Με την ματιά ενός χρηματιστή

Για να κατανοήσουμε την βαθιά δυσφορία μεταξύ του λαού και των πολιτικών, πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχή και στην συμφωνία που είχε προταθεί κάποτε από τους τραπεζίτες.

«Αφήστε μας να διαχειριστούμε το νόμισμα, και θα χρηματοδοτήσουμε τα έξοδά σας».

«Αλλά πώς θα πληρώσει το κράτος τους τόκους;»

«Με την φορολόγηση των πολιτών!»

Η Τράπεζα της Αγγλίας, η Τράπεζα της Γαλλίας και η FED ήταν στην δημιουργία τους ιδιωτικές οντότητες, οι οποίες ανήκαν σε λίγες οικογένειες. Το τέχνασμα συνίστατο μεταξύ άλλων στο να τους δοθούν ονόματα τα οποία θα έκαναν τους πολίτες να πιστεύουν ότι είναι δημόσιοι φορείς.

Η περίπτωση της Τράπεζας της Γαλλίας είναι ανησυχητική, γιατί 11 χρόνια μετά από μια επανάσταση η οποία υποτίθεται ότι θα απελευθέρωνε την Γαλλία από τον νεποτισμό του «αρχαίου καθεστώτος», ο Ναπολέων αποδέχθηκε την πρόταση ενός Ελβετού τραπεζίτη να δημιουργήσει την Τράπεζα της Γαλλίας και να γίνει ένας από τους τους μεγαλομετόχους.

Από τότε, πολύς χρόνος πέρασε και χρειάστηκε ένας αιματηρός παγκόσμιος πόλεμος για να κρατικοποιηθούν η Τράπεζα της Αγγλίας και η Τράπεζα της Γαλλίας. Στην μεταπολεμική Γαλλία, σχεδόν ολόκληρο το γαλλικό τραπεζικό σύστημα κρατικοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση.

Αλλά χάρις στην εκθετική επίδραση που είναι εγγενής στα επιτόκια, οι περιουσίες των τοκογλύφων μεταρρυθμίζονται και οι τελευταίοι οργανώνουν την ιδιωτικοποίηση των κερδών: 30 χρόνια μετά τον πόλεμο, είναι η εποχή της τραπεζικής και χρηματοπιστωτικής απορρύθμισης και της χρηματοδότησης μεγάλων περιουσιών

Από την δεκαετία του 1980, οι χρηματαγορές έγιναν γιγάντια καζίνο, οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν, οι επιχειρηματίες δημιουργήθηκαν ως πρότυπα για τους νέους… ήταν η αρχή της απόλυτης αταξίας.

Την ίδια στιγμή, οι μάζες χρεώνονται όλο και περισσότερο σε στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια. Αυτό έχει δύο αποτελέσματα:

-Να πλουτίσουν και να ισχυροποιήσουν αυτούς που τους χρεώνουν.

-Να αποξενώσει τους ανθρώπους μέσω του χρέους και να τους αποδυναμώσει κοινωνικά.

Με τον πολλαπλασιασμό της πίστωσης και την άνοδο της ακίνητης περιουσίας που δημιουργεί, οι απλοί άνθρωποι χάνουν την δύναμή τους: πρέπει να πληρώσουν την πίστωση και τους τόκους που συνδέονται με αυτήν στο τέλος του μήνα, για κάποιους, ενώ το ενοίκιο γίνεται όλο και πιο ακριβό για τους υπόλοιπους!

Η κοινωνία εξατομικεύεται, τα κοινωνικά κινήματα υποτάσσονται όχι μόνο από τις δυνάμεις της τάξης στην υπηρεσία της εξουσίας και των οικονομικών, αλλά και από τις οικονομικές επιταγές οι οποίες αποδυναμώνουν την επιθυμία για κοινωνική δικαιοσύνη ενός υπερχρεωμένου λαού!

Συμμετρικά, οι τοκογλύφοι, δηλαδή εκείνοι που επωφελούνται από το χρέος των μαζών, και οι αγαπημένοι τους οι οποίοι χτίζουν αυτοκρατορίες χάρις σε κολοσσιαία χρέη, βλέπουν την πολιτική και μιντιακή ισχύ τους να αυξάνεται.

Έτσι, όχι μόνο το τραπεζικό και νομισματικό σύστημα το οποίο βασίζεται στο χρέος και στους τόκους έχει αποδυναμώσει την κατανομή του πλούτου, αλλά οδήγησε επίσης σε στραγγαλισμό της εξουσίας της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης, κάτι που είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για την δημοκρατία.

Ο κόσμος είναι άναυδος με τις επαναλαμβανόμενες αντιπαραθέσεις οι οποίες τροφοδοτούνται από τα μέσα ενημέρωσης των δισεκατομμυριούχων. Η ρίζα του προβλήματος δεν αναφέρεται ποτέ, δηλαδή μια οικονομία η οποία κρατείται όμηρος από την επιταγή του χρέους και των τόκων που συνδέονται με αυτό.

Η πραγματική συζήτηση θα ήταν πώς θα βγούμε από αυτό το τέλμα των οικονομικών για να οικοδομήσουμε ένα δικαιότερο νομισματικό σύστημα απαλλαγμένο από χρέη, τόκους και τοκογλύφους!

Η συζήτηση είναι ακόμη πιο περίπλοκη καθώς το σημείο εκκίνησης έχει αλλάξει: ακόμα κι αν οι κεντρικές τράπεζες λειτουργούν προς το συμφέρον του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν είναι πλέον επίσημα ιδιωτικές ως επί το πλείστον.

Τα κράτη στις αναπτυγμένες χώρες αυτοχρηματοδοτούνται με πολύ χαμηλά, ακόμη και αρνητικά, επιτόκια.

Η μόνη σταθερά είναι ένας λαός που πλήττεται από την δημοσιονομική πίεση και το ιδιωτικό χρέος το οποίο ενθαρρύνεται από τις εμπορικές τράπεζες.

Η συμφωνία μεταξύ των πολιτικών μας ηγετών και των οικονομικών έχει μεταλλαχθεί ως εξής:

«Θέλεις να εκλεγείς;»

«Ναι!»

«Να διασφαλίσουμε ότι ο πλούτος μας προστατεύεται, ότι η φοροδιαφυγή γίνεται ανεκτή, ότι οι κεντρικές τράπεζες ενεργούν για να διατηρήσουν την κληρονομιά μας».

«Ω ναι ! Πώς τολμάμε να πάμε εναντίον σας; Είστε ο πλούτος της χώρας μας και σας χρειαζόμαστε», όπως είπε ο πρόεδρος Μακρόν.

«Εάν είστε υποχωρητικοί και σοφοί, θα χρηματοδοτήσουμε τα δημόσια ελλείμματά σας χρησιμοποιώντας “δημόσιο” χρήμα που εισφέρει η ΕΚΤ».

Κατά ειρωνικό τρόπο, είναι χάρις  στην «δημόσια» νομισματική δημιουργία των κεντρικών τραπεζών που τα παράσιτα χρηματοδοτούν τα κράτη μας. Με λίγα λόγια, με το κοινό μας νόμισμα! Και εν παρόδω εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να χρεωθούν δωρεάν για να αγοράσουν μετοχές και να λάβουν μερίσματα.

Το μέρισμα έχει αντικαταστήσει εν μέρει το επιτόκιο μεταξύ αυτών των σύγχρονων δανειακών καρχαριών. Η κερδοσκοπία στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι ένας άλλος τρόπος για να πλουτίσουν από τους λαούς που κοιμούνται, απασχολημένοι με το να διαιρούνται πάνω σε μια ατζέντα την οποίαν επιβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης των δισεκατομμυριούχων.

Όλα αυτά, για να πούμε ότι δεν πρέπει να υπολογίζουμε στους σημερινούς πολιτικούς μας ηγέτες για να αλλάξουν την κατάσταση. Είναι σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του χρήματος, αυτές που πραγματικά μας κυβερνούν.

Για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο το οποίο μας οδηγεί στα χειρότερα, πρέπει να σπάσουμε την αρχική συμφωνία, δηλαδή να πάρουμε πίσω από τις τράπεζες και να χρηματοδοτήσουμε την εξουσία διαχείρισης του κοινού μας νομίσματος.

Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι τα χρήματα δεν είναι πλέον το εργαλείο της τράπεζας για να μας βάλει στο χρέος. Το χρέος είναι αλλοτρίωση!

Η εναλλακτική στο σημερινό σύστημα δεν είναι να πούμε ότι όλοι οι πλούσιοι είναι κακοί.

Η εναλλακτική λύση στο σύστημα είναι να σκεφτούμε ένα νομισματικό σύστημα χωρίς χρέη, όπου όλα γίνονται έτσι ώστε το νόμισμα να εξυπηρετεί την πραγματική οικονομία, την έρευνα, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα, την τοπική, δίκαιη και φιλική προς το περιβάλλον, κοινωνία.

Χωρίς να προσφέρουμε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση στο σημερινό σύστημα και χωρίς να εκπαιδεύσουμε τους ψηφοφόρους σε αυτά τα οικονομικά ζητήματα, οι δυνάμεις του χρήματος και οι πολιτικές μαριονέτες που μας κυβερνούν θα συνεχίσουν την παρωδία τους έως ότου το χάος τελειώσει το παιχνίδι.

-Ο συγγραφέας Ανίς Λασνέφ ήταν trader για διάφορες τράπεζες και στνη συνέχεια υπεύθυνος για τις συναλλαγές σε αγορές παραγώγων για την Société Générale. Πέρασε συνολικά 18 χρόνια στην αίθουσα συναλλαγών, στην πυρηνική καρδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, προτού αποστασιοποιηθεί από αυτό το περιβάλλον. Σήμερα αποφάσισε να μην σιωπήσει και να πει όσα πέρασε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star