H νέα πάλη των τάξεων και η Δεξιά προοπτική -Η περίπτωση της Γαλλίας

“Μόλις ταυτοποιηθείς ως δεξιός, είσαι ένας άξεστος που δεν αξίζει να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα. Οι απόψεις σου είναι άσχετες, ο χαρακτήρας σου απαξιωμένος, η παρουσία σου στον κόσμο ένα λάθος. Δεν είσαι αντίπαλος με τον οποίο πρέπει κανείς να τσακωθεί, αλλά μια ασθένεια που πρέπει να αποφεύγει. Αυτή ήταν η εμπειρία μου”.

-Ρότζερ Σκρούτον (1944-2020)

Οι βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν στις 12 και 19 Ιουνίου 2022. Από αυτές θα αναδειχθούν τα 577 μέλη της 16ης Εθνοσυνέλευσης της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Στον δεύτερο γύρο των Προεδρικών εκλογών οι οποίες διεξήχθησαν τον Απρίλιο, ο εμφανιζόμενος ως κεντρώος, απερχόμενος πρόεδρος Μακρόν συγκέντρωσε το 58,54% των ψήφων ενώ η εθνικίστρια- ακροδεξιά αντίπαλός του Mαρίν Λεπέν έλαβε το 41,46%.
Πέντε χρόνια πριν, το 2017, όταν οι δύο πολιτικοί βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο Μακρόν κέρδισε με 66,1%, έναντι 33,9% της Λεπέν.
Απευθυνόμενη στους υποστηρικτές της στο Παρίσι το βράδυ της Κυριακής μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, η Λεπέν παραδέχτηκε την ήττα, αλλά είπε: «Παρ’ όλα αυτά έχουμε κερδίσει» και υπογράμισε πως «οι ιδέες τις οποίες εκπροσωπούμε κορυφώνονται». Ανέφερε ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, το κόμμα της – η Εθνική Συσπείρωση – θα είναι μια «αληθινή αντιπολίτευση» στο πολιτικό κατεστημένο του Μακρόν και της Γαλλίας.

Μετά την αποκάλυψη του κυβερνητικού σχήματος υπό τον Μακρόν και τον εναγκαλισμό της Αριστεράς, φαίνεται πως η κα Λεπέν έχει δίκιο, και πράγματι το κόμμα της θα αποτελέσει την μόνη αντιπολίτευση. Ολα όμως δείχνουν ότι θα έχει περιορισμένη δύναμη.

Η κα Λεπέν αύξησε την δύναμή της στις προεδρικές εκλογές, χωρίς όμως να αρκέσει αυτό για να φέρει την πολυπόθητη νίκη. Οι πολιτικοί της αντίπαλοι στον χώρο της Δεξιάς ήσαν βεβαίως έτοιμοι, όπως έχουμε ήδη γράψει, να της προσάψουν προσωπικά το φταίξιμο (αναφερόμενοι άλλοι στην προσωποκεντρική ακαμψία του πολιτικού σχήματος και άλλοι στα πολιτικά του ανοίγματα) ωσάν κάποιος από αυτούς να είναι σε θέση πολιτικά, πνευματικά και επικοινωνιακά, να κονταροκτυπηθεί στην αρένα της πολιτικής με τον σημερινό εκλεκτό της κυρίαρχης ελίτ. Μα αυτά είναι ανθρώπινα πάθη τα οποία πάντοτε μπλέκονται με την πολιτική.

Αυτό που εμφανίζεται ως “αδυναμία” της (πραγματικής) Δεξιάς να απλωθεί στον χώρο που κοινωνικά της ανήκει και να τον φέρει στην κεντρική εξουσία, χρειάζεται να αναλυθεί ώστε να μην δημιουργούνται απογοητεύσεις εκεί όπου δεν πρέπει (δηλαδή πουθενά) και να μην χάνεται δυναμικό κυνηγώντας ανεμόμυλους.

Στο παράδειγμα της Γαλλίας, το ερώτημα είναι πώς, μετά από δυο χρόνια καταστροφής της κοινωνίας και της οικονομίας, είναι δυνατόν να σταθεροποιείται αντί να γκρεμίζεται το καθεστώς της “Μακρονίας” όπως το αποκαλούν οι γάλλοι.

Οι απαντήσεις βρίσκονται στα προφανή, αλλά και πέρα από αυτά:

α. Στην απουσία πρόσβασης στα ΜΜΕ- Η Γαλλική Ακροδεξιά έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στον τομέα αυτό, με την ενίσχυση ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μέσων και την εμφάνιση καλοδιαβασμένων, εργατικών και επικοινωνιακών ανδρών και γυναικών.

β. Στην έλλειψη αξιόλογων στελεχών- Η Λεπέν έχει κάνει στο κόμμα φυτώριο, προωθώντας νέα πρόσωπα (ακόμα και αν αυτά είναι της δικής της επιλογής).

γ. Στον εγκλωβισμό σε στερεότυπα τα οποία προωθούν οι προπαγανδιστές των πολιτικών της αντιπάλων. -Προσπαθεί, αλλά η ισορροπία δεν είναι πάντοτε εύκολη.

Για να αντιληφθούμε την θέση στην οποίαν βρίσκεται η κα Λεπέν και η Γαλλική Ακροδεξιά (την ονομάζουμε έτσι χάριν συνεννοήσεως. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ευρύ φάσμα το οποίο καλύπτει από την πραγματική συντηρητική Δεξιά, τους Καθολικούς, τους Βασιλικούς, μέχρι τους Εθνικιστές και τους πολιτικούς ριζοσπάστες) θα πρέπει να δούμε τι έχει απέναντί της.

Η στρατηγική του επιτελείου Μακρόν

H πολιτική και επικοινωνιακή τακτική του επιτελείου Μακρόν παρουσιάζει ιδιαίτεορ ενδιαφέρον για την ευελειξία και την προσαρμοστικότητά της (ιδιαίτερα σε αντιδιαστολή με τις Δεξιές παρελθοντολογικές εμμονές).

Το 2017 ο Μακρόν κέρδισε παίζοντας προς όφελός του τον παλαιό «οριζόντιο» διαχωρισμό Αριστερά-Δεξιά. Ο ίδιος και το επιτελείο του αντιλήφθηκαν ότι ο πολιτικός διαχωρισμός Αριστερά-Δεξιά μεταξύ των δύο κομμάτων τα οποία μονοπωλούσαν την Γαλλική πολιτική σκηνή, του Σοσιαλιστικού και του Γκωλικού, ήταν όλο και πιο ανούσιος, άρα έπρεπε να είναι αυτός που θα την εκμεταλλευθεί και μετά θα την εξαλείψει.

Ο Μακρόν προχώρησε πρώτα στο άδειασμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, παίζοντας με τις ιδεολογικές ανησυχίες της Αριστεράς. Οι σοσιαλιστές ψηφοφόροι θεώρησαν ότι μπορούσαν να εμπιστευτούν τον Μακρόν γιατί, κατά βάθος, ήταν ένας από αυτούς, αφού υπήρξε υπουργός της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Βαλς, και προτύτερα βοηθός Γραμματέας του Προέδρου Ολάντ.

Οταν πέρασε στον Β’ γύρο, εναντίον της Μαρίν Λεπέν, ο Μακρόν βασίστηκε στο ότι ο Γκωλικός υποψήφιος, Φρανσουά Φιγιόν, και η Δεξιά-μαϊμού των αντεθνικών συμπλεγμάτων, θα ζητούσε από τους υποστηρικτές του να μην ψηφίσουν Λεπέν, αλλά Μακρόν, όπως και έγινε, συγχωνεύοντας ουσιαστικά, τα δύο ως τότε κύρια πολιτικά κόμματα εναντίον της «ακροδεξιάς». Η πρώτη διάβρωση ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

Ο Μακρόν δεν είχε καμία ενοχή να παίξει με την Αριστερά όπως και με την Δεξιά, όπως έχουν οι ανασφαλείς Ακροδεξιοί πολιτικοί γιατί, αισθάνονται την γλυκειά έλξη της Δεξιάς αγκαλιάς η οποία θα βυζάξει αυτούς και τα εξουσιαστικά τους απωθημένα.

Κατά την διάρκεια της πρώτης πενταετούς θητείας του, ο Μακρόν άλλαξε την βάση της υποστήριξής του. Ετσι, το 2022 εξελέγη όχι απλώς από μια αναγκαστική συμμαχία, αλλά από ολόκληρη την αστική κοινωνική τάξη. Οι φιλελεύθερες ελίτ άφησαν πίσω τους την παλιά διάρεση Δεξιάς-Αριστεράς και συνεργάστηκαν για να αποτρέψουν την άνοδο της εξαθλιούμενης εργατικής και μικρομεσαίας τάξης, για την οποία χρησιμοποιούν την απαξιωτική ταμπέλα «λαϊκίστρια». Ο Μακρόν κέρδισε όχι επειδή ο κόσμος υποστήριξε τον ίδιο (είναι αντιπαθής και επιθετικός απέναντι στον λαό τον οποίο περιφρονεί, όπως και οι ελίτ τις οποίες εκπροσωπεί) ή τις καταπιεστικές, καταστροφικές πολιτικές του, αλλά επειδή κατασκεύασε και αξιοποίησε με επιτυχία την μορφή μιας υποτιθέμενης εξτρεμίστριας γυναίκας-μπαμπούλα, με την οποία ήξερε ότι θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί. Εμφανίστηκε έτσι ως ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να προστατεύσει τις γαλλικές ελίτ από αυτήν την επικίνδυνη απειλή και, κυρίως, από την “ξεβράκωτη” εργατική τάξη και την Γαλλική επαρχία η οποία υποστήριξε σαρωτικά την Μαρίν Λεπέν και τους άλλους Δεξιούς, πατριώτες και ακροδεξιούς υποψηφίους.

Η νέα πάλη των Τάξεων

Στην Μακρονία (το γεγονός ότι το όνομα του Μακρόν δώθηκε ήδη σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο διακυβέρνησης, τον κατέταξε ως τον ηγέτη της μεταγκωλικής εποχής) ο νέος πολιτικός διαχωρισμός είναι κάθετος και κρημνώδης: οι οικονομικές και κοινωνικές ελίτ, με τις πανεπιστημιακές σπουδές, είτε αυτοκατατάσσονται σε πολιτικά Δεξιές είτε σε πολιτικά Αριστερές, ψηφίζουν Μακρόν. Οπως έδειξαν χαρακτηριστικά τα αποτελέσματα των Προεδρικών εκλογών του Απριλίου, το Παρίσι ψηφίζει Μακρόν στο αποκαλυπτικό ποσοστό 85%. Η εργατική τάξη και η ύπαιθρος, από την άλλη, αλλά και οι Γαλλικές υπεράκτιες κτήσεις, ψηφίζουν ξεκάθαρα Λεπέν. Ομως αυτό δεν είναι αρκετό για να ανατρέψει ένα αποτέλεσμα το οποίο αποφασίζεται από τους αστούς. Φυσικά, η αστική τάξη έχει τις πολιτικές της διαφωνίες. Ομως οι ψηφοφόροι του Μακρόν, δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να διαφωνούν αλλά και να συγκλίνουν, επειδή είναι ενωμένοι κοινωνιολογικά και οικονομικά. Γι’ αυτό και εν τέλει παραμερίζουν τους πολιτικούς διαχωρισμούς εμπρός στα ταξικά τους συμφέροντα. Αριστεροί και Δεξιοί αστοί δίνουν στους εαυτούς τους το δικαίωμα να δηλώσουν ακόμα και δημόσια, ότι δεν τους αρέσει ο Μακρόν. Εξακολουθούν όμως να τον προτιμούν, επειδή κρατά στην εξουσία το status quo.

Να θυμήσουμε εδώ ότι η “Μεγάλη Αντικατάσταση” την οποία προέβλεψε ο Ζαν Ρασπάιγ και βάπτισε ο Ρενώ Καμύ, δεν πραγματοποιείται επειδή κάποιοι Αραβες με σαρίκια και σπαθιά ή κάποιοι Αφρικανοί με ασπίδες και δόρατα εμφανίστηκαν στα σύνορα της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως οι Οθωμανοί προ των πυλών της Βιέννης, ως εξέλιξη ενός ιδεολογικού πολέμου Λευκών και μη-Λευκών, αλλά επειδή οι Γάλλοι και οι άλλοι Ευρωπαίοι βιομήχανοι, μέσω της πολιτικής μόχλευσης, ώθησαν προς την άφιξή τους, στα πλαίσια μιας πολύ καλά σχηματοποιημένης ταξικής αντίληψης, εναντίον των Γάλλων και των άλλων Ευρωπαίων εργατών. Η “Μεγάλη Αντικατάσταση” μπορεί να αποφασίστηκε ως ιδεολογικοπολιτικός στόχος σε κάποια αγγλικά, ελβετικά ή γαλλικά σαλόνια, αλλά υλοποιείται με κύριο κριτήριο το οικονομικό όφελος και την θέληση των καπιταλιστών να μειώσουν το κόστος της εργασίας και της παραγωγής προκειμένου να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους. Εάν αυτοί δεν συνεργάζονταν, με το πρόσχημα των Αριστερών απαιτήσεων, έστω και αν αντικειμενικός σκοπός του σχεδιασμού ήταν η αντικατάσταση των πληθυσμών, η έκταση του προβλήματος θα ήταν το λιγότερο μικρότερη. Φαίνεται όμως ότι ο Μαρξ τον οποίον απορρίπτουν οι Ακροδεξιοί μάλλον δεν είχε άδικο, όταν μιλούσε για εφεδρείες του κεφαλαίου και ισχυριζόταν ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα.

Ο ρόλος της Γαλλικής Αριστεράς

Ενδιαφέρον έχει ο ρόλος της Αριστεράς του Ζαν Λυκ Μελανσόν του οποίου η “Ανυπότακτη Γαλλία” υποτάχθηκε πλήρως στηρίζοντας το καθεστώς της Μακρονίας, αφού πρώτα έπαιξε τον ρόλο του διασπαστή της λαϊκής αντιμακρονικής ψήφου. Εκεί, η τακτική Μακρόν, διατήρησε τον οριζόντιο διαχωρισμό Αριστερά-Δεξιά με την χρήση του πολιτικού εργαλείου του αντιφασισμού ο οποίος πήρε την θέση της προάσπισης των εργατικών δικαιωμάτων στην ρητορική της Αριστεράς.

Ηδη από την δεκαετία του 1980 η γαλλική Αριστερά έκανε φιλελεύθερη στροφή, εγκαταλείποντας την εργατική τάξη την οποίαν έως τότε χρησιμοποιούσε ως δεξαμενή αλείευσης ψήφων. Οι θέσεις της, για παράδειγμα, υπέρ της αποβιομηχάνισης στο όνομα της οικολογίας (η άλλη πλευρά της αριστερής πολιτικής τανάλιας), εντάσσονται σε αυτήν την πολιτική στροφή. Μια παράπλευρη πολιτική θέση ήταν η μείωση του Δημοσίου η οποία νομοτελειακά θα οδηγούσε στην μείωση του επιπέδου ζωής των φτωχότερων οικονομικά στρωμάτων. Η Γαλλική Αριστερά έφθασε, εν τέλει, να αποποιηθεί ως και να δαιμονοποιήσει στις φετεινές εκλογές, την πολιτική της βάση, τους ως τώρα υποστηρικτές της τους οποίους βάπτισε “λαϊκιστές” και τους αποποιήθηκε. Παράλληλα, στην διαδικασία αποκοπής και απαξίωσης των λαϊκών στρωμάτων, η Αριστερά, η οποία ιστορικά είναι ένα κίνημα που δημιουργήθηκε από πλούσιους διανοούμενους, έστησε και επάνδρωσε οργανώσεις για κοινωνικά δικαιώματα όπως η περίφημη SOS-Ρατσισμός η οποία μετεξελιχθηκε στον κυρίαρχο βραχίωνα ανατροπής των δικαιωμάτων των Γάλλων εργατών και εναγκαλισμού των νέων ψηφοφόρων της, των μεταναστών από μη Ευρωπαϊκές χώρες, παράτυπων και μη.

Εκείνη την χρονική στιγμή, κάνει την είσοδό του στην πολιτική σκηνή ο πατέρας της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, Ζαν Μαρί Λεπέν.

Η προεδρία του Σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν (1981-1995) ευνόησε την δημιουργία της Γαλλικής Ακροδεξιάς η οποία βγήκε από το ημίφως όπου βρισκόταν διωκόμενη από το Βισύ και μετά. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου και η εισαγωγή της Απλής Αναλογικής, ενός πάγιου Αριστερού αιτήματος, έδωσαν στην Γαλλική Ακροδεξιά χώρο να αναπνεύσει, τόσο, όμως, όσο χρειαζόταν για να αποτελέσει έναν νέο μπαμπούλα για την αστική ελίτ η οποία είχε μεν φροντίσει να θάψει και να κάνει πως ξέχασε την συνεργασία της με τους Γερμανούς, κάτω από καλλιτεχνικές χορηγίες και ιδρύματα, αλλά φοβόταν ότι όσοι την γνώριζαν (και υπήρχαν ακόμη πολλοί ζωντανοί μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων) θα έβγαζαν στην φόρα τα κατοχικά της άπλυτα. Η απλή αναλογική εφαρμόστηκε μία και μόνη φορά ώστε να αποκτήσει το Εθνικό Μέτωπο χώρο, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορεί να επηρεάσει την διακυβέρνηση της χώρας. Στην μία και μοναδική φορά της εφαρμογής της Απλής αναλογικής, το 1986, το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν Μαρί Λεπέν έλαβε περίπου 10% των ψήφων και 35 έδρες. Χωρίς την Απλή Αναλογική, όταν το 2017 η Μαρίν Λεπέν συγκέντρωσε το 17% των ψήφων, έλαβε μόλις 8 έδρες.

Σε μια επίδειξη δήθεν πανικού, ο Μιτεράν και η κυβέρνηση απέσυραν άρον άρον τον νόμο που έκριναν ότι ήταν υπερβολικά δημοκρατικός για “το καλό του λαού”, και επανέφεραν το παλιό εκλογικό σύστημα. Ο ίδιος ο Σοσιαλιστής Λιονέλ Ζοσπέν, πρώην πρωθυπουργός πλέον, παραδέχτηκε ότι εκείνος ο “αντιφασιστικός αγώνας” ήταν στην πραγματικότητα θέατρο. Το φάντασμα του “φασισμού” είχε βγει από την ντουλάπα και έκτοτε λειτούργησε ως συνδετικός ιστός ο οποίος έφερε κοντά τα υποτιθέμενα άκρα με κορυφαία για την εποχή, την πρωτοφανή “Συγκατοίκηση” στην προεδρία και την πρωθυπουργία αντίστοιχα. Μετά την εκλογική επιτυχία των Γκωλιkών και εν γένει των αστικών κομμάτων της μεσαίας τάξης το 1986, ο Μιτεράν αναγκάστηκε να συνεργαστεί με αυτές τις δυνάμεις και διόρισε τον Ζακ Σιράκ πρωθυπουργό (1986-88). Για πρώτη φορά στην ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός ανήκαν σε διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Ο Μιτεράν επανεξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία Πρόεδρος, τον Απρίλιο / Μάιο του 1988. Κυβέρνησε με σοσιαλιστικά υπουργικά συμβούλια (υπό τους Ροκάρ, Κρεσόν και Μπερεγκοβουά) αλλά αναγκάστηκε σε νέα συγκατοίκιση μετά την συντριπτική νίκη (80% των εδρών) των αστικών κομμάτων στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου 1993, με Πρωθυπουργό τον Εντουάρ Μπαλαντύρ.

Αν και η κοινωνία έχει την εντύπωση ότι επειδή το βιωτικό επίπεδο εκτοξεύθηκε από την δεκαετία του 1980, οι τάξεις και οι συντεχνίες έχουν καταργηθεί, στην πραγματικότητα, η μεταπολεμική αστική τάξη επενδύει στην στρατηγική των “αντίφα”, αν και (ή ίσως επειδή) η ίδια συνεργάστηκε με τους αυθεντικούς φασίστες. Τα προνόμια τα οποία απέκτησε επιδιώκει να τα διατηρήσει, κλείνοντας απέξω όσους φοβάται ότι μπορεί να την απειλήσουν. Γι’ αυτό και κάθε της ενέργεια φροντίζει να είναι εις βάρος των εργατικών και παραγωγικών τάξεων, εργατών αλλά και αγροτών, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών, αυτών δηλαδή που δεν ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση. Μπορεί, επί παραδείγματι, οι αστοί να είναι βιομήχανοι, αλλά εάν κάποιος κατακρίνει την αποβιομηχάνιση της Γαλλίας και της Ευρώπης. ή παρατηρήσει ότι το ευρώ έβλαψε την πραγματική οικονομία, χαρακτηρίζουν τον ομιλούντα ως “φασίστα” από την στιγμή που καταθέτει μια οποιαδήποτε πρόταση, εναλλακτική του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και κοινωνικού συστήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εχουν δε επιτύχει χάρις στα κεφάλαια, στην επιρροή και στους δεσμούς οι οποίοι τους συνδέουν και τους υπηρετούν. Αποτέλεσμα είναι τα αιτήματα και οι προτάσεις οι οποίες είναι προς αρωγήν των παραγωγικών τάξεων, να χαρακτηρίζονται πάραυτα ως “φασιστικές” ή εσχάτως και “λαϊκίστικες”, και αυτομάτως να αποκλείονται από την συζήτηση.

Η σημασία της “αντιφασιστικής” αντεργατικής ρητορικής

Γιατί πετυχαίνει η “αντιφασιστική” στρατηγική του Μακρόν και των λοιπών Αριστερών και Δεξιών αστών; Γιατί οι δυνάμεις αυτές φρόντισαν να χτίσουν έναν μύθο για το σύγχρονο “φασιστικό τέρας”, ο οποίος δεν έχει μεν κανένα πραγματικό πολιτικό αντίκρυσμα, αλλά ο οποίος κολάκευσε ηγετικές και μη προσωπικότητες που είδαν την σκιά τους στον τοίχο να μεγαλώνει και νόμισαν ότι η σκιά τους είναι αυτοί. Δεν χρειάζεται να αντρέξουμε μακριά παρά στα δυο περασμένα χρόνια, για να αντιληφθούμε ότι τις πρωτοφανείς απαγορεύσεις τις οποίες θα ζήλευε μια στρατιωτική δικτατορία, δεν τις επέβαλλε η Μαρίν Λεπέν αλλά ο Εμμανουέλ Μακρόν. Ακόμα και να ήθελε η κα Λεπέν, δεν θα μπορούσε να τις επιβάλλει γιατί θα έβρισκε μαζί της σύμπασα την Αριστερή και Δεξιά αστική τάξη η οποία θα … διαμαρτυρόταν για την Δημοκρατία η οποία θα κινδύνευε από τον “φασισμό”.

Οι επίδοξοι “νεοφασίστες” αγόρασαν το παραμύθι των “αντιφασιστών”. Και όχι μόνο το αγόρασαν αλλά φρόντισαν να το επενδύσουν με όσα στερεότυπα το σύστημα το οποίο το δημιούργησε για να τους εξοντώσει (ακόμα και βιολογικά) τους παρείχε, από την εξωτερική εμφάνιση έως τις υστερικές κραυγές και τις σπασμωδικές κινήσεις μέσω των οποίων και μόνον πετύχαιναν την μηντιακή επιβεβαίωση.

Στις πρόαφατες Γαλλικές Προεδρικές εκλογές, η έκκληση την οποίαν απηύθυνε ο Μελανσόν να μην δωθεί ούτε μια ψήφος στην Λεπέν στον δεύτερο γύρο, έδωσε το φιλί της ζωής στον Μακρόν και σε όσους πραγματικά εξυπηρετεί με τις πολιτικές του. Ετσι, ενώ οι ίδιοι οι Ακροδεξιοί κατακρίνουν την Λεπέν ότι το οικονομικό της πρόγραμμα είναι θεμελιωδώς αριστερό, η κατηγορία ότι η Λεπέν είναι ακροδεξιά στάθηκε αρκετή για να αποτρέψει την συνένωση όσων αντιτίθενται στην αντεργατική πολιτική Μακρόν. Παρουσιάστηκε λοιπόν το παράδοξο, οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως Σοσιαλιστές, να ψηφίσουν έναν πρώην τραπεζίτη ο οποίος υπερασπίζεται ένθερμα τα συμφέροντα των καπιταλιστών, για να αποτρέψουν την έλευση μιας αριστερής κοινωνικής πολιτικής, επειδή είναι “φασισμός”.

Οι δημοσκοπήσεις

Οι έως τώρα δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές για το κόμμα της κυρίας Λεπέν. Αν προσθέσουμε τις πιθανές ψήφους του κόμματός της και του κόμματος Ζεμούρ, φτάνουμε στο 28%.

Επομένως, εάν πρόκειται να υπάρξει προοπτική αλλαγής του πολιτικού προσωπικού στην διαχείριση του μεγάλου διακυβέυματος το οποίο είναι η αντίσταση στην καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και στην απογαλλοποίηση της γαλλικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, όσοι αντιτίθενται στα αντιγαλλικά αντεργατικά μέτρα, θα πρέπει να βρουν κοινό πεδίο συνεννόησης ώστε να παραμείνουν στο πολιτικό παιχνίδι.

Δύο ενέργειες θεωρούνται απαραίτητες, χωρίς βεβαίως να εγκυώνται την επιτυχία:

Πρώτον, η απόσυρση του ονόματος Λεπέν. Τόσον η συμπαθής Μαριόν Μαρεσάλ, η 32χρονη εγγονή του Ζαν Μαρί, η οποία διέγραψε το Λεπέν από το επίθετό της και έχει ενταχθεί στο στρατόπεδο Ζεμούρ, όσο και ο αντιπρόεδρος του κόμματος, ο καλός ρήτορας και ευρωβουλευτής, ο 26χρονος Ζορντάν Μπαρντελά, γαμπρός της αδελφής της Μαρίν, φαίνονται ανοιχτοί στην διαπραγμάτευση με άλλες Δεξιές δυνάμεις, εφόσον διατηρούν την πρωτοβουλία ως το μεγαλύτερο κόμμα του χώρου. Μια τέτοια κίνηση θα εξυπηρετούσε την άμβλυνση των αντιθέσεων, και την ύφεση των συναισθημάτων, κρατώντας ζωντανή από το παρασκήνιο την οικογένεια Λεπέν, ως εγγυήτρια του ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα του κόμματος.

Και δεύτερον, η απόσυρση από το προσκήνιο του πολιτικού λόγου του παρελθόντος, με άλλα λόγια η προσαρμογή του κατά προτεραιότητα σε αυτά τα οποία ενδιαφέρουν σήμερα τον λαό. Οι φιλοσοφικές και ιστορικές αναζητήσεις ανήκουν σε συλλόγους και Δεξαμενές Σκέψεως, και από αυτούς η Γαλλία διαθέτει πολλούς, όπως το επιτυχημένο Ινστούτο Ιλιάντ.

Αυτό που χρειάζεται ακόμη περισσότερο να αλλάξει, όχι μόνο στην Γαλλία, είναι η αντίληψη του πολιτικού αγώνα. Η Ακροδεξιά, επειδή έχει στο παρελθόν βρεθεί στην συχνά απόλυτη εξουσία, παραλαμβάνοντας τα ηνία από τα χέρια αστών πολιτικών σε ώρες κρίσεως, κατά τις οποίες καλείται να δώσει λύση στα αδιέξοδα, επιδεικνύει έναν δικαιωματισμό: θαρρεί πως έχει δίκιο το οποίο κάποτε, νομοτελειακά θα της αποδοθεί.

Η προεκλογική περίοδος για το κόμμα Λεπέν γίνεται διεκπεραιωτικά, με τους οπαδούς της να έχουν την αίσθηση ότι όλα είναι χαμένα αφού δεν εξελέγη Πρόεδρος. Οσο για τον Ζεμούρ, αποφεύγει τις αντιπαραθέσεις ακολουθώντας τον ακίνδυνο δρόμο της επίδειξης της ζωοφιλίας του.

Στον αντίποδα, οι Αριστεροί, επειδή κατά το παρρελθόν χρειάστηκε να αγωνιστούν, να κυνηγηθούν και να θυσιαστούν για να φθάσουν στον σκοπό τους. εξακολουθούν να είναι μαχητικοί, συγκροτημένοι και με σκοπό, ακόμα και αν έχουν τις δικές τους εσωτερικές διαφορές. Ενώνονται άλλωστε, όπως είδαμε, απέναντι στον “μπαμπούλα” Λεπέν και όχι στην πραγματική εξουσία του Μακρόν.

Κάποτε η Ακροδεξιά πρέπει να πάψει να βρίσκεται σε ψυχολογική άρνηση της πραγματικότητας και να αντιληφθεί ότι η Πολιτική δεν είναι φάντασμα του παρελθόντος που περιμένει να αναστηθεί, δεν είναι “εάν…”, αλλά η υλοποίηση ενός ιδανικού στην πραγματικότητα. Διαφορετικά, τα γατάκια της θα εξακολουθούν να κοιτάζονται στον καθρέφτη τους και να νομίζουν ότι είναι λιοντάρια ή ίσως και κάποιοι ήρωες της Ελληνικής Μυθολογίας.

Οσο η Ακροδεξιά, η Δεξιά της Ταυτότητας και της Πατρίδας, εξακολουθεί να παραμένει στην δηλητηριώδη, πεσιμιστική, φαταλιστική, πεισιθάνατο νοοτροπία της, επιδιώκοντας όχι να κατακτήσει την εξουσία αλλά ζητώντας να… πεθάνουν οι οπαδοί της μέχρις ενός, δεν μπορεί να υπάρξει καμία ελπίδα ούτε για την Γαλλία, ούτε για την Ευρώπη.

Η Δεξιά των Εθνών και της Παράδοσης πρέπει να βρει την θέληση της Δύναμης, την επιθυμία της ύπαρξης, την συγκίνηση εμπρός στην υπευθυνότητα της διοίκησης, και αυτά δεν πρόκειται κανείς να της τα χαρίσει. Πρέπει να σκάψει μέσα της, να τα ξεθάψει και να τα φέρει στο φως.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star