Το μάθημα του ΄96

Το μάθημα του ΄96

Άρθρο από την εφημερίδα “Χρυσή Αυγή” που κυκλοφορεί

Αν τύχει να καθίσεις δίπλα σε Τούρκους, να ακούς να μιλούν την βαρβαρική τους διάλεκτο και να συμπεριφέρονται με προπέτεια ανάμεικτη με ένα είδος ευγένειας που κινείται μεταξύ δουλοπρέπειας και επιθετικότητας, ξέρεις γιατί ο Τούρκος υπήρξε εδώ και εκατοντάδες χρόνια εχθρός του Έλληνα. Ο Τούρκος έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αντιπαθείς στον Έλληνα.

Αν έχει τύχει να καθίσεις δίπλα σε Γερμανό, να ακούς να μιλά μια γλώσσα δομημένη πάνω στην Ελληνική μα διαμετρικά αντίθετη αισθητικά, σαν να μαστιγώνει τον αέρα αντί να πετά μαζί του, και να χτυπά το χώμα με το μπαστούνι αντί να ελαφροπατά με την οπλή του Πάνα. Αν συναντήσεις το κρυστάλλινο βλέμμα του και την σχεδόν παιδική εμπιστοσύνη του, καταλαβαίνεις γιατί Έλληνες και Γερμανοί έχουν έρθει τόσο ατυχώς κοντά στην Ιστορία. Πλησιάζουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν. Και μοιραία απωθούνται.

Παρατηρούσα δυο ανθρώπους, και οι δυο με οικογένειες, και οι δυο σε διακοπές. Ο ένας Γερμανός, ο άλλος Τούρκος της Γερμανίας, διεκδικούσαν το ίδιο τραπέζι για την παρέα τους. Αποφασιστικός ο Γερμανός, με τον αέρα του ύψους και του γυμνασμένου παρουσιαστικού του, έκανε το πρώτο βήμα προς την μεριά του κοντύτερου και με σωματοδομή μαυριδερού ανατολίτη παλαιστή, Τούρκου, που στρογγυλοκάθισε μαζί με τα παιδιά του Γερμανού, πιάνοντας ψιλή κουβέντα στα Γερμανικά. «Όχι, όχι», του έγνεψε με το δάχτυλο ο Γερμανός. Ο Τούρκος έστρεψε και του ζήτησε τον λόγο. Εκεί που ο Γερμανός προχωρούσε με το κεφάλι, ο Τούρκος κινήθηκε με το στέρνο. Του ζήτησε το λόγο που του κούνησε το χέρι. Η διαμάχη είχε περάσει από το διεκδικούμενο τραπέζι στο κούνημα του δαχτύλου.

«Κοίταξε τι έκανες», έλεγε ο Τούρκος. «Τι παράδειγμα δίνεις στα παιδιά σου. Έτσι τα μαθαίνεις να φέρονται;», κι είχε φτάσει μια ανάσα από τον Γερμανό που τέντωνε το κεφάλι προς τα πίσω, αμυνόμενος με τα λόγια, πλην ομολογώντας με το σώμα πως είχε τραπεί σε άτακτον φυγή. Ο Τούρκος ήταν καταφανώς ο τσαούσης της ιστορίας. Μπορεί να είχε άδικο μα είχε τον τρόπο να το πηγαίνει εκεί που τον συνέφερε. Αδικώντας, ταπεινώνοντας, αλλά μπήγοντας τα πόδια και απαιτώντας «το δίκιο του».

«Φίλε μου, ομολόγησε πως έχεις άδικο. Μας βλέπουν και τα παιδιά», είπε ο τούρκος υποκρινόμενος ευγένεια και συμβιβασμό. Κι ο Γερμανός έδωσε τόπο στην οργή. Εκανε χώρο κι άρχισε να δικαιολογείται στην συμβία του που είχε στο μεταξύ καταφθάσει. Όσο κι αν η διπλωματία έχει στολιστεί λούστρα και πολυελαίους, εξακολουθεί να είναι στοιχειώδης όσο την εποχή που γειτονικές φατριές κυνηγούσαν βίσωνες κι ελάφια. Νικάς ή χάνεις. Η νίκη δεν θέλει πολλές εξηγήσεις. Η ήττα έχει πολλές μορφές. Όταν ακούω να μιλούν για το πόσο καλά τα πηγαίνουν τούρκοι και Έλληνες στα διεθνή φόρα, θυμάμαι εκείνο το τραγικό 1996 που ξεκίνησε τον χειμώνα με την τουρκική πρόκληση στα Ίμια και τρεις Έλληνες αξιωματικούς νεκρούς, και συνεχίστηκε το καλοκαίρι με την ασύλληπτης ηρωικής αποκοτιάς θυσία, των Ισαάκ και Σολωμού.

Σε όσους διαπραγματεύονται με τους Τούρκους, πιστεύοντας πως θα τους πείσουν σαν τον Γερμανό της ιστορίας, απάντησαν οι δυο Κύπριοι, για λογαριασμό δικό τους κι όσων ακούν στην ψυχή τους το ίδιο μ’ αυτούς τραγούδι. Εσείς, ξενόδουλοι, πορεύεστε αλλιώς, η Ελλάδα αλλιώς.

Για πολλούς, -ανάμεσά τους και στρατιωτικούς που ξεσηκώνονται όταν ακουμπούν τα επιδόματά τους μα όχι για την Κύπρο ή τα Ίμια-, το 1996 είναι παρελθόν, σφραγισμένο στους τάφους των δυο ηρώων. Κοιτάμε, λένε, να είναι καλύτερο το Αύριο των δύο λαών. Και οδηγούν την Πατρίδα σε διαδοχικές ήττες.

Αυτή η αντίληψη του χρόνου και της ζωής που θαρρεί πως το Αύριο χτίζεται  με εγγυήσεις, είναι παντελώς απατηλή. Όλα είναι υπό διαμόρφωση. Οι τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, έχουν λόγο στο πώς θα είναι η Ελλάδα. Όσο τους επιτρέπουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα δεν θα πάψουν να ενδιαφέρονται για την Πατρίδα μας, αν αύριο στην ελληνική κυβέρνηση είναι πακιστανοί ή  τούρκοι στο όνομα της ισότητας και του δικαίου. Αν τους αφήσουμε. Όσο οι Έλληνες κοιτάζουν το θέατρο σκιών του διχασμού, κι όχι το χέρι που τους σουφρώνει την ζωή, η διάκριση των εξουσιών, η ελευθερία του λόγου, η ίδια η ελευθερία του ελληνικού έθνους όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είτε καταλύονται είτε έχουν ήδη λεηλατηθεί. Αυτές είναι πραγματικότητες που δημιουργούνται κάθε στιγμή, ανατρέποντας τις βεβαιότητες.

Είναι χαοτικό το μέγεθος των αλλαγών που επιφέρουν άνθρωποι με περιορισμένο χρόνο ζωής, σε έννοιες που πήραν αιώνες να διαμορφωθούν και θα πάρουν χρόνο να επανέλθουν σε νέες βάσεις, όταν ανατραπούν. Διαφεύγει από τους εφήμερους ανθρώπους πως το παρελθόν διαχέεται στο παρόν, μα δεν το κυβερνά. Μαθαίνουμε από αυτό, και κάποτε του λέμε «ως εδώ!». Αν αρνηθούμε να μάθουμε, θα κάνουμε τα ίδια λάθη μέχρι να εμπεδώσουμε το μάθημα. Έτσι δουλεύει η ζωή.

Όσο λοιπόν κοιτάζουν τον Ισαάκ και τον Σολωμού, κι εκείνο το μακρινό 1996 σαν ένα κομμάτι Ιστορίας που ξέμεινε στον ήλιο, τόσο θα έρχονται να θυμίζουν την ύπαρξή τους οι ίδιοι, περιφρονώντας την φρόνηση των συμβιβασμένων. Ναι, πρέπει να κάνουμε την δύσκολη ειρήνη μας με το παρελθόν. Το πήραμε το μάθημα. Εμείς είμαστε εδώ για να νικήσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-mathhma-tou-96#ixzz4oiIIlu8n

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Το νόμισμα του μέλλοντός μας

Το νόμισμα του μέλλοντός μας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

H πρόσφατη συζήτηση για το πόνημα του Γιάνη Βαρουφάκη και τις δηλώσεις του αναφορικά με τον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και τα διαδραματισθέντα επί υπουργείας του, επιδέχεται αρκετές ερμηνείες οι οποίες έχουν εν πολλοίς δοθεί. Αποτελεί οπωσδήποτε προσπάθεια του νάρκισσου πανεπιστημιακού και πρώην υπουργού να βρεθεί ξανά στο επίκεντρο των συζητήσεων και να αποκτήσει λόγο και ρόλο στην δημόσια ζωή.

Χαρακτηριστικό του είδους της πολεμικής την οποίαν δέχεται ο κ. Βαρουφάκης, είναι το άρθρο το οποίο του αφιέρωσε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ και, όπως μεγάλος αριθμός νεοφιλελεύθερων, δεξιών και αριστερών, «αντιστασιακός», οργανωμένος στο… ΚΚΕ Λονδίνου όταν σπούδαζε στο London School of Economics κατά τη διάρκεια της Επταετίας, Γιώργος Κύρτσος, ο οποίος έγραψε (Free Sunday 30-7-2017) για τον Βαρουφάκη ότι είναι «εντελώς αναξιόπιστος από πολιτική άποψη. Αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς και αποτελεί ίσως το βασικό πλεονέκτημα του υπουργού Οικονομικών κ. Τσακαλώτου, ο οποίος στην αντίληψη των Ευρωπαίων εταίρων είναι συνεργάσιμος για δύο βασικούς λόγους. Βάζει όλες τις υπογραφές που χρειάζεται σε επίπεδο Eurogroup και κυρίως… δεν είναι Βαρουφάκης, με αποτέλεσμα να μη στέκεται εμπόδιο στην αναγκαία συνεννόηση και προώθηση της διαδικασίας. Ο κ. Τσακαλώτος έχει βέβαια το δικό του πρόβλημα αξιοπιστίας, εφόσον στις Βρυξέλλες υπογράφει περίπου τα πάντα, ενώ στην Αθήνα μεταμφιέζεται σε ηγετική προσωπικότητα της υποτιθέμενης αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, της λεγόμενης Ομάδας των 53+.»

Με άλλα λόγια, «εκλεκτός» του Συστήματος είναι όποιος βάζει αδιαμαρτύρητα υπογραφές και δεν τολμά όχι να αντιπαρατεθεί με τους τοκογλύφους, αλλά ούτε καν να κάνει εσωτερική μικροπολιτική. Οι Βρυξελλιώτες δεν χρειάστηκε να κουραστούν για να κάνουν δικό τους τον εύκαμπτο κ. Κύρτσο, αλλά και αυτός εργάζεται για τα πλούσια εισοδήματα που του προσφέρει η αγκαλιά της πατριδοκάπηλης παράταξης. Αυτό που εσκεμμένως παραβλέπεται σε τέτοιες συζητήσεις, είναι η ουσία του ζητήματος, και όχι τα επουσιώδη, όπως οι ενδυματολογικές επιλογές του κ. Βαρουφάκη ή η οικονομική επιφάνεια της συζύγου του. Οι κριτικές αυτές παραπέμπουν σε κομμουνιστές ή έχοντες κομμουνιστικό τρόπο σκέψεως, οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να ήσαν αστοί ή εν προκειμένω μεγαλοαστοί. Επειδή η «χαμηλή» κριτική δεν αρμόζει σε Εθνικιστές, των οποίων ήθος και χρέος είναι η άνοδος και η ανάπτυξη του Λαού, και όχι το ταξικό μίσος, ας δούμε μερικές παραμέτρους του ζητήματος που διαφεύγουν.

Ξεκαθαρίζω, πως η ιδιότητά μου δεν είναι αυτή του οικονομολόγου. Αρχαιολόγος είμαι στις σπουδές και γράφω δημόσια από την δεκαετία του 1990. Συμμετέχοντας όμως στην οικογενειακή επιχείρηση επί δεκαπέντε χρόνια, και ούσα ενεργός πολίτης, από αυτήν την οπτική θα εκθέσω τις απόψεις μου ως «τροφή για σκέψη» του αναγνώστη. Α. Οι εθνικιστές υποστηρίζουμε την ανάγκη στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής. Η Ελλάς είναι αγροτικό έθνος και έχουμε κάθε λόγο να καλλιεργήσουμε την εύφορη γη μας. Το κράτος όμως δεν είναι δυνατόν να προωθεί ως όραμα για τους Ελληνες να γίνουν σκαφτιάδες και εργολάβοι οικοδομών, όπως επικράτησε τα χρόνια της κάλπικης ανάπτυξης με τις βίλλες της χλιδής των χυδαία πλουσίων. Η Ελλάδα έχει επιστήμονες, έχει ανθρώπους ικανούς να ηγηθούν στην παγκόσμια τριτοβάθμια εκπαίδευση, στις νέες τεχνολογίες, σε έργα που θα αναδεικνύουν την Ιστορία και τον Πολιτισμό μας. Οι Έλληνες υπήρξαν από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας πρωτοπόροι στις τέχνες και τις επιστήμες. Μαζί με την εξασφάλιση της αυτάρκειας του Εθνους σε διατροφή και ενέργεια, αυτό πρέπει να είναι το σχέδιο της Παιδείας μας για το μέλλον.

Β. Η Ελλάδα, όπως και η Ιταλία και η Γαλλία, έχουν στους ώμους τους δημόσιο χρέος το οποίον είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Η υπερφορολόγηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η διαγραφή μέρους του χρέους, είναι οι συστημικές λύσεις που προωθούνται. Όμως αυτός ο δρόμος βυθίζει περισσότερο τις χώρες μας στο χρέος. Αφού το Σύστημα έχει κάθε λόγο να κρατά τους πολίτες φυλακισμένους στο σαρκοβόρο τραπεζικό σύστημα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους δημιουργίας μιας παράλληλης δομής. Μιας ανεπίσημης οικονομίας που θα χρησιμοποιεί την ανταλλαγή αγαθών αλλά και εναλλακτικό νόμισμα (τύπου κυβερνοχρήματος bitcoin), εξασφαλίζοντας την επιβίωση του λαού έξω από την παγκόσμια χρηματοοικονομική μέγγενη.

Γ. Ένα παράλληλο κρατικό νόμισμα, για μεσοπρόθεσμη χρήση, δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο. Αντιθέτως αποτελεί μια λύση στο ζήτημα του χρέους αλλά και για τις πληρωμές των υποχρεώσεων του κράτους όπως οι συντάξεις. Δ. Κανένα νόμισμα δεν είναι γραμμένο στις πέτρες του Μωυσέως. Το χρήμα είναι ανθρώπινο δημιούργημα, για χρήση -όπως φανερώνει το όνομά του- από τον άνθρωπο προκειμένου αυτός να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. Δεν είναι άλλωστε κρυφό ότι τα σύγχρονα κράτη «αντιπαθούν» κάθε αναφορά στο ασήμι και στον χρυσό, πάνω στον οποίο χτίστηκε η αντιστοιχία των νομισμάτων, όταν ακόμη οι οικονομίες διέθεταν στοιχεία μιας υγιούς πραγματικότητας. Ε. Η ιταλική βουλή εξέτασε πρόσφατα (4 Ιουλίου) την πιθανότητα εισαγωγής «κουπονιών» για χρήση των πολιτών στην πληρωμή των φόρων και τις μεταξύ τους συναλλαγές. Στην Αθήνα οι μισθωτοί της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. επιμένουν να εθελοτυφλούν.

Λύσεις δεν υπάρχουν, μόνον εκεί όπου αρνούμαστε να τις δούμε, τυφλωμένοι από τον κίβδυλο εγωισμό που μας πουλούν οι «εταίροι», και παρασυρμένοι από την μετριότητα. Εμείς οι εθνικιστές, τουλάχιστον, ας είμαστε υψηλόφρονες.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-nomisma-tou-mellontos-mas#ixzz4p41I0dF4

Από την Σύνταξη φ.212

wp-1490991511062.png

“Oταν αφήνεις την Αριστερά να διαχειριστεί την τιμή της Πατρίδας, αυτή καταλήγει σε
κλήρωση”. Αυτά δήλωσε ο ευρωβουλευτής της Χρυσής Αυγής, στρατηγός Ελευθέριος Συναδινός αναφορικά με την απόφαση της κυβέρνησης να δίδεται η σημαία σε μαθητές του Δημοτικού Σχολείου κατόπιν κληρώσεως.
Πολλοί κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι στέλνει την Παιδεία σε έναν νέο κατηφορικό δρόμο, αφού την θέση του κριτηρίου της μαθητικής αριστείας καταλαμβάνει η κλήρωση.
Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο κατήφορος της Παιδείας άρχισε με την κατάργηση της διδασκαλίας της καθαρεύουσας από την κυβέρνηση Ράλλη.
Συνεχίστηκε με την κυριολεκτική απαγόρευση της αριστείας, την κατάργηση των Προτύπων σχολείων όπου εισήλθαμε, όσοι φοιτήσαμε σε αυτά, όπως η γράφουσα,
κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων, και την μετατροπή τους σε Πρότυπα όπου η εισαγωγή γίνεται με κλήρωση.
Ακολούθησε η επιβολή του πλουτοκρατικού καταναλωτικού προτύπου με την κατάργηση της σχολικής ποδιάς η οποία διασφάλιζε την ισότητα εντός της σχολικής κοινότητος.
Η προώθηση των υπολογιστών ως πανάκειας για την γνώση, σε συνδυασμό με την απαξίωση του έντυπου λόγου, και η επακόλουθη χρήση των greeklish, υποβάθμισε περαιτέρω την εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας, και την καλλιέργεια του νου των Ελλήνων μαθητών.
Βεβαίως η ρύθμιση για την σημαία δεν έγινε με σκοπό την υποβάθμιση της αριστείας αλλά για την υποβάθμιση της σημαίας. Είναι αποκαλυπτικό των κυβερνητικών προθέσεων το παράδοξο ότι τις ρυθμίσεις αυτές επιβάλλει μια κυβέρνηση η οποία ανοιχτά έχει καταφερθεί εναντίον των παρελάσεων, χαρακτηρίζοντάς τες ως κατάλοιπα του Μεταξικού καθεστώτος.
Εντούτοις τώρα, και έως ότου προβεί στην κατάργησή τους, αποφασίζει να οικειοποιηθεί τον θεσμό και να τον χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς. Άλλωστε, τα κομμουνιστικά καθεστώτα των ιδεολογικών και πολιτικών της πατέρων Στάλιν, Μάο και
Χότζα, αρίστευσαν στις επιδείξεις μπολσεβίκικης φιγούρας.
Το τι θα ακολουθήσει στην περίπτωση αυτή, μπορούμε να το αντιληφθούμε σχετικά εύκολα, αφού σε ολόκληρη την Αττική και σε αρκετές περιοχές της χώρας μας, η πλειοψηφία των μαθητών στα σχολεία μας και δη στα Δημοτικά, ήδη είναι παιδιά μεταναστών.
Τι μας διδάσκει αυτό το νέο επεισόδιο της Συριζαίικης αντεθνικής νομοθεσίας; Πως οι αντίπαλοι του Εθνικισμού, οι εχθροί των αξιών του Έθνους και της Ιστορίας, λειτουργούν με σύστημα και μέθοδο. Κάθε φορά που ως Έλληνες θεωρούμε τα αυτονόητα ως κεκτημένα, θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτούς που είναι έτοιμοι να αλλάξουν τα πάντα.
Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα είναι δυνατά, αρκεί να το αποφασίσουμε και να συνταχθούμε στις γραμμές του Εθνικιστικού κινήματος.
Αυτό κάνουν και οι Αμερικανοί Εθνικιστές, οι οποίοι αν και ευρισκόμενοι στην καρδιά του Κτήνους, βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν. Από την φωνή αυτής της αντίστασης, θα διαβάσετε στο σημερινό ΕΜΠΡΟΣ, σε μια συνέντευξη με τον Αμερικανό Εθνικιστή και φίλο της Χρυσής Αυγής, Μάθιου Χάιμπαχ (σελ. 12-14).
Σε άλλες ειδήσεις της εβδομάδος, σημαντική είναι η επιβεβαίωση (μια ακόμη) της φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων και της στενής γενετικής σχέσεως των Μινωϊτών με τους Μυκηναίους, και των δύο αυτών με τους σύγχρονους Έλληνες.
Το συμπέρασμα αυτό προέκυψε μετά από ανάλυση των 19 αρχαίων ανθρώπινων γονιδιωμάτων με προέλευση από την ηπειρωτική Ελλάδα, την Κρήτη, και την νοτιοδυτική Μικρά Ασία, και την σύγκρισή τους με 330 αρχαία και περισσότερα από 2500 γονιδιώματα σύγχρονων ανθρώπων.
Η μελέτη καταδεικνύει πως οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι, προέρχονται κυρίως από τους πρώτους Νεολιθικούς γεωργικούς πληθυσμούς της Ελλάδας και της δυτικής Ανατολίας, και δέχθηκαν επιπλέον πρόσμιξη από τους αρχαίους κατοίκους του Καυκάσου, της Αρμενίας, και του Ιράν.
Οι Μυκηναίοι είχαν επιπροσθέτως εν μέρει προέλευση από τους αρχαίους κατοίκους της Ανατολικής Ευρώπης και της Βόρειας Ευρασίας. Αυτός ο Αρχαίος Βορειο-Ευρωασιατικός πληθυσμός αποτελεί ένα από τα συστατικά των σημερινών Ελλήνων.
Τα αποτελέσματα αυτά, αποδεικνύουν περίτρανα την ομοφυλία των λαών από τον Καύκασο και την Βακτριανή έως την Αιγιίδα και την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, «η μελέτη δίνει απαντήσεις σε πλήθος ερωτημάτων: απορρίπτει για πρώτη φορά τη θεωρία πως οι Μυκηναίοι ήταν ένας πληθυσμός με προέλευση πέραν του Αιγαίου, καθώς και τη θεωρία πως οι Μυκηναίοι και οι μετέπειτα αρχαίοι Έλληνες εξαλείφθηκαν κατά τον Μεσαίωνα. Επιπροσθέτως καταδεικνύει την ιστορική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδας από την εποχή των πρώτων γεωργών έως και σήμερα. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι τα ευρήματα δείχνουν ότι υπήρξε πρόσμιξη τόσο
με βόρειους όσο και με ανατολικούς πληθυσμούς και πως οι προσμίξεις έλαβαν χώρα τόσο πριν όσο και μετά από την εποχή των Μινωιτών και Μυκηναίων». Σχετική με το θέμα είναι και η νέα σειρά άρθρων που δημοσιεύουμε από το φύλλο αυτό, για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας (σελ. 11).
Μοναδική απάντηση στις μεθοδεύσεις οι οποίες στοχεύουν στην εξάλειψη της ταυτότητας και της εθνικής μνήμης, είναι ο διαρκής αγώνας για να πάρουμε την Πατρίδα μας στα χέρια μας.

Ειρήνη Δημοπούλου

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.212)

Η βιομηχανία ενοχής

Η βιομηχανία ενοχής

Δεν υπάρχει έκφανση του ανθρωπίνου βίου για την οποία ο Ευρωπαίος δεν αισθάνεται ενοχές. Από μικρή ηλικία μαθαίνει ότι πρέπει να ντρέπεται για το κάθε τι που κάνει ή δεν κάνει.

Όταν μικρός δεν έχει όρεξη να φάει, οι γονείς θα του δείξουν τις εικόνες των λιμοκτονούντων αφρικανών. Δεν ντρέπεται που αυτός έχει κι οι άλλοι δεν έχουν φαγητό; Όταν ανοίγει τη βρύση του λένε πως πρέπει να νιώθει φόβο και ντροπή. Το νερό όπου νά ‘ναι τελειώνει και θα μείνει να διψά αιώνια στην πυρά της κολάσεως, ντροπιασμένος γιατί πίνει νερό, γιατί πλένει το σώμα του, γιατί φορά καθαρά ρούχα.

Όταν πηγαίνει να προσευχηθεί του λένε ότι πρέπει να νιώθει ενοχές γιατί οι “ρομά” μένουν σε τσαντίρια και ζητιανεύουν έξω από την εκκλησία. Όταν πηγαίνει στη δουλειά με το αυτοκίνητό του νιώθει ενοχές. Όταν ανοίγει το διακόπτη του ρεύματος νιώθει ενοχές. Όταν βλέπει ειδήσεις τον φορτώνουν ενοχές.

Φταίει για τον καιρό επειδή έχει ψυγείο και κλιματιστικό. Φταίει για το χρηματοπιστωτικό χάος γιατί έχει πιστωτική κάρτα. Φταίει για τους λαθρομετανάστες επειδή δεν τους βάζει στο σαλόνι του.

Ο Ευρωπαίος έχει μάθει να φορτώνεται ενοχές για τον αέρα που αναπνέει, για το νερό που πίνει, για το φαί που τρώει, για τα ρούχα που φορεί, για το σπίτι που μένει, για τη χώρα που ζει. Για το ότι είναι Λευκός και όχι Μαύρος. Ενοχές για τους λαούς που νίκησε στη μάχη  και για τους οποίους οφείλει να απολογείται εις τον αιώνα τον άπαντα.

Μήπως να εκλείψει; Μήπως να εξαφανιστεί από προσώπου γης γιατί αυτός δημιούργησε τον πολιτισμό; Μήπως φταίει γιατί δουλεύει αντί να κλέβει; Γιατί σκέφτεται, γιατί δημιουργεί, γιατί γνωρίζει να είναι αξιοπρεπής στην ένδεια, υψηλόφρων στον πλούτο;

Ναι, έκανε πολλά λάθη. Αλλά διαφορετικά από αυτά που του καταμαρτυρούν. Φταίει γιατί απαρνήθηκε την ταυτότητά του. Είναι ένοχος γιατί πίστεψε στα ψεύδη των εκμεταλλευτών του. Είναι ένοχος γιατί συμπεριφέρεται ενάντια στη Φύση και τα Πεπρωμένα. Είναι ένοχος γιατί αρνείται την ευθύνη να είναι αυτός που είναι.

Η ΟΧΙΑ  (δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τον Μάιο του 2009)

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Νίκη, το μόνο χρέος

Νίκη, το μόνο χρέος

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Η ζωή ‘ναι πόλεμος, η γης είναι στρατόπεδο, η νίκη είναι το μόνο σου χρέος. Μην κοιμάσαι, μη στολίζεσαι, μη γελάς, μη μιλάς, ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος: πολέμα! Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

Το καλοκαίρι είναι παράξενη εποχή. Σημαδεύει τέλη και αρχές. Ευτυχισμένες και στενόχωρες αναμνήσεις συμπλέουν. Ήμουν αρκετά μικρή για να έχω γνώμη, όταν έφυγαν οι συνταγματάρχες, ήρθε ο ταξίαρχος και μετά η δημοκρατία. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα δακρυγόνα, το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ραδιόφωνο, το Ναι και το Όχι. «Εγώ είμαι με το Ναι!» είχα δηλώσει με τον αυθορμητισμό των τεσσάρων μου χρόνων. «Σουτ, παιδάκι μου!» έλεγαν οι μεγάλοι θορυβημένοι. Αν το αγοράκι με το γιογιό είχε άποψη, είχα φυσικά δικαίωμα να έχω άποψη. Ο όχλος που είχε συγκεντρωθεί με κεριά σαν την Μεγάλη Παρασκευή, στο αεροδρόμιο, δεν μου φαινόταν να έχει σώας τας φρένας ώστε να δικαιούται να επιβάλλει τον ουρανοκατέβατο. Διόλου ευοίωνο, όπως και το πορτραίτο του «Εθνάρχη» με τα τρομακτικά φρύδια στην πλατεία του Δημαρχείου των Αθηνών. Εποχές Βορείου Κορέας στα καθ’ ημάς.

Θυμάμαι, βέβαια, τις μέρες που οι τούρκοι σκότωσαν τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το μούδιασμα, την θέληση για αντίδραση που δεν έβρισκε διέξοδο. Σήμερα, περισσότεροι Έλληνες έχουν αντίληψη των πλαστών εθναρχών, σήμερα είμαστε περισσότεροι από εκείνο τον Γενάρη, όταν δυο δράκες Χρυσαυγίτες διαμαρτύρονταν έξω από την βουλή για την προδοσία των Ιμίων από την κυβέρνηση Σημίτη. Σήμερα, υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι με επαναστατημένο θυμικό, αλλά πολύ λιγότεροι με επαναστατημένο νου και καρδιά. Έκαναν, θα πεις, κάτι, οι νέοι που διαμαρτύρονταν για την Κύπρο την δεκαετία του ’50; Δεν την κατέλαβε τελικά ο Αττίλας; Ναι, αλλά εκείνοι τους οποίους χτυπούσαν οι Πραιτοριανοί του «Εθνάρχη», είχαν στο αίμα τους το κύτταρο του ηρωισμού.

Πείνα και φόβος, οι δυο μεγάλοι δαμαστές του ανθρώπου. Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τους χρησιμοποιούν. Θα αντιδράσει μήπως κανείς όταν ακουστεί το «euro delendum est»; Η μήπως οι άνθρωποι θα προτιμούν και τότε τον οίκτο, μασκαρεύοντας την δειλία σε αρετή ή ίσως σε θρησκευτική πίστη; Πριν από λίγες μέρες, μια γνωστή μου περιέγραφε πως ένας Άραβας κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Πειραιά, και ήταν λέει τιμή που μας προτίμησε. Στους Έλληνες οι γυναίκες των οποίων έπεφταν στους γκρεμούς για να μην τις πάρουν στα χαρέμια, κάνουν κουμάντο, σήμερα που είναι ελεύθεροι, πρώην καμηλιέρηδες νυν πετρελαιάδες, με γυναίκες μπαμπουλωμένες με μπούργκες Σανέλ, που τους κόβουν χέρια, μύτες και κλειτορίδες στο όνομα της θρησκείας της αγάπης.

Οι φεμινίστριες που έβγαιναν στους δρόμους γιατί «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», σήμερα είναι «αντιρατσίστριες» και υπερασπίζονται όχι τις γυναίκες οι οποίες κακοποιούνται, αλλά τους πετρελαιάδες και το «δικαίωμά τους» να ακρωτηριάζουν γυναίκες. Ζούμε σε εποχές όπου τα μηχανεύματα του Μεγάλου Ψεύτη εμφανίζουν το δίκαιο ως άδικο και το λάθος για σωστό. Κάποιοι νομίζουν πως η απάντηση είναι η καταφυγή στον νεοσυντηρητισμό. Όμως, για να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν, χρειάζεται να αλλάξουν, λέει το πολιτικό dictum.

Για να γίνει πράξη το ξύπνημα της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής ταυτότητας το οποίο διαπιστώνουμε, σε ολόκληρη την ήπειρό μας, ενώ η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία των κρατών έχει συντριβεί, είναι απαραίτητο να βγούμε από την μαύρη τρύπα της απάθειας απέναντι στην βία του φόβου και της πενίας. Η Δεξιά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Έθνους. Η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την έννοια του Λαού, και οι δυο για να μην στενοχωρήσουν τους πλουτοκράτες. Η Δεξιά δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με την Αριστερά, γιατί δεν έχει τίποτε να προσθέσει στα όσα έχει ήδη πει. Οι Ιδέες πάνω στις οποίες χτίστηκε ένας κάποιος «δεξιός» λόγος, κάνουν μια τελευταία επαναφορά ως συντηρητισμός, σαν την αναλαμπή μιας γριάς πριν την έλευση του θανάτου. Αριστερά και Δεξιά έχουν χάσει την άκρη αυτού από το οποίο μπορεί να πιάσει ο φιλόσοφος κι ο πολιτικός τον μίτο της Ιστορίας: το όραμα, την φαντασία, το παραμύθι. Και τα έχουν χάσει με την θέλησή τους, ή ορθότερα από έλλειψη θέλησης.

Ο «πατριώτης» αγκαλιάζει τον χυδαίο φιλελευθερισμό, χωρίς να τολμήσει να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν. Η Δεξιά, άλλωστε, δεν αγάπησε ποτέ τους ανθρώπους της Σκέψης. Δεν κατάλαβε αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία, πως οι βαθιές αλλαγές που πηγαίνουν την Ιστορία παραπέρα, είναι όχι αυτές οι οποίες γίνονται για το χρήμα, αλλά αυτές που αλλάζουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο λαός έχει ανάγκη να ακολουθεί έναν σοσιαλιστή Μουσολίνι να στοιβάζει θημωνιές με στάρι ή έναν Πούτιν να βουτά στον παγωμένο ποταμό, έναν ηγέτη που να «καβαλά τον τίγρη».

Το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκει την συνέχεια. Όμως η Ιστορία απαιτεί την ρήξη. Απαιτεί μια στρατηγική με λιγότερες υποχωρήσεις και περισσότερους διαχωρισμούς, «Μονάχα με την ελπίδα φτάνουμε στο ανέλπιδο», γράφει ο Καζαντζάκης. « Ένας μονάχα τρόπος υπάρχει να σωθείς: να σώσεις». Ας ονειρευτούμε κι ας εργαστούμε για το ανέλπιδο. Μόνον έτσι θα σωθούμε.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/nikh-to-mono-chreos#ixzz4oP4hpT2d

Από την Σύνταξη-φ.211

wp-1490991511062.png

Επί δέκα χρόνια βρίσκεται σε λειτουργία η Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων, η οποία τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα πραγματοποιήσει συναυλίες στην Ρόδο, στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο, στην Αθήνα και στην Ελευσίνα. Η ορχήστρα αποτελείται από 60 και πλέον μουσικούς, ηλικίας 18 έως 28 ετών. Αποσκοπεί στο «να ενώσει μουσικούς με διαφορετικές κουλτούρες, έχοντας ως κοινή γλώσσα την μουσική». Στα πλαίσια της σχεδιασμένης μονόπλευρης «φιλίας» μεταξύ των δύο λαών, δηλαδή στο να γίνουν οι Έλληνες ανιστόρητοι και άβουλοι ραγιάδες και να δεχθούν τον εκτουρκισμό τους αδιαμαρτύρητα, «στόχος της είναι να ενισχύσει τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας μέσω της μουσικής, να επικοινωνήσει και να προωθήσει τη φιλία ξεπερνώντας τις παλιές και
σημερινές διαφορές».
Τι ανάγκη έχει η τουρκία και οι πάτρονές της να χρησιμοποιήσουν βίαια μέσα, όταν η απειλή βίας αρκεί για να καθηλώσει τους πολιτικάντηδες της Ελλάδος; Τι ανάγκη
έχει ο οικονομικός ιμπεριαλισμός να χρησιμοποιήσει εκβιασμούς σε πολιτικούς οι οποίοι δήθεν «πιέζονται», όταν ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός του Αμερικανικού τρόπου
ζωής και της ανατολίτικης λαγνείας των Σουλεϊμάν και της ελληνοτουρκικής φιλίας των ηθοποιών και των μουσικών, παράγει απείρως ριζικότερα αποτελέσματα, και η
Ιστορία μετατρέπεται σε παρωδία του Σαρβάιβορ;
Η πολιτική έχει πολλά ποδάρια. Και βρίσκονται έξω από την Βουλή, και τα επίσημα κομματικά όργανα. Όσα βλέπουμε και ακούμε στην αίθουσα του κοινοβουλίου εκ
μέρους των συστημικών κομμάτων, είναι μια παράσταση για γνωστούς ρόλους και εναλλασσόμενους πρωταγωνιστές. Το αντικείμενο του δράματος παραμένει το ίδιο.
Οι πολιτικοί υποκρίνονται ότι διαφωνούν, κλιμακώνουν την ένταση, δημιουργούν κρίση, και εν τέλει συνοδοιπορούν στις δεσμεύσεις τους προς τους θεούς και αφέντες
τους.
Η πολιτική μιλιέται εκεί όπου σπανίως φθάνουν οι τηλεοπτικές κάμερες και τα ρεπορτάζ εκείνων των εφημερίδων που πουλιούνται ένθετες σε περιοδικά και βιβλία.
Εκεί όπου τα οικονομικά και προσωπικά συμφέροντα διαπλέκονται, εκεί όπου γιγαντώνονται σαν σκιές τα «εγώ», και η περιφρόνηση για τον λαό ξεπερνά την υποκρισία του δημοσίου λόγου.
Η πολιτική αποφασίζεται σε διεθνή όργανα τα οποία θέσπισε ο Διεθνισμός και κυριάρχησαν στον κόσμο μας από τον Β’ Ευρωπαϊκό Πόλεμο και εντεύθεν. Και πού υλοποιείται; Οι Διεθνιστές εργάτες της Παγκοσμιοποίησης δεν είναι τόσο αφελείς όσο οι ιμπεριαλιστές του παρελθόντος.
Κατάλαβαν πως ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει κουραστεί αρκούντως να αλληλοεξοντώνεται. Ότι κανένα κανόνι δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την καταστροφική συνέπεια του Βατερλώ. Και κανένα ιπτάμενο βομβαρδιστικό το μεγαλείο του Ενόλα Γκέι.
Οι πόλεμοι κοστίζουν. Και υπάρχει πολύ ανθρώπινο κρέας στην Αφρική και την Ασία, όπου αιμοδιψείς πολέμαρχοι έχουν αρκετό ρευστό από το πλούσιο υπέδαφος
των χωρών τους και τους εξαθλιωμένους υπηκόους τους, για να αγοράσουν την πραμάτεια των εμπόρων όπλων.
Για τους Ευρωπαίους, από το 1945 και μετά, χρησιμοποιείται ένα πανίσχυρο υπερόπλο: ο ανθρώπινος νους.
Τον χειρίζονται, τον μανιπουλάρουν, τον διαμορφώνουν.
Η ιστορική ένδεια, η νοητική και πνευματική ισοπέδωση, είναι το εργαλείο διαχείρισης των Ευρωπαίων. Απέναντι σε αυτούς οι οποίοι θέλουν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, ώστε να μην ξέρουμε πού να πάμε, εμείς οι Εθνικιστές επιλέγουμε να μαθαίνουμε, να διδασκόμαστε, να εμπνεόμαστε και να προχωρούμε εμπρός, πάντοτε εμπρός!

Ειρήνη Δημοπούλου

(Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.211)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Πού θα κριθεί το Δίκαιο;

Πού θα κριθεί το Δίκαιο;

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Πριν από δυόμισι περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα άρθρο με αφορμή την αίτηση του Νίκου Ρωμανού να λάβει εκπαιδευτική άδεια. Ήταν Δεκέμβριος του 2014. Ο νεαρός ο οποίος κατηγορούνταν ότι είχε συμμετάσχει σε ένοπλη ληστεία στον Βελβεντό, είχε μετατραπεί σε χρυσό πιστόλι εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά. Η κακοποιημένη φυσιογνωμία του, βοηθούσε στην δημιουργία συμπάθειας στον λαό, και θύμιζε αυτήν του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του φίλου του ο οποίος είχε δολοφονηθεί το 2008 από την κρατική υπερβολή, δίνοντας την αφορμή για την καταστροφή του εμπορικού κέντρου των Αθηνών. Έγραφα τότε πως «Δεν έχει σημασία εάν ο έγκλειστος νεαρός είναι τρομοκράτης ή όχι. Εάν διέπραξε ληστεία ή εάν αυτοπροσδιορίζεται ως «αντάρτης πόλης». Θα κριθεί για τις πράξεις του. Το φρόνημα δεν διώκεται». Εξακολουθώ να είμαι της ιδίας απόψεως.

Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, δεν χωρά Ιερά Εξέταση. Δεν χωρούν κυνήγια μαγισσών. Όποιος διαθέτει στοιχεία, τα προσκομίζει στην κρίση της δικαιοσύνης. Και εάν είναι πράγματι αδιάσειστα, τότε η Δικαιοσύνη αποφαίνεται για το παράνομο ή μη της πράξεως. Σήμερα η ελληνική κοινή γνώμη ασχολείται με την περίπτωση της Ηριάννας, της νεαρής χωρίς πρόσωπο και επώνυμο, η οποία επιχειρείται να γίνει λάβαρο στην επιχείρηση αποδόμησης του ρόλου και της ισχύος της Δικαιοσύνης. Είναι φανερό ότι κάποιοι επιθυμούν όχι απλά να αμφισβητήσουν αλλά να κλονίσουν ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη του πολίτη στην Δικαιοσύνη. Μιας Δικαιοσύνης, η οποία με τις περιπτώσεις Θάνου και Πικραμμένου, δεν βοηθά τον εαυτό της, αποδεικνύοντας πως δεν βρίσκεται υπεράνω κομμάτων, ως όφειλε, αλλά οργανικά συνένοχη στην καταπάτηση της διάκρισης των Εξουσιών, όπως και οι πολιτικοί συνεργάτες οι οποίοι διατάσσουν πολιτικές διώξεις σε καιρό Δημοκρατίας.

Ομοίως δεν βοηθούν αποφάσεις με σκεπτικό «Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη του Περικλή Μπ. και του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων». Με απλά λόγια, εάν ταξιδεύεις σε μια πόλη όπου δρουν τρομοκράτες, είσαι τρομοκράτης. Δεν μένει παρά να δούμε τις επόμενες μέρες πογκρόμ εναντίον τουριστών, σαν αυτό που προανήγγειλε φέρελπις Νεοδημοκράτης πολιτικός εναντίον των αδέσποτων σκυλιών.

Στην Ελλάδα όντως δρουν τρομοκράτες και κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Είναι οι δολοφόνοι του Θάνου Αξαρλιάν. Είναι οι δολοφόνοι του Μανώλη Καπελώνη και του Γιώργου Φουντούλη. Είναι οι δολοφόνοι των αστυνομικών τους οποίους σκότωσαν και τραυμάτισαν επειδή βρίσκονταν στην υπηρεσία τους. Είναι αυτοί που ρίχνουν το δηλητήριο της εξουσίας στην κοινωνία και την πολιτική ζωή, εξαπλώνοντας τον φόβο και εξυπηρετώντας τα αφεντικά των οποίων η επιβολή βασίζεται στην τρόμο.

Δυόμισι χρόνια πριν, ο Αρχηγός και βουλευτές της Χρυσής Αυγής είχαν συμπληρώσει ήδη έναν χρόνο άδικης και παράνομης προφυλάκισης, κατηγορούμενοι για τα βιβλία που είχαν στις βιβλιοθήκες τους, ομιλίες σε οπαδούς, άρθρα και άλλα Οργουελικά. Δυόμισι χρόνια μετά, αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την Ηριάννα, η οποία έχει δικαίως ή αδίκως καταδικαστεί, εσκεμμένα συκοφαντούν τον Αρχηγό και τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής κατά αίσχιστο τρόπο, αν και δεν έχουν καταδικαστεί για το οτιδήποτε.

Αφήνοντας κατά μέρος τις καταστροφές τις οποίες προκάλεσαν στο όνομα της Ηριάννας οι «γνωστοί- άγνωστοι», αφήνοντας στην άκρη την ιδεολογική αντιπαλότητα, καθρεφτίζοντας πίσω σε αυτούς το μίσος με το οποίο αντιμετωπίζουν οι ομοϊδεάτες της το Ελληνικό Εθνικιστικό κίνημα, αλλά και την Ελλάδα και τους Έλληνες τον χαμό των οποίων απεργάζονται στηρίζοντας τον εξισλαμισμό της πατρίδας μας. Σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά έρχομαι να πω ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποφασίζεται στο πεζοδρόμιο, όπως ζητούν οι Αριστεροί. Άλλωστε δεν είναι μόνον οι Μπολσεβίκοι με τις Καπιταλιστικές πολιτικές που απειλούν την Πατρίδα μας. Είναι και οι πατριδοκάπηλοι νεοφιλελεύθεροι που είναι πρόθυμοι να κάνουν τα χατίρια της Αριστεράς, ακόμα κι αν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στο όνομα του δολοφονημένου Μπακογιάννη, ενώ ταυτόχρονα συναινούν στις διώξεις του Νίκου Μιχαλολιάκου και των βουλευτών του κόμματός του.

Εάν η Δικαιοσύνη αφήσει την Πατρίδα να κατρακυλήσει στην αναρχία, όπως επιδιώκουν εκείνοι που επιθυμούν την επιβολή μιας καπιταλομαρξιστικής δικτατορίας, εάν κάποιοι έχουν αποφασίσει πως έτσι θα γίνει, και πως η αυτοδικία στο όνομα της κάποιας ιδεολογίας, θα κυριαρχήσει στους δρόμους, κρίνοντας κατά το δοκούν, πάνω από τον Νόμο, το Δίκαιο και το Άδικο, τότε ανοίγει ο δρόμος στην Βία.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/pou-tha-krithei-to-dikaio#ixzz4nfhmDD1a