Ενα τσιγάρο για κάθε κλεισμένο μαγαζί

Τοιχογραφία από την έπαυλη της Λιβίας Δρουσίλλας, Ρώμη, περί το 30 π.Χ.

Στην αρχή έβαλαν το χέρι στο συρτάρι σου. Το ονόμασαν ΦΠΑ. Εσύ το είπες μισοαστεία-μισοσοβαρά “φάπα”, αλλά σκέφτηκες “πού ξέρω εγώ; οι ειδικοί ξέρουν καλύτερα από μένα”. Εκείνοι σου είπαν πως έτσι έκαναν στην Ευρώπη. Σώπασες. Οι τσέπες σου ήσαν γεμάτες ελληνικές δραχμές. Χαλάλι, μερικές, αν είναι να γίνεις ευρωπαίος. Δεν σκέφτηκες ότι οι δικοί σου παππούδες και γιαγιάδες έφτιαξαν την Ευρώπη, μόνο ήθελες να μοιάσεις στους Φράγκους, “τα χθεσινά αγριογούρουνα”, που έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Ηραν όμως το αξιόποινο της μοιχείας, και αποποινικοποίησαν τις αμβλώσεις. Να προσκυνήσω την αγία Δεξιά! Ανάσανες. Δεν χρειάζεται να σε μαζεύουν με τα σεντόνια από το σπίτι της φιλενάδας σου. Ούτε να στεφανώνεσαι την γυναίκα που γκαστρώνεις. Δεξιά των αρχών και της οικογένειας, μεγάλη η χάρη σου. Δεν σκέφτηκες μες στον ενθουσιασμό της κάτω κεφαλής σου, ότι αυτό θα ισχύει και για την γυναίκα σου, άμα φτάσει στο “δι’ ευχών”. Μπα, όλα κι όλα! Ποια αφήνει τον Μήτσο τον ντεληκανή με την χρυσή καδένα; Και να μην τα έχει, πάλι δεν τον αφήνει, γιατί ο Μήτσος είναι σερνικός και της γυρίζει και δέκα ανάστροφες, να πούμε. Γιατί ο Μητσάρας την τιμή και την υπόληψή του την έχει κορώνα στο κεφάλι του. Τώρα, κάθεσαι και μυξοκλαίς στα σόσιαλ γιατί οι γυναίκες χάλασαν, δεν υπάρχουν ρε γυναίκες, είναι άτιμες και σε κερατώνουν ασυστόλως, ποιον; εσένα, τον άντρα τον πολλά βαρύ, τον πάτερ φαμίλιας -χωρίς παιδιά -είπαμε, δεν σε τυλίγει καμία εσένα-, άντε ένα, να δείξεις ότι σπέρνεις, βία δύο, για να μαντρώσεις την ατάσθαλη, να μην μπορεί να σου κουνηθεί. Ενα δίκιο το έχεις, αν ψάξεις την συλλογιστική σου: ό,τι έσπειρες, θερίζεις.

Περνάει κάμποσο, στην έπεσαν στο τσιγάρο. Εκεί πήγες να κουνηθείς. Θα κόψεις από τον Μήτσο το τσιγάρο; Το τσιγάρο είναι σαν το μουστάκι. Δεν κόβεται αν δεν το πώ εγώ. Σου είπαν “κοίτα, φιλαράκι, οι κουλ τύποι στην Ευρώπη δεν καπνίζουν. Τι είσαι, τίποτε ανατολίτης να φουμάρεις; Δεν θα γίνεις ποτέ σου Ευρωπαίος!”. Σκάλωσες, αντί να πεις “γίνετε Έλληνες ρε, άμα μπορείτε. Εγώ ψαλιδοκώλης δεν γίνομαι” .

Ούτε που σκέφτηκες τον Σολωμό Σολωμού να σκαρφαλώνει στο κοντάρι να κατεβάσει το σφουγκαρόπανο του κατακτητή, με το τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του. Ούτε σου πέρασε από το μυαλό πως ο παππούς σου πολέμησε κι έβγαλε ολόκληρο αλβανικό μέτωπο με το τσιγάρο στο στόμα, και ήταν θεριό μέχρι τα γεράματά του. Πέθανε από καρδιά. Και; Από κάτι πεθαίνουν όλοι οι θνητοί, καλύτερα χορτάτοι κάτω από τον ήλιο και τον αέρα του Αιγαίου, παρά μίζεροι κι άσπροι σαν τον θάνατο στις μετροπόλεις της Κάλι Γιούγκα.

Πέσαν κάτι πρόστιμα. Είπες, εντάξει μωρέ, δεν πα να ψηφίζουν. Ελλάδα, όλο το χρόνο καλοκαίρι, έξω θα είμαστε, ανοιχτά όλα. Βρέθηκε και η πατέντα με τις σόμπες εξωτερικού, τούμπα τους έφερε ο Μητσάρας πάλι. Δεν σκέφτηκες πως σε πετάξαν έξω από τα μαγαζιά σου σαν τον σκύλο. Ούτε που σου πέρασε να πεις στον φλώρο που καπνίζει τρομπόνια από το Αμστερνταμμ ίσαμε το Αλγέρι, κουμάντο να πάει να κάνει στα μπορντέλα με τις εκδιδόμενες στις βιτρίνες, άντε μου και πήγαινε. Ήταν τουρίστας, βλέπεις, με γκρικ σάλαντ, μην τον χάσουμε. Για μια τομάτα, ένα κρεμμύδι και τέσσερις ελιές, τον άφησες να σου κόψει το τσιγάρο. Σαν τον Ησαύ που πούλησε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ για ένα πιάτο φακή.

Συνάμα, τα πράγματα αγρίεψαν. Οι τράπεζες που σε είχαν πώς και τι, “καθείστε κύριε Μητσάρα, εσπρέσο λούνγκο ή φρέντο εσπρέσο σήμερα;” μόνο κλωτσιές που δεν σου έριξαν όταν πήγες να επαναδιαπραγματευτείς το δάνειο που μόνο τις σόλες από τα παπούτσια δεν σου έγλειψε ο “προσωπικός σου σύμβουλος” μέχρι να σε ψήσει να το πάρεις, με προνομιακούς όρους, μόνο για σένα. Κι αντί να αρπάξεις ένα καδρόνι βρεγμένο και να πιάσεις στο κυνηγητό αυτούς που σου φάγανε δέκα κεφάλαια σε τόκους, συν το εφάπαξ που έχασες στην μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έκανε η μεταπολίτευση, έβαλες την ουρά στα σκέλια και ήπιες τον σκέτο της παρηγοριάς.

Βγήκαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι στην τιβί, και σου είπαν “μαζί τα φάγαμε”. Άρχισες να ψάχνεσαι πότε άνοιξες λογαριασμό σε μια από τις πρότυπες ευρωπαϊκές χώρες-πλυντήρια και δεν το θυμάσαι. Λογαριασμό δεν θυμήθηκες, γιατί δεν είχες σαν αυτούς, “σκότωσες” όμως ένα οικόπεδο που είχες για τα παιδιά, κι ένα προικώο δυαράκι ισόγειο της κυράς, και μούλωξες, νόμισες τέλειωσαν μαζί σου, κι αν κάτσεις ήσυχος θα σε ξεχάσουν.

Τα μνημόνια , για να λέμε το δίκιο, δεν σου άρεσαν. Όμως, το είπαν εν χορώ στα σαλόνια της Ευρώπης, εκεί που είσαι ισότιμο πλέον μέλος ( αγία Δεξιά, μεγάλη η χάρη σου ) πως ήρθε η ώρα να ωριμάσεις και να συμμαζευτείς ως άνθρωπος και ως κράτος. Σαν τα ζωντανά στο τσίρκο που τα περνούν από μαρτύρια μέχρι να σηκώνονται στα πίσω πόδια, έμαθες τα νέα κόλπα. Χρωστά η τράπεζα, την ξεχρεώνεις. Χρωστάς εσύ, σου παίρνει το σπίτι.

Το σπιτάκι σου, βρε, αυτό, που αγόρασε ο μακαρίτης ο πατέρας σου το οικόπεδο, σήκωσε το πρώτο σπίτι με τους τσιμεντόλιθους, έριξε μετά τα μπετά και κάνατε δυο πανωσηκώματα εσύ και η αδελφή σου στο πατρικό, και ζείτε σαν άνθρωποι, 75 τετραγωνικά, και οι παππούδες στο ισόγειο. “Το σπιτάκι σου, το σπιτάκι σου!” σου είπαν. “Ποτέ δεν θα γίνεις Ευρωπαίος, αν σκέφτεσαι έτσι, μικροαστικά. Ανατολίτης θα μείνεις μια ζωή. Στην Ευρώπη κανείς δεν έχει σπίτι από γενιά σε γενιά. Ζούνε μοντέρνα, με λίζινγκ, όποτε θέλεις το αφήνεις και φεύγεις, πας αλλού, στα βόρεια προάστεια, στα νότια”. Μια πουτανιά, να πούμε, αλλά σε σπίτι. Σε διώχνουν κιόλας, και δεν έχεις πού την κεφαλήν κλίναι. Δεν σου το είπαν αυτό, και δεν το σκέφτηκες.

Ούτε και τότε τους πήρες στο κυνήγι. Κάτι πήγες να κάνεις αγανακτισμένος στο Σύνταγμα, αλλά είδες τους συνανθρώπους σου να τους καίνε ζωντανούς τα παιδιά της καλής κοινωνίας, και είπες “όπα, πίσω στην γωνιά μου και ασφαλής”. Δεν σκέφτηκες ούτε τότε ότι το παιχνίδι είναι σημαδεμένο. Κερδίζω; χάνεις- χάνεις; κερδίζω. Δικό μου- δικό σου- δικό μου, δίκαιη η μοιρασιά, μπρε;

Τότε βγήκαν στην μέση και κάτι τύποι που φώναζαν να βγεις στο δρόμο, να πάρεις την πατρίδα σου πίσω. Καλά τα λέγανε, σου πέρασε, είναι η αλήθεια, από το νου, αλλά εσύ είσαι νοικοκυρέος άνθρωπος, την δουλειά σου κοιτάς, δεν κάνεις παρέα με αγροίκους και φασισταριά.

Όταν μπολσεβίκικα η Δεξιά σου έκλεισε το μαγαζί και σε κλείδωσε στο σπίτι, πάλι, δε μίλησες. Κάντο για την υγεία σου, σου είπαν. Σκέφτηκες εσύ, ωραίος ο Μητσάρας, έξτρα διακοπούλες, κωδικός 6 για γκομένισμα με την γειτόνισσα από απέναντι, και θα περάσει. Σε κλείσανε έξω από το μαγαζί σου, σου κόψανε το ψωμί των παιδιών σου, και δεν μίλησες. Σε κλείσανε απέξω κι από την εκκλησία, να μην κάνεις ούτε Λαμπρή, ούτε Χριστούγενα. Την εκκλησία, βρε, που περνούσες κι άναβες ένα κεράκι να γράψει καλά το παιδί στις εξετάσεις. Γιατί εσύ πολλά- πολλά δεν έχεις με τους παπάδες, είσαι μοντέρνος άνθρωπος, Ευρωπαίος, δεν θα πίστευες σε θρησκείες και λιβάνια. Πάλι έβγαλες, Μητσάρα, τον σκασμό.

Κι όταν σου είπαν πως στο μετρό, στα σούπερ μάρκετ, στα ξένα πολυκαταστήματα που άνοιξαν, κι έκλεισαν όλα τα μαγαζιά της συνοικίας σου, δεν κολλάς χτικιό, στην εκκλησία μόνο κολλάει, και στο μαγαζί σου, πάλι το βούλωσες, Μητσάρα.

Και τώρα; Τώρα σου λένε πως πηγή του κακού είναι το ίδιο σου το σπίτι, είναι το οικογενειακό τραπέζι. Γιατί στο take away δεν κολλάει. Στο τραπέζι του σπιτιού σου κολλάει. Και μεθαύριο θα σε παίρνουνε να σε πηγαίνουν στα γκουλάγκ, να μην έχεις ούτε μάνα, ούτε γυναίκα, ούτε παιδί, να βλέπεις, να παίρνεις θάρρος στα μαρτύριά σου, κακομοίρη.

Τι άλλο θα σου κάνουνε πια, καημένε, για να ανοίξεις το μάτι που έχει κλείσει από την τσίμπλα της Ευρωπαϊκής σου προοπτικής;

Εκανες, είναι αλήθεια, λαϊκ και φόλοου στον κύριο τάδε που, τι ωραία τα λέει! Και περιμένεις στις επόμενες εκλογές να τον ψηφίσεις γιατί θα τους τα πει αυτός όπως πρέπει, αυτός θα τα αλλάξει όλα  απομέσα, γιατί αποταμέσα αλλάζει το Σύστημα. Πώς το έκανε ο Άδωνης; Έτσι. Μόνο που πάλι δεν κατάλαβες, Μητσάρα, πως, όπως με την ΕΟΚ, όπως με την τράπεζα, όταν μπεις μέσα σε αλλάζουν, δεν τους αλλάζεις.

Ακου, λοιπόν, Μητσάρα,

Σταμάτα να νεκροφιλάς και να κηδεύεις την ζωή σου κάθε μέρα. Σταμάτα να ρωτάς αν θυμάμαι “τότε που ταξιδεύαμε”, “τότε που αγκαλιαζόμαστε”, “τότε που γελούσαμε στις βεράντες”. Σου απαντώ πως δεν θυμάμαι, γιατί ό,τι μπορούσες να κάνεις πριν από έξι μήνες μπορείς να το κάνεις και τώρα, πλένοντας τα χέρια σου-που θάπρεπε να τα πλένεις από τα μικράτα σου, χωρίς να φιλιέσαι με αγνώστους-που θάπρεπε να το κάνεις κι από πριν, και χωρίς να βήχεις στα μούτρα των ανθρώπων όταν είσαι άρρωστος-που θάπρεπε να το κάνεις χωρίς καν να σου το πουν.

Κι επειδή ούτε για το επόμενο λεπτό δεν είμαστε σίγουροι ότι θα ζούμε, τόση ώρα που διαβάζεις, είσαι ζωντανός, για δοκίμασε αν κουνάς χέρια, πόδια και κεφάλι. Αν το μυαλό σου πάει στην θέση του; Μπορεί. Ξέρω σίγουρα, όμως, πως, όταν “βγεις” απ’ το πισί και μπεις σε κείνο το σπιτάκι της γιαγιάς, με το ασβεστωμένο πεζούλι και τα γεράνια στους τενεκέδες, και πιάσεις το χώμα και το κουπί, και νιώσεις την δύναμή σου να σε τραντάζει, θα θυμηθείς πως έχεις και ζωή ακόμη στα χέρια σου και μυαλό ακόμη στο κεφάλι σου. Κι αυτά σου φτάνουν και σου περισσεύουν για να χτίσεις τον κόσμο σου, “φυγάς θεόθεν και αλήτης, νείκει μαινομένω”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δεκέμβριος-Ο μήνας της θεϊκής και της ανθρώπινης αναγεννήσεως

Ο Δεκέμβριος είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του χρόνου κατά το ηλιακό ημερολόγιο. Όπως μαρτυρεί το όνομά του, είναι ο δέκατος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού έτους, αφού η λέξη Δεκέμβριος προέρχεται από το λατινικό decem, δηλαδή δέκα.

Η διαπρεπής Καθηγήτρια της Λαογραφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Άλκη Κυριακίδου – Νέστορος (1935-1988), θεμελιώνοντας τα συμπεράσματα των ερευνών της στην μελέτη της ζωής των Ελλήνων αγροτών, υποστηρίζει ότι τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου με τις οποίες συνδέονται τα έθιμα του λαού:

-το κρύο,

-το τέλος της σποράς, και

-η μείωση του φωτός.

Αυτές οι εμπειρίες εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα κάθε μηνός.

Εις ό,τι αφορά το κρύο, ο ελληνικός λαός έχει παρατηρήσει, συμπεράνει και κωδικοποιήσει πως «του Αγίου Ανδρέα, αντρειεύει το κρύο» (30 Νοεμβρίου). Τον μήνα Δεκέμβριο το κρύο συνδέεται με τις εορτές της Αγίας Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), του Αγίου Σάββα (5 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου). Γι’ αυτό και αποκαλεί το τριήμερο αυτό «Νικολοβάρβαρα». Τότε, “η Αγιά Βαρβάρα βαρβαρώνει, ο Άη Σάββας σαβανώνει, κι ο Άη Νικόλας παραχώνει”, εννοείται στο χιόνι. Σε αυτή την φράση και σε πολλές ακόμη παροιμιώδεις φράσεις του λαού μας, η συλλογική εμπειρία εκφράζεται με παροιμιακές φράσεις στις οποίες κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας. Η ηχητική, δηλαδή, συνάφεια ερμηνεύεται ως αιτιώδης σχέση. Έτσι έχουμε τον σύνδεσμο Ανδρέας-αντρειεύει, Βαρβάρα-βαρβαρώνει, και Σάββας-σαβανώνει.

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου, όπως την καταχωρεί η αείμνηστη Νέστωρος,  είναι το τέλος της σποράς.  Για την σπορά, η παρετυμολογία συναντάται σε παροιμίες όπως: “Δεκέμβρης, δίκιος σπόρος” και “Δικέμβρη, δίκια σπέρνε”. Η λέξη «δίκια» σημαίνει ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει τον σπόρο ούτε πολύ αραιά, ούτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τις βροχές, ώστε δεν υπάρχει πλέον φόβος να μην φυτρώσει.

Η τρίτη εμπειρία του χρόνου, κατά Νέστωρος, είναι η μείωση του φωτός. Η αύξηση και η μείωση του φωτός είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο επηρεάζει καίρια την ζωή στην Γη. Με αυτήν συνδέεται και από αυτήν εξαρτάται η ζωή, η γέννηση και η καρποφορία του σιταριού το οποίο αποτελεί την βασική τροφή των Ελλήνων από την Νεολιθική εποχή έως και ως σήμερα. Και αυτό, παρά τις συνεχείς και συντονισμένες προσπάθειες αποσύρσεώς του από το διαιτολόγιο των συγχρόνων Ελλήνων, εν ονόματι της «υγιεινής διατροφής» η οποία ευνοεί τις ενεργειοβόρες εγκαταστάσεις βοοειδών (ως να ζήλωσαν τους Τεξανούς γελαδάρηδες στις ανύπαρκτες μεγάλες ελληνικές πεδιάδες), έναντι των εριφίων που παραδοσιακά εκτρέφονται στα ορεινά ακόμη και των βραχωδών νησιών μας, ή των χοιρινών τα οποία απετέλεσαν ως και τον περασμένο αιώνα πηγή τροφής για όλο τον χρόνο, ιδιαιτέρως δε κατά τους χειμερινούς μήνες, ακόμη και για τις οικονομικά ασθενέστερες  οικογένειες, είναι δε κατ’ εξοχήν «οικολογικά» ζώα αφού καταναλώνουν και ανακυκλώνουν τα τροφικά απορρίμματα του σπιτιού.  Αντιθέτως η εκ της Εσπερίας «υγιεινή διατροφή» προβάλλει παραπροϊόντα αγελαδινού γάλακτος τα οποία δεν επαρκούν από την ελληνική παραγωγή, επομένως εισάγονται για να καλύψουν τις πλασματικές ανάγκες, ενώ παραμελούνται το πλέον συμβατό με το ανθρώπινο πεπτικό σύστημα κατσικίσιο γάλα, και παραδοσιακά τυριά όπως το κασέρι. Η αποξένωση από την παραγωγή και την κατανάλωση προϊόντων οικόσιτων ζώων,  είναι μια από τις πολλές μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιεί η διεθνιστική προπαγάνδα προκειμένου να επιτύχει την υποταγή των ανθρώπων μετατρέποντάς τους από παραγωγούς σε καταναλωτές, προσδεδεμένους και εξαρτημένους από μεγάλες διεθνείς εταιρείες επεξεργασίας και διανομής τροφίμων.

Η σχέση  της ζωής των ανθρώπων με τον  ηλιακό κύκλο και με τον κύκλο των γεωργικών εργασιών είναι άμεση και αποκαλυπτική: Η χειμερινή τροπή συμπίπτει με το τέλος της σποράς, η θερινή τροπή με το τέλος του θερισμού, η εαρινή ισημερία είναι η εποχή κατά την οποία τα στάχυα αρχίζουν να ψηλώνουν, ενώ κατά την φθινοπωρινή ισημερία γίνεται η προετοιμασία της σποράς. Ουρανός και Γη, τα Άνω και τα Κάτω, συνεργούν αρμονικά και παραγωγικά στην ζωή, στην επιβίωση και στην ευημερία του Ανθρώπου.

Κατά τον μήνα Δεκέμβριο σημειώνονται οι μικρότερες μέρες -«Του Δεκέμβρη η μέρα, καλημέρα – καλησπέρα»-, μέχρις ότου φθάσουμε στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο τοποθετείται κατά προσέγγιση στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε οι μέρες αρχίζουν και πάλι να μεγαλώνουν. Με την Γέννηση του Σωτήρος, στις 25 Δεκεμβρίου, ο ήλιος ξαναγεννιέται. Στην Ορθόδοξη εκκλησιαστική υμνογραφία των Χριστουγέννων, υπάρχουν πολλές αναφορές στον σύνδεσμο του Χριστού με τον ήλιο: “Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης”, “Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε το κόσμω το φως το της Γνώσεως» και «Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολήν…”.

Καθ’ οδόν προς την ηλιακή και ανθρώπινη αναγέννηση, ας κρατήσουμε την ματιά μας στο Φως.

Αντι-Covid διατροφή. Υπάρχει;

Αντιληπτό και κατανοητό ότι υπάρχει βάσιμος φόβος στην ελληνική κοινωνία σχετικά με την “πανδημία” της εποχής. Εκτός από το πολυσυζητημένο και ευρέως αμφιλεγόμενο εμβόλιο, υπάρχει τρόπος προστασίας χωρίς την χρήση του;

Υπάρχουν διεθνώς επιστήμονες και πανεπιστημιακοί οι οποίοι πιστεύουν πως ναι, υπάρχει. Επιστήμονες που δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι “ψεκασμένοι” αλλά οι οποίοι δεν θέλουν να τους “ψεκάσουν”, ούτε τους ίδιους ούτε τον γενικό πληθυσμό.

Σύμφωνα με δημσοίευμα της κας Νίκης Ψάλτη στο ygeiamou.gr -Το αξιόπιστο site για την υγεία (3/12/2020) με τίτλο Koρωνοϊός: Τέσσερα τρόφιμα που μπορούν να τον εξουδετερώσουν

“Τα χημικά συστατικά ορισμένων τροφίμων μπορούν να παρεμποδίσουν αποτελεσματικά ένα κομβικό ένζυμο του SARS-CoV-2.

Τα φυτοχημικά συστατικά τροφίμων και ποτών όπως το πράσινο τσάι, τα στρογγυλόφυλα σταφύλια και η μαύρη σοκολάτα μπορούν να προσδεθούν και να παρεμποδίσουν την λειτουργία ενός συγκεκριμένου ενζύμου ή πρωτεάσης του SARS-CoV-2 σύμφωνα με νέα έρευνα βοτανολόγων βιολόγων του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα”.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής De-Yu Xie καθηγητής φυτολογίας και μικροβιακής βιολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνα και εκ των συγγραφέων της μελέτης, “το μπλοκάρισμα ή η απενεργοποίηση της πρωτεάσης Mpro θα οδηγήσει στην καταστροφή του SARS-CoV-2″.

Οπως αναφέρεται στο άρθρο οι παρατηρήσεις “επιβεβαιώθηκαν σε εργαστηριακά πειράματα in vitro. Μάλιστα φάνηκε ότι η δράση των φυτικών χημικών συστατικών του πράσινου τσαγιού και των σταφυλιών ήταν δυο φορές πιο ισχυρή από εκείνη του κακάο και της μαύρης σοκολάτας.

Οι ερευνητές εξηγούν ότι τα δραστικά φυτοχημικά συστατικά αποτελούν μέρος της άμυνας των φυτών γι’ αυτό και δεν προκαλεί εντύπωση που το μεγαλύτερο μέρος αυτών βρίσκεται στη σάρκα των καρπών και στα φύλλα των φυτών”.

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, οι ελληνικές αρχές, θα μπορούσαν να δώσουν διατροφικές συστάσεις στον ελληνικό λαό, συμφωνα με αυτή και πιθανώς και άλλες μελέτες, ενόσω προπαγανδίζουν την σωτήρια άφιξη των εν ριπή οφθαλμού παραχθέντων και γι΄αυτό πιθανώς πλημμελώς δοκιμασθέντων εμβολίων;

Η κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών έστω και πειραματικά, δεν θα ήταν σαφώς πιο ακίνδυνη και πιο οικονομική, από το κόστος της νοσηλείας και την τραγωδία που βιώνουν εκατομμύρια Ελλήνων, νοσησάντων και μη;

Και δεν είναι μόνον αυτή η έρευνα. Και άλλοι ερευνητές προτείνουν μεθόδους πρόληψης και καταπολέμησης της νόσου, με την συνδυαστική χρήση γνωστών σκευασμάτων και τροφίμων, τα οποία είναι ευρέως προσβάσιμα, ακίνδυνα σε λελογισμένη χρήση, και σε σχετικά χαμηλή τιμή, ώστε να προστατεύονται μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Πρόκειται για την βιταμίνη D3 , την βιταμίνη C, τον ψευδάργυρο, αλλά και τον ευκάλυπτο και το λεμόνι.

Δείτε ενδεικτικά την δημοσίευση του Dr. Jean Francois Lesgards από το Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας στο Aix.

Έχουν άραγε μελετηθεί και συζητηθεί τα περί το 80% φερόμενα ως επιτυχή αποτελέσματα έρευνας όπως αυτή ;

Εναλλακτικές οι οποίες δεν βλάπτουν αλλά θα μπορούσαν να επενεργήσουν βοηθητικά στον πληθυσμό, θα γνωστοποιηθούν στον ελληνικό λαό, ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν η υγεία του με τρόπο αποδεδειγμένα ασφαλή και άνευ παρενεργειών;

Δημογραφικό: Νέες λύσεις από την Ουγγαρία

Νικολά Πουσέν ( 1594-1665) Η σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη. Τιμάται στις 29 Δεκεμβρίου.

Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα

και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες,

Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι

προσήχθητε, αγνά Νήπια,

την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα

και δυσωπούντα απαύστως,

υπέρ των ψυχών ημών.

Δεν υπάρχει τίποτε δύσκολο, περιπεπλεγμένο, ακόμη δε περισσότεορ αδύνατο στην λύση του δημογραφικού προβλήματος το οποίο ταλανίζει την Ευρώπη.

Αυτό που υπάρχει σε πρώτο επίπεδο είναι η απουσία πολιτικής βούλησης για την στήριξη της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Ακόμη περισσότερο υπάρχει στοχευμένη και ενεργή δραστηριοποίηση προς την καταστροφή της.

Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια αθέλητη, και σε τρίτο, μια ηθελημένη δράση για την δημιουργία ενός πρωτοφανούς στην ανθρώπινη Ιστορία, άγους. Η σφαγή των 14000 νηπίων από τον Ηρώδη είναι μικρή εμπρός στις στρατιές των εκατομμυρίων παιδιών τα οποία θανατώνονται στην Ευρώπη κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, το 2015 μόνο στην Γαλλία έγιναν 203.463 αμβλώσεις και στο Ηνωμένο Βασίλειο 197.922, ενώ στην Ελλάδα οι αμβλώσεις υπολογίζονται σε 190.000 -350.000 ετησίως.

Είναι παράδοξο, μα όχι ανεξήγητο, να ακούμε τα ίδια άτομα τα οποία υπερασπίζονται το “δικαίωμα στην έκτρωση”, δηλαδή στην εξόντωση αθώων παιδιών, να κόπτονται ως δήθεν φλάνθρωποι για την σωτηρία του κόσμου από τον κορωναϊό, ή να εξανίστανται κατά της οπλοφορίας η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις θα συνιστούσε αποτροπή εγκλημάτων κατά περιουσίας και ζωής.

Πώς να μην πληγεί η ανθρωπότητα από πρωτοφανείς ασθένειες και ταλαιπωρίες, πώς να μην ηχήσουν οι κραυγές της Ραχήλ, όταν αθώες ψυχές δολοφονούνται καθημερινά από τις έχουσες υποστεί πλύση εγκεφάλου μητέρες τους, χωρίς να συντρέχουν ιατρικοί λόγοι, αλλά επειδή αυτό επιτάσσει η προβαλλόμενη ως μόνη αποδεκτή και επαινετέα κοινωνική συμπεριφορά;

Και δεν είναι μόνο η έκτρωση ένα τεράστιο άγος των σύγχρονων κοινωνιών. Επίσης αντιφυσική και ανήθικη είναι η άρνηση του ανθρώπου να συμμετάσχει στο σχέδιο της Φύσης. Οι μαζικές στειρώσεις ζώων “συνοδείας” ώστε να μην ενοχλούνται τα εγωκεντρικά αφεντικά τους, είναι η ευθεία απεικόνιση της εγωιστικής ανθρώπινης αποφυγής της τεκνογονίας η οποία αντίκειται στην πρόνοια της Φύσης, και επεκτείνεται αυθαίρετα και στο ζωικό βασίλειο.

Οσοι ενοχλούνται από την τραγική πρόσφατη σφαγή των βιζόν στην Δανία και βρίσκουν “ανθρώπινα” τα δάκρυα της πρωθυπουργού Μέττε Φρέντρικσεν για το γεγονός, δεν βρίσκουν απάνθρωπο το να αναπαράγονται ζώα με αποκλειστικό σκοπό την σφαγή τους προκειμένου να καλωπισθούν παρακμιακοί εστέτ;

Οταν η Δυτική κοινωνία αναγκάζει την μητέρα να ζητήσει να σκοτώσουν το παιδί της, ή να το πετάξει στα σκουπίδια επειδή φοβάται την κοινωνική κατακραυγή ή δεν έχει τα αναγκαία για να το μεγαλώσει, ενώ ενισχύεται η εκθετική αύξηση ανθρώπων σε κοινωνίες που δεν δεικνύουν αναστολές ως προς την αναπαραγωγή τους, τότε δεν πρόκειται για τυχαιότητα αλλά για οργανωμένο έγκλημα.

Η έλλειψη επαρκούς πληθυσμού ο οποίος θα αντικαθιστά αυτούς που φεύγουν από αυτόν τον κόσμο, έχει και σοβαρές οικονομικές παρενέργειες. Συχνά ακούμε και διαβάζουμε ότι είναι απαραίτητη η εισαγωγή εργατικών χεριών γιατί κινδυνεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία και οι συντάξεις από την έλλειψη ασφαλιστικών εισφορών. Αναρωτιέται κανείς, σε μια πλήρως αποβιομηχανοποιημένη χώρα όπως η Ελλάδα, πού είναι απαραίτητοι οι εργάτες οι οποίοι θα χρηματοδοτήσουν με τις κρατήσεις τους τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια ματιά στις γειτονιές της Ελλάδος και της Ευρώπης δείχνει ότι οι “εισαγώμενοι” άνθρωποι περιφέρονται ασκόπως και διαβιούν κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο έχουν μάθει να λειτουργούν στις χώρες προελεύεσεώς τους. Επιπλέον, εισπράττουν επιδόματα αντί να συνεισφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό.

Η οφθαλμοφανής απάτη δεν γίνεται αντιληπτή κάτω από την κακοφωνία των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης και, αν γίνεται, συναντά την συνειδητή άρνηση των ανθρώπων να σταθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες και τις ενοχές τους.

Είναι ενθαρρυντικό ότι σε αυτούς τους ταραγμένους και σκοτεινούς καιρούς, υπάρχουν χώρες οι οποίες βρίσκουν τρόπους να αντισταθμίσουν τις μειωτικές επιρροές, να ενθαρρύνουν και να στηρίξουν τις οικογένειες του τόπου τους στο να αποκτήσουν παιδιά. Η κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία έχει λάβει σημαντικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε μια νέα προσπάθεια για περεταίρω ενθάρρυνση της δημιουργίας ουγγρικών οικογενειών, το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας έλαβε την 1η Δεκεβρίου τρεις σημαντικές αποφάσεις:

  1. Κατά τους πρώτους 6 μήνες της μητρότητας, το εισόδημα των μητέρων θα είναι υψηλότερο από ό, τι πριν να αποκτήσουν παιδί, καθώς το επίδομα βρεφικής φροντίδας αυξάνεται από 70% σε 100%.
  2. Για την ανέγερση νεόδμητης κατοικίας καταβάλλεται ένας και μόνο φόρος ΦΠΑ 5% αντί του προηγούμενου ΦΠΑ 27%
  3. Από την 1η Ιανουαρίου 2021, οι οικογένειες απαλλάσσονται από την καταβολή του φόρου μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας, εάν αγοράσουν το σπίτι τους με την «Επιχορήγηση εκκίνησης οικογενειακής κατοικίας».
H απόφαση ήταν ομόφωνη

Τέτοια μέτρα κοστίζουν ελάχιστο μέρος από τα χρήματα τα οποία αφειδώς δαπανώνται για την χρηματοδότηση της μετανάστευσης. Εάν τα κονδύλια αυτά χρησιμοποιούνταν για πολιτικές υπέρ της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν θα χρειαζόμασταν την εισαγωγή ανθρώπων, δηλαδή το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, για να διατηρήσουμε το εργατικό δυναμικό και τα ασφαλιστικά ταμεία όπως διατείνεται η κυρίαρχη κρατική και παρακρατική/ΜΚΟ προπαγάνδα.

Η συνεργασία με τον Θεό και την Φύση είναι προσωπική επιλογή συνείδησης και υπευθυνότητας. Η στήριξη των επιλογών κεντρικά από τις εθνικές κυβερνήσεις είναι αποκλειστικά απόρροια της πολιτικής βούλησης. Εάν δεν σας αρέσουν οι αποφάσεις, αλλάξτε αυτούς που τις παίρνουν.