Η Φωνή της Αλήθειας

wp-1490991511062

Hλθε, λοιπόν, ο Ερντογάν! Δεν έπρεπε να είχε πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα, ποτέ. Καλά έκανε όμως και ήρθε, αφού τον προσκάλεσαν, για να ξεσκεπάσει σε όλη την αθλιότητα και την γελοιότητά της την δουλικότητα των Δεξιών και Αριστερών Ναι-Νέκων. Ο Ερντογάν εμφανίζεται ως μετριοπαθής. Αλλά είναι και Γενίτσαρος.
Ούτε περιττές αβρότητες, ούτε μισόλογα. «Είσαι μικρός, και δεν ξέρεις εσύ. Εγώ θα σου φέρω τα χαρτιά να διαβάσεις και να μάθεις», είπε ο τούρκος στον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν σηκώθηκε από την καρέκλα να του απαντήσει, γιατί ούτε θέλει, αλλά ούτε και ξέρει τι να πει, έξω από αυτά που του έχουν ετοιμάσει και έχει προβάρει με τον Καρανίκα του. Ούτε να τον μασήσει, ο σουλτάνος,
τον έφτυσε κατευθείαν καταπρόσωπο, γιατί αισθάνεται ισχυρός και δεν λυπάται τον αντίπαλο, αλλά τον βάζει να κατεβάσει το παντελόνι και να φανεί πως είναι άδειο.
Κοιτάξτε στα μάτια του χαμινιού που έγινε δήμαρχος της Πόλης την παγωμένη αποφασιστικότητα, και στα μάτια του θρασιμιού με το ασημένιο κουτάλι στο στόμα ελέω, λένε κάποιοι καλοθελητές, Εθνοσωτηρίου, τον τρόμο και την δειλία.
Αυτός που δεν δίστασε να φυλακίσει τον λαό του, και να ξεπαστρέψει όσους τον ευεργέτησαν, θα διστάσει εμπρός στο καλόπαιδο τον καταληψία; Θα διστάσει μήπως εμπρός στον ΠτΔ που καθισμένος στην άκρη του καναπέ του Μεγάρου του, άφησε τον τουρκαλά να γεμίσει τον χώρο με την παρουσία του; Η μήπως θα καμφθεί από τον Κούλη, καταφανώς ευρισκόμενο σε παρόμοια ψυχοπνευματική κατάσταση με τον
προκάτοχό του; Ακόμη και η κυρία Ερντογάν στάθηκε μεγαλοπρεπώς για την περίσταση, μη καταδεχόμενη να βγει από το ξενοδοχείο «της» για να περιηγηθεί στα αξιοθέατα, ως είθισται. Όχι, Περιστέρα που έγινες Μπέττυ. Η Εμινέ δεν είναι Μπριζίτ, να σταυρώσετε πόδια και να χαριεντιστείτε ανάμεσα στα λευκά μάρμαρα του Παρθενώνα. Η Εμινέ σε έχει για πιτσουνάκι γεμιστό στον οντά της. Καλώς αποφύγαμε την ταπείνωση να της χαρίσουμε την Ακρόπολη για τζαμί. Όλα αυτά βεβαίως, μέχρι οι Ερντογάν να επιτελέσουν τους σκοπούς των «από πάνω» και να ακολουθήσουν την μοίρα των Τσαουσέσκου.

kata_erdogan__article

Μέσα στον ορυμαγδό, μόνοι οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής σήκωσαν το ανάστημά τους μέσα και έξω από την Βουλή.
Όπως είχαν κάνει κατά την επίσκεψη του Σόιμπλε το 2013, σήκωσαν πανό
που αυτή την φορά έγραφε «Η Κύπρος είναι Ελληνική» στο έμπα της κουστωδίας του Σουλτάνου, που του άλλαξαν δρόμο για να μην περάσει κάτω από τα γραφεία του κόμματος στην Λεωφόρο Μεσογείων. Αντιστάθηκε και με τους Κομοτηναίους που συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν εναντίον του πασά, αντιστάθηκαν
με την σαφή δήλωση του Αρχηγού τους, Νίκου Μιχαλολιάκου.
Δίδαγμα: Όποιος θέλει να δει την πολιτική της υποτέλειας των παλιάτσων απέναντι στον Ερντογάν και την Μέρκελ να παίρνει τέλος, έχει μια και μόνη επιλογή.
Χρυσή Αυγή, για να ξεβρωμίσει ο τόπος.

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.229

Advertisements

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ο Επαναστάτης και οι έμποροι των Εθνών

Ο Επαναστάτης και οι έμποροι των Εθνών

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των…». Με αυτόν τον τρόπο περιγράφει στο έργο του «Έμποροι των Εθνών» ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, επίκαιρα και διαχρονικά αυτούς που κάνουν κουμάντο στις ζωές των ανθρωπίνων μαζών και των διοικητικών τους συστημάτων. Αυτοί είναι οι κυρίαρχοι της εποχής που καλπάζοντας οδηγεί στο απόγειο της δύναμής τους. Αυτοί, οι οποίοι εργάζονται άοκνα για να σκλαβώσουν τον κόσμο, την ώρα που ο κόσμος τεμπελιάζει εμπρός από τις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές που του πωλούν. Αυτοί, που αναγκάζουν κάθε εργαζόμενο, κάθε προϊόν εργασίας, κάθε ανθρώπινο κόπο και κάθε συναλλαγή να περνά από τις θυρίδες των τραπεζών τους. Αυτοί, είναι δυνατοί, μα όχι παντοδύναμοι. Δυνατοί αλλά όχι παντοδύναμοι, γιατί απέναντί τους έχουν δυο αντιπάλους που δεν θα μπορέσουν ποτέ να νικήσουν: Τον Βασιλιά και τον Επαναστάτη.

«Ο βασιλεύων άρχει και κρατεί έθνους και λαού και πλήθους, ουχί λίθων τε και ξύλων, άτινα αποτελούσι τα τείχη και τα πυργώματα», γράφει στον πάπα της Ρώμης, ο Ιωάννης Βατάτζης. «Αυτός που βασιλεύει είναι άρχοντας και κύριος έθνους και λαού και πλήθους, δεν είναι άρχοντας και αφεντικό σε πέτρες και ξύλα, με τα οποία χτίστηκαν τα τείχη και οι πύργοι». Να η διαφορά του ηγέτη των ανθρώπων από τον έμπορο των μαζών. Εκεί που ο Έμπορος διαλέγει τον χρυσό, ο βασιλιάς διαλέγει τους ανθρώπους που του εμπιστεύτηκε η Μοίρα. Ξέρει πως μαζί με αυτούς θα ορθώσει και πάλι την αυτοκρατορία του.

Κι ο Επαναστάτης; Ο Επαναστάτης είναι αυτός που δεν υπακούει στους νόμους των Εμπόρων, κάποτε ούτε και σε αυτούς των Βασιλέων, αλλά ακούει τον βηματισμό του Σύμπαντος. Είναι αυτός που σαν καταφέρει να ξεσηκώσει το έθνος του, τότε το έθνος γίνεται δύναμη νικηφόρα και αήττητη. Ο Επαναστάτης ξέρει πως κι αν χάσει, δεν ηττάται, γιατί η νίκη είναι αυτός ο ίδιος. Ο Επαναστάτης είναι η ζωντανή απόδειξη πως πάντοτε, και στην πλέον βαθύζωφη σκοτία που απεργάζονται οι Έμποροι των Εθνών, μια εναλλακτική θα υπάρχει, που θα είναι αρκετά δυνατή για να ξεδιαλύνει τα σκοτάδια και να ανοίξει τον δρόμο στο Φως. Ο Επαναστάτης περιφρονεί τους κλαυθμούς των προφητών και τα συνθήματα των ναρκίσσων. Δεν υπόσχεται, αν δεν είναι σε θέση να επιβάλλει με όλη του την ύπαρξη όσα καλεί τον λαό να πιστέψει.

Στις εποχές που διανύουμε, εποχές μεταβατικές, ρευστές, που κάνουν τις καρδιές να γονατίζουν από αβεβαιότητα, ο «θαυμαστός καινούριος κόσμος» θα επιβληθεί. Μην αμφιβάλλει κανείς, και μην νομίζει πως είναι δυνατόν να αποφύγει αυτός μόνος την κοιλάδα των δακρύων. Η επανάσταση που ελπίζει να κάνουν οι διπλανοί του, δεν θα γίνει, γιατί τούτος ο κόσμος ο χάρτινος, είναι προγραμματισμένος να μην εκρήγνυται μα να κατατονεί, ανεπαίσθητα και συστηματικά. Μόνοι θα ζήσουν αυτοί που θα ζουν αληθινά. Αυτοί θα αλλάξουν τον κόσμο. Πότε, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Όμως αυτό δεν είναι το σημαντικό. Γιατί, καταπώς λέει ο φιλόσοφος, «μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν θα μας αλλάξει». Αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορούμε να ορίσουμε.

Το Αύριο ανήκει σε αυτούς που θα κρατήσουν την σκέψη τους επαναστατημένη και την ψυχή τους ελεύθερη. Σε αυτούς που η ψυχή τους θα καταφεύγει στον κόσμο των Κενταύρων, όταν ο κόσμος των Εμπόρων γίνεται ανυπόφορος, Σε αυτούς που πίνουν από το αέναα τροφοδοτούμενο και τροφοδοτών νερό της Κασταλίας. Αυτούς που καβαλικεύουν με τους ελεύθερους των εσχατιών της Αυτοκρατορίας, του Απελάτες, τους Ακρίτες, τους Κλέφτες και τους Αρματολούς. Ανήκει σε αυτούς που από την λασπερή Βενετιά των Εμπόρων, θα δώσουν σχήμα στον δικό τους κόσμο, πλυμένο και απαστράπτοντα σαν τις κολώνες Δωρικού ναού. Αυτούς που την ύστατη ώρα θα καταφύγουν στην Πατρίδα που κυλά στο αίμα τους και κουβαλά στις φλέβες τους, τους δικούς τους λόγγους και τις δικές τους θάλασσες. Αυτούς που, πάνω απ’ όλα θα θυμούνται πως το βιβλίο της Ιστορίας μένει πάντα ανοιχτό.

Κανένας νόμος έξω από τους νόμους της Φύσης δεν δεσμεύει τον Επαναστάτη. Ούτε η εξουσία, ούτε ο πλούτος, ούτε η βία μπορούν να αγγίξουν την ψυχή του, γιατί είναι αποφασισμένος να μην αφήσει κανέναν να μαγαρίσει το άδυτο ιερό της. «Η γαρ αν αδικοίημεν και φύσεως νόμους και πατρίδος θεσμούς και πατέρων τάφους και τεμένη θεία και ιερά, ει μη εκ πάσης τους ισχύος, τούτων ένεκα, διαγωνισόμεθα», συνεχίζει ο Βασιλιάς. Ποτέ δε θα πάψουμε να δίνουμε μάχες και να πολεμούμε αυτούς που κατέκτησαν την Πατρίδα και την κατέχουν, γιατί αλήθεια, πώς δε θα διαπράτταμε αδικία απέναντί στους νόμους της φύσης, και στους θεσμούς της πατρίδας μας, και στους τάφους των προγόνων μας, και στα θεία και ιερά τεμένη, αν δεν πολεμήσουμε γι΄ αυτά με όλη τη δύναμή μας; Πώς θα κοιτούσαμε αύριο στο κρύσταλλο της ψυχής μας, και πώς θα ομολογούσαμε την ανθρωπινή μας ύπαρξη αν προδώσουμε ό,τι πραγματικά αγαπήσαμε, ό,τι μας ξεδίψασε στην έρημο, ό,τι είχαμε αληθινό να πιαστούμε, ό,τι ακριβό, τόσο πανάκριβο που δεν μπορεί να αγοραστεί γιατί δεν το πουλήσαμε;

Να μην μας αλλάξει ο κόσμος. Και τον κόσμο, θα τον αλλάξουμε.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/o-epanastaths-kai-oi-emporoi-twn-ethnwn#ixzz4zXuIkzH3

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Τι και ποιος ευθύνεται για τις πλημμύρες

Τι και ποιος ευθύνεται για τις πλημμύρες

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Η καταστροφή των κοντινών στην πρωτεύουσα δήμων της Δυτικής Αττικής από την φθινοπωρινή βροχή, χαρακτηρίστηκε από τον κατά ομολογία του άθεο πρωθυουργό ως «θεομηνία». Πρόκειται για ένα μήνυμα του Θεού; Αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη μας, κατά τα λεγόμενα Συριζαίας βουλευτού; Είναι πράγματι «ακραίο καιρικό φαινόμενο» μια καταιγίδα στα μέσα Νοεμβρίου; Δεν είναι, πράγματι, ώρα για αναζήτηση ευθυνών, όπως διατείνεται ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως; Δεν είναι ώρα τώρα που χιλιάδες Έλληνες είναι άστεγοι, χωρίς το βιός τους, τις επιχειρήσεις τους, τους κόπους μιας ζωής, και χωρίς τους ανθρώπους τους, νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους; Δεν είναι ώρα να δει ο λαός ότι έχει έναν ανύπαρκτο πρωθυπουργό με μιαν ανύπαρκτη διοίκηση, και να κρίνει επιτέλους τις πταίει και τις ωφελείται από τα κονδύλια που μασουλούν οι επιτήδειοι;

Ηθελημένη, προσποιητή ανοησία και πλέρια σύγχυση στο μυαλό ατόμων τα οποία βρέθηκαν να ηγούνται της Ελλάδος χωρίς να έχουν καμία επαφή με την πραγματική ζωή, και το διασκεδάζουν, ζώντας τον μύθο τους στις πλάτες του Έθνους. Μήπως το ίδιο δεν έκαναν από το 1974 κι εδώθε, στήνοντας το σκηνικό του «Πολυτεχνείου», πίσω από το οποίο απήλαυσαν και απολαμβάνουν το μεγάλο φαγοπότι της Μεταπολίτευσης, πετώντας κόκκαλα και λίπη στον λαό, τα οποία μόλις ήρθε ο λογαριασμός, του απαίτησαν να πληρώσει με χρυσάφι;

Η καταστροφή της Δυτικής Αττικής -είναι ζήτημα διαφθοράς της κρατικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. -είναι ζήτημα Ιστορικό, κατάλοιπο του ραγιαδισμού, της υποτέλειας στον Οθωμανό δυνάστη, και μετά στον κοτζαμπάση, αλλά και ένστικτο αντίστασης στον φοροεισπράκτορα, και κατόπιν στο διεφθαρμένο κράτος. -είναι φαινόμενο ταξικό, γιατί ουδείς εβίωσε τέτοια καταστροφή στα «ευγενώς» καταπατημένα προάστεια, στο Κεφαλάρι ή στο ιερό Γκράαλ της Εκάλης, εκεί όπου επί δεκαετίες αμερικανική εταιρεία «διαχειριζόταν» το βουνό που όλως τυχαίως καιγόταν μέχρι την πλήρη καταπάτησή του από τους νεόπλουτους και τους αρχοντοχωριάτες με τις «μπέμπες» και τα «φακελάκια» και τις «μίζες», και την ανέγερση του δάσους των «πολυτελών κατοικιών». Το «λάδωμα» εκεί, ήταν σαφώς ανάλογο των εκατοντάδων τετραγωνικών που θα χτίζονταν στα «Πατήματα» και τις «Ρεματιές». Κάπως έτσι, με το αζημίωτο, μπήκαν στο σχέδιο εκτάσεις από τις οποίες πήραν βεβαίως μερίδιο και τοπικοί άρχοντες, διότι ως γνωστόν «βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω».

Κανείς βεβαίως από όσους κατηγορούν τον λαουτζίκο, δεν ζητά να γκρεμιστούν οι βίλες από την Πεντέλη και τον Διόνυσο, τα ευγενή διαμερίσματα του Λυκαβηττού και τα οροφοδιαμερίσματα του Χαλανδρίου. Άστεγους, κατεστραμμένες επιχειρήσεις και νοικοκυριά συναντάμε εκεί όπου το χρήμα δεν έφθασε για να λαδώσει αρκετά και τον παραπάνω από τον τοπικό άρχοντα, τον βουλευτή, τον υπουργό, τον μεγαλοκατασκευαστή που εφαρμόζει την καταστροφική αντιπαροχή του «εθνάρχη» Καραμανλή, όλους αυτούς που έμαθαν τον λαό να τους βλέπει ως παραδείγματα προς μίμηση, ως την «καλή κοινωνία».

-είναι ζήτημα πολιτικό. Οι υπεύθυνοι έχουν όνομα. Είναι οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ, οι επικεφαλής των πολεοδομιών, οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες που μπάλωναν κατά περίτωση αιτήματα με το αζημίωτο, χωρίς να έχουν τουλάχιστον το ενδιαφέρον να προβλέψουν στοιχειώδη έργα υποδομής. Είναι αυτοί που έμαθαν να κλείνουν μια τρπύα και να ανοίγουν δέκα, για να κυλάει ο παράς των χαζοευρωπαίων. -είναι ζήτημα Οικολογίας. Η αγάπη για τον Τόπο μας, έκανε τους ανθρώπους της Πατρίδας μας να σκύβουν με αγάπη και πάθος πάνω από την γη, να σκάβουν πεζούλες, να συγκρατούν το χώμα, για να βγάλουν από τα σπλάχνα της ζωή.

Ο διεθνιστής «οικολόγος», δεν αγαπά την Φύση. Η αγάπη δεν είναι αόριστη. Έχει μορφή και πρόσωπο. Αγαπάς την Πατρίδα σου, κι αγαπάς κάθε δέντρο της, και την αγαπάς κι όταν βρέχει, κι όταν είναι άγονη, κι όταν σκαρφαλώνεις στον βράχο τα κατσίκια σου. Δεν αγαπάς τον τουριστικό προορισμό, γιατί βρίσκεις μια εβδομάδα τον χρόνο τον «παράδεισό σου» για να ανεβάσεις τις σχετικές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να δείξεις πόσο ταπεινός κι αγαπησιάρης άνθρωπος είσαι. Τίποτε από όσα συνέβησαν στην Μάνδρα και την Δυτική Αττική δεν θα είχε συμβεί αν πάνω από όλα βρισκόταν η αγάπη της Πατρίδας, κι όχι ο «επιχειρηματίας» κράτος ή ιδιώτης, η απληστία και η τσέπη του.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, θέλω να πω για τους με περισσή ευκολία υβριζόμενους και απαξιωτικά αποκαλούμενους «ενστόλους», τους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας. Μπορεί οι πολιτικοί της Μεταπολίτευσης, κάποιοι γαλονάδες και συνδικαλιστές των ΣΑ αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων, να τους μετέτρεψαν σε κολίγους και παρίες της «προοδευτικής» κοινωνίας, αποτελούν όμως μαζί με τους Αγρότες, τον κορμό της Αριστοκρατίας της Ελλάδος. Αυτής την ενστικτώδους αριστοκρατίας που βάζει τον εαυτό στην υπηρεσία του Έθνους. Χωρίς αυτούς τους «ταβλαδόρους» και το φιλότιμό τους, θα είχαμε όλοι καεί, πνιγεί ή σκοτωθεί από τους εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου που δεν τολμούν να αναλάβουν ούτε την πολιτική ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών τους. Σας ευχαριστούμε.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/ti-kai-poios-euthunetai-gia-tis-plhmmures#ixzz4yzMgS9Ub

Παραδοσιακά Μονοπάτια : Γιορτές και Έθιμα του Νοεμβρίου

μδ

 

Προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων, ο Νοέμβριος αποτελεί μήνα προετοιμασίας. Οι αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες πρέπει να ολοκληρωθούν, ώστε απερίσπαστοι να απολαύσουμε τον γιορτερό Δεκέμβριο.  Το εορταστικό πνεύμα όμως είναι εμφανές ήδη από τον μήνα αυτό. Οι κυριότερες εορτές είναι:

1η Νοεμβρίου: Κοσμά και Δαμιανού, των Αγίων Αναργύρων

2 Νοεμβρίου: Των Αγίων Ακινδύνων (Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Αφθόνιος, Ελπιδοφόρος και Ανεμπόδιστος), οι οποίοι μαρτύρησαν τον 4ο αιώνα. Στην Μυτιλήνη σφάζουν έναν ταύρο προς τιμήν τους .

3η Νοεμβρίου: Του Αγίου Γεωργίου του Σποριά ή Μεθυστή (γιατί τότε αρχίζει η σπορά και ανοίγουν τα βαρέλια με το νέο κρασί).

8 Νοεμβρίου: Σύναξη των Ταξιαρχών, επί κεφαλής των αγγελικών ταγμάτων, Μιχαήλ και Γαβριήλ. Υπάρχουν μυριάδες αγγέλων, οι οποίοι είναι προστάτες και φύλακες των ανθρώπων, αλλά τέσσερις αναφέρονται ονομαστικά, οι Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ και Ουριήλ. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο Στρατηγός των Αγγελικών δυνάμεων, και αυτός που μεταφέρει τις ψυχές των νεκρών. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ αναγγέλλει την σύλληψη και παραστέκει την κυοφορία, και, ως γνωστόν είναι αυτός που ανήγγειλε στην Παναγία την έλευση του Θεανθρώπου. Ο αρχάγγελος Ραφαήλ είναι ένας εκ των επτά αγγέλων της Αποκαλύψεως, ο οποίος κρατώντας χρυσό θυμιατό προσφέρει στον θρόνο του Θεού τις προσευχές των πιστών. Ο αρχάγγελος Ουριήλ είναι αρχηγός αγγελικής παράταξης, λευκός σαν το χιόνι, ολοφώτεινος και σαγηνευτικός. Εποπτεύει με συμπόνοια την Φύση-και την φύση των ανθρώπων.

Σύμφωνα με τον πολιούχο των Αθηνών, Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, οι άγγελοι χωρίζονται σε τρεις τάξεις και εννέα τάγματα. Ιεραρχικά:

Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι

Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις

Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι

Επειδή οι άγγελοι πολεμούν και μάχονται τους κακούς δαίμονες, κατακτώντας τους αιθέρες, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο προστάτης της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι προστάτες Άγιοι της Μυτιλήνης, των Σερρών, του Αιτωλικού και του Κορυδαλλού Αττικής.

«Οι γριές νηστεύανε  στη χάρη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ  για να τους πάρει εύκολα την ψυχή και να μην παιδεύονται, όταν ήταν να αποθάνουν». Το έθιμο λέει ότι την παραμονή της γιορτής δεν αφήνουν παπούτσια έξω από το σπίτι για να μην τα δει ο άγιος και θυμηθεί να «περάσει από το σπίτι τους».

9 Νοεμβρίου: Του Αγίου Νεκταρίου (1846-1920), προστάτη και αρωγού των άτεκνων και των παραλυτικών.

11 Νοεμβρίου: Άγιος Μηνάς. Το κρύο στέλνει τα πρώτα μηνύματά του, τα «μηνάει», στην γιορτή του Αγίου. Θεωρείται ακόμη ως ο «μηνυτής» της αδικίας και φανερωτής των χαμένων και κλοπιμαίων. Αγιογραφείται ως καβαλάρης που καταδιώκει το κακό και την αδικία. Οι βοσκοί επικαλούνται το όνομά του για να βρουν τα χαμένα ζώα τους. Την μέρα αυτή δεν ανοίγουν τα ψαλίδια, για να κρατήσει ο λύκος το στόμα του κλειστό και να μην φάει τα ζωντανά. Οι βοσκοί κάνουν ένα σπάγκο από μαλλί του προβάτου και τον δένουν τρεις φορές. Έτσι πιστεύουν πως δένουν το στόμα του λύκου. Την ίδια μέρα έραβαν και «τα κακά στόματα». Ο Άγιος Μηνάς είναι ο πολιούχος του Χάνδακα  (Ηρακλείου Κρήτης).

14 Νοεμβρίου: Του Αγίου Φιλίππου, αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων, το «Σαραντάμερο». Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου νηστεύουμε το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αυγά, αλλά τρώμε ψάρι. Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε αυστηρά. Μετά τις 17 Δεκεμβρίου νηστεύουμε και το ψάρι. Ο Άγιος Φίλιππος, λέει η παράδοση, ήταν ένας φτωχός γεωργός που όλη μέρα δούλευε στο χωράφι του. Πριν τα Χριστούγεννα έσφαξε το μοναδικό του μοσχάρι και το μοίρασε στους χωριανούς του για να αποκρέψουν. Το πρωί που σηκώθηκε το βρήκε ξανά ζωντανό. Επειδή ήταν πολύ αγαθός και άκακος αγίασε.

21 Νοεμβρίου: Τα  Εισόδια της Θεοτόκου, της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας ή Πολυσπορίτισσας, ανάλογα με την περιοχή και την πορεία των γεωργικών εργασιών. Την μέρα αυτή σε πολλές περιοχές της Πατρίδας μας τηρείται το πανάρχαιο έθιμο με τα πολυσπόρια. Βράζουν σπόρους δημητριακών και οσπρίων, σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη, καλαμπόκι, φασόλια, ρεβίθια, κουκιά, τα πηγαίνουν στην εκκλησία για να ευλογηθούν, και εν συνεχεία τα μοιράζουν στο εκκλησίασμα αλλά και στα μνήματα των νεκρών. Ένα μέρος επιστρέφεται στο σπίτι όπου τρώνε οι ίδιοι και δίνουν και στα ζώα, ιδιαίτερα τα βόδια που χρησιμοποιούνταν στο όργωμα. Το υπόλοιπο το ρίχνουν στο χωράφι για να «αναπαυθεί ο σπόρος». Σε άλλες περιοχές το προσφέρουν στις βρύσες, το ρίχνουν μέσα στο νερό και λένε: «Όπως τρέχει το νερό, έτσι να τρέχει και το βιός».

25 Νοεμβρίου: Της Αγίας Αικατερίνης. Η καλλονή μαθηματικός και φιλόσοφος, ταυτίζεται από πολλούς ιστορικά, με την ομότεχνή της Υπατία.

26 Νοεμβρίου: Του Αγίου Στυλιανού. Είναι ο «στύλος» και προστάτης της υγείας των νηπίων. Για αυτό και βαφτίζουν τα  ασθενικά παιδιά με το όνομά του, «για να στυλωθούν».

Του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτη. Μαρτύρησε από τους τούρκους, σε ηλικία 22 ετών,  στις 26 Νοεμβρίου 1807.

30 Νοεμβρίου: Του Αγίου Ανδρέα.  Είναι ο πολιούχος των Πατρών. Από την παρετυμολογία του ονόματος, αλλά και από τις παρατηρήσεις των χωρικών, λέγεται ότι «του Αγίου Ανδρέα, αντρειεύει το κρύο» αλλά και ότι «η νύχτα αντρειεύεται», δηλαδή μεγαλώνει.

Χαρακτηριστική είναι και η παροιμία

«- Βλάχε μου, πότε κρύωσες;

– Αυτού κοντά τ’ Αγι- Αντριώς, του γέρο- Νικολάου (6 Δεκεμβρίου)».

(Φ. 225)

43 χρόνια Μεταπολίτευση -70 χρόνια πίσω

wp-1490991511062

Επίσκεψη «στο πόδι» και περίπου ινκόγκνιτο πραγματοποίησε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις κατεστραμμένες από την βροχή περιοχές, όχι του Μπαγκλαντές, παρότι φρόντισε να το εγκαταστήσει στην πρωτεύουσα της Ελλάδος, ούτε σε κάποιο ταξίδι στον Χρόνο, όταν τα πέτρινα γιοφύρια ήσαν πολυτέλεια, και οι άνθρωποι πνίγονταν προσπαθώντας να διασχίσουν ποτάμια πεζή.
Πλημμύρες έχουν γίνει ξανά, και είχαν θύματα.
Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η αυξανόμενη φοβικότητα των Αριστερών απέναντι στον Λαό. Αν σκεφτεί κανείς ότι δικτάτορες σαν τον Παπαδόπουλο κυκλοφορούσαν ανέτως μεταξύ του πλήθους, και βλέπει τον Αλέξη Τσίπρα περιστοιχισμένο από μερικούς κομματικούς σφουγκοκωλάριους, να διασχίζει εν τάχει τον στεγνό δρόμο, μακριά από τα σπίτια και τις επιχειρήσεις των πληγέντων, χωρίς ίχνος απλού πολίτη στο βάθος, αναρωτιέται αν η Δημοκρατία «τους» έχει καμία σχέση με τον Δήμο.
Καμία! Η Μεταπολιτευτική Δημοκρατία ζει μόνο απομονωμένη στις βίλες και τα φρουρούμενα κάστρα των «λαοφιλών» και δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της.
Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τους αιρετούς. Επίσης χαμένοι, σαν την κυρία Δούρου. Γιατί και οι αιρετοί έχουν κομματική ταυτότητα. Είναι εκλεγμένοι με την ΝΔ το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά στην Δυτική Αττική.
Σε αντίθεση, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, που είναι ο φόβος και ο τρόμος της «Δημοκρατίας» τους, επισκέφτηκε με τους συνεργάτες του τον τόπο, και μίλησε με τους πολίτες. Ειδοποιός διαφορά, η Χρυσή Αυγή είναι φτιαγμένη από Έλληνες για Έλληνες, και δεν εισπράττει εκατομμύρια από κρατικές επιχορηγήσεις και θαλασσοδάνεια.
Ο ιμιτασιόν ως και στην χροιά της φωνής Αντρέας Παπανδρέου, πέρασε απέξω-απέξω από την Μάνδρα, κι ύστερα έφυγε για Στοκχόλμη, για να παραστήσει και εκεί τον Πρωθυπουργό. Ποιος κάθεται τώρα να ακούσει τον κάθε πικραμένο που έχασε το βιός του; Ας φρόντιζε να ήταν πλούσιος, βολεμένος, με σκυμμένο το σβέρκο και τις φάπες του Σόιμπλε και του Γιούνκερ να πέφτουν βροχή.
Σαν τον Αλέξη και την συντροφία των πολυεκατομμυριούχων Αριστερών του.
Μέσα σε 43 χρόνια οι «δημοκράτες» με τις τειχισμένες μάντρες, ο Τσίπρας και οι ομοϊδεάτες του, σήμερα, κατάφεραν να κάνουν τους Έλληνες, αυτούς που με δεκαετίες κόπων των γονιών τους έγιναν «κάτι», κυρίως υπερτιμημένοι επιστήμονες διαγκωνιζόμενοι και αλληλοϋπονομευόμενοι για μια θέση στο Δημόσιο, οικονομικούς μετανάστες. Μας γύρισαν δεκαετίες πίσω, εκεί όπου τους αφήσαμε, εξαιτίας μιας λανθασμένης Χριστιανικής ηθικής, να ξαναβλαστήσουν και να μας κάτσουν στον λαιμό. Εκεί στο τέλος του Συμμοριτοπολέμου, με την Ελλάδα της υπαίθρου κατακαμένη από των εχθρών τα φουσάτα, αντί να μπει τέλος στην τραγική ανθελληνική ύπαρξή τους, αφέθηκαν να καταλάβουν σταδιακά την Τέχνη, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, την Δημόσια Διοίκηση. Ώσπου έφθασαν σήμερα (Παρασκευή) ή καλύτερα αφέθηκαν κυριολεκτικά να καταλάβουν το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης.
Όσο κι αν κάνουν τις παραδουλεύτρες των Αριστερών οι Καμμένοι και οι Γεωργιάδηδες, σκύβοντας και ζητώντας συγγνώμη που ήσαν κάποτε Δεξιοί, οι Αριστεροί δεν δέχονται δηλώσεις μετανοίας και δεν κρατούν αιχμαλώτους.
Το 1974, ένα χρόνο μετά την αποχώρηση των Στρατιωτικών, και εν μέσω «εκδημοκρατισμού» της πολιτείας, μια προβοκάτσια ξένων μυστικών υπηρεσιών συνοδευόμενη από την βλακεία των Εθνικοπατριωτών, άνοιξε το δρόμο της επιστροφής σε αυτούς που οι Στρατιωτικοί επεχείρησαν να απομακρύνουν. Γλυκιά όμως η γεύση της εξουσίας και του ψαλιδωτού φράκου. Ο πολιτικός υπόκοσμος επανήλθε γλοιώδης, εν χορδαίς και οργάνοις, εξαπατώντας όχι μόνον τους αδαείς περί τα πολιτικά καραβανάδες, αλλά και αυτόν τον βασιλιά. Το αποτέλεσμα. Πλήρης επίθεση σε όλα τα επίπεδα, στην Γλώσσα, στην Παιδεία, στην Οικογένεια, όχι από την Αριστερά, αλλά από την Δεξιά του Ράλλη και της Τσουδερού που επέβαλλαν την αγραμματοσύνη και τον εξανδραποδισμό του Έθνους, νομιμοποιώντας τις χάριν γούστου αμβλώσεις.
Το ΠΑΣΟΚ πήγε την αγυρτεία ένα μεγάλο βήμα παραπέρα, μέχρι να έρθουν οι πολιτικοί επίγονοι, οι μόνιμοι διώκτες των Εθνικιστών Νεοδημοκράτες και οι Συριζοτσιπραίοι, για να ξεπουλήσουν την χώρα μας με τα μνημόνια, και να επιβάλλουν το νεοταξίτικο σχέδιο της Μεγάλης Αντικατάστασης των Πληθυσμών με Αφρικανούς, Ασιάτες και Μουσουλμάνους στο θρήσκευμα εισβολείς.
Εμείς οι Εθνικιστές θα αγωνιζόμαστε πάντοτε για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Ο Λαός μπορεί να κολυμπήσει στα λασπόνερα που αντιστοιχούν στις επιλογές του, μέχρι να βγει επιτέλους στην ακτή και να ξαναγίνει Έλληνας.

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.226)

Χειμώνας: Ακολούθησε την καρδιά σου

 

cutty_sark_6_2_1

Χειμώνας. Είναι, δεν είναι… Δεν ξέρω. Αν πιστέψω αυτούς που ξέρουν, ζούμε σ’ ένα τεράστιο θερμοκήπιο, που περιμένει τον Αρθούρο να το κόψει κομμάτια με το Εξκάλιμπερ.

Πες με ρομαντική, μα όταν περάσει κι ο Οκτώβρης με το μικρό καλοκαιράκι τ’ Αηδημητριού, έρχονται στο μυαλό μου εικόνες. Η δασκάλα φοράει παπούτσια με κρεπ στις σόλες και βηματίζει στο πράσινο μωσαϊκό. Η δασκάλα ζεσταίνει τα χέρια στη σόμπα για να πιάσει την κιμωλία. Εικόνες από τα σχολικά βιβλία της πρώτης, δευτέρας, τρίτης δημοτικού. Η σημαιοστολισμένη σκηνή στο ισόγειο σχολείο. Η οικογένεια Κυριακή στην εκκλησία. Η οικογένεια στο τραπέζι. Το όργωμα. Ο καστανάς. Ο μπαμπάς γυρίζει στο σπίτι απ’ τη δουλειά. Τα παιδία παίζει. Τι κι αν δεν τα έζησες αυτά; Τι κι αν δεν τα έζησα; Τι κι αν οι εικόνες διαφέρουν; Χειμώνας θα σημαίνει πάντοτε καιρό για όνειρα.

Έρχονται ώρες που πρέπει να κάνεις το βήμα. Να σταθείς μακριά. Μακριά από τον εαυτό σου. Μακριά από αυτά που κουβαλάς και σε βαραίνουν. Τότε πρέπει να γκρεμίσεις. Τότε πρέπει να κάνεις χώρο για να χτίσεις. Για να φτιάξεις τον κόσμο σου, όπως τον κουβαλάς εσύ στην ψυχή σου. Πρέπει να ακολουθήσεις το Αρχέτυπο. Το ξέρεις. Ο Χειμώνας είναι μια τέτοια εποχή. Εποχή που αναγεννά το Αρχέτυπο. Τον Άνθρωπο της σπηλιάς, τον εφευρέτη, τον γεωργό, τον πειραματιστή, τον κυνηγό.

Πολλές φορές αναρωτιέσαι πώς θα ήταν η ζωή σου αν… Μα, όπως ακριβώς θα την ήθελες! Το θέμα είναι πως έχεις τώρα δα μια ζωή που όμοιά της δεν υπάρχει. Πώς είμαστε μοναδικοί, όπως μοναδικές είναι οι στιγμές, όπως μοναδικά είναι τα όνειρά μας. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε την απόφαση. Και να τα ακολουθήσουμε. Όπως μπορούμε, όσο μπορούμε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το βήμα. Το πρώτο βήμα. Και το δεύτερο. Και ξέρεις κάτι; Όσο πιο μεγάλο το όνειρο, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να γίνει αλήθεια. Όσο πιο πολλοί μοιραζόμαστε, πιστεύουμε, δουλεύουμε για τα ίδια όνειρα, τόσο μεγαλώνει η βεβαιότητα πως θα τα κάνουμε πραγματικότητα.

(Τρόπος Ναζείς, Περιοδικό Αντεπίθεση, 11/07)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Οι αδάμαστες ψυχές μας γκρεμίζουν τα τείχη

Οι αδάμαστες ψυχές μας γκρεμίζουν τα τείχη

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

9η Νοεμβρίου. Επέτειος της πτώσεως του Τείχους του Βερολίνου. Διήμερη άδεια εξόδου στον πολυισοβίτη Κουφοντίνα. Απόδειξη πως όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν, αν δεν αλλάξουν στο μυαλό των ανθρώπων. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε η δικηγόρος του τρομοκράτη που σκότωσε εξ ιδεολογίας και εκ προμελέτης 11 ανθρώπους, σε ερώτηση η οποία της απευθύνθηκε. Η ερώτηση ήταν «πόσες αρνήσεις για χορήγηση άδειας είχε μέχρι σήμερα ο Δ. Κουφοντίνας». Η δικηγόρος η οποία ειδικεύεται στην υπεράσπιση τέτοιων υποδίκων, απάντησε ότι αυτές στηρίχθηκαν σε κριτήρια που δεν προβλέπει ο νόμος. «Ο νόμος δεν προβλέπει ότι η μεταμέλεια του κρατούμενου μπορεί να είναι λόγος και κριτήριο για τη χορήγηση της άδειας». Και προσέθεσε: «Ο λόγος άρνησης ήταν η μη δήλωση μετάνοιας, αλλά και ένα κριτήριο παράλογο, το ότι δεν είχε αλλάξει το συνειδησιακό του υπόβαθρο, δεν έχει αλλάξει τις φιλοσοφικές, ιδεολογικές και πολιτικές του πεποιθήσεις. Το συνειδησιακό υπόβαθρο, που είναι τα μύχια της ψυχής, προφανώς δεν είναι κάτι που έχει δικαίωμα να ερευνά η φυλακή, ο εισαγγελέας, ο δικαστής και ο νόμος. Τις πράξεις ερεύνησαν, οι πράξεις του κρίθηκαν από τη δικαιοσύνη».

Τα παραπάνω τα παραθέτουμε για δύο λόγους. Πρώτον, για να δείξουμε ότι οι εκ πεποιθήσεως εγκληματίες Αριστεροί όποιας χροιάς, όπου και αν καταλήγουν, σε κονσερβοκούτια ή σε περίστροφα, δεν έχουν καμία πιθανότητα να μεταμεληθούν αφού τις ενέργειές τους τις θεωρούν ιδεολογικά καθαγιασμένες. Είναι τόσο ισχυρή η χειραγώγηση του νου που έχουν υποστεί από την αλυσίδα των ινστρουχτόρων, ώστε ο δρόμος τους δεν έχει επιστροφή. Εξαιρέσεις αποτελούν ισχυρές προσωπικότητες οι οποίες, διατηρώντας την ελευθερία της κρίσεώς τους, και το δικαίωμα στην Γνώμη, δεν υποτάχθηκαν στο δόγμα, και οι οποίες κάτω από εθνικές, διεθνείς και ιδιαιτέρως κοινωνικές συγκυρίες, αντιλαμβάνονται την χειριστικότητα του Συστήματος, αξιολογούν το διακύβευμα, και διαβαίνουν τον Ρουβικώνα της προσωπικής τους Ιστορίας.

Το δεύτερο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι το Σύστημα θεωρεί ότι νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί πολλαπλά μέτρα και σταθμά. Οι Εθνικιστές το διαπιστώσαμε με τους φωτογραφικούς νόμους της συμμορίας Σαμαρά-Βορίδη και Σία. Χαρακτηριστική του πνεύματος των εξουσιαστών οι οποίοι θεωρούν εαυτούς σατράπες υπεράνω κρίσεως, είναι η ανάρτηση σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης του Σωματοφύλακα των Μνημονίων, Μανώλη Καψή. Ο δημοσιογράφος αναφέρει ότι επειδή «αυτοί που έδωσαν την άδεια στον Κουφοντίνα είναι βασικά διοικητικοί υπάλληλοι, αν δεν ήθελε η κυβέρνηση να δώσει άδεια στον Κουφοντίνα δεν θα την έπαιρνε ποτέ».

Με άλλα λόγια, για τους «δημοκρατικούς κριτές» Πασοκανθρώπους, η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να ποδηγετεί την Δικαιοσύνη, και να … τραβάει και το αυτί των διοικητικών υπαλλήλων όταν δεν συμφωνεί με την εφαρμογή του Νόμου. Σε τι διαφέρει αυτή η τοποθέτηση, από την ομολογία Σαμαρά, ότι κατά την παράνομη σύλληψη και προφυλάκιση του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής και βουλευτών του, «στην αρχή αρχικά δεν σήκωσε το τηλέφωνο» (αλλά μετά…), ή την εντολή του για προφυλάκιση βουλευτών, που επιβεβαιώθηκε και από την ομολογία του ιδιοκτήτη των «Παραπολιτικών» Γιάννη Κουρτάκη, στον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη, πως ο ίδιος ο Σαμαράς του τηλεφώνησε για να θάψει το «ηχητικό ντοκουμέντο» για την παράνομη προφυλάκιση βουλευτών της Χρυσής Αυγής;

Σε τι διαφέρει από την ομολογία του τ. υπουργού Δικαιοσύνης Αθανασίου ο οποίος είπε σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα, ότι δέχτηκε τηλεφώνημα από τον Σαμαρά πριν την απολογία του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, όσο ο Πρωθυπουργός βρισκόταν στην Αμερική, το τηλεφώνημα δε αυτό, δεν αφορούσε γενικώς θέματα αρμοδιότητας του Υπουργείου του, αλλά αυτήν την εξέλιξη της ανάκρισης των Βουλευτών της Χρυσής Αυγής; Ας μην μας ξεγελούν οι οιμωγές των συνενόχων με την Αριστερά και πατρόνων της, Νεοδημοκρατών, οι οποίοι εμφανίζονται ως διάπυροι κατήγοροι της Αριστεράς τρομοκρατίας, αλλά δεν καταδικάζουν την δολοφονία των Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη την 1-11-13, αν δεν είναι οι ηθικοί αυτουργοί.

Ας μην μας παρασύρει ο λαϊκισμός και η υποκρισία των τηλεοπτικών παλιάτσων, όταν γνωρίζουμε πως για αυτούς «… ήταν νωρίς και ήταν γεμάτο κόσμο το μέρος. Μπορεί να σκοτωνόταν και κανας άνθρωπος!», όταν αναφέρονται στους δύο εν ψυχρώ δολοφονημένους Εθνικιστές, γιατί προφανώς για τα συστημικά ΜΜΕ και τους εξυπηρετητές τους, οι 500.000 Έλληνες που είχαν εκφράσει την στήριξή τους στην Χρυσή Αυγή δεν είναι άνθρωποι, αφού απειλούν το διαπλεκόμενο φαύλο καθεστώς τους. Ας σταθώ και σε αυτό που εξέφρασε στην ρύμη του λόγου της η κα Κούρτοβικ, ότι «Το κοινό περί δικαίου αίσθημα, χειραγωγείται».

Φιμωμένοι, αποκλεισμένοι από τον δημόσιο λόγο, ακόμη και από τα κρατικά Μέσα Ενημέρωσης, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, που προπαγανδίζουν νυχθημερόν εναντίον των Ελλήνων Εθνικιστών, κάνοντας πλύση εγκεφάλου στον λαό. Αποκλεισμένοι από την νόμιμη δημόσια χρηματοδότηση την οποίαν απολαμβάνουν ανύπαρκτοι στην κοινωνία σχηματισμοί, ακόμη και από τις απαντήσεις υπουργών που θεωρούν εαυτούς υπεράνω ελέγχου και αρνούνται να απαντήσουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο των δημοκρατικά εκλεγμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Όταν το ίδιο το κράτος καταπατά τους νόμους και επιδίδεται σε χειραγώγηση του φρονήματος, τότε έχουμε κράτος ρουφιάνων Καγκεμπίτικης Σοβιετίας και ηγεσίες τύπου Εμβέρ Χότζα. Εύχομαι να μην θέλουμε αυτό το κράτος.

Αυτήν την συμβολική 9η Νοεμβρίου, μέρα που έπεσε το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο του απάνθρωπου τρόπου σκέψης και δράσης του Κομμουνισμού, και βγήκε ο «φαρμακοχέρης» της Αριστερής τρομοκρατίας ξανά στους δρόμους, ας θυμηθούμε πως τα τείχη γκρεμίζονται όταν οι ψυχές μένουν όρθιες, και το περί δικαίου αίσθημα παραμένει καθάριο και άσπιλο από την προπαγάνδα του Συστήματος.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/oi-adamastes-psuches-mas-gkremizoun-ta-teichh#ixzz4yDVGInK4

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ: Νοέμβριος

Χωρίς τίτλο

Επιμέλεια: Μελιτίνη Δοντά

Το Φθινόπωρο είναι η Άνοιξη του Χειμώνα. Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που η Πούλια, το σμήνος των Πλειάδων δύει, λίγο πριν την ανατολή του ηλίου, προμηνύοντας τον ερχομό του χειμώνα. Για τους γεωργούς, είναι σημάδι πως πρέπει να τελειώνουν με τα σπαρτά τους, και για τους κτηνοτρόφους, να κατεβούν στα χειμαδιά. «Η Πούλια βασιλεύοντας, πίσω της παραγγέλνει, μήτε τσομπάνος στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους».

Κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ο Νοέμβριος είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους και έχει 30 ημέρες. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό novem, που σημαίνει εννέα, αφού για τους Ρωμαίους το έτος άρχιζε τον μήνα Μάρτιο. Αργότερα, από τον αυτοκράτορα Νουμά Πομπήλιο (754 π.Χ. – 673 π.Χ.), τον δεύτερο μετά τον Ρωμύλο, προστέθηκαν οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος, οπότε ο Νοέμβριος πέρασε στην 11η θέση, διατηρώντας όμως την αρχική του ονομασία. Για τους αρχαίους Έλληνες, ο Νοέμβριος συμπίπτει με τον 5ο μήνα του Αττικού έτους ο οποίος ονομάζεται Μαιμακτηριών. Το όνομά του προέρχεται από τον Δία Μαίμακτο, ένα από τα προσωνύμια του θεού Δία, ο οποίος αποκαλούνταν Μαιμάκτης, δηλαδή θυελλώδης. Ήταν ο θεός ο επιβλέπων των καιρικών συνθηκών, γι’ αυτό οι θνητοί εόρταζαν προς τιμήν του τα Μαιμακτήρια, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ευμένειά του, ο καιρός να μην είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο, τα ζώα και τις καλλιέργειες, και οι άνεμοι να μην είναι ιδιαίτερα σφοδροί τον επερχόμενο χειμώνα. Τα Μαιμακτήρια λάμβαναν χώρα το τελευταίο δεκαήμερο του μήνα. Ακολουθούσαν τα Πομπαία, κατά τα οποία πραγματοποιούνταν πομπή προς τιμήν του Μειλίχιου Δία για την μελλούμενη καλή σοδειά.

NOEMBΡΙΟΣ

Οι ονομασίες του μήνα

Από τις γεωργικές εργασίες οι οποίες πραγματοποιούνται στην διάρκειά του, και από τις καιρικές συνθήκες οι οποίες επικρατούν, έχει πάρει τα ονόματα:

Βροχάρης (πέφτουν πολλές βροχές)

Σποριάς ή Σπορίτης (λόγω της σποράς). Ο Νοέμβριος είναι ο κυρίως μήνας της σποράς των δημητριακών και των οσπρίων.

Μεσοσπορίτης (επειδή μέχρι την γιορτή της Παναγίας στις 21 Νοεμβρίου πρέπει να έχει τελειώσει τουλάχιστον η μισή σπορά)

Κρασομηνάς (γιατί σε πολλά μέρη, τότε ανοίγουν τα κρασιά)

Σκιγιάτης (επειδή μεγαλώνει η νύχτα και η γη σκιάζεται)

Παχνιστής (γιατί κλείνουν πλέον τα ζώα στο παχνί)

Λόγω των εορτών του ονομάζεται:

Αι-Στράτηγος, Αι-Ταξιάρχης και Αρχαγγελιάτης, από την εορτή των Ταξιαρχών στις 8 Νοεμβρίου.

Αι-Φίλιππας ή Φιλιππιάτης, από την εορτή του Αγίου Φιλίππου στις 14 Νοεμβρίου, οπότε ξεκινά η νηστεία η οποία οδηγεί στην εορτή των Χριστουγέννων.

Αγιαντρέας, Αντριάς ή Αγιαντριάς, από την εορτή του Αγίου Ανδρέα στις 30 Νοεμβρίου.

Γεωργικές εργασίες

Σπέρνουμε: Σιτάρι, κριθάρι, φακές, ρεβίθια, μαρούλια, πράσα.

Φυτεύουμε: Κρεμμύδια, σκόρδα, μπιζέλια, κουκιά.

Μεταφυτεύουμε: Μπρόκολα κουνουπίδια, μαρούλια, πράσα, σέλινο, αγκινάρες.

Συγκομιδή: Λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, ελιές, μαρούλια, κρεμμύδια, ραδίκια, ζοχούς, ρόκα, σπανάκι, σέσκλα, λάπατα, σινάπια, τσουκνίδες, μάραθο.

Ξεβοτάνισμα ζιζανίων από τα κηπευτικά. Συγκομιδή και αποξήρανση των ωφέλιμων ζιζανίων όπως η τσουκνίδα, η οποία γίνεται γέμιση σε πίτες, αλλά και αποξηραίνεται και χρησιμοποιείται ως λίπασμα και προστασία των φυτών.

Σκάλισμα των λαχανικών και λίπανση με φουσκί ή κομπόστ.

Ψέκασμα αν χρειάζεται των φυλλοβόλων δένδρων.

Κλαδεύουμε τις ελιές μας από τα άγρια παρακλάδια.

Όργωμα του χωραφιού για να είναι έτοιμο για την σπορά των δημητριακών, τα οποία σπέρνονται μέχρι τέλος Νοεμβρίου.

Μαζεύουμε τις ελιές και παίρνουμε το ελαιόλαδο.

Μαζεύουμε φύλλα και άλλα υλικά για την κομποστοποίηση.

Οι Πλειάδες

Ο Όμηρος, ο Ησίοδος και ο Πτολεμαίος αναφέρουν ότι η δύση του αστερισμού των Πλειάδων (Πούλια) λίγο μετά τη δύση του ηλίου, στις 3 Νοεμβρίου, περίπου, σηματοδοτούσε την επιδείνωση του καιρού και το τέλος των θαλασσινών ταξιδιών, λόγω των ισχυρών ανέμων οι οποίοι άρχιζαν να επικρατούν. Με βάση την Πούλια, ο λαός μας προσδιόριζε την ώρα, κατά την διάρκεια της νύχτας, και έτσι κανόνιζε τις εργασίες του.

Οι γιορτές

Στη διάρκεια του Νοεμβρίου, το κρύο αρχίζει να δυναμώνει. Αυτή την μεταβολή, την «μηνάει» ο Άγιος Μηνάς, που γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου. Το κρύο δυναμώνει περισσότερο του Αγίου Φιλίππου στις 14 Νοεμβρίου, και «αντρειεύει» του Αγίου Ανδρέα, στις  30 Νοεμβρίου, γι’ αυτό και «Του Αϊ-Ντριός, αντρειεύει το κρύο».

Παροιμίες

Εμπνευσμένες από τον αγροτικό και ποιμενικό βίο, οι παροιμίες του μήνα μας θυμίζουν τους στενούς δεσμούς των προγόνων μας με την γη μας, και την σοφία χιλιάδων χρόνων, της οποίας απόσταγμα είναι η λαϊκή σοφία όπως εκφράζεται μέσα από αυτές.

  • Τον Οκτώβρη τα κουδούνια , τον Νοέμβρη παραμύθια.
  • Τον Νοέμβρη και Δεκέμβρη, φύτευε καταβολάδες.
  • Άι- Μηνάς εμήνυσε του πάππου του χειμώνα:

-Έρχομαι ή δεν έρχομαι και τ’ Άι- Φιλίππου αυτού είμαι

  • Η πούλια βασιλεύοντας το μήνυμά της στέλνει:

Ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους

  • Αν τ’ Άι Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια, των Αγιών δε λείπω
  • Ο Νοέμβρης σαν θα έλθει, τα γομάρια μέσα κλείνει
  • Του Σαρανταμέρου η μέρα, καλημέρα – καλησπέρα

(Φ. 224)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Διαστροφή και Επανάσταση

article

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Ο πολεμιστής ο οποίος θέτει σε κίνδυνο την ζωή και την ελευθερία του για ιδανικά μεγαλύτερα από την μικροαστική αντίληψη στην οποία έχουν εκπαιδευτεί από τηλεοράσεως οι μάζες, δεν αποτελεί το ιδανικό της εποχής μας. Είναι ρομαντικός ή πεζός, είναι αιθεροβάμων ή οπισθοδρομικός, είναι πολεμοχαρής ή ανεδαφικός. Σε μια χώρα υπό κατοχήν η οποία έχει γίνει ιδιαιτέρως απροκάλυπτη τα τελευταία χρόνια των κυβερνήσεων των Μνημονίων και της ξένης κηδεμονίας της Τρόικα και των διεθνών τοκογλύφων, η προδοσία της Πατρίδας και η αποδοχή της σκλαβιάς είναι τα πρότυπα στα οποία το Σύστημα μας επιβάλλει να υποταχθούμε, ανάγοντάς τα σε μοναδικές λύσεις και κριτήρια προοδευτισμού.

Ο κάποτε τύραννος βασιλιάς, φεουδάρχης, τσιφλικάς ή εργοστασιάρχης, οι ανάλγητοι εκμεταλλευτές, οι κακοί της ιστορίας, έχουν αλλάξει ιδιότητα, εξακολουθούν όμως να έχουν και πρόσωπο και όνομα. Η διαφορά είναι πως πλέον υπάρχουν εντολοδότες οι οποίοι δεν φανερώνονται στον πολύ κόσμο, αλλά είναι φαντάσματα στα οποία έχουν πουλήσει την ψυχή τους όλοι όσοι εντάσσονται στο κόμμα των πολιτικών κομμάτων, και μας καλούν να υποταχθούμε, απαιτώντας να γίνουμε σκλάβοι μέσα στην ίδια μας την Πατρίδα. Το αντάλλαγμα είναι η υπόσχεση μιας υλικής ευμάρειας η οποία έρχεται και όλο μακραίνει, ως το βάθος των 99 ετών για τα οποία έχουν ξεπουλήσει την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας. Για τον Έλληνα, -αλλά και για τον σύγχρονο Ευρωπαίο-, δεν υπάρχει πια ούτε εργοστάσιο, ούτε κατάστημα, ούτε εργαστήριο, ούτε χωράφι που να του ανήκει ή να είναι πρόθυμος να ιδρώσει για να το αποκτήσει.

Ευκταίον δεν είναι πλέον η ανεξαρτησία, το χωράφι «μου», το μαγαζί «μου», το σπίτι «μου», αλλά η υπαγωγή στον «επενδυτή» και στην πολυεθνική, είναι το μεγάλο -δανεικό- σπίτι και το αυτοκίνητο που δεν σου ανήκουν, είναι τα ρούχα που δεν σου ανήκουν, γιατί όλα αγοράζονται με πλαστικό χρήμα και βεβαίως με την έγκριση της ανώτατης Αρχής των Τραπεζών. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια αυτόβουλη υπαγορευμένη υπαγωγή στην δουλεία, μια πλήρη διαστροφή του τρόπου σκέψης πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο κώδικας της εργασίας και η ηθική των Ελλήνων σε όλο το βάθος της Ιστορίας μας. Είναι η διαστροφή του Ομηρικού προτύπου της αυτάρκειας, του οράματος της Τιμής και της Αξιοπρέπειας για το οποίο αγωνίζεται ο πολεμιστής προκειμένου να υπερασπιστεί τον κόσμο του.

Ο σύγχρονος Έλληνας, πρόθυμα συμφωνεί στον εξευτελισμό της υποταγής, αποδεχόμενος να δίνει στους αόρατους δυνάστες του το μισό του εισόδημα, με φόρους που χρηματοδοτούν την μαζική εξόντωσή μας. Ο Έλληνας νιώθει πως έχει υποχρέωση στον αφέντη του. Έναν αφέντη ο οποίος, αν και ζούμε σε μια υποθετικά πιο πλέρια από κάθε άλλη χρονική στιγμή της Ιστορίας, δημοκρατία, είναι πιο μακρινός και απλησίαστος από κάθε άλλη φορά. Σε αυτόν τον αφέντη θαρρεί πως χρωστά χάρη, επειδή τον αφήνει να έχει ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», ίσα για να μην πεθαίνει, αλλά να ζει για να πληρώνει τα χαράτσια που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και οι συνεργάτες τους των Αθηνών, να φοράει ρούχα από την Κίνα, να αγοράζει και να καταναλώνει προϊόντα εισαγωγής, και να χαριεντίζεται με βαρβαρικής εμπνεύσεως τραγούδια εμπρός από τηλεοράσεις εισαγωγής, μέσα σε αυτοκίνητα εισαγωγής.

Αποδέχεται ότι το κράτος-δυνάστης έχει κάθε δικαίωμα να του επιβάλλει φόρους που μόνο ανάλογοι με την φοροδοτική του ικανότητα δεν είναι, και ταυτόχρονα, να του επιβάλλει να χρηματοδοτεί την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων αλλοφύλων οι οποίοι απολαμβάνουν κάθε προνομίου στέγης, περιθάλψεως, κλπ, που ο Έλληνας πληρώνει με τους φόρους του. Μαζί με όλα αυτά ο Έλληνας εκπαιδεύεται να εκχωρεί την εθνική ανεξαρτησία σε δυνάμεις φίλιες και «συμμαχικές», οι οποίες εντείνουν την δουλεία του, και αυτό να το θεωρεί ήσσονος σημασίας ζήτημα. Πρόσφατα ο αρχηγός του πλέον συστημικού κόμματος της βουλής, κάλεσε τους πολίτες σε μια νέα Οκτωβριανή επανάσταση, μια επανάσταση η οποία είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι απαγορεύει το δικαίωμα στην Γνώμη, φιμώνει και στέλνει στα γκουλάγκ τους αντιφρονούντες.

Αυτό είναι το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» στο οποίο υποκλίνονται οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας. Στον αντίποδα, πριν δυο μέρες στην Μέκκα του Καπιταλισμού, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ φιμώθηκε επί ένδεκα λεπτά από το διαδίκτυο, αυτό το πλέον «δημοκρατικό» μέσον στο οποίο πολλοί, ακόμη και Εθνικιστές, έχουν εναποθέσει την πληροφόρηση και την επικοινωνία τους, φευ! Ακόμη και αυτή την μάχη των Ιδεών μας την οποίαν υποτίθεται πως πραγματοποιούν, απεμπολώντας την ανεξαρτησία της δικής τους φωνής. Με την επίφαση δημοκρατικότητας και πλουραλισμού, και με την επίκληση του δημοσίου συμφέροντος, κάθε πρόσωπο ή φορέας μπορεί να αυθαιρετεί, να αποφασίζει ποιος θα μιλά και τι θα διαγράφεται, με πρώτο διδάξαντα το κράτος το οποίο συστηματικά παραβιάζει την νομιμότητα, φιμώνοντας την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας και αποκλείοντάς την από τον δημόσιο διάλογο.

Η διασφάλιση της ελευθερίας του Λόγου και της ελευθερίας της Σκέψεως, είναι το μέτρο της δημοκρατικής Κοινωνίας. Για το Έθνος, η Κοινωνική Δικαιοσύνη και η υπεράσπιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας αποτελούν αντιστοίχως το μέτρο της ίδιας της υπάρξεώς του. Στις μέρες μας και σε αυτές που θα ακολουθήσουν, πάνω στην προάσπιση αυτών, θα κριθεί η Ελευθερία μας. Είναι, πιστεύω, σαφές, και θα γίνεται ολοένα πιο ξεκάθαρο, πως η επόμενη επανάσταση θα γίνει για αυτά τα βασικά και θεμελιώδη, τα οποία ο σύγχρονος Έλληνας μαζάνθρωπος έμαθε να απεμπολεί ελαφρά τη καρδία. Γι’ αυτά θα χρειαστεί σύντομα να επαναστατήσει αν θέλει να ζήσει. Και για να ζήσει, θα πρέπει να γίνει ξανά πολεμιστής.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/diastrofh-kai-epanastash#ixzz4xa42a72Y

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ήρωες και ηγέτες

 

EMPROS EGERTHITI

Πολλοί μεγάλα επαγγέλλονται,

μηδέ μικρά ποιήσαι δυνάμενοι.

-Αίσωπος, 620-560 π.Χ.

(Πολλοί υπόσχονται μεγάλα πράγματα, ενώ δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά)

 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την είσοδο της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά. Ο λαός μας είδε πολλές και σημαντικές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσής του. Ποτέ πριν δεν κυκλοφορούσαν τόσα ιδιωτικά αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν υπήρχαν τόσα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια ξένων γλωσσών, καταστήματα ενδύσεως και υποδήσεως, σούπερ μάρκετ, κοσμηματοπωλεία και βεβαίως καφέ, ταχυφαγεία και τράπεζες. Αντικειμενικά λοιπόν, πάμε καλά. Άρα ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου και ο Σημίτης, πρέπει να είναι οι ήρωές μας.  Ειδικά οι δύο πρώτοι, που είχαν κι ένα κάποιο πρότυπο αρρενωπότητας να προβάλλουν σε άνδρες και γυναίκες, έλαβαν πράγματι διαστάσεις ηρώων στην λαϊκή συνείδηση.

Ήρωας του λαού και ηγέτης, είναι επομένως αυτός που δίνει στον λαό όραμα, υποσχέσεις και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και επειδή, όπως έλεγαν οι Λατίνοι και επαναλαμβάνει ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, ο ήρωας του Θερβάντες, “Primum vivere, deinde philosophari”, έδωσαν στον λαό και να φάει και να πιεί, γιατί αλλιώς κανείς δεν ακολουθεί κανένα, καταπώς δείχνει η Ιστορία. Φτιάξαμε λοιπόν την εικόνα του ήρωα του λαού. Κι αν το καλοεξετάσουμε, όλοι οι μεγάλοι της Ιστορίας, κάτι ανάλογο έκαναν. Κι ο Περικλής, κι ο Αλέξανδρος, κι ο Κολοκοτρώνης, ακόμη, έταξαν κι έδωσαν στον λαό ένα όραμα, και μαζί ένα αντίκρισμα αυτού του οράματος. Επανάσταση χωρίς Κλέφτες να συντηρούν τα Αρματολίκια, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, όσο κι αν ωραιοποιούνται οι καταστάσεις στο πέρασμα του Χρόνου. Εκείνοι οι κατσαπλιάδες των ορέων είχαν όμως και μιαν άλλη, εν πολλοίς άγνωστη σήμερα ποιότητα: τα κότσια να σηκώσουν το κεφάλι και να στείλουν στον αγύριστο τα «αφερίμ αφέντη» των μεγαλοτσιφλικάδων και των προεστών, των καθωσπρέπει βολεμένων της εποχής τους. Όπως δεν θα υπήρχε Επανάσταση χωρίς κάποιους πολύ πλούσιους, μορφωμένους, λάτρεις της Αρχαιότητας και ρομαντικούς Έλληνες της Διασποράς, οι οποίοι έδωσαν την περιουσία τους, και εξάντλησαν την επιρροή που ασκούσαν, για να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Ελευθερίας της σκλαβωμένης Πατρίδας. Όσοι λοιπόν καταριούνται την τσαρική αυλή που στήριξε και εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα, από την Μπουμπουλίνα ως τον Καποδίστρια, ας το ξανασκεφτούν. Ομοίως όσοι σήμερα βρίσκουν «μπρουτάλ» τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Ας αναζητήσουν επαναστάτες μεταξύ των καλοβολεμένων πλουτοκρατών Βορείων Προαστείων. Δεν θα βρουν παρά Βορίδηδες.

Στην εικόνα αυτή, υπάρχουν βεβαίως και παρεκκλίσεις. Ο Παπαδόπουλος για παράδειγμα, το 1967, έδωσε στον κόσμο να φάει, να μην χρωστάει, να αισθάνεται ασφαλής, αλλά δεν του έδωσε να ονειρευτεί, να φανταστεί πώς θα είναι το Αύριο μετά από το (χορτάτο) Σήμερα. Ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ πίστεψαν πως οι πολιτικάντηδες είναι κατά βάσιν καλά παιδιά που παραστράτησαν και θα συνέρχονταν με λίγο καιρό στον γύψο. Γελάστηκαν, και κατέληξαν αυτοί μεν στην φυλακή και στον τάφο, τα δε εθνικά ιδανικά, διωκόμενα μέχρι τις μέρες μας από εκείνους τους κοσμοπολίτες απάτριδες που δεν αλλάζουν όσος χρόνος κι όσα καθεστώτα εθνικοενωτικά κι αν περάσουν.

Κάπως καλύτερα τα πήγε ο Ιωάννης Μεταξάς, αλλά και αυτόν τον πρόδωσε ο εαυτός του. Έδωσε κοινωνικά προνόμια που ούτε τα ονειρεύονταν οι εργατικές και αγροτικές τάξεις, και επιπλέον ονειρεύτηκε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό, κι εναντιώθηκε στον ατομικισμό, οραματιζόμενος την αναγέννηση του Έλληνα Ανθρώπου. Όμως, δίστασε να εντάξει το όραμά του στο νέο που ερχόταν από άλλους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. Επιχείρησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι μεταξύ Αγγλίας και παλατιού -όπως ήταν το πολιτικώς ορθόν της εποχής-, και με το άλλο επί ριζοσπαστικών λύσεων που αποζητούσε η περδικούλα του, έτσι οξύνους και διορατικός που ήταν. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Και οι Νεοευρωπαίοι του έκαναν εισβολή, και οι Παλαιοευρωπαίοι φρόντισαν να τον ξεφορτωθούν, διότι ως γνωστόν «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει. ου δύνασθε θεώ δουλεύειν και μαμωνά».

Κι ερχόμαστε στην προμετωπίδα του άρθρου. Δεν φαντάζομαι κανείς να βλέπει τον Κούλη και τον Αλέξη για ηγέτες, πολύ περισσότερο για ήρωες, διαφορετικά πρέπει να πάει να κοιταχτεί ψυχοπνευματικά. Και του ενός το κόμμα και του άλλου, ιδιαιτέρως βεβαίως του Αλέξη που κυβερνά κιόλας, δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα. Δράμα με την Ε.Ε., την Τρόικα και τα μνημόνια, κλαυσίγελος με τις ΗΠΑ και τον Τραμπ, «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι», κατά Κωστή Παλαμά, μια Ελλάδα ρεντίκολο εχθρών και φίλων.

Οι σημερινοί πολιτικοί υπόσχονται πολλά, μα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά. Δεν μπορούν να φυλάξουν τα σύνορά μας ούτε από τις βαρκούλες των δουλεμπόρων, όχι να τα… επεκτείνουν σαν τον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο, ούτε καν να τα υπερασπιστούν σαν τον Μεταξά, ο οποίος τάχα δεν ήταν προετοιμασμένος για την επίθεση των Ιταλο-γερμανών, αλλά κράτησε αήττητος την «Γραμμή Μεταξά» επί μήνες, και θα μπορούσε μάλιστα, αν ζούσε, κι αν είχε τα κότσια να επικρατήσει, να επεκτείνει τα σύνορά μας προς βορράν και προς δυσμάς, με την προϋπόθεση μιας εθνικής κυβέρνησης που θα κρατούσε την Ελλάδα και τον λαό μας ομονοούντες, κι αν δεν πλιατσικολογούσαν τους αγώνες του λαού οι τζιτζιφιόγκοι που έκαναν αντίσταση στα καμπαρέ του Καίρου.

Οι σημερινές ηγεσίες δεν μπορούν να διατηρήσουν μισθούς και συντάξεις, όχι να δώσουν στήριξη στον λαό. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πως δεν θα γίνεται γυαλιά-καρφιά η Πρωτεύουσα, από τα καλόπαιδα του υπουργού μπαμπά. Ας μην κρίνουν λοιπόν εκ των πανεπιστημιακών εδρών τους, κι ας μην μιλάνε λοιπόν μέρες που είναι για ήρωες και για ηγέτες. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… ή αλλιώς, αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.223 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)