Σε καιρό πολέμου

 

Παράδοξο πρώτο. Αρχή της Άνοιξης και είμαστε ταμπουρωμένοι στα σπίτια μας. Όσοι κυκλοφορούν θεωρούνται εν δυνάμει εγκληματίες. Ένα αόρατο κακό περιδιαβαίνει ανάμεσά μας. Αόρατο και ύπουλο όπως όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, σε αυτό το χείλος της παγκόσμιας αβύσσου.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι λαοί μας χειραγωγήθηκαν να πιστέψουν πως μια αποφυγή ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου θα διέσωζε την ανθρωπότητα από τον χαμό της. Όπως φαίνεται τώρα, η απραξία και η αδράνεια, η νάρκωση και ο συμβιβασμός, και πλέον ο φόβος, προκαλούν ίδια και πιο τρομακτικά και δυσεξήγητα δεινά. Ο λόγος ύπαρξης της μεταπολεμικής πατσιφιστικής κοινωνίας , εξαϋλώνεται. Τώρα, θα πρέπει ο καθείς να αγωνιστεί , σήμερα για μια εξάδα χαρτιά υγείας, αύριο για ένα όπλο, μεθαύριο για την ζωή του.

Εάν σήμερα βρισκόμαστε αιωρούμενοι μεταξύ αυτού που αφήνουμε πίσω μας στο ανοιγόκλεισμα του ματιού, και αυτού προς το οποίο πηγαίνουμε, είναι γιατί προτιμήσαμε το πείραμα μιας κοινωνίας φτιαγμένης από ανθρώπους έναντι μιας κοινωνίας οργανωμένης από φυσικούς νόμους -κάποιοι εξ ημών τους αποκαλούμε θεϊκούς.

Κλειδαμπαρωμένοι την πρώτη μέρα της Άνοιξης, ενώ η Φύση μας καλεί να βγούμε και να χαρούμε, κοιτάζουμε τα δεδομένα να γίνονται ζητούμενα, πιο γρήγορα από ό,τι αλλάζουν (ή μήπως “άλλαζαν”) οι αριθμοί των πτήσεων στα πολυσύχναστα αεροδρόμιά μας.

Δέσμιοι της ζωής που χτίσαμε με κόπους, είναι η αλήθεια, και επενδύσεις σε διαβάσματα και θυσίες προσωπικές και οικογενειακές, πετάξαμε συλλογικά ψηλότερα από ό,τι μας επέτρεπαν τα κέρινα φτερά μας. Ο Homo Deus που εξυμνήθηκε σε “αθώες” ταινίες επιστημονικής φαντασίας και μελλοντολογικής δυστοπίας, είναι ένα εργαστηριακό δημιούργημα που εμπότισε την ανθρώπινη φύση τόσο αόρατα και σιωπηλά όπως η μέρα της έκρηξης στην Χιροσίμα.

Αν σήμερα βρισκόμαστε σε κατ’ οίκον περιορισμό, λαθρεπιβάτες μιας ζωής που θα ορίζεται οσονούπω από ξένους μισθοφόρους, δεν έχουμε άλλον να κατηγορήσουμε από την ραθυμία και την αναβλητικότητά μας. Όλοι, ιδιώτες και επίδοξοι σωτήρες, έκαναν λόγο για μια Ελλάδα που θα επεδίωκε είτε το τεχνολογικό άλμα -και θα γινόταν η Σίλικον Βάλεϋ των Βαλκανίων-, είτε την “επιστροφή στην πρωτογενή παραγωγή”, σύμβολο ενός πλαισίου αξιών που προτιμώ να το αποκαλώ Παράδοση. Κανείς δεν σήκωσε τα μανίκια, κανείς δεν φρόντισε να οργανώσει αυτό ή το άλλο κίνημα όχι με βερμπαλισμούς και μικροκομματική στόχευση, αλλά με πράξεις εθνικής συναδέλφωσης και εθνικού φιλοτίμου, ώστε να το κάνει αντάξιο των προκλήσεων που έρχονταν.  Τα σημάδια ήσαν εκεί. Στην κατάρρευση του συστήματος του ψεύτικου, χωρίς αντίκρυσμα σε χρυσό,  χάρτινου και οσονούπω πλαστικού  χρήματος, είτε ως πνιγμός από την πλημμυρίδα της Ασίας και της Αφρικής στις ακτές και στις στεριές της Ευρώπης, εσχάτως και ως ασφυξία από “πνευμάτων αερίων τα πλήθη”.

Όσες κραυγές αντιδράσεως ακούγονται, είναι αντιδράσεις και όχι αντιστάσεις, και είναι μουγκές,  διαβάζονται σιωπηλά και απομονωμένα όπως συνηθίσαμε να ζούμε, ο καθένας προσκολλημένος στην οθόνη του άυλου ηλεκτρονικού του μικρόκοσμου.  Άναρθρες και αστήριχτες, χωρίς πρόταση εναλλακτικής αντιμετωπίσεως της καταστάσεως, θα σωπάσουν μαζί με τα πρώτα κουτιά με αποτεφρωμένους συγγενείς που θα έχουν ψοφολογήσει στα πλακάκια ενός καταυλισμού μελλοθανάτων.

Από το 1945 και μετά γίναμε από πολίτες άτομα, και από άτομα καταναλωτές, αδηφάγοι χοίροι, εκμεταλλεύσιμοι από χοιρινά πιο ίσα από εμάς. Καταναλώσαμε τον κόσμο που κάποιοι προπώλησαν,  έναν κόσμο χωρίς σύνορα και χωρίς όρια. Η πόρτα άνοιξε, το τρενάκι του τρόμου αδειάζει τους επιβάτες του.

Εάν διατηρήσεις την ζωή και την συνείδησή σου σε αυτήν την μετάβαση, και ξυπνητός διαβείς το κατώφλι της Επόμενης Μέρας, θα είσαι ο πιο άγνωστος και ο πιο αληθινός εαυτός σου. Κι επειδή δεν μπορείς να παλέψεις τον χρόνο που θα πάρει αυτή η μεταμόρφωση, μπορείς να τον συντροφέψεις. Από το παράθυρο θα βλέπεις πίσω σου να ξεμακραίνει η ζωή που φώναζε “τρέξε να με πιάσεις” και “βιάσου να φέρεις την αλλαγή”. Τώρα ξέρεις πως ο Χρόνος δεν βιάζεται, αλλά οι αλλαγές έρχονται όταν έρθει η ώρα τους.  Αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι θα είσαι παθητικός. Καθώς θα έρθουν οι περικοπές στο ίντερνετ και στο γουάι φάι, θα αναγκαστούμε να συνομιλήσουμε, να ζητήσουμε, να παρακαλέσουμε, να απαιτήσουμε.

Η φαντασία  που είχε ισοπεδωθεί από τις οθόνες, θα επανέλθει, προκειμένου να επιβιώσουμε. Οι επαναστάτες των ορέων θα ξεχωρίσουν από τους επαναστάτες των καναπέδων.

Αυτό που θα ζήσουμε, δεν θα είναι μια ακόμη “κρίση” ,  αλλά επιστροφή στην ομαλότητα. Η φρενήρης στροφή γύρω από τον γη θα σταματήσει. Ο άνθρωπος, ο ανίκανος να δαμάσει την πείνα του, δεν είναι Θεός, ούτε πετάει, ούτε δικαιούται να προκαλεί το απέραντο Διάστημα με τα παιχνίδια του.

Ο διπλανός θα γίνει πάλι απειλή και φίλος. Η χούφτα αλεύρι στην ποδιά θα φτιάχνει ξανά γλυκό ψωμί.

Ας κρατηθούμε στο ύψος αυτών που συμβαίνουν . Στο τέλος θα επιβιώσουν οι στρατιώτες, οι γεωργοί και οι ποιητές, και μαζί θα διασχίσουμε το νέο ανθρώπινο “μπορώ”.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.