Οδοιπορικό στην Δυτική Μακεδονία

«Ώστε λοιπόν υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτήν! Ώστε βρίσκονται ακόμη, μετά το 1897, αξιωματικοί στον Στρατό και ζωή στο Έθνος; Λοιπόν ζήτω το Έθνος! Να ξέρετε πως αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει απ την βρώμα που κυλιόμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη. Θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο. Θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

(Ίων Δραγούμης: Μαρτύρων και Ηρώων αίμα).

222_8

Αυτά τα λόγια στριφογύριζαν στον μυαλό μου από την στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ονομάζεται «Μακεδονία»;…
Βρέθηκα στα άγια χώματα της Δυτικής Μακεδονίας, για κάποια υποχρέωση και τις 5 μέρες που έμεινα (ξανα)γύρισα όλα εκείνα τα μνημεία που θυμίζουν τους αγώνες που έκαναν άξια τέκνα της πατρίδας, για να μπορούν σήμερα οι εθνομηδενιστές να τα λοιδορούν ανενόχλητοι.
Λίγο έξω από την Αιανή Κοζάνης, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο εκτίθενται πολλά ευρήματα, που ήλθαν στο φως από ανασκαφές στην περιοχή. Εντυπωσιάζουν τα μυκηναϊκά αγγεία, τα οποία συνδέουν την Μακεδονία μας με την Νότιο Ελλάδα. Οι συλλογές του Μουσείου, περιλαμβάνουν ευρήματα ιδιαίτερης σημασίας, που συμπληρώνουν την εικόνα της ιστορίας του ελληνισμού της Άνω Μακεδονίας, όπως αυτά της Ύστερης Εποχής το Χαλκού (15ος – 12ος αι. π. Χ.) και της αρχαϊκής – κλασικής περιόδου (6ος – 5ος αι. π. Χ.), στα οποία αποτυπώνονται η κατάσταση των δωρικών – μακεδονικών φύλων και η παρουσία Μυκηναίων στην περιοχή, καθώς και η οικιστική ανάπτυξη, αλλά και πολιτική οργάνωση που υπήρχε στην Αιανή από τον 6ο αι. π. Χ.
Μόλις 4 χιλιόμετρα από το χωριό Χρώμιο και 37 από την Κοζάνη, βρίσκεται το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα. Η θέση του δεν επιλέχτηκε τυχαία. Στην περιοχή αυτή και στο σημείο που βρισκόταν το χωριό Μπούρινος το 1878, έγινε η Επανάσταση της Επαρχίας Ελιμείας, για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και την ένωση με την Ελλάδα. Όταν φτάνεις εκεί, αντηχούν στ΄ αυτιά σου οι φωνές των Μακεδονομάχων που «τρέχανε για λευτεριά», που λέει και ο ποιητής. Άγια χώματα. Δοξασμένα. Ο χώρος γύρω από το κυρίως Μουσείο, είναι γεμάτος με προτομές Μακεδονομάχων, ενώ δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που ήταν εντελώς ερειπωμένο αλλά έχει αναπαλαιωθεί με φροντίδες εθελοντών αρχιτεκτόνων και εργατών. Στον τοίχο, δεξιά της κυρίας εισόδου του, αναγράφεται: «Σε τούτον τον Ναόν, την Άγια τούτη Λαύρα της Μακεδονίας, στα 1878, Φεβρουαρίου 18 λειτουργήθηκε η Λευτεριά. Το κερί σου ας είναι αγιοκέρι μνήμης».
Και θέλετε και το ευτράπελο; Διότι Ελλάδα χωρίς ευτράπελα δεν γίνεται. Εδώ και καιρό το επίσημο κράτος έχει αρνηθεί κάθε βοήθεια στο μουσείο, διότι οι ασχολούμενοι, το ξαναλέω, εθελοντικά, έλαβαν μέρος στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία… Φτύστε τους!
Γύρω στα 30 χιλιόμετρα Βορείως της Καστοριάς και στους δυτικούς πρόποδες στου όρους Βέρνο (Βίτσι), βρίσκεται το χωριό Μελάς. Εδώ ζωντανεύει όλος ο Μακεδονικός Αγώνας. Γιατί εδώ βρίσκεται το σπίτι, που σκοτώθηκε ο πρωτομάρτυρας του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Παύλος Μελάς. Το σπίτι, που ανήκε στην οικογένεια του κ. Γεωργίου Τσάκαλου και η οποία το συντηρεί εδώ και 40 χρόνια, έχει παραχωρηθεί στον Δήμο Καστοριάς. Ο νέος Δήμαρχος Καστοριάς κ. Κορεντσίδης έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει για την πλήρη αξιοποίηση του μνημείου, πράγμα που μέχρι τώρα, γίνεται αποκλειστικώς απο την οικογένεια Τσάκαλου.
Κινούμενος από Καστοριά προς Φλώρινα και μετά το μνημείο των πεσόντων Καταδρομέων κατά τον Συμμοριτοπόλεμο, βρίσκεσαι το χωριό «Κώττας». Είναι το χωριό του Μακεδονομάχου, που παλιά ονομαζόταν Ρούλια και τώρα πήρε τ’ όνομά του. Μοιραίως τα βήματά σου σε οδηγούν στο σπίτι του ήρωα, όπου σε υποδέχεται η 73χρονη κ. Αλίκη, η οποία μας ενημερώνει ότι το σπίτι δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Προφανώς δεν γνώριζε ότι ο ηρωικός Δήμαρχος Πρεσπών κ. Παναγιώτης Πασχαλίδης, έχει ήδη ξεκινήσει μελέτη για την συντήρηση του μνημείου. Ο Δήμος Πρεσπών, σε έκταση 500 χλμ2 έχει 1.560 κατοίκους (3 κάτοικοι/χλμ2). Να γιατί είναι ήρωας. Μπράβο Δήμαρχε. Να ζητήσουμε από την κ. Μενδώνη να διαθέσει κάποιο ποσόν, από τα χιλιάδες ευρώ που δαπανώνται κάθε καλοκαίρι για φαιδρά και ανώφελα φεστιβάλ, για την συντήρηση του σπιτιού του ήρωα; Η 73χρονη κ. Αλίκη αγωνίζεται, να κρατήσει ζωντανή την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, υποδεχόμενη τους επισκέπτες στο σπίτι του ήρωα Καπετάν Κώττα. Έχει κάνει χιλιάδες ξεναγήσεις και κάθε φορά που αναφέρει το όνομα του «Παππού μας Κώττα» βουρκώνει και κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό. Όπως μας είπε μετά από αυτήν, δεν υπάρχει κάποιος να συνεχίσει το έργο της. Κυρία Μενδώνη επί τέλους! Καλά τα «πολιτιστικά δρώμενα», αλλά πιό καλή η ιστορία μας. Μειώστε λίγο την σχεδόν ανώφελη «κουλτούρα», που κατακλύζει την Ελληνική ύπαιθρο κάθε καλοκαίρι, και φροντίστε να βρείτε κάποιον από την περιοχή, όπου με κάποια αποζημίωση, αρκετά έφαγε ο Μπρεχτ, να συνεχίσει το έργο της κ. Αλίκης. Επί τέλους και ο Καπετάν Κώττας, κάτι πρόσφερε σ’ αυτήν την δόλια της Πατρίδα!
Στην εβδομάδα που έμεινα στην Δυτική Μακεδονία, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω για πρώτη φορά, από την Στρατιωτική Μουσική της 9ης Μ/Π Ταξιαρχίας, ένα συγκλονιστικό τραγούδι αφιερωμένο στον Παύλο Μελά. Έχει τίτλο «Σαν τέτοια ώρα στο βουνό». Οι στίχοι του μεγαλειώδεις:
Σαν τέτοια ώρα στο βουνό, ο Παύλος πληγωμένος,
μες τα νερά του αυλακιού, ήτανε ξαπλωμένος.
Δεν κλαίω τη λαβωματιά, δεν κλαίω και το βόλι,
κλαίω γιατί αφήνω γειά στη συντροφιά μου όλη
Για σύρε, Δήμο μου πιστέ, στην ποθητή πηγή μου
και φέρε μου κρύο νερό, να πλύνω την πληγή μου.
Σταλαγματιά το αίμα μου για σε, Πατρίδα, δίνω,
για σε, Μακεδονία μας, να λάμπεις σαν τον ήλιο.
Οι στίχοι και η μουσική είναι του μεγάλου Ιωάννη Σακελλαρίδη, από το έργο του «Τυρταίος». Ήταν η εποχή (περί το 1910) που οι μεγάλοι μουσουργοί και ποιητές έγραφαν για την Ελλάδα. Είναι ένα τραγούδι που αρχίζει ζωηρά και χαρούμενα, υποδεχόμενο τον Παύλο Μελά στην Μακεδονία, για να συνεχίσει θλιβερό, αλλά άκρως μελωδικό, όταν γίνεται γνωστή η θυσία του ήρωα. Αναζητείστε το στο διαδίκτυο, στην διεύθυνση:

Μπαίνοντας στην Καστοριά συναντάς και το Στρατιωτικό Νεκροταφείο, στο οποίο αναπαύονται οι ήρωες του Συμμοριτοπολέμου. Και σ΄ αυτό βλέπεις τον αέρα της… δημοκρατίας, που έχει βρωμίσει την πατρίδα μας από την μεταπολίτευση κι΄ εδώθε, αφού είναι έκδηλη η εικόνα της εγκαταλείψεως.
Δυστυχώς οι εντυπώσεις και η Εθνική ανάταση που αισθάνεται κάποιος περπατώντας τα άγια χώματα της Μακεδονίας μας δεν μπορούν να χωρέσουν στα στενά όρια ενός σημειώματος. Μόνο αν το περπατήσεις ο ίδιος μπορεί να το αισθανθείς. Όμως τότε πρέπει να έχεις συνεχής στο μυαλό σου τα λόγια του πραγματικού Εθνάρχη. Του μακαριστού Χριστόδουλου ο οποίος έλεγε: «Όταν επισκέπτεσθε την Μακεδονία, να προσέχετε πού πατάτε, γιατί μπορεί να πατήσετε άγια χώματα και οστά ηρώων»…

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία)

Αθ. Κωνσταντίνου: Ερώτηση για την Ευρωπαϊκή Αμυνα

84351183_170278824305841_6879156905055354880_n
Ο Ευρωβουλευτής κ. Αθανάσιος Κωνσταντίνου στην ημερίδα την οποία διοργάνωσε στις  3Φεβρουαρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,  με θέμα “Ευρώπη, Άμυνα και Ασφάλεια” , περιβάλλεται από τους ειδικούς αναλυτές επί στρατιωτικών και αμυντικών θεμάτων, κ.κ. Hervé Van Laethem, Χρήστο Μπολώση, Γεώργιο Λιναρδή και Χρήστο Δημόπουλο.

 

Ερώτηση προς την Κομισιόν κατέθεσε ο Ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου με αφορμή την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας και την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ερώτηση υπογραμμίζεται μεταξύ άλλων και η ανάγκη δημιουργία ενός ισχυρού Ευρωπαϊκού αμυντικού δόγματος.

Ακολουθεί η Ερώτηση:

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (EDA) εδημοσίευσε τον Δεκέμβριο 2019 την ετήσια έκθεση για τα αμυντικά δεδομένα του 2018, περιγράφουσα τις δαπάνες των 27 κρατών μελών του [€223 δισεκ. (+3% έναντι του 2017)]. Αύξηση καταγράφεται για πέντε συνεχή έτη, ενώ στην έρευνα αμυντικής τεχνολογίας (R&D) δεν υπάρχει η απαραίτητη απόδοση, παρά τον πακτωλό δαπανωμένων χρημάτων.

Φαίνεται ότι η Ε.Ε. δεν είναι σε θέση να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο προς όφελος των κρατών-μελών που θίγονται από χώρες εκτός Ε.Ε. (όπως στην περίπτωση της Ελλάδος με την Τουρκία), αδυνατεί να προστατεύσει επαρκώς τα σύνορά της, ενώ προωθεί την πολιτική «ανοικτών συνόρων».

Φαίνεται ότι η Ε.Ε. δεν προωθεί μιαν αποτελεσματική στρατιωτική βιομηχανία προς όφελος των κρατών-μελών, με επακόλουθο την αγορά βασικού πολεμικού υλικού από χώρες εκτός Ε.Ε.

Ο «Ευρωστρατός» ομοιάζει περισσότεροn με εσωτερική αστυνομική δύναμη. Η Ε.Ε. βασίζεται στο ΝΑΤΟ για την ανάληψη δράσεως σε περιπτώσεις συρράξεων. Αυτό μειώνει την επιχειρησιακή δυνατότητα της Ενώσεως, και την περιορίζει εκεί όπου τα συμφέροντά της ταυτίζονται με εκείνα των ΗΠΑ.

Ερωτάται η Επιτροπή:

-Θα υπάρξει σαφές Ευρωπαϊκό αμυντικό δόγμα, προϊόν μιας ουσιώδους αναλύσεως των αναγκών των κρατών-μελών, υποστηριζόμενο από την ευρωπαϊκή στρατιωτική βιομηχανία;

-Στο Η.Β. υφίσταται σημαντική στρατιωτική βιομηχανία. Έχουν προβλεφθεί ενέργειες για την αντιμετώπιση του επερχομένου «ελλείμματος» μετά το Brexit στην αμυντική ικανότητα της Ε.Ε.;

Αθανάσιος Κωνσταντίνου

Κοροναϊός και Παγκοσμιοποίηση: Επείγουσα η φαρμακευτική ανεξαρτησία Ελλάδος και Ευρώπης

koronaios

 

Το πρώτο ανεγνωρισμένο  θύμα του κοροναϊού στην Ευρώπη, είναι ένας Κινέζος 80 ετών, και κατεγράφη στην Γαλλία. Μέχρι σήμερα επιβεβαιωμένοι θάνατοι από τον ιό,  είχαν καταγραφεί στην Κίνα, στο Χονγκ Κονγκ, στις Φιλιππίνες και στην Ιαπωνία.

«Ένας Κινέζος τουρίστας από την επαρχία Χουμπέι, που έφτασε στη Γαλλία στις 16 Ιανουαρίου, νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Μπισά του Παρισιού, ως τις 25 Ιανουαρίου. Στην συνέχεια η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και μεταφέρθηκε στην εντατική» ανέφερε η υπουργός Υγείας της Γαλλίας, Ανιές Μπουζίν.  Στο ίδιο νοσοκομείο νοσηλεύεται η κόρη του, η κατάσταση της οποίας, όπως δήλωσε, βελτιώνεται. Μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί 11 κρούσματα του κοροναϊού στην Γαλλία. Στα εννέα αυξήθηκαν τα επιβεβαιωμένα κρούσματα του Covid-19 (κοροναϊού) στην Μεγάλη Βρετανία.

Σε σύγκριση με τους προκατόχους του, ο “νέος” κοροναϊός όπως τον ονόμασε η Π.Ο.Υ. εξαπλώνεται ταχύτερα. Ο MERS χρειάστηκε δυόμισυ χρόνια να εξαπλωθεί και να προσβάλλει 1000 άτομα. Ο SARS  χρειάστηκε περίπου τέσσερις μήνες. Ο νέος κοροναϊός έφθασε τον ίδιο αριθμό σε μόλις 48 μέρες.

Παγκοσμίως έχουν ως τώρα καταγραφεί 67.091 επιβεβαιωμένα κρούσματα. Στην Κίνα ο επίσημος αριθμός των νεκρών από τον ιό είναι 1527. Κρούσμα έχει καταγραφεί και στην Αφρική, και συγκεκριμένα στην Αίγυπτο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Facebook ανέβαλε συνέδριό του λόγω του ιού, ενώ ο Μπιλ Γκέιτς προειδοποίησε σε συνέδριο στο Σιάτλ ότι εάν ο ιός εξαπλωθεί στην Αφρική “θα λάβει πολύ δραματικότερες διαστάσεις απ’ ό,τι στην Κίνα”, λόγω των ανεπαρκών συνθηκών υγείας και περιθάλψεως στις χώρες αυτές, ιδίως, συμπληρώνουμε εμείς, αφότου εξεδιώχθησαν από κομμουνιστικά αντάρτικα οι Ευρωπαίοι οι οποίοι και εγκατέστησαν τις δομές υγείας οι οποίες υφίστανται, πλέον υποτυπωδώς, μέχρι σήμερα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση τι κάνει για την προστασία του πληθυσμού της;

Την ερχομένη Tρίτη, η Κυπρία Επίτροπος για την Υγεία και την Ασφάλεια των Τροφίμων, κα Στέλλα Κυριακίδου, θα ενημερώσει την αρμόδια Επιτροπή για το ζήτημα.

Εκτίμησή μας είναι, ότι ενώ η Κίνα και άλλες χώρες όπως η Ρωσία παίρνουν δραστικά μέτρα για την αποτροπή της εξαπλώσεως του ιού, όπως η απαγόρευση εξόδου από πόλεις εκατομμυρίων κατοίκων και η απαγόρευση πτήσεων από την Κίνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση κωλυσιεργεί αδικαιολόγητα.

Αντιμέτωπη με την σοβαρή απειλή μιας πανδημίας,  η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει εντελώς αδύναμη. Εν όψει αυτού που φαίνεται ότι εξελίσσεται σε ένα σημαντικό παγκόσμιο κίνδυνο για την υγεία, αφού προβλέπεται ότι το πρόβλημα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτηρίζει ως μεγάλη απειλή, θα επηρεάσει το 70 τοις εκατό της υφηλίου, η Ε.Ε συζητά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον “ρατσισμό” έναντι των Κινέζων. Συγκεκριμένα, ο καθηγητής της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ, Μαρκ Λίπσιτς, μιλώντας στην Wall Street Journal είπε πως “είναι πιθανό να δούμε μια παγκόσμια πανδημία του κοροναϊού με έως και το 70% των ανθρώπων να μολυνθεί παγκοσμίως”.

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων σε μια αχανή χώρα, με τεράστιο πληθυσμό, με μυστικοπαθή χαρακτήρα και κομμουνιστική διακυβέρνηση,  είναι αδύνατον να επιβεβαιωθεί από τις διεθνείς και τις Ευρωπαϊκές Αρχές.

Η εξάπλωση του ιού είναι ένα ακόμη επικίνδυνο και τραγικό αποτέλεσμα της Παγκοσμιοποίησης και του “παγκόσμιου χωριού”. Η εξάπλωση επιτείνεται από την εξάρτηση της Ευρώπης για συστατικά όπως της παρακεταμόλης, από εργοστάσια της Ασίας.

Αυτό, καθώς και το κλείσιμο των Ελληνικών βιομηχανιών, και το κυνήγι μαγισσών με τα γενόσημα φάρμακα, δήθεν για το συμφέρον του καταναλωτή, μπορεί να αποδειχθούν κυριολεκτικά θανατηφόρα για τον λαό μας και την Ευρώπη.

Πιστεύουμε ότι τομείς όπως η Ασφάλεια και η Υγεία πρέπει να είναι αυτόνομοι.  Η στρατηγική αυτονομία της Ελλάδος και της Ευρώπης και στον τομέα του Φαρμάκου, είναι απαραίτητη και επείγουσα!

Ε.Δ.

 

Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια , χθες-σήμερα-αύριο

Security Europe

 

Ημερίδα με θέμα ¨Ευρώπη: Άμυνα και Ασφάλεια, Χθες-Σήμερα-Αύριο” πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Την ημερίδα φιλοξένησε ο Ευρωβουλευτής των Μη Εγγεγραμμένων Αθανάσιος Κωνσταντίνου και παρευρέθησαν οι δημοσιογράφοι Ελένη Μίγκου, Δημοσθένης Τσαπαλιάρης και Σωτήρης Καμπόλης. 

Συμμετείχαν ως ομιλητές οι:

Ειρήνη Δημοπούλου «Ευρωπαϊκή Άμυνα (1950-2019): από το σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα στην δημιουργία της Γενικής Διευθύνσεως Αμύνης και Διαστήματος».

-Χρήστος Μπολώσης «Παράτυπη Μετανάστευση – Άμεση απειλή για την Ευρώπη».

Hervé Van Laethem «Είναι δυνατή η στρατιωτική ανεξαρτησία της Ευρώπης;».

-Χαράλαμπος Δημόπουλος «Περί του οράματος της Ευρωπαϊκής Αμύνης- Προβληματισμοί και προτάσεις».

-Γεώργιος Λιναρδής «Ο Εχθρός της Ευρώπης»

-Αθανάσιος Κωνσταντίνου «Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια – Ανθολόγηση Επισκοπικών Συμπερασμάτων».

This slideshow requires JavaScript.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε το βιβλίο ¨ΝΑΤΟ: Αμυντικός ή Ιμπεριαλιστικός Οργανισμός¨ του Γιώργου Λιναρδή με εκτενή πρόλογο του κ. Αθ. Κωνσταντίνου. Το βιβλίο είναι έκδοση της Ε.Ε. και διατίθεται δωρεάν.

 

Ροζέ Ολέντρ (1929-2020): Ο “Ποπάυ” δεν μένει πια εδώ

Ο “Ποπάυ” δεν μένει πια εδώ. Αιώνιος επαναστάτης της Παράδοσης, με την βροντερή φωνή και το πλατύ χαμόγελο, ένας μεγάλος παίκτης που επηρέασε την πολιτική ζωή της Γαλλίας, πέρασε από τα μάτια του σώματος σε αυτά της ψυχής όσων τον γνώρισαν και τους τίμησε με την ευθύτητα και την μαχητικότητά του. 

roger1
Ροζέ Ολέντρ (1929-2020)

Μια ιστορική φυσιογνωμία του  Εθνικιστικού Κινήματος στην Γαλλία, ο Ροζέ Ολέντρ, έφυγε από την ζωή στις 30 Ιανουαρίου και κηδεύτηκε συνοδευόμενος από εκατοντάδες φίλους του στις 6 Φεβρουαρίου 2020. Η κηδεία του, ήταν η κηδεία της παλαιάς Άκρας Δεξιάς, της Δεξιάς του στρατιωτικού εθνικισμού, των τελευταίων πραγματικών πολεμιστών, στους μεγάλους πολέμους της Ινδοκίνας και της Αλγερίας, αυτών που είδαν να χάνεται μαι αυτοκρατορία αλλά δεν σταμάτησαν να πολεμούν μέχρι το τέλος. Αυτοί υπήρξαν ο μάρτυρες της μεταπολεμικής κάθαρσης για αυτό και έγιναν πολέμιοι της επανασυγγραφής της Ιστορίας την οποίαν έγραψαν με το ίδιο τους το αίμα. Οι τελευταίοι αγωνιστές μιας Δεξιάς πραγματικά αντίθετης στο Σύστημα , αντίθετοι σε μια Δημοκρατία την οποία αμφισβήτησαν με τα όπλα, στις αποικίες της Ασίας και της Αφρικής. ” Ο στρατός είναι θρησκεία”, έλεγε, “είναι οι ιππότες των σύγχρονων καιρών”.  Και διεχώριζε τους αριβίστες ανώτατους αξιωματικούς από τους σιωπηλούς, πιστούς, ηρωικούς υπαξιωματικούς που αγωνίζονταν για την δόξα της πατρίδας.

«Ήταν ένα λιοντάρι με γλυκιά ψυχή. Ένας άνθρωπος πέρα από τα συνηθισμένα», λέει ένας συμπολεμιστής του για τον Κορσικανό, σύμβολο της μεγάλης, αυτοκρατορικής Γαλλίας, υπέρμαχο της αποικιοκρατίας, αλλά και της συνεργασίας με το μουσουλμανικό στοιχείο απέναντι στις προκλήσεις της αντιευρώπης.

Η ημερομηνία της κηδείας του είναι Τυχαία, αλλά όχι συγκυριακή. Ο Ολέντρ πηγαίνει να ανταμώσει «τους νεκρούς του Φεβρουαρίου» του 1934, αυτούς για τους οποίους ο Μπραζιγιάκ που τυφεκίστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945 , έγραψε το περίφημο ομώνυμο ποίημα, τιμώντας την πολύνεκρη εξέγερση της Αξιόν Φρανσέζ του Σαρλ Μωράς.

Γεννημένος στην Κορσική περί τας ειδούς του Μαρτίου, στις 21 Μαρτίου του 1929,  ο Στρατιωτικός, δημοσιογράφος και πολιτικός Ροζέ Ολέντρ υπήρξε η ενσάρκωση αυτού του σπανίου είδους ανδρός που απλώνει τα χέρια σε όλη την έκταση και το βάθος των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης, τόσο ώστε να αγγίζει την θεϊκή του φύση.

Roger_Holeindre_1943
Πρόσκοπος το 1943

Εργάτης μετάλλου στην νεανική του ηλικία, Πρόσκοπος, και αντιστασιακός κατά την κατάληψη της πατρίδας του από τους Γερμανούς, τότε ήταν, διηγείται, που θαύμασε τον Στρατάρχη Πεταίν της κυβερνήσεως του Βισύ, και έγινε Δεξιός.

Ένθερμος υποστηρικτής της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. κατετάγη εθελοντής στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Αλεξιπτωτιστής, και εν συνεχεία εκπαιδευτής ανταρτών εναντίον των ανταρτών,  τραυματίστηκε , επαναπατρίστηκε και υπερασπίστηκε ξανά την αυτοκρατορική Γαλλία στην Αλγερία.  Τραυματισμένος από σφαίρα στο κεφάλι, εγκαθίσταται στην Αλγερία, και εκπαιδεύει νέους, κυρίους Μουσουλμάνους.

Roger_Holeindre (2)
Στην Αλγερία, επάνω δεξιά

Τον Δεκέμβριο του 1961 στην Σύρτη, στο Βιλαέτι του Κονσταντίν (από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο) , ιδρύει τους «Μακί» στο όνομα του Βοναπάρτη. Σε όλη του την ζωή θα στηρίξει τους συμπολεμιστές του  Αλεξιπτωτιστές και μαχητές της OAS , και μέχρι τέλους από την θέση του Αντιπροέδρου της Εθνικής Ενώσεως Αλεξιπτωτιστών. Θεωρεί την ανεξαρτησία των αποικιών , δάκτυλο της κομμουνιστικής επιχείρησης εξάπλωσης στον κόσμο, και την αντιμάχεται με κάθε μέσο.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1962 καταδικάζεται σε 15 χρόνια κάθειρξης για την απόπειρα δολοφονίας του Ντε Γκωλ από την OAS. Εκτίει τα τρία και του απονέμεται χάρη.

Τις δεκαετίες του 1980 και 1990 εργάζεται ως δημοσιογράφος στα περιοδικά Παρί-Ματς και Φιγκαρό και ειδικεύεται σε θέματα Αφρικής, Ασίας και Λατινικής Αμερικής.

Συγγράφει τέσσερις δεκάδες βιβλίων, κυρίως αντικομουνιστικά (αποκαλεί τους Κομμουνιστές, προδότες), υπέρ του Πεταίν, και διηγήσεις των πολέμων, με μια ιδιάζουσα γλώσσα που ενσωματώνει φράσεις της στρατιωτικής αργκό, γιατί πάντοτε θεωρούσε τον εαυτό του πάνω από όλα στρατιώτη.

Υποστηρίζει με ομάδες περιφρούρησης τον Γάλλο υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές της Αλγερίας το 1965, κι εκεί γνωρίζεται με τον Ζαν Μαρί Λεπέν και γίνεται αχώριστος συμπορευτής του. Ενθαρρύνει την αντίσταση στο νότιο Βιετνάμ, και ξεσκεπάζει τα εγκλήματα των Βιετκόνγκ, οι οποίοι θα επιχειρήσουν την φυσική του εξόντωση. Ιδρύει, συμβουλεύει και διευθύνει ομάδες σκέψης και μικρά κόμματα, εκδίδει το περιοδικό “Αντίδοτο”, ιδρύει τους Νέους Πατριώτες Σοσιαλιστές και συναντιέται με τον φιλόσοφο  Ζαν Ζιλ Μαλλιαράκη, τον ελληνικής καταγωγής θεωρητικό της Τρίτης Θέσεως, των Αντινόλφι-Φιόρε. Ανοίγει ένα εστιατόριο στο Παρίσι, που γίνεται στέκι των Εθνικιστών κάθε τάσεως. Οποιος αγαπά στην πράξη την Γαλλία, έχει μια θέση μάχης σε κάποια από τις οργανώσεις, και στην σκέψη του που δουλεύει άοκνα.

Μαζί με άλλες εθνικιστικές ομάδες και κόμματα, γίνεται συνιδρυτής το 1972 του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου. Ιδρύει και διευθύνει τα καλοκαιρινά Πανεπιστήμια, την εκπαίδευση των νέων του Εθνικού Μετώπου, με την βοήθεια του ηγέτη της Κεντρικής Αφρικής Μποκάσα που του νοικιάζει το κάστρο που έχει αγοράσει στην κοιλάδα του Λίγηρα στην κεντρική Γαλλία, και το οποίο καταφέρνει να αγοράσει η οργάνωση των βετεράνων της οποίας προΐσταται.

Οργανώνει σε αυτήν και νέους 8 ως 14 ετών, που επαναλαμβάνουν στον όρκο τους: «Το ιδανικό μου συνδέεται με το έδαφος, με την οικογένεια, με την πατρίδα μου. Ορκίζομαι πίστη στη σημαία της Γαλλίας μας».

Εκλέγεται βουλευτής του Εθνικού Μετώπου (1986-88) Στην αλλαγή της εξουσίας το 1998, αρνείται να ακολουθήσει την κομματική γραμμή Λεπέν για την στήριξη της κόρης του, Μαρίν, και συντάσσεται με τον μαχητικό ευπατρίδη Γκολνίς. Όταν ο Καρλ Λανγκ τον οποίο γνωρίζει από την Νεολαία, διαφωνεί, φεύγει από το Μέτωπο και δημιουργεί το Κόμμα της Γαλλίας, δεν διστάζει να τον ακολουθήσει. Νέος στην σκέψη και στην ψυχή, συνδράμει με πάθος στην ίδρυση της διαδικτυακής ελεύθερης τηλεόρασης. Παραμένει επίτιμος αντιπρόεδρος του κόμματος ως το 2016.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Στο Παρίσι, στις 6 Φεβρουαρίου 202, γύρω από το φέρετρό του, περιστοιχισμένο από τις στρατιωτικές σημαίες, και τα λάβαρα οργανώσεων της πατριωτικής και εθνικιστικής δεξιάς, συγκεντρώνονται ο Λεπέν, που φορά το πράσινο μπερέ των αλεξιπτωτιστών της Λεγεώνος, η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Ζανύ, η κόρη του Γιαν με την κόρη της, Μαριόν Μαρεσάλ, ο πρώην ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίς, που εκφωνεί τον επικήδειο,  ο Καρλ Λανγκ. Η Μαρίν Λεπέν στέλνει στεφάνι και τον αντιπρόεδρο του κόμματός της που λέγεται πλέον Εθνικός Συναγερμός. Η κηδεία του γίνεται στα Λατινικά, μια ακόμη πράξη αντίστασης στις νόρμες του εκλλησιαστικού και πολιτειακού καθωσπρεπισμού.

Η Αριστερά δια της εφημερίδος Λιμπερασιόν, τιμά τον μεγάλο αντικομμουνιστή αντίπαλο

“Ήταν δημοφιλής”, γράφει, ” σε εκείνη την παλιά γενιά των αγωνιστών του Μετώπου”, και αναφέρεται στους ξεριζωμένους της Αλγερίας.  “Ενσάρκωνε τον θυελλώδη αντικομμουνιστή, τον ηττημένο ήρωα ενός χαμένου πολέμου, γιατί προδόθηκε από την νωθρότητα των πολιτικών ελίτ”.

Στον επικήδειο ο συγκινημένος Γκολνίς λέει «Γνωρίζουμε μόνο ένα μέρος των πεπραγμένων αυτού του  ήρωα, με την δυνατή φωνή και την γενναιόδωρη καρδιά, φωνή του διακόπτεται μερικές φορές από ένα λυγμό. Τώρα που το αλεξίπτωτό του έχει ανέβει στον ουρανό, πιστεύουμε ότι ο Ροζέρ μπορεί να πει, όπως έγραψε ο άγιος Παύλος πριν από περίπου είκοσι αιώνες:«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν, απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος.»

Ο ήχος των τυμπάνων και το Τραγούδι της Αφρικανών ακούγεται για αυτόν που ενσάρκωνε την Παλαιά Φρουρά, την φρουρά μιας Βοναπαρτικής, αυτοκρατορικής Γαλλίας που δεν υπάρχει πια.

” Ημασταν στην καρδιά της Αφρικής 

Φύλακες ζηλότυποι των χρωμάτων μας

Οταν κάτω από ένα μαγευτικό ήλιο

ακούστηκε η νικητήριος κραυγή

Εμπρός! Εμπρός! Εμπρός!”

Roger_Holeindre

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Γιάννης Τσεκλένης (1937-2020)

 

Μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που πήρα για την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ. Τέσσερεις τηλεφωνικές συνομιλίες που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας και το πώς διαλύθηκε από τις Μεταπολιτευτικές παλινωδίες, τις ιδεοληψίες και την ανευθυνότητα των εθνοπατέρων Καραμανλή, Μητσοτάκη και Παπανδρέου και των παρατρεχάμενών τους.

Πρωτύτερα, στάθηκε ο καλός νονός της εφηβικής μου ηλικίας, χωρίς άμαξα αλλά με μια μπλε ποδιά με γιακά Μάο, θήκες για στυλό και ζώνη μιλιταίρ, που σε μεταμόρφωνε σε φασιονίστα της εποχής. Όταν όλες οι ποδιές έμοιαζαν με ρόμπες (πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος φόρεμα-πουκάμισο , ονομαζόταν γαλλιστί σεμιζιέ) η ποδιά μου (είχα και από αυτή που κούμπωνε εμπρός και είχε πικεδένιο λευκό γιακά με δαντέλλα) έμοιαζε το άκρον άωτον της κομψότητος. Η κατάργηση της ποδιάς από το ΠΑΣΟΚ το 1982, στο όνομα της ελευθερίας, σήμανε το τέλος του δημοκρατικού, αξιοκρατικού σχολείου, όπου καθείς κρινόταν για την καθαριότητα, την αυτοπειθαρχία, την συνέπεια και την συγκρότηση, και όχι από τα λεφτά του μπαμπά.

Σήμανε ακόμη οικονομική καταστροφή για έναν ολόκληρο κόσμο που ζούσε από την σχολική ποδιά, και βρέθηκε από την μια στιγμή στην άλλη με τόπια εκατομμυρίων μέτρων υφάσματος μπλε και μπλε γαλάζιου, που δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ. Ψιλά γράμματα για τους μαθητευόμενους στο κεφάλι του κασιδιάρη λαού.

Με την σύντροφο, έμπνευση και μοντέλο του, Έφη Μελά

Ο Γιάννης Τσεκλένης, για αυτόν μιλάμε , το έχετε καταλάβει, ξαναδημιούργησε τον εαυτό του, μετά από την ασθένεια που στοίχισε το ένα του χέρι, και τις επιχειρήσεις του, ρούχων, αξεσουάρ, ειδών σπιτιού, και διακόσμησης,  πολλές φορές. Ήταν ταλαντούχος, πρωτοπόρος, δημιουργικός, με μια υπέροχη χαρά της ζωής και μαζί αυστηρότητα και σοβαρότητα. Οι δημιουργίες του ενέπνευσαν από την αείμνηστη  Σοφία Κοκοσαλάκη ως την Μαίρη Κατράντζου, φορέθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη την υφήλιο την εποχή που η πληροφορία δεν έτρεχε με το ίντερνετ και οι μόδες δημιουργούνταν για να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο, όχι ομοιόμορφο.

Η Ελλάδα, από την αρχαιότητα ως το Βυζάντιο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Τσεκλένη. Μετά τα ρούχα και τα αξεσουάρ, θα φτιάξει σπίτια, θα τα διακοσμήσει, θα τους προσδώσει την δική του χαρακτηριστική αντίληψη του διεθνούς ελληνικού στυλ.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης του εμπιστεύθηκε τις στολές της Ολυμπιακής του, μετά τον διάσιμο, ελληνικής καταγωγής Ζαν Ντεσσέ, την Κοκό Σανέλ και τον Πιερ Καρντέν.

Κοινή λογική και άνεση, μια Ελλάδα εξωστρεφής και διεθνής, μια Ελλάδα που μπορεί, αυτή είναι η Ελλάδα του Γιάννη Τσεκλένη. Στο καλό.

Ε.Δ.

 

Δεξιότερο το Ευρωκοινοβούλιο μετά το Brexit

Στις 12 το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου το Ηνωμένο Βασίλειο εξέρχεται επισήμως της Eυρωπαϊκής Ενώσεως. Τι θα συμβεί με τον συσχετισμό  των δυνάμεων στο μοναδικό συλλογικό δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο των Ευρωπαίων πολιτών;

Αύξηση της δυνάμεως του Λαϊκού Κόμματος και της Ομάδος Ταυτότητα και Δημοκρατία θα καταγραφεί με την νέα σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου

 

Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, 73 κενές έδρες αναμένουν ευρωβουλευτή. Από τις έδρες αυτές, 46 θα παραμείνουν  κενές γα προσεχή διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, και 27 χηρεύουσες έδρες θα κατανεμηθούν ως εξής:

Γαλλία και Ισπανία θα λάβουν από 5 έδρες

Ιταλία και Ολλανδία από 3 έδρες

Ιρλανδία 2 έδρες

Και από 1 έδρα οι : Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, Πολωνία και Ροπυμανία

Η κατανομή των εδρών αποτελεί απόφαση του Συμβουλίου, τον Ιούνιο του 2018 επί της πληθυσμιακής  βάσεως , ότι δηλαδή η σύνθεση του Κοινοβουλίου, πρέπει να αντικατοπτρίζει κατά το δυνατόν τα πληθυσμιακά μεγέθη των κρατών-μελών. Δεν θα χρειαστούν νέες εκλογές, διότι οι οι βουλευτές που θα εισέλθουν από τα δέκα προαναφερθένατ κράτη-μέλη έχουν ήδη ψηφισθεί.

Το ενδιαφέρον είναι ότι με το νέο status quo, η Αριστερή πτέρυγα και το Κέντρο χάνουν δυνάμεις ενώ κερδισμένοι είναι το Λαϊκό Κόμμα και η ομάδα Ταυτότητα και Δημοκρατία, δηλαδή η Κεντροδεξιά και οι δεξιότερα αυτής.

Ε.Δ.