Ο βασιλιάς της Ιορδανίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

JORDAN-POLITICS
Ο Ιορδανός μονάρχης Αμπντάλα Β’ και η κόρη του Σάλμα, 19 ετών, ενώ λαμβάνει από τον βασιλιά πατέρα της την “πουλάδα”  της ιπταμένης της Πολεμικής Αεροπορίας, στις 8 Iανουαρίου 2020. Η πριγκίπισσα Σάλμα, απόφοιτος της Βρετανικής Βασιλικής  Στρατιωτικής Ακαδημίας Σάντχερστ όπως ο πατέρας και ο παππούς της, είναι η πρώτη γυναίκα πιλότος της Π.Α. της χώρας της.

 

Bismillah ar-Rahman ar-Rahim. «Εν ονόματι του Αλλάχ, του Μεγαλόψυχου, του Φιλεύσπλαχνου». Κάθε σημαντική εργασία ξεκινά για τους πιστούς Μουσουλμάνους  με την ευλογία του Θεού, αλλιως είναι μιαρή και άχρηστη. Δεν υπάρχει πόνος, λένε, που να μην απαλύνει ο Θεός άμα τη επικλήσει τουμ τρεις φορές, με την φράση αυτή.

Με αυτήν την παραδοσιακή φράση, την Μπισμαλάχ, τον στίχο με τον οποίο ξεκινά κάθε σούρα (κεφάλαιο) του Κορανίου (πλην της 9ης) , ξεκίνησε ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας την ομιλία του ενώπιον των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε αυτήν την έκτη επίσκεψή του σε περισσότερο από 15 χρόνια.

Η ομιλία του τα είχε όλα. Αναφορές στην ειρήνη, και ευθείες αιχμές εναντίον ενός κράτους που την περιφρονεί. Αναφορές στον πατέρα του, τον αείμνηστο βασιλιά Χουσεΐν, στους νέους, στις γυναίκες, και βεβαίως στην Συρία, στην Λιβύη και στο μέλλον της περιοχής.

Αποφασιστικός αλλά χωρίς έπαρση, με βήμα σταθερό εισήλθε στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, λίγο μετά το μεσημέρι της 15ης Ιανουαρίου 2020.

Η αμηχανία ήταν έκδηλη ανάμεσα στους παρευρισκόμενους Ευρωβουλευτές (αρκετοί απουσίαζαν). Στα διπλανά μου καθίσματα Βρετανοί βοηθοί Ευρωβουλευτών σχολίαζαν τον αντισημιτισμό του Ιορδανού μονάρχη με μια δόση τρόμου. Δεν συμβαίνει συχνά να έχουν το θάρρος της γνώμης τους όσοι ανεβαίνουν σε αυτό το βήμα, ούτε όσοι προεδρεύουν να τους ακούν.

Η τριήμερη  επίσκεψη του Ιορδανού βασιλιά στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο και στο Παρίσι είναι βεβαίως σχετική με τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. «Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή γίνονται αισθητές σε όλο τον κόσμο», όπως είπε, μιλώντας για την σημασία της διαφύλαξης της σταθερότητας, και τις δυνητικές ολέθριες συνέπειες των συγκρούσεων στην περιοχή.

Ο Αμπντάλα μπιν Χουσεΐν, αναφέρθηκε στην ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη, στις πρόσφατες εντάσεις μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, στην συριακή κρίση, στην κατάσταση που επικρατεί στην Λιβύη, αλλά και στην σημασία της παροχής ευκαιριών και ελπίδας στους νέους.

Εκδηλο το αίσθημα ευθύνης του μονάρχη απέναντι στην αποστολή του. Ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’  είναι 43ης γενεάς  απόγονος του προφήτη Μωάμεθ, και κληρονόμος της δυναστείας των Χασεμιτών που όρθωσαν το κεφάλι των Αράβων απέναντι στην κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στις αρχές του περασμένου αιώνα.

«Βλέπω εκατοντάδας ανθρώπους σε αυτή την αίθουσα», είπε, «αλλά στην πραγματικότητα, είναι εδώ μαζί μας σήμερα, εκατομμύρια. Έχουμε δυο πράγματα κοινά:  Πρώτoν την ευθύνη μας απέναντι σε αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μας εμπιστεύθηκαν τις ελπίδες και τους φόβους τους. Και δεύτερον είμαστε όλοι πολύ τυχεροί , γιατί μια ζωή αφιερωμένη στην υπηρεσία των άλλων είναι μια ζωή που την έχει κανείς ζήσει πλήρως, αλλά μόνον εάν ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των εκατομμυρίων που βρίσκονται μαζί μας σε αυτή την αίθουσα σήμερα. Εάν αποτύχουμε, οι πιο ευάλωτοι, οι νέοι και οι γυναίκες, θα πληρώσουν το υψηλότερο τίμημα, ».

«Το χαρακτηριστικό της περασμένης δεκαετίας» συνέχισε, «ήταν οι άνθρωποι να βρουν την φωνή τους. Εκατομμύρια βγήκαν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο, έχουν εκφράσει το πού θέλουν να πάνε αλλά περιμένουν από εμάς να τους οδηγήσουμε».

Παλαιστινιακό και Ισραήλ

Ο Ιορδανός μονάρχης χαρακτήρισε αδιανόητη την επιβολή της  λύσης του ενός  κράτους (του Ισραήλ) στην περιοχή «ένα κράτος με διαρθρωτικές ανισότητες, με τους Παλαιστινίους να αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ένα κράτος που γυρίζει την πλάτη στην γειτονιά του, διαιωνίζοντας τις διαιρέσεις μεταξύ των λαών και των θρησκειών σε όλο τον κόσμο. Πριν από πέντε χρόνια, στάθηκα σε αυτή την αίθουσα και  μίλησα  για τους κινδύνους της αποτυχίας να προχωρήσουμε με ειρήνη, και σήμερα, πρέπει να πω ειλικρινά ότι οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί: η βία συνεχίζεται, η οικοδόμηση των οικισμών συνεχίζεται (σ.σ. εννοεί των οικισμών ισραηλινών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη), η  παραβίαση του διεθνούς δικαίου συνεχίζεται. Το έχω πει αμέτρητες φορές και με αμέτρητους τρόπους, αλλά θα το πω ξανά και ξανά: ένας πιο ειρηνικός κόσμος δεν θα υπάρξει χωρίς  μια σταθερή Μέση Ανατολή. Και μια σταθερή Μέση Ανατολή δεν είναι δυνατή χωρίς ειρήνη μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών. Τι θα γίνει αν η Ιερουσαλήμ, μια πόλη που είναι στην καρδιά μου προσωπικά και με μεγάλη ιστορική σημασία  για την οικογένειά μου, παραμείνει φιλονικούμενη; Μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να κλέψουν από τους  Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους την πνευματικότητα, την ειρήνη και την συνύπαρξη που συμβολίζει αυτή η πόλη και να επιτρέψουν να καταλήξει σε πολιτική σύγκρουση;», αναρωτήθηκε.

«Δεν θα εγκαταλείψω τους αδελφούς μας!»

Αναφερόμενος  στην  πρόσφατη  κρίση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, προειδοποίησε ότι την επόμενη φορά μπορεί να οδηγηθούμε στο χάος. Αναφέρθηκε επίσης στο Ιράκ, λέγοντας ότι φιλοξενεί το 12% των γνωστών αποθεμάτων πετρελαίου παγκοσμίως, αλλά κυρίως πάνω από 40 εκατομμύρια ανθρώπους, που έχουν υποφέρει κατά την διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών πολέμου, κυρώσεων και του τρόμου του ISIS. «Σήμερα το μέλλον τους στηρίζεται σε μια εύθραυστη ειρήνη. Εγώ πάντως δεν θα εγκαταλείψω τους αδελφούς και τις αδερφές μας εκεί», τόνισε ο μονάρχης.  Την ανησυχία του εξέφρασε ακόμη για την κατάσταση στην Συρία και στην Λιβύη, αλλά και για την ανεργία  στα Αραβικά κράτη, προειδοποιώντας για αύξηση των εξτρεμιστικών ομάδων εάν δεν δημιουργηθούν 60 εκατομμύρια θέσεις εργασίας για νέους στον Αραβικό κόσμο, μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Η υπομονή και η συντροφικότητα

Στο Κοράνι αναφέρθηκε και στον επίλογο της ομιλίας του ο Ιορδανός βασιλιάς, υπογραμμίζοντας την αξία της υπομονής.

«Η υπομονή είναι δύσκολη σε έναν κόσμο που μοιάζει να μην σταματά ποτέ, όπου οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις σε ένα δευτερόλεπτο, και αναμένουν στιγμιαία αποτελέσματα. Η ηγεσία, ωστόσο, απαιτεί το ακριβώς αντίθετο: τον προβληματισμό, την σοφία και την προοπτική. Όλοι έχουμε την ευθύνη να προστατεύουμε τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα και την ευημερία των πολιτών μας, να απαντούμε στα γεγονότα που εκτυλίσσονται με μετρημένες και όχι αντανακλαστικές αντιδράσεις. Η πολιτική δεν είναι ένα παιχνίδι όπου ο ταχύτερος κερδίζει. Μερικές φορές, όσο γρηγορότερα πηγαίνουμε, τόσο πιο μακριά καταλήγουμε από την γραμμή του τερματισμού. Ο πατέρας μου, ο αείμνηστος βασιλιάς Χουσεΐν, με δίδαξε ότι η ειρήνευση είναι πάντα το δυσκολότερο αλλά υψηλότερο μονοπάτι. Και ένας δύσκολος δρόμος περπατιέται καλύτερα με τους φίλους μας».

Είναι φανερό ότι η παρέμβαση του βασιλιά της Ιορδανίας, μιας από τις ελάχιστες χώρες της Μέσης Ανατολής η οποία, παρότι επλήγη κατά καιρούς από τον πόλεμο, (αρκεί να πούμε ότι η κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη του Ιορδάνη αποτελούσε το μισό καλλιεργήσιμο έδαφος της χώρας ως το 1967), κατάφερε τις τελευταίες δεκαετίες να  επιτύχει και να διατηρήσει μίαν ειρηνική διαβίωση. Μπορεί λοιπόν να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ή εν πάση περιπτώσει του νηφάλιου συνομιλητή, ελλείψει στρατιωτικής ισχύος αντίστοιχης των γειτονικών χωρών, και να πρεσβεύσει με αξιοπρέπεια τα συμφέροντα των άλλων Αραβικών κρατών από τα οποία ας μην ξεχνάμε εξαρτάται και η οικονομία και ο πληθυσμός της Ιορδανίας.

Πάντως δύσκολα μπορούμε να σκεφθούμε ηγέτη Ευρωπαϊκής ή ευρύτερα Χριστιανικής χώρας ο οποίος θα ξεκινούσε την ομιλία του με το “εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”. Και από αυτήν την άποψη και για την παρρησία του, η ομιλία του βασιλιά Αμπντάλα είναι αξιομνημόνευτη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (του Hervé Van Laethem)

Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (κείμενο του Hervé Van Laethem)

Προφανώς, εμείς οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές, ως προασπιστές της ευρωπαϊκής  μας ταυτότητος, επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο τι συμβαίνει στις χώρες μας και στην ήπειρό μας.

Αλλά από την ενεργό διάχυτη “μαγεία της παγκοσμιοποιήσεως” και τις πολλαπλές της αντανακλάσεις και αλληλεπιδράσεις, γνωρίζουμε καλά ότι η Ευρώπη μας επηρεάζεται αναπόφευκτα από το δρώμενο  στη Μέση Ανατολή.

Βεβαίως και η πολύ πρόσφατη, ιδιαιτέρως σοβαρή αμερικανο-ιρανική κρίση δεν αποτελεί εξαίρεση.

Έτσι, μακριά από ρομαντικές απόψεις και στάσεις ή από την θεωρία περί της «συγκρούσεως των πολιτισμών», ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ψυχρά τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.

Ποιος είναι ο υπαίτιος;

Πρωτίστως, οι Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή πριν από σχεδόν 20 χρόνια, κατέστρεψαν ολότελα το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν και έτσι προσέφεραν σχεδόν σε…. μιαν ασημένια πιατέλα το Ιράκ στους Ιρανούς. Πράγματι, με μια πλειοψηφία πληθυσμού Σιιτών, η περαιτέρω εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη εφ’ όσον εξαφανίσθηκε το καθεστώς του Σαντάμ…

Επιπλέον πρέπει να αναφέρουμε ότι η εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ προεκάλεσε επίσης την ανάπτυξη της Αλ Κάϊντα στο Ιράκ και στην Συρία, όπως  και αργότερα την ανάπτυξη του Ισλαμικού Κράτους – DAESH.

Πάμε όντως σε πόλεμο;

Σε ότι αφορά στον επικοινωνιακό πόλεμο και στον πόλεμο εικόνων, βρισκόμαστε ήδη στην μείζονα έκτασή  του… Όσον αφορά όμως σε μια πράγματι άμεση, γενικευμένη  και παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο!

Δεδομένου του μεγέθους της απωλείας, οι Ιρανοί έπρεπε να αντιδράσουν δραματικά. Έπρεπε να υπενθυμίσουν -τόσο στον  αντίπαλο, όσο και στην δική τους κοινή γνώμη- πως η ικανότητά τους για ανταποδόσεις είναι όντως πολύ πραγματική. Αλλά θα επιδιώξουν να αποφύγουν, όσον είναι δυνατόν, μια κλασική μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση, για την οποία γνωρίζουν ότι εξ αιτίας της μπορούν να καταστούν πολύ αδύναμοι…

Επίσης το Διακλαδικό Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ δεν είναι πολύ πρόθυμο και ευνοϊκό για έναν τέτοιο  πόλεμο σε αυτήν την μορφή. Πρώτον, διότι κινδυνεύει να υποστεί ένα γεγονός εξόχως δαπανηρό σε ζωές Αμερικανών στρατιωτών, αλλά και επειδή οι στρατηγοί των ΗΠΑ γνωρίζουν καλώς την ικανότητα των Ιρανών και των προσκειμένων σε αυτούς ενόπλων ομάδων, να διεξάγουν έναν αφόρητο ασύμμετρο πόλεμο (ανταρτοπόλεμο, αστραπιαίες επιθέσεις, βομβισμούς) και μάλιστα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή: από την Υεμένη έως το Αφγανιστάν, μέσω Ιράκ,  Λιβάνου, κλπ… Εκτός αυτού, αν το ιρανικό καθεστώς αισθανθεί πως απειλείται η ίδια του η επιβίωση, θα μπορούσε να επιτεθεί στο Ισραήλ ή να ξεκινήσει διάσπαρτες επιθέσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ, μέσω έως τούδε σκοπίμως αδρανών τρομοκρατικών του πυρήνων.

Γιατί άραγε ο Τραμπ διέταξε να δολοφονηθεί ο στρατηγός Σουλεϊμανί;

Εδώ μπορούν να αναφερθούν διάφοροι πιθανοί σχετικοί λόγοι:

  • Για να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από την τρέχουσα αρνητική εστίασή της,  που με ποικίλες οικονομικές και κοινωνικες αφορμές στοχεύει επί του παρόντος τον Αμερικανό πρόεδρο
  • Για να εμφανισθεί ως ένας ιδιαιτέρως  ισχυρός και αποφασιστικός άνθρωπος, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητές του να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές.
  • Λόγω της ανοικτά εδηλωμένης θελήσεώς του να ικανοποιεί διαρκώς το πολύ ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι, το οποίο του είναι απολύτως απαραίτητο για να αντιμετωπίζει τον εσωτερικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του από το “βαθύ κράτος” – (το καθεστώς της Ουάσινγκτον), για το οποίο ο Τραμπ ήταν πάντοτε “ξένο σώμα”. Προφανώς συντρέχουν αναμφίβολα και πολλοί άλλοι λόγοι που μας διαφεύγουν.

Σημειώστε ότι το Πεντάγωνο έσπευσε να επισημάνει πως  η επίθεση εναντίον του στρατηγού Σουλεϊμανί δεν  έγινε με δική του πρωτοβουλία και υπόδειξη, αλλά διεξήχθη με την άμεση διαταγή του Τραμπ… Επισημαίνετε την διαφαινόμενη ανησυχία περί της ευθύνης;

Τι μπορεί να συμβεί τώρα;

Αναμφισβήτητα αντιμετωπίζουμε μιαν εξόχως περίεργη και πολύπλοκη κατάσταση. Οι Ιρανοί είναι πολύ καλοί παίκτες σκακιού (μάλιστα λέγεται ότι είναι αυτοί που εφηύραν  το παιχνίδι αυτό….). Αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με κάποιον όπως ο Τραμπ, ο οποίος σχεδόν αδυνατεί να ακολουθεί κανόνες και συχνά προτιμά… να γυρίσει την σκακιέρα ανάποδα και να ανατρέψει όλα τα πιόνια…. Αυτό σημαίνει ότι:

Είτε τα πράγματα θα παραμείνουν ως έχουν και οι Ιρανοί θα εκφέρουν τις περαιτέρω προτάσεις τους με προσεκτικα δελτία τύπου τους.

Είτε θα υπάρξει κλιμάκωση, καθώς και οι δύο δυνάμεις θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν η μία την άλλη έμμεσα, με έναν πόλεμο «χαμηλής έντασης» και με «πληρεξούσιους  αντιπροσώπους».

Στην δεύτερη περίπτωση θα οδηγηθούμε  προς πολύ επικίνδυνα σενάρια, των οποίων οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι επιζήμιες, όχι μόνο για την εκεί μείζονα περιοχή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο!

Hervé Van Laethem
Πολιτικός Αναλυτής Μεσανατολικών θεμάτων
Στην Συμμαχία Ειρήνης & Ελευθερίας (APF)

Τσιλ

chill 1Τσιλ. Ο πλανήτης καταστρέφεται. Πόλεμος γίνεται παντού, αλλά ποτέ δεν θα το πουν έτσι οι Ειδήσεις των 7/7.15 πρώην 8. Δουλειές δεν “ανοίγουν” . Το σπίτι θα το πάρει έτσι κι αλλιώς η τράπεζα που σε παρακαλούσε να δανειστείς. Τσιλ λάικ δερ ις νο τουμοροου.

Κάπως έτσι σκέφτηκαν Γάλλοι ειδικοί και μη, και με την συνδρομή της λαϊκής ιντερνετικής ψήφου επέλεξαν ως λέξη της χρονιάς για το 2019 την λέξη “τσιλ”.

Κούλαρε, φίλε.

Η επιλογή των Γάλλων επιβεβαιώνει την πρωτοκαθεδρία της Αγγλικής στην σύγχρονη παγκόσμια λεξιπλασία, αφού τα προηγούμενα χρόνια, σε λέξεις της χρονιάς αναδείχθηκαν το Brexit το 2015 και το Fake News το 2017.

Δεύτερα και με απόσταση ήρθαν τα “κίτρινα γιλέκα”. Η επανάσταση μπορεί να περιμένει.

 

 

Πρόβλεψη Ε.Ε.: Ελλειψη ηγεσίας, νέες κρίσεις και άνοδος εξτρεμιστών

imagesΜπορεί οι Ελληνες πολιτικοί να αρέσκονται στα “ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα”, η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως λέει ξεκάθαρα και επίσημα τι υπολογίζει πως θα πρέπει να περιμένουν οι Ευρωπαίοι αλλά και οι άλλοι λαοί από την παγκόσμια Οικονομία. Γιατί, ας μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις, ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα χρηματιστήρια, οι τράπεζες και κάποιοι άντρες με σκούρα κοστούμια αποφασίζουν για τα πάνω και τα κάτω του κόσμου. Ολα άλλωστε συνδέονται με όλα στην πραγματικότητα, τόσο στην φυσική όσο και στην ανθρώπινα κατασκευασμένη.

Σε πρόσφατη έκδοσή του, με τίτλο “Μια δεκαετία από την κρίση-Οι κύριες απαντήσεις και οι υπολοιπόμενες προκλήσεις” (συγγραφέας Μαρσίν Ζεπάνσκι, Οκτώβριος 2019) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επισημαίνει ότι η κρίση που “άλλαξε τον κόσμο” , “είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την οικονομική ανάπτυξη, τις επενδύσεις, την εργασία, και την χρηματοπιστωτική κατάσταση πολλών κρατών-μελών”.

Παραδέχεται δε ότι ενώ το 2014 υπήρχαν σημάδια ανάνηψης, η ανάπτυξη βάλτωσε λόγω “της απουσίας καθαρού και συμπεφωνημένου οράματος για το μέλλον της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως”. Για αυτό τον λόγο, τα δείγματα για το κλείσιμο του 2019 δεν υπόσχονται πολλά στον τομέα αυτό.

Απουσία οράματος και ηγεσίας

Και δικαίως, διότι η απουσία οράματος και προγράμματος, η περιχαράκωση και η εσωστρέφεια, μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να έχουν. Η έκρηξη της κτηματαγοράς στις ΗΠΑ ακολουθήθηκε από την καταβαράθρωση των τιμών και οδήγησε στην απώλεια πλούτου εκ μέρους αυτών που τον παράγουν, και όχι βεβαίως αυτών που τον εκμεταλλεύονται, αν και παντού παραμονεύει μια Λήμαν Μπράδερς.

Εις ό,τι αφορά τα κράτη, η πολιτική της αυστηροποίησης και των περικοπών των δημοσίων δαπανών και της περικοπής των μισθών που επέβαλλε ο προτεσταντικής ηθικής βοράς, είχε αντίθετα αποτελέσματα στην πραγματική οικονομία, μειώνοντας την ζήτηση. Σε συνδυασμό με την αδυναμία υποτιμήσεως του νομίσματος, την απουσία στιβαρών και σοβαρών ηγεσιών, η Οικονομία της Ε.Ε. εξακολουθεί να παραμένει εύθραυστη.

Η μεγαλύτερη ύφεση που γνώρισε η παγκόσμια οικονομία τα τελευταία 60 χρόνια δεν φαίνεται να υποχωρεί καθώς η σταθεροποίηση της κοινής νομισματικής πολιτικής, εκτός από ανέφικτη , θα πούμε εμείς, είναι και αντικείμενο απόλυτης διαφωνίας, λέει η ΕΕ, αναμενόμενο, θα προσθέσουμε.

Το δημοσίευμα κάνει λόγο ακόμη και για “αμφιβολίες” για την επιβίωση των τραπεζών σε “μελλοντικές κρίσεις” (σημειώστε τον πληθυντικό) και “ασύμμετρες απειλές”, παρότι έως τώρα οι τράπεζες βγήκαν, παραδέχεται, ενισχυμένες.

Η ανεργία 

Εις ό,τι αφορά την ανεργία, οι προβλέψεις δεν είναι θετικές. Η υψηλή ανεργία μεταξύ των νέων, τόσο μεσοπρόθεσμα όσο και κυρίως καταστροφικά μακροπρόθεσμα, παραμένει μείζον πρόβλημα. Ιδιαίτερα δυσοίωνη φαντάζει η κατάσταση στον Ευρωπαϊκό νότο. Η μείωση της παραγωγικότητος και των πραγματικών εισοδημάτων σε συνδυασμό με τα μέτρα λιτότητας συμβάλλουν στην αποδυνάμωση του πολιτικού κέντρου, και ευνοούν την άνοδο των λαϊκιστών, σημειώνει.

Τι θα γίνει τώρα; 

“Σύγκλιση προς τα άνω”, αυτή είναι η λύση, επισημαίνει η έκθεση, διευκρινίζει όμως ότι αυτή έχει πληγεί από την δεκαετή κρίση. Εως τώρα οικονομική συνοχή έχουν αποκτήσει μόνον τα νεώτερα κράτη-μέλη, δηλαδή αυτά του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ που απολαμβάνουν τώρα τα αγαθά της Δύσεως, ενώ η ψαλίδα ανοίγει για τα παλαιά κράτη-μέλη και απειλείται η κοινωνική συνοχή μεταξύ των περισσότερο και λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών.

Στροφή στον απλό ψηφοφόρο, είναι η πολιτική λύση που δίνει η έκθεση. Αναγνωρίζει την πίεση που ασκείται στις κοινωνίες από την παγκοσμιοποίηση, την λιτότητα και την μετανάστευση, και συστήνει επανεξέταση των κανόνων στην δημοσιονομική πολιτική ώστε να αντιμετωπιστούν οι αιτίες του “ανερχόμενου πολιτικού εξτρεμισμού”.

Εξελίξεις που θα βρουν την Ελλάδα πολλαπλά εκτεθειμένη, όσο δεν υπάρχει όραμα και σχέδιο για την κοινωνία και την οικονομία, από κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, που ενισχύουν αντί να επιλύουν τα προβλήματα , πιστεύοντας ότι θα κρύβονται επί μακρόν πίσω από το “διαίρει και βασίλευε”. Μια δεκαετία μετά την κρίση, η απομυθοποίηση των ιερών αγελάδων, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολία. Μόνο οι “λαϊκιστές” μπορούν να παλέψουν το σύστημα τραπεζών, χρηματιστηρίων, κερδοσκόπων και να ξεπεράσουν τις αδυναμίες των πολιτικών του συρμού. Οι δομικές αδυναμίες και ο στενός εναγκαλισμός των συστημικών συνιστωσών, είναι ίσως η κερκόπορτα που μια νέα μικρή ή μεγάλη κρίση θα ανοίξει.

Ε.Δ.

Ευρωπαίοι Εθνικιστές: Να δώσουμε τέλος στην βία κατά των γυναικών

Wall of dolls - European Parliament

Τα ονόματα Πάμελα Μαστροπιέτρο και Ντεζιρέ Μαριοτίνι μπορεί να μην λένε κάτι σε πολλούς. Λένε όμως στις οικογένειες και στους φίλους τους. Λένε επίσης πολλά στις εκατοντάδες γυναίκες οι οποίες πέφτουν κάθε χρόνο θύματα μιας μοναδικής φρικαλεότητος βίας, λόγω ακριβώς του ότι είναι γυναίκες. Βίας ψυχολογικής και σωματικής από τον πατέρα, τον σύζυγο ( εν ενεργεία ή πρώην), τον φίλο, τον περαστικό, ενίοτε και την μάνα. Εσχάτως δε και από μια νέα κατηγορία, τους εισαγόμενους αλλοδαπούς οι οποίοι “φιλοξενούνται” στις γειτονιές των ευρωπαϊκών πόλεων. Θύματα αυτών των τελευταίων έπεσαν οι δυο νεαρές Ιταλίδες. Σε μια από αυτές, την Πάμελα Μαστροπιέτρο, ήταν αφιερωμένη η συνάντηση που οργάνωσε η Λέγκα στο Ευρωκοινοβούλιο, με την συμμετοχή Εθνικιστών από την Γαλλία, την Γερμανία,κ.α.

Παρούσα ήταν η μητέρα της Πάμελα, η οποία καταχειροκροτήθηκε καθώς το ακροατήριο σηκώθηκε όρθιο για να χαιρετήσει μια μάνα που δεν έλειψε ούτε στιγμή από την δίκη του Νιγηριανού δολοφόνου που σκότωσε την 18χρονη Πάμελα και στην συνέχεια την τεμάχισε και την έβαλε σε μια βαλίτσα, πιστεύοντας ότι το ειδεχθές έγκλημά του θα ξεχνιόταν.

Ο μισογυνισμός είναι ένα φαινόμενο που βρίσκει ξανά χώρο στο ευρωπαϊκό έδαφος, καθώς οι ορδές των Μουσουλμάνων φαίνεται ότι ξυπνούν τα “μάτσο” αντανακλαστικά του Ανατολίτη σε όσους προφανώς τα φέρουν στον γενετικό τους κώδικα από κάποιο προηγούμενο πέρασμα της Αφρικής και της Ασίας από την Ευρώπη.

Είναι πράγματι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πώς η φιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ενωση ισχυρίζεται ότι επιτελεί το ανθρωπιστικό της καθήκον, ενώ δέχεται και ενθαρρύνει την εισαγωγή πληθυσμών οι οποίοι είναι φορείς μιας θρησκείας που προωθεί την βία σε όποιον είναι “άπιστος” και επιβάλλει την υποταγή των γυναικών.

Η βία εναντίον των γυναικών, ψυχική και σωματική, είναι μια αγριότητα στην οποία πρέπει να βάλουμε τέλος. Είναι ζήτημα πολιτισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ε.Δ.

 

 

 

 

Η Ε.Ε. καταδικάζει την Πολωνία για την πολιτική της κατά των αμβλώσεων

πολωνια
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επετέθη στην Πολωνία και την πολιτική της ηγεσίας της υπέρ της ζωής, και υπέρ της προστασίας των παιδιών.  Αφορμή για την νέα επιχείρηση εναντίον των γεννήσεων από Ευρωπαίους γονείς, είναι το νομοσχέδιο της πολωνικής κυβερνήσεως με τίτλο:  «Στοπ στην παιδεραστία», το οποίο προβλέπει έως 5 χρόνια φυλάκισης για τους δασκάλους που διαδίδουν την σεξουαλική αγωγή, η οποία στην πραγματικότητα είναι η αποφυγή τεκνογονίας από τους Ευρωπαίους, και η προώθηση της πρόωρης σεξουαλικότητας και της παιδεραστίας. Οι Πολωνοί, αντίθετα με τους περισσότερους Δυτικούς, αντιλαμβάνονται την υποκρισία, καθώς πιστεύουν ότι το σχολικό μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης “προάγει την ομοφυλοφιλία, τον αυνανισμό και άλλες σεξουαλικές δραστηριότητες, ενθαρρύνει το πρώιμο σεξ και αποτελεί πηγή εθισμού στην πορνογραφία”.

Κατά την Ολομέλεια της 14ης Νοεμβρίου στις Βρυξέλλες, το Ευρωκοινοβούλιο εξέφρασε την βαθιά του ανησυχία για το νομοσχέδιο. Σε κείμενο που ενέκριναν 471 βουλευτές, 28 ψήφισαν κατά και 57 απείχαν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί το Κοινοβούλιο της Βαρσοβίας να μην εγκρίνει τον νόμο, ο οποίος “θα ποινικοποιήσει την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση”.

Το ψήφισμα πηγαίνει όμως κι ένα βήμα παραπέρα: ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να παρέχουν ολοκληρωμένη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα σχολεία πρέπει να διδάσκουν στους νέους το συγκεκριμένο μάθημα, προκειμένου “να προληφθούν και να καταπολεμηθούν τα στερεότυπα, η ομοφυλοφοβία και η τρανσφοβία “. Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από ενδεχόμενη βία, το Ευρωκοινοβούλιο καταλήγει στην προώθηση των δικαιωμάτων των πολύχρωμων και πολύτροπων συνευρέσεων, και την χρηματοδότηση διαφόρων οργανισμών οι οποίοι έχουν ως σκοπό την εκπαίδευση για την καταπολέμηση των “στερεοτύπων των φύλων”.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συντάσσεται έτσι με τις συστάσεις της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, στον τομέα της εκπαίδευσης και της προστασίας των νέων, που υποστηρίζουν την συμπερίληψη “πτυχών όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα του φύλου” και την προώθηση της άμβλωσης ως “θεμελιώδους ελευθερίας”.

Με το ψήφισμα, οι ευρωβουλευτές καταδίκασαν την πρόταση νόμου της πολωνικής κυβερνήσεως και κάλεσαν την χώρα “να αποφύγει να υιοθετήσει αυτό το σχέδιο νόμου, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως άλλη μια προσπάθεια της Πολωνίας να περιορίσει τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην άμβλωση “.

Η ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν κάνει τίποτε για να περιορίσει την εισβολή εξω-ευρωπαϊκών πληθυσμών στην Ευρώπη, αποδεικνύεται ιδιαιτέρως πρόθυμη και δραστήρια προκειμένου να  περιορίσει έτι περαιτέρω τα ήδη εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά  γεννήσεων των Ευρωπαίων, προωθώντας τον αντιφυσικό, μηδενιστικό τρόπο ζωής.

Ε.Δ.

Ιταλία : “Το τρένο της μνήμης δεν πηγαίνει προς μία κατεύθυνση”

Chiesa_di_Sant_Antonio_a_Predappio
Η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στο Πρεντάπιο

“Το τρένο της μνήμης που πηγαίνει μόνο προς μία κατεύθυνση, είναι προκατειλημμένο, δεν θα συνεργαστούμε. Όταν τα τρένα σταματούν κοντά στα Φόιμπε και στα γκουλάγκ, θα αλλάξουμε αυτήν την απόφαση. ”

O δήμος του Πρεντάπιο,  στην βόρειο Ιταλία,  αιτιολόγησε με αυτά τα λόγια την απόφασή του να μην υποστηρίξει οικονομικά κάποιο φοιτητή, για την συμμετοχή του στο πρόγραμμα με την ονομασία “Αουσβιτς-το τρένο της Μνήμης”.

Το πρόγραμμα αυτό είναι σε ισχύ από το 2011 και προβλέπει την συμμετοχή μαθητών λυκείου, έργο στο οποίο η δημοτική διοίκηση συνέβαλε πάντα οικονομικά. Οι “αντιφάδες”  είχαν βεβαίως τις διαφωνίες τους:

“Θεωρούμε ότι αυτό είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση και αναλαμβάνει την ευθύνη η δημοτική αρχή του Πρεντάπιο: αρνούμενη να συνεισφέρει σε αυτό το σημαντικό έργο, εμποδίζει τους νέους να γνωρίσουν την ιστορία τους με κριτικό τρόπο”.

ΠΚΜ
Ο δήμαρχος του Πρεντάπιο, Ρομπέρτο Κανάλι, με την Αλεσάντρα Μουσολίνι, εγγονή του Μπενίτο, κατά την προεκλογική του εκστρατεία

Ο πρώτος κεντροδεξιός δήμαρχος του Πρεντάπιο, γενέτειρας του Μπενίτο Μουσολίνι, Ρομπέρτο ​​Κανάλι, ανταπάντησε:

“Δεν είμαστε αντίθετοι στο τρένο της μνήμης ή στην επίσκεψη στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, συμπεριλαμβανομένου του Άουσβιτς, αλλά είμαστε αντίθετοι σε αυτό το τρένο που δείχνει μόνο έναν προορισμό: το Άουσβιτς. Όταν τα τρένα μνήμης πάνε προς όλες τις κατευθύνσεις και σταματούν και σε άλλα μέρη καταπίεσης του εικοστού αιώνα, όπως το τείχος του Βερολίνου ή στα Φόιμπε, η διοίκησή μας θα συμβάλει στην πρωτοβουλία αυτή. Στην πραγματικότητα, η ιστορία πρέπει να είναι γνωστή στο σύνολό της και όχι με διακρίσεις. Η γνώση της παραταξιακής ιστορίας δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από δημόσιους πόρους”.

Στα Φόιμπε, στην ενδοχώρα της Τεργέστης, βρήκαν τον θάνατο χιλιάδες ανθρώπων, κυρίως Ιταλών και ιταλοφώνων, 17.000 συνολικά, οι οποίοι ρίχτηκαν στα χάσματα αυτά, τα “φόιμπε”, νεκροί και ζωντανοί, από τους κομμουνιστές παρτιζάνους του στρατάρχη Τίτο, από την ανακωχή της 8ης Σεπτεμβρίου 1943,  έως το 1947 και την συνθήκη ειρήνης των Παρισίων.

Ε.Δ.