Αρτεμισία Τζεντιλέσκι : Η άγνωστη ζωγράφος του Μπαρόκ.

Στην σημαντικότερη ζωγράφο της εποχής του Μπαρόκ, την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, είναι αφιερωμένο το σημερινό (8 Ιουλίου 2020) doodle της Google, τιμώντας τα 427 χρόνια από την γέννησή της.

Η Τζεντιλέσκι γεννήθηκε το 1593 στην Ρώμη.  Έμαθε να ζωγραφίζει μαζί με τα αδέρφια της στο εργαστήριο του ζωγράφου πατέρα της, Οράτιο. Ήταν οπαδός της τέχνης του Καραβάτζιο, ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα της και τους επισκεπτόταν συχνά. Ο πατέρας της αντιλήφθηκε το ξεχωριστό ταλέντο της Αρτεμισίας και προσέλαβε για δάσκαλό της τον ανερχόμενο ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι. Ο βιασμός από τον Τάσσι, στα είκοσί της χρόνια, η δίκη στην οποία βρέθηκε από θύμα, κατηγορούμενη, σημάδεψε την προσωπική της δημιουργικη πορεία.

Αυτοπροσωπογραφία, 1615

Στα έργα της αναπαριστά δυναμικές γυναίκες, συχνά από την Βίβλο, τις οποίες διακρίνει το θάρρος κι η αποφασιστικότητα, και διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, ώστε να εκδικηθούν τις αδικίες που υφίστανται.

Η Ιουδήθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη

Το 1614 γίνεται η πρώτη γυναίκα μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.

Πέθανε το 1653 στην Νάπολη.

 

 

Για τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Χρήστος Καγάρας: Στο Πανηγύρι της Παναγίας

Ωρέ ν’ οι κλέφτες λέει ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Χορεύουν τα κλεφτόπουλα πω-πω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε με τα γυαλιά ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε κι ο καπετάνιος χόρευε μπω-μπω,

οι κλέφτες μπω-μπω ν’ οι κλέφτες.

Υπάρχει άλλη τέχνη που να εκφράζει την ελληνική ψυχή σε κάθε πτυχή της, από τον χορό; Στις καλές και στις δύσκολες εποχές, στα γλέντια του γάμου και στα διαλείμματα του πολέμου, ο χορός σηματοδοτεί τoυς σταθμούς στην ζωή της ελληνικής κοινωνίας από την μακρινή αρχαιότητα περνώντας από τους Μέσους χρόνους και φθάνοντας ως τις μέρες μας.

«Εις δε το Κολινδρόν αποκλεισθέντες οι πεζοί και ανθέξαντες, επιστρέψαμεν πάλιν νικηταί και τροπαιούχοι εις την θέσιν μας τραγωδούντες και χορεύοντες», θυμάται ο Νικόλαος Κασομούλης. Στα διαλείμματα του πολέμου οι Έλληνες πολεμιστές έτρωγαν, έπιναν και χόρευαν, διηγούμενοι τις νίκες τους με τα ηρωικά τραγούδια και τους χορούς τους.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Κι αν τα χρόνια του πολέμου έχουν κοπάσει, κι οι Κλέφτες κι οι Αρματολοί, λιγότερο από δυο αιώνες μετά την Παλιγγενεσία, δείχνουν να έχουν ξεχαστεί, οι Έλληνες εξακολουθούν να χορεύουν στις χαρές τους.

Τα πανηγύρια στους αυλόγυρους των εκκλησιών, στα άλση γύρω από τα ξωκκλήσια, ακόμη, που ανοίγουν μια φορά τον χρόνο στην εορτή του αγίου τους,  συνάντησαν την σφοδρή αντίδραση μερίδας του κλήρου, άντεξαν όμως και ενσωματώθηκαν σχεδόν ως συνέχεια του καθ’ αυτώ θρησκευτικού δρωμένου, εκτός του ναού, με τον ιερέα συχνά να σέρνει πρώτος τον χορό.

Στα μεγάλα πανηγύρια του καλοκαιριού, Προφήτη Ηλία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κ.ά., η κοινότητα διασκορπισμένη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ανταμώνει και επανασυνδέεται. Όπως τον παλιό καιρό, βλέμματα και προξενιές πλέκονται για να διασφαλιστεί η συνέχεια της ύπαρξης με τις ευλογίες του συνόλου. Εμπορικές συναλλαγές, αναγκαίες προμήθειες του χειμώνα, μικροπολυτέλειες και μικροχαρές, συνδέονται χάρις στο ελληνικό πανηγύρι.

Γιώργος Μυλωνάς: Πανηγύρι στην Λάιστα

Η πρακτική του χορού δεν περιορίζεται στα χωριά μας, αλλά η αξία των παραδόσεων και των συνηθειών του λαού μας αναγνωρίζεται και εξαίρεται ως αναπόσπαστο και κυρίαρχο μέρος της συλλογικής εθνικής αυτοσυνειδησίας.

«Αι χορεύτριαί μας κορίτσια των καλύτερών μας οικογενειών χόρεψαν με το ωραίον αρχαϊκόν ένδυμα τους Ελληνικούς χορούς και πιστοποίησαν με την χάριν των κινήσεων και την ευγένειαν των στάσεων ότι πραγματικώς οι διατηρηθέντες χοροί είναι οι κυκλικοί χοροί των αρχαίων, τους οποίους χόρευαν πέριξ των βωμών», γράφει το 1912 η πρωτοπόρος φεμινίστρια, πρωτεργάτις της ανάδειξης της Ελληνικής παράδοσης και ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων, Καλλιρρόη Παρέν.

Και ο ρομαντικός ελληνολάτρης θεμελιωτής της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σχολής, Γεώργιος Λαμπελέτ, συνεπικουρεί υπογραμμίζοντας την σημασία της ελληνικότητας στην μουσική μας παιδεία:  «το εθνικότερον, δημιουργικότερον, αληθινότερον έργον το οποίον θα κάμουν οι Έλληνες μουσουργοί είναι η καλλιέργεια της ελληνικής μελωδίας με την εφαρμογήν της πολυφωνίας και η τεχνική ανάπτυξής της, επί τη βάσει της αντιστίξεως και της fuga».

Ακόμα και γι’ αυτούς που επιμένουν στα ισοπεδωτικά Δυτικά ακούσματα, το πραγματικό γλέντι, η πραγματική έκφραση των συναισθημάτων, αρχίζει όταν ακούγονται τα παραδοσιακά τραγούδια, τα συρτά και οι μπάλοι. Συχνά  πρωταγωνιστής είναι το κλαρίνο, ένα κεντροευρωπαϊκό εφεύρημα που οι Έλληνες πήραν από τις Βαυαρικές στρατιωτικές μπάντες, και το προσάρμοσαν στα ελληνικά ακούσματα αντικαθιστώντας την φλογέρα, τόσο που, σήμερα τα παραδοσιακά τραγούδια και οι θεράποντες του είδους, συχνά αποκαλούνται «τα κλαρίνα».

Θεόφιλος Χατχημιχαήλ: O Στρατηγός της Πελοποννήσου, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις τον κάμπον της Λέρνης λίμνης συναθροίζει τους nικητάς του Δράμαλη.

Λογιών-λογιών βέβαια τα ακούσματα και οι μουσικές. Άλλα ελληνοπρεπή και πανάρχαια, σαν τον Τσακώνικο της Πελοποννήσου, και άλλα, ζηλώσαντα αιγυπτιακά ή ινδικά μοτίβα που πάντως βρίσκονται κοντύτερα εκφραστικά στον λαό μας από τις άναρθρες κραυγές δήθεν ευρωπαϊκών ακουσμάτων.

Ρέγκος Πολύκλειτος: Σκυριανό Πανηγύρι

Στην σημερινή Covid-19 εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αναγκαίο οι Έλληνες να εξακολουθήσουν να χορεύουν και να τραγουδούν στον κύκλο του χορού, στις ατομικές και στις συλλογικές περιστάσεις. Όπως σε όλα, έτσι και στον χορό και τα πανηγύρια θα υπάρξουν αλλαγές. Έχουμε όμως τα διδάγματα και τους τρόπους να τα προσαρμόσουμε και να προσαρμοστούμε για να επιβιώσουμε. Το κάναμε σε εποχές θεοκρατικές, και σε εποχές Οθωμανικής δουλείας. Μπορούμε και τώρα.

Όπως και την Λαμπρή που πέρασε, χιλιάδες Έλληνες που δεν θα το σκέφτονταν σε άλλες εποχές, ανέπτυξαν δίκτυα επικοινωνίας για να πάρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους, και βγήκαν στα μπαλκόνια τους για να ψάλλουν μέσα από τα βάθη της ύπαρξής τους το ουρανομηκες «Χριστός Ανέστη».

Απέδειξαν έτσι ότι οι  παραδόσεις μας για να επιβιώσουν δεν έχουν ανάγκη από κραυγές, τραμπουκισμούς, ψευτοπαλληκαριές και εκμετάλλευση πονηρών πολιτευτών, όπως συνέβη τις προάλλες στο πανηγύρι στην Αλίαρτο, ενέργειες που δίνουν λαβή για την επιβολή της εξουσίας έναντι του λαού. Οι καιροί επιβάλλουν την ψύχραιμη και έξυπνη διαχείριση του αντιπάλου.

Για τον Έλληνα «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα», διδάσκει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Για αυτό και μόνο αξίζει να υπερασπιστούμε τα πανηγύρια του καλοκαιριού, να προστατεύσουμε τις γιορτές και το ελληνικό έθος.

Όπως ετούτο το Ναξιώτικο τραγούδι διηγείται :

Xορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε,

γιατί σε τούτο το ντουνιά δε θα τα ξαναβρείτε

Δώστε του χορού να πάει,

τούτ’ η γης θα μας εφάει.

Όσοι έχουνε καλή καρδιά και ταχτικά γλεντούνε

μονάχα αυτοί τον ψεύτικο τον κόσμο θα χαρούνε.

Tούτ’ η γης που την πατούμε

όλοι μέσα θε να μπούμε.

Χορέψετε, χορέψετε παπούτσια μη λυπάστε,

μα κείνα ξεκουράζονται τη νύχτα που κοιμάστε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Λύκειο Ελληνίδων

Pax Grecana #6: Τρεις επιλογές για την μετά-ΜένουμεΣπίτι εποχή

POST UTUBE

 

 

Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν υπάρχει γυρισμός στο 1960.   Να κρύβεις το κεφάλι στην άμμο σαν να μην υπάρχει Αύριο ή να φαντασιώνεσαι το Χάνι της Γραβιάς, δεν οδηγεί σε κανένα θετικό αποτέλεσμα. Η πραγματικότητα έχει μεγαλύτερο άνοιγμα στο βήμα της από σένα. Η πανδημία μας προτρέπει να αλλάξουμε και να ζήσουμε σε έναν κόσμο πιο αυθεντικό, αφήνοντας πίσω μας ροζ και γαλάζια και κόκκινα συννεφάκια.

 

Ευρωπαίοι Εθνικιστές: Να δώσουμε τέλος στην βία κατά των γυναικών

Wall of dolls - European Parliament

Τα ονόματα Πάμελα Μαστροπιέτρο και Ντεζιρέ Μαριοτίνι μπορεί να μην λένε κάτι σε πολλούς. Λένε όμως στις οικογένειες και στους φίλους τους. Λένε επίσης πολλά στις εκατοντάδες γυναίκες οι οποίες πέφτουν κάθε χρόνο θύματα μιας μοναδικής φρικαλεότητος βίας, λόγω ακριβώς του ότι είναι γυναίκες. Βίας ψυχολογικής και σωματικής από τον πατέρα, τον σύζυγο ( εν ενεργεία ή πρώην), τον φίλο, τον περαστικό, ενίοτε και την μάνα. Εσχάτως δε και από μια νέα κατηγορία, τους εισαγόμενους αλλοδαπούς οι οποίοι “φιλοξενούνται” στις γειτονιές των ευρωπαϊκών πόλεων. Θύματα αυτών των τελευταίων έπεσαν οι δυο νεαρές Ιταλίδες. Σε μια από αυτές, την Πάμελα Μαστροπιέτρο, ήταν αφιερωμένη η συνάντηση που οργάνωσε η Λέγκα στο Ευρωκοινοβούλιο, με την συμμετοχή Εθνικιστών από την Γαλλία, την Γερμανία,κ.α.

Παρούσα ήταν η μητέρα της Πάμελα, η οποία καταχειροκροτήθηκε καθώς το ακροατήριο σηκώθηκε όρθιο για να χαιρετήσει μια μάνα που δεν έλειψε ούτε στιγμή από την δίκη του Νιγηριανού δολοφόνου που σκότωσε την 18χρονη Πάμελα και στην συνέχεια την τεμάχισε και την έβαλε σε μια βαλίτσα, πιστεύοντας ότι το ειδεχθές έγκλημά του θα ξεχνιόταν.

Ο μισογυνισμός είναι ένα φαινόμενο που βρίσκει ξανά χώρο στο ευρωπαϊκό έδαφος, καθώς οι ορδές των Μουσουλμάνων φαίνεται ότι ξυπνούν τα “μάτσο” αντανακλαστικά του Ανατολίτη σε όσους προφανώς τα φέρουν στον γενετικό τους κώδικα από κάποιο προηγούμενο πέρασμα της Αφρικής και της Ασίας από την Ευρώπη.

Είναι πράγματι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πώς η φιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ενωση ισχυρίζεται ότι επιτελεί το ανθρωπιστικό της καθήκον, ενώ δέχεται και ενθαρρύνει την εισαγωγή πληθυσμών οι οποίοι είναι φορείς μιας θρησκείας που προωθεί την βία σε όποιον είναι “άπιστος” και επιβάλλει την υποταγή των γυναικών.

Η βία εναντίον των γυναικών, ψυχική και σωματική, είναι μια αγριότητα στην οποία πρέπει να βάλουμε τέλος. Είναι ζήτημα πολιτισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ε.Δ.

 

 

 

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ : Η Γυναίκα, η Παράδοση, το Αύριο

2

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

«…προς τι αι γυναίκες να καλλιτεχνώσιν αφού η φύσις τας έπλασε […] αληθή καλλιτεχνήματα;» έγραφε αθηναϊκή εφημερίδα το μακρινό 1903. Μακρινό;

Οπως με όλα όσα συνδέονται με τον φυσικό νόμο, η Γυναίκα μπορεί να φορέσει παντελόνια, να κόψει τα μαλλιά της, να καπνίσει, να οδηγήσει, να κάνει ό,τι ένας άνδρας, και περισσότερα, εκτός ελαχίστων ιδιαιτεροτήτων της ανατομίας της. Όμως η Φύση της στον τρόπο αντιλήψεως του Κόσμου και του διαλόγου με αυτόν, θα μένει ίδιος. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί, τόσο καλύτερα στο πετσί της θα νιώθει.

Η προσπάθεια που καρποφορεί, είναι αδυναμία ή δύναμη;

Τι αποτέλεσμα έχει να προσπαθεί μια χελώνα να τρέξει σαν λαγός; Η χελώνα θα προσπερνά πάντα τον λαγό όσο ξέρει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της.

Είναι η γυναίκα των ομοιόμορφων μπλου τζηνς και τι σερτς περισσότερο ελεύθερη (και περισσότερο γυναίκα) από την Γυναίκα που με καλαισθησία έπλαθε τον κόσμο που υπερασπιζόταν ο Άνδρας;

Η γυναίκα καταπιεζόταν από τους προδιαγεγραμμένους κοινωνικούς αυτοματισμούς.

Σήμερα είναι παγιδευμένη από τους ίδιους τους ρόλους που αναγκάστηκε να αναλάβει για να καλύψει τα κενά ενός κόσμου που εκθηλύνεται γιατί δεν έχει τίποτε άξιο λόγου να υπερασπιστεί. Όμως δεν έπαψε να καταπιέζεται από τον μάτσο υπάνθρωπο πατέρα-τέρας, τον μάτσο συμπλεγματικό σύζυγο-τέρας, τον απάνθρωπο εργοδότη-τέρας. Δεν περνά  μέρα χωρίς άντρες δολοφόνοι να σκοτώνουν για να εκδικηθούν αυτό που δεν κατανοούν, για  να μετριάσουν τον θιγμένο από την απόρριψη εγωισμό τους, συχνά καίγοντας ή βασανίζοντας τα ίδια τους τα παιδιά με τρόπο ειδεχθή.

Αν ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι μια  Μήδεια, η Μήδεια είναι η εξαίρεση, το απίθανα απίθανο, για αυτό και καταγράφηκε στην Τέχνη και στην μνήμη, ενώ οι τύραννοι άνδρες –τέρατα είναι ο κανόνας στην ενδοοικογενειακή βία, όπως και στην βία γενικότερα.

Δεν ξέρω αν Άνδρες και Γυναίκες ήρθαν από διαφορετικούς πλανήτες στην Γη, όπως ισχυριζόταν ένα δημοφιλές πόνημα πριν από μερικές δεκαετίες, ξέρω όμως ότι αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο, και ότι αυτός ο τρόπος συμπληρωματικά με τον τρόπο των Ανδρών, έκανε τον Πολιτισμό μας και την ανθρώπινη εμπειρία αυτή που είναι.

Αν η Γυναίκα επιδιώκεται να μπει στο περιθώριο, είναι γιατί η Γυναίκα είναι πιο επικίνδυνη από τον Άνδρα. Επειδή η γυναικεία εμπειρία δημιουργείται  δια του συναισθήματος, κι επειδή η ανδρική αντίληψη δια της νόησης μπορεί να είναι αντικειμενικότερη αλλά είναι μεταβλητή,  η Γυναίκα είναι ο θεματοφύλακας της Γνώσης που δεν χάνεται, της Παράδοσης, γιατί δύσκολα εγκαταλείπει το πρωταρχικό  Σχέδιο της Ζωής. Γι’ αυτό η Ιερά Εξέταση έκαψε χιλιάδες γυναίκες ως «μάγισσες». Οι γυναίκες διατηρούν  την Γνώση και την μεταφέρουν χωρίς εξήγηση, και χωρίς εκλογίκευση. Γνώσεις μύχιες όσο οι μήτρες τους, που σχηματοποιούνται με τα έθιμα του Λαού αλλά δεν εξηγούνται γι’ αυτό και είναι επικίνδυνες όσο και η Γυναίκα, όσο η Φωτιά, όσο η Θάλασσα.

Η Γυναίκα και όχι ο Άνδρας είναι ο φορέας της Ταυτότητας. Γι’ αυτό στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες η διαφοροποίηση ανάμεσα στις φυλετικές ομάδες γίνεται με βάση την συμπεριφορά των γυναικών, ιδιαιτέρως την σεξουαλική που είναι απόσταγμα της ψυχικής και βιολογικής έκφανσης. Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1928 ο γυναικείος πληθυσμός ψήφιζε μαζικά το NSDAP το κόμμα του Χίτλερ. Στις ιδέες και στις υποσχέσεις του βρήκαν τον τρόπο να ανταποκριθούν στην μύχια αναγκαιότητα της μετάδοσης της ταυτότητας του λαού τους.

Κατά έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο, οι γυναίκες ως «εθνικές αναπαραγωγοί» και όχι οι άνδρες που φέρουν τον σπόρο της ράτσας υφίστανται τον έλεγχο της Κοινωνίας. Η Γυναίκα είναι φορέας του πρωταρχικού μητριαρχικού χθόνιου μυστηρίου της μήτρας, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να παρεκκλίνει. Σήμερα, για να υπάρξουν οι μειονότητες τις οποίες κλήθηκε κάποτε η πλειοψηφία να σεβαστεί , θα πρέπει να διαφοροποιούνται ολοένα και περισσότερο.  Και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οι Γυναίκες στον νέο ιστορικό κύκλο που έχει ήδη δρομολογηθεί, θα κληθούν να κάνουν αποφασιστικά βήματα εμπρός, ώστε να υπενθυμίσουν, να καλλιεργήσουν και να μεταδώσουν τον σπόρο της αρχέγονης, Φυσικής Αλήθειας.

(Δημοσιεύθηκε στο φ.294 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

 

Πώς τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν γυναίκες ψηφοφόρους, και τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς γυναικών πολιτικών που εκπροσωπεί την ακροδεξιά

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΛΕΠΕΝ
Σε ομιλία της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στη Γαλλία, Μαρίν Λεπέν GETTY EDITORIAL

Στη Γερμανία π.χ. στις εκλογές του 2017 το 17% των γυναικών στην Ανατολική και 8% στη Δυτική Γερμανία ψήφισαν το AfD, ενώ στη Γαλλία στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2017 την Λε Πεν ψήφισαν το 54,9% των γυναικών. Στην Πολωνία στις εθνικές εκλογές του 2015 το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης έλαβε περισσότερες ψήφους από τις γυναίκες (39,7%) παρά από τους άνδρες (38,5%). Από την άλλη μεριά στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία δεν έχει την ίδια προσέλκυση γυναικών ψηφοφόρων με τα ποσοστά των ανδρών να είναι σχεδόν πάντα διπλάσια.

Στις ευρωεκλογές του 2014 το 5,7% των γυναικών ψήφισε Χρυσή Αυγή και το 12,5% των ανδρών, ενώ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν 4,2% γυναίκες και 8,3% άνδρες. Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση του τέλους του 2018 ενώ το 11% ανδρών δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή μόλις το 3,1% δήλωσαν ότι θα την ψηφίσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο εδώ