Γαλλικές εκλογές 2022: H μέρα που έπεσε (και σηκώθηκε) το Παρίσι

Ένα εικοσιτετράωρο πριν από τον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών, και εν μέσω πολεμικών ανακοινωθέντων, οι ειδικοί των δημοσκοπήσεων νιώθουν για πρώτη φορά την ανάσα της Μαρίν Λεπέν στον λαιμό του απερχόμενου Προέδρου, Εμμανουέλ Μακρόν. Θα γίνει το αδιανόητο; Για πρώτη φορά, η απάντηση είναι, πως ναι, μπορεί.

“Δεν βλέπω κανέναν στα ΜΚΔ να γράφει ότι θα ψηφίσει Λεπέν”, σημείωνε γνωστός μου, νυν υποστηρικτής του Ερίκ Ζεμούρ. Και συνέχιζε: “Ποιος θα ψηφίσει αυτήν την Αριστερή; ” αναφερόμενος στην Μαρίν Λεπέν. Οι Ζεμουρικοί έχουν μεγάλο ενθουσιασμό και πάθος, και παρουσιάζουν δημοσκοπήσεις οι οποίες φέρνουν τον εκλεκτό τους στον δεύτερο γύρο.

Ομοίως οι Λεπενικοί σχολιάζουν τους αποχωρήσαντες, μεταξύ των οποίων τους δύο βορειοαφρικανικής καταγωγής πρώην Λεπενικούς, Μεσσιά και Ζεμούρ.

Αυτή είναι η πλευρά Ζεμούρ. Καλοί Γάλλοι, θυμωμένοι “πρώην” του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου, παλαίμαχοι ακτιβιστές και αξιόλογοι θεωρητικοί, οι οποίοι ανησυχούν για την καθαρότητα του πολιτικού λόγου, 30ρηδες και 40ρηδες οι οποίοι απομακρύνθηκαν γιατί είχαν άλλα σχέδια, βασισμένα σε διηγήσεις και διαβάσματα, καθ’ ον χρόνον η Μαρίν Λεπέν επιχειρούσε την πολιτική μανούβρα η οποία θα οδηγούσε στην μετάβαση από το Εθνικό Μέτωπο του σαρωτικά χαρισματικού πατέρα της, προς τον δικό της Εθνικό Συναγερμό. Αυτοί οι μαχητικοί άνθρωποι δυσκολέυτηκαν να καταλάβουν ότι τα όνειρά τους δεν θα τα υπαγόρευαν και δεν θα τα υλοποιούσαν δια της Μαρίν Λεπέν, η οποία δεν είχε την πρόθεση να αναλωθεί σε ένα αιωνίως ακτιβιστικό γκρουπ. Η ίδια είχε εικόνα των συνεπειών που άλλοι δεν είχαν, όταν το πατρικό της σπίτι ανατινάχθηκε και εκείνη επέζησε από θαύμα, με το εφηβικό της κρεβάτι να αιωρείται στα χαλάσματα.  Δεν θα ξαναγύριζε σε εκείνη την πολύ τραυματική εμπειρία, ούτε θα έστελνε άλλους ανθρώπους εκεί. Έπρεπε να υπάρξουν σταδιακές αλλαγές, συχνά με επίπονο προσωπικό κόστος, αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτό μέσα στον κουρνιαχτό ο οποίος συνήθως επικρατεί μεταξύ κομματικών στελεχών ενός κόμματος με εκλογική προοπτική.

Για αυτούς τους λόγους, στον πρώτο γύρο των εκλογών, οι αντιπαραθέσεις των πρώην συνεργατών και συμμαχητών είναι τόσο σκληρές και πικρόχολες, καθώς οι δυσαρεστημένοι με την «Λεπέν Α.Ε.» είναι ταγμένοι σε έναν «υπεράνω όλων η κατάργηση της Λεπέν» αγώνα. Τόσο που, όταν στην παραπάνω παρατήρηση του Γάλλου πρώην Μετωπίτη, μια επίσης γνωστή μου σχολιάζει «Μην μας προσβάλλεις», της απαντά “Άσε τις γυναικείες υστερίες”, με την γνωστή μισογυνική απορριπτική υστερία που πετάει την μπάλα στην εξέδρα, επιχειρώντας να αναγκάσει την αποδέκτρια να αντιπαρατεθεί στο τερέν επιλογής του bully. Τα νεύρα όσων συντάχθηκαν με τον Λεβαντινομαγκρεμπίνο δημοσιογράφο είναι τεντωμένα, ιδιαίτερα μετά το διαφαινόμενο ξεφούσκωμα του Ζεμουρικού σουφλέ που, από το 15%, το οποίο έδωσε σε κάποιους μάχιμους και φιλόδοξους την αίσθηση ότι πρέπει να ράβουν κουστούμια για το Γραφείο Τύπου της Γαλλικής Προεδρίας, βρίσκεται τώρα γύρω στο 8%. Ευτυχώς που οι εκλογές έρχονται αυτή την Κυριακή, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να στηθεί σκηνικό WWE προκειμένου να αντιπαρατεθούν τα δυο εμφύλια στρατόπεδα και να λύσουν τις χρονίζουσες διαφορές τους.

Όσο και αν τα ΜΜΕ εμφανίζουν την κα Λεπέν ως «ακροδεξιά πολιτικό», εάν κανείς εξοικειωθεί με το πρόγραμμά της και το καταλάβει, θα δει ότι είναι ένας συνδυασμός κοινωνικής οικονομίας και εθνικού συντηρητισμού. Ο όρος «ακροδεξιός» χρησιμοποιείται από τα παγκοσμιοποιητικά ΜΜΕ για να ακυρώσουν τους αντιπάλους τους στο δημόσιο αφήγημα. Για αυτούς και ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν και ο Κινέζος Σι  θα είναι πάντα «επικίνδυνοι ακροδεξιοί», αφού δεν δικαιούνται να υπάρχουν εάν δεν συμμορφώνονται με το σχέδιο των  «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων». Η λέξη “ολοκληρωτισμός” η οποία είναι πιο ταιριαστή, θα άνοιγε περιθώρια ερμηνείας για κάποιες ενέργειες, παλιές, τρέχουσες και μελλοντικές, των κυβερνήσεων του Ελεύθερου Κόσμου, και αυτό δεν είναι επιθυμητό.

H Μαρίν Λεπέν πιστεύει στην εθνική κυριαρχία, στο να έχουν περισσότερο έλεγχο της ζωής τους οι άνθρωποι, αντί να είναι έρμαια του κράτους. Οι τεχνοκράτες πιστεύουν το αντίθετο, και η απόδειξη είναι οι συνεχώς επεκτεινόμενοι υπερεθνικοί οργανισμοί-χοάνες οι οποίοι αγνοούν την εθνική κυριαρχία, επομένως δεν εκτιμούν και δεν σέβονται την διαφορετικότητα.

Οι δημοσκοπήσεις

Πριν από ένα μήνα ο απερχόμενος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας προηγείτο κατά 18 ολόκληρες μονάδες της Μαρίν Λεπέν. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έχουν κάνει την πολιτική δημοσιογραφία να ανατριχιάζει σαν γάτα σε ηλεκτροπληξία. Μόνο που το εκλογικό ρεύμα δεν ξέρουμε πραγματικά μέχρι πού μπορεί να φθάσει. Θα αρκέσει για να κλείσει την ψαλίδα της διαφοράς του ενός πόντου, όπως έδειξε η τελευταία δημοσκόπηση της Φιγκαρό,  και να συσπειρώσει γύρω από την Γαλλίδα πολιτικό τις Αντιμακρονικές δυνάμεις στον δεύτερο;

To τελευταίο δελτίο του Politico φέρνει την Μαρίν Λεπέν να προηγείται με 50,5% έναντι 49,5% του αντιπάλου της. Αν είναι έτσι, και όχι μια ακόμη επιχείρηση εκφοβισμού των ψηφοφόρων ή καθησυχασμού ώστε να μην πάνε στις κάλπες, και αν η κα Λεπέν συνεχίσει το sans-faute που έχει ως τώρα, φαίνεται πως σε τούτη την συγκυρία, οι αέρηδες που αγαπάνε την Γαλλία της Ευρώπης και της Ελευθερίας, θα φυσήξουν ούριοι στα πανιά της Γαλλικής πατριωτικής ναυαρχίδας για να βγάλουν την χώρα από τον διχασμό και να κλείσουν τις πληγές τις οποίες έχει σκάψει βαθιά η κυρίαρχη πολιτική τάξη, ήδη από την εποχή των Κίτρινων Γιλέκων.

Ενας σημαντικός αλλά κρυφός παράγων-έκπληξη ο οποίος μπορεί να αποδειχθεί κλειδί για την κα Λεπέν, είναι η δημοφιλία της μεταξύ εκείνων των Μουσουλμάνων οι οποίοι, όντες κοινωνικά συντηρητικοί, απεχθάνονται τις ελευθεριακές πολιτικές του Μακρόν και της συντροφιάς του.

Η νέα Μαρίν Λεπέν

Η κα Λεπέν έχει όλες τις δυνατότητες να χτυπήσει την υποψηφιότητα Μακρόν.

Πρώτον, λόγω της εξαιρετικής εκστρατείας που έχει κάνει. Ξεκίνησε απλά και βατά, με το γνωστό της ύφος, ένα μείγμα γνώσης, ταπεινότητας και χαμόγελου, ένα προσωπικό στυλ επικοινωνίας το οποίο έχει αναπτύξει με το κοινό της, για να γίνει τις τελευταίες εβδομάδες και ειδικά μετά από την μνημειώδη εξομολόγησή της εκτός βήματος, μια πραγματική ροκ σταρ, με τον κόσμο να τρέχει δίπλα της για μια φωτογραφία, κι εκείνη να αγκαλιάζει νοικοκυρές και αγρότες, την «βαθιά Γαλλία», για να κάνουμε το κοινωνικό ανάλογο με το κοινό του Ντόναλντ Τραμπ. Η κα Λεπέν είναι επιτέλους μια πολιτικός η οποία έχει βρει τον βηματισμό και την αυτοπεποίθησή της μέσα από τις δοκιμασίες, τα λάθη και τις προόδους που επέτυχε.

Εκεί όμως που η Μαρίν Λεπέν κυριολεκτικά σαρώνει, είναι στην νεολαία. Εκεί μιλάμε για γκελ κανονικότατο που της δίνει 56% στις ηλικίες 18-24 και 53% στις 25-34 και 35-44. Τι γίνεται εκεί, και ούτε ο Μακρόν ούτε οι ακροδεξιοί 30ρηδες πείθουν; Πώς κερδίζει πόντους η “ντροπαλή Λεπέν” η οποία διαβάζει ακόμα τις ομιλίες της από το χαρτί;

Ο δρόμος της Μαρίν Λεπέν προς την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, δεν ήταν στρωμένος με λουλούδια. Όσο βρισκόταν υπό την κηδεμονία του πατέρα της, οι εθνικοπατριώτες την ανέχονταν ως βιτρίνα, ένα γυναικείο πρόσωπο το οποίο μαλακώνει την αυστηρότητα του πατριάρχη της Γαλλικής και της Ευρωπαϊκής Άκρας Δεξιάς. “Αυτή μιλάει, αλλά είμαστε ήσυχοι γιατί της τα υπαγορεύει ο πατέρας της”, ήταν το πεδίο συναινέσεως. Βέβαια ο πατέρας της, από φύση και χαρακτήρα δεν θα μπορούσε να μείνει σιωπηλός, ακόμη και όταν απεσύρθη από την ηγεσία του Εθνικού Μετώπου. Στο κάτω-κάτω, το κέρδισε το δικαίωμα να λέει άφοβα την γνώμη του. Κάποτε όμως ήρθε και η ώρα της Μαρίν Λεπέν να διαμορφώσει τον δικό της πολιτικό λόγο. Στο κάτω-κάτω το κέρδισε το δικαίωμα, μπαίνοντας μπροστά και δεχόμενη βουνά από επιθέσεις. Οι σκληροπυρηνικοί τραβούσαν τα μαλλιά τους και έκοβαν τα χέρια τους γιατί δεν ψήφισαν τον Μπρούνο Μεγκρέ στις περίφημες εκλογές της διαδοχής.

Η Μαρίν Λεπέν τα άλλαξε όλα. Αφού εγκαταστάθηκε στην προεδρία του κόμματος, άλλαξε το όνομα, διέγραψε τον φασαριόζο πατέρα, επέλεξε συμβούλους τους οποίους δεν δίστασε να διαγράψει όταν επιχείρησαν να την καπελώσουν. Διότι στο μελίσσι, μία είναι η βασίλισσα.  

Η Λεπέν άλλωστε το είπε, πριν από λίγο καιρό, με ένα δάκρυ να γεμίζει τα μάτια της “Όποιος θέλει να φύγει, να φύγει τώρα”. Σαφής.

Η Μαρίν Λεπέν παραπάτησε πολλές φορές, όμως βρήκε επιτέλους τον πολιτικό της εαυτό. Έβγαλε τα στενά πουκάμισα που της φορούσαν οι άλλοι, περνώντας από κρησάρα την κάθε της κίνηση, ειδικά όταν επιδιδόταν στο αγαπημένο της clubbing, κατακρίνοντας την προσωπική της ζωή, διαγκωνιζόμενοι για μια θέση πλάι της -ή απέναντί της. Χρειάστηκε χρόνο και σιδηρά πυγμή, και δυσαρέστησε πολλούς έντιμους και αξιόλογους ανθρώπους, πολλούς από αυτούς πολύ πιο κατηρτισμένους ιδεολογικά και πολιτικά από αυτήν. Αυτό που πρέπει να της αναγνωρίσουμε είναι η συνέπεια την οποίαν επέδειξε στο να το κάνει “her way”. Στα δέκα μόλις χρόνια της πορείας της στο τιμόνι του κόμματος, η κα Λεπέν απέκτησε αυτό το αποτελεσματικό μείγμα μιας δυναμικής και κάπως «μονοκόμματης», αλλά όχι «ξινής» γυναίκας, η οποία όταν το θελήσει μπορεί να γίνει φιλική έως και να ενδιαφερθεί πραγματικά.

Σήμερα, χτυπάει πλάτες, παίρνει αγκαλιές, κρατάει χέρια, βγάζει selfies, «χαϊδεύει» το κοινό της όπως χαϊδεύει τις αγαπημένες της γάτες. «Σιγά μην βγάλουμε την Πρόεδρο των γατιών», έγραψε ο ικανός ιδεολογικοπολιτικά αλλά πικρός επικοινωνιακά γνωστός μου.

«Ζητάμε από τις εξουσίες να μας προστατεύσουν, όπως ζητάμε από μια μαμά να μας κανακέψει», λέει σε πρόσφατη συνέντευξή του το τρομερό παιδί της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας, και διεισδυτικός παρατηρητής της ανθρώπινης ψυχής, Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ.

Η Μαρίν Λεπέν έγινε αυτό που οι ψηφοφόροι της χρειάζονται: Μια Μητέρα του Έθνους η οποία ξέρει τι να κάνει για να γίνουν όλα καλά, όπως πρέπει να είναι. Τα μπλε κοστούμια της, τα ναυτικά της πανωφόρια -υπενθύμιση της οικογενειακής καταγωγής από ένα ψαροχώρι της Βρετάνης-, και τα μέχρι τον αστράγαλο μποτάκια της, πρέπει να τα φοράει με κλειστά μάτια. Είναι η στολή της, που της δίνει τον χώρο να αφοσιωθεί στο έργο της, αφήνοντας να φανεί η προσωπικότητά της.

Θα γίνει η Mαριόν Aν Περίν, για συντομία Mαρίν, η πρώτη γυναίκα στο ύπατο αξίωμα της Γαλλίας, η Ζαν ντ’ Αρκ των πατριωτών οι οποίοι καρτερούν την ανάσταση την τελευταία πεντηκονταετία; Η ίδια δηλώνει ώριμη και έτοιμη, και υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν ότι μπορεί.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίον η κα Λεπέν μπορεί να νικήσει, είναι ο κύριος αντίπαλός της.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν είναι Μακρονοκεντρικός. Ένας επίδοξος Βασιλιάς Ήλιος με ένα σύνδρομο ανωτερότητος το οποίο του έχει προσδώσει το παρανόμι «Ζουπιτέρ» (ο Δίας) .

Ο Μακρόν επέλεξε (ή επελέγη γι’ αυτόν) ως κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας ένα λογοπαίγνιο με το όνομά του, μεταφέροντας στην Γαλλική το όνομά του. Εμμανουήλ στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «Ο Θεός μεθ’ ημών». Οπερ εγένετο «Ο Εμμανουέλ Μακρόν μαζί σας». Ο “σωτήρας” από κάθε νόσο και κάθε πολεμική επιβουλή.

Με τις αποκαλύψεις των σκανδάλων να διαδέχονται η μία την άλλη, από την ανακαίνιση των διαμερισμάτων του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ και, κυρίως με τις εταιρείες συμβούλων τις οποίες είχε προσλάβει η Γαλλική Προεδρία, ωσάν οι υψηλών προδιαγραφών απόφοιτοι της ΕΝΑ να μην έφθαναν, ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει ακολουθήσει μια μάλλον αμυντική τακτική, παρουσιάζοντας ένα προσεγμένο προφίλ πολεμικού ηγέτη, ενίοτε αξύριστου, σε πόζα Κέννεντυ, με χακί κοντομάνικο τισέρτ. Έργο και αυτό των συμβούλων του.  Ίσως μάλιστα οι ίδιοι σύμβουλοι να έχουν βάλει το χεράκι τους στο προφίλ και άλλων ηγετών οι οποίοι εμφανίστηκαν ή εμφανίζονται αξύριστοι και με χακί κοντομάνικο. Ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης, σε αυτήν την φάση της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης, πρέπει να είναι συγχρονισμένος και, διεθνείς εταιρείες όπως η McKinsey και η Cap Gemini,  έχουν την εμπειρία η οποία εκτείνεται από την διαχείριση της υγειονομικής κρίσης μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία και την εξ ουρανών καταμέτρηση στις …πισίνες των πολιτών.

Ο απερχόμενος Πρόεδρος  αρνήθηκε να πάει σε προεκλογικά debate, περιφρονώντας την διαδικασία και τους συνυποψηφίους του, γεγονός το οποίο ενοχλεί αλλά δεν εκπλήσσει. Μνημείο της Sine Nobilitas Μακρονίας θα μείνει το «Θα σπάσω τα νεύρα των ανεμβολίαστων” που ξεστόμισε σε ένα από τα πολλά διαγγέλματά του, τον Ιανουάριο του 2022. Τελικά, τους τα έσπασε, και όχι μόνο των ανεμβολίαστων. Πόσων ακριβώς, και πόσο, θα φανεί τις δυο επόμενες Κυριακές.

Η πιο πρόσφατη καταστροφική στιγμή αυτής της προεκλογικής εκστρατείας για τον Μακρόν, μπορεί να αποδειχθεί μια παρατήρηση που έκανε κατά την διάρκεια μιας μικρής περιοδείας του στην δυτική Γαλλία, όταν ρωτήθηκε τι πιστεύει για έναν ντόπιο αγρότη ο οποίος είχε πυροβολήσει και σκοτώσει έναν από μια συμμορία τεσσάρων διαρρηκτών οι οποίοι είχαν εισβάλει στην ιδιοκτησία του. Ο αγρότης διώκεται για ανθρωποκτονία αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτοάμυνα, και ότι προστάτευε την τρίχρονη κόρη του. Ο Μακρόν τάχθηκε αναφανδόν στο πλευρό του νεκρού, δηλώνοντας ότι είναι “ενάντια στην αυτοάμυνα”, και προσθέτοντας: “Είμαστε ένα συνταγματικό κράτος. Υπάρχουν κανόνες, αλλιώς θα γίνουμε Άγρια Δύση”.

Ήταν μια λογική απάντηση από τον Μακρόν, και καταστροφική συνάμα, αφού αποκάλυψε πόσο αποκομμένος είναι από τον μέσο ψηφοφόρο. Για τους «καθημερινούς» Γάλλους, η Γαλλία είναι ήδη η Άγρια Δύση. Το βίαιο έγκλημα είναι μόνιμο πρόβλημα και οι άνθρωποι βρίσκονται σε απόγνωση από την κάθε λογής βία και ανομία γύρω τους.

Όλα αυτά έκαναν τον μυστικοσύμβουλο των Γάλλων Προέδρων, Ζακ Ατταλί, να συγγράψει ένα πονηρά απλοϊκό άρθρο στο οποίο επιχειρεί πατερναλιστικά να “δώσει γραμμή” στους ψηφοφόρους, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

«Αποφύγετε να παρασυρθείτε από μια συναισθηματική αντίδραση».

«Μην αφήσετε τον εαυτό σας να επηρεαστεί από την φυσική τάση του καθενός μας να μισεί όλους εκείνους που ασκούν οποιαδήποτε εξουσία και τους οποίους μας αρέσει, στην ουσία, να κατηγορούμε για αλαζονεία».

«Η εξάσκηση στα αγγλικά έχει γίνει επίσης απολύτως απαραίτητη, έστω και μόνο για την ανάγνωση πολύ σημαντικών εγγράφων, χωρίς να εξαρτάται από μετάφραση».

«Θέλετε σύμμαχο του Κρεμλίνου ή όχι; Νοσταλγό ενός Τραμπ ή όχι;»

και

«Από την πλευρά μου, πιστεύω ότι τίποτα δεν θα ήταν χειρότερο από αυτό που θα άνοιγε τον δρόμο για την εκλογή της Μαρίν Λεπέν. Θα είναι μια καταστροφή όχι μόνο για εμάς, αλλά και για την Ευρώπη, της οποίας η νέα δύναμη θα σταματήσει την πρόοδο, για τον κόσμο, του οποίου η κλιματική δράση θα επιβραδυνθεί περαιτέρω. Και επίσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την Αφρική και για τόσες άλλες διαστάσεις».

Προς τι το έλλογο παραλήρημα Ατταλί;

Επειδή το  “Οτιδήποτε εκτός από Μακρόν” ( #ToutSaufMacron) δημιουργεί ρεύμα στα ΜΚΔ, κυριαρχώντας  μεταξύ των πάσης φύσεως αντιφρονούντων.

Πόσο κινδυνεύει η Λεπέν;

Δυο είναι οι υπονομευτές ενός Λεπενικού θριάμβου.

Ο ένας είναι η αποχή. Γι’ αυτό και το άλλο σύνθημα το οποίο διακινείται μεταξύ των αντιπάλων της «Μακρονίας» είναι το «Ψηφίστε!» (#votez).

Το κοινό και εν δυνάμει ψηφοφόροι της κυρίας Λεπέν είναι αυτοί ακριβώς οι οποίοι συνήθως απέχουν, επειδή πιστεύουν ότι τίποτε δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο γι’ αυτούς. Είναι οι μικρομεσαίοι αυτόχθονες οι οποίοι έχουν δει τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται και τις γειτονιές τους να υποβαθμίζονται, είναι οι καταθλιπτικοί κάτοικοι των ενδοπόλεων οι οποίοι δεν έχουν πού να πάνε, είναι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, οι νοικοκυραίοι της επαρχίας, οι ξεχασμένοι και περιφρονημένοι από τις ελίτ. Είναι οι ίδιοι ψηφοφόροι οι οποίοι κινητοποιήθηκαν και έδωσαν την νίκη στον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο άλλος είναι η ακροδεξιά.

Ο εμφύλιος ενδοπαραταξιακός πόλεμος είναι αδυσώπητος και όχι μόνο στην Γαλλία, αλλά εκεί μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα σε μιαν κομβική ιστορική στιγμή, και να σηκώσει στα πόδια της ή να καταβαραθρώσει την Γαλλία και μαζί της την Ευρώπη. Εάν κινδυνεύει η Λεπέν από κάποιους, είναι από τους δικαίως ή αδίκως, δεν έχει σημασία τώρα, πεισμωμένους επί προσωπικού, χολωμένους ακροδεξιούς οι οποίοι θα προτιμούσαν να δουν τον Μακρόν στην εξουσία γιατί «όσο χειρότερα πηγαίνουν τα πράγματα, τόσο καλύτερα για μας». Είδαμε πού οδήγησε αυτό το τσιτάτο τους Έλληνες ομοϊδεάτες τους. Ως πού θα φθάσουν; Θα ψηφίσουν άραγε Μακρόν στον δεύτερο γύρο ή θα απόσχουν; Θα εξακολουθήσουν να κοιτούν το δέντρο χάνοντας το δάσος ή θα επικρατήσει η λογική και θα στρωθούν σε σοβαρή δουλειά την επόμενη πενταετία, καθώς μια Προεδρία Λεπέν θα άνοιγε τον δρόμο σε στελέχη να ριζωθούν στις τοπικές κοινωνίες χωρίς να κινδυνεύουν από τις μονομερείς καθεστωτικές απαγορεύσεις;

Θεωρίες συνωμοσίας

Γνωρίζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού της φαμίλιας Λεπέν, την οποίαν αποκαλούν το «Ντάλας» της Γαλλίας (από την παλιά αμερικανική σειρά), κάποιοι τολμούν να σκεφτούν πως η κίνηση Ζεμούρ, ενός δημόσιου απολογητή του Εθνικού Συναγερμού, και η αιφνίδια συμμετοχή του στις εκλογές, ήταν στην πραγματικότητα μια εθνικής κλίμακας δημοσκόπηση.

Επέτρεψε να εκδηλωθεί ανοιχτά η αντιμαρινική δυναμική, ζύγισε πρόσωπα και προσωπικότητες, και την μέτρησε σε μια επίσημη πανεθνική δημοσκόπηση. Και το μήνυμα είναι, “είστε το 8%, μπορείτε να εκλέξετε εκπροσώπους στις βουλευτικές εκλογές, αλλά τις αποφάσεις τις παίρνει η Προεδρία, και Πρόεδρο δεν μπορείτε από μόνοι σας και με αυτά τα συνθήματα να εκλέξετε”.

Επιπλέον, η κίνηση Ζεμούρ συσπείρωσε τους διασπασμένους και δυσαρεστημένους εναντίον της Μαρίν Λεπέν. Έριξε γέφυρα για να επανέλθει στην πολιτική η πολύ έγκυος Μαριόν Μαρεσάλ, επανέφερε μια ακροδεξιά και ακραία ρητορική στα αυτιά της κοινής γνώμης, χωρίς να την χρεώνει στην κα Λεπέν, και, την κρίσιμη ώρα θα στηρίξει, εφόσον την πρώτη Κυριακή επιτευχθεί ένα κοντινό αποτέλεσμα, την υποψηφιότητα της Ματριάρχου την οποία ζητά, χρειάζεται και μπορεί να κάνουν δεκτή η εποχή και οι πολίτες

Αν πράγματι έχουν έτσι τα πράγματα, τότε είναι πιθανόν οι περισσότερες ψήφοι του Ζεμούρ να κατευθυνθούν προς την κα Λεπέν. Αυτό θα σημαίνει ότι τα βαρίδια καλώς έφυγαν, πολώνοντας εσωτερικά τον χώρο ο οποίος σε διαφορετική περίπτωση θα διαμελιζόταν μεταξύ των διαφόρων μικρών κομμάτων χωρίς ελπίδα κυβερνησιμότητος, και θα άφηνε ανεξέλεγκτη την ψήφο, η οποία πλέον μπορεί να κατευθυνθεί en block στην κα Λεπέν.

Με την ματιά στον Β Γύρο

Οι ψηφοφόροι του εμπειρότατου Ζαν Λυκ Μελανσόν ο οποίος έκανε επίσης μια πολύ καλή εκστρατεία και πλασάρεται τρίτος, θα είναι αυτοί οι οποίοι θα βαρύνουν την ζυγαριά στον δεύτερο γύρο. Θα απόσχουν; Θα ψηφίσουν αντισυστημικά και με την ιδεολογία, όπως υποτίθεται ότι κάνουν οι Αριστεροί; Είναι ο Μακρόν των τραπεζιτών και της επιτηδευμένης μπουρζουαζίας ο πλησιέστερος σε αυτήν; Θα επικρατήσει το αντεθνικό σύνδρομο της Αριστεράς; Η ταύτιση Λεπέν-Πούτιν η οποία θα είναι πιθανότατα η στρατηγική Μακρόν στο μεσοδιάστημα (μαζί με την αυτοπροβολή του ως πολεμικού ηγέτη) θα λειτουργήσει μήπως υπέρ της Μαρίν Λεπέν;  Και πώς θα το χειριστούν η ίδια και το επιτελείο της;

Το πολιτικό παιχνίδι είναι βρώμικο. Έχει τακτική, συναλλαγές, υποχωρήσεις, στρατηγική. Όποιος αναζητά “το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό”, το αναζητά σε λάθος πεδίο.

Η Μαρίν Λεπέν κάνει μια εξαιρετική εκστρατεία. Βεβαίως δεν είναι μια εκστρατεία για αυτούς που αναζητούν κάτι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, με ρητορική περί ευρωπαϊκής ταυτότητας, και υποσχέσεις εξόδου της Γαλλίας από την ΕΕ. Εάν κοιτάξουμε με ρεαλισμό σε ποια πλαίσια μπορεί να κινηθεί κανείς στο καθεστώς όπως αυτό έχει εξελιχθεί, με την σταδιακή εξαφάνιση της ελευθερίας του λόγου, από την απαξιωτική συνθηματολογία κατά της διαφορετικής άποψης, μέχρι την καθιέρωση εγκλημάτων σκέψης, αντιλαμβάνεται (ίσως…) κανείς ότι η Μαρίν Λεπέν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και το κάνει καλά. Επιπλέον, χτυπάει πλάτες, χαϊδεύει γιαγιάδες και παιδάκια, οπωσδήποτε βρίσκεται με άνεση στο στοιχείο της γατομαμάς του Γαλλικού λαού. Ο ρόλος της πάει γάντι και, για να είμαστε δίκαιοι, έχει παλέψει πολύ για αυτόν.

Είναι διαβασμένη, ξέρει τα προβλήματα, ξέρει να απαντήσει, ξέρει να πάρει την συζήτηση από το πεδίο των τραπεζιτών πολεμάρχων και να το πάει στην αγοραστική δύναμη και το καταβαραθρούμενο επίπεδο ζωής, το καμάρι και την περηφάνεια των Γάλλων, που τους τα έχουν στερήσει. Ξέρει ακόμη από πολιτική και “οργώνει” την Γαλλία επί χρόνια ώστε να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει και απασχολεί τους Γάλλους.

Η Γαλλία είναι η χώρα η οποία οδηγεί τις πολιτικές εξελίξεις. Είναι η Γαλλική Επανάσταση η οποία επηρέασε την σκέψη και το συναίσθημα των διανοουμένων του 19ου αιώνα, και το κύμμα συμπάθειας υπέρ των εθνικών επαναστάσεων, της Ελληνικής συμπεριλαμβανομένης, σε έναν κόσμο ο οποίος χωριζόταν τότε ακόμα σε αυτοκρατορίες. Είναι ο Φρανσουά Μιτεράν ο οποίος άνοιξε τον δρόμο για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι και ο Μακρόν ο οποίος έσπρωξε στην εξουσία τους Κουλιστές. Η δύσκολη αλλά για πρώτη φορά πιθανή εκλογή της Μαρίν Λεπέν ως Προέδρου της Γαλλίας, σε μια χώρα πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα δημιουργήσει μια νέα δυναμική για το πολιτικό παιχνίδι, νέες ευρωπαϊκές και διεθνείς ισορροπίες και ισχυρή προοπτική για την αναγέννηση της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Γυναίκες και Πολιτική: Υπάρχει και πώς εκφράζεται το θηλυκό γένος;

ΤΡΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
H Ρομπέρτα Μέτσολα, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συναντάται με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Πρόεδρο της Κομισιόν και την Κριστίν Λαγκάρντ, Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στο Στρασβούργο, στις 14 Φεβρουαρίου 2022. Φωτογραφία: Roberta Metsola.

Την Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022, η Πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, και υποψήφια για τις Προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, Μαρίν Λε Πεν, ανακοίνωσε δια του περιβάλλοντός της ότι διακόπτει την προεκλογική της εκστρατεία, μέχρις ότου συγκεντρώσει τις υπολειπόμενες υπογραφές τις οποίες χρειάζεται, ώστε να φθάσει τις 500 απαιτούμενες για την αποδοχή της υποψηφιότητάς της. Μέχρι την ώρα κατά την οποίαν γράφονται αυτές οι γραμμές, οκτώ μέρες πριναπό την λήξη της προθεσμίας, έχει συγκεντρώσει 414, και κάνει έκκληση στους αιρετούς να την στηρίξουν. Η κυρία Λε Πεν σε μήνυμά της, τους κατέστησε υπεύθυνους για την πιθανή νόθευση της λαϊκής επιταγής, καθώς το περασμένο αποτέλεσμα των εκλογών του 2017, στις οποίες ήλθε δεύτερη, πίσω από τον νυν Πρόεδρο Μακρόν, θα έπρεπε, κατά την γνώμη της, να κάνει αυτονόητη την υποστήριξη των αιρετών στο πρόσωπό της.

Ομοίως, η Κριστιάν Τομπιρά, υποψήφια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, διαπιστώνει ότι της λείπουν 400 υπογραφές και δηλώνει στην εφημερίδα Λιμπερασιόν ότι πρόκειται για “μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη”.

Η μέτρια εμφάνιση της υποψήφιας των Ρεπουμπλικανών, Βαλερί Πεκρές, στην πρώτη της κιόλας μεγάλη δημόσια συγκέντρωση, συμπλήρωσε μια καταστροφική τριάδα γεγονότων για τις γυναίκες υποψήφιες των γαλλικών εκλογών, εάν βεβαίως αυτές πραγματοποιηθούν.

Στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής, η Πρόεδρος της Κομισιόν κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολεμική κρίση, η οποία, όπως και η κρίση υγείας, δεν της είναι ξένη από τεχνικής επόψεως, αφού έχει διατελέσει υπουργός αμύνης της Γερμανίας, και ο σύζυγός της είναι επαγγελματίας του κλάδου υγείας, είναι επομένως ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, τις κατάλληλες στιγμές. Η Ε.Ε. δεν προέβη έως τώρα στην αντίδραση την οποίαν κάποιοι (μεταξύ των οποίων και ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντόμυρ Ζελένσκυ), αφελώς ανέμεναν εκ μέρους της Ε.Ε. , η οποία δεν κατέστη ο τέταρτος εξισορροπιστικός πόλος μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, αλλά έκλινε αναφανδόν προς τις ΗΠΑ.

Τι φταίει για αυτήν την τσαγκαροεβδομάδα των γυναικών;

Η αδυναμία της κυρίας Λε Πέν να συγκεντρώσει την απαραίτητη υποστήριξη, μπορεί να χρεωθεί στον συνυποψήφιό της, Ερίκ Ζεμούρ, και στην μαζική προσχώρηση στελεχών της, μεταξύ των οποίων και Ευρωβουλευτών, οι οποίοι πέρασαν στο στρατόπεδο του δαιμόνιου πολιτικού σχολιαστή και συγγραφέα. Αν και στην πλέον πρόσφατη δημοσκόπηση της IPSOS της 11ης Φεβρουαρίου, οι Πεκρές, Λε Πεν και Ζεμούρ κονταροχτυπιούνται για την δεύτερη θέση με διαφορά ποσοστών μεταξύ 0,5 και 1% , εφόσον το κλίμα αυτό εξακολουθήσει να υφίσταται, είναι πιθανόν η κυρία Λε Πεν να τεθεί εκτός εκλογών. Οπως έχει αφήσει να εννοηθεί η ίδια σε συνέντευξη την οποίαν παραχώρησε στην Φιγκαρό της 3ης Φεβρουαρίου, αυτή σχεδιάζει να είναι η τελευταία φορά που θέτει υποψηφιότητα για την Γαλλική Προεδρεία.

Δεν θέλω να κατεβώ έξι φορές στις προεδρικές εκλογές… Θέλω να κερδίσω αυτή τη φορά“, απαντά η Μαρίν Λε Πεν, διασαφηνίζοντας ωστόσο ότι δεν θα αποσυρθεί από την πολιτική ζωή. Στην ίδια συνέντευξη αναλαμβάνει επίσης την ευθύνη της στρατηγικής τής “αποδαιμονοποίησης” του κόμματος για την οποία έχει κατηγορηθεί σφοδρά. “Έχω βαρεθεί τον θόρυβο και την μανία. Θέλω αποτελεσματικότητα και ηρεμία“, δηλώνει η Γαλλίδα πολιτικός. Και μάλλον εκφράζει το σύνολο των ψηφοφόρων της Δεξιάς οι οποίοι έχουν βαρεθεί να είναι οι καρπαζοεισπράκτορες του Μακρόν και πιο πριν του Ολάντ. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο πως και οι τρεις κύριοι Δεξιοί υποψήφιοι έχουν ως πολιτικό σημείο αναφοράς τον Στρατηγό Ντε Γκωλ -με κάποιες αποχρώσεις-, μια κομβική φυσιογνωμία της σύγχρονης Γαλλίας, που όμοιά της δεν έχει να παρουσιάσει η Δεξιά έκτοτε. (Ο Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εστέν και ο αιώνιος υποψήφιος και αντίπαλός του, Ζακ Σιράκ σημάδεψαν δυο μάλλον ευχάριστες περιόδους της δεξιάς γαλλικής πολιτικής, ενώ ο Νικολά Σαρκοζύ υπήρξε αρκετά σκανδαλώδης και αμφιλεγόμενος, παρά την συναρπαστική σύζυγό του, ώστε να παραχώνεται στο δεξιό ερμάριο της γαλλικής πολιτικής).

Και δεν είναι μόνον αυτό. Η Πρόεδρος της Επιτροπής (Κομισιόν) κυρία φον ντερ Λάιεν, προ της πολεμικής κρίσεως, υποβλήθηκε σε μια νέα ταπείνωση, όχι μόνο από έναν ξένο πολιτικό (πάλι) αλλά και από τον ίδιο τον συνάδελφό της, τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ (πάλι).

Στα πλαίσια της Συνόδου Κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αφρικανικής Ένωσης, η οποία διεξήχθη στις 17 και 18 τρέχοντος, ο υπουργός εξωτερικών της Ουγκάντα Στρατηγός Οντόνγκο προσπέρασε την κα φον ντερ Λάιεν και προχώρησε για να ανταλλάξει χειραψία με τον Μισέλ και τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν (η Γαλλία προεδρεύει της Ενώσεως αυτό το εξάμηνο) ώστε να πάρει εν τέλει την θέση του μεταξύ της κας φον ντερ Λάιεν και του κου Μισέλ στην αναμνηστική φωτογραφία. Ενώ ο Βέλγος Ευρωπαίος αξιωματούχος Μισέλ δεν παρενέβη, ο Γάλλος πρόεδρος υπέδειξε στον Αφρικανό αξιωματούχο την Γερμανίδα Πρόεδρο της Επιτροπής την οποία δεν χαιρέτησε και πάλι, αν και αμφότεροι ένευσαν τις κεφαλές. Σε τι οφείλετο η συμπεριφορά του Στρατηγού; Περιφρόνηση για τις γυναίκες πολιτικούς; Μεταξύ των Αφρικανικών κρατών, η Αιθιοπία και η Τανζανία έχουν γυναίκες Προέδρους, τις κυρίες Ζέβντε και Σαλούχου, και άλλες Αφρικανικές χώρες, όπως η Γκαμπόν και η Λιβερία, είχαν τις πρόσφατες δεκαετίες γυναίκες στην ηγεσία τους. Κάποιοι το εξέλαβαν ως διαμαρτυρία για την στάση της Γερμανίδας στην υγειονομική κρίση, η οποία στοίχισε την ζωή σε δεκάδες Αφρικανούς αρχηγούς κρατών και υπουργούς, όπως τους Προέδρους της Τανζανίας, της Ακτής Ελεφαντοστού και του Μπουρούντι. Και κάποιοι θα επαναλάβουν τα λόγια της ίδιας της κυρίας φον ντερ Λάιεν μετά το παρόμοιο περιστατικό, με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν.

Θυμίζουμε ότι η κυρία φον ντερ Λάιεν είχε έρθει αντιμέτωπη με παρόμοια συμπεριφορά τον Απρίλιο του 2021 στην Αγκυρα, όταν αναγκάστηκε να περιοριστεί σε έναν μακρινό καναπέ, ενώ συνδιαλέγονταν καθήμενοι στις καρέκλες των επισήμων οι κύριοι Μισέλ και Ερντογάν, σε μια κίνηση περιφρόνησης της Ευρωπαίας αρχικομισάριας, η οποία έγινε γνωστή ως #sofagate.

Συνέβη επειδή είμαι γυναίκα“, είχε δηλώσει τότε η Πρόεδρος της Κομισιόν. “Είμαι σίγουρη ότι ξέρετε ακριβώς πώς ένιωσα“, είπε απευθυνόμενη στις γυναίκες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. “Ένιωσα πληγωμένη και ένιωσα μόνη, ως γυναίκα και ως Ευρωπαία“. Αυτή η συμπεριφορά που έχει ως αποτέλεσμα αυτήν την αίσθηση, την οποίαν πολλές γυναίκες έχουν βιώσει, αυξάνεται εκθετικά και γίνεται εμφανέστερη όσο ψηλότερα ανεβαίνει μια γυναίκα, και επιχειρείται να μπει στο περιθώριο και να απαξιωθεί, πρακτικά και ψυχολογικά ακόμη και από τους συνεργάτες και ομολόγους της.

Τα “καλά κορίτσια” πηγαίνουν στον Παράδεισο, τα κακά, παντού

Οι γυναίκες πολιτικοί επιλέγονται από τους ψηφοφόρους με ένα επιπλέον κριτήριο έναντι των ανδρών: την εντυπωσιακή εμφάνισή τους. Αναλογικά, η κυρία Εύα Καϊλή είναι, επί παραδείγματι, η Σιμόν Βέιλ της εποχής μας. Αυτό δεν είναι κακό, αντιθέτως αποτελεί στοιχείο ταυτότητας, κι ένα πρόσθετο δείγμα θεϊκής εύνοιας.

Η εμφάνιση των γυναικών παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο αντιμετωπίσεως εκ μέρους των ανδρών συναδέλφων τους. Θυμίζω πως η μόνη αρνητική κριτική την οποίαν συστηματικά και ευρέως δεχόταν η Καγκελάριος Μέρκελ από έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους, δεν αφορούσε τις πολιτικές τις οποίες εφήρμοζε, αλλά την ηλικία και την εμφάνισή της, ωσάν οι πολιτικές να ήσαν εύπεπτες εάν τις επέβαλλε μια Μόνικα Μπελούτσι ή μια Ούμα Θέρμαν. Τέτοιο κοινό, τέτοιες και οι κρίσεις του.

Πώς αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αυτές τις περιπτώσεις; Συνήθως προσπερνούν σιωπηλά τον μισογυνισμό καταπίνοντας την προσβολή με ένα χαμόγελο, όπως έκανε δυο φορές ήδη η Πρόεδρος της Κομισιόν.

Κάποιες παραπονούνται δημόσια, όπως η κυρία Λε Πεν στο μήνυμά της για την συλλογή υπογραφών. Στον αντίποδα, να πούμε πως ο συνυποψήφιός της ο οποίος επίσης υπολείπεται υπογραφών (έχει τούτη την ώρα 415) φρόντισε στο δικό του μήνυμα, να ζητήσει από τους αιρετούς τις υπογραφές τους και για την κυρία Λε Πεν, αποφεύγοντας την παγίδα της αυτολύπησης και υιοθετώντας στάση νικητή.

Μια άλλη προσέγγιση φαίνεται να έχει η κυρία Τζόρτζια Μελόνι, Πρόεδρος των εθνοσυντηρητικών Φρατέλι ντ’ Ιτάλια. Η κυρία Μελόνι έχει προβάλλει ένα πρόσωπο δυναμικό, διατηρώντας την θηλυκή της φύση, και εκφράζοντας με καλά πληροφορημένο λόγο την δική της αντίληψη για την πολιτική, με σεβασμό για τις θέσεις του κόμματός της.

Από τις τρεις, η κυρία Μελόνι φαίνεται να έχει ακόμη κάποιο πολιτικό μέλλον, η κα φον ντερ Λάιεν θα παραμείνει πιθανώς στις παρασκηνιακές συνεννοήσεις, όσο για την πολύ σκληρή για να πεθάνει κα Λε Πεν θα μάθουμε σύντομα.

Υπάρχει γυναικείος τρόπος πολιτικής;

Η πολιτική “από το κακό στο χειρότερο” η οποία έχει εφαρμοστεί από μια σειρά ανδρών πολιτικών τις τελευταίες δεκαετίες, και η ανικανότητά τους να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα ακόμα και στα πιο οφθαλμοφανή ζητήματα, έχει φέρει τους λαούς σε αδιέξοδο. Από τους πολίτες, άλλοι βρίσκονται σε σημείο εκρήξεως, όπως φανερώνουν οι διαμαρτυρίες με σύνθημα “Ελευθερία” που συγκλονίζουν την Ευρώπη, την Βόρειο Αμερική και την Αυστραλία, και άλλοι βυθίζονται ολοένα σε περισσότερη κατάθλιψη, ανημπόρια και υποταγή. Αυτό δνε αποτελεί έκπληξη, αφού σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, μόλις το 20% των πολιτών διαθέτει τα ψυχικά αποθέματα να διεκδικήσει το οτιδήποτε για την ζωή του.

Μια γυναίκα, λοιπόν, στην κεφαλή μιας χώρας ή ενός οργανισμού, μοιάζει με καλή ιδέα. Ο κόσμος μας χρειάζεται νοικοκύρεμα, και σίγουρα οι άνδρες αποδείχθηκαν και αποδεικνύονται ανίκανοι ή αν όχι ανίκανοι, υποχείρια δυνάμεων ανωτέρων των δυνάμεών τους. Οχι μόνο δεν μπορούν να νοικοκυρέψουν, αλλά κατασπαταλούν πόρους, συμπεριφερόμενοι στους λαούς όπως σε παλλακίδες τους: σερμπέτια αντί συντροφιάς. Αλλά και στον πόλεμο οι άνδρες ηγέτες αποδείχθηκαν από ανήμποροι και άσκοπα βίαιοι έως εξόχως καταστροφικοί στο Βιετνάμ, στην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν πρόσφατα και στο Μάλι από όπου οι Γάλλοι αποχωρούν κακήν κακώς.

Ο κόσμος χρειάζεται “σιδηρές κυρίες” και, αν και αυτήν την στιγμή η Ευρώπη διαθέτει τρεις, δεν φαίνεται να έχουν την στόφα της πρωτότυπης Σιδηράς Κυρίας, της Βρετανής Πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ. Η κα Κριστίν Λαγκάρντ επικεφαλής της ΕΚΤ, η κα φον ντερ Λάιεν και η προσφάτως εκλεγείσα Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κα Μέτσολα, στην Ευρώπη, αλλά και η κα Κρισταλία Γκεοργκίεβα, επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, γυναίκες σε θέσεις-κλειδιά, έρχονται αντιμέτωπες με ζητήματα που δημιούργησαν Λάμαχοι, άρρενες προκάτοχοί τους, και τώρα καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Εάν φαίνονται να παραπατούν ανάμεσα στην συναίσθηση της ταυτότητάς τους και στους ρόλους τους οποίους έχουν αναλάβει, ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι είναι πολιτικοί καριέρας, και τα οικιακά και η διαχείριση είναι το φωτογραφικό τους χόμπι, ή η ξεκούρασή τους. Εχουν τις σπουδές και την εμπειρία των διεθνών οργανισμών, αλλά δεν έχουν ιδέα του πώς ζουν οι πολίτες των χωρών από τις οποίες προέρχονται, πολύ περισσότερο του συνόλου της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς η μοίρα τις προίκισε με τουλάχιστον επάργυρα και σίγουρα ασημέρια κουταλάκια κατά την γέννησή τους, ενώ επιπλέον δεν ανήκουν σε κλαμπ γυναικών, όπως ι άρρενες συνάδελφοί τους ανήκουν σε κλειστά κλαμπ αγοριών, αλλά σε ευρύτερα πολιτικοοικονομικά φόρα τα οποία τις προωθούν ως ποσοστώσεις ή προπετάσματα ισότητας.

Σε αντίθεση με την Μάργκαρετ Θάτσερ η οποία ανελίχθη προερχόμενη από μια μέση οικογένεια, χωρίς μεγαλοαστικές αναστολές και μικροαστικά απωθημένα, γεγονός που της επέτρεψε να συντρίψει τους σοσιαλιστές, να δημιουργήσει άμεση πολιτική σχέση με πολιτικούς, μεταξύ των οποίων με τον (ηθοποιό) Αμερικανό Πρόεδρο Ρόναλντ Ρέηγκαν, και να στείλει τις βρεατανικές δυνάμεις να καταστείλουν τις επιδιώξεις της Αργεντινής στα Φώκλαντς.

Οσο για την κα Αγγελα Μέρκελ, να θυμίσουμε ότι ως Καγκελάριος, η κα Μέρκελ είχε αντιτεθεί στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, συνήψε στρατιωτικά συμβόλαια με την Ρωσία το 2011, και ενέκρινε τον Νορντ Στρημ 2 μετά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του0 2014. Ο Βλαδίμηρος Πούτιν μπορεί να είχε τον τρόπο του μαζί της, αλλά και εκείνη διέκρινε τα συμφέροντα της χώρας της και της Ευρώπης, επιχειρώντας να κρατήσει κάποιες ισορροπίες με τις ΗΠΑ.

H “γυναικεία” πολιτική δεν είναι αναίμακτη

Αντίθετα από τους σύγχρονους άνδρες οι οποίοι κατά την διάρκεια του βίου τους γνωρίζουν την μυρωδιά του αίματος ελάχιστες φορές ή ποτέ, εκτός αν είναι κυνηγοί ή γιατροί, οι γυναίκες έρχονται σε επαφή με το ζωτικό υγρό της ύπαρξής μας περίπου το έν τρίτο του μήνα, κάθε μήνα. Είναι αυτός ένας λόγος για τον οποίον η Γυναίκα ξεπερνά γελώντας την τρυφερότητα της μητρότητας με την οποία την ταύτισαν βολικά οι άνδρες, γυρεύοντας να την υποτάξουν σε άβουλο δεκανίκι της ζωής της οποίας προϊστανται, παραβλέποντας την σκληρότητα της γέννας καθώς γυρεύει να φέρει στο φως την ζωή, και γίνεται Αμαζόνα, Μπουμπουλίνα, μηχανή ζωής και θανάτου στην προάσπιση αυτού που θεωρεί δικό της. Αν μάλιστα ξεπεράσει την συναισθηματική της φύση και δεν αφεθεί να γοητευθεί από τον Ηρακλή, η Γυναίκα μπορεί να ανταπεξέλθει στις συλλογικές προκλήσεις με πραγματισμό, και, σε περιόδους πολέμου, με κυνισμό.

Ετσι ακούγεται το περίφημο “γ… την ΕΕ” από την ανώτατη Αμερικανίδα αξιωματούχο προς τον γνωστό Αμερικανό πρέσβη, το κοντινό 2014 για την ακόμη πιο κοντινή Ουκρανία.

και έτσι μια Αμερικανίδα ΥΠΕΞ αντιμετωπίζει τις “παράπλευρες απώλειες” μισού εκατομμυρίων παιδιών:

Πρόσφατη είναι η σκληρότητα με την οποία η Γερμανία αντιμετώπισε την Ελλάδα και τα PIGS στην επιβολή των μνημονίων, έχοντας επικεφαλής μια γυναίκα, την πρώην πλέον καγκελάριο Μέρκελ, αλλά και η μετάφρασή της από τον γερμανικό τύπο.

Η τρέχουσα πολεμική κρίση βρίσκει την Ευρώπη να διοικείται τυπικά από ισχυρές γυναίκες. Μένει να δούμε εάν θα χαράξουν δική τους γραμμή, ή θα καταστούν αμαζόνες-υποχείρια του γάλλου προέδρου ο οποίος μετά την αποχώρηση της κας Μέρκελ έχει αναδειχθεί σε κύριο εκφραστή της Ευρωπαϊκής πολιτικής, και του παρασκηνιακού περιβάλλοντός του.

Zhilaohu

Πηγή: China Pictorial

Μεσούντως του Ψυχρού Πολέμου, o πατέρας της Κομμουνιστικής Κίνας, Μάο Τσε Τουνγκ, είχε δηλώσει πως “Όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινοι τίγρεις. Στην εμφάνιση, οι αντιδραστικοί είναι τρομακτικοί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο ισχυροί“.

Πράγματι, στον ρου της Ιστορίας, ηγέτες και ηγετίσκοι, καμμένοι προφήτες και παρανοϊκοί δικτάτορες αποδείχθηκαν χάρτινοι, επιφέροντες τον όλεθρο στις μάζες οι οποίες, ούσες θηλυκές στο κατώτερο επίπεδο, αναζητούν πατερούληδες και προστάτες.

Στην τρέχουσα ένοπλη διένεξη Ρωσίας-Ουκρανίας και περεταίρω Ρωσίας-ΝΑΤΟ, η διαμάχη είναι επικίνδυνη όχι επειδή τα μπλοκ των δυο υπερδυνάμεων ξανααποκτούν δύναμη, αλλά επειδή οι επικεφαλής αρνούνται να δεχθούν ότι δεν είναι μανούλες και πατερούληδες των λαών. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είχε αμφισβητήσει τον ρόλο του ΝΑΤΟ. Πλην βεβαίως του να απομυζά πόρους από τα ευρωπαϊκά κράτη και τους πολίτες τους, αλλά και από τις ίδιες τις ΗΠΑ. Γεγονός διόλου αρεστό σε όσους ζουν από αυτό, όπως άλλωστε ένας Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος δεν επιδώθηκε σε κανενός είδους πολέμους όπως οι ειρηνοποιοί προκάτοχοί του.

Μια προσέγγιση αλήθειας και πραγματισμού είναι όμως αντιληπτή σε έναν κόσμο που έχει μάθει στο βολικό ψέμμα;

Μήπως οι χάρτινοι τίγρεις είναι πιο επικίνδυνοι από τους πραγματικούς οι οποίοι δεν χρειάζεται να αποδείξουν την δύναμή τους, ακριβώς επειδή είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν ότι την διαθέτουν;

Υ.Γ. Συμπτωματικά, έχουμε εισέλθει στο κινεζικό έτος του Τίγρεως του Νερού, έτος καταστρφικών διεργασιών οι οποίες ξεπροβοδίζουν το παλιό και φέρνουν αλλαγές.

Γυναίκες στην πολιτική: Μια υπόθεση της Δεξιάς

«Eκ γυναικός ερρύη τα φαύλα»

«Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω»

Ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Θεόφιλος, αποφάσισε κατά προτροπή της μητριάς του, να διαλέξει σύζυγο. Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 820 ή κατ’ άλλους 830. Μια από τις υποψήφιες ήταν η Κασσιανή, κόρη εκπάγλου ομορφιάς και ευφυίας, από γενιά γεωκτημόνων της Βασιλεύουσας. Θέλοντας να δοκιμάσει την ευφυΐα της, της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από την γυναίκα ξεκινούν τα κακά», υπονοώντας την Εύα). Η Κασσιανή ανταπάντησε «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα», υπονοώντας την Παναγία).

Και καθώς οι άνδρες, είτε είναι αυτοκράτορες είτε κοινοί θνητοί, προτιμούν είτε τις βολικά ανόητες είτε τις βολικά πλούσιες, ή και τα δυο, ο Θεόφιλος δεν έκανε την Κασσιανή αυτοκράτειρα.

Εκτοτε, οι άνδρες μια μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας δεν χάνουν, την Μεγάλη Τρίτη, για να ακούσουν μετά προσοχής το “Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή” θαρρώντας πως το λέει μια Κασσιανή που ήταν αμαρτωλή και μεταμελήθηκε, όπως ελπίζουν πως θα μεταμεληθεί η άτιμη που δεν θα βρει άλλον, τέτοιον λεβέντη και ντεληκανή σαν την αφεντιά τους.

Η Οσία Κασσιανή η Υμνογράφος δεν έγινε αυτοκράτειρα όπως και η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου κι άλλες πολλές αρχοντοπούλες τόσο στην Ανατολική όσο και στην Δυτική Χριστιανική Αυτοκρατορία, οι οποίες προτίμησαν να γίνουν μοναχές από το να υπηρετούν τον κάθε εξυπνάκια Θεόφιλο. Εικάζω μάλιστα, με όλο τον σεβασμό, πως θα είπε “αν αυτός ο κάλλιστος είναι τόσο ανόητος και ανασφαλής, φαντάσου τι είναι οι υπόλοιποι”. Πήρε την ευφυία της και κλείστηκε σε ένα κοινόβιο μαζί με άλλες, πολύ ευφυείς για τον ανδροκρατούμενο κόσμο, γυναίκες.

Οσο για τον Θεόφιλο, παντρεύτηκε την Θεοδώρα από την Παφλαγονία, η οποία στα μουλωχτά ανέτρεψε την εκκλησιαστική πολιτική του, αναστήλωσε τις εικόνες, και εν τέλει αγίασε, διότι ο Θεόφιλος ήτο και ζωηρός περί τα της κλίνης. Η γυναικεία εκδίκηση έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις.

Πέρασαν αιώνες, κι είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μπορεί σήμερα οι διεκδικητές της εξουσίας να μην τυφλώνουν ο ένας τον άλλο με αναμμένο σίδερο, όπως οι ευγενείς αυτοκρατορικοί προκάτοχοί τους, αλληλοεξοντώνονται όμως για το πού έβγαλε καθείς τα μάτια του. Και όλα τα φαύλα, εκ γυναικός ερρύη, τάχα, ακόμη.

Présidentielle 2022 : Marine Le Pen dévoile son affiche de campagne et son  slogan
H επίσημη αφίσα της Προεδρικής εκστρατείας της κας Λεπέν με το ευφυές λογοπαίγνιο γύρω από την παρήχηση του αρχιγράμματός της, σε μετάφραση, “Η Γαλλία που αγαπάμε”.

Στην Γαλλία, για παράδειγμα, όπου είναι προγραμματισμένες να γίνουν προεδρικές εκλογές την Ανοιξη, ο ακροδεξιός χώρος τα έχει βάλει με την έως τώρα ηγέτιδά του, Μαρίν Λεπέν. Τα πάντα φταίνε πάνω της:. από το ότι είναι κόρη του πατέρα της, αλλά όχι η προορισμένη και εκπαιδευμένη να τον διαδεχθεί Μαρί-Καρολίν (σήμερα στην πρώτη σειρά των ομιλιών της αδελφής της), μέχρι ο πρώην σύντροφός της, το ότι της αρέσει να χορεύει, το ότι στον δρόμο προς την εξουσία συμμάζεψε τους τραμπουκισμούς και εδραίωσε την εξουσία της χωρίς το παλαιό υποβολείο. Ποιον θέλουν στην θέση της; Μια άλλη γυναίκα, που είναι όμως πολύ έξυπνη για να πάρει στα χέρια της την καυτή πατάτα πριν κρυώσει.

Μαρίν και Μαριόν

Η νέα και ωραία Μαριόν Μαρεσάλ, που την μεγάλωσε η θεία της Μαρίν στο οικογενειακό καταφύγιο στο Μοντρτού, είναι αρκετά φιλόδοξη για να περιμένει να ΄πάρει το δαχτυλίδι από την θεία Μαρίν, και αρκετά έξυπνη για να καταλάβει ότι δεν θα της το έδινε. Ηγεμονικά θηλυκά και οι δυο, είναι φυσικό να επιδιώκουν να περιβάλλονται από νέα, έξυπνα, χρήσιμα και πιστά αρσενικά. Δυο βασίλισσες στην ίδια κυψέλη δεν μπορούν όμως να συνυπάρξουν. Η Μαριόν χαράζει, όπως και η Μαρίν, την δική της γραμμή, αλλά με καλύτερη στρατηγική, χτίζοντας μεθοδικά το προφίλ της μορφωμένης και με υψηλές επαφές νέας υποσχόμενης πολιτικού, εκεί όπου η θεία κολύμπησε στα βαθιά, “χωρίς να μπορεί να ξεχωρίσει την σβάστικα από τον κέλτικο” όπως την κατηγορούν ακόμη και σήμερα οι παλαιοί αγωνιστές του Εθνικού Μετώπου, για να υπογραμμίσουν την άγνοιά της περί τα όσα θεωρούσαν σημαντικά, όταν παρέλαβε το κόμμα.

Λαϊκίστρια η θεία, συντηρητική η ανηψιά, αγαπημένη του παππού η μικρότερη, με πικρία γιατί σήκωσε ένα βάρος που δεν αναζήτησε αλλά αναγκάστηκε να ξεκουβαλήσει, η μεγάλη.

Για “ένωση της Δεξιάς” μιλά η Μαριόν, “Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά” είναι η γραμμή της Μαρίν, την οποία βάφτισε με αυτά ακριβώς τα λόγια -τι ειρωνία!-, ο πατέρας της Μαριόν, επικεφαλής της Νεολαίας του κόμματος την δεκαετία του ’90.

Marion Maréchal-Le Pen : les dessous d'un départ - Elle

Ενας Υποψήφιος για ακροδεξιά αρσενικά

Οσοι δεν θέλουν να κάνει κουμάντο μια γυναίκα, ας είναι ικανότερη από τους περισσότερους άνδρες που την περιτριγυρίζουν, βρήκαν την ευκαιρία κι έφυγαν τις τελευταίες εβδομάδες, καταγγέλοντας την Μαρίν Λεπέν, και πήγαν στον ετοιμόλογο, κατατριμμένο στον δημόσιο λόγο, 63χρονο δημοσιογράφο Ζεμούρ, που ούτε βαρβατίλα μυρίζει για να τους απειλεί την Γαλατική υπερηφάνεια, ούτε είναι και κανένα θεοφοβούμενο Καθολικό αγοράκι, αφού άφησε εσχάτως την από τεσσαρακονταετίας συμβία του, την Τυνήσια δικηγόρο Μυλέν Τσιτσπορτίτς (αρκετά ευφυή ώστε να κρατήσει το πατρικό της όνομα) μητέρα των τριών παιδιών τους, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, και φήμες λένε ότι θα γίνει πατέρας από την νέα του σύντροφο και σύμβουλό του, την 28χρονη Σάρα Κναφό, μιαν έξυπνη και ικανή Αλγερινή Σεφαρδίτισσα δικαστή του Ελεγκτικού Συνεδρίου, απόφοιτο της Γαλλικής Εθνικής Σχολής Διοίκησης. Είναι, με άλλα λόγια, ο κύριος Ζεμούρ, πρότυπο ανδρός, είτε είσαι Δυτικός είτε Ανατολίτης οπαδός κάποιας από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες.

Sarah Knafo est ma compagne», officialise Eric Zemmour - Le Parisien

Ακόμη και ο στενός συνεργάτης του πατέρα της κας Λεπέν, ο μυστηριώδης αντιναζιστής φύλακάς του ντε Σεντ Αφρίκ, δήλωσε πως αυτές οι εκλογές θα είναι σαν η έκτη φορά που κατεβαίνει υποψήφιος το Μενίρ της Γαλλικής ακροδεξιάς, καθώς εντάχθηκε και αυτός στο στρατόπεδο Ζεμούρ.

Η αμφιθυμία έναντι των γυναικών δεν είναι μόνο ακροδεξιό φαινόμενο, αν και εσχάτως αναβιώνει από νέους, ανύπαντρους, ωραίους και μορφωμένους τριαντάρηδες συγγραφείς και ομιλητές της γαλλικής ακροδεξιάς.

Μεγάλο σύμπλεγμα με τις γυναίκες έχουν και οι Σοσιαλιστές και οι Αριστεροί, και ας διατείνονται το αντίθετο. Ο αξιομνημόνευτος Μεγάλος Ανδρέας της Μεταπολίτευσης, εξαιρείται, γιατί θα ήταν βλασφημία προς έναν τύπο ανδρός που δεν ήταν μοναχοφάης, αλλά έσπρωξε τις γυναίκες όπως και όπου μπορούσε. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, εδώ, πολιτικούς της Γαλλίας που είναι επίκαιρη λόγω των επερχόμενων προεδρικών εκλογών του Απριλίου.

Εκλογές στην Γαλλία: Μια γυναικεία υπόθεση;

Στις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές της επόμενης άνοιξης, για πρώτη φορά όλες οι υποψήφιες είναι γυναίκες, εκτός αν ανακοινώσει την υποψηφιότητά του ο απερχόμενος Πρόεδρος, Μακρόν. Οπως είδαμε, οι ακροδεξιοί έχουν αρχηγό μια γυναίκα, την Μαρίν Λεπέν. Εσχάτως και οι Ρεπουμπλικάνοι, το κόμμα του πατριώτη από την Θεσσαλονίκη, Σαρκοζύ, ανέδειξαν σε υποψήφια για την Προεδρεία, την Βαλερί Πεκρές, και οι Σοσιαλιστές κατά πόδας, πρότειναν την Δήμαρχο του Παρισιού Αν Ινταλγκό. Επίσης, η Ναταλί Αρτώ θα είναι υποψήφια για την προεδρεία από την Εργατική Πάλη και η Ελέν Τουύ από το κόμμα των Ζωωφίλων.

Και οι Μακρονικοί;

Ο νυν Πρόεδρος της Γαλλίας, αλλιώς πώς Ζούπιτερ, για τους οικείους, είχε δώσει μεγάλες προεκλογικές υποσχέσεις στις γυναίκες. Κάτι που ήταν νοστιμούλης και γλυκομίλητος, κάτι που δεν είχε συμπλέγματα με την επιλογή συντρόφου και δεν κυκλοφορούσε Μπίμπι Μπο όπως άλλοι συνάδελφοί του και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, έπεισε πολλές ικανές γυναίκες να συμπαραταχθούν στην σοβαρή προεκλογική του εκστρατεία. Μάλιστα, 16 από αυτές είχαν φωτογραφηθεί για το επιφανές περιοδικό Βάνιτυ Φέαρ τον Μάιο του 2017, δηλώνοντας πιστές στον υποψήφιο Πρόεδρο, θεωρώντας ότι αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της εξουσίας ενός 39χρονου άνδρα που φαινόταν διαφορετικός από τους άλλους. Στην ίδια έκδοση, ο τότε υποψήφιος Πρόεδρος δήλωνε “Είμαι έσχατος προσήλυτος στον φεμινισμό, αλλά όπως όλοι οι νεοφώτιστοι, είμαι αποφασισμένος”. Πρόσφατα το περιοδικό επέστρεψε στο θέμα και αναζήτησε εκείνες τις 16 ξεχωριστές γυναίκες που στήριξαν τον Μακρόν στην εκλογή του, σε άρθρο υπό τον τίτλο “Εχει ο Εμμανουέλ Μακρόν πρόβλημα με τις ευφυείς γυναίκες;”. Αν έχει, δεν πρωτοτυπεί.

Emmanuel Macron et les femmes intelligentes : une histoire tumultueuse | Vanity  Fair
Φωτογραφία:¨ Αλέξης Αρμανέ, Μάιος 2017

Μπορεί να ήσαν ευλκολόπιστες, ή μάλλον να πίστεψαν αυτό που ήθελαν να πιστέψουν, αλλά δεν ήσαν και ανόητες. Ο Μακρόν, σύμφωνα με το άρθρο, τις χρησιμοποίησε για να εκλεγεί και στην συνέχεια τις τοποθέτησε σε διακοσμητικές θέσεις, χωρίς επιρροή στην λήψη αποφάσεων, και μάλιστα όχι όλες τους. Από τις 16 μόνο πέντε παραμένουν πολιτικά ενεργές, ενώ οι γυναίκες υποψήφιες τοποθετήθηκαν κυρίως σε μη εκλόγιμες περιφέρειες (πολύ βολικό και γνωστό σενάριο και παρ’ υμίν). Οι περισσότερες, κατάλαβαν νωρίς περί τίνος επρόκειτο, επέστρεψαν στις επιτυχημένες καριέρες τους στον ιδιωτικό τομέα σε λιγότερο από έναν χρόνο από την εκλογή Μακρόν, και αρνήθηκαν καν να μιλήσουν στο περιοδικό, δηλώνοντας την φιλία τους προς τον Πρόεδρο, αλλά,΄όχι, ευχαριστούμε. Ακόμα και η υπουργοποιημένη Μαρλέν Σιαπά, η οποία δέχθηκε να μιλήσει, δήλωσε πως “Η πολιτική παραμένει ένα γιγάντιο κλαμπ ανδρών, ακόμα και αν από καιρού εις καιρόν κάποιες παρείσακτες βγαίνουν”. Η Φλοράνς Παρλύ, υπουργός στρατιωτικών, η υπουργός οικολογίας Μπάρμπαρα Πομπίλι, η Ελιζαμπέτ Μπορν που διαχειρίζεται το χαρτοφυλάκιο εργασίας και η Ανιές Πανιέ αυτό της Βιομηχανίας, δεν είναι παρά η βιτρίνα. Η Μαρλέν Σιαπά δεν διστάζει να δηλώσει ότι γίνονται στρατηγικά δείπνα μεταξύ ανδρών, υπονοώντας πίσω από την πλάτη των γυναικών συναδέλφων τους. Η προέλαση που υποσχέθηκε ο Μακρόν απεδείχθη οπισθοχώρηση για τις γυναίκες. Μάλιστα τον κατηγορούν και για “Ξέπλυμα Φεμινισμού” , για υποκριτική χρήση των γυναικών ώστε να διαμορφώσει προφίλ και να επιτύχει τους σκοπούς του “κλαμπ”, καθώς αυτό που έχει να επιδείξει επί του θέματος είναι ένα (ακόμα) συμβούλιο το οποίο θα έθετε τις προτάσεις του στην διάθεση του Προέδρου για την συνάντηση των G7 στο Μπιαρίτζ, το καλοκαίρι του 2019. Εκεί, ο Πρόεδρος Μακρόν το μόνο αξιοσημείωτο που επέτυχε ήταν να φωτογραφηθεί με την Εμα Γουότσον, την πρωταγωνίστρια των ταινιών Χάρυ Πότερ η οποία αναδείχθηκε στο μεταξύ σε ηγερία του αγώνα για την ισότητα των φύλων, και την οποία δεξιώθηκε σε δείπνο στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Το συμβουλευτικό όργανο του παρέδωσε ένα σύνολο αρχών, και νεώτερο επί της ουσίας, ουδέν, σημειώνει το άρθρο.

Body Language Analysis №4093: Fear and Harvey Weinstein — Emma Watson's  Reaction — Nonverbal and Emotional Intelligence (PHOTOS) | by Dr. Jack  Brown | Medium
H κα Γουότσον με τον παραγωγό Χάρβυ Βάινστάιν (περισσότερα εδώ)

Εξ ου και η επιστράτευση της σικάτης προεδρικής συζύγου Μπριζίτ Μακρόν, η οποία φωτογραφήθηκε και έδωσε συνεντεύξεις σε περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας όπως το Μαντάμ Φιγκαρό, προβάλλοντας ένα προφίλ διανοούμενης και φιλάνθρωπης κυρίας, αντί του συνήθους λιβανίσματος για την πλούσια γκαρνταρόμπα της, από τα γυναικαία περιοδικά, το οποίο είχε μάλιστα ατονίσει τα τελευταία χρόνια.

Στον αντίποδα, η καμπάνια της Μαρίν Λε Πεν κυκλοφορεί αφίσες και το #sanslui (χωρίς αυτόν). “Αυτός” είναι βεβαίως ο Εμμανουέλ Μακρόν αλλά και άλλοι όπως ο υπουργός υγείας Ολιβιέ Βεράν.

Image

“Και ποιος θα κρατάει τα παιδιά;”

Αν πάμε μερικά μόλις χρόνια πίσω, το κλίμα δεν ήταν και πολύ διαφορετικό, ώστε να μιλήσουμε για πρόοδο των γυναικών στην πολιτική. Με εξαίρεση την κα Λεπέν στην Γαλλία και την κυρία Τζώρτζια Μελόνι στην Ιταλία, και οι δύο σε Καθολικές χώρες και σε Δεξιά και συντηρητικά σχήματα, όλα τα κόμματα του “δημοκρατικού τόξου”, που θα έλεγαν οι εγχώριοι γλωσσοπλάστες, βλέπουν κατά τον ίδιο σεξιστικό τρόπο τις γυναίκες.

“Και ποιος θα κρατάει τα παιδιά;” αναρωτήθηκε ο Σοσιαλιστής τότε Πρωθυπουργός της Γαλλίας και νυν πρόεδρος του Γαλλικού Συνταγματικού Συμβουλίου, Λωράν Φαμπιούς, το 2007. “Οι προεδρικές εκλογές δεν είναι διαγωνισμός ομορφιάς”, απεφάνθη ο αριστερός Μελανσόν το 2005. Κορυφαία δήλωση είναι ίσως το “όσες γυναίκες θέλουν να είναι υποψήφιες πρέπει να είναι φιλήσιμες” που ξεστόμισε το 1998 ο Γκολικός Σαρλ Πασκουά.

Ακόμη και ο ρηξικέλευθος στα συζυγικά, παραδοσιοκράτης στα κρατικά ζητήματα κος Ζεμούρ στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο “Γαλλικό Πεπρωμένο” σημειώνει πως οι γυναίκες «είναι ο στόχος και η λεία κάθε προικισμένου άνδρα που φιλοδοξεί να αναρριχηθεί στην κοινωνία», και ότι η εικόνα του πρώην υπουργού Ντομινίκ Στρος Καν με χειροπέδες «είναι ένας ευνουχισμός όλων των Γάλλων». Επιπλέον, για τον κο Ζεμούρ «οι γυναίκες δεν ενσαρκώνουν την εξουσία και είναι μόνο αντιβασιλείς». (Το πλατινένιο ιωβηλαίο της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας, η Αυτοκρατορία της βασίλισσας Βικτώριας που έδωσε το όνομά της σε μιαν ολόκληρη ιστορική εποχή, και η Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας, προφανώς διαφεύγουν του πολυμαθούς συγγραφέως).

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο εκλεκτός των Γάλλων ακροδεξιών εκφράζει παρόμοιες θέσεις. Μάλλον αυτές είχε ανέκαθεν, και αυτές τον κατέστησαν εκλεκτό. Οι γυναίκες είναι “μηχανές ευνουχισμού” έγραφε στο “Πρώτο Φύλο” το 2006. Ανδρες ακροδεξιοί, ιδού ο υποψήφιός σας.

Οι εξομολογήσεις μιας γυναίκας πολιτικού

Τις τελευταίες εβδομάδες, η Μαρίν Λεπέν ακολουθεί ένα εντατικό πρόγραμμα περιοδιών. Πιο χαμογελαστή και χαλαρή από κάθε άλλη φορά, φαίνεται να απολαμβάνει την επαφή με τον κόσμο και τους συνεργάτες της. Ισως γιατί ξέρει πως αυτή μπορεί να είναι η τελευταία μεγάλη εκλογική αντιπαράθεση για εκείνη, ίσως γιατί ξέρει πως οι θέσεις της δικαιώνονται, ίσως γιατί έφυγαν όσοι δεν είχε το κουράγιο να απομακρύνει, ίσως γιατί, τώρα είναι έτοιμη.

Πριν από μια εβδομάδα, κλείνοντας την ομιλία της στην πόλη Ρεμς, εκεί όπου στέφονταν οι Γάλλοι βασιλείς επί 700 χρόνια, η Μαρίν Λεπέν έκανε κάτι πρωτοφανές. Κάτι που μόνο μια γυναίκα, ίσως μόνο αυτή η γυναίκα με την μακρά, πολυτάραχη και γεμάτη πολεμική πορεία, θα μπορούσε να κάνει.

Αφού έκλεισε την ομιλία της εν μέσω επευφημιών, κατέβηκε από το βήμα και στάθηκε εμπρός στο ακροατήριό της, σαν μαθήτρια. Αυτή που σπανίως μιλά εκτός κειμένου, μίλησε από στήθους για την παιδική της ηλικία, την δολοφονική απόπειρα εναντίον της οικογένειάς της που την σημάδεψε, το διαζύγιο των γονέων της και την εφηβεία της, τις σπουδές της, την εκτόξευσή της στην πολιτική, όταν “κανείς από τους ρήτορες δεν ήθελε να σχολιάσει την ήττα”, τα τρία της παιδιά στα οποία αφιέρωσε το βιβλίο της “Στα παιδιά μου που θα καταλάβουν μια μέρα πως τον χρόνο που δεν πέρασα μαζί τους, τον ξόδεψα γι’ αυτά”. “Επεσα αλλά πάντα ξανασηκώθηκα”. “Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στον ουρανό, και άλλοι όχι. Εγώ πιστεύω!”. Και “Είμαι έτοιμη!”, ήσαν μερικές από τις φράσεις της.

Και για αυτήν την κίνησή της, κατηγορήθηκε για “σκηνοθεσία”. Ισως γιατί δεν υπάρχει κάποιος άνδρας πολιτικός που να μπορεί να δείξει στην ζώνη του με τόσα παράσημα ζωής.

Σε έναν πολιτικό χώρο ο οποίος βρίθει μισογυνισμού, που κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του αντιφεμινισμού, η Μαρίν Λεπέν κατάφερε να αφήσει το δικό της σημάδι, διαφορετικό από αυτό του εμβληματικού πατέρα της, ένα έργο πραγματικά δύσκολο, αγγίζοντας το 34% στις Προεδρικές εκλογές του 2017. Αλλά και η Τζώρτζια Μελόνι στην Ιταλία, έχει πετύχει να κρατήσει με μαχητικότητα και αξιοπρέπεια τις πολιτικές γραμμές της παράταξής της, όταν άνδρες συνάδελφοί της τρέχουν στην ασφάλεια των χαρακωμάτων της συντηρητικής Δεξιάς. Και οι άλλες γυναίκες πολιτικοί, με τις διαφορετικές αντιλήψεις που πρεσβεύουν και προωθούν, προσπαθούν να ανοίξουν έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν των ανδρών πολιτικών οι οποίοι απέτυχαν και αποτυγχάνουν καθημερινά, με δραματικές συνέπειες σε όλους τους τομείς του συλλογικού βίου.

Η πολιτική, άλλωστε, είναι γένους θηλυκού.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

“Μεταξύ πανώλους και χολέρας”: Μια χαρτογράφηση της γαλλικής ακροδεξιάς σκηνής

Δημοσκόπηση L’ Express

“Μεταξύ πανώλους και χολέρας”. Αυτή ήταν η απάντηση Γάλλου φίλου, όταν τον ρώτησα πώς βλέπει τις υποψηφιότητες της Μαρίν Λεπέν και του Ερίκ Ζεμούρ στις Προεδρικές εκλογές του Απριλίου στην Γαλλία.

Η Γαλλία ψηφίζει συντηρητικά τα τελευταία χρόνια, από τον “έλληνα” Σαρκοζί ως τον “φιλέλληνα” Μακρόν. Μόνο που αυτή η τελευταία “συντήρηση” είναι περισσότερο κατευθυνόμενη από τις γκιλοτίνες της Γαλλικής Επανάστασης παρά από το Πουατιέ. Ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση Μπερτράν, πρώην υπουργού, κατά δήλωσή του “δεξιότερα του Μακρόν”, μέλους της Μεγάλης Στοάς, που έχει καταφερθεί εναντίον της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ο οποίος πλασάρεται μεταξύ της κ. Λεπέν και του κ. Ζεμούρ.

O πρώτος Αριστερός υποψήφιος είναι ο Ζαν Λικ Μελανσόν τον οποίον οι Ελληνες μπορεί να θυμούνται από την θυελλώδη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην Πρωθυπουργός είχε στηρίξει την υποψηφιότητα Μελανσόν έναντι αυτής του Μακρόν. Ο κ. Μελανσόν όμως καταφέρθηκε σφοδρά εναντίον του λέγοντας: “Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε το λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας”. Ο κ. Μελανσόν έρχεται πρώτος μεν από τους Αριστερούς, πέμπτος δε σε σειρά προτιμήσεως των Γάλλων, σύμφωνα με τελευταία (24/11) δημοσκόπηση.

Ας δούμε όμως πού βαδίζει η Γαλλική ακροδεξιά και γιατί.

Elabe / BFM TV / SFR

Η Μαρίν Λεπέν

Η Maρίν Λεπέν στο συνέδριο της Εθνικής Συσπείρωσης τον Ιούλιο του 2021. © Thierry Breton/Panoramic/Bestimage

Η Μαρίν Λεπέν είναι για πολλούς γάλλους εθνικιστές, πατριώτες και ακροδεξιούς αναγκαίο κακό όσο και κόκκινο πανί. Της αναγνωρίζουν την πολιτική εμπειρία και την μαχητικότητά της στον δρόμο, δεν της συγχωρούν την ατυχή εμφάνισή της στην προεκλογική αντιπαράθεσή της με τον Μακρόν για τις εκλογές του 2017.

Είναι γνωστό ότι μερίδα Γάλλων πατριωτών είναι δυσαρεστημένοι από την “αποδαιμονοποίηση” του Εθνικού Μετώπου την οποία προώθησε η κ. Λεπέν, απομακρύνοντας τον ιδρυτή του κόμματος και πατέρα της (ο οποίος της έδωσε τα κλειδιά υπερσκελίζοντας τον ευφυή όσο και δημοφιλή Μπρούνο Μεγκρέ στον οποίον καταλογίστηκε και το ότι είναι νυμφευμένος με ρωσοεβραία η οποία πάντως πολιτεύθηκε επιτυχώς με το Εθνικό Μέτωπο), και μετονομάζοντάς το σε Εθνική Συσπείρωση. Το νέο όνομα δεν θα στενοχώρησε και πολύ τους γνώστες της γαλλικής πολιτικής ιστορίας, αφού κλείνει το μάτι στην “Εθνική Λαϊκή Συσπείρωση”, ένα βραχύβιο κόμμα το οποίο μεταξύ 1941-1944 συγκέντρωσε από φιλοσόφους της Δεξιάς ως Αριστερούς πασιφιστές, από τον Ντοριό ως τον Ζορές.

Η τακτική της Λεπέν έδωσε ώθηση στα ποσοστά του κόμματος, απενοχοποιώντας για πολλούς την συμμετοχή σε αυτό, και προσελκύοντας νέα στελέχη. Ενα από τα παλιά, διαγραμμένα της στελέχη, ο Υβάν Μπενεντέτι, έχει ήδη εκδηλώσει την επιθυμία να είναι υποψήφιος, με το πάθος που τον χαρακτηρίζει, αλλά μάλλον για την -αξιέπαινη- “τιμή των όπλων”.

Ακόμη και οι σκληροί αντιλεπενικοί, πάντως, δεν αρνούνται ότι παρά τις διαφωνίες τους, πάντοτε στηρίζουν εκλογικά την κ. Λεπέν, και πράγματι την στήριξαν στον δεύτερο γύρο των προηγούμενων εκλογών, ώστε να καταγράφεται η διαφωνία τους με το κρατούν σύστημα.

Το παράδοξο Ζεμούρ

Φωτογραφία: Sebastien Bozon-AFP

Ολα ήταν περίπου προβλέψιμα, μέχρι που εμφανίστηκε το φαινόμενο Ερίκ Ζεμούρ. Γνωστός ως δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής και συγγραφέας, ο αλγερινής καταγωγής και ιουδαϊκού θρησκεύματος, δεύτερης γενιάς γάλλος, υπήρξε ένθερμος απολογητής των ιδεών του κόμματος Λεπέν και λάβρος ρήτορας εναντίον του φιλελευθερισμού, της παράνομης μετανάστευσης και της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ. Η πόλωση που προωθούν η Αριστερά και η Λιμπεραλιστική Δεξιά, απέναντι στην παραδοσιακή Δεξιά, φοβούμενες ότι το μονοπώλιό τους στην συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα απειλείται, τον έκανε αυτομάτως εχθρό, έναν παράδοξο υποψήφιο της μισαλλόδοξης ακροδεξιάς κατά το κυρίαρχο μηντιακό σύστημα. Εάν το έκανε από πατριωτισμό, ο μικρόσωμος Γαλλοαλγερινός μάλλον διαθέτει μπόλικο θάρρος. Εάν όχι, θα επιβεβαιώσει τους αντιπάλους του. Αλλά έως τότε ίσως να είναι ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

H πιθανότητα συμμετοχής του στις εκλογές (ο ίδιος δεν έχει ανακοινώσει ακόμη επίσημα την υποψηφιότητά του) προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, την απομάκρυνσή του από τον τηλεοπτικό σταθμό στον οποίο εργαζόταν, και την απόρριψή του από τον εκδοτικό οίκο ο οποίος επί χρόνια εξέδιδε τα βιβλία του.

Προκάλεσε επίσης την ανησυχία στο στρατόπεδο Λεπέν, διότι καλός μπορεί να είναι ως εύστροφος σχολιαστής και στήριγμα των θέσεων της ακροδεξιάς, αλλά όχι και πολιτικός. Το ότι είναι “ενσωματωμένος” και υπερήφανος γάλλος, όπως περιγράφει στο πρόσφατο βιβλίο του “Γαλλικό Περπωμένο”, με γνώση και σεβασμό για τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και την Χριστιανική Ευρώπη, δεν εμποδίζει πολλούς εθνικιστές να τον αποκαλούν “Βέρβερο”, κάνοντας λοgοπαίγνιο με το “βάρβαρος” και με την βορειοαφρικανική του καταγωγή.

Εκείνο που απασχολεί επίσης τους παρατηρητές των εκλογών, είναι ότι στον περίγυρό του έχουν σιγά-σιγά βρεθεί άτομα τα οποία αφήνουν αίφνης τις θέσεις τους σε γνωστό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο φέρεται να υποστήριξε και την εκ του μηδενός υποψηφιότητα Μακρόν, προκειμένου να στηρίξουν την προεκλογική εκστρατεία του.

Ο Ερίκ Ζεμούρ κατά την περιοδεία του στην Μασαλία, Νοέμβριος 2021. @AFP

Μετά την άκομψη και διόλου ψύχραιμη απάντησή του, όταν εν μέσω αποδοκιμασιών από συγκεντρωμένους Αριστερούς, κατά την αποχώρησή του από την Μασαλία όπου περιόδευσε, απάντησε δια σκιμαλισμού σε διαδηλώτρια που πλησίασε το αυτοκίνητό του, ανταποδίδοντάς της την χειρονομία, οι γάλλοι ακροδεξιοί αισθάνονται ότι στο πρόσωπό του το επίπεδο της προεκλογικής εκστρατείας αλλά και του πολιτικού τους χώρου, πέφτει πολύ χαμηλά. Γι’ αυτό ίσως, παρότι προηγείτο της Λεπέν, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η κ. Λεπέν προηγείται και πάλι.

Βέβαια, το επίπεδο της ακροδεξιάς έχει πέσει πολύ εδώ και αρκετά χρόνια, αν έχει κανείς στον νου του την ακροδεξιά του Μωράς, του Μπαρντές ή του Μπραζιγιάκ, και μιας πλειάδας δυναμικών Ευρωπαίων που μπορούσαν με την ίδια ικανότητα να αντιπαρατεθούν πνευματικά και να στηρίξουν τις θέσeiς τους πολιτικά, όσο και να αγωνιστούν στον δρόμο με την ίδια συγκρότηση και άχρι θανάτου παληκαριά.

Ο Ζεμούρ στηρίζεται από μια μερίδα της ακροδεξιάς η οποία είναι πραγματίστρια. Βλέπει την πληθυσμιακή πορεία της χώρας η οποία είναι μη αναστρέψιμη, παρά την ρητορική πολλών στοχαστών και πολιτευτών περί “επαναμετανάστευσης” δηλαδή επιστροφής των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους, αντιλαμβάνεται την εκλογική οροφή στην οποία έχει περιέλθει το όνομα Λεπέν (ο πατήρ Λεπέν υπήρξε κι αυτός υποψήφιος στις Προεδρικές εκλογές το 1974), ταυτίζεται με τις σκληρές θέσεις του Ζεμούρ εναντίον της εξάπλωσης του πολιτικού Ισλάμ, έχει επίγνωση των καταιγιστικών διεθνών συνθηκών που διαμορφώνονται και πιστεύει στην ανάγκη ανάσχεσής τους.

Η σαραντάρηδες

Οι καιροί αλλάζουν, και μια νέα γενιά εθνικιστών, με χρόνο εργασίας στην πραγματική ζωή, πολύ πιο καταρτισμένων και επικοινωνιακά ικανών, έρχεται στο προσκήνιο, και όχι μόνο στην Γαλλία.

Ο χαρισματικός Τομ βαν Γκρίκεν, στο γειτονικό Βέλγιο, παρέλαβε ένα παραπαίον, περιθωριοποιημένο κόμμα και το έφθασε σε δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας.

Βέβαια, για να χαράξει κανείς πορεία, και να έχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα, δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις. Το κόμμα του Βαν Γκρίκεν δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση παρότι εκλήθη από τον Βέλγο βασιλιά για πρώτη φορά, αφού τα υπόλοιπα κόμματα πλην ενός, διατηρούν το “υγειονομικό κορδόνι” ώστε να μην βρεθεί στην διακυβέρνηση της χώρας το “μολυσμένο” πατριωτικό κόμμα. (Ενας ακόμη λόγος είναι ότι το κόμμα προβάλλει διασπαστικές θέσεις, λιγότερες από το παρελθόν αλλά αρκετά ισχυρές ώστε να ανατρέψουν την ισχύουσα υπέρ των γαλλόφωνων βαλλόνων, σχέση, γεγονός που δίνει στο κόμμα υψηλά ποσοστά στην Φλάνδρα, αλλά το ανάγκασε να δοκιμάσει την επέκταση στην γαλλόφωνη Βαλλονία, με αδιάφορα προς το παρόν, αποτελέσματα). Η μαλακότερη προσέγγιση του Βαν Γκρίκεν και το προσωπικό του χάρισμα έδωσαν στο κόμμα σαφή ώθηση με ανοδικές τάσεις (ξεπέρασε το 18% και είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές μεταξύ των νέων) αλλά η πολεμική εναντίον του συνεχίζεται. Μάλιστα, μόλις πριν από δέκα μέρες μια βουλευτής του Σοσιαλιστικού κόμματος ανακοίνωσε ότι αναζητά συμμάχους ώστε να διακοπεί η κρατική επιχορήγηση προς το κόμμα.

Μια παρόμοια υπενθύμιση του “στίγματος” που συστηματικά τοποθετεί το πολιτικό κατεστημένο στους πατριώτες και στους εθνικιστές, έλαβε μόλις χθες ο Ευρωβουλευτής της Εθνικής Συσπείρωσης και αντιπρόεδρος της ομάδας Ταυτότητα και Δημοκρατία στο Ευρωκοινοβούλιο, Νικολά Μπέ.

Ο σαραντατριάχρονος πιστός Καθολικός και πατέρας τριών παιδιών, “θα αποτελέσει αντικείμενο νομικής διαδικασίας για πρόκληση φυλετικού μίσους” επειδή κατήγγειλε την κατασκευή τζαμιού 5000 τ.μ. με μιναρέ ύψους 45 μέτρων στην πόλη Εβρέ.

Σε βίντεο διάρκειας 44 δευτερολέπτων που γυρίστηκε μπροστά από το εργοτάξιο του τζαμιού και δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τον περασμένο Μάιο, ο Γάλλος Ευρωβουλευτής ανέφερε:

«Είναι τα τοπία της Νορμανδίας μας που σήμερα έχουν παραμορφωθεί, και το πολιτικό Ισλάμ που εξαπλώνεται παντού στη Γαλλία, ακόμη και εδώ στη Νορμανδία. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή την ολίσθηση” δήλωνε τότε ο Μπε, με αφορμή την κατασκευή του γιγαντιαίου μιναρέ, συνδυάζοντάς τον με τον πριν από μερικούς μήνες αποκεφαλισμό του δάσκαλου Σαμιέλ Πατί ο οποίος καταγόταν από την πόλη Εβρέ, από ένα 18χρονο, Τσετσενικής καταγωγής Ισλαμιστή.

Για αυτήν την δήλωση και τις αναφορές του σε “εγκληματικότητα και τρομοκρατία”, έπειτα από παρέμβαση της Αριστερής αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο εισαγγελέας ανακοίνωσε ότι αιτήθηκε από τον Υπουργό Διακιοσύνης την άρση της βουλευτικής του ασυλίας.

Από την Αθήνα στην οποία βρισκόταν για το Ευρωπαϊκό Φόρουμ για την Μετανάστευση (από την Ελλάδα συμμετείχε ο Φαήλος Κρανιδιώτης) και με φόντο την Ακρόπολη “από εδώ, τον Παρθενώνα, το κάστρο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού” όπως είπε, ο Γάλλος Ευρωβουλευτής υπογράμμισε πως “Η Ευρώπη υπήρχε πριν από την Ευρωπαϊκή Ενωση, και είναι οι ρίζες της Ελληνικές, Ρωμαϊκές και Χριστιανικές. Η ελληνική λογική, η ελληνική φιλοσοφία εφηύραν την Δημοκρατία”, κατήγγειλε “πολιτική και δικαστική δίωξη” και δήλωσε εμφατικά πως “θα γίνει ακριβώς το αντίθετο, θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια, δεν θα με κάνουν να σωπάσω”.

Λοιπόν, υπάρχει άλλος δρόμος;

Ο Ζεμούρ δεν ανήκει στην γενιά του Μπε (ο οποίος, να σημειωθεί, ακολούθησε τον Μεγκρέ κατά την κρίση στο Εθνικό Μέτωπο) και των άλλων σαραντάρηδων που ανέδειξε η Λεπέν, όπως ο αντιπρόεδρος της Εθνικής Συσπείρωσης και Ευρωβουλευτής Μπαρντελά. Η παρουσία του όμως μπορεί να αναγκάσει μια βαλτωμένη και πολυδιασπασμένη ψυχικά ακροδεξιά στην μετάβαση και στην ανάδειξη μιας περισσότερο συγκροτημένης και πιο σύγχρονης γενιάς πολιτικών, η οποία θα περάσει εθνικιστές και πατριώτες στην επόμενη πίστα της πολιτικής ζωής.

Βέβαια, πολιτικοί στους οποίους ήλπισαν οι ακροδεξιοί και οι οποίοι έφθασαν στην εξουσία στην Πολωνία, στην Ουγκαρία και στην Ιταλία, έχουν αρχίσει να απογοητεύουν τους αφελείς και τους οκνηρούς που περιμένουν να βάλουν άλλοι το κεφάλι τους στον ντορβά για να τους σώσουν, αλλά και τους “σκληρούς” που εξακολουθούν, εσκεμμένα ή ανόητα, να ταυτίζουν την διανόηση και το ιδεατό με την πολιτική πρακτική.

Οι εθνικιστές, πατριώτες και ακροδεξιοί πολιτικοί, από την άλλη, αυταπατώνται εάν νομίζουν πως αν “στρογγυλέψουν” τον λόγο τους, και γίνουν άοσμοι και άχρωμοι, η “ρετσινιά” του “ακραίου” δεν θα τους ακολουθεί, όσο κι αν κλάψουν και όσες συγγνώμες και αν ζητήσουν. Αντίθετα, καθίστανται υποχείρια, χάνοντας κάθε αξιοπιστία, ενώ αυτό που χρειάζονται είναι να σταθούν στα πόδια τους με αξιοπρέπεια, εξυπνάδα και πρόγραμμα, με συνεννόηση και χωρίς να εξαντλούνται σε ανέξοδες ονειροπολήσεις και καταστροφικές αλληλοϋπονομεύσεις.

Η αδυσώπητη πραγματικότητα απαιτεί δυνάμεις που θα στήσουν μια τουλάχιστον στοιχειώδη και κατά προτίμηση αποτελεσματική αντίσταση, θα καθυστερήσουν την επέλαση των δυνάμεων που μάχονται την ελευθερία και την ζωή, και θα δώσουν ένα περιθώριο στην Φύση και στον Θεό να ξεδιπλώσουν το δικό τους σχέδιο.

Οπως μου έλεγε ο Γάλλος φίλος μου “χρειαζόμαστε να κερδίσουμε χρόνο για το θαύμα, για τον ικανό που θα συσπειρώσει τις δυνάμεις και θα στρίψει το τιμόνι”.

Ακούστηκε εκείνη την ώρα πολύ ουτοπικό και ο ίδιος μάλλον αιθεροβάμων, σκέφτομαι όμως πως μπορεί και να είναι, εν τέλει, ο μόνος αληθινά πραγματιστής. Αν σκεφτεί κανείς πως όσοι εύχονται να γκρεμιστούν όλα, για να χτίσουν τον κόσμο από την αρχή, καταλαμβάνονται από υστερία αν κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης διαγράψει τον λογαριασμό τους, μάλλον δεν θα πρέπει να πολυβασιζόμαστε σε αυτούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί ακροδεξιοί πολιτικοί είναι διορισμένοι διαχειριστές της “χύτρας ταχύτητας” του λαού, που εκτονώνουν οργή, ξετρυπώνουν και εκθέτουν πατριώτες και, κατά την φράση που χρησιμοποιείται και για τον Ζεμούρ, αποτελούν “αναχώματα του συστήματος”.

Οπως πάλι μου έλεγε ο Γάλλος φίλος “ανάμεσα στην Λεπέν και τον Ζεμούρ, ιδεολογικά προτιμώ τον Ζεμούρ. Αυτόν θα ψήφιζα πριν από δέκα χρόνια, ίσως και τώρα. Αλλά χρειαζόμαστε μια δύναμη πλειοψηφική, που θα φέρει αποτελέσματα. Στον δεύτερο γύρο θα ψηφίσω Μαρίν. Στον πρώτο θα εξαρτηθεί”.

“Δεν ξέρεις ποτέ”, συνέχισε. “Δεν θα βρέχει για πάντα, έτσι δεν είναι;”

Περιφερειακές εκλογές στην Γαλλία-Ο καταποντισμός της Ακρας Δεξιάς

“Ψηφίστε τον Λύκο!”
(Γαλλικό βιβλίο για παιδιά. Αφού σαγηνεύσει τους ψηφοφόρους, μετά την εκλογή του ο Λύκος τρώει όλο το αγρόκτημα).

Οι Περιφερειακές εκλογές στην Γαλλία (20-27 Ιουνίου) αναμένονταν κυρίως ως πρόκριμα για τις Προεδρικές εκλογές του 2022.

Μετά από το συμβάν με το χαστούκι προς τον Πρόεδρο Μακρόν πριν από δυο εβδομάδες, κάποιοι κύκλοι έσπευσαν να μιλήσουν για “λαϊκή οργή” η οποία θα ξεσπάσει στις κάλπες (εγχώριοι τίνες προέβλεπαν και …απόηχο στην Ελλάδα!…) και για “το τέλος της Μακρονίας” όπως αποκαλούν κάποιοι Γάλλοι ακροδεξιοί την διακυβέρνηση Μακρόν.

Η πραγματικότητα ήρθε να τους διαψεύσει.

Νικητής του πρώτου γύρου των εκλογών είναι η αποχή η οποία σκαρφάλωσε πάνω από το 50% ακόμα και στους άνω των 65 ετών οι οποίοι συνήθως είναι πρσηλωμένοι στις διαδικασίες του πολιτεύματος, θεωρώντας καθήκον τους ως πολιτών να πάνε στις κάλπες. Τούτη την φορά όμως το 65% των 65+ αρνήθηκε να ψηφίσει. Η φοβία και η κόπωση από τους περιορισμούς της υγειονομικής κρίσης δίνουν μόνο μιαν όψη της εξήγησης. Στους νέους το ποσοστό αποχής φθάνει το 87% στις ηλικίες 18-24 ετών και 83% στους 25-34.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των Περιφερειακών εκλογών στην Γαλλία αποτέλεσαν ένα θρίαμβο για την Κεντροδεξιά, τους Ρεπουμπλικάνους του πρώην Προέδρου Σαρκοζύ και την LREM του νυν Προέδρου Μακρόν (παρά την υποχώρησή της-σε πραγματικούς αριθμούς οι προσκείμενοι στον νυν Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας έλαβαν το 3,2% επί των εγγεγραμμένων), όχι επειδή συγκέντρωσε την θετική ψήφο των Γάλλων, αλλά γιατί οι ψηφοφόροι ξύπνησαν την Κυριακή αποφασισμένοι να ψηφίσουν. Αντίθετα, οι Ακροδεξιοί απείχαν.

Κάποια παπαγαλάκια σπαρμένα στον χώρο της Ακροδεξιάς προπαγάνδιζαν υπέρ της αποχής γιατί με την μαζική αποχή δήθεν θα επωφελούνταν ο Εθνικός Συναγερμός (RN) της Μαρίν Λεπέν. Απεδείχθη όμως ότι η απλούστευση μπορεί να είναι χρήσιμη στην προπαγάνδα αλλά εξαρτάται από το ποιος την προωθεί. Η αποχή διέλυσε την Ακροδεξιά ακόμη και σε παραδοσιακά προπύργιά της. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οσοι σώθηκαν την τελυταία στιγμή, προκρινόμενοι στον δεύτερο γύρο, τρέχουν τώρα με υποσχέσεις “θα είμαστε κοντά σας” να συσπειρώσουν τους απομαγευμένους ψηφοφόρους.

Η ευκολία και το συχνά παιδαριώδες των αναλύσεων αποδεικνύει την νηπιακή κατάσταση της σύγχρονης Ακροδεξιάς πολιτικής αντίληψης και πολιτικής πρακτικής. Ξεπερνά το αντικείμενο αυτού του κειμένου το να μπούμε σε λεπτομέρειες. Πρέπει πάντως να υπογραμμίσουμε πως η υιοθέτηση της Αριστερής σκέψης πως “όσο χειρότερα πηγαίνουν τα πράγματα, τόσο το καλύτερο για εμάς” διαθέτει μια κρίσιμη μεταβλητή: το ποιοι είναι οι “εμείς”. Δεν αρκεί τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, θα πρέπει και οι “εμείς” που φιλοδοξούν να καρπωθούν την αποτυχία των “άλλων” να είναι σε θέση νοητικά, ψυχικά και πρακτικά να πράξουν τα δέοντα. Η λογική του “πέσε μήλο να σε φάω” μπορεί κάποτε να φέρει το μήλο στο στόμα σου, αλλά δεν θα το φέρνει κάθε μέρα, κι αυτό που θα μείνει θα είναι το κουφάρι σου να περιμένει-δυστυχώς και όσων σε πίστεψαν και σε ακολούθησαν.

Στην Γαλλία, οι οδομαχίες, οι επιθέσεις και η φυλετική βία είναι καθημερινή εικόνα όχι μόνο στην ζωή των Γάλλων, αλλά και στα δελτία ειδήσεων, δεν λείπει δηλαδή η δημοσιότητα. Ο λαός όμως μαθαίνει να προσαρμόζεται, όπως ο κόσμος όλος έμαθε από τις απευθείας μεταδόσεις του Πολέμου του Κόλπου και δώθε, να αντιμετωπίζει τον πόλεμο στην πόρτα του άλλου σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι. Είτε αρέσει είτε όχι, η επιβίωση είναι το ζητούμενο και, αν οι πολιτικοί δεν μπορούν να προσφέρουν μια ομπρέλλα προστασίας, τότε ο καθένας πρέπει να επιβιώσει μόνος του, κοιτάζοντας την δουλειά του. Οι πολίτες διαβαίνουν κάποτε το ποτάμι. Αν οι πολιτικοί που διατείνονται πως θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο δεν είναι εκεί για να τους συναντήσουν, αλλά τους περιμένει η αστική αντίδραση για να τους φορέσει φίμωτρο, δεν φταίνε οι πολίτες αλλά οι “επαναστάτες” πολιτικοί που αποδεικνύονται τραγικά μικροί.

Στην περίπτωση της Γαλλικής Ακροδεξιάς, η κατ’ αρχήν αναγκαία προσπάθεια της Μαρίν Λεπέν να απομακρύνει το κόμμα από τις αντιλήψεις του πατρός της και τις πρακτικές του 1970-1980, και να προσαρμόσει την πολιτική του γραμμή στις αναγκαιότητες και στις συνθήκες του 21ου αιώνα, πήγε αρκετά μακριά. Τόσο μακριά ώστε οι προσαρμογές να απομακρύνουν από την ενεργή υποστήριξη και τον αγώνα στην κοινωνία όχι μόνο έναν “σκληρό πυρήνα” ο οποίος όμως εξακολουθούσε να ψηφίζει RN για συναισθηματικούς λόγους, αλλά και πολλούς ιδεολόγους πρόθυμους να κυνηγήσουν τις ψήφους πόρτα-πόρτα. Οταν, όμως, με κάποιες επίμονες εξαιρέσεις, οι υποψήφιοι και οι θέσεις τους μπερδεύουν τους υποστηρικτές, η αποχή είναι το φυσικό επακόλουθο, εάν ο ψηφοφόρος δεν στραφεί σε λιγότερο ρηξικέλευθες Δεξιές εναλλακτικές.

Οπως έδειξε το χαστούκι στον Πρόεδρο Μακρόν, η σχέση πολίτη-πολιτικού εμπεριέχει στοιχεία πάθους, και, όπως σε μια ερωτική σχέση, κανείς δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Ο αποστειρωμένος καθωσπρεπισμός ευνοεί τα αστικά κόμματα των οποίων οι ψηφοφόροι έχουν κάθε λόγο να μην θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα. Αν είναι να ψηφίσεις ασφαλώς, ψηφίζεις το πρωτότυπο.

Οπως δείχνει η εμπειρία και από άλλα Ευρωπαϊκά κόμματα της Ακροδεξιάς, η “εκκαθάριση της φωλιάς” και η εξαφάνιση κάθε εναλλακτικής φωνής στον πέριξ χώρο, κλείνει τις δεξαμενές ψήφου αντί να τις ανοίγει. Στην πραγματικότητα, ακόμη και όσοι διαφωνούν με την Γαλλίδα πολιτικό ή ακόμη την αντιπαθούν γιατί δεν είναι “αρκετά Δεξιά, αρκετά επαναστάτρια, αρκετά Καθολική” στις εκλογές ψηφίζουν το κόμμα της. Οπως όμως αποδείχθηκε, αυτό δεν είναι αρκετό, και όχι για πάντα. Αν και με κάποιο τρόπο, με την κόρη, την ανηψιά ή τον περίγυρο, η κληρονομιά του Μενίρ θα εξακολουθήσει να υπάρχει ιστορικά, οι Περιφερειακές εκλογές έκαναν να ηχούν δυνατότερα τα ερωτήματα για το αν θα εξακολουθήσει να δρέπει πολιτικά οφέλη μετά από μια νέα ήττα το 2022.

Και στην Γαλλία όπως και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, η εποχή του θυμού και της λαϊκής αντίδρασης υποχωρεί. Το είδαμε και στην Ελλάδα και στην Ισπανία και στην Ιταλία, με τις διαμαρτυρίες, τις κατσαρόλες στις πλατείες και τα Κίτρινα Γιλέκα. Αυτό το κύμα της λαϊκής οργής πέρασε και χάθηκε. Η οικονομική κρίση δεν έφερε νέα Βαϊμάρη όπως τα Αριστερά και Δεξιά κόμματα, τα μεν για να μην απολέσουν εκλογική πελατεία από τα αριστερά, τα δε για να μην χάσουν εκλογική πελατεία από τα δεξιά, τρομοκρατούσαν προληπτικά τον λαό, όχι γιατί οι συνθήκες δεν ήσαν εκεί αλλά γιατί η αστική πλευρά έμαθε από τα λάθη της και έσπευσε να λάβει μέτρα ενώ η υποτιθέμενα επναστατική παρέμεινε εγκλωβισμένη σε μια φαντασιακή ιστορικότητα.

Μένει βέβαια ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών εκλογών. Τα αποτελέσματα της Κυριακής ίσως να ταρακουνήσουν τους ψηφοφόρους. Είναι αναγκαίο αλλά αμφίβολο αν θα ταρακουνήσουν και τους πολιτικούς που, μέσα από τοπικές συμμαχίες, θα εξακολουθήσουν να πολιτεύονται. Είτε οι εκλογές αυτές μπορούν να αλλάξουν κάτι στην καθημερινότητα των Γάλλων είτε όχι -και το πιο πιθανόν είναι πως όχι, η προτροπή της Μαρίν Λεπέν, παραφράζοντας την Μασαλιώτιδα “Στις κάλπες, πολίτες!” φαίνεται μάλλον να προμηνύει την ολοένα πιο έκδηλη συντηρητική αντεπανάσταση.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ο κόλπος, η λογική και η δύναμη του εφικτού

“Θεέ μου, χάρισέ μου την ηρεμία να δεχθώ τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, το θάρρος να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ, και την σοφία να γνωρίζω την διαφορά”.

Ενα συνέδριο-μαϊμού

Η καυτή διαμάχη για το συνέδριο που θα έδινε τάχα απαντήσεις στα ζητήματα της γονιμότητας και της υπογεννητικότητας έγινε αφορμή να καταδειχθεί για ακόμα μια φορά η επιφανειακή προσέγγιση-κοινώς πασάλειμμα- της πατριωτικής μεριάς. Κανένα συνέδριο δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στο δημογραφικό ζήτημα το οποίο, μαθήτρια ούσα το έβαζαν οι καθηγητές ως θέμα εκθέσεως στο Γυμνάσιο. Από τότε έχουν περάσει τρεις δεκαετίες, κι αυτό και μόνο δείχνει την υποκρισία των πολιτικών ανδρών και γυναικών Δεξιάς κι Αριστεράς και την προφανή πρόθεσή τους να επιτείνουν το πρόβλημα ως τον σημερινό μαζικό εποικισμό τον οποίο μάλιστα προβάλλουν ως λύση.

Εν προκειμένω, οι μεν κυβερνητικοί επιχείρησαν να ψαρέψουν στα θολά νερά του παραζαλισμένου “πατριωτικού χώρου” και της πλαδαρής “εθνικόφρονος βάσεως”, οι δε ανθέλληνες όλων των παρατάξεων βρήκαν την ευκαιρία να φιμώσουν κι αυτή την άσφαιρη πρωτοβουλία. Γιατί αυτά λένε οι σχολές όπου έχουν θητεύσει οι “προοδευτικοί” Αριστεράς και Δεξιάς, είτε βρίσκονται στον Περισσό είτε στο Τζορτζτάουν: Δεν αφήνουμε καμία κουβέντα να πέσει κάτω, καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, ακόμα κι αν (ή μήπως ιδίως αν) έχει να κάνει με τον κόλπο των γυναικών.

Οι “πατριώτες” που τάχα λυσσομανούν για το δημογραφικό και αντιμάχονται την “Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών”, θα περίμενε κανείς αναλόγως ηλικίας να έχουν σπείρει από ένα-δυο παιδιά τουλάχιστον ο καθένας, αν δεν είναι πολύτεκνοι. Είτε ως φυλετιστής Ελληνας είτε ως Μπουόν Κριστιάνο, αυτό λέει το καθήκον σου. Όχι, όμως. Γιατί, ποια είναι αυτή που πάει να γκαστρωθεί (μοναχή της, υποθέτουμε) και να σε τυλίξει εσένα το αχτύπητο κελεπούρι; Και γιατί να φορτωθεί το παραφουσκωμένο σιλικόνες εργαλείο βιοπορισμού σου καμιά δεκαριά κιλά σε κάθε εγκυμοσύνη; Οπως είπε η συχωρεμένη Μαρία Λεζίνσκα, η ζωή της γυναίκας είναι “πάντα να πλαγιάζει, πάντα να χοντραίνει και πάντα να γεννά”. Η Λεζίνσκα, κόρη του βασιλιά της Πολωνίας και βασίλισσα της Γαλλίας γέννησε 10 παιδιά. Ποια ήταν μπροστά στην Τάνια από το Αιγάλεω και τον Ακη από την Καλλιθέα που περιμένουν πώς και τι να ανοίξουν οι πλατφόρμες για να ξελιγωθούν στα κοκτέλια στην Μύκονο ή έστω στα Σεπόλια; Αλλα λες, και άλλα κάνεις.

Η ανάγκη για λογική σκέψη

Οπως λέει η προσευχή των ΑΑ την οποίαν παραθέσαμε στην αρχή, αν είναι να αλλάξουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, χρειάζεται να έχουμε επίγνωση του τι αλλάζει και τι όχι. Αρέσει-δεν αρέσει, εγκρίνουμε-δεν εγκρίνουμε τις πολιτικές των διεθνών διευθυντηρίων και των πολιτικών μαριονετών τους, η Ελλάδα χάνεται, η Ευρώπη χάνεται, κι οι “πατριώτες” βγάζουν περιπαθείς Φιλιππικούς για την αναγκαιότητα της σωτηρίας του Εθνους -αν μπουν στην Βουλή, φυσικά, γιατί πιο πριν κωλύονται-, και το τι χρώμα ψαθάκι φορούσε ο τάδε ή ο δείνα διανοητής που δεν θα κάθονταν ούτε σαν σκόνη στο μποτάκι του στους αθηναϊκούς χωματόδρομους του 19ου αιώνα.

Δεν υπάρχει λοιπον λύση στην εποχή της αντιστροφής των πάντων, εδώ όπου διαστροφή δεν είναι να σκοτώνεις όσα παιδιά ξεφεύγουν από τα 42 διαφορετικά “μέτρα προστασίας” που έχεις πάρει, αλλά το πλέον φυσιολογικό: να ερωτεύεσαι και να γεννάς; Φυσικά και υπάρχει και μπορεί να την δώσει μόνο ο Παντοδύναμος με όχημα κάποιους ανθρώπους Του. Οι μεγάλοι σταυροί και τα κεριά, οι ξαφνικές ευσέβειες, οι κουβέντες πεταμένες σαν φλούδια από πασατέμπο, και οι αρμουμπολογίες των εφήμερων ανθρώπων εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και ευρέθηκαν λειψές.

Η δύναμη του εφικτού

Συχνά το χιμαιρικό έγινε πρόσχημα για να αποφύγει ο οκνηρός “πατριώτης” να καταπιαστεί με τα πρακτικά και να δώσει λύσεις εκεί όπου θα μπορούσε. Δείχνοντας με το δάχτυλο το μέλλον, στέρησε από το Έθνος το Παρόν. Κατηγορώντας για συμβιβασμό όσους κυνήγησαν το εφικτό, σπουδές, εργασία, οικογένεια, απέφυγαν να κοπιάσουν για το παράδειγμα που χρειάζεται ένας λαός για να ακολουθήσει την ηγεσία του. Και τώρα, τι; Στις εσχατιές του Φυσικού κόσμου απέναντι στον κόσμο των ψευδαισθήσεων, είναι ανάγκη να στραφούμε στο απαραίτητο δίπολο: Πίστη στην Φυσική Τάξη Πραγμάτων και στην θεϊκή προέλευση της Ζωής, και λογική που θα ξεχωρίζει τι μπορεί να αλλάξει και τι όχι. Η ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή των πραγμάτων και στην επιθυμία για αλλαγή είναι, εξ άλλου, καθοριστική για την ψυχική και πνευματική μας υγεία. Αλλά όχι μόνο για αυτό. Η αντίληψη και η αποδοχή της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση κάθε προσπάθειας για βελτίωση.

Στον σημερινό παγκόσμιο ιστό των εντολοδόχων κυβερνητών, δεν μπορεί να αδειάσει ούτε η ΄Ελλάδα ούτε η Ευρωπη απο τους επήλυδες ειδικά τους δεύτερης και τρίτης γενιάς. Μπορεί όμως να αποκατασταθεί η αγάπη του τόπου και η συμπόνοια του Ελληνα για τον Ελληνα, που πλήγησαν συστηματικά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και την με κάθε αφορμή καλλιεργούμενη διχόνοια μεταξύ των Ελλήνων.

Η ενεργητική αγάπη της Πατρίδας

Στους πρώτους εννέα στίχους της Οδύσσειας χαράζεται με δυο λέξεις, η απερίγραπτη, η βαθιά αγάπη των Ελλήνων για την γη τους. Καμιά άλλη γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει την αγάπη του Ελληνα για το σπίτι του, την πατρίδα του, το βιος του. Το “νόστιμον ήμαρ” στο α9 της Οδύσειας μας θυμίζει πως το σπίτι του, δεν είναι για τον Ελληνα ένας προορισμός με λήζινγκ. Είναι “το πατρικό” του. Είναι ο φυσικός και μαζί πνευματικός χώρος όπου ζουν οι αναμνήσεις του, φυλάγονται οι ιστορίες των γονιών του, ξανανθίζουν οι μυρωδιές των γιασεμιών, κι αναπαράγονται οι γεύσεις από την χύτρα της μάνας πάνω στην φωτιά.

Αν λοιπόν θέλουμε να αλλάξουμε την Πατρίδα, πρέπει χώρια από το μίσος για ό,τι μας μισεί, να δείξουμε αγάπη για ό,τι πραγματικά, δηλαδή με πράξεις, αγαπάμε. “Ούτοι έφυν συνέχθειν, αλλά συμφιλείν”. Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ, διδάσκει η εμβληματικότερη επαναστατική παραδοσιοκρατική φωνή της αρχαιότητας, η Αντιγόνη. Νωρίτερα, ο Έρως, κατά τον Παρμενίδη, είναι ο πρώτος θεός, και κατά τον Ησίοδο αυτός που συνέχει τον κόσμο. Απέναντι σε ό,τι επειχειρεί να διαλύσει αυτά που αγαπάμε, μπορούμε να σταθούμε μονάχα με την συνοχή.

Βέβαια, η αγάπη της γης και των ανθρώπων θέλει αμφισβήτηση όσων ο σύγχρονος κόσμος προωθεί προκειμένου να φθάσει ο κάθε σκώληκας στην κορυφή “έρποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά του”. Το ψέμμα και η απάτη αποτελούν ανέκαθεν εργαλεία των αρχιτεκτόνων που κατά καιρούς επεχείρησαν τις Μεγάλες Επανεκκινήσεις της ανθρωπότητας, στην Γαλλική, στην Βιομηχανική και στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση, στον Μάη του ’68 και στην πτώση του τείχους του Βερολίνου. Κι αν θελήσουμε να μιλήσουμε για την θρησκεία, η εξαπάτηση έβγαλε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο, σταύρωσε τον Γιο του Θεού και επέφερε την καταστροφή της γενιάς του Λυκάωνα. Γιατί λοιπόν να μας κάνει εντύπωση το τωρινό ψεύδος κι η απάτη που έλαχε στην γενιά μας;

Οπως επιτυχώς περιγράφει το σκίτσο που συνοδεύει τούτο το κείμενο, η μπουγάδα που στεγνώνει στον αέρα και στον ήλιο είναι αποτέλεσμα της τελευταίας τεχνολογίας, συνδυασμού ηλιακής και αιολικής ενέργειας. Ψεύδη δήθεν αθώα και αβλαβή, οφθαλμοφανής εξαπάτηση των αφελών που αγοράζουν προοδευτισμό. Εμείς οι Έλληνες, ό,τι χρειαζόμαστε το έχουμε, όσο έχουμε δικά μας το αίμα και το χώμα μας.

Εμπρός στους ισχυρούς του κόσμου που σαν καπνός θα χαθούν μπροστά στο υπέρτερο θέλημα του Δημιουργού, ας ξαναθυμηθούμε την Σοφόκλειο στιχομυθία Κρέοντα-Αντιγόνης:

KΡΕΩΝ: Εσύ μόνη από όλους εδώ

τους Θηβαίους το βλέπεις αυτό;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Το βλέπουν και αυτοί.

Μπροστά σου όμως

κλείνουν το στόμα τους.

ΚΡΕΩΝ: Εσύ δεν ντρέπεσαι

να σκέφτεσαι

διαφορετικά από αυτούς εδώ;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Δεν είναι ντροπή

να σέβεσαι τους αδερφούς σου.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Το “Σύνδρομο της Σπηλιάς” και ένα συνέδριο για την τροφή

Κάθε χρόνο πραγματοποιείται στην Οξφόρδη ένα συνέδριο με αντικείμενο την τροφή των ανθρώπων. Φέτος το θέμα του συμποσίου είναι “Τροφή και Φαντασία”. Δεν πρόκειται βέβαια για διαγωνισμό μαγειρικής αλλά για μια συζήτηση που εξερευνά τις νέες (και συχνά παλιές) συνήθειες των ανθρώπων, όπως φέτος τον άνθρωπο -τροφοσυλλέκτη (μια σπαρακτική αναπαραγωγή της ανθρώπινης φαντασίωσης για επιστροφή στον αγνό κόσμο των Πρωτοπλάστων και την Χρυσή Εποχή των ανθρώπινων πολιτισμών), την φανταστική κουζίνα της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, αλλά και την απελευθέρωση της δύναμης της φαντασίας μέσω της τροφής ώστε να δημιουργήσουμε το μέλλον που θέλουμε. Αν το καλοσκεφτείς, η πρώτη γυναίκα που παράχωσε τα κουκούτσια από τους καρπούς που έτρωγε αμέριμνη στην γη, εβαλε κυριολεκτικά τον σπόρο μιας μεγάλης ανθρώπινης επανάστασης.

Για να σας δώσω να καταλάβετε τον τρόπο προσέγγισης και το επίπεδο των προσκεκλημένων, μεταξύ των ομιλητών είναι η συγκλονιστική συγγραφέας Μάργκαρετ Ατγουντ, ενώ στην (εικονική) κουζίνα του Συμποσίου, ο σεφ Skye Gyngell φαντάζεται την Άνοιξη στην πράσινη καρδιά του Λονδίνου, η Junya Yamasaki περιστρέφει ένα ωκεάνιο χαϊκού από το Τόκιο μέσω της Ινδίας στο Λος Άντζελες και ο Vigilio Martinez κάνει τα μαγικά του στη Λίμα του Περού.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση και στάθηκε αφορμή γι’ αυτό το κείμενο είναι η αφίσα του Συνεδρίου. Φιλοτεχνημένη από τον Jake Tilson, δείχνει ένα γεμάτο ψυγείο το οποίο με μια δεύτερη και τρίτη ματιά διαπιστώνουμε ότι έχει καταληφθεί από ετερόκλητα αντικείμενα. Η αφίσα αγγίζει μια περιοχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς η οποία σχετίζεται με το φαγητό αλλά σχολιάζει την λαίμαργη συσσώρευση αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, που όλοι λίγο ως πολύ διαπιστώσαμε τον περασμένο χρόνο.

Ο εγκλεισμός με αφορμή την επιδημία και την υγειονομική κρίση ξύπνησε στους ανθρώπους πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης. Ο αμερικανός ψυχίατρος Αρθουρ Μπέργκμαν μιλά για “το σύνδρομο της σπηλιάς”. Το σύνδρομο επηρεάζει άτομα που είναι ανήσυχα για την μετά την πανδημία ζωή και απρόθυμα να εγκαταλείψουν την απομόνωση μετά από περισσότερο από ένα χρόνο ζωής με παραγγελίες για το καταφύγιό τους.

Η υλοποίηση στην καθημερινότητα σεναρίων ταινιών του Χόλυγουντ, προκάλεσε σοβαρές ψυχολογικές μετακινήσεις, ανατροπές και παλλινδρομήσεις. Δεν πρόκειται πλέον για το “σύμπλεγμα της Κατοχής” όπως ειρωνεύονταν τους γονείς μας κάποιοι δημοσιογράφοι. Αναγκασμένοι να μένουν σε αυτήν την χωρίς (ακόμη) σίδερα φυλακή, οι ΄κάποτε παντοδύναμοι μιλένιαλς άρχισαν να μαζεύουν τρόφιμα, ηλεκτρονικά γκάτζετς, αναμνηστικά από ταξίδια δεύτερο χέρι, προϊόντα που αγόρασαν από το διαδίκτυο και τα οποία μάλλον δεν θα τους ενδιέφεραν υπό φυσιολογικές συνθήκες, όταν ένα ποτό των 20 ευρώ άξιζε σαφώς περισσότερο από ένα μπατίκ μαξιλαράκι Δίκαιου Εμπορίου από την Μαδαγασκάρη, για τον βουλιαγμένο καναπέ.

Και δεν έιναι μόνο αυτό. Ο εγκλεισμός οδήγησε σε πωλήσεις 643 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα applications των “έξυπνων” τηλεφώνων μιας μόνο εταιρείας, και μόνο για το 2020, που αντιστοιχεί σε αύξηση 24%. Πωλήσεις συχνά άυλων ψηφιακών προϊόντων και υπηρεσιών αναισθητοποίησης των συναισθημάτων απέναντι στον από τηλεοράσεως βομβαρδισμό τρόμου. Αναρωτιέται κανείς εύλογα, σε ένα σύστημα που μετρά τα πάντα με αριθμούς, αφού ο εγκλεισμός αποφέρει τέτοια κέρδη, γιατί να μην συνεχιστεί και διευρυνθεί η κουλτούρα της απομόνωσης;

Η απομόνωση και ο κυβερνητικός και υπερκρατικός έλεγχος στις καθημερινές δραστηριότητες επέβαλλε μια σειρά από ψυχαναγκαστικές κινήσεις και νέες αγωνίες:

Φοράω μάσκα; Πήρα αναπληρωματική μήπως σπάσει το κορδόνι; Εχω αρκετό αντισηπτικό; Να πάω επίσκεψη ή μήπως είμαστε εκτός της κοινωνικής φούσκας; Εστειλα το σωστό νούμερο για να μου δώσει το απρόσωπο κέντρο άδεια να βγω από το σπίτι μου; Γύρισα έγκαιρα πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας από τις δυνάμεις κατοχής;

Η επιτυχημένη συνταγή διαχωρσιμού των ανθρώπων, το “διαίρει και βασίλευε”, εφαρμόστηκε στην πρώτη περίοδο ως “Κράτησέ τους χωριστά ώστε να φοβούνται ένας-ένας” και στην δεύτερη περίοδο, “επέβαλλε τον διαχωρισμό των εκλεκτών” αυτών με τις σύριγγες έναντι όσων ισχυρίζονται πως “Δεν θα κάνω το εμβόλιο για να μην αλλοιωθεί το DNA μου” (Δημήτρης Γιαννακόπουλος, φαρμακοβιομήχανος ΒΙΑΝΕΞ).

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, η απροθυμία του ομήρου να αποχωριστεί τον θύτη-εκβιαστή που έχει ερωτευθεί ως σωτήρα του από τον κακό έξω κόσμο, έρχεται τώρα στο προσκήνιο. Είναι το πάθος του ηρωινομανούς που αναζητά παθιασμένα την βελόνα, την πρώτη και την δεύτερη, αύριο την τρίτη και την τέταρτη, αλλά και οι κάποτε φυσιολογικές ανθρώπινες ανασφάλειες οι οποίες πλέον αποκτούν ισχυρό εκθέτη: “Θυμάμαι πώς να συναναστραφώ πάλι;” “Δυσκολευόμουν με τις σχέσεις πριν, πώς θα είναι τώρα;”, “Πώς θα με δουν οι φίλοι με τα κιλά της φυλακής, συγγνώμην κρεπάλης, λάθος κατάθλιψης;”

Σύμφωνα με την έρευνα της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, το 49% των ερωτηθέντων ενηλίκων αναφέρουν ότι αισθάνονται ανήσυχοι για την επιστροφή τους στην κοινωνία – και το 48% των εμβολιασμένων ενηλίκων συμφωνούν. Η εθνική κατάθλιψη που προήλθε από την πολιτική των μνημονίων που ακολούθησε ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας, από τον ακροδεξιό ΛΑΟΣ ως τον κάποτε ακραίο ΣΥΡΙΖΑ, εντάθηκε από την πολιτική του φόβου που επέβαλλε και πάλι το πολιτικό φάσμα Αριστεράς-Δεξιάς.

Η ζημιά έγινε, είναι όμως αναστρέψιμη.

Δείπνα με στενούς φίλους σε βεράντες και ταράτσες, ποτάκια σε ανοιχτούς χώρους και μαριδούλα σε κεντράκια που κάποτε σνόμπαρες, ταξίδια στην επαρχία για επαφή με την πραγματική ζωή που δεν πλάστηκε από τσιμέντο αλλά από χώμα και νερό, αποχή από την σύγκριση και την κριτική και ενδυνάμωση της ταυτότητας ενός εκάστου απέναντι στην υστερία και την επιθετικότητα, κλείσιμο της τηλεόρασης και διάβασμα βιβλίων κάτω από την ομπρέλα, είναι μερικά βήματα στο διάλειμμα του καλοκαιριού και πριν ντόπιοι και παγκόσμιοι δήμιοι περάσουν στην εφαρμογή του επόμενου σεναρίου ψυχολογικού πολέμου.

Οσο για το ψυγείο των πανδημικών αποκτημάτων, θα μας θυμίζει πως η φαντασία είναι εκείνη που καθορίζει τις επιλογές μας και τα αποτελέσματά τους. Η φαντασία μεγενθύνει τους φόβους ή βρίσκει λύσεις στα προβλήματα. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, τελικά.

Μέσα στον Μάϊο αναμένονται τα αποτελέσματα, για την παραγωγή εμβολίων από φυτά

Ανταπόκριση από Στρασβούργο – Νίκος Ρούσσης

Την ύπαρξη, μιας άλλης δυνατότητας, για την παραγωγή εμβολίων κατά του κορωνοϊού, από…φυτά, αποκαλύπτουν με γραπτή τους ερώτηση, δύο ευρωβουλευτές της Ομάδας Ταυτότητας και Δημοκρατίας (Annika Bruna , Herve Juvin) και ο έλληνας ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωσνταντίνου, υποστηρίζοντας, μάλιστα, ότι τα πρώτα αποτελέσματα των σχετικών δοκιμών αναμένονται εντός του Μαΐου 2021!

Στην ερώτηση τους οι ευρωβουλευτές αναφέρουν ότι, μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία, με έδρα στο Κεμπέκ ξεκίνησε, τον Μάρτιο του 2021, την 3η φάση των κλινικών δοκιμών εμβολίου κατά της νόσου COVID-19.

Όπως δε υποστηρίζουν, η εταιρεία αυτή χρησιμοποιεί τη Nicotiana benthamiana, ένα φυτό συγγενές του καπνού και ευρέως χρησιμοποιούμενο στην ιολογία φυτών, του οποίου το αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα επιτρέπει την εύκολη μόλυνσή του για την παραγωγή ψευδοϊικών σωματιδίων (αντιγόνων), αβλαβών και παρόμοιων με τον ιό, τα οποία στη συνέχεια καθιστούν δυνατή την παρασκευή εμβολίου.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των δοκιμών αναμένονται στις αρχές Μαΐου του 2021, αναφέρουν οι ευρωβουλευτές, τονίζοντας όμως ότι, τα φυτά χρησιμοποιούνται ήδη εδώ και 30 χρόνια για την παρασκευή εμβολίων χολέρας, δάγκειου πυρετού και ηπατίτιδας Β. Στο παρελθόν, μια άλλη φαρμακευτική εταιρεία παρήγαγε με τη μέθοδο αυτή 10 εκατομμύρια εμβόλια κατά της γρίπης σε έναν μήνα, καθώς και εμβόλιο κατά του ιού Έμπολα.

Οι ευρωβουλευτές εμφανίζονται βέβαιοι ότι, η χρήση φυτών για την παρασκευή εμβολίων, θα επιτρέψει την ταχεία και σε μεγάλη κλίμακα παραγωγή ενός εμβολίου χαμηλού κόστους, το οποίο θα είναι ασφαλές, κυρίως επειδή τα παραγόμενα ψευδοϊικά σωματίδια δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν εκ νέου.

…και ρωτούν την Κομισιόν αν προτίθεται να χρηματοδοτήσει – ή χρηματοδοτεί ήδη – έρευνα για την παραγωγή εμβολίων από φυτά.

Δεν συζητείται το ότι η απάντηση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

(πηγή)

Πασχάλιο μήνυμα του Πρίγκιπα της Ουαλίας για τους Ορθοδόξους

Οι δεσμοί του Πρίγκιπα της Ουαλίας, Καρόλου, με την Ορθοδοξία και ιδιαίτερα με το Αγιον Ορος, έχουν επιβεβαιωθεί συχνά και έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς ο μελλοντικός βασιλιάς θα είναι, όπως η μητέρα του και κάθε βρετανός μονάρχης, επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Οι δεσμοί αυτοί είναι, εικάζεται, ένας σοβαρός λόγος για τον οποίον ο Πρίγκιπας δεν πρόκειται να διαδεχθεί την μητέρα του υπό τις παρούσες συνθήκες.

Στις 2 Μαϊου 2021 ο Πρίγκιπας Διάδοχος του Βρετανικού θρόνου απηύθυνε στους Ορθοδόξους το ακόλουθο πασχάλιο μήνυμα:


“Καθώς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο ετοιμάζονται να εορτάσουν τον Πάσχα, ήθελα ιδιαίτερα να στείλω τις καλύτερες σκέψεις μου, και τη διαβεβαίωση των προσευχών μου, σε εσάς, τους επισκόπους, τους κληρικούς, τους μοναχούς και όλους τους ανθρώπους, ειδικά σε αυτήν την τόσο δύσκολη και προκλητική χρονιά εν μέσω της ολέθριας πανδημίας Covid. Περισσότερο από οτιδήποτε και πάνω απ’ όλα, ήθελα να διαβεβαιώσω όλους τους Χριστιανούς που ζουν σε εκείνα τα μέρη όπου υφίστανται διωγμούς ή διακρίσεις, και όπου μαρτυρούν την πίστη τους στις πιο δύσκολες συνθήκες, ότι δεν έχουν ξεχαστεί και τους θυμόμαστε στις καρδιές μας.

Έχω ακούσει από πρώτο χέρι τις αμέτρητες μεγάλες δυσκολίες που έχουν υποστεί τόσοι πολλοί, και τους πολυάριθμους τρόπους με τους οποίους επηρεάστηκαν οι ζωές και τα προς το ζην τους. Ενώ το Πάσχα είναι μια εποχή που οι Χριστιανοί συγκεντρώνονται για να μαρτυρήσουν τον Αναστημένο Κύριό μας και τη νίκη της Ανάστασής Του, γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς εξακολουθείτε να αντιμετωπίζετε αυξημένες πιέσεις από τον πρόσθετο αντίκτυπο της πανδημίας στην κοινοτική ζωή και ευημερία.

Και όμως, σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, ενθυμούμαστε πώς το Πάσχα είναι μια εποχή ελπίδας – πώς το φως και η πίστη πάντοτε, ακόμη και όταν βρισκόμαστε στα βάθη της απελπισίας μας, θα ξεπερνά το σκοτάδι. Καθ ‘όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους, και μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες, έχω αντλήσει τόση έμπνευση και θαυμασμό από το θάρρος και τη συμπόνια σας και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση και γαλήνη με την πλήρη γνώση ότι αυτές οι σκοτεινές στιγμές θα περάσουν και θα επιστρέψει νέα ζωή.

Ας ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με τα λόγια του Χριστού: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω» (Κατά Ιωάννην, 14.27).

(πηγή)

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ