Περί παιδοκτονιών σκέψεις

Baron Léon Frederic (1856-1940), Le Ruisseau, 1890-99 (λεπτομέρεια από τρίπτυχο)

Εντρομο και θυμωμένο το πανελλήνιο παρακολουθεί την τραγωδία της Πάτρας, τον θάνατο τριών ανήλικων κοριτσιών και την φερόμενη ως παιδοκτόνο μητέρα. Καμία δικαιολογία ούτε κάποιος περί παραφροσύνης λόγος δεν μπορεί να απαλύνει την αποτρόπαια πράξη, όπως μαρτυρούν τα δημοσιεύματα.

Κάποιο φως στα σκοτεινά της ψυχής της θα αφήσει να περάσει η ίδια η μητέρα, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό της, πριν, όπως κάποιοι ήδη σημειώνουν δήθεν προφητικά, αποπειραθεί να αφαιρέσει την δική της ζωή, ίσως για να μην μαθευτεί ποτέ ποιοι εξυπηρετούνταν από τους θανάτους των παιδιών της. Αλήθειες ή μη, γιατί και σε ποια πνευματική και ψυχική κατάσταση διέπραξε αυτά και γιατί, μόνον ο Θεός γνωρίζει.

Εδώ θα πούμε για τα σκοτεινά όσων κοιτάζουμε με απορημένα μάτια απέξω, και της κοινωνίας που μαζεύτηκε να λιντσάρει την φερόμενη ως παιδοκτόνο. Και μην πει κανείς πως δεν ήταν “παιδοκτονία”. Οταν τα παιδιά σκοτώνονται επειδή είναι παιδιά “σου” ή παιδιά “του”, είναι παιδοκτονία. Οταν μια γυναίκα σκοτώνεται επειδή είναι γυναίκα “σου” ή επειδή δεν είναι αρκούντως “σου”, είναι γυναικοκτονία. Οταν ένας άνδρας δολοφονείται επειδή είναι άνδρας “σου” ή “της” είναι συζυγοκτονία ή ανδροκτονία, κ.ο.κ.

Εδώ θα πούμε για την κοινωνία η οποία περιεργάζεται την “καμπούρα” της υποτιθέμενης φόνισσας, αποφεύγοντας να κοιτάξει στον καθρέφτη την δικά της, ενώ ταυτόχρονα σταυροκοπιέται. Σταυροκοπιέται όχι παρακαλώντας με συντριβή “Θεέ μου, πόσες φορές με γλύτωσες από το να κάνω κακό με τα λόγια ή με τα έργα μου, πόσες φορές μου συγχώρεσες την κακία μου, φύλαγε το μυαλό και την ψυχή μου, γιατί δεν θέλει πολύ να ξεστρατήσει”, αλλά με την έπαρση του Φαρισαίου “ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι” (Λουκ. ιη 10-14).

Ναι, η κοινωνία μας σπεύδει να καταδικάσει, κι αυτό είναι μια ένδειξη υγείας.

Δεν καταδικάζει όμως τις αμβλώσεις που έκανε πρωτύτερα η μητέρα. Γιατί η ίδια η κοινωνία σπρώχνει την κόρη ή την νύφη, ή την φιλενάδα του παιδιού της “να το πετάξει” σαν να είναι σακούλι σκουπιδιών, “για να μην χαλάσει την ζωή του”, “να μην χαλάσει το σώμα της”, “να μην κλειστούν τα παιδιά από τώρα”, “τι το θέλουν το τρίτο παιδί, δεν τους φθάνουν δύο;” και όλα όσα αναμφίβολα έχει ο αναγνώστης ακούσει ή ζήσει.

Οι δεκάδες χιλιάδες αμβλώσεις στις οποίες προβαίνουν Ελληνίδες, και οι εκατοντάδες χιλιάδες των Ευρωπαίων οι οποίοι χάνονται κάθε χρόνο (διαβάστε περισσότερα εδώ κι εδώ) λόγω της πίεσης την οποίαν ασκεί η κοινωνία, συχνά με την βούληση της μητέρας, και ακόμη πιο συχνά με την πίεση του περιβάλλοντός της, λόγω της “μόδας” που θεωρεί την μητρότητα γραφικό απομεινάρι κοινωνικού συντηρητισμού, μήπως και “φασιστικής” τοξικής αρρενωπότητας”, δεν ενοχλούν την “αγία” ελληνική κοινωνία. Δεν την κάνουν να ανατριχιάζει από αποτροπιασμό για τις αθώες ψυχές που χάνονται αλλά ούτε και για τα άσβηστα τραύματα στο σώμα και στην ψυχή της μάνας-φόνισσας.

Οχι, ούτε η επίσημη Εκκλησία συμπονά αρκούντως το πλάσμα με τις αδυναμίες του, ώστε να του προσφέρει καταφύγιο, να γεννήσει το παιδί και να το περιθάλψει σε κάποιο ίδρυμα από τα πολλά τα οποία έχει όλα τα υλικά μέσα να συντηρήσει.

Ούτε και η επίσημη Πολιτεία η οποία διαθέτει πακτωλό χρημάτων για την εισαγωγή, εγκατάσταση και αποκατάσταση νέων ψηφοφόρων, αλλά γυρίζει την πλάτη στα Ελληνόπουλα που χάνονται και στις οικογένειες οι οποίες θέλουν να κάνουν παιδιά αλλά δεν μπορούν για λόγους υγείας.

Στον περίφημο 21ο αιώνα, το κράτος δεν μπορεί, δήθεν, να ιδρύσει βρεφοκομεία, ορφανοτροφεία, άσυλα ανιάτων και πτωχοκομεία. Διαθέτει όμως εκατομμύρια για την προώθηση της κρατικής προπαγάνδας και των κυρίαρχων παγκόσμιων μύθων, μέσω των ΜΜΕ.

Το πλήθος, αυτό το αναμάρτητο πλήθος το οποίο έσπευσε έξω από το σπίτι της φερόμενης ως παιδοκτόνου, για να απαιτήσει τον θάνατό της, δεν συγκεντρώθηκε για να ζητήσει κάποια από αυτές τις επιβεβλημένες δομές προστασίας από τους βουλευτές τους οποίους οι ίδιοι οι μετέχοντες του όχλου εξέλεξαν.

Ο όχλος των “υπεράνω πάσης υποψίας πολιτών” ξεχνά καταπώς τον βολεύει τούτο το γεγονός από την διδασκαλία του Γαλιλαίου:

“ἄγουσι δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι γυναῖκα ἐπὶ μοιχείᾳ κατειλημμένην, καὶ στήσαντες αὐτὴν ἐν μέσῳ λέγουσιν αὐτῷ· διδάσκαλε, αὕτη ἡ γυνὴ κατείληπται ἐπ᾿ αὐτοφώρῳ μοιχευομένη· καὶ ἐν τῷ νόμῳ ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τὰς τοιαύτας λιθάζειν. σὺ οὖν τί λέγεις; τοῦτο δὲ εἶπον ἐκπειράζοντες αὐτόν, ἵνα σχῶσι κατηγορίαν κατ᾿ αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν. ὡς δὲ ἐπέμενον ἐρωτῶντες αὐτόν, ἀνέκυψε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ᾿ αὐτήν. καὶ πάλιν κάτω κύψας ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν. οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐξήρχοντο εἷς καθ᾿ εἷς, ἀρξάμενοι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ κατελείφθη ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ γυνὴ ἐν μέσῳ οὖσα. ἀνακύψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ποῦ εἰσιν; οὐδείς σε κατέκρινεν; ἡ δὲ εἶπεν· οὐδείς, Κύριε. εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· οὐδὲ ἐγώ σε κατακρίνω· πορεύου καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν μηκέτι ἁμάρτανε”. (Iω.8.3-8.11)

Η κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται ότι τα παιδιά σου δεν είναι μόνο παιδιά σου αλλά πρωτίστως παιδιά του Θεού. Η ανατροπή της παράδοσης, της ιεραρχίας, της οικογένειας, την οποία επέφερε η άνοδος της νεωτερικότητας, κάποτε θα έφθανε και στην Πάτρα, και σε κάθε Πάτρα. Εκεί όπου οι πομπές μένουν κρυφές, πίσω από κλειστά παραθυρόφυλλα, και μουλωχτές πίσω από τις βαριές κουρτίνες του καθωσπρεπισμού.

Η φερόμενη ως παιδοκτόνος τράβηξε τις κουρτίνες κι έδειξε πόσο η κοινωνία κοροϊδεύει και κοροϊδεύεται, ακκιζόμενη εμπρός σε τρυφερά ενσταντανέ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Πόσο εύκολο είναι να προβληθούν η θλίψη και ο θυμός. Πόσο ψεύτικος είναι ο ψηφιακός εαυτός και πόσο ευκολόπιστος ο καταναλωτής της ζωής των άλλων.

Ο Ανθρωπος αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Θεό με τον καλαφατισμένο επιστημονικό εαυτό του. Ο “θάνατος του Θεού” όμως, έφερε τον θάνατο του Ανθρώπου. Οι θεομάχοι έδωσαν τόπο στους αδιάφορους, κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Η “ανοχή” εξαντλείται όταν ο καθρέφτης γυρίζει και η κοινωνία βλέπει την λεπροκομμένη της μορφή.

Καμία σωτηρία δεν μπορεί να επέλθει, επίσης, χωρίς την επανιεροποίηση του Ιερού Θηλυκού, το οποίο επί αιώνες κυνηγήθηκε, ντροπιάστηκε, κατηγορήθηκε, κάηκε στην πυρά ενός ανδροκρατούμενου, υποκριτικά θεοκρατικού κόσμου.

Καμία δικαιολογία δεν μπορεί να απαλύνει την τραγωδία η οποία εξελίσσεται στην Πάτρα. Ναι, ακόμη εξελίσσεται, στο πρόσωπο μιας μητέρας που, παραδωμένη στην αφασία της κοινωνίας, στην μοναξιά και στην κατάκριση, προσπαθεί να σκοτώσει τα δικά της φαντάσματα.

Ελεος να έχει ο Θεός για την ψυχή της, και για την ψυχή όλων μας που παραδέρνουμε στις τρικυμίες της ζωής.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star