Ενας μύθος για την Εθνεγερσία 1821-2021

Ο Ρήγας Βελεστινλής και ο Αδαμάντιος Κοραής
υποβαστάζουν την Ελλάδα.
Πίνακας του λαϊκού ζωγράφου
Θεόφιλου Κεφαλά-Χατζημιχαήλ (1870-1934),
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Η μακρά εθνική μας ιστορία, δεν είναι γραπτή. Είναι προφορική.

Η γνώση δεν είναι γραπτή.

Η γνώση μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Ξεπηδά σαν τη φλόγα από τις μνήμες μας και τις ψυχές μας και μοιράζεται ώσπου να κατακάψει, να καθάρει και να αναγεννήσει.

Με μύθους, με λόγια δηλαδή, και με τραγούδια γράψαμε την ιστορία μας στις Ραψωδίες του Ομήρου και στα Κλέφτικα τραγούδια.

Μετά την πήραν όσοι χολωμένοι και λειψοί δεν μπορούσαν να την γράψουν κι άρχισαν να την αναλύουν, να την γυρίζουν, να την πασπατεύουν, να την ξεψαχνίζουν, να κόβουν όποιο ψαχνό δεν κουράζει τα σαγόνια τους, κι όποιο δεν τους καλοαρέσει να το βάζουν παράμερα.

Αυτά τα “παράμερα”, τα κόκαλα κι οι χόνδροι, είναι η ραχοκοκαλιά και οι μύες της Ιστορίας μας.

Αυτός είναι ο σπόρος της ύπαρξής μας που αναζητά, υπεράνθρωπος και θεϊκός, την ελευθερία, τρυπώντας με το σπαθί του και ξεπηδώντας από το χώμα, από τα αίματα και τα κόκκαλα των προγόνων δηλαδή, και, νικητής πια αληθινός πάνω στο θράσος των αλλεπάλληλων αυτοκρατοριών, ανθρώπινος καθώς είναι, συμπονά το αδύναμο μέρος του αντιπάλου σαν την Ατοσσα στον χορό των Αισχύλειων “Περσών”:

Φύσα μαΐστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου,
να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα.
Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες
στο Δερβενάκι κείτονται, στο χώμα ξαπλωμένοι.
Στρώμα έχουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια
και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη.
Κι ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε:
«Πουλί, πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι;
Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης,
και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά στα χέρια
».
Γράμματα πάνε κι έρχονται στων μπέηδων τα σπίτια.
Κλαίνε τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά για Τούρκους,
κλαίνε μανούλες για παιδιά, γυναίκες για τους άντρες.

(Ν.Γ. Πολίτου, Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού, Αθήνα 1932)

Ησαν εκείνοι “άλλοι άνθρωποι”, άγιοι και ανέγκιχτοι από τα δικά μας λάθη και πάθη;

Οχι, το λένε οι μεταξύ τους έριδες και οι ουρανομήκεις βρισιές τους.

Το λέει ο Καραϊσκάνης κι ο Θανάσης Διάκος που χάνεται για να ζήσει παντοτινά στην αθανασία στις 24 του Απρίλη του 1821:

“Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε
Ανδρεία, ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε”.
Εκείνοι εφοβήθηκαν κι εσκόρπισαν στους λόγκους.
Έμειν΄ ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες,
Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες,
Σχίστηκε το τουφέκι του κι εγίνηκε κομμάτια
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά εμβήκεν.
Έκοψε Τούρκους άπειρους, κι εφτά Μπουλουκμπασήδες,
Πλην το σπαθί του έσπασεν απάν΄ από τη χούφταν.
Κ΄ έπεσ΄ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ΄ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.
Κι Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα:
– “Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστι σου ν΄ αλλάξεις;
Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις”:
Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:
– “Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.
Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλ΄ αποθάνω
….
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
Μόνον πέντ΄ έξι ημερών ζωήν να μου χαρίστε.
Όσον να φθάσ΄ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας”
Σαν τ΄ άκουσ΄ ο Χαλήλμπεης με δάκρυα φωνάζει:
-“Χίλια πουγγιά σας δίνω ΄γω, κι ακόμα πεντακόσια,
τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη,
ότι θα σβύση τη Τουρκιά κι όλο το Δοβλέτι”.
Τον Διάκο τότε πήρανε και στο σουβλί τον βάλαν.
Ολόρθο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε.

“Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει
τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι”.

Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες
“Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,
Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας,
Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι.”

(Δημοτικό τραγούδι)

Το λένε οι αλαφροίσκιωτοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Σιορ Διονύση Σολωμού που αναριγά ακούοντας τα κανόνια του Μεσολογγιού:

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι.
Με χίλιες βρύσες χύνεται με χίλιες γλώσσες κραίνει
“Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει”.

Έστησ’ ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη
κι η φύσις ήβρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα

και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλεί δροσιές και μόσχους,
ανάκουστος κηλαηδισμός και λιποθυμισμένος.

Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη
και παίρνουνε το μόσχο της κι αφήνουν τη δροσιά τους
κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί και κάνουν σαν αηδόνια.

Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.
Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητο `ναι κι άσπρο,
ακίνητ’ όπου κι αν ιδείς και κάτασπρ’ ως τον πάτο,
με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
που ‘χ’ ευωδίσει τς’ ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι `δες.

Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
γύρου σε κάτι ατάραχο, π’ ασπρίζει μες τη λίμνη,
μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι
κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.

Κι αν δε βλέπουν μάγια κι άνοιξες οι εθελούσια δούλοι, ούτε και τότε έβλεπαν. Χρειάζονται στη νέα σπορά να βγουν νέοι Ξάνθοι και Φιλικοί, κρυφά από το δοβλέτι, χρειάζονται ονειροπόλοi Πρίγκιππες σαν τους Υψηλάντηδες και φοιτητές μελανοχίτωνες, φραντσέζες να πουλούν στις συνάξεις τους φλυτζανάκια με την Ακρόπολη και το Παλαμίδι σαν ταπεράκια σημερινά, για να μαζέψουν φράγκα και να τα κάνουν κανόνια και πυρίτιδα.

Xρειάζονται υπερήλικες σαν τον Γέρο του Μωριά και νέοι νεραϊδόμορφοι σαν τον Ηλία Μαυρομιχάλη.

Χρειάζονται σαλοί του Θεού, σαν τον Διονύσιο Φιλόσοφο και τον παπα-Γρηγόρη Φλέσσα.

Χρειάζονται εφοπλιστήνες και καπετάνισσες σαν την Μαντώ Μαυρογένους, την Λασκαρίνα Πινότση-Ορλώφ-Γιάννουζα-Μπούμπουλη, την Δέσπω και την Λένω του Μπότση και μάννες Σουλιώτισσες.

Χρειάζονται πολιτικοί με καρδιά λέοντα σαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, και βασιλιάδες πρόθυμοι να φορέσουν την φουστανέλα σαν τον Οθωνα του Βίτελσμπαχ και να γίνουν στρατηλάτες σαν τον διάδοχο Κωνσταντίνο.

Για να στέρξει η γη μας, γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων , καθώς λέει ο εθνικός ποιητής, και να φανούν απάνω, εμείς που φθάσαμε ήδη εδώ, να ακούμε τους μύθους των παλιών, ντυμένους στα τραγούδια του λαού μας, λαϊκά και με υπογραφή ποιητών Μαβίληδων, να βαρούμε το χώμα με τα πόδια μας, και να ανασαίνουμε τον ιδρώτα της γης μας. Και οι θεοί ας μας αξιώσουν ο πετριχώρ που θα αναδυθεί να γίνει ιχώρ αθανασίας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Περί ελευθερίας -Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και στα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρεπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας, εσχάτως και για λόγους “πανδημίας”.

Καθώς (ξανα)γράφω αυτές τις γραμμές, για την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη, δημόσια ομιλία, και, πάνω από όλα, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας.

Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του που βρισκόταν ως πριν λίγο καιρό το σπίτι μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Οταν στην ελληνική βουλή υπήρχαν Ελληνες βουλευτες, θυμάμαι δυο που ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν “προδότες”, τους δε “υπηρέτες” των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία της “κοινής” γνώμης, να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον των κατακτητών της πατρίδας μας, αυτών που εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους για να επιδιώξουν την υποδούλωσή της, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα επιδιώκοντας την καταστροφή της μεσαίας τάξης, αυτής που από την αρχαιότητα είναι ο πυλώνας της Δημοκρατίας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και παραχωρούν εθνική κυριαρχία για την οποία μάτωσαν και έδωσαν την ζωή τους οι πρόγονοί μας (συχνά όχι οι δικοί τους) είναι αντικειμενικά προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους (άνδρες σαν τον Στρατηλάτη Διάδοχο Κωνσταντίνο κι έναν Ιωάννη Μεταξά, κι όχι κάποιους ανθυπομέτριους εγωπαθείς χειριστές των παρασκηνίων), και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο και κάθε εχθρό της Ελλάδας, του Ελληνισμού και των όσων απελευθερωτικών για τον Ανθρωπο διαχρονικά επινόησε και εκφράζει, να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν και τις νέες πραγματικότητες οι οποίες διαμορφώνονται και τις οποίες οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψιν μας, ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή- -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας, πέρα από προσωπικές προτιμήσεις, πολιτικές διασυνδέσεις και αρτηριοσκληρωτικές εμμονές.

Μέσα από τις υγρές, πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Επέτειοι, μνημόσυνα και ευθύνες

Πέρασε και φέτος η «θλιβερή επέτειος» των Ιμίων.

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό.

Οι Έλληνες έμαθαν στις «θλιβερές επετείους», στις «αλησμόνητες πατρίδες», στην κακομοιριά και στον Χατζηαβατισμό. «Δεν ξεχνούμε». Και λοιπόν;

Μέχρι να πατήσουν Delete στην  μνήμη ενός εκάστου οι χειριστές της Μεγάλης Τεχνολογίας, μπορείτε να κλαίτε και να κλαίγεστε ελεύθερα.

Η τάση δεν είναι καινούρια. Είχα γίνει δυσάρεστη σε κάποιους, γράφοντας παλαιότερα, πως «τιμώ τις Θερμοπύλες, αλλά γιορτάζω τις Πλαταιές». Εξακολουθώ να το υποστηρίζω.

Η επιλογή τού να τιμώνται οι ήττες είναι κατά την άποψή μου καταστροφική. «Είμαστε οι τελευταίοι», «θα πέσουμε μέχρις ενός», είναι βολικοί για κάποιους, πεισιθάνατοι κρωγμοί.

Κατά την αυτή έννοια, Εθνική Επέτειος είναι η νικηφόρος 25η Μαρτίου 1821, δεν είναι η 29η Μαΐου 1453, αν και δικαίως μνημονεύεται.

Από τότε που έχω πολιτική συνείδηση, θυμάμαι τους Πατριώτες να μεταφέρονται στα μνημόσυνα. Ηταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν επί νικηφόρου Δεξιάς του Γράμμου  που τιμά την Αριστερά της Ούλεν και του Μελιγαλά. Κατάθεση στεφάνου, εθνικός ύμνος, ταβέρνες, και του χρόνου.

Καλά είναι τα μνημόσυνα, να αναπαύονται οι ψυχές, και δικαίως τιμώνται οι νεκροί.  Για τους ζωντανούς έχει κανείς να πει κάτι;  

Ούτε μου κάνει ελληνικό αυτό το συνήθειο, ούτε μπόρεσαν ποτέ να το δικαιώσουν πολιτικά όπως η Αριστερά ή πολιτικοθρησκευτικά όπως ο Χριστιανισμός.

 Δεν βαρέθηκαν προφανώς να μοιρολατρούν, να ομφαλοσκοπούν, να ονειρεύονται ένα ιδανικό Χθες που δεν γνώρισαν και το οποίο, αν το γνώριζαν, είμαι βέβαιη ότι θα το θεωρούσαν εξίσου ποταπό στα παρασκήνιά του με το Σήμερα.

Η λατρεία των θυμάτων αντί της λατρείας των Ηρώων δεν είναι ίδιον των Ελλήνων. Είναι αποκύημα μιας μιζέριας που ξεκινά από τους αμανέδες του 1922, κατεβαίνει στην μουγκή εποποιία του 1974, βουλιάζει και ασφυκτιά στα νερά του Αιγαίου από το 1996.

Το Χθες είναι το καταφύγιο όσων δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το Σήμερα. Είναι γελοίο και τραγικό όταν αντιγράφεις τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του παρελθόντος χωρίς να διαθέτεις το περιεχόμενό του.

Είναι, αντίθετα, λυτρωτικό κι εμψυχωτικό, να θυμάσαι πως Εκείνοι δεν θα ξαναγυρίσουν, αλλά έχεις εσύ το ελεύθερο να δημιουργήσεις το νέο, όπως έκαναν εκείνοι, και να γίνεις ο γενάρχης μιας νέας Αρχής.

Θέλω να σκεφτείς, αναγνώστη, πώς θα ήταν το φρόνημα του Έθνους σήμερα, αν όπως παρελαύνουν (προ κυβερνήσεως ΝΔ-19, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα) οι Αντιστασιακοί στις παρελάσεις, παρήλαυναν οι ήρωες της Κύπρου, οι γονείς, οι χήρες και τα παιδιά των πεσόντων των Ιμίων και των υπερασπιστών των αιθέρων μας.

Καλή είναι η μνήμη και άγια, όταν δεν είναι επιλεκτική και όταν δεν παραλύει το άτομο και το σύνολο. Όπως οι ρίζες, όταν είναι βαθιές και γερές, θρέφουν και δυναμώνουν το δέντρο, μα το δέντρο στρέφεται προς τον ήλιο, κι όχι προς τις ρίζες για να δυναμώσει, έτσι και το Παρελθόν υπάρχει για να παιδαγωγεί και να εμπνέει, ώστε να κοιτούμε με αυτοπεποίθηση το Μέλλον.

Μήνυμα του Βρετανού π. Ευρωβουλευτή Νικ Γκρίφιν για τους Ελληνες που αντιστέκονται στον Εβρο και στο Αιγαίο

ΓΚΡΙΦΙΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΕΣΚΑΝΤΑ ΜΠΙΝΙΟΝ
Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, ο κ. Γκρίφιν (τρίτος από δεξιά) συμμετείχε και ομίλησε στην εκδήλωση την οποία οργάνωσε και φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου με θέμα ” Ο Χριστιανισμός και ο σχηματισμός της Ευρώπης”. 

Λάβαμε και δημοσιεύουμε το ακόλουθο αποκλειστικό μήνυμα του Βρετανού πρώην Ευρωβουλευτού, συνεπούς Εθνικιστού πολιτικού και συγγραφέα Νικ Γκρίφιν, για τα διαδραματιζόμενα στην Ελληνική μεθόριο.

Γράφει:

“Οι εθνικιστές και οι πατριώτες σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και στον Νέο Κόσμο παρακολουθούν με αυξανόμενο θαυμασμό την γενναία στάση τόσο πολλών Ελλήνων ενάντια στην ισλαμιστική εισβολή στην Ευρώπη η οποία εξαπολύθηκε από την Τουρκία, και η οποία  υποστηρίζεται από την CIA / Σόρος. Οι Έλληνες νησιώτες που αντιστέκονται σε αστυνομικούς μισθοφόρους που έστειλε το καθεστώς- μαριονέτα της ΕΕ στην Αθήνα για να συντρίψει την λαϊκή αντίσταση στην πλημμυρίδα των μεταναστών,  αποτελούν έμπνευση για όλους μας. Το ίδιο και οι Έλληνες αγρότες που έχουν πάρει οχήματα για να φτάσουν στα σύνορα και να φωτίσουν το τοπίο το βράδυ, προκειμένου να βοηθήσουν τον στρατό να δει και να καταλάβει τους ψεύτικους «πρόσφυγες» και τους ηττημένους αλλά ακόμα επικίνδυνους τρομοκράτες που κρύβονται μεταξύ τους.

Φυσικά, τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης αρνούνται να μας δείξουν κάτι από αυτά, αλλά παρ’ όλα αυτά γνωρίζουμε το τι συμβαίνει, και το hashtag #IStandWithGreece χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο. Σταθείτε σταθεροί, Σπαρτιάτες του 21ου αιώνα, έχετε την πίστη μας, την αγάπη μας και την υποστήριξή μας!”

Νικ Γκρίφιν

Αντιπρόεδρος της Ενώσεως για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF)

Ο κος Γκρίφιν έχει σαφώς και κατ’ επανάληψη ταχθεί υπέρ της Ελλάδος και των Ελληνικών ζητημάτων, μάλιστα δε και της Ορθοδοξίας. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του στο Τουίτερ αναφέρει:

“Εάν θέλετε έναν πραγματικό, αυθεντικό Χριστιανό ιερέα, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι εκεί όπου πρέπει να πάτε”.

Ειρήνη Δημοπούλου

 

 

Οι Ελληνες αντιμέτωποι με την μαζική μετανάστευση (video)

Από κάθε βήμα, και σε όλους τους τόνους, υποστηρίξαμε, υποστηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε το δικαίωμα που έχει κάθε Λαός, και ο Ελληνικός Λαός, στην ύπαρξη, στην ελευθερία, στην δημιουργία και στην πρόοδο.

Αυτό διεκδίκησε πάντοτε, και για ακόμα μια φορά διεκδικεί ο Λαός μας για λογαριασμό του και για λογαριασμό όλων των Ευρωπαϊκών λαών.

Στο βίντεο που ακολουθεί, η σύντομη παρέμβασή μου σε διεθνές ακροατήριο, Γάλλων, Βέλγων, Ιταλών, και άλλων Ευρωπαίων αλλά και Σύρων και Ρώσων, που για πρώτη φορά άκουσε τις θέσεις της Ελλάδος, στα πλαίσια του Συνεδρίου με θέμα  “Από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, στην μετανάστευση και στην τρομοκρατία στην Ευρώπη”, παρουσία διαπρεπών Νομικών, συγγραφέων και πολιτικών, και του πατέρα του σύγχρονου Ευρωπαϊκού Εθνικισμού , Ζαν Μαρί Λεπέν, ο οποίος επικρότησε και μας συνεχάρη για την τοποθέτησή μας.

Το Συνέδριο οργάνωσε η Ενωση για την Ειρήνη και την Ελευθερία (APF), και το Γαλλικό Καθολικό κόμμα Σιβιτάς.

Παρίσι, 19 Μαρτίου 2016

This slideshow requires JavaScript.

Ο αγώνας για τα δίκαια του Έθνους μας , συνεχίζεται.

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Ν.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: “Σύνθετη ονομασία σημαίνει προδοσία!”

ÂÏÕËÇ - ÏÌÉËÉÅÓ ÔÙÍ ÐÏËÉÔÉÊÙÍ ÁÑ×ÇÃÙÍ ÓÔÇÍ ÓÕÆÇÔÇÓÇ ÃÉÁ ÔÇÍ ÓÕÌÖÙÍÉÁ ÔÙÍ ÐÑÅÓÐÙÍ ÓÔÇÍ ÏËÏÌÅËÅÉÁ ÔÇÓ ÂÏÕËÇÓ (EUROKINISSI/ ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή κατακεραύνωσε από βήματος Βουλής την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την προδοσία της Μακεδονίας, αλλά και την Νέα Δημοκρατία που άνοιξε τον δρόμο για την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος τόνισε πως ο Αγώνας της Χρυσής Αυγής για την Μακεδονία μας δεν είναι όψιμος και αποδεικνύεται από το πρώτο φύλλο της εφημερίδας μας στις 10 Ιανουαρίου 1993: “Κανένας συμβιβασμός για την Μακεδονία μας”.

Σημείωσε πως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλος από τις 27 Σεπτεμβρίου του 2014 είχε δηλώσει: “Προτείνουμε μια αμοιβαία αποδεκτή σύνθετη ονομασία (με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν τη λέξη «Μακεδονία») για κάθε χρήση, erga omnes”, ενώ στηλίτευσε τις απειλές Νίμιτς για “συνέπειες” σε περίπτωση που δεν υπερψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών, κάνοντας λόγο για ωμή παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της Χώρας.

Στην συνέχεια τόνισε την αμφίσημη στάση της ΝΔ, όπως αποκαλύφθηκε από την άρνηση να αποδεχτεί την τεκμηριωμένη ένσταση αντισυνταγματικότητας της Χρυσής Αυγής, αλλά και την μη κατάθεση πρότασης μομφής.

“Η παραχώρηση σύνθετης ονομασίας συνιστά προδοσία” τόνισε με έμφαση ο Ν. Γ. Μιχαλολιάκος, προκαλώντας την ΝΔ να παραδεχτεί την αλήθεια πως αυτή ήταν και παραμένει η επίσημη θέση της.

Σχολίασε την επαίσχυντη συμφωνία άρθρο προς άρθρο, τονίζοντας πως τα αντεθνικά σχέδια δεν θα περάσουν, η Ιστορία θα νικήσει! Η αριστερά κάποτε ήθελε να παραχωρήσει την Μακεδονία στα σοβιέτ, ενώ τώρα την παραχωρεί στο ΝΑΤΟ, δηλαδή στους Αμερικανούς!

Επιπλέον, κατήγγειλε τον νεολογισμό “σλαβομακεδόνες”, τονίζοντας πως δεν γίνεται κάποιος να είναι και σλάβος και Μακεδόνας, καθώς οι Μακεδόνες είναι μόνο Έλληνες!

Σημείωσε πως αυτή η επαίσχυντη συμφωνία αναμένεται να ψηφιστεί από ένα συνονθύλευμα βουλευτών διαφόρων κομμάτων, γεγονός που συνιστά από μόνο του κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Ν.Γ. Μιχαλολιάκος, προειδοποίησε για όλες τις εθνικά επιζήμιες αλλαγές που θα επιφέρει η επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, καταλήγοντας πως η Μακεδονία είναι ΜΙΑ και ΜΟΝΟ Ελληνική!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/suntheth-onomasia-shmainei-prodosia-binteo#ixzz5dY89On2H

Αποστάτες, Κινέζοι, κέρατα και κότες Κάτω τα χέρια από την Μακεδονία μας!

empros 3

 

Πρωτοφανείς είναι οι μεθοδεύσεις τις οποίες έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία και να προωθήσει τα σχέδιά της. Πρωτοφανής είναι και η στάση σύμπασας της πολιτικής ηγεσίας του τόπου -πλην Χρυσής Αυγής- απέναντι στις αθλιότητες που εκστομίστηκαν από όλους -πλην Χρυσής Αυγής- κατά την συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Το «όλοι εναντίον όλων» και ο μικροπολιτικός ανταγωνισμός απέδειξαν ότι όχι μόνον η κυβέρνηση αλλά και τα πολιτικά κόμματα που συναποτελούν το αυτοαποκαλούμενο «συνταγματικό τόξο», έχουν πετάξει κάθε ίχνος ευπρέπειας και πολιτικού λόγου, και είναι ζήτημα χρόνου να δούμε στην Ελληνική βουλή σκηνές Αφρικανικής ή Ασιατικής κοινοβουλευτικής εμπνεύσεως.  Σημειώνουμε το «τα σχέδιά της» διότι αποτελεί πεποίθησή μας πως καμία κυβέρνηση δεν είναι απλή εντολοδόχος ξένων συμφερόντων τα οποία εφαρμόζει στην ελληνική κοινωνία. Οι κυβερνήσεις οι οποίες δέχονται να εκτελέσουν τις εντολές ξένων δυνάμεων, είναι συνένοχες και περισσότερο ένοχες, αφού κατ’ επιλογήν τους συμφωνούν και εκτελούν τις επιθυμίες των ξένων συμφερόντων, επειδή εξυπηρετούν και  συμπίπτουν με τα ιδιοτελή  κομματικά τους συμφέροντα.

Οι «κακοί ξένοι» επομένως κάνουν ό,τι χρειάζεται για να προασπίσουν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή μας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις θα έπρεπε να είναι ικανές να εφαρμόσουν το δικό τους πρόγραμμα που θα τους επέτρεπε να προασπίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδος και του λαού μας.

Α. Η περιφρόνηση της λαϊκής κοινότητας

Οι προθέσεις της κυβερνήσεως Τσίπρα έγιναν σαφείς τον Ιούλιο του 2015. Όσοι σήμερα υποστηρίζουν ότι η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα, δεν διδάσκονται από την Ιστορία. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ, δεν έχουν κανέναν σεβασμό στην λαϊκή βούληση. Το τελευταίο αλισβερίσι μεταξύ κυβέρνησης και επίδοξων κοινοβουλευτικών υποστηρικτών της, δείχνει ότι διαθέτει ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης, και θα κάνει τα πάντα για να κρατηθεί στην εξουσία, και με δικούς της και βεβαίως με βουλευτές εκλεγμένους με άλλα κόμματα.

Β. Ο Πρωθυπουργός είμαι εγώ

Η αποστροφή της ομιλίας του Πρωθυπουργού την παραμονή της υπερψήφισης της κυβερνήσεώς του, κάποιους τους εξέπληξε. Τι λόγο είχε ο Αλέξης Τσίπρας να αναφωνήσει απευθυνόμενος στα έδρανα της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως «Καθίστε κάτω, τώρα θα τα ακούσετε, τώρα μιλάει ο πρωθυπουργός της χώρας και έχετε υποχρέωση να ακούσετε με προσοχή».

Γ. Η σιωπηλή πλειοψηφία

Όταν το 2016 εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ, κάποιοι έτριβαν τα μάτια τους. Μα ποιοι είναι αυτοί που σε μια κοινωνία αποδεδειγμένα προοδευτική, γυρίζουν την πλάτη στην πρόοδο, πιστεύουν και ακολουθούν έναν  χοντροκομμένο αυτοδημιούργητο τύπο με κλήση στις γυναίκες Μπάρμπυ, τα χρυσά πόμολα και τις κατά μέτωπον επιθέσεις;

Η απάντηση βρέθηκε στην «σιωπηλή πλειοψηφία» των «ξεχασμένων» Αμερικανών που επί δεκαετίες ανέχονταν το μπούλινγκ του κατεστημένου. Αυτή η «σιωπηλή πλειοψηφία», είναι η ίδια που ξεσηκώθηκε στην Γαλλία με τα «κίτρινα γιλέκα». Τέτοια πλειοψηφία είναι οι Έλληνες που δεν ακούγονται, που έχουν με την θέλησή τους μπει στο περιθώριο, αρνούμενοι να συμπλεύσουν με σχήματα και άτομα που τους περιφρονούν και τους εξαπατούν. Αυτή η πλειοψηφία είναι ζήτημα χρόνου, προσώπων και συνθηκών, να εκφραστεί.

Δ. Χυδαίοι και μοιραίοι

Κότερα. Κέρατα. Κότες. Συνειδήσεις- ακορντεόν. Κουρελούδες. Λόρδοι. Κινέζοι. Χουντικοί. Αποστάτες. Σύσσωμοι οι πολιτικοί αρχηγοί –πλην Νικολάου Μιχαλολιάκου- έσπρωξαν ακόμη πιο χαμηλά τον ήδη γονατισμένο πολιτικό διάλογο. Επισφράγιση αυτού του φαινομένου της κοινοβουλευτικής κατάπτωσης υπήρξε το αίτημα εκ μέρους βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας προς το προεδρείο της Βουλής για αλκοτέστ στον Πάνο Καμμένο. Ο κ. Καμμένος δεν άφησε την ευκαιρία να του ξεφύγει. Χτύπησε στην πολιτική του μαμά, την ΝΔ «Ο κ. Βαρβιτσιώτης, ο οποίος είπε ότι ο μακαρίτης ο πατέρας μου «πούλαγε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στη Συγγρού» ήταν χρηματοδότης του πατέρα του, βέβαια, και κουμπάρος μου, βάφτισε τον γιο μου…», είπε από την μια, και, απευθυνόμενος στην φωνασκούσα κόρη του κομμουνιστή δημοσιογράφου, Νεοδημοκράτισσα βουλευτίνα Βούλτεψη της απάντησε πως «με αυτό το κότερο την πήγαινα βόλτα. Της λέω, λοιπόν, θέλει να την ξαναπάω βόλτα;».

Οικογενειακά ξεκατινιάσματα στην ΝουΔου. Φυσιολογικά οι λυκοφιλίες κάποτε ξεσκεπάζονται και αποκαλύπτονται όσα κρύβονται επιμελώς κάτω από το χαλάκι.

Όπως όμως κι αν έχει το πράγμα, κύριοι και κυρίες του «συνταγματικού τόξου», μπορεί κάποιοι να είναι πράγματι «κότες τρίληρες μακροπουπουλάτες, κατά την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί  σύμπαν το πολιτικό σύστημα να χρειάζεται όχι μόνον αλκοτέστ αλλά λόχο ψυχιάτρων, αλλά πάντως την Μακεδονία και τα εθνικά μας δίκαια δεν δικαιούστε να τα αγγίζετε.

Ανίκανοι και γελοίοι, κάτω τα χέρια από την Μακεδονία μας!

(Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ. 286)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Καλοκαίρι στην Αμμόχωστο

solomos__articleΜέρες καλοκαιριού που είναι, ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κλείσει τους δέκτες των κατασκευασμένων ειδήσεων, όπου η ζωή μοιάζει με χολυγουντιανή ταινία. Καλό, κακό και τα ενδιάμεσά τους, ήρωες και εγκληματίες, τολμηροί και δειλοί, πόλεμος και ειρήνη, αγωνία και λύτρωση, περνούν από την άκρη του ματιού, στην περίμετρο της ζωής, χωρίς να μπουν ποτέ στον σπόρο της, να τον ποτίσουν με την επίγνωση της μεγαλοσύνης του προσωρινού.

Στα μέσα σχηματοποίησης της λαϊκής ζύμης, κεφαλαιοκράτες απατεώνες προσλαμβάνουν τηλεοπτικούς παρουσιαστές που έχουν καταπιεί το ελιξίριο του παλιμπαιδισμού, για να διηγούνται τα πιο τρομακτικά νέα, σε θεατές με χρόνιο σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής. Με ένα «share» γίνονται επαναστάτες, με ένα «off» του ηλεκτρισμού αποσύρονται από την ύπαρξη. Λεφούσια εισβολέων μπαίνουν στην χώρα, δίπλα βάζουν βόμβες, κόβουν κεφάλια, άνθρωποι κατακρεουργημένοι, σε γήπεδα, συναυλίες, σχολεία, και… Οι θεατές πατούν το κουμπί της τιβί και κοιτούν την δουλειά τους, χαζεύουν με εικόνες, άυλες, ψηφιακές, αναμνήσεις μιας ζωής που δεν έζησαν γιατί δεν έχουν τα κότσια να διεκδικήσουν το μερίδιό τους στο Τώρα.

Ας επικεντρωθούμε στην παρατήρηση του μεγάλου καμβά της ζωής που ξεπερνά την συμβατική αντίληψη του χρόνου και των ανθρώπων. Είναι εκείνη η θεώρηση που δίνει νόημα στα βήματα του χορευτή, σαν σύρει, χαϊδεύει, χτυπά με το πόδι του την γη, στα καλοκαιρινά χοροστάσια. Είναι εκείνη που οδηγεί κάποιον Αύγουστο, ακριβώς είκοσι χρόνια πριν, στην επέτειο του Αττίλα Β΄, παραμονή της Λαμπρής του καλοκαιριού, έναν Σολωμό Σολωμού να σκαρφαλώσει στον ιστό με την σημαία του εισβολέα για να την κατεβάσει, με επίγνωση και συνάμα περιφρόνηση του Μετά. Με το τσιγάρο στο στόμα, να ευτελίζει το πολιτικώς ορθόν, να χαράζει το ανεξίτηλο της ζωής που σχίζει τα σάβανα της βουλιμικής ευζωίας, να κάνει πέρα την φοβισμένη «κοινή» γνώμη, να σκαρφαλώνει προς τον θάνατο με την γεύση της ζωής στο στόμα. Να κερδίζει την ζωή με την πικρή γεύση του θανάτου στο στόμα.

Γύρω να είναι καλοκαίρι, στην Αμμόχωστο, στην Αθήνα. Η ομορφιά να είναι παντού ολόγυρα, οι αχτίνες του ήλιου να λάμπουν, κι ο κόσμος να είναι γεμάτος ελπίδα πως το καλό θα θριαμβεύσει ακόμα κι αν ο πρωταγωνιστής σκοτωθεί. Γιατί μπορεί να είναι μοναχικός, αλλά δεν είναι μόνος. Μακάριοι οι ταραχοποιοί που μαλώνουν με τον ουρανό και παλεύουν με την μοίρα, που καίνε σαν την φωτιά και ορμούν στην θάλασσα. Μακάριοι αυτοί που δεν πιστεύουν σε σωτήρες, στην ησυχία και την ασφάλεια. Μακάριοι όσοι έχουν ρίζες για να ξέρουν ποιοι είναι.

Δέντρα δεν υπάρχουν χωρίς ρίζες, μα χωρίς ρίζες να την σφίγγουν, χάνεται η γη, περιφρονημένη από τα γεννήματά της. Μακάριοι οι γεωργοί που περιφρονούνται και εξευτελίζονται από κοινωνίες που καταπίνουν δηλητήρια, παράγουν δηλητήρια, είναι δηλητήρια. Καλοκαίρι, και οι ευγενείς λουόμενοι θα κάνουν τα μπάνια τους σε πισίνες χτισμένες δυο βήματα από την θάλασσα, γιατί τα πόδια τους δεν αντέχουν να πατήσουν τα βότσαλα, να καούν στην άμμο, να γρατσουνιστούν στα σχίνα, μα προτιμούν να περπατούν στο πλαστικό γκαζόν, πλαστικά ευτυχισμένοι, πλαστικά αθλητικοί.

Και στα ταξίδια ακόμη, στα καράβια που τους ξεφορτώνουν στα νησιά προτιμούν να κοιτούν τις οθόνες αντί να αγναντεύουν το πέλαγος, να γεύονται την άρμη, φοβισμένοι για το τι θα αντικρύσουν αν μείνουν ένα ταξίδι μόνοι αυτοί και οι ψυχές τους, σαν και η θάλασσα θα αρπάξει με ένα φύσημα την επιφανειακή ευτυχία τους. Σαν γάγγραινα εξαπλώνεται το ψέμμα. Λιγότερη δουλειά, περισσότερα λεφτά, καθόλου ιδρώτας, περισσότερη κατανάλωση. Τίποτε δεν διορθώνεται, όλα πετιούνται, όλα αγοράζονται μέχρις κορεσμού, μέχρι που να μην χωρούν άλλο οι ντουλάπες και να μην μπορούν να καταπιούν άλλο οι χωματερές. Γιατί έτσι είναι σχεδιασμένη αυτή η παραίσθηση ζωής, σχεδιασμένη να αποτύχει για όλους, γιατί όλοι αφιονίζονται να αγοράσουν τα ίδια αντικείμενα, να ενθουσιάζονται με τα τάδε χόμπι, να καταναλώνουν όπως οι άλλοι.

Όμοιο είδα τις προάλλες τον επίδοξο διάδοχο του θρόνου να χορεύει στην Μύκονο με ένα ποτήρι στο κούτελο, με την επίδοξη πριγκίπισσα διαδόχου να του βαρά παλαμάκια. Σε αυτήν την δημοκρατική σκύλευση της αριστοκρατίας, σε αυτήν την κάλπικη λίρα της σωτηρίας, το υποκατάστατο της Δημιουργίας, φορτωμένο ξόμπλια και φτιασίδια, σκαρφαλώνει στον ιστό ένας Σολωμού. Με το τσιγάρο στο στόμα, με την μυρωδιά της ζωής, με την γεύση του θανάτου. Δεν άφησε πίσω του παιδιά. Μπορεί κάποτε να καταντούσαν να χτυπούν παλαμάκια σε έναν κάποιον βασιλιά στην Μύκονο. Έκανε όμως κάτι καλύτερο. Είχε ρίζες. Έπεσε. Μα κράτησε το χώμα του η ρίζα.

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 161 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)