Γιάννης Τσεκλένης (1937-2020)

 

Μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που πήρα για την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ. Τέσσερεις τηλεφωνικές συνομιλίες που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας και το πώς διαλύθηκε από τις Μεταπολιτευτικές παλινωδίες, τις ιδεοληψίες και την ανευθυνότητα των εθνοπατέρων Καραμανλή, Μητσοτάκη και Παπανδρέου και των παρατρεχάμενών τους.

Πρωτύτερα, στάθηκε ο καλός νονός της εφηβικής μου ηλικίας, χωρίς άμαξα αλλά με μια μπλε ποδιά με γιακά Μάο, θήκες για στυλό και ζώνη μιλιταίρ, που σε μεταμόρφωνε σε φασιονίστα της εποχής. Όταν όλες οι ποδιές έμοιαζαν με ρόμπες (πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος φόρεμα-πουκάμισο , ονομαζόταν γαλλιστί σεμιζιέ) η ποδιά μου (είχα και από αυτή που κούμπωνε εμπρός και είχε πικεδένιο λευκό γιακά με δαντέλλα) έμοιαζε το άκρον άωτον της κομψότητος. Η κατάργηση της ποδιάς από το ΠΑΣΟΚ το 1982, στο όνομα της ελευθερίας, σήμανε το τέλος του δημοκρατικού, αξιοκρατικού σχολείου, όπου καθείς κρινόταν για την καθαριότητα, την αυτοπειθαρχία, την συνέπεια και την συγκρότηση, και όχι από τα λεφτά του μπαμπά.

Σήμανε ακόμη οικονομική καταστροφή για έναν ολόκληρο κόσμο που ζούσε από την σχολική ποδιά, και βρέθηκε από την μια στιγμή στην άλλη με τόπια εκατομμυρίων μέτρων υφάσματος μπλε και μπλε γαλάζιου, που δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ. Ψιλά γράμματα για τους μαθητευόμενους στο κεφάλι του κασιδιάρη λαού.

Με την σύντροφο, έμπνευση και μοντέλο του, Έφη Μελά

Ο Γιάννης Τσεκλένης, για αυτόν μιλάμε , το έχετε καταλάβει, ξαναδημιούργησε τον εαυτό του, μετά από την ασθένεια που στοίχισε το ένα του χέρι, και τις επιχειρήσεις του, ρούχων, αξεσουάρ, ειδών σπιτιού, και διακόσμησης,  πολλές φορές. Ήταν ταλαντούχος, πρωτοπόρος, δημιουργικός, με μια υπέροχη χαρά της ζωής και μαζί αυστηρότητα και σοβαρότητα. Οι δημιουργίες του ενέπνευσαν από την αείμνηστη  Σοφία Κοκοσαλάκη ως την Μαίρη Κατράντζου, φορέθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη την υφήλιο την εποχή που η πληροφορία δεν έτρεχε με το ίντερνετ και οι μόδες δημιουργούνταν για να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο, όχι ομοιόμορφο.

Η Ελλάδα, από την αρχαιότητα ως το Βυζάντιο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Τσεκλένη. Μετά τα ρούχα και τα αξεσουάρ, θα φτιάξει σπίτια, θα τα διακοσμήσει, θα τους προσδώσει την δική του χαρακτηριστική αντίληψη του διεθνούς ελληνικού στυλ.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης του εμπιστεύθηκε τις στολές της Ολυμπιακής του, μετά τον διάσιμο, ελληνικής καταγωγής Ζαν Ντεσσέ, την Κοκό Σανέλ και τον Πιερ Καρντέν.

Κοινή λογική και άνεση, μια Ελλάδα εξωστρεφής και διεθνής, μια Ελλάδα που μπορεί, αυτή είναι η Ελλάδα του Γιάννη Τσεκλένη. Στο καλό.

Ε.Δ.

 

Τιμή στους νέους ήρωες του Μαραθώνα

grammatiko_2019_(1)

Την Κυριακή 7 Απριλίου, πραγματοποιήθηκε από την Τ.Ο. Ανατολικής Αττικής η καθιερωμένη εκδήλωση Τιμής και Μνήμης στο μνημείο των Ανδρών της Χωροφυλακής Μαραθώνα που έπεσαν θύματα της κομμουνιστικής θηριωδίας το 1944.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Γραμματέας της Τοπικής Οργάνωσης, Παναγιώτης Θεοδωρίδης, υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με την Ελληνική Αυγή για την Αττική και μετά το Τρισάγιο, τον λόγο έλαβε για το ιστορικό της ημέρας ο Συναγωνιστής Χρήστος Λαζαράκος, επίσης υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με την Ελληνική Αυγή για την Αττική.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους και απηύθυναν χαιρετισμό, η διευθύντρια της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ, υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με την Ελληνική Αυγή για την Αττική, Ειρήνη Δημοπούλου και ο στρατηγός ε.α. και υποψήφιος ευρωβουλευτής, Βασίλειος Παπαθανασίου. Η σεμνή αυτή τελετή ολοκληρώθηκε με την κατάθεση στεφάνου από τον βουλευτή Β’ ΑθήναςΓεώργιο Γερμενή. Έπειτα από το προσκλητήριο Νεκρών για τους 6 Άνδρες της Χωροφυλακής και την τήρηση ενός λεπτού σιγής, η σεμνή τελετή έληξε με τον Εθνικό μας Ύμνο να ακούγεται μέχρι τα ουράνια ώστε να αγαλιάσουν οι Ψυχές των Ηρώων.


Μπολσεβίκοι και Δημοκρατία, δεν γίνεται!

ΑΡΘΡΟ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

 

Με επανειλημμένα άρθρα και πρωτοσέλιδά μας, έχουμε προειδοποιήσει για το σχέδιο πολιτικής εκτροπής το οποίον απεργάζονται οι δυνάμεις εντός και πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεικτικά: «Κόκκινη Χούντα» (φ.293) , «Ανατροπή του Πολιτεύματος» (φ.275) και «Βρώμικες εκλογές» (φ.274).

Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ξεδιπλώνεται μέρα με την ημέρα, και γίνονται ορατά τα μέσα με τα οποία ήδη μαγειρεύει τα αποτελέσματα – μπόμπα των εκλογών.

Ο Αλέξης Τσίπρας -και οι συν αυτώ- επιθυμεί να παρατείνει επί όσο το δυνατόν μακρύτερον την παραμονή του στην εξουσία, με όποιο τρόπο. Ο συρφετός που τον ακολουθεί δεν έχει ξαναδεί ούτε πρόκειται να ξαναδεί τέτοιες δόξες, πολυτέλειες και τεμενάδες, υπουργιλίκια, χαρτζιλίκια και λοιπά προνόμια, άρα δεν έχει κανέναν λόγο να επιζητεί εκλογές.

Η προσαρμογή η οποία μοιραία θα έρθει, και στα νέα κόλπα του ΣΥΡΙΖΑ και των μπολσεβίκων του, όπως ήρθε από το 2010 και μετά, είναι σαφώς υπέρ του κυβερνώντος κόμματος. Επιπλέον, η απουσία έγκυρης αντιπολιτεύσεως, η φαιδρή φιγούρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, και ο συνωστισμός ισχυρών κομματικών «Δελφίνων» (Δένδιας, Βορίδης-Γεωργιάδης), ευνοεί τον Αλέξη Τσίπρα.

Την ΝΔ κρατά ενωμένη μόνον η προοπτική της εξουσίας. Όσο αυτή η εξουσία απομακρύνεται (η δήλωση Άδωνη περί διαφοράς 3,5 % όσο και αν μετασκευάστηκε, αποκαλύπτει τις πραγματικές σκέψεις και στοχεύσεις της μείζονος αντιπολιτεύσεως), όπως απομακρύνεται στα τέσσερα χρόνια κατά τα οποία διαρκώς ζητά εκλογές ο πρόεδρός της, τόσο η συνοχή θα χαλαρώνει. Και αυτό ευνοεί τον Αλέξη Τσίπρα.

Άραγε έχει ήδη παραδοθεί η Αξιωματική Αντιπολίτευση, παρότι ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει αναφερθεί στο θέμα, στα όρια της πολιτικής ορθότητος, αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει παραδεχθεί ότι στον ΣΥΡΙΖΑ «θα κάνουν τα πάντα για να μείνουν στην εξουσία»;

Είναι εμφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στήνει κομματικό στρατό με «ελληνοποιήσεις» τριτοκοσμικών  επήλυδων, και με προσλήψεις «δικών τους παιδιών» τόσο στο Δημόσιο όσο και σε ΜΚΟ. Το δέλεαρ της «τακτοποίησης» που συμπίπτει με έναν «καλό σκοπό» είναι σημαντικό για τους νέους που δεν έχουν προοπτική να κυνηγήσουν το μέλλον τους στο εξωτερικό.

Είναι επίσης εμφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι αποφασισμένος να τα αλλάξει όλα προκειμένου να εξυπηρετηθούν αυτοί που τον εξυπηρετούν. Ο ίδιος μπορεί να υπήρξε «πατροκτόνος» του Αλέκου Αλαβάνου, όμως ξέρει να αγοράζει συμμάχους και να απαλύνει δυσαρέσκειες. Εξ ου και η Τροποποίηση της τελευταίας στιγμής ώστε να μπορούν οι βουλευτές να είναι υποψήφιοι στις Ευρωεκλογές, χωρίς να χρειάζεται να παραιτηθούν από την βουλευτική τους έδρα. Αυτό του εξασφαλίζει εκτός από την τακτοποίηση των φίλων  και των φιλενάδων του, και την σταθερότητα της κυβερνητικής  πλειοψηφίας στην βουλή. Ο Καμμένος μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, αλλά είναι καμμένο χαρτί. Ο λαός ακολουθεί τον ισχυρό.

Εξ ου και τα λοιπά νομοθετήματα με τα οποία ποινικές πράξεις αποποινικοποιούνται, ώστε να αποσοβηθεί και η όποια πιθανότητα καταδίκης των εμπλεκομένων σε πράξεις κολάσιμες (Μάνδρα,  Μάτι, Μακεδονία),  ακόμα και αν η σουπέ ΝΔ  του Κυριάκου έλθει στην εξουσία. Πολύ δε περισσότερον εάν στην κεφαλή της βρίσκεται πλέον ο καταχειροκροτούμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Δένδιας.

Οι υπερασπιστές της Ελευθερίας της Έκφρασης κάθονται προσοχή εμπρός στην κυνική ομολογία της κυρίας Γεροβασίλη ότι ως «Μεγάλη Αδελφή» παρακολουθεί την κινητικότητα των συμμετεχόντων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Όσοι εκ των Εθνικιστών αλλά και πατριώτες Έλληνες διαθέτουν λογαριασμό στα ΜΚΔ διαπιστώνουν καθημερινά ότι μια ελληνική σημαία μπορεί να κλείσει τον λογαριασμό σου για ένα μήνα σε γνωστή πλατφόρμα. Έτερο Μέσο έχει γεμίσει ΣΥΡΙΖΟΤΡΟΛ που τραμπουκίζουν μετά βδελυγμίας όποιον εκφράζει αντίθετη άποψη, και γεμίζουν με «σκουπίδια» την ροή των ειδήσεων.

Όλοι παρακολουθούνται και όλοι λογοκρίνονται.  Όπως επί του αγαπημένου των ΣΥΡΙΖομπολσεβίκων, Εμβέρη Χότζα, σε λίγο θα απαγορεύονται οι συναθροίσεις και, όχι μόνο τα τηλέφωνα και οι ιστοσελίδες, αλλά και οι τοίχοι και οι απλωμένες μπουγάδες θα έχουν αυτιά για να καταδίδουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλο ως διαφωνούντα.

Η βία και η νοθεία προετοιμάζονται από την έξαρση της χρυσής νεολαίας των Εξαρχείων αλλά και με την έτερη  Τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών με την οποία δίνεται η δυνατότητα διορισμού υπαλλήλων σε θέσεις δικαστικών λόγω ανεπάρκειας δικηγόρων, συμβολαιογράφων και δικαστών, «αξιοποιώντας» τους δημοσίους υπαλλήλους-«παιδιά»  του ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως υπήρχε ήδη η επιλογή των ΔΥ, αλλά τώρα η επιλογή της χρήσεώς τους γίνεται ξεκάθαρη κυβερνητική προτεραιότητα. Ο Νόμος και η Τάξη είναι άλλωστε ο φερετζές όλων των αυταρχικών καθεστώτων.

Επιπλέον ο κατακερματισμός των Εκλογικών Τμημάτων, με το πρόσχημα των πολλαπλών εκλογών του Μαΐου, διευκολύνει το κυβερνών κόμμα που έχει τους πόρους να στελεχώσει όλα τα εκλογικά Τμήματα, και ζορίζει τα μικρά κόμματα, ώστε να διευκολυνθεί η τακτική του «ψηφίζουν και τα δέντρα». Επ’ αυτού τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους πολιτικούς προγόνους της ΝΔ.

Οι πρόσφατες και τακτικές συνομιλίες Τσίπρα με την τουρκική και την σκοπιανή ηγεσία, δείχνουν την ειλημμένη απόφαση για δημιουργία άξονα ο οποίος θα ενεργοποιηθεί κατά βούληση και την κατάλληλη στιγμή ώστε οι φίλοι να βοηθήσουν τον φίλο.

Επιπλέον η εξώθηση της λαϊκής αντίδρασης ώστε να γίνουν αντιληπτά τα άκρα και οι αντοχές της, και να φανούν «τα στάχυα που περισσεύουν» και να «κουρευτούν» εγκαίρως, είναι μια ακόμη τακτική των τυράννων. Τότε, κάποιοι χρήσιμοι ηλίθιοι μαζί με κάποιο «φυτευτό» στοιχείο, μπορούν να κάνουν το «κίνημα» ώστε να επιβληθεί και με τον Νόμο η Κόκκινη Χούντα. Ο Νόμος είναι η προβιά των δυναστών.

Αυτά και άλλα ακόμα θα δούμε ως τις εκλογές, όταν και εάν γίνουν.

(Δημοσιεύθηκε στο φ.295 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Απάντηση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου στις δηλώσεις Τσίπρα περί “ακροδεξιάς φρίκης”

Απάντηση Ν. Γ. Μιχαλολιάκου στις δηλώσεις Τσίπρα περί “ακροδεξιάς φρίκης”

Ο πρωθυπουργός της Χώρας και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πιστός στο απάνθρωπο δόγμα του μπολσεβικισμού.

Αυτό που αποκαλεί “ακροδεξιά φρίκη” είναι ο πολιτικός σεισμός που θα συγκλονίσει ολόκληρη την Ευρώπη στις επερχόμενες ευρωεκλογές και θα δείξει τον δρόμο στα Έθνη της Ηπείρου μας για έναν Αγώνα ενάντια στην τυραννία της Παγκοσμιοποίησης για να πάρουμε τις Πατρίδες μας πίσω!

Η “ακροδεξιά φρίκη” για την οποία ομιλεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι η τελευταία ελπίδα των Εθνών απέναντι στην παγκόσμια τυραννία.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/apanthsh-n.-g.-michaloliakou-stis-dhlwseis-tsipra-peri-akrodejias-frikhs#ixzz5Tone3HZZ

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

Ο Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής μιλά σε Ρωσικό Μέσο Ενημέρωσης

32169637_458403481270155_6591582284510396416_o

Συνέντευξη σε Ρωσικό Μέσο παρεχώρησε ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Ν.Γ. Μιχαλολιάκος. Η συνέντευξη, μέρος της έρευνας του Redfish για τους “Ναζί και Εθνικιστές-Η άνοδος της Ακροδεξιάς της Ελλάδος”, θα προβληθεί την ερχόμενη Κυριακή 13 Μαίου, 20.00 ώρα Ελλάδος.

Απορίας άξιο είναι το ότι κανείς, παρά τις καταστροφές και τους θανάτους που έχουν προκαλέσει, όπως στην Marfin, δεν ασχολείται με την Ακροαριστερή βία. Στην Ελλάδα Τρομοκρατία υπάρχει μία, και είναι Αριστερή.

 

Μήνυση στην Κέζα του Βήματος για παράβαση του αντιρατσιστικού (Τι έλεγε όμως το Βήμα για τον “αντιρατσιστικό” τότε;)

«Προοδευτικός εμφύλιος»: Συνεχίζονται οι μηνύσεις για… παράβαση του αντιρατσιστικού! - Η παράνοια της “πολιτικής ορθότητας”

Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που ο εκπρόσωπος «Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι» και της «Ένωσης Ουμανιστών (sic) Ελλάδος», Παναγιώτης Δημητράς, κατέθεσε μήνυση για παράβαση του αντιρατσιστικού κατά της Σώτης Τριανταφύλλου, δημιουργώντας σάλο στον «προοδευτικό» χώρο. Ακόμα και ο Τατσόπουλος έκανε δήλωση.

Τώρα σειρά είναι της δημοσιογράφου του «Βήματος», Κέζας Λώρη, να λάβει ειδοποιητήριο για να παραβρεθεί ενώπιον των ανακριτικών υπαλλήλων του «Τμήματος Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας», προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για ένα άρθρο της, το οποίο αναφέρεται στην καταπίεση των γυναικών στο Ισλάμ, το οποίο θεωρήθηκε, από τον Δημητρά, ως «ισλαμοφοβικό» και «καθυβριστικό του Μουσουλμανικού θρησκεύματος».

Κατά τον Δημητρά το να μιλάς για τις μπούρκες, τις εκτελέσεις γυναικών και την καταπίεση είναι «ισλαμοφοβικό» και «υβριστικό». Θα έπρεπε, δηλαδή, είτε να βλέπεις τους λιθοβολισμούς γυναικών εν έτει 2017 και να μην μιλάς ή – ακόμα καλύτερα – να μην τους βλέπεις καν και να νομίζεις ότι στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν οι γυναίκες ζουν με πλήρη ελευθερία και να ελπίζεις, μάλιστα, ότι θα έρθουν κι εδώ μερικοί «απελευθερωτές γυναικών» από τις εκεί χώρες να μας διδάξουν εδώ πέρα τι σημαίνει ελευθερία.

Αυτό που διδάσκουν οι απανωτές μηνύσεις που καταθέτει ο Δημητράς είναι ότι το «αστείο» με τον αντιρατσιστικό νόμο έχει παρατραβήξει. Πρόκειται για ένα νομοθέτημα αστήρικτο και ασαφώς καθορισμένο ακριβώς για να εφαρμόζεται κατά το δοκούν ως πολιτικό εργαλείο κατά της Χρυσής Αυγής. Η κατάργησή του είναι μονόδρομος, αλλά πρώτα θα προηγηθεί η πλήρης απαξίωση και γελοιοποίηση από κινήσεις όπως του Παναγιώτη Δημητρά.

To… ρατσιστικό άρθρο της Λώρης Κέζα από το BHmagazino:

“Το στίγμα της ανθρωπότητας

Γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο;

Υπάρχει δυσκολία συνεννόησης εκεί που η μπούρκα συναντά τη μίνι φούστα. Το ζήτημα ανέκυψε στην επικαιρότητα λόγω της «καταιγίδας της Κολωνίας», δηλαδή μετά τις ομαδικές σεξουαλικές επιθέσεις μεταναστών σε Γερμανίδες το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Ας αφήσουμε τους αριθμούς και τα γεγονότα για να αντιμετωπίσουμε δύο διαφορετικά συστήματα συμβίωσης ανδρών και γυναικών, για να αντιμετωπίσουμε από τη μία τον δυτικό κόσμο και από την άλλη τον μουσουλμανικό. Δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε ότι το ένα σύστημα είναι υποδεέστερο του άλλου. Αν το κάνουμε, θα κατηγορηθούμε για υπεροψία και ρατσισμό.

Και στα δύο συστήματα υπάρχουν ηθικοί κώδικες που καθορίζουν τη θέση της γυναίκας. Ο μουσουλμανικός κόσμος καταπιέζει τη γυναίκα με ανήκουστες πρακτικές. Ανήκουστες για τον δυτικό κόσμο. Για να εργαστεί μια γυναίκα πρέπει να πάρει άδεια από τον σύζυγο. Ο σύζυγος απολαμβάνει την πολυγυνία, ενώ οι γυναίκες οφείλουν να μοιραστούν τον άνδρα με όσες εκείνος κρίνει, έως τέσσερις. Η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να ταξιδέψει ή να κυκλοφορήσει στον δρόμο χωρίς άνδρα συγγενή. Υποχρεούται να καλύπτει το σώμα, ενίοτε και το πρόσωπο.

Αυτές τις πρακτικές καλούμαστε να τις σεβαστούμε ως κώδικες μιας διαφορετικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο για να πούμε ότι μια πρακτική είναι λάθος εντός του συστήματος όπου εφαρμόζεται. Αλλωστε, ποιος θα κρίνει ένα σύστημα καλύτερα από το σύστημα αυτό καθαυτό; Αν αποδεχτούμε όλα αυτά τα ωραία και ανοιχτόμυαλα, οφείλουμε να δεχτούμε ως σωστές όλες τις πρακτικές που αναδείχτηκαν από όλα τα κοινωνικά συστήματα. Πάμε, λοιπόν, εκατό χρόνια πίσω και να πούμε ένα μεγάλο «μπράβο» στον δυτικό κόσμο, ο οποίος δεν προέβλεπε τη συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» για την ελληνική θεσμοθετημένη πρακτική της προίκας. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» στα δύο μισθολόγια και στις χαμηλότερες αμοιβές των γυναικών.

Αλλάζουμε πεδίο. Αποδεχτήκαμε, λοιπόν, ότι κάθε πολιτισμός κρίνεται μέσα από τους δικούς του κανόνες. Αρα ήταν πολύ σωστοί οι νόμοι του Δράκοντα στην αρχαία Αθήνα, οι νόμοι που επέτρεπαν τη δολοφονία σκλάβου από τον αφέντη. Η δουλεία με βάση τη σχετικότητα του πολιτισμού είναι μια αποδεκτή πρακτική. Κατόπιν να διαβάσουμε την «Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά». Ας μη γίνουμε υστερικοί με τις βαμβακοφυτείες, με το μαστίγωμα των μαύρων, ας μη φρίττουμε με τις απαγωγές και την εμπορία ανθρώπων από την Αφρική. Και αυτά ανθρώπινες πρακτικές είναι, οι οποίες προέκυψαν από έναν πολιτισμό, μια ορισμένη ιστορική στιγμή.

Οι Αθηναίοι του Περικλή και οι Νότιοι της Αμερικής είχαν πλείστα όσα επιχειρήματα για να αποδείξουν ότι η σκλαβιά είναι κοινωνική επιλογή. Μια επιλογή που αντιμετωπίζει ανθρώπους ως κατώτερους των άλλων λόγω της οικογενειακής καταγωγής ή λόγω χρώματος. Μια επιλογή που περιορίζει τις ελευθερίες και καταπατά αυτά που αποκαλούμε ανθρώπινα δικαιώματα. Στην περίπτωση που νιώσουμε την ανάγκη να καταδικάσουμε αυτές τις μορφές σκλαβιάς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο. Ναι, είναι ένα άλλο σύστημα, ναι είναι σεβαστό στο σύνολο, με την Ιστορία, με τις γενικές αρχές, πλην όμως υπάρχει στρέβλωση. Η θέση των γυναικών στην ισλαμική κοινωνία είναι ολωσδιόλου ατιμωτική για την ανθρωπότητα.

Υπάρχει μια απαίτηση της πολιτικής ορθότητας να σεβόμαστε τον μουσουλμανικό κόσμο όπως είναι. Να σεβόμαστε δηλαδή την κοινωνία που γαλουχεί τον άνδρα ώστε να βλέπει ως ατιμασμένες όποιες γυναίκες δεν ακολουθούν τους προκαθορισμένους κανόνες. Να σεβόμαστε την κοινωνία που ανέχεται οι άνδρες να πασπατεύουν και να χουφτώνουν χάρη στη ρατσιστική γενίκευση «όλοι οι αλλοδαποί είναι καλοί». Οχι, λοιπόν, κανένας σεβασμός για καμία κοινωνία που προάγει και ενθαρρύνει την καταπίεση.”

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/proodeutikos-emfulios-sunechizontai-oi-mhnuseis-gia-parabash-tou-antiratsis#ixzz4mWEHQdeQ