ΜΑΤΙ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 – ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

Μια κόκκινη ταινία με το κείμενο αυτό σηματοδοτούσε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδος Εμπρός την οποία διηύθυνα από την έκδοσή της τον Ιούλιο του 2013 έως την διακοπή της έκδοσής της τον Ιούλιο του 2019, αυτό που και σήμερα πιστεύω για τους λόγους που το πιστεύω και οι οποίοι επιβεβαιώνονται.

Το Μάτι δεν πρέπει να ξεχαστεί.

>>>Για τους εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες

>>> Για όσους σωματικά, ψυχικά και οικονομικά, καταστράφηκαν

>>>Για τα ζώα και τα φυτά που απανθρακώθηκαν

>>>Για τους εφιάλτες που στοιχειώνουν ακόμη τις ζωές όσων έζησαν επάνω τους την ανθρώπινη προχειρότητα και αδιαφορία και τον δόλο της εξουσίας

>>>Γιατί τα όρνεα του διεθνούς real estate καραδοκούν για να καταπιούν στην φτήνια της ανάγκης τους κόπους των ανθρώπων που ξεσπιτώθηκαν.

>>>Γιατί είναι η κορυφαία στιγμή ξετσιπωσιάς της εξουσίας, όχι στα “Αποπάνω” αλλά στη “Μέση” εκεί όπου οι πραιτοριανοί μεταφέρουν τις εντολές

«Να καούν, να βάλουν μυαλό τα όρνια!». 

«Εάν γράψεις για ευθύνες ανωτέρων σου, όλοι θα μαζευτούμε και θα σε σκίσουμε»

(από το ρεπορτάζ της Καθημερινής)

Αυτές οι ενσωματωμένες στην παχύδερμη κοινωνία συμπεριφορές των εντιμότατων δημοσίων λειτουργών, των εκλεγμένων, των “ενστόλων” και κάθε ενδιάμεσου “υπεύθυνου” πρέπει να παραμείνει υποδεκάμετρο της εξουσιαστικής αμετροέπειας. Είναι ο πολυπαρασημοφορημένος σκερβελές που πηγαίνει εις τας εθνικάς επετείους στην εκκλησία ως buon cristiano , η δημόσια υπάλληλος που λύνει τα προβλήματα του Δημοσίου στο Facebook, είναι ο υπουργός, ο δικαστικός, ο “μη σου τύχει” που καλύπτει με την λάσπη του τους έντιμους, αξιοπρεπείς ανθρώπους, αυτούς που λοιδορούνται γιατί είναι τα κορόιδα που δουλεύουν, όταν οι άλλοι πίνουν μπύρες.

Η εξουσία έχει την τάση να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα

-John Dalberg-Acton, 1st Baron Acton, 1834-1902

Παραβρέθηκα έκτοτε σε διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις των κατοίκων. Κι εκεί η ίδια προσπάθεια με την επιχείρηση της κεντρικής εξουσίας να “κατεβούν οι τόνοι” , “μη φωνάζετε, γίνονται ενέργειες”. Παράγοντες και παραγοντίσκοι που επιχειρούν να ελέγξουν την λαϊκή αγανάκτηση, να την βάλουν στο φακελάκι του δικού τους τοπικού πολιτευτή, υποψήφιου δημάρχου, υποψήφιου βουλευτή.

Κανένας εθνοπατέρας δεν πήγε στο Μάτι για να δει τι πραγματικά συνέβη εκείνες τις μέρες. Αλλος έβγαλε φωτογραφίες αγναντεύοντας από μια ραχούλα, δείχνοντας προς τον ορίζοντα ως Μέγας Ναπολέων της κακιάς ώρας, άλλος κάθισε για καφέ και κουβεντούλα, ευφυολογώντας πως “δυο τρεις χιλιάδες δεν θα κάνουν και τίποτε” σε αυτόν που έχασε τα πάντα, άλλος σγάρλισε μερικά ξερόχορτα κάνοντας επιτόπια έρευνα. Ενα χρόνο μετά η περιοχή ήταν πάλι γεμάτη από θημωνιές με ξερόχορτα που ούτε ο παλιός δήμαρχος έβαζε να μαζέψουν, γιατί τελείωνε η θητεία του, ούτε ο νέος γιατί δεν πρόλαβε ακόμη να ενημερωθεί.

Η εξουσία μπορεί στην κορυφή να είναι διεφθαρμένη από την προσκόλληση στην δύναμη και στο χρήμα, μπορεί στον πάτο του υποκόσμου που χρησιμοποιεί για τις βρωμοδουλειές της, να σέρνεται κάθε λογής απόβρασμα, είναι όμως ανήμπορη να ελέγξει τους πάνω και να περιμαζέψει τους κάτω, γιατί είναι σάπια στην μέση, παραληρηματικά εμπύρετη από τους πόντικες που διασπείρουν την αρρώστια τους εκεί όπου οι πολλοί ξέρουν αλλά δεν μιλούν, γιατί καμία Αστυνομία δεν πρόκειται να τους ακούσει, καμία Δικαιοσύνη δεν πρόκειται να τους δικαιώσει, καμία φιλάνθρωπη αρχή δεν θα τους συνδράμει. Στο κέντρο τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου, με μαύρα δόντια, βρώμικα χέρια και κολλώδη σάλια.

Οσοι σας ζητούν τάχα να τα βάλετε με τους Αποπάνω, είτε αυταπατώνται είτε σας εξαπατούν για να φτάσουν στους Αποπάνω. Κανείς δεν αλλάζει τους Αποπάνω. Υπάρχουν ανάμεσά τους άθλιοι, υπάρχουν και κάποιοι με συνείδηση, υπάρχουν και χορτάτοι που υπηρετούν την Πατρίδα από ρομαντισμό. Αλλά ό,τι είναι, είναι. Οσους εντάσσονται στους αποπάνω, σύντομα τους κυριεύει η οίηση και η υποκρισία. Η δουλειά μας, η δουλειά του λαού, η δουλειά όλη, είναι το Μέσον. Εκείνο το πλατύ ξεχασμένο Μέσον, από το οποίο όλα μπορούν να αλλάξουν, αν αλλάξει ένας-ένας άνθρωπος. Αυτή είναι η μόνη εφικτή αλλαγή. Εσύ και ο διπλανός σου. Εσύ και το παιδί σου. Εσύ και όσους ακουμπάς.

Γι’ αυτό και οι υπόνομοι της Αριστερής Σκέψης χτυπούν το Μέσο. Τους αστούς. Οσους παράγουν. Γιατί είναι το υγιές κομμάτι της κοινωνίας, το φιλοπρόοδο και παραγωγικό, αυτό που στέκεται ανάμεσα στον υπόνομο και στην εξουσία. Γι’ αυτό οι Αποπάνω επί δεκαετίες στοχεύουν στην διαφθορά του. Στο Μέσο, λοιπόν, γίνεται όλη η δουλειά. Είδαμε κάποια καλά σημάδια επαναπροσδιορισμού εμπρός στο φάσμα του θανάτου από την Πανδημία. Ας συνεχίσουμε να δουλεύουμε σε αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε. Αν ο καθένας κάνει την δουλειά του με συνείδηση, και στηρίζει τον διπλανό του, ο διεφθαρμένος, υπόνομος ή Αποπάνω εξουσία θα δυσκολευτούν να τον αγγίξουν . Η επανάσταση της σιωπηλής Μέσης είναι η απάντηση.

Η σιωπηλή, έντιμη, ευσυνείδητη Μέση θα απαιτήσει Δικαιοσύνη και θα σώσει ανθρώπους, φύση και περιουσίες, από κάθε νέο Μάτι.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάστε ακόμη για το έγκλημα στο Μάτι:

Κατηγορώ

Εγκλημα στο Μάτι : Ψέματα, ψέματα, ψέματα!

Μάτι, όπως Σμύρνη, όπως ΟΥΛΕΝ

Στην Παναγίτσα στο Μάτι

Μάτι 23 Ιουλίου 2018:  Μια επίκαιρη ιστορία πολιτικής μόρας

Ο Πολιτισμός του Ωραίου σε μια ταινία του Οίκου Ντιόρ

Ο πολιτισμός μας στηρίχτηκε σε τρεις αξίες γένους θηλυκού:

Στην Δικαιοσύνη που είναι ο ανώτερος πνευματικός νόμος και το ύψιστο θεϊκό προνόμιο.

Στην Τάξη η οποία διέπει το σύμπαν, γι’ αυτό και την αναζητά ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του και την αναπαράγει στην αρμονία των δημιουργημάτων του, από την συμμετρία των λαϊκών κεντημάτων ως την μαθηματική τελειότητα του Παρθενώνος.

Στην Ομορφιά, που είναι η αντικειμενικότερη κι ελκυστικότερη όλων, γι’ αυτό και υμνήθηκε όσο καμιά άλλη.

Οι Μύθοι και οι λαϊκές Παραδόσεις μας, είναι οι αναμνήσεις ενός κόσμου νεογέννητου, αρμονικού και όμορφου, μιας Εδέμ την οποίαν αναζητούμε στην γαλήνη των σπιτιών μας, στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μας, στην αγκαλιά ενός δάσους, σε μια μουσική συγχορδία, στο κελάρυσμα ενός ρυακιού, στον επαναλαμβανόμενο παφλασμό της θάλασσας.

Αυτό που βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, είναι αυτό που χτίζει την καθημερινότητά μου, και η καθημερινότητά μου είναι η ζωή μου.

Η εποχή του Covid-19 μας οδηγεί να αφήσουμε πίσω την παραληρηματική “ομαλότητα” του πρόσφατου παρελθόντος και να αναζητήσουμε την Χρυσή Εποχή της χαμένης ανθρώπινης αθωότητας.

Αυτήν την εποχή, καταφύγιο και προσδοκία μιας νέας μέρας, σαν αυτές που οι άνθρωποι συνομιλούσαν με το περιβάλλον, και θεϊκό και ανθρώπινο συμβίωναν χωρίς ενοχές και ιερατεία, ανακαλεί η καταγόμενη από την Πούλια Μαρία Γκράτσια Κιούρι, διευθύντρια δημιουργικού του Οίκου Ντιόρ, και ο επίσης Ιταλός σκηνοθέτης Ματτέο Γκαρρόνε.

Η συλλογή Υψηλής Ραπτικής για το Φθινόπωρο/Χειμώνα 2010-2021 παρουσιάστηκε με μια ταινία 10 λεπτών στις 6 Ιουλίου. Αφού οι κλασικές επιδείξεις δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθούν φέτος λόγω της πανδημίας, οι δυο δημιουργοί και οι συνεργάτες τους (ανάμεσά τους και αρκετοί Ελληνες) εξορκίζουν την αβεβαιότητα με τον μύθο. Σκηνικό, η φαντασιακή Αρκαδία των Ελλήνων, στον πιο ρομαντικό κήπο του κόσμου, τον Κήπο των Νυμφών στο Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας, λίγο έξω από την Ρώμη, σπαρμένο με ρυάκια, αρχαία ερείπια, οξιές, κυπαρίσσια κι αναρριχητικές τριανταφυλλιές, για τον οποίο έγραψε με θαυμασμό ο Πλίνιος ο Νεώτερος (61-113).

Πηγή: dior.com

Η μαεστρία των γυναικών που εργάζονται για τον θρυλικό οίκο μόδας και στοιχεία από το παρελθόν, όπως το μεταπολεμικό Θέατρο της Μόδας, σε σκηνικά του μεγάλου Ζαν Κοκτώ, μαζί με 37 δημιουργίες-μινιατούρες, ελληνικού τύπου εσθήτες και ταγέρ του περίφημου New Look του 1947, συνθέτουν την πρόταση της Κιούρι για μια νέα αισθητική αναγέννηση.

© BRIGITTE NIEDERMAIR
© BRIGITTE NIEDERMAIR

Βλέποντας το φιλμ, σκέφτηκα πόσο υπέροχος είναι ο Ελληνικός, Ρωμαϊκός και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, από την αισθητική σύλληψη έως την τεχνική υλοποίηση και την καλαίσθητη δημιουργικότητά μας. Μέσα στην κακοφωνία του Χθες και την αβεβαιότητα του Αύριο, η ποιότητα της καθημερινότητάς μας θα μας κρατήσει πάνω από το νερό, ως την δική μας Ιθάκη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Αρτεμισία Τζεντιλέσκι : Η άγνωστη ζωγράφος του Μπαρόκ.

Στην σημαντικότερη ζωγράφο της εποχής του Μπαρόκ, την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, είναι αφιερωμένο το σημερινό (8 Ιουλίου 2020) doodle της Google, τιμώντας τα 427 χρόνια από την γέννησή της.

Η Τζεντιλέσκι γεννήθηκε το 1593 στην Ρώμη.  Έμαθε να ζωγραφίζει μαζί με τα αδέρφια της στο εργαστήριο του ζωγράφου πατέρα της, Οράτιο. Ήταν οπαδός της τέχνης του Καραβάτζιο, ο οποίος ήταν φίλος του πατέρα της και τους επισκεπτόταν συχνά. Ο πατέρας της αντιλήφθηκε το ξεχωριστό ταλέντο της Αρτεμισίας και προσέλαβε για δάσκαλό της τον ανερχόμενο ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι. Ο βιασμός από τον Τάσσι, στα είκοσί της χρόνια, η δίκη στην οποία βρέθηκε από θύμα, κατηγορούμενη, σημάδεψε την προσωπική της δημιουργικη πορεία.

Αυτοπροσωπογραφία, 1615

Στα έργα της αναπαριστά δυναμικές γυναίκες, συχνά από την Βίβλο, τις οποίες διακρίνει το θάρρος κι η αποφασιστικότητα, και διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, ώστε να εκδικηθούν τις αδικίες που υφίστανται.

Η Ιουδήθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη

Το 1614 γίνεται η πρώτη γυναίκα μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.

Πέθανε το 1653 στην Νάπολη.

 

 

Για τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Χρήστος Καγάρας: Στο Πανηγύρι της Παναγίας

Ωρέ ν’ οι κλέφτες λέει ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Χορεύουν τα κλεφτόπουλα πω-πω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε με τα γυαλιά ξουρίζονταν μπω-μπω,

οι κλέφτες πω-πω ν’ οι κλέφτες.

Ώρε κι ο καπετάνιος χόρευε μπω-μπω,

οι κλέφτες μπω-μπω ν’ οι κλέφτες.

Υπάρχει άλλη τέχνη που να εκφράζει την ελληνική ψυχή σε κάθε πτυχή της, από τον χορό; Στις καλές και στις δύσκολες εποχές, στα γλέντια του γάμου και στα διαλείμματα του πολέμου, ο χορός σηματοδοτεί τoυς σταθμούς στην ζωή της ελληνικής κοινωνίας από την μακρινή αρχαιότητα περνώντας από τους Μέσους χρόνους και φθάνοντας ως τις μέρες μας.

«Εις δε το Κολινδρόν αποκλεισθέντες οι πεζοί και ανθέξαντες, επιστρέψαμεν πάλιν νικηταί και τροπαιούχοι εις την θέσιν μας τραγωδούντες και χορεύοντες», θυμάται ο Νικόλαος Κασομούλης. Στα διαλείμματα του πολέμου οι Έλληνες πολεμιστές έτρωγαν, έπιναν και χόρευαν, διηγούμενοι τις νίκες τους με τα ηρωικά τραγούδια και τους χορούς τους.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ: Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Κι αν τα χρόνια του πολέμου έχουν κοπάσει, κι οι Κλέφτες κι οι Αρματολοί, λιγότερο από δυο αιώνες μετά την Παλιγγενεσία, δείχνουν να έχουν ξεχαστεί, οι Έλληνες εξακολουθούν να χορεύουν στις χαρές τους.

Τα πανηγύρια στους αυλόγυρους των εκκλησιών, στα άλση γύρω από τα ξωκκλήσια, ακόμη, που ανοίγουν μια φορά τον χρόνο στην εορτή του αγίου τους,  συνάντησαν την σφοδρή αντίδραση μερίδας του κλήρου, άντεξαν όμως και ενσωματώθηκαν σχεδόν ως συνέχεια του καθ’ αυτώ θρησκευτικού δρωμένου, εκτός του ναού, με τον ιερέα συχνά να σέρνει πρώτος τον χορό.

Στα μεγάλα πανηγύρια του καλοκαιριού, Προφήτη Ηλία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κ.ά., η κοινότητα διασκορπισμένη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ανταμώνει και επανασυνδέεται. Όπως τον παλιό καιρό, βλέμματα και προξενιές πλέκονται για να διασφαλιστεί η συνέχεια της ύπαρξης με τις ευλογίες του συνόλου. Εμπορικές συναλλαγές, αναγκαίες προμήθειες του χειμώνα, μικροπολυτέλειες και μικροχαρές, συνδέονται χάρις στο ελληνικό πανηγύρι.

Γιώργος Μυλωνάς: Πανηγύρι στην Λάιστα

Η πρακτική του χορού δεν περιορίζεται στα χωριά μας, αλλά η αξία των παραδόσεων και των συνηθειών του λαού μας αναγνωρίζεται και εξαίρεται ως αναπόσπαστο και κυρίαρχο μέρος της συλλογικής εθνικής αυτοσυνειδησίας.

«Αι χορεύτριαί μας κορίτσια των καλύτερών μας οικογενειών χόρεψαν με το ωραίον αρχαϊκόν ένδυμα τους Ελληνικούς χορούς και πιστοποίησαν με την χάριν των κινήσεων και την ευγένειαν των στάσεων ότι πραγματικώς οι διατηρηθέντες χοροί είναι οι κυκλικοί χοροί των αρχαίων, τους οποίους χόρευαν πέριξ των βωμών», γράφει το 1912 η πρωτοπόρος φεμινίστρια, πρωτεργάτις της ανάδειξης της Ελληνικής παράδοσης και ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων, Καλλιρρόη Παρέν.

Και ο ρομαντικός ελληνολάτρης θεμελιωτής της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σχολής, Γεώργιος Λαμπελέτ, συνεπικουρεί υπογραμμίζοντας την σημασία της ελληνικότητας στην μουσική μας παιδεία:  «το εθνικότερον, δημιουργικότερον, αληθινότερον έργον το οποίον θα κάμουν οι Έλληνες μουσουργοί είναι η καλλιέργεια της ελληνικής μελωδίας με την εφαρμογήν της πολυφωνίας και η τεχνική ανάπτυξής της, επί τη βάσει της αντιστίξεως και της fuga».

Ακόμα και γι’ αυτούς που επιμένουν στα ισοπεδωτικά Δυτικά ακούσματα, το πραγματικό γλέντι, η πραγματική έκφραση των συναισθημάτων, αρχίζει όταν ακούγονται τα παραδοσιακά τραγούδια, τα συρτά και οι μπάλοι. Συχνά  πρωταγωνιστής είναι το κλαρίνο, ένα κεντροευρωπαϊκό εφεύρημα που οι Έλληνες πήραν από τις Βαυαρικές στρατιωτικές μπάντες, και το προσάρμοσαν στα ελληνικά ακούσματα αντικαθιστώντας την φλογέρα, τόσο που, σήμερα τα παραδοσιακά τραγούδια και οι θεράποντες του είδους, συχνά αποκαλούνται «τα κλαρίνα».

Θεόφιλος Χατχημιχαήλ: O Στρατηγός της Πελοποννήσου, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις τον κάμπον της Λέρνης λίμνης συναθροίζει τους nικητάς του Δράμαλη.

Λογιών-λογιών βέβαια τα ακούσματα και οι μουσικές. Άλλα ελληνοπρεπή και πανάρχαια, σαν τον Τσακώνικο της Πελοποννήσου, και άλλα, ζηλώσαντα αιγυπτιακά ή ινδικά μοτίβα που πάντως βρίσκονται κοντύτερα εκφραστικά στον λαό μας από τις άναρθρες κραυγές δήθεν ευρωπαϊκών ακουσμάτων.

Ρέγκος Πολύκλειτος: Σκυριανό Πανηγύρι

Στην σημερινή Covid-19 εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αναγκαίο οι Έλληνες να εξακολουθήσουν να χορεύουν και να τραγουδούν στον κύκλο του χορού, στις ατομικές και στις συλλογικές περιστάσεις. Όπως σε όλα, έτσι και στον χορό και τα πανηγύρια θα υπάρξουν αλλαγές. Έχουμε όμως τα διδάγματα και τους τρόπους να τα προσαρμόσουμε και να προσαρμοστούμε για να επιβιώσουμε. Το κάναμε σε εποχές θεοκρατικές, και σε εποχές Οθωμανικής δουλείας. Μπορούμε και τώρα.

Όπως και την Λαμπρή που πέρασε, χιλιάδες Έλληνες που δεν θα το σκέφτονταν σε άλλες εποχές, ανέπτυξαν δίκτυα επικοινωνίας για να πάρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους, και βγήκαν στα μπαλκόνια τους για να ψάλλουν μέσα από τα βάθη της ύπαρξής τους το ουρανομηκες «Χριστός Ανέστη».

Απέδειξαν έτσι ότι οι  παραδόσεις μας για να επιβιώσουν δεν έχουν ανάγκη από κραυγές, τραμπουκισμούς, ψευτοπαλληκαριές και εκμετάλλευση πονηρών πολιτευτών, όπως συνέβη τις προάλλες στο πανηγύρι στην Αλίαρτο, ενέργειες που δίνουν λαβή για την επιβολή της εξουσίας έναντι του λαού. Οι καιροί επιβάλλουν την ψύχραιμη και έξυπνη διαχείριση του αντιπάλου.

Για τον Έλληνα «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα», διδάσκει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Για αυτό και μόνο αξίζει να υπερασπιστούμε τα πανηγύρια του καλοκαιριού, να προστατεύσουμε τις γιορτές και το ελληνικό έθος.

Όπως ετούτο το Ναξιώτικο τραγούδι διηγείται :

Xορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε,

γιατί σε τούτο το ντουνιά δε θα τα ξαναβρείτε

Δώστε του χορού να πάει,

τούτ’ η γης θα μας εφάει.

Όσοι έχουνε καλή καρδιά και ταχτικά γλεντούνε

μονάχα αυτοί τον ψεύτικο τον κόσμο θα χαρούνε.

Tούτ’ η γης που την πατούμε

όλοι μέσα θε να μπούμε.

Χορέψετε, χορέψετε παπούτσια μη λυπάστε,

μα κείνα ξεκουράζονται τη νύχτα που κοιμάστε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Λύκειο Ελληνίδων

Pax Grecana #12

Στην 12η εκπομπή της Pax Grecana προσεγγίζουμε την πολιτική και τον πολιτισμό της δουλείας, την οκνηρία η οποία υποδύεται τον ηρωισμό, αλλά και την πραγματική γενναιότητα και την οξυδέρκεια ενός Λιβανέζου πολιτικού ηγέτη. Η Ελλάδα δεν είναι δεσποτισμός, επιβολή και δουλεία. Στους Έλληνες ταιριάζει η σκέψη, η δράση, η δημιουργία, ταιριάζει καταπώς έλεγε ο Δημήτρης Πικιώνης, το Φως που έπλασε τον κόσμο.