σαφώς την προθανάτιο ανάγκη να σταθεί ορθή η μεταπολιτευτική «ελληνική» κοινωνία στα αγκυλωτικά και παραμορφωμένα σκέλη της, να συμμαζέψει τα βιώσιμα θραύσματά της, να απορρίψει τα σεσηπότα ράκη της  και να φροντίσει επιμελώς τις πληγές της ιδεοληπτικής παραφροσύνης της.

Hταν η στιγμή συναντήσεως του κ. Tσίπρα με την Ιστορία: Εκαλείτο να αποδείξει εμπράκτως εαν κατ΄αυτόν επρώτευεν η ηδονή της βουλιμικώς νεμομένης εξουσίας ή ο ελληνικός Λαός, η Εθνική Ανεξαρτησία και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Εκαλείτο να προασπίσει την διαχρονία του Ελληνισμού και να περισώσει τα πολυτίμητα αγαθά του. Ημπορούσε να καλέσει δημοσία τα αντίπαλα κόμματα, να τα συνεγείρει ώστε να συγκυβερνήσουν μαζί του, με σκοπόν να τιμήσουν και να στηρίξουν το «όχι» της πλειοψηφικής αξιοπρεπείας, όπως κατεδείχθη στο δημοψήφισμα, το ηθικό σθένος του Λαού μας, ο οποίος κυριολεκτικώς πενόμενος και εξαθλιωμένος  ηρνήθη τον βάναυσο εξευτελισμό των Δανειστών και των Αγορών.

Μετά το μεταξικόν «όχι» του 1940, η Πρόνοια εχορήγησε και πάλιν την ευκαιρία να ομονοήσουν  οι Eλληνες για το αταξικό «κοινό καλό» του εθνικού συνόλου και να εξοβελίσουν την εγωπαθή ατομιστική ιδιοτέλεια που εγγίζει τον εκβαρβαρισμό και την αποκτήνωση. Μας εχορηγήθη η δυνατότης της ιστορικής επιλογής: Να υποταχθούμε  σε ξένους δυνάστες ή αγωνιζώμενοι να αναστήσουμε εξ υπαρχής την ιδιοπρόσωπο συλλογικότητά μας  με  εθνικούς στόχους που υπερβαίνουν την ευτέλεια της βουλιμικής απληστίας ατόμων και φατριών.

Oμως ο κ. Tσίπρας ηρνήθη υπερηφάνως να γράψει Iστορία. Απεδείχθη τρισμεγίστως σπιθαμιαίος ως προς τις προδιαγραφές του Λαϊκού Ηγέτη,  εμετρήθη και εκριθη από τα κυβερνητικά του «αντανακλαστικά». Απέδειξε, περιτράνως και «εντειχισμένος» στην ιδιοπάθειά του, «χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», ότι διενήργησεν απερισκέπτως το δημοψήφισμα βέβαιος ων για την υπερψήφιση του «ναι», δηλαδή βέβαιος για την μαζική λαϊκή συναίνεση στην ελεεινή ολιγωρία του, στην ξενόδουλο και ξενωφελή του κυβίστηση. Ματαίως! Ο αποχαυνούμενος και οχλοποιούμενος επι δεκατίες λαός δεν εμάσησεν άλλο «κουτόχορτο», αλλά και ο ακώλυτος τολμητίας φαρσέρ δεν εδίστασε να αγνοήσει απροκαλύπτως την καταφανή λαϊκή άρνηση, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία  με τις ευλογίες των ξένων εθνεμπόρων.

Κατόπιν, ο ταλαντούχος αυτός πολιτικός θεατρίνος, ο πρωταγωνιστής της Νέας «Αριστεράς», ο λατρεμένος jeune premier των επιζωσών ελασιτισσών, έτυχεν και της σπανιωτάτης ιστορικής ευνοίας μιας διαδοχικής δευτέρας ευκαιρίας: Προεκήρυξεν εκλογές, όπου εξεδηλώθη πρόδηλος η σαφής άρνηση να καταξιώσουν οι απεγνωσμένοι και αηδιασμένοι πολίτες την αμετανόητο και προκλητική αχρειότητα των «γαλαζοπράσινων» προκατόχων του κ. Tσίπρα, των γνωστών και ως «Σαμαροβενιζέλοι». Στις εν λόγω εκλογές η μετρηθείσα αποχή ήταν βεβαίως αποκαλυπτική απογοητεύσεως, αηδίας και απελπισίας των εν πολλοίς μωροπίστων πολιτών, αλλ΄ όμως όσοι εψήφισαν εχάρισαν και πάλιν την νίκη στον κ. Tσίπρα. Δευτέρα ευκαιρία, αλλά για δευτέρα φορά ηρνήθη ο κ. Tσίπρας να αναχθεί από την ευτέλεια  του μικροπολιτικού κομματάρχη με  κομμουνιστική πατίνα στην αποστολή του Λαϊκού Ηγέτη.

Μάλιστα, εζήτησεν προκλητικώς  από τους σοσιαλφιλελευθέρους ασπόνδους «αντιπάλους» του να υπερψηφίσουν μαζί του και τρίτο, «αριστερό» τώρα «μνημόνιο». Φρούδο, παρασαδιστικό και εξόχως ταπεινωτικό για την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία και την υπολειμματική εθνική αξιοπρέπεια. Kαι αυτοί βεβαίως το απεδέχθησαν… ασμένως. Εξ άλλου υπήρξαν οι ίδιοι φυσικοί αυτουργοί του άφρονος και εγκληματικού υπερδανεισμού, ο οποίος ετροφοδότησεν αποκλειστικώς το σιχαμερό πελατειακό τους κράτος, αλλά συνάμα υπήρξαν αείποτε και μαζοχιστικοί λάτρεις κάθε «φιλοευρωπαϊκής» συμπεριφοράς, φανατικοί θειασώτες του πλέον ωμού, εμφανούς και γνησίου αμοραλισμού πάσης φύσεως.

Αυτός ήταν ο «ελλαδίτης» Νεοαριστερός και παλαιοκομμουνιστής τέως πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, που κατόρθωσε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών: Tόσον ενδοτικός, ξενόδουλος, μεταπρατικός και αδιαφοροποίητος όσον και ο οιοσδήποτε «ηγέτης» οποιουδήποτε μετα-αποικιακού κρατικού μορφώματος. Τόσον αποχρωματισμένος από κάθε ενεργό πολιτισμική ελληνικότητα, όσον και υπάκουος ωσάν επαιτών δανειολήπτης εξαρτημένος για την «δόση» του από τις «Aγορές» των Επικυριάρχων. Ολοσχερώς ανελλήνιστος  στην ελειμματική παιδεία, στην χρησιμοθηρική λογική και  στην διάτρητο κοσμοθεώρησή του.

Απλούστατα λοιπόν, η επακολουθήσασα τραγελαφική συνθηκολόγηση με τους ξένους δανειστές και η πρόθυμος υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στους Διεθνείς Πλουτοκράτες Επικυριάρχους, κατέστησε αδύνατο την επιδίωξη των μεγάλων …. σοσιαλιστικών σκοπών και των αριστερών υπερμετρωπικών οραμάτων, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Οπότε επηκολούθησεν η φιλελευθέρα επέλαση της μητσοτακικής ΝΔ.

Ευτυχώς έως τούδε η Ελλάς ουδέποτε υπήρξεν εκτενές  φυτώριον φιλελευθέρων πολιτικών ή ζυμωτήριον φιλελευθέρας ιδεολογίας, οπότε ο μεταπολεμικός ελληνικός «μεταπρατικός» και εισαγόμενος (κυρίως αγγλοαμερικανικός) φιλελευθερισμός εστηρίχθη αναγκαστικώς στην βακτηρία της εκάστοτε «λαϊκής» δεξιάς.

Δεξιόθεν λοιπον του φιλελευθέρου πρωθυπουργού Μητσοτάκη ελλοχεύει ασμένως η δρώσα δίκην… νεοδημοκρατικού νάρθηκος «λαϊκή δεξιά» (τύπου Αδώνιδος Γεωργιάδη ή και Μαυρουδή Βορίδη). Η ωφελιμιστική γόμα η οποία κρατεί «ενωμένες» στην Νέα Δημοκρατία αυτές τις δύο φατρίες (της «λαϊκής» και της «φιλελευθέρας» δεξιάς) είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή η διεθνώς καθεστηκυία  και καθεστωτική ιδέα πως το κέρδος και η καπιταλιστική ιδιωτική ιδιοκτησία είναι  η μόνη οδός προς την «κοινωνική πρόοδο» και την «ανάπτυξη», ενώ απαιτείται «ελευθέρα λειτουργία» του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, «ελευθέρα επιχειρηματικότης» και «ελεύθερος ανταγωνισμός» (Ευώνυμος έως τοξικότητος «ελευθερία» της οικονομίας, εις βάρος της Πολιτικής και της Λαϊκής Κοινότητος, ώστε οι πλουτοκράτες ανέτως να κερδίζουν περισσότερον).

Αυτές οι δύο φατρίες (η μία με «εκσυγχρονιστική» πρόσοψη και η άλλη με «εθνικοπατριωτική») έχουν σχηματίσει ήδη ένα πολυεπίπεδο ηγεμονικό πήγμα, με την αφειδή και ενεργό υλική υποστήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Η αστοδεξιά  «πολυκατοικία» δεν έχει μόνον ενοικιαστή, εν προκειμένω την (κατά Κούλη Μητσοτάκη ανανεωθείσα) Νέα Δημοκρατία, αλλά βεβαίως και (τουλάχιστον μεταπολεμικόν) ιδιοκτήτη, την εφοπλιστική πλουτοκρατία του τόπου.

Εν ευθέτω χρόνω, ο κ. Κούλης Μητσοτάκης θα αντιληφθεί πως είναι πράγματι δυσχερές να χαλιναγωγήσει την «λαϊκή δεξιά» φατρία και γενικότερον την «δεξιά» πτέρυγα του κόμματός του. Οι ιδιοκτήτες της «δεξιάς πολυκατοικίας»,  άρα και υποβολείς της Νέας Δημοκρατίας, ήτοι οι Έλληνες εφοπλιστές, δεν είναι πεφωτισμένοι φιλελεύθεροι αστοί, σφόδρα ενδιαφερόμενοι για τα σκιώδη ή απτά δημοκρατικά «ιδεώδη». [Στην πλειοψηφία τους είναι ωμοί και σκληροί άνθρωποι, που γνωρίζουν μόνον για Χρήμα, Κέρδος και…. Ορθοδοξία (μάλλον ως ατταβιστική υπεραναπλήρωση αμαρτιών)].

Συνεπώς είναι λίαν πιθανόν ότι η ελληνική «εξωστρέφεια» που διεφήμισεν επιμόνως και αποζητεί εναγωνίως η «λευκοσιδηρά» κυβέρνηση Μητσοτάκη θα υπακούσει στο τάχα ρηξικέλευθο, «πατριωτικό» και….. «επαναστατικό» δίπτυχο που εχάραξαν ανενδοιάστως οι έχοντες και κατέχοντες  από ημίσεως αιώνος και ένθεν: «Ζεστό» Χρήμα και Κέρδος (παντοιοτρόπως),  αλλά  με… επίπαση Ορθοδοξίας (sic!)

Bεβαίως οι έως τούδε  προπαρασκευαστικές εξαγγελίες Μητσοτάκη εξαντλούνται στην σκιαγράφηση  μιας στενόκαρδης και διαχειριστικής εκδοχής της πολιτικής, μιας χρησιμοθηρικής «απολίτικης πολιτικής», ταυτοσήμου προς εκείνην  που εξεμηδένισε τους προκατόχους του.

Ο μεταπολιτευτικώς κυρίαρχος, κτηνώδης πρωτογονισμός του ψυχοπαθούς ατομοκεντρισμού είναι γέννημα – θρέμμα του εμπράκτου μεθοδικού αφανισμού όλων των παραγόντων της κοινωνικής συνοχής (εθνικής και ιστορικής συνειδήσεως, αξιοκρατίας, πατριωτισμού και γλωσσικής καλλιεργείας). Eίναι ο σχηματοποιημένος, επί τεσσαρακονταπεντετία συστηματικώς καλλιεργηθείς αντεθνικός μηδενισμός, καλλιεργηθείς επιμελώς από τις εθνοαποδομητικές και ζοφερές ψυχοπαθητικές δυνάμεις του δήθεν «εκσυγχρονισμού» και της δήθεν «προόδου». Αποτελεί δε τρομακτικό γεγονός, ότι η αμόρφωτος, μηδενιστική και ληστρική οίηση, (κατεστημένη στην εξουσία, όποιο καθεστωτικό κόμμα και αν κυβερνά την Πατρίδα), όχι μόνον επροπαγάνδισε με πάθος, αλλά και επανηγύρισε ασυστόλως την εκλογήν του κ. Mητσοτάκη στο πρωθυπουργικόν αξίωμα. Γιατί; Θα το ιδούμε προ οφθαλμών λίαν συντόμως.

Τα ανωτέρω ενέχουν βαρύνουσα σημασία, διότι κατά τα νυν φαινόμενα και υπό συνθήκες περιφερειακής (τουλάχιστον) ειρήνης, στα επόμενα χρόνια η Ελλάς θα τύχει στοιχειωδώς «αναπτύξεως», έστω και εκλεκτικής, (εδώ δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός της σκοπουμένης οικονομικής συμπλεύσεως με το κραταιόν Ισραήλ). Το κομβικό διακύβευμα των εθνικών εκλογών του περυσινού Ιουλίου ήταν πώς ακριβώς και από ποίους διαχειριστές θα αξιοποιηθεί η ανάπτυξη αυτή. Άρα οι Επικυρίαρχοι και τα εντόπια ενεργούμενά τους  συνεξετίμησαν οποιανδήποτε ενδεχομένη μετεκλογική απόφαση, ενέργεια, διαδικασία ή και κατάσταση που πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο τα κέρδη τους, εάν ελαμβάνοντο  λανθασμένες κυβερνητικές αποφάσεις, ή εδημιουργούντο «άσχημες εξελίξεις», εκτιμώμενες και εμπειρικώς (εξ ου και ο ποικιλοτρόπως μεθοδευθείς και διενεργηθείς εξοβελισμός του Κινήματος από το κοινοβούλιο).

Μια αδρά επισκόπηση του βραχέος πολιτικού  ορίζοντος καταδεικνύει ότι, η δολία παραλλαγή εξουσίας της λιμαλέας, λημαλέας, «αντιεξουσιαστικής» και εξουσιομανούς «Αριστεράς» του… ρεφορμιστή κ. Τσίπρα, επι του παρόντος εξηνεμίσθη. Ότι υπήρξεν ως πολιτικόν έργον της, ευτυχώς κατεποντίσθη το 2015, ομού με το διαβόητον «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Δυστυχώς  όμως κατέλειπε στο Έθνος την αιμάσουσα προδοτική «Συμφωνία των Πρεσπών», στηριζομένη από τους τραγελαφικούς … ελαφροπατριώτες του συγκυβερνήσαντος κ. Καμένου.

Αντ’ αυτής της γελοίας και αλλοκότου εθνοαποδομητικής πολιτικής την οποίαν εξήσκησε το θρασύ κυβερνητικό «διώνυμο», ο κ. Κούλης Μητσοτάκης εσχημάτισε μιαν κυβέρνηση τεχνοκρατών, η οποία φαίνεται ότι μακροπροθέσμως προκρίνει το συναινετικό προς την πλουτοκρατία και «ξενόφιλο» πρότυπο – μοντέλο αντιεθνικιστικής και αντιλαϊκής διαχειρίσεως: Χαρακτηριστικώς επισημαίνονται πρακτικές και ευχολόγια παραλόγου ανοχής προς τους παρατύπους μετανάστες, καθώς και προς τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς και τους Αλβανούς ανθέλληνες.  Επίσης διαφαίνεται ανενδοίαστος υποταγή στους πλουτοκράτες, (που απαιτούν επιμόνως περικοπή του φόρου μερισμάτων και κληρονομίας, του εταιρικού φόρου, καθώς βεβαίως και της εμμέσου φορολογίας).

Η ανεκτική προθυμία του, αλλά και η διεθνής και  εντόπιος παντοειδής υποστήριξη της οποίας έτυχεν ο κ. Κούλης – Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ενδεικτικές των επαρκών  διαπιστευτηρίων συνεχείας με τον πατέρα του, ώστε  να παραμείνει εν πολλοίς ανενόχλητος στην εξουσία. Αλλ΄όμως  η κυβέρνησή του δεν θα ανθέξει ευκόλως τις ενδεχόμενες «εκ Δεξιών» της πιέσεις, ιδιαιτέρως εάν οι διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος δημιουργήσουν αδιέξοδον ασυμβατότητος μεταξύ των  προσδοκιών της «Δεξιάς» και των εμμονικών απαιτήσεεων της «ευρώπης». Τότε ο κ. Μητσοτάκης θα εξαναγκασθεί εκ των περιστάσεων να απορρίψει και να αποσκορακίσει τον αγαπημένο φιλελεύθερο μανδύα του, ακολουθών  την οιανδήποτε έξωθεν προτεινομένη φενάκη πολιτικής, όπως θα υποδεικνύουν οι βουλιμικοί Επικυρίαρχοι. Άλλως θα έχει την ιδία άτροπο πολιτική μοίρα με τον γεννήτορά του.

Εμείς από την πλευρά μας είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε ότι, δεν θα επιτύχουμε την ζητουμένη Εθνικιστική Ενότητα Σκέψεως και Δράσεως όταν δεν αλλάζει ο ίδιος ο τρόπος σκέψεώς μας, όταν δεν επαναξιούνται οι θεμελιώδεις αρχές και οι απερίγραπτες χαρές της Συντροφικότητος,  της Λαϊκής Κοινότητος, της Ηγεσίας, της Τιμής, της Πίστεως και της Παραδόσεως.

Για να επέλθει, λοιπόν, η κρίσιμη πολιτική αλλαγή απαιτείται Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα, που δεν θα λειτουργεί ωσάν αποστειρωμένη και πολιτικώς ορθή «Μη Κυβερνητική Οργάνωση», αλλά θα αναπτύσσει την μοναδική «Μαχητική Ποίησή» του μέσα στην Πολιτική Πράξη, με την εμπνευσμένη δημιουργία νέων σχέσεων και τρόπων, με την αλλαγή ολοκλήρου του παρελθόντος τρόπου ζωής, την αλλαγή του συσχετισμού των Αξιών και την επιστροφή μας στο «Εμείς» και στην συν-πάθεια, αλλά και στην ολοσχερή απομείωση και εν τέλει εξάλειψη των ναρκισσισμών και της Εγω-παθείας. Αυτά σημαίνουν την δημιουργία του οράματός μας για έναν Εθνικιστικό «Τρίτον Ελληνικό Πολιτισμό», στον οποίον θα εντάσσεται η Πολιτική και αντιστρόφως.

Τέλος, εις ότι αφορά στο μαρξικό σχόλιο από το πραναφερθέν βιβλίο : «Ό Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση, πως όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα καί πρόσωπα παρουσιάζονται, σάν νά πούμε, δυό φορές. Ξέχασε νά προσθέσει, τή μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα», που αφορά σε μια διαπίστωση του μεγάλου ιδεαλιστή Γερμανού φιλοσόφου Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ («Διαλέξεις περί της φιλοσοφίας της ιστορίας» – Γ’ μέρος), η διαλυτική και απαξιωτική ειρωνία του σχολίου  δεν δύναται να ανατρέψει την  ιστορική πραγματικότητα: Καμία πανωλεθρία, ήττα, κατάρρευση ή οπισθοχώρηση δεν εξαλείφει τα προηγηθέντα κατορθώματα και τις νίκες στον Αγώνα!

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ιταλία : “Το τρένο της μνήμης δεν πηγαίνει προς μία κατεύθυνση”

Chiesa_di_Sant_Antonio_a_Predappio
Η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στο Πρεντάπιο

“Το τρένο της μνήμης που πηγαίνει μόνο προς μία κατεύθυνση, είναι προκατειλημμένο, δεν θα συνεργαστούμε. Όταν τα τρένα σταματούν κοντά στα Φόιμπε και στα γκουλάγκ, θα αλλάξουμε αυτήν την απόφαση. ”

O δήμος του Πρεντάπιο,  στην βόρειο Ιταλία,  αιτιολόγησε με αυτά τα λόγια την απόφασή του να μην υποστηρίξει οικονομικά κάποιο φοιτητή, για την συμμετοχή του στο πρόγραμμα με την ονομασία “Αουσβιτς-το τρένο της Μνήμης”.

Το πρόγραμμα αυτό είναι σε ισχύ από το 2011 και προβλέπει την συμμετοχή μαθητών λυκείου, έργο στο οποίο η δημοτική διοίκηση συνέβαλε πάντα οικονομικά. Οι “αντιφάδες”  είχαν βεβαίως τις διαφωνίες τους:

“Θεωρούμε ότι αυτό είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση και αναλαμβάνει την ευθύνη η δημοτική αρχή του Πρεντάπιο: αρνούμενη να συνεισφέρει σε αυτό το σημαντικό έργο, εμποδίζει τους νέους να γνωρίσουν την ιστορία τους με κριτικό τρόπο”.

ΠΚΜ
Ο δήμαρχος του Πρεντάπιο, Ρομπέρτο Κανάλι, με την Αλεσάντρα Μουσολίνι, εγγονή του Μπενίτο, κατά την προεκλογική του εκστρατεία

Ο πρώτος κεντροδεξιός δήμαρχος του Πρεντάπιο, γενέτειρας του Μπενίτο Μουσολίνι, Ρομπέρτο ​​Κανάλι, ανταπάντησε:

“Δεν είμαστε αντίθετοι στο τρένο της μνήμης ή στην επίσκεψη στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, συμπεριλαμβανομένου του Άουσβιτς, αλλά είμαστε αντίθετοι σε αυτό το τρένο που δείχνει μόνο έναν προορισμό: το Άουσβιτς. Όταν τα τρένα μνήμης πάνε προς όλες τις κατευθύνσεις και σταματούν και σε άλλα μέρη καταπίεσης του εικοστού αιώνα, όπως το τείχος του Βερολίνου ή στα Φόιμπε, η διοίκησή μας θα συμβάλει στην πρωτοβουλία αυτή. Στην πραγματικότητα, η ιστορία πρέπει να είναι γνωστή στο σύνολό της και όχι με διακρίσεις. Η γνώση της παραταξιακής ιστορίας δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από δημόσιους πόρους”.

Στα Φόιμπε, στην ενδοχώρα της Τεργέστης, βρήκαν τον θάνατο χιλιάδες ανθρώπων, κυρίως Ιταλών και ιταλοφώνων, 17.000 συνολικά, οι οποίοι ρίχτηκαν στα χάσματα αυτά, τα “φόιμπε”, νεκροί και ζωντανοί, από τους κομμουνιστές παρτιζάνους του στρατάρχη Τίτο, από την ανακωχή της 8ης Σεπτεμβρίου 1943,  έως το 1947 και την συνθήκη ειρήνης των Παρισίων.

Ε.Δ.

 

Deus Vult! Η φθινοπωρινή σύναξη της Γαλλικής Εθνικής Ταυτότητας

SYN

Σε κλίμα συνεργασίας και συναδέλφωσης, δεκάδες οργανώσεις, σύλλογοι και προσωπικότητες με πατριωτική και εθνικιστική δραστηριότητα συναντήθηκαν το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Οκτωβρίου στα περίχωρα του Παρισιού. Για 13η χρονιά η συνάντηση του «Μπλε-Λευκού-Κόκκινου» (τα χρώματα της Γαλλικής σημαίας), φέρνει κοντά όσους Γάλλους και λοιπούς Ευρωπαίους φίλους της εθνικής ιδέας επιθυμούν να συνεργαστούν ενώνοντας τις δράσεις τους για τον κοινό μας σκοπό: Την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας των λαών μας.

Προσκεκλημένοι ομιλητές της φετινής διοργανώσεως ήσαν ο Ευρωβουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου Αθανάσιος Κωνσταντίνου και η συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου.

Στην εκδήλωση απηύθυναν χαιρετισμό τριάντα ομιλητές, σημαντικοί συγγραφείς, διανοούμενοι και προσωπικότητες από την Γαλλία και την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων ο Βέλγος Φιλίπ Ντεβίντερ μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, και ο πατριάρχης του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτικού Εθνικισμού Ζαν Μαρί Λεπέν.

Στην ομιλία του ο Γάλλος ηγέτης επεσήμανε : «Πρέπει να ισχυριστούμε ως αξίωμα ότι έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας κατά πρώτο και κύριο λόγο…. Βρισκόμαστε σε δημογραφικό πόλεμο!» Και συνέχισε:  «Δεν είναι πολύ αργά! Ωστόσο, θα χρειαστεί θάρρος και φαντασία για να καταστείλει κανείς εκείνους τους ανθρώπους που δεν είναι συμβατοί με την αντίληψή μας για τον κόσμο. Δεν πρέπει να πιστεύουμε, όπως πολλοί άνθρωποι σκέφτονται, ότι αρκεί να είμαστε ευγενικοί ώστε να δεχθούν να μοιραστούν την εξουσία … Σε μια τέτοια σύγκρουση υπάρχει ένας κατακτημένος και ένας νικητής και, γενικά, η μοίρα των κατακτηθέντων δεν είναι αξιοζήλευτη…»,.

Στην ομιλία του ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου ομιλώντας στην γαλλική, τιμώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους οικοδεσπότες, είπε:

«Αγαπητοί εξ αίματος αδελφοί, μαχητές στον ιερό αγώνα για την πίστη, πιστοί σύμμαχοι στην ευρωπαϊκή ελευθερία, σας χαιρετώ εξ ονόματος των Ελλήνων συντρόφων μου, εξ ονόματος των νεκρών ηρώων μας Μάνου και Γιώργου, οι οποίοι δολοφονήθηκαν.

Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ μαζί σας, σε αυτήν την εορταστική ημέρα της ένδοξης σημαίας σας. Ελπίζω και εύχομαι οι νέοι μας να απολαύσουν μιαν ελεύθερη και ισχυρή Ευρώπη, την Ευρώπη των πατρίδων, των λαών και των σημαιών.

Ως μαθητής πρώτης τάξεως στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, διάβασα για πρώτη φορά τον γαλλικό όρο «élan» (ορμή). Από εκείνη τη στιγμή, έχω δει επανειλημμένως την σημασία της ως κρίσιμου παράγοντος στις συγκρούσεις. Σήμερα χρειαζόμαστε ορμή σε όλους τους τομείς του αγώνα μας : πολιτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και, επίσης, πνευματικό.

Κυρίες και κύριοι,

Τιμή μας είναι η πίστη μας στην ιδέα του έθνους!

Υπερηφάνειά μας είναι η πίστη μας στην ιδέα της πατρίδας!

Όραμά μας είναι η σωτηρία των διαχρονικών αξιών!

Τρεις γενιές μετά τον δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο, η Γαλλία, ισχυρή και αποφασισμένη, μπορεί να οδηγήσει την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση σώζοντας τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.

Deus Vult! »

Λαμβάνοντας εν συνεχεία τον λόγο η συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι : «Πολλοί μιλούν για την ένωση της Δεξιάς. Μου δίνουν την εικόνα ότι περιμένουν ένα Woodstock της Δεξιάς, από όπου θα φύγουμε μαζί χέρι-χέρι προς το ηλιοβασίλεμα. Ημέρες σαν την σημερινή είναι το καλύτερο που μπορούμε να επιτύχουμε. Ενωμένοι δεν σημαίνει πανομοιότυποι. Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, γιατί ίσως αύριο δεν θα υπάρχουμε πλέον σε αυτή τη γη. Η αλήθεια θα μας κάνει ελεύθερους. Οι λαοί μας ζητούν συνέπεια και σταθερότητα για να μας ακολουθήσουν. Ας δώσουμε όραμα και ελπίδα στους ανθρώπους μας. Δεν είμαστε μόνοι, δεν είναι μόνοι !».

Το τολμηρό στοίχημα της αναγέννησης των περίφημων ημερών του «Μπλε-Λευκού-Κόκκινου» οι οποίες απετέλεσαν την μαζική λαϊκή δύναμη του Εθνικού Μετώπου με την ηγεσία του Ζαν Μαρί Λεπέν, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ομολογουμένως πέτυχε, χάρις στην συμβολή συλλόγων, οργανώσεων και προσωπικοτήτων.

Περίπου 4.000 άτομα, πέρασαν από εκεί το διήμερο, τασσόμενοι με ενθουσιασμό υπέρ μιας νέας σελίδας του εθνικιστικού κινήματος και των κινημάτων της ταυτότητος, με την ελπίδα ότι θα δώσουμε νέα ώθηση στους αγώνες των ανθρώπων της ηπείρου μας για ελευθερία, αξιοπρέπεια και δημιουργία.

DIMOPOULOU-BLEUBLANCROUGE2019

Η Μαριόν Μαρεσάλ περιγράφει το Αύριο της Δεξιάς στην Ευρώπη

ΜΑΡΙΟΝ ΜΑΡΕΣΑΛ

Τις κατευθυντήριες γραμμές για την συνένωση των δυνάμεων της Δεξιάς εμπρός στον εκπρόσωπο του Συστήματος, Μακρόν, προ των δημοτικών εκλογών του 2020, και των Προεδρικών του 2022, κατέθεσε η Μαριόν Μαρεσάλ σε συνέδριο στο Παρίσι.

“Ας δράσουμε πέρα από τα μικροσυμφέροντα της σέχτας μας, ας δράσουμε ο καθένας όπου βρισκόμαστε σύμφωνα με τα ταλέντα και τα πάθη μας και αύριο είμαι πεπεισμένη ότι θα είμαστε στην εξουσία». Με αυτά τα λόγια έκλεισε η εγγονή του Γάλλου εθνικιστή ηγέτη Ζαν Μαρί Λεπέν, το συνέδριο για την Δεξιά στην οργάνωση του οποίου πρωτοστάτησε και το οποίο έλαβε χώρα το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019.

“Με λίγη μεθοδικότητα, θάρρος και πατριωτισμό, μπορούμε να ξαναβρούμε την φιλοδοξία για εξουσία. Αρκεί να έχουμε την δύναμη να κυβερνήσουμε και να εστιάζουμε τις προσπάθειές μας σε αυτό που εγγυάται την ανεξαρτησία και την επιρροή μας”, είπε νωρίτερα. “Για να επιτευχθεί αυτό, είναι επείγον να έρθουμε σε ρήξη με την Δεξιά των λογιστών, αυτό το πεδίο ιδεολογικής καταστροφής που έχει ως εμμονή το να εμφανίζεται «σύγχρονη», συνέχισε.

Πώς θα γίνει αυτό; ” Μέσα από ιδέες, αφοσίωση, δίκτυα, τοπικούς εκλεγμένους αξιωματούχους, οικονομική, πολιτιστική, πνευματική υποστήριξη, επιχειρηματική εμπιστοσύνη. ”

Στην συνέχεια η Μαριόν Μαρεσάλ κατέθεσε τους πέντε τομείς πάνω στους οποίους θα εστιάσει η εκστρατεία της ενωμένης, όπως ελπίζει, Δεξιάς.

“Υπάρχουν πέντε μεγάλες προκλήσεις πάνω στις οποίες  θα παιχτεί ο ρόλος της Γαλλίας στον 21ο αιώνα: η μεγάλη αντικατάσταση, η μεγάλη υποβάθμιση, η μεγάλη οικολογική εξάντληση, η μεγάλη ανθρωπολογική στροφή και η μεγάλη σύγκρουση των δυνάμεων”.

Ως τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο, έθεσε το πρόβλημα της εισροής μεταναστών. “Η πρώτη μεγάλη πρόκληση, η πιο ζωτική, είναι η Μεγάλη Αντικατάσταση. Πρέπει να αντιτάξουμε σθεναρά το δικαίωμά μας στην ιστορική συνέχεια, το δικαίωμά μας στην υπεροχή του γαλλικού πολιτισμού έναντι των εισαγόμενων πολιτισμών”, τόνισε.

Η 29 ετών πρώην βουλευτής, αναφέρθηκε και σε ζητήματα της επικαιρότητας. Είπε

  • Για την οικολογία : ” Η οικολογία είναι ένας συντηρητισμός: η διατήρηση των τοπίων, της επαρχίας, του τρόπου διατροφής, είναι προστασία της ταυτότητάς μας. “
  • Για την μητρότητα: Αναφερόμενη στην πρόσφατη (27 Σεπτεμβρίου) υπερψήφιση της τεχνητής αναπαραγωγής εμβρύων για ομοφυλόφιλα ζευγάρια και εξ επιλογής μονογονεϊκές οικογένειες, είπε πως “Σε αυτόν τον ναό της κατανάλωσης, οι επιθυμίες γίνονται δικαιώματα, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται από την μήτρα ως το παιδί”.

“Ας μην περιμένουμε τον Μεσσία. Ο άνθρωπος και η γυναίκα της Θείας Προνοίας, είναι ο κάθε ένας και η κάθε μία από εσάς, εκεί όπου βρίσκεστε, για να ενεργείτε προς την κατεύθυνση των πεποιθήσεών σας και των συμφερόντων της χώρας. ”

Καλή τοποθέτηση, Μαριόν. Μακάρι η Γαλλία να δείξει και πάλι τον δρόμο της Αλλαγής, όπως το έκανε το 1981 με τον Φρανσουά Μιτεράν , αυτή την φορά με μια στροφή προς την πραγματική Δεξιά. Αν βεβαίως το επιτρέψουν οι καθήμενοι στην πρώτη σειρά, προσκλεκλημένοι, αυτοί που πολλές φορές υποσχέθηκαν “δαχτυλίδι” σε Δεξιούς στα πρόθυρα της εξουσίας, χωρίς ποτέ να το δώσουν, έχοντας προηγουμένως προσθέσει στους προσκυνητές τους ένα ακόμη φωτογραφικό ενσταντανέ ευτελισμένου Ευρωπαίου…

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

 

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ¨Εμείς η πραγματική Λαϊκή και Εθνική Δεξιά είμαστε το μέλλον της Ελλάδος

ΕΓΕΡΘΗΤΙ 303

Αγωνιστές δεκαετιών και νέοι άνθρωποι έρχονται καθημερινά στο πλευρό μας. Και πρέπει να έρθουν για να στηρίξουν πρώτα από όλα τον εαυτό τους, σε αυτόν τον συνεχή αλλά ωραίο αγώνα, για να γίνουμε αυτό που είμαστε: Έλληνες. Και λέω πρώτα, γιατί αυτό κανείς μας δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Όπως ο Οδυσσέας, χρειάζεται συντρόφους σε αυτό το ταξίδι. Δεύτερον, για να στηρίξει τους δικούς του ανθρώπους απέναντι στον ορυμαγδό των όσων ήρθαν, έρχονται και ετοιμάζονται για το Έθνος μας. Και τρίτον, για να στηρίξουν την μεγάλη Οικογένεια, το Έθνος μας, και να χτίσουμε μαζί το Αύριο της Πατρίδας μας, πάνω σε γερές βάσεις.

Οι εποχές είναι τέτοιες που πρέπει να ακουμπήσουμε στα λόγια, για να τα κάνουμεπράξη.

Ήρθε η ώρα των εξετάσεων για όλους τους Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα.

Συνήθως στις προεκλογικές εκδηλώσεις οι υποψήφιοι τάζουν κάτι, υπόσχονται, για να ζητήσουν πάνω στις υποσχέσεις αυτές τις οποίες σπανίως έως ποτέ τηρούν, την ψήφο σας.

Εμείς οι Εθνικιστές, στελέχη και φίλοι, υποψήφιοι και ψηφοφόροι, σε όλες τις πόλεις, τα χωριά και τις περιφέρειες της χώρας, για την Αυτοδιοίκηση και την Ευρωβουλή, έχουμε έναν σκοπό: να ξανακερδίσουμε την Ελλάδα μας.

Πριν από ένα χρόνο, περίπου, τον Ιούλιο του 2018, ζήσαμε όλοι οι Έλληνες αλλά ιδιαίτερα όσοι ζούμε στην Ανατολική Αττική, την δολοφονία 100 και πλέον Συνελλήνων μας, των κόπων τους και του φυσικού περιβάλλοντος, από μιαν εξουσία, Τοπική και Κεντρική ανεύθυνη, ανίκανη, ανάλγητη.

Πριν από το Μάτι και τον Νέο Βουτζά είχαν καεί ο Κάλαμος, το Καπανδρίτι και βέβαια η Ηλεία. Κάθε χρόνο, ένα κομμάτι της Ελλάδας παραδίδεται στις φλόγες. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση και ιδιαιτέρως η Περιφέρεια που είναι ένα μικρό κράτος μέσα στο κράτος, πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε ποτέ ξανά να μην ζήσει ο τόπος μας τέτοιες τραγικές, τέτοιες απάνθρωπες στιγμές.

Για εμάς τους Εθνικιστές του Λαϊκού Συνδέσμου, η προστασία των Ελλήνων, της ζωής και της περιουσίας τους, είναι πρώτη προτεραιότητα σε όλα τα επίπεδα.

Εμείς οι Εθνικιστές είμαστε οι αληθινοί οικολόγοι. Είμαστε εμείς οι οποίοι αγαπάμε το σπίτι μας, την Ελλάδα, σε κάθε υλική της αποτύπωση.

Εμείς θέλουμε οι Έλληνες να ζουν και να δραστηριοποιούνται με ασφάλεια. Αυτή είναι η προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν, ιδιαίτερα μέσα σε αντίξοες οικονομικές συνθήκες όπως αυτές που διανύουμε.

Εμείς, που δεν προερχόμαστε από κομματικούς σωλήνες, ξέρουμε την άμεση συνάφεια εργασίας και αποτελέσματος. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα, όλοι μας και ιδιαίτερα εμείς οι γυναίκες, μητέρες, αδελφές, κόρες, σύζυγοι, παράγουμε έργο, βρίσκουμε χρόνο εκεί που δεν υπάρχει, και προσπαθούμε να τον διαχειριζόμαστε σωστά, ώστε να προλαβαίνουμε όλα όσα πρέπει και κάποια από αυτά που θέλουμε να κάνουμε. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο, παράγουμε έργο για την οικογένεια, την εργασία, την πατρίδα μας.

Αυτό πρέπει να κάνουμε και στους δήμους, στις Περιφέρειες, στην Ευρωβουλή. Αυτό πρέπει να κάνουμε για την Ελλάδα!

Ζούμε σε μια χώρα ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και εξαιρετικού άυλου και υλικού πλούτου.

Για τον τόπο αυτό θέλουμε να εργαστούμε ώστε να προσφέρουμε στους συμπολίτες μας αυτό που λέμε «ποιότητα ζωής».

Θέλουμε τα παιδιά μας να κυκλοφορούν άφοβα στον δρόμο, και να γυρίζουν με ασφάλεια στο σπίτι.

Θέλουμε να αναβαθμιστούν οι γειτονιές μας.

Θέλουμε να εξασφαλίσουμε για τις πόλεις μας την ίδια φροντίδα με αυτήν που δίνουμε στους κήπους και τις αυλές των σπιτιών μας.

Θέλω να προσφέρουμε στα παιδιά μας ωραίες αναμνήσεις, με βάση τις οποίες θα θελήσουν και αυτά να διασφαλίσουν ό,τι καλύτερο για τον τόπο τους.

Αυτό που δεν θέλουμε είναι τούτος εδώ ο παράδεισος να γίνει σκουπιδότοπος.

Εμείς, θέλουμε ανάπτυξη και όχι καταστροφή.

Εμείς ενδιαφερόμαστε πρώτα για τα συμφέροντα των Ελλήνων.

Η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης, ήπιου και υψηλού επιπέδου τουρισμού, γεωργικής παραγωγής, εκπαιδεύσεως και πολιτισμού.

Ειδικά για την γεωργική παραγωγή μας, θα πρέπει να κρατήσουμε την γη και το νερό μας καθαρά. Έχουμε κάθε δυνατότητα να παράγουμε υψηλής ποιότητας γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, για την εσωτερική αγορά και για εξαγωγές, με σεβασμό στην Φύση και τις αρχές της αειφόρου αναπτύξεως.

Τα κονδύλια της Ε.Ε. τα οποία έχουμε πολλαπλά πληρωμένα θα μπορούσαν και μπορούν να γίνουν έργα αντί να τα φάνε οι επιτήδειοι ή να τα ζητά η Ε.Ε. να τα επιστρέψουμε γιατί δεν απορροφήθηκαν ορθά.

Εμείς και έργο είμαστε αποφασισμένοι να παράξουμε, και τα χρήματα του Ελληνικού λαού να σεβαστούμε, γιατί τα δικά μας χέρια μας είναι καθαρά!

Η αυτονομία και η αυτάρκεια που θέλουμε για την Πατρίδα μας, ξεκινά από το τώρα, από το εδώ, από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, περνά από το κέντρο λήψεως αποφάσεων των Βρυξελλών, και αύριο θα την επιδιώξουμε στις βουλευτικές εκλογές, αν και όταν γίνουν. Ας ξεκινήσουμε από εμάς. Ας ξεκινήσουμε από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε, από την αυλή του σπιτιού μας. Από τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Πολλά μπορούμε να καταφέρουμε, πολλά μπορούν να γίνουν, όταν υπάρχει θέληση και οργάνωση.

Η κάλπικη Δεξιά της ΝΔ είναι ταυτισμένη με την άλωση της Πατρίδας και του Πατριωτισμού, με τους λιγδιάρηδες και με τις πρακτικές εκμετάλλευσης. Η Αριστερά εξ ιδεολογίας σκοτώνει χωρίς ίχνος τύψεων.

Από την Αριστερά, τον τρόπο σκέψεως και τις πρακτικές της, δεν έχουμε τίποτε καλό να περιμένουμε.

Εμείς η πραγματική Λαϊκή και Εθνική Δεξιά είμαστε το μέλλον της Ελλάδος.

Ήρθε η ώρα να σηκώσουμε τα μανίκια. Να βοηθήσουμε όλοι, με όλες μας τις δυνάμεις, και αυτήν, την τελευταία εβδομάδα πριν τις σημαντικές αυτές εκλογές, τις τελευταίες πριν την δραματική αλλοίωση του εκλογικού σώματος που έχει δρομολογηθεί και ήδη πραγματοποιείται, να βάλουμε τα δυνατά μας, για να μπορούμε αύριο να πούμε με ενάργεια ότι πράξαμε το καλύτερο δυνατόν για την Πατρίδα μας.

Ως Ελληνίδα και Εθνικίστρια, καλώ όλους σας, αναγνώστριες και αναγνώστες, να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας! Να στείλουμε στις Βρυξέλλες τους καλύτερους. Να εκλέξουμε τους καλύτερους και περισσότερους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και στις εθνικές εκλογές, να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

Γιατί θέλουμε! Γιατί μπορούμε! Γιατί μας αξίζει!

Τιμήστε τους υποψηφίους με την Χρυσή Αυγή και την Ελληνική Αυγή με την ψήφο σας, και όλοι εμείς που εμπλεκόμαστε στο εκλογικό δρώμενο από κάθε προμαχώνα του Εθνικισμού, σας υποσχόμαστε να τιμήσουμε κάθε μία και κάθε έναν από εσάς!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.303 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Ζαν Μαρί Λε Πεν-Η τελευταία ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο: “Βουλευτές που παραμένετε τυφλοί, κωφοί και μουγκοί, οι απόγονοί σας θα σας καταριούνται!”.

jean-marie-le-pen-strasbourg-16-avril-2019

Τον ακολούθησα πολιτικά από το 1988, όταν, στα 18 μου, αποφάσισα να γραφτώ στον Κύκλο των Φίλων του.

Λίγο καιρό πριν, συμμετείχα στην υποδοχή του και τον συνόδευσα στο ιστορικό ταξίδι του στην Αθήνα.

DIMOPOULOU-LEPEN

Τριάντα χρόνια μετά, μου έκανε την τιμή να με δεχθεί στο σπίτι του στα περίχωρα του Παρισιού. Στην πολύωρη συζήτησή μας, μου μίλησε για τους κινδύνους της λαθρομετανάστευσης αλλά και για την αγάπη του για την Ελλάδα, τα ταξίδια του, τον Αλφειό και τον Παρθενώνα.

Εκείνη η αποκλειστική συνέντευξη έκανε σάλο στα Γαλλικά ΜΜΕ. Ο Λεπέν συνομιλεί με την Χρυσή Αυγή. “Εμπρός! Θα νικήσουμε!” μου είπε κρατώντας το χέρι μου, και με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησε πρωτοσέλιδα το φύλλο 108 της εφημερίδος μας στις 15 Ιουλίου 2015.

EMPROS-108

Κανείς από όσους και όσες σήμερα μεσουρανούν στο πολιτικό στερέωμα της Εθνικής Δεξιάς στην Ευρώπη, από τον πολιτικό διάδοχό του, Ματέο Σαλβίνι, ως την αμφιλεγόμενη θυγατέρα του, Μαρίν και την χαρισματική εγγονή του, Μαριόν Μαρεσάλ, δεν θα ήταν εδώ, χωρίς τον Ζαν Μαρί Λε Πεν να έχει ανοίξει τον δρόμο, με την πληθωρική, εύστροφη, πολυμήχανη παρουσία, τα τακτικά λάθη και τους θριάμβους του.  Οταν το 1984 ξεπέρασε το ψυχολογικό όριο του 10% , το Front National βγήκε από την σκιά και πέρασε στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής, όπου παραμένει ανελλιπώς ως σήμερα.

Την Δευτέρα, 16 Απριλίου 2019, “Το Μενίρ”, όπως τον αποκαλούν με αγάπη οι Γάλλοι οπαδοί αλλά και αντίπαλοί του, έδωσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, την τελευταία ομιλία του. Οι Ευρωβουλευτές του κόμματος που ίδρυσε τo 1972, όρθιοι τον καταχειροκρότησαν. Κι εκείνος δε απογοήτευσε ούτε στα 90 του, ούτε κάτω απ΄το βάρος νέας διώξεως για.. οπλοκατοχή, και την “ποινή” των 320.000 ευρώ από το Κοινοβούλιο.

O εθνικιστής ηγέτης κατηγόρησε τους συναδέλφους του Ευρωβουλευτές ότι είναι “κωφοί και μουγκοί” μπροστά στην “μεταναστευτική εισβολή” και καταδίκασε τον θεσμό του Κοινοβουλίου ως  “άσκοπο”.

Είναι “άχρηστο”  το Στρασβούργο, είπε, και το συνέκρινε με έναν «ανεμόμυλο» στον οποίον οι ευρωβουλευτές φέρνουν “μόνο σακιά με άμμο αντί για σάκους σιταριού, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ».

Ο Ζαν Μαρί Λε Πεν προειδοποίησε για μια ακόμη φορά για το ” γιγαντιαίο μεταναστευτικό φαινόμενο” λόγω της αύξησης του πληθυσμού που “απειλεί να συντρίψει την βορινή ήπειρο της οποίας η Ευρώπη είναι μέρος, και η οποία βρίσκεται σε δημογραφικό έλλειμμα”.

Στην συνέντευξη Τύπου την οποίαν παρεχώρησε πριν από την παρέμβασή του, είπε ότι είδε στην φωτιά της Νοτρ Νταμ που ξέσπασε την ίδια μέρα, “ένα σημάδι των απειλών που βαραίνουν την Γαλλία”, και χαιρέτησε τον εμβληματικό ναό ως “ένα προγονικό τόπο λατρείας, ο οποίος συμμετέχει πολύ άμεσα στην ταυτότητα της Γαλλίας “.

“Το Εθνος είναι το νομικό, ηθικό και πολιτικό πλαίσιο όλων των χωρών του κόσμου” , είπε,  “το πιο φυσικό, το πιο αποτελεσματικό που μπορούμε  να υπερασπιστούμε”. Το εθνικό συναίσθημα είναι “η αγάπη του χώματός σου, της Ιστορίας σου, η αγάπη της Πατρίδας σου. Είναι αυτή που ξεπερνά και επιμηκύνει τα πεπρωμένα των ανθρώπων ως μονάδων, και είναι ο φύλακας του μέλλοντος των γενεών”.

Εκλεισε την αναφορά του στην λαθρομεταναστευτική εισβολή και την ομιλία του, προειδοποιώντας “Βουλευτές που παραμένετε τυφλοί, κωφοί και μουγκοί, οι απόγονοί σας θα σας καταριούνται!”.

Μια προσωπικότητα που θα εξακολουθήσει να μάχεται για την Ευρώπη και τις Ιδέες του, μια προσωπικότητα που η Ευρώπη θα θυμάται, και θα εύχεται να είχε ακούσει νωρίτερα.

 

 

 

 

 

 

Πώς τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν γυναίκες ψηφοφόρους, και τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς γυναικών πολιτικών που εκπροσωπεί την ακροδεξιά

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΛΕΠΕΝ
Σε ομιλία της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία, Μαρίν Λεπέν GETTY EDITORIAL

Στη Γερμανία π.χ. στις εκλογές του 2017 το 17% των γυναικών στην Ανατολική και 8% στη Δυτική Γερμανία ψήφισαν το AfD, ενώ στη Γαλλία στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2017 την Λε Πεν ψήφισαν το 54,9% των γυναικών. Στην Πολωνία στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης έλαβε περισσότερες ψήφους από τις γυναίκες (39,7%) παρά από τους άνδρες (38,5%). Από την άλλη μεριά στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν έχει την ίδια προσέλκυση γυναικών ψηφοφόρων με τα ποσοστά των ανδρών να είναι σχεδόν πάντα διπλάσια.

Στις ευρωεκλογές του 2014 το 5,7% των γυναικών ψήφισε Χρυσή Αυγή και το 12,5% των ανδρών, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 4,2% γυναίκες και 8,3% άνδρες. Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση του τέλους του 2018 ενώ το 11% ανδρών δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή μόλις το 3,1% δήλωσαν ότι θα την ψηφίσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο εδώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική δράση για την Εθνική Άνοιξη

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-289

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πρώτοι ακτιβιστές του κινήματος της Οικολογίας, στο ξεκίνημα του προηγούμενου αιώνα, δεν ήσαν «παιδιά των λουλουδιών»,  αλλά πολεοδόμοι, οι οποίοι σκέφθηκαν πως ο τρόπος με τον οποίον εξαπλώνονταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις θα επηρέαζε το παγκόσμιο συλλογικό πρότυπο. Εξέφρασαν τις αντιλήψεις τους με την φράση «Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά». Το σύνθημα εξαπλώθηκε σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, και υλοποιήθηκε με επιτυχία για την εδραίωση της Αριστερής σκέψεως στις κοινωνίες.

Τώρα είναι η ώρα να το εφαρμόσουμε εμείς οι Εθνικιστές.

Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την Παγκοσμιοποίηση, όπως χρειάζεται να κάνουμε, ώστε να επιβιώσουν τα Έθνη μας, και εν συνεχεία να πάρουν και πάλι την κλίμακα της ανόδου και της δημιουργίας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτήν την πρακτική, δίνοντας έναν παγκόσμιο αγώνα, δρώντας τοπικά.

Ο Αγώνας μας είναι παγκόσμιος, γιατί η Άνοιξη των Εθνών βρίσκεται εν εξελίξει. Η διεθνής συγκυρία είναι ευνοϊκή για ένα κύμμα εθνικών αναστάσεων απέναντι στο βαρύ χέρι της ισοπέδωσης και της τυραννίας που στηρίζεται και στηρίζει την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ακόμα και στο κέντρο της Παγκοσμιοποίησης, στις ΗΠΑ, μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι αυτό που φαντάζονταν κάποιοι υπερφίαλοι επαναστάτες του πληκτρολογίου, αλλά όσοι τον ψήφισαν και τον στηρίζουν είναι τα αμερικανικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία θέλουν να ανακόψουν τον καρκίνο που κατασπαράζει το σώμα του νεαρού έθνους τους.

Τα Κίτρινα Γιλέκα στην Γαλλία δεν είναι ίσως αυτά που θα γκρεμίσουν την τεκτονική δημοκρατία της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τις διαλυτικές συνέπειές της για την γαλλική αλλά και για όλες τις παραδοσιακές κοινωνίες της ηπείρου μας.

Αυτό που προσφέρουν είναι ότι εκθέτουν το Σύστημα, αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο. Με την μαχητικότητά τους δείχνουν σε όλο τον κόσμο ότι  πίσω από την ρητορική της ελευθερίας και της δημοκρατίας κρύβεται ένα στυγνό σύστημα αφαίμαξης του πλούτου που δημιουργούν τα Έθνη,  ο οποίος καταλήγει στα θησαυροφυλάκια των παγκοσμίων ελίτ.

Δακρυγόνα, ασπίδες, γκλομπς, αστυνομικούς χωρίς πρόσωπο, αυτά άρχισαν να βλέπουν και οι Έλληνες όταν τόλμησαν να διαδηλώσουν κατά του ξεπουλήματος της Ελλάδος από την κυβέρνησή τους.

Η ανάσχεση της διαδικασίας επιβολής της ΝΤΠ δεν θα είναι βεβαίως περίπατος στο πάρκο. Θα είναι μακρά και οδυνηρή. Οι Εθνικιστές και όσοι ενεργά αντιτιθέμεθα στην επέλαση του οδοστρωτήρα της ΝΤΠ δεχόμαστε τα πρώτα χτυπήματά της. Πολιτικές διώξεις, αποκλεισμοί, φυλακίσεις, δολοφονίες. Όμως, δια μέσου αυτών των επιθέσεων βλέπουν οι σημερινοί πατριώτες και αυριανοί εθνικιστές, ποιος είναι ο εχθρός. Βλέπουν ότι δεν κινδυνεύουν από τον Εθνικισμό αλλά από την κάλπικη «Δημοκρατία» των μπολσεβίκων του ΣΥΡΙΖΑ και των Μπιλντερμπεργκάδων της ΝΔ.

Δουλειά μας στην παρούσα συγκυρία είναι επομένως να δείξουμε ποιοι είναι οι δήμιοι των εθνών.  Επιπλέον, αυτό που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε στους αγωνιστές είναι η συλλογική δύναμη, η ισχύς της ομάδος, έναν δίαυλο υποστήριξης που θα τους επιτρέψει να κατανικήσουν την βαριά σκιά της Δικτατορίας του Φόβου.

Δεν είναι διόλου τυχαίο το ότι, καθώς οι μάσκες πέφτουν, το να είναι κάποιος «Λαϊκιστής» όπως ο Σαλβίνι στην Ιταλία, χρησιμοποιείται ως ύβρις από τους υποτιθέμενους προμάχους του λαού, Αριστερούς, οι οποίοι χρειάζονται διμοιρίες των ΜΑΤ για να κυκλοφορήσουν στις πόλεις τους. Μην ξεχνούμε ότι οι Αριστερές «δημοκρατίες» επιβλήθηκαν παγκοσμίως με την κατάπνιξη των λαών και την εγκαθίδρυση δικτατοριών εν ονόματι του λαού. Όπως όμως συνέβη με την ΕΣΣΔ και τις λοιπές «δημοκρατίες» των Μπολσεβίκων, έτσι και τώρα, οι λαοί επιχειρούν την ανατροπή του, ετούτη την φορά,  δίδυμου διεθνιστικού δυνάστη Καπιταλιστών-Μπολσεβίκων.

Κάποιοι μεμψιμοιρούν λέγοντας ότι οι λαοί, και ο ελληνικός, αργούν να αφυπνησθούν. Αλλά ας αναλογισθούμε πως και η επιβολή της ΝΤΠ δεν έγινε εν μια νυκτί αλλά σταδιακά, με μέθοδο και αδρά μέσα. Πώς λοιπόν η ανατροπή της θα γίνει εφικτή όχι ως μια σπασμωδική αυτοκτονική διαμαρτυρία, αλλά ως μια επιτυχής διαδικασία ανορθώσεως των Εθνών;

Σε κάτι θα αποτυγχάνουμε, σε άλλα θα νικούμε. Μα κι όταν αποτυγχάνουμε θα σηκωνόμαστε και θα προχωρούμε παρακάτω, μέχρι την νίκη, και στο σύνολό του το εθνικιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες του, Θεία προνοία, κερδίζει έδαφος. Όχι ίσως επειδή το αξίζει, χάρις σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο, αλλά όταν και επειδή, από την ηγεσία ως τον νεότερο αγωνιστή, αρνείται να καταθέσει τα όπλα, αρνείται να δεχθεί ότι ο κόσμος μας όπως τον γνωρίσαμε, θα τελειώσει μέσα από τα δικά μας χέρια.

Ο Αγώνας μας, ο Αγώνας για την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Ανθρωπότητα όπως την δημιούργησαν ο Θεός και η Φύση, είναι ο πιο ευγενής και δίκαιος αγώνας που μπορεί άνθρωπος να δώσει.

Αν όμως θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δεν επιτρέπεται ο εσωτερικός μας κόσμος να οργανώνεται με τον τρόπο των καθεστωτικών. Δεν μπορεί να κρεμόμαστε από την γνώμη των συμβιβασμένων και των αδιάφορων, ακόμα και αν είναι μέλη του αμέσου περιβάλλοντός μας.

Για αυτό εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε έναν κόσμο ανεξάρτητο, καινούριο, ουσιαστικά πρωτόγονο και καθαρό, στον οποίον θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας κι αφεντικά στο σπίτι μας. Ο ίδιος ο Χριστός έδειξε τον δρόμο της ελευθερίας του ανθρώπου με το «άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθ. 8:22).

Αυτός είναι ο δρόμος της αναστάσεως. Και, ποιος ξέρει, όσοι κάποτε πίστεψαν πως γεννηθήκαμε σε «λάθος εποχή», πιστέψουν τότε πως γεννηθήκαμε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν η παρουσία, η προσωπικότητα και ο αγώνας ενός εκάστου εξ ημών, με τους σωστούς ανθρώπους, αυτούς που έφυγαν και μας έφεραν με καλό ή άσχημο τρόπο ως εδώ, κι αυτούς που θα έρθουν και θα συνεχίσουν τον Αγώνα μαζί μας.

Το έργο μας δεν διαφέρει από το έργο του γεωργού. Οργώνουμε, σπέρνουμε, ποτίζουμε, ξεχορταριάζουμε και, αν οι συνθήκες είναι καλές, θα δρέψουμε την καλή σοδειά.

Έως τότε απέναντι στην ηδονιστική μπουρζουαζία, γράφουμε την Ιστορία των ελεύθερων Ελλήνων. Η Ελλάδα θα ζήσει. Η Ελλάδα είναι ζωντανή. Ζήτω η Ελλάδα!

(Δημοσιεύθηκε στο φ.289 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Μαδρίτη 2018: Παρόντες για την ελευθερία της Ευρώπης

 

Άρθρο στην εφημερίδα “Εμπρός”

Για όγδοη χρονιά πραγματοποιήθηκε στην Μαδρίτη πορεία στην μνήμη των Ευρωπαίων Εθνικιστών που έπεσαν για την ελευθερία της Ευρώπης.Από τον γάλλο ποιητή Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, τους Ιταλούς αγωνιστές που δολοφονήθηκαν από Αριστερούς εγκληματίες την δεκαετία του 1970, μεταξύ των οποίων και ο Έλληνας φοιτητής Μίκης Μάντακας, ως τους δικούς μας Γιώργο Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη οι οποίοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ την 1η Νοεμβρίου 2013, μετά από τον ορυμαγδό μίσους από πολιτικούς και δημοσιογράφους εναντίον του νόμιμα εκλεγμένου κόμματος το οποίο υποστήριζαν και των οπαδών του, χωρίς το κράτος να έχει βρει τους δολοφόνους τους πέντε χρόνια μετά, οι αγωνιστές της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Ευρώπης των Εθνών βρίσκονται στην μνήμη όλων μας, για να μας θυμίζουν τις στυγερές μεθόδους των οποίων μετέρχονται αυτοί που θέλουν να διαλύσουν τα έθνη και τους λαούς, και να καταστρέψουν τον πολιτισμό μας, μετατρέποντας την δημιουργία του Θεού σε μια άμορφη γκρίζα μάζα δούλων τους.

Αφορμή για την πορεία που πραγματοποιούν οι Ισπανοί Εθνικιστές είναι η δολοφονία του  Εθνικού Γραμματέα του Μετώπου Νεολαίας, Χουάν Ιγνάθιο Γκονζάλες Ραμίρες, από πιστολέρο του Συστήματος πριν από 38 χρόνια, στις 12 Δεκεμβρίου 1980. Η πορεία ξεκίνησε από την εκκλησία των Σαν Μανουέλ και Σαν Μπενίτο, πέρασε από κεντρικούς δρόμους της Ισπανικής πρωτεύουσας και έφθασε στην οδό Claudio Coello.

Στο σημείο της δολοφονίας του, ομίλησαν αντιπροσωπείες Γάλλων και  Ιταλών Εθνικιστών, καθώς και Ισπανοί Εθνικιστές. Εκ μέρους του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή,  χαιρετισμό απηύθυνε η διευθύντρια της Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, Ειρήνη Δημοπούλου. Μεταξύ άλλων, είπε:

«Ο Χουάν Ιγνάθιο, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, ο Γιώργος κι ο Μάνος, δεν έδωσαν την ζωή τους, δεν έδωσαν τίποτε, ούτε και εμείς θα δώσουμε τίποτε. Αυτοί που μισούν ότι αγαπάμε, την Πίστη μας, την γη μας, την Ευρωπαϊκή μας οικογένεια, τους σκότωσαν γιατί δεν μπορούσαν να αντέξουν την Αλήθεια. Πήραν τις ζωές τους γιατί δεν μπορούσαν να τους κάνουν να σωπάσουν. Δεν θα μας κάνουν να σωπάσουμε, ούτε χθες, ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ως το τέλος του κόσμου. Συγκεντρωθήκαμε στην Μαδρίτη, όπως στην Αθήνα, την 1η Νοεμβρίου, για να πούμε στους Ευρωπαίους ήρωες ότι τους ακούμε. Ακούμε τις ψυχές να πετούν πάνω από εμάς. Αδέλφια μας, σας ακούμε! Ακούμε τα ποιήματα, τα τραγούδια και τα βήματά σας. Όπως εμείς σας ακούμε, ακούστε μας κι εσείς, και με το πνεύμα σας, ελεύθεροι καθώς είστε από τους περιορισμούς της θνητότητας, συνδράμετε ώστε να δυναμώσουν οι ψυχές και να γίνουμε σοφότεροι. Όπως πορευθήκαμε για εσάς, πορευθείτε μαζί μας. Για τον Θεό και την Πατρίδα.  Κρατείστε ψηλά τις δάδες σας και ρίξτε το φως τους στον δρόμο μας, καθώς οδηγούμε τους λαούς μας σε μια νέα φωτεινή αυγή της ελευθερίας. Για την Ισπανία, την Ελλάδα, την Ευρώπη. Ζήτω η αιωνία Ελλάς! Ζήτω η Ισπανία! Ζήτω η Ευρώπη των Εθνών!».

Την επομένη πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στην Κοιλάδα των Πεσόντων, όπου μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο, η κυβέρνηση των νικητών Εθνικιστών του Φρανθίσκο Φράνκο, ανήγειρε μνημειώδες συγκρότημα μοναστηριού, εκκλησίας και μνημείου στο οποίο ενταφιάστηκαν τόσο οι Κομμουνιστές όσο και οι Εθνικιστές νεκροί του Ισπανικού Εμφυλίου, ως σύμβολο εθνικής ενότητας των Ισπανών. Εκεί έχουν ενταφιαστεί ο δολοφονημένος εθνικιστής ηγέτης, διανοούμενος και πολιτικός, Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα και ο ίδιος ο Φράνκο.

Σαν να μην έφθανε η περιπέτεια της παρ’ ολίγον αποκοπής της Καταλονίας, η τωρινή -μη εκλεγμένη- ισπανική κυβέρνηση επιχειρεί τώρα να σπείρει ξανά μίσος και διχασμό στην Ισπανική κοινωνία, επιχειρώντας με φωτογραφικό νόμο να ξεθάψει τον Φράνκο και εν συνεχεία τους Εθνικιστές. Οψόμεθα εις Φιλίππους…

 

πηγή