Γιάννης Τσεκλένης (1937-2020)

 

Μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που πήρα για την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ. Τέσσερεις τηλεφωνικές συνομιλίες που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας και το πώς διαλύθηκε από τις Μεταπολιτευτικές παλινωδίες, τις ιδεοληψίες και την ανευθυνότητα των εθνοπατέρων Καραμανλή, Μητσοτάκη και Παπανδρέου και των παρατρεχάμενών τους.

Πρωτύτερα, στάθηκε ο καλός νονός της εφηβικής μου ηλικίας, χωρίς άμαξα αλλά με μια μπλε ποδιά με γιακά Μάο, θήκες για στυλό και ζώνη μιλιταίρ, που σε μεταμόρφωνε σε φασιονίστα της εποχής. Όταν όλες οι ποδιές έμοιαζαν με ρόμπες (πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος φόρεμα-πουκάμισο , ονομαζόταν γαλλιστί σεμιζιέ) η ποδιά μου (είχα και από αυτή που κούμπωνε εμπρός και είχε πικεδένιο λευκό γιακά με δαντέλλα) έμοιαζε το άκρον άωτον της κομψότητος. Η κατάργηση της ποδιάς από το ΠΑΣΟΚ το 1982, στο όνομα της ελευθερίας, σήμανε το τέλος του δημοκρατικού, αξιοκρατικού σχολείου, όπου καθείς κρινόταν για την καθαριότητα, την αυτοπειθαρχία, την συνέπεια και την συγκρότηση, και όχι από τα λεφτά του μπαμπά.

Σήμανε ακόμη οικονομική καταστροφή για έναν ολόκληρο κόσμο που ζούσε από την σχολική ποδιά, και βρέθηκε από την μια στιγμή στην άλλη με τόπια εκατομμυρίων μέτρων υφάσματος μπλε και μπλε γαλάζιου, που δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ. Ψιλά γράμματα για τους μαθητευόμενους στο κεφάλι του κασιδιάρη λαού.

Με την σύντροφο, έμπνευση και μοντέλο του, Έφη Μελά

Ο Γιάννης Τσεκλένης, για αυτόν μιλάμε , το έχετε καταλάβει, ξαναδημιούργησε τον εαυτό του, μετά από την ασθένεια που στοίχισε το ένα του χέρι, και τις επιχειρήσεις του, ρούχων, αξεσουάρ, ειδών σπιτιού, και διακόσμησης,  πολλές φορές. Ήταν ταλαντούχος, πρωτοπόρος, δημιουργικός, με μια υπέροχη χαρά της ζωής και μαζί αυστηρότητα και σοβαρότητα. Οι δημιουργίες του ενέπνευσαν από την αείμνηστη  Σοφία Κοκοσαλάκη ως την Μαίρη Κατράντζου, φορέθηκαν και αγαπήθηκαν σε όλη την υφήλιο την εποχή που η πληροφορία δεν έτρεχε με το ίντερνετ και οι μόδες δημιουργούνταν για να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο, όχι ομοιόμορφο.

Η Ελλάδα, από την αρχαιότητα ως το Βυζάντιο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Τσεκλένη. Μετά τα ρούχα και τα αξεσουάρ, θα φτιάξει σπίτια, θα τα διακοσμήσει, θα τους προσδώσει την δική του χαρακτηριστική αντίληψη του διεθνούς ελληνικού στυλ.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης του εμπιστεύθηκε τις στολές της Ολυμπιακής του, μετά τον διάσιμο, ελληνικής καταγωγής Ζαν Ντεσσέ, την Κοκό Σανέλ και τον Πιερ Καρντέν.

Κοινή λογική και άνεση, μια Ελλάδα εξωστρεφής και διεθνής, μια Ελλάδα που μπορεί, αυτή είναι η Ελλάδα του Γιάννη Τσεκλένη. Στο καλό.

Ε.Δ.

 

Δεξιότερο το Ευρωκοινοβούλιο μετά το Brexit

Στις 12 το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου το Ηνωμένο Βασίλειο εξέρχεται επισήμως της Eυρωπαϊκής Ενώσεως. Τι θα συμβεί με τον συσχετισμό  των δυνάμεων στο μοναδικό συλλογικό δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο των Ευρωπαίων πολιτών;

Αύξηση της δυνάμεως του Λαϊκού Κόμματος και της Ομάδος Ταυτότητα και Δημοκρατία θα καταγραφεί με την νέα σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου

 

Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, 73 κενές έδρες αναμένουν ευρωβουλευτή. Από τις έδρες αυτές, 46 θα παραμείνουν  κενές γα προσεχή διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, και 27 χηρεύουσες έδρες θα κατανεμηθούν ως εξής:

Γαλλία και Ισπανία θα λάβουν από 5 έδρες

Ιταλία και Ολλανδία από 3 έδρες

Ιρλανδία 2 έδρες

Και από 1 έδρα οι : Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, Πολωνία και Ροπυμανία

Η κατανομή των εδρών αποτελεί απόφαση του Συμβουλίου, τον Ιούνιο του 2018 επί της πληθυσμιακής  βάσεως , ότι δηλαδή η σύνθεση του Κοινοβουλίου, πρέπει να αντικατοπτρίζει κατά το δυνατόν τα πληθυσμιακά μεγέθη των κρατών-μελών. Δεν θα χρειαστούν νέες εκλογές, διότι οι οι βουλευτές που θα εισέλθουν από τα δέκα προαναφερθένατ κράτη-μέλη έχουν ήδη ψηφισθεί.

Το ενδιαφέρον είναι ότι με το νέο status quo, η Αριστερή πτέρυγα και το Κέντρο χάνουν δυνάμεις ενώ κερδισμένοι είναι το Λαϊκό Κόμμα και η ομάδα Ταυτότητα και Δημοκρατία, δηλαδή η Κεντροδεξιά και οι δεξιότερα αυτής.

Ε.Δ.

Ο βασιλιάς της Ιορδανίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

JORDAN-POLITICS
Ο Ιορδανός μονάρχης Αμπντάλα Β’ και η κόρη του Σάλμα, 19 ετών, ενώ λαμβάνει από τον βασιλιά πατέρα της την “πουλάδα”  της ιπταμένης της Πολεμικής Αεροπορίας, στις 8 Iανουαρίου 2020. Η πριγκίπισσα Σάλμα, απόφοιτος της Βρετανικής Βασιλικής  Στρατιωτικής Ακαδημίας Σάντχερστ όπως ο πατέρας και ο παππούς της, είναι η πρώτη γυναίκα πιλότος της Π.Α. της χώρας της.

 

Bismillah ar-Rahman ar-Rahim. «Εν ονόματι του Αλλάχ, του Μεγαλόψυχου, του Φιλεύσπλαχνου». Κάθε σημαντική εργασία ξεκινά για τους πιστούς Μουσουλμάνους  με την ευλογία του Θεού, αλλιως είναι μιαρή και άχρηστη. Δεν υπάρχει πόνος, λένε, που να μην απαλύνει ο Θεός άμα τη επικλήσει τουμ τρεις φορές, με την φράση αυτή.

Με αυτήν την παραδοσιακή φράση, την Μπισμαλάχ, τον στίχο με τον οποίο ξεκινά κάθε σούρα (κεφάλαιο) του Κορανίου (πλην της 9ης) , ξεκίνησε ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας την ομιλία του ενώπιον των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε αυτήν την έκτη επίσκεψή του σε περισσότερο από 15 χρόνια.

Η ομιλία του τα είχε όλα. Αναφορές στην ειρήνη, και ευθείες αιχμές εναντίον ενός κράτους που την περιφρονεί. Αναφορές στον πατέρα του, τον αείμνηστο βασιλιά Χουσεΐν, στους νέους, στις γυναίκες, και βεβαίως στην Συρία, στην Λιβύη και στο μέλλον της περιοχής.

Αποφασιστικός αλλά χωρίς έπαρση, με βήμα σταθερό εισήλθε στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, λίγο μετά το μεσημέρι της 15ης Ιανουαρίου 2020.

Η αμηχανία ήταν έκδηλη ανάμεσα στους παρευρισκόμενους Ευρωβουλευτές (αρκετοί απουσίαζαν). Στα διπλανά μου καθίσματα Βρετανοί βοηθοί Ευρωβουλευτών σχολίαζαν τον αντισημιτισμό του Ιορδανού μονάρχη με μια δόση τρόμου. Δεν συμβαίνει συχνά να έχουν το θάρρος της γνώμης τους όσοι ανεβαίνουν σε αυτό το βήμα, ούτε όσοι προεδρεύουν να τους ακούν.

Η τριήμερη  επίσκεψη του Ιορδανού βασιλιά στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο και στο Παρίσι είναι βεβαίως σχετική με τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. «Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή γίνονται αισθητές σε όλο τον κόσμο», όπως είπε, μιλώντας για την σημασία της διαφύλαξης της σταθερότητας, και τις δυνητικές ολέθριες συνέπειες των συγκρούσεων στην περιοχή.

Ο Αμπντάλα μπιν Χουσεΐν, αναφέρθηκε στην ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη, στις πρόσφατες εντάσεις μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, στην συριακή κρίση, στην κατάσταση που επικρατεί στην Λιβύη, αλλά και στην σημασία της παροχής ευκαιριών και ελπίδας στους νέους.

Εκδηλο το αίσθημα ευθύνης του μονάρχη απέναντι στην αποστολή του. Ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’  είναι 43ης γενεάς  απόγονος του προφήτη Μωάμεθ, και κληρονόμος της δυναστείας των Χασεμιτών που όρθωσαν το κεφάλι των Αράβων απέναντι στην κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στις αρχές του περασμένου αιώνα.

«Βλέπω εκατοντάδας ανθρώπους σε αυτή την αίθουσα», είπε, «αλλά στην πραγματικότητα, είναι εδώ μαζί μας σήμερα, εκατομμύρια. Έχουμε δυο πράγματα κοινά:  Πρώτoν την ευθύνη μας απέναντι σε αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μας εμπιστεύθηκαν τις ελπίδες και τους φόβους τους. Και δεύτερον είμαστε όλοι πολύ τυχεροί , γιατί μια ζωή αφιερωμένη στην υπηρεσία των άλλων είναι μια ζωή που την έχει κανείς ζήσει πλήρως, αλλά μόνον εάν ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των εκατομμυρίων που βρίσκονται μαζί μας σε αυτή την αίθουσα σήμερα. Εάν αποτύχουμε, οι πιο ευάλωτοι, οι νέοι και οι γυναίκες, θα πληρώσουν το υψηλότερο τίμημα, ».

«Το χαρακτηριστικό της περασμένης δεκαετίας» συνέχισε, «ήταν οι άνθρωποι να βρουν την φωνή τους. Εκατομμύρια βγήκαν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο, έχουν εκφράσει το πού θέλουν να πάνε αλλά περιμένουν από εμάς να τους οδηγήσουμε».

Παλαιστινιακό και Ισραήλ

Ο Ιορδανός μονάρχης χαρακτήρισε αδιανόητη την επιβολή της  λύσης του ενός  κράτους (του Ισραήλ) στην περιοχή «ένα κράτος με διαρθρωτικές ανισότητες, με τους Παλαιστινίους να αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ένα κράτος που γυρίζει την πλάτη στην γειτονιά του, διαιωνίζοντας τις διαιρέσεις μεταξύ των λαών και των θρησκειών σε όλο τον κόσμο. Πριν από πέντε χρόνια, στάθηκα σε αυτή την αίθουσα και  μίλησα  για τους κινδύνους της αποτυχίας να προχωρήσουμε με ειρήνη, και σήμερα, πρέπει να πω ειλικρινά ότι οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί: η βία συνεχίζεται, η οικοδόμηση των οικισμών συνεχίζεται (σ.σ. εννοεί των οικισμών ισραηλινών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη), η  παραβίαση του διεθνούς δικαίου συνεχίζεται. Το έχω πει αμέτρητες φορές και με αμέτρητους τρόπους, αλλά θα το πω ξανά και ξανά: ένας πιο ειρηνικός κόσμος δεν θα υπάρξει χωρίς  μια σταθερή Μέση Ανατολή. Και μια σταθερή Μέση Ανατολή δεν είναι δυνατή χωρίς ειρήνη μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών. Τι θα γίνει αν η Ιερουσαλήμ, μια πόλη που είναι στην καρδιά μου προσωπικά και με μεγάλη ιστορική σημασία  για την οικογένειά μου, παραμείνει φιλονικούμενη; Μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να κλέψουν από τους  Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους την πνευματικότητα, την ειρήνη και την συνύπαρξη που συμβολίζει αυτή η πόλη και να επιτρέψουν να καταλήξει σε πολιτική σύγκρουση;», αναρωτήθηκε.

«Δεν θα εγκαταλείψω τους αδελφούς μας!»

Αναφερόμενος  στην  πρόσφατη  κρίση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, προειδοποίησε ότι την επόμενη φορά μπορεί να οδηγηθούμε στο χάος. Αναφέρθηκε επίσης στο Ιράκ, λέγοντας ότι φιλοξενεί το 12% των γνωστών αποθεμάτων πετρελαίου παγκοσμίως, αλλά κυρίως πάνω από 40 εκατομμύρια ανθρώπους, που έχουν υποφέρει κατά την διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών πολέμου, κυρώσεων και του τρόμου του ISIS. «Σήμερα το μέλλον τους στηρίζεται σε μια εύθραυστη ειρήνη. Εγώ πάντως δεν θα εγκαταλείψω τους αδελφούς και τις αδερφές μας εκεί», τόνισε ο μονάρχης.  Την ανησυχία του εξέφρασε ακόμη για την κατάσταση στην Συρία και στην Λιβύη, αλλά και για την ανεργία  στα Αραβικά κράτη, προειδοποιώντας για αύξηση των εξτρεμιστικών ομάδων εάν δεν δημιουργηθούν 60 εκατομμύρια θέσεις εργασίας για νέους στον Αραβικό κόσμο, μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Η υπομονή και η συντροφικότητα

Στο Κοράνι αναφέρθηκε και στον επίλογο της ομιλίας του ο Ιορδανός βασιλιάς, υπογραμμίζοντας την αξία της υπομονής.

«Η υπομονή είναι δύσκολη σε έναν κόσμο που μοιάζει να μην σταματά ποτέ, όπου οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις σε ένα δευτερόλεπτο, και αναμένουν στιγμιαία αποτελέσματα. Η ηγεσία, ωστόσο, απαιτεί το ακριβώς αντίθετο: τον προβληματισμό, την σοφία και την προοπτική. Όλοι έχουμε την ευθύνη να προστατεύουμε τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα και την ευημερία των πολιτών μας, να απαντούμε στα γεγονότα που εκτυλίσσονται με μετρημένες και όχι αντανακλαστικές αντιδράσεις. Η πολιτική δεν είναι ένα παιχνίδι όπου ο ταχύτερος κερδίζει. Μερικές φορές, όσο γρηγορότερα πηγαίνουμε, τόσο πιο μακριά καταλήγουμε από την γραμμή του τερματισμού. Ο πατέρας μου, ο αείμνηστος βασιλιάς Χουσεΐν, με δίδαξε ότι η ειρήνευση είναι πάντα το δυσκολότερο αλλά υψηλότερο μονοπάτι. Και ένας δύσκολος δρόμος περπατιέται καλύτερα με τους φίλους μας».

Είναι φανερό ότι η παρέμβαση του βασιλιά της Ιορδανίας, μιας από τις ελάχιστες χώρες της Μέσης Ανατολής η οποία, παρότι επλήγη κατά καιρούς από τον πόλεμο, (αρκεί να πούμε ότι η κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη του Ιορδάνη αποτελούσε το μισό καλλιεργήσιμο έδαφος της χώρας ως το 1967), κατάφερε τις τελευταίες δεκαετίες να  επιτύχει και να διατηρήσει μίαν ειρηνική διαβίωση. Μπορεί λοιπόν να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ή εν πάση περιπτώσει του νηφάλιου συνομιλητή, ελλείψει στρατιωτικής ισχύος αντίστοιχης των γειτονικών χωρών, και να πρεσβεύσει με αξιοπρέπεια τα συμφέροντα των άλλων Αραβικών κρατών από τα οποία ας μην ξεχνάμε εξαρτάται και η οικονομία και ο πληθυσμός της Ιορδανίας.

Πάντως δύσκολα μπορούμε να σκεφθούμε ηγέτη Ευρωπαϊκής ή ευρύτερα Χριστιανικής χώρας ο οποίος θα ξεκινούσε την ομιλία του με το “εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”. Και από αυτήν την άποψη και για την παρρησία του, η ομιλία του βασιλιά Αμπντάλα είναι αξιομνημόνευτη.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (του Hervé Van Laethem)

Η Ιρανο-Αμερικανική κρίση (κείμενο του Hervé Van Laethem)

Προφανώς, εμείς οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές, ως προασπιστές της ευρωπαϊκής  μας ταυτότητος, επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο τι συμβαίνει στις χώρες μας και στην ήπειρό μας.

Αλλά από την ενεργό διάχυτη “μαγεία της παγκοσμιοποιήσεως” και τις πολλαπλές της αντανακλάσεις και αλληλεπιδράσεις, γνωρίζουμε καλά ότι η Ευρώπη μας επηρεάζεται αναπόφευκτα από το δρώμενο  στη Μέση Ανατολή.

Βεβαίως και η πολύ πρόσφατη, ιδιαιτέρως σοβαρή αμερικανο-ιρανική κρίση δεν αποτελεί εξαίρεση.

Έτσι, μακριά από ρομαντικές απόψεις και στάσεις ή από την θεωρία περί της «συγκρούσεως των πολιτισμών», ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ψυχρά τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.

Ποιος είναι ο υπαίτιος;

Πρωτίστως, οι Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή πριν από σχεδόν 20 χρόνια, κατέστρεψαν ολότελα το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν και έτσι προσέφεραν σχεδόν σε…. μιαν ασημένια πιατέλα το Ιράκ στους Ιρανούς. Πράγματι, με μια πλειοψηφία πληθυσμού Σιιτών, η περαιτέρω εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη εφ’ όσον εξαφανίσθηκε το καθεστώς του Σαντάμ…

Επιπλέον πρέπει να αναφέρουμε ότι η εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ προεκάλεσε επίσης την ανάπτυξη της Αλ Κάϊντα στο Ιράκ και στην Συρία, όπως  και αργότερα την ανάπτυξη του Ισλαμικού Κράτους – DAESH.

Πάμε όντως σε πόλεμο;

Σε ότι αφορά στον επικοινωνιακό πόλεμο και στον πόλεμο εικόνων, βρισκόμαστε ήδη στην μείζονα έκτασή  του… Όσον αφορά όμως σε μια πράγματι άμεση, γενικευμένη  και παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο!

Δεδομένου του μεγέθους της απωλείας, οι Ιρανοί έπρεπε να αντιδράσουν δραματικά. Έπρεπε να υπενθυμίσουν -τόσο στον  αντίπαλο, όσο και στην δική τους κοινή γνώμη- πως η ικανότητά τους για ανταποδόσεις είναι όντως πολύ πραγματική. Αλλά θα επιδιώξουν να αποφύγουν, όσον είναι δυνατόν, μια κλασική μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση, για την οποία γνωρίζουν ότι εξ αιτίας της μπορούν να καταστούν πολύ αδύναμοι…

Επίσης το Διακλαδικό Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ δεν είναι πολύ πρόθυμο και ευνοϊκό για έναν τέτοιο  πόλεμο σε αυτήν την μορφή. Πρώτον, διότι κινδυνεύει να υποστεί ένα γεγονός εξόχως δαπανηρό σε ζωές Αμερικανών στρατιωτών, αλλά και επειδή οι στρατηγοί των ΗΠΑ γνωρίζουν καλώς την ικανότητα των Ιρανών και των προσκειμένων σε αυτούς ενόπλων ομάδων, να διεξάγουν έναν αφόρητο ασύμμετρο πόλεμο (ανταρτοπόλεμο, αστραπιαίες επιθέσεις, βομβισμούς) και μάλιστα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή: από την Υεμένη έως το Αφγανιστάν, μέσω Ιράκ,  Λιβάνου, κλπ… Εκτός αυτού, αν το ιρανικό καθεστώς αισθανθεί πως απειλείται η ίδια του η επιβίωση, θα μπορούσε να επιτεθεί στο Ισραήλ ή να ξεκινήσει διάσπαρτες επιθέσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ, μέσω έως τούδε σκοπίμως αδρανών τρομοκρατικών του πυρήνων.

Γιατί άραγε ο Τραμπ διέταξε να δολοφονηθεί ο στρατηγός Σουλεϊμανί;

Εδώ μπορούν να αναφερθούν διάφοροι πιθανοί σχετικοί λόγοι:

  • Για να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από την τρέχουσα αρνητική εστίασή της,  που με ποικίλες οικονομικές και κοινωνικες αφορμές στοχεύει επί του παρόντος τον Αμερικανό πρόεδρο
  • Για να εμφανισθεί ως ένας ιδιαιτέρως  ισχυρός και αποφασιστικός άνθρωπος, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητές του να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές.
  • Λόγω της ανοικτά εδηλωμένης θελήσεώς του να ικανοποιεί διαρκώς το πολύ ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι, το οποίο του είναι απολύτως απαραίτητο για να αντιμετωπίζει τον εσωτερικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του από το “βαθύ κράτος” – (το καθεστώς της Ουάσινγκτον), για το οποίο ο Τραμπ ήταν πάντοτε “ξένο σώμα”. Προφανώς συντρέχουν αναμφίβολα και πολλοί άλλοι λόγοι που μας διαφεύγουν.

Σημειώστε ότι το Πεντάγωνο έσπευσε να επισημάνει πως  η επίθεση εναντίον του στρατηγού Σουλεϊμανί δεν  έγινε με δική του πρωτοβουλία και υπόδειξη, αλλά διεξήχθη με την άμεση διαταγή του Τραμπ… Επισημαίνετε την διαφαινόμενη ανησυχία περί της ευθύνης;

Τι μπορεί να συμβεί τώρα;

Αναμφισβήτητα αντιμετωπίζουμε μιαν εξόχως περίεργη και πολύπλοκη κατάσταση. Οι Ιρανοί είναι πολύ καλοί παίκτες σκακιού (μάλιστα λέγεται ότι είναι αυτοί που εφηύραν  το παιχνίδι αυτό….). Αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με κάποιον όπως ο Τραμπ, ο οποίος σχεδόν αδυνατεί να ακολουθεί κανόνες και συχνά προτιμά… να γυρίσει την σκακιέρα ανάποδα και να ανατρέψει όλα τα πιόνια…. Αυτό σημαίνει ότι:

Είτε τα πράγματα θα παραμείνουν ως έχουν και οι Ιρανοί θα εκφέρουν τις περαιτέρω προτάσεις τους με προσεκτικα δελτία τύπου τους.

Είτε θα υπάρξει κλιμάκωση, καθώς και οι δύο δυνάμεις θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν η μία την άλλη έμμεσα, με έναν πόλεμο «χαμηλής έντασης» και με «πληρεξούσιους  αντιπροσώπους».

Στην δεύτερη περίπτωση θα οδηγηθούμε  προς πολύ επικίνδυνα σενάρια, των οποίων οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι επιζήμιες, όχι μόνο για την εκεί μείζονα περιοχή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο!

Hervé Van Laethem
Πολιτικός Αναλυτής Μεσανατολικών θεμάτων
Στην Συμμαχία Ειρήνης & Ελευθερίας (APF)

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

λαμπαδα φως

 

«Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουν την αλήθεια, να ψεύδονται ασυστόλως, να διαστρεβλώνουν, να δυσφημούν, να πέφτουν δουλοπρεπώς στα πόδια του μαμμωνά και να πουλάνε την πατρίδα τους και το γένος τους για τον επιούσιο. Το ξέρετε  και το ξέρω τι είδους βλακεία είναι αυτή να κάνουμε πρόποση για ένα ανεξάρτητο τύπο. Είμαστε τα εργαλεία και οι δουλοπάροικοι πλουσίων ανδρών που βρίσκονται στα παρασκήνια. Είμαστε οι μαριονέτες που αυτοί τραβούν τους σπάγκους και χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι ικανότητές μας και οι ζωές μας είναι όλα περιουσιακά στοιχεία άλλων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

=Ομιλία  του John Swinton, Chief Editorial Writer της εφημερίδος «The New York Times», στην «Λέσχη του Τύπου της Νέας Υόρκης» σχετικώς με την ελευθερία του Τύπου, 1880

Το 1851, ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την Β’ Γαλλική Δημοκρατία, και μετά εν έτος, αυτανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ των Γάλλων, ως «Ναπολέων ο Γ’». Στο μεσοδιάστημα των δύο αυτών ενεργειών του ο Καρλ Μαρξ γράφει την διαβόητο μπροσούρα του «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», που αφορά στα πραξικοπηματικά πολιτικά πεπραγμένα του εξ αγχιστείας μικρανεψιού του Μεγάλου Κορσικανού και στην πολιτική ζωή της τότε Γαλλίας. Αυτήν την μπροσούρα, πέραν του στενού κομμουνιστικού – μαρξιστικού  κοινού, την επεκοινώνησαν ευρύτερον με εμφατική μνείαν της, η μαρξιστικών καταβολών κ. Ζαχαρέα και ο παραδοσιακός μπολσεβίκος κ. Μπογιόπουλος. Το βιβλίον αυτό αποτελεί όντως ένα σπουδαίο (άξιον σπουδής) κείμενο του πολυγραφοτάτου Μαρξ, με το οποίον, μεταξύ άλλων, ανατέμνει την  σύνολο νοσολογία της αστικής δημοκρατίας, έχων ως κύριον εργαλείον την κατ΄αυτόν ταξική υφή της Ιστορίας. Είναι επίσης ένα εξαίρετο τροχιοδεικτικό εργαλείον πολιτικών αναλύσεων.

[Παρεμπιπτόντως, ο μην Μπρυμαίρ (Ομιχλώδης) ήταν ο δεύτερος του έτους κατά το επαναστατικό ημερολόγιο, το οποίον συνέθεσεν ο μαθηματικός Σαρλ Ζιλμπέρ Ρομ και υιοθέτησε από τις 24 Οκτωβρίου 1793  η ελεγχομένη από τους Ιακωβίνους Εθνοσυνέλευση. Ο Μπρυμαίρ ήταν αντίστοιχος του διαστήματος μεταξύ 22ας  Οκτωβρίου και 21ης  Νοεμβρίου, του ιδικού μας Γρηγοριανού ημερολογίου.  Δηλαδή η 18η  Μπρυμαίρ ήταν η 9η  Νοεμβρίου. Στις 9 Νοεμβρίου του 1793 λοιπόν, ο στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης ανέτρεψε την κυβέρνηση του Διευθυντηρίου και ανεκηρύχθη Πρώτος  Ύπατος της Γαλλικης Δημοκρατίας, ενώ ολίγον αργότερον εστέφθη  Αυτοκράτωρ].

Στην ιδιωτική ζωή των ατόμων διακρίνουμε μεταξύ εκείνου πού ενας άνθρωπος σκέπτεται και λέγει περί του εαυτού του και  εκείνου που πράγματι είναι και πράττει αυτός ο άνθρωπος. Έτι περισσότερον, στους πολιτικούς αγώνες πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνθημάτων, θέσεων, διακηρύξεων και ιδεών που έχουν τα κόμματα και των πραγματικών οργανισμών και συμφερόντων τους, δηλαδή να διακρίνουμε με ειλικρίνεια και σαφήνεια μεταξύ εκείνου που φαντάζονται πως είναι και εκείνου που πράγματι είναι.

Ο διαβόητος και συνάμα περιβόητος «εθνικιστικός χώρος» ως υφή, έργο και δρώμενο ανθρώπων (και όχι Θεών, όπως άλλωστε όλοι οι πολιτικοί χώροι), εγκλείει μεταξύ των αξίων συστατικών του, ικανά πάθη χωρίς αλήθεια, «αλήθειες» χωρίς πάθη, «ήρωες» χωρίς ηρωισμούς, ιστορία χωρίς γεγονότα, ιστορική εξέλιξη που φαίνεται πως ενίοτε έχει ως μοναδική της κινητήριο δύναμη μόνον το φυλλοροούν ημερολόγιο, (το οποίον μάλιστα καθίσταται βαρετό με την αδιάκοπο επανάληψη  των ιδίων εντάσεων και χαλαρώσεεων). «Εντός, εκτός και επί τα αυτά» του εν λόγω χώρου εξελίσσονται μικρόψυχοι και κοντόφθαλμοι ανταγωνισμοί πού φαίνονται πως οξύνονται από καιρού εις καιρόν, αποκλειστικώς καί μόνον για να απωλέσουν την αρχική τους οξύτητα και εν τέλει να  σβεσθούν δίχως να δυνηθούν να ανεύρουν καμία λύση στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Ατελέσφορες και άκαρπες προσπάθειες που προβάλλονται με παράταιρες και υπερφίαλες αξιώσεις, καθώς και διάχυτος «καθεστωτικός τρόμος». Παραλλήλως σοβούν οι πλέον μικροπρεπείς ραδιουργίες και ποικίλες «αυλικές» κωμωδίες, που συχνά παίζονται από τους ιδίους τους επιδόξους… εθνοσωτήρες

Επάνω από όλους τους ανθρώπους που εθήτευσαν ή και συνεχίζουν να θητεύουν στον Εθνικιστικόν αγώνα υψώνεται πελώριο ενα ολόκληρο ψυχονοητικό «εποικοδόμημα», συνιστάμενο από διαφορετικά και ιδιοτρόπως διαμορφωμένα αισθήματα, ελπίδες, αυταπάτες, νοοτροπίες, συνολικές περί ζωής αντιλήψεις  και βιοθεωρητικές αρχές. Σε αυτό το  πάλαι ενωτικό και νυν διαχωριστικό έως εχθρότητος μόρφωμα, εμπεριέχονται  επίσης προλήψεις καί αυταπάτες, παλαιές αναμνήσεις, συμπάθειες καί αντιπάθειες, προσωπικές αντιπαλότητες και έχθρες, φόβοι και ελπίδες, βαθείες πεποιθήσεις, άρθρα πίστεως και ιδεολογικές αρχές, οι οποίες συνέδεαν ούτως ή άλλως αυτούς τους ανθρώπους.

Εντός του πλαισίου του Εθνικιστικού δρωμένου υπάρχουν βεβαίως παρελκόμενα, εξαρτήματα και παρακολουθήματα  των συλλογικών πολιτικών δομών και λειτουργιών, μεταξύ δε αυτών και άστοχοι φατριασμοί, μάταιες κολακείες, παράταιρη εξουσιολαγνεία, εγωιστικές εμμονές, στρατηγικά  ελείμματα, τακτικά λάθη, σφαλερές εκτιμήσεις καταστάσεων, ιδεολογικές συγχύσεις και … άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Όμως, το πολιτικό μέγεθος και το αποτύπωμα κάθε Εθνικιστή  δεν ορίζεται μόνον από τα οποιαδήποτε σφάλματα και ατοπήματά του : Έχουμε ελάχιστο ηθικό χρέος  να αποτιμούμε την συνολική παρουσία και τροχιά  του καθενός,  συνεκτιμώντες  οπωσδήποτε και την παράμετρον του χρόνου και το μέγεθος του πολιτικού του έργου.

Ανάλογος πρέπει να είναι επίσης και η εξέταση και αξιολόγηση των αντιπάλων. Ως αμετανόητοι, αφοσιωμένοι και όχι περιστασιακοί Εθνικιστές, οφείλουμε λοιπόν να προβούμε με οξυδερκή ψυχραιμία, σε μιαν αδρά επισκόπηση της  προσφάτου πολιτικής πραγματικότητος στην Πατρίδα μας και να στοιχειοθετήσουμε μερικές κρίσιμες παρατηρήσεις, ώστε νά αποφύγουμε επιτυχώς τις συνηθισμένες παρανοήσεις σχετικώς με ολόκληρο τόν χαρακτήρα της επερχομένης νέας εποχής.

Πρέπει με ακριβοδικαία κριτική και  αδίστακτο αυτοκριτική  να συγκροτήσουμε ουσιώδη Εθνικιστικό λόγο και να εκδηλώσουμε παρεμβατική δράση, αποκολλώμενοι από την επαρσιακή βεβαιότητα, την κατατονική περιφρόνηση και την αηδία τις οποίες προκαλεί η Γ’ «ελληνική» «δημοκρατία», (που δεν είναι τίποτε άλλο από την επί 45 συναπτά έτη) θρασύτατα συνδεδυασμένη ατιμία δυό ολιγαρχιών : των αστοφιλελευθέρων «δεξιών» και των σοσιαλκομμουνιστών «αριστερών», δηλαδή μια ψευδοδημοκρατία των εργολάβων).

Οι εκλογές του Ιανουαρίου 2015, καθώς και το επακολουθήσαν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 υπήρξαν μια έκφανση της μυχίας αρνήσεως του Ελληνικού Λαού να αποδεχθεί  δουλοπρεπώς τα έως τότε πέντε έτη υφέσεως, τα έξωθεν και άνωθεν επιβληθέντα μνημόνια, την απάνθρωπο, τερατώδη και ραγδαία συσσώρευση του εθνοαποδομητικού ελληνικού δημοσίου χρέους και το εξευτελιστικό καθεστώς νεοαποικιοκρατικού προτεκτοράτου της Ελλάδος. Έκφανση αρνήσεως των 45 μεταπολιτευτικών ετών διακυβερνήσεως της Πατρίδος μας από μιαν εξόχως διεφθαρμένη, αθλία και ανίκανο άρχουσα τάξη, [αποκληθείσα ευστόχως από την 17η Νοέμβρη, «Λούμπεν (Κουρελο) Μεγαλο Αστική Τάξη» – ΛΜΑΤ], αποτελουμένη από έναν δύσοσμον εσμό με συστατικά κάθε είδους καιροσκόπους πλουτοκράτες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, καθώς και από τους «συνοδευτικούς» αθλίους πολιτικούς τους υπαλλήλους και τα ανδράποδα αυτών.

Η κλάση των «διασήμων» πολιτικών υπαλλήλων (και ενίοτε μικρο-μετόχων της Πλουτοκρατίας),  περιλαμβάνει προφανώς τους διασήμους ελληνόφωνους τσοπανάρχες – «βασιλείς των ορέων» της  τρισδυσμοίρου «ψωρολακόσταινας», δηλαδή τις … καλοχορτασμένες και χιλιάκριβες οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, καθώς βεβαίως και την οικογένεια Μητσοτάκη. Η θριαμβική επιστροφή του κ. Κούλη Μητσοτάκη στον θρόνο του προτεκτοράτου, έθεσε τέλος στην αμφισβήτηση των αστών «κάτωθεν» και ομογενοποίησε  -κατά το πλείστον-  τις αστοφιλελεύθερες «πατριωτικές» ανησυχίες  στο οχλοποιημένο «πόπολο».

Βεβαίως λόγοι ιστορικής ακριβολογίας μας επιβάλλουν να σημειώσουμε πως τα δημοψηφίσματα δεν εκφράζουν αναγκαστικώς την αστική, την λαοκρατική ή την … σοσιαληστική δημοκρατία. Ακριβέστερον, εκφράζουν ενίοτε το αντίθετον αυτών των «ονομαστικών» (κατ΄ όνομα) δημοκρατιών, με την δυναμική πατριωτική διάθεση του λαού. Εκτός από τις περιπτώσεις των μεσοπολεμικών γερμανικών δημοψηφισμάτων [τον Δεκέμβριον του 1929, δημοψήφισμα για τον «Νόμον ενατίον της υποδουλώσεως του γερμανικού λαού», κατά της συνθήκης των Βερσαλιών και των Γερμανών συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων (που παρά την υποστήριξη του 94,5% των Εθνικιστών ψηφισάντων απερρίφθη, διότι η προσέλευση  υπελογίσθη στο μη επαρκές 14,9 % του εκλογικού σώματος) και τον Νοέμβριον του 1933 σχετικώς με την απόσυρση της Γερμανίας από την «Κοινωνία των Εθνών», που ενεκρίθη από ποσοστό 95.1% των ψηφισάντων του 96.3% του εκλογικού σώματος], υπάρχουν και  πλέον πρόσφατα παραδείγματα, όπως το «Ενωτικό δημοψήφισμα» της Κύπρου, το οποίον ουσιαστικώς ηταν συλλογή επωνύμων υπογραφών (!) και διεξήχθη στις 15 και 22 Ιανουαρίου του 1950, σε 2 διαδοχικες Κυριακές. Το εν λόγω δημοψήφισμα ανεδειξε την πλειοψηφική θεληση των Κυπρίων αδελφών μας (σε ποσοστό 95,71 %) για Ενωση με την Μητέρα Πατρίδα!

Επίσης βεβαίως  δεν ετέθη ζήτημα (και από τους μάλιστα κακοπίστους) εάν το παρ΄ημίν δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ήταν αρκούντως «δημοκρατικό»: Διενηργήθη από μιαν «αριστερή δημοκρατική» και…. δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», σε «πλέρια δημοκρατική» βάση, με σκοπό… την θεσμική εμπέδωση και την επαναφορά δημοκρατικών θεσμών!

Όμως δεν πρέπει επίσης να λησμονείται ότι, το διαβόητο αυτό δημοψήφισμα επραγματοποιήθη υπό  συνθήκες κραυγαλέως προκλητικής, φρενήρους και συνεχούς προπαγάνδας υπέρ του «ναι», ώστε ακόμη και το κατ΄εξοχήν καθεστωτικό εποπτικό «όργανο δεοντολογίας» της ΕΣΗΕΑ εξηναγκάσθη να προβεί σε έκκληση γιά να τεθεί φραγμός στην εκχειλίζουσα και απροσχημάτιστο αθλιότητα των κυβερνητικών φερεφώνων. Αλλά ο λαός, σε σπανία κρίση συνειδητότητος,  ηγνόησε τον ωμό καθεστωτικό ψυχολογικό εκβιασμό των κρατούντων και εψήφισεν «όχι» με το σαρωτικό ποσοστό 62%.

Στις 5 Ιουλίου 2015, ο Σαμαράς εδήλωσεν ότι παραιτείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. O άφιλος, εγωπαθής και εμπαθέστατος κατά του Κινήματος πολέμιος, «πρωτοστράτωρ» της αναξίου «αξιωματικής αντιπολίτευσης», παλαιοκομματική αντιπροσωπευτική φιγούρα των μεγαλοαστικών «τζακιών» και των σκοτεινών υπογείων συμβιβασμών προς χάρη της εξουσίας, παρητήθη.

Ο… τρισμέγιστος εθνικιστοφάγος «πολέμαρχος» όταν εισέπραξε επί της φεουδαρχικής παρειάς του το (απαξιωτικό για την έμπρακτο μνημονιολειχία του και την υποκριτική αντιμνημονιακή του ρητορική)… θωπευτικό ράπισμα της λαϊκής δημοψηφισματικής ετυμηγορίας, «τόκοψε ρόδα μυρωμένα», κατά παρασυσχετισμόν της «εθναρχικής τακτικής» του βαρηκόου Τριανταφυλλίδη.

[Εδώ ο μελετητής ανακαλεί πηγαίως τον μαρξιστικό σχολιασμό  από την πολυθρύλητο μπροσούρα  «Η 18η  Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» όπου ο δαιμόνιος στοχαστής γράφει «….όπως γίνεται πάντοτε με τα “ανδραγαθήματα” των “δημοκρατών”, οι αρχηγοί ικανοποιήθηκαν με το να μπορούν νά κατηγορούν “το λαό” τους γιά λιποταξία και ο λαός ικανοποιήθηκε μέ το να μπορεί να κατηγορεί τους αρχηγούς του γιά απάτη».]

Eτσι, δίχως τον Μεσσήνιο… εθνεγέρτη, οι συνθήκες ήσαν εν πολλοίς ευχερέστερες για μια «αστοσοσιαλκομμουνιστική»… τουρλού συγκυβέρνηση, η οποία θα ενεσάρκωνε σαφώς την προθανάτιο ανάγκη να σταθεί ορθή η μεταπολιτευτική «ελληνική» κοινωνία στα αγκυλωτικά και παραμορφωμένα σκέλη της, να συμμαζέψει τα βιώσιμα θραύσματά της, να απορρίψει τα σεσηπότα ράκη της  και να φροντίσει επιμελώς τις πληγές της ιδεοληπτικής παραφροσύνης της.

Hταν η στιγμή συναντήσεως του κ. Tσίπρα με την Ιστορία: Εκαλείτο να αποδείξει εμπράκτως εαν κατ΄αυτόν επρώτευεν η ηδονή της βουλιμικώς νεμομένης εξουσίας ή ο ελληνικός Λαός, η Εθνική Ανεξαρτησία και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Εκαλείτο να προασπίσει την διαχρονία του Ελληνισμού και να περισώσει τα πολυτίμητα αγαθά του. Ημπορούσε να καλέσει δημοσία τα αντίπαλα κόμματα, να τα συνεγείρει ώστε να συγκυβερνήσουν μαζί του, με σκοπόν να τιμήσουν και να στηρίξουν το «όχι» της πλειοψηφικής αξιοπρεπείας, όπως κατεδείχθη στο δημοψήφισμα, το ηθικό σθένος του Λαού μας, ο οποίος κυριολεκτικώς πενόμενος και εξαθλιωμένος  ηρνήθη τον βάναυσο εξευτελισμό των Δανειστών και των Αγορών.

Μετά το μεταξικόν «όχι» του 1940, η Πρόνοια εχορήγησε και πάλιν την ευκαιρία να ομονοήσουν  οι Eλληνες για το αταξικό «κοινό καλό» του εθνικού συνόλου και να εξοβελίσουν την εγωπαθή ατομιστική ιδιοτέλεια που εγγίζει τον εκβαρβαρισμό και την αποκτήνωση. Μας εχορηγήθη η δυνατότης της ιστορικής επιλογής: Να υποταχθούμε  σε ξένους δυνάστες ή αγωνιζώμενοι να αναστήσουμε εξ υπαρχής την ιδιοπρόσωπο συλλογικότητά μας  με  εθνικούς στόχους που υπερβαίνουν την ευτέλεια της βουλιμικής απληστίας ατόμων και φατριών.

Oμως ο κ. Tσίπρας ηρνήθη υπερηφάνως να γράψει Iστορία. Απεδείχθη τρισμεγίστως σπιθαμιαίος ως προς τις προδιαγραφές του Λαϊκού Ηγέτη,  εμετρήθη και εκριθη από τα κυβερνητικά του «αντανακλαστικά». Απέδειξε, περιτράνως και «εντειχισμένος» στην ιδιοπάθειά του, «χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», ότι διενήργησεν απερισκέπτως το δημοψήφισμα βέβαιος ων για την υπερψήφιση του «ναι», δηλαδή βέβαιος για την μαζική λαϊκή συναίνεση στην ελεεινή ολιγωρία του, στην ξενόδουλο και ξενωφελή του κυβίστηση. Ματαίως! Ο αποχαυνούμενος και οχλοποιούμενος επι δεκατίες λαός δεν εμάσησεν άλλο «κουτόχορτο», αλλά και ο ακώλυτος τολμητίας φαρσέρ δεν εδίστασε να αγνοήσει απροκαλύπτως την καταφανή λαϊκή άρνηση, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία  με τις ευλογίες των ξένων εθνεμπόρων.

Κατόπιν, ο ταλαντούχος αυτός πολιτικός θεατρίνος, ο πρωταγωνιστής της Νέας «Αριστεράς», ο λατρεμένος jeune premier των επιζωσών ελασιτισσών, έτυχεν και της σπανιωτάτης ιστορικής ευνοίας μιας διαδοχικής δευτέρας ευκαιρίας: Προεκήρυξεν εκλογές, όπου εξεδηλώθη πρόδηλος η σαφής άρνηση να καταξιώσουν οι απεγνωσμένοι και αηδιασμένοι πολίτες την αμετανόητο και προκλητική αχρειότητα των «γαλαζοπράσινων» προκατόχων του κ. Tσίπρα, των γνωστών και ως «Σαμαροβενιζέλοι». Στις εν λόγω εκλογές η μετρηθείσα αποχή ήταν βεβαίως αποκαλυπτική απογοητεύσεως, αηδίας και απελπισίας των εν πολλοίς μωροπίστων πολιτών, αλλ΄ όμως όσοι εψήφισαν εχάρισαν και πάλιν την νίκη στον κ. Tσίπρα. Δευτέρα ευκαιρία, αλλά για δευτέρα φορά ηρνήθη ο κ. Tσίπρας να αναχθεί από την ευτέλεια  του μικροπολιτικού κομματάρχη με  κομμουνιστική πατίνα στην αποστολή του Λαϊκού Ηγέτη.

Μάλιστα, εζήτησεν προκλητικώς  από τους σοσιαλφιλελευθέρους ασπόνδους «αντιπάλους» του να υπερψηφίσουν μαζί του και τρίτο, «αριστερό» τώρα «μνημόνιο». Φρούδο, παρασαδιστικό και εξόχως ταπεινωτικό για την παραπαίουσα ελληνική κοινωνία και την υπολειμματική εθνική αξιοπρέπεια. Kαι αυτοί βεβαίως το απεδέχθησαν… ασμένως. Εξ άλλου υπήρξαν οι ίδιοι φυσικοί αυτουργοί του άφρονος και εγκληματικού υπερδανεισμού, ο οποίος ετροφοδότησεν αποκλειστικώς το σιχαμερό πελατειακό τους κράτος, αλλά συνάμα υπήρξαν αείποτε και μαζοχιστικοί λάτρεις κάθε «φιλοευρωπαϊκής» συμπεριφοράς, φανατικοί θειασώτες του πλέον ωμού, εμφανούς και γνησίου αμοραλισμού πάσης φύσεως.

Αυτός ήταν ο «ελλαδίτης» Νεοαριστερός και παλαιοκομμουνιστής τέως πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, που κατόρθωσε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών: Tόσον ενδοτικός, ξενόδουλος, μεταπρατικός και αδιαφοροποίητος όσον και ο οιοσδήποτε «ηγέτης» οποιουδήποτε μετα-αποικιακού κρατικού μορφώματος. Τόσον αποχρωματισμένος από κάθε ενεργό πολιτισμική ελληνικότητα, όσον και υπάκουος ωσάν επαιτών δανειολήπτης εξαρτημένος για την «δόση» του από τις «Aγορές» των Επικυριάρχων. Ολοσχερώς ανελλήνιστος  στην ελειμματική παιδεία, στην χρησιμοθηρική λογική και  στην διάτρητο κοσμοθεώρησή του.

Απλούστατα λοιπόν, η επακολουθήσασα τραγελαφική συνθηκολόγηση με τους ξένους δανειστές και η πρόθυμος υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στους Διεθνείς Πλουτοκράτες Επικυριάρχους, κατέστησε αδύνατο την επιδίωξη των μεγάλων …. σοσιαλιστικών σκοπών και των αριστερών υπερμετρωπικών οραμάτων, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Οπότε επηκολούθησεν η φιλελευθέρα επέλαση της μητσοτακικής ΝΔ.

Ευτυχώς έως τούδε η Ελλάς ουδέποτε υπήρξεν εκτενές  φυτώριον φιλελευθέρων πολιτικών ή ζυμωτήριον φιλελευθέρας ιδεολογίας, οπότε ο μεταπολεμικός ελληνικός «μεταπρατικός» και εισαγόμενος (κυρίως αγγλοαμερικανικός) φιλελευθερισμός εστηρίχθη αναγκαστικώς στην βακτηρία της εκάστοτε «λαϊκής» δεξιάς.

Δεξιόθεν λοιπον του φιλελευθέρου πρωθυπουργού Μητσοτάκη ελλοχεύει ασμένως η δρώσα δίκην… νεοδημοκρατικού νάρθηκος «λαϊκή δεξιά» (τύπου Αδώνιδος Γεωργιάδη ή και Μαυρουδή Βορίδη). Η ωφελιμιστική γόμα η οποία κρατεί «ενωμένες» στην Νέα Δημοκρατία αυτές τις δύο φατρίες (της «λαϊκής» και της «φιλελευθέρας» δεξιάς) είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή η διεθνώς καθεστηκυία  και καθεστωτική ιδέα πως το κέρδος και η καπιταλιστική ιδιωτική ιδιοκτησία είναι  η μόνη οδός προς την «κοινωνική πρόοδο» και την «ανάπτυξη», ενώ απαιτείται «ελευθέρα λειτουργία» του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, «ελευθέρα επιχειρηματικότης» και «ελεύθερος ανταγωνισμός» (Ευώνυμος έως τοξικότητος «ελευθερία» της οικονομίας, εις βάρος της Πολιτικής και της Λαϊκής Κοινότητος, ώστε οι πλουτοκράτες ανέτως να κερδίζουν περισσότερον).

Αυτές οι δύο φατρίες (η μία με «εκσυγχρονιστική» πρόσοψη και η άλλη με «εθνικοπατριωτική») έχουν σχηματίσει ήδη ένα πολυεπίπεδο ηγεμονικό πήγμα, με την αφειδή και ενεργό υλική υποστήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Η αστοδεξιά  «πολυκατοικία» δεν έχει μόνον ενοικιαστή, εν προκειμένω την (κατά Κούλη Μητσοτάκη ανανεωθείσα) Νέα Δημοκρατία, αλλά βεβαίως και (τουλάχιστον μεταπολεμικόν) ιδιοκτήτη, την εφοπλιστική πλουτοκρατία του τόπου.

Εν ευθέτω χρόνω, ο κ. Κούλης Μητσοτάκης θα αντιληφθεί πως είναι πράγματι δυσχερές να χαλιναγωγήσει την «λαϊκή δεξιά» φατρία και γενικότερον την «δεξιά» πτέρυγα του κόμματός του. Οι ιδιοκτήτες της «δεξιάς πολυκατοικίας»,  άρα και υποβολείς της Νέας Δημοκρατίας, ήτοι οι Έλληνες εφοπλιστές, δεν είναι πεφωτισμένοι φιλελεύθεροι αστοί, σφόδρα ενδιαφερόμενοι για τα σκιώδη ή απτά δημοκρατικά «ιδεώδη». [Στην πλειοψηφία τους είναι ωμοί και σκληροί άνθρωποι, που γνωρίζουν μόνον για Χρήμα, Κέρδος και…. Ορθοδοξία (μάλλον ως ατταβιστική υπεραναπλήρωση αμαρτιών)].

Συνεπώς είναι λίαν πιθανόν ότι η ελληνική «εξωστρέφεια» που διεφήμισεν επιμόνως και αποζητεί εναγωνίως η «λευκοσιδηρά» κυβέρνηση Μητσοτάκη θα υπακούσει στο τάχα ρηξικέλευθο, «πατριωτικό» και….. «επαναστατικό» δίπτυχο που εχάραξαν ανενδοιάστως οι έχοντες και κατέχοντες  από ημίσεως αιώνος και ένθεν: «Ζεστό» Χρήμα και Κέρδος (παντοιοτρόπως),  αλλά  με… επίπαση Ορθοδοξίας (sic!)

Bεβαίως οι έως τούδε  προπαρασκευαστικές εξαγγελίες Μητσοτάκη εξαντλούνται στην σκιαγράφηση  μιας στενόκαρδης και διαχειριστικής εκδοχής της πολιτικής, μιας χρησιμοθηρικής «απολίτικης πολιτικής», ταυτοσήμου προς εκείνην  που εξεμηδένισε τους προκατόχους του.

Ο μεταπολιτευτικώς κυρίαρχος, κτηνώδης πρωτογονισμός του ψυχοπαθούς ατομοκεντρισμού είναι γέννημα – θρέμμα του εμπράκτου μεθοδικού αφανισμού όλων των παραγόντων της κοινωνικής συνοχής (εθνικής και ιστορικής συνειδήσεως, αξιοκρατίας, πατριωτισμού και γλωσσικής καλλιεργείας). Eίναι ο σχηματοποιημένος, επί τεσσαρακονταπεντετία συστηματικώς καλλιεργηθείς αντεθνικός μηδενισμός, καλλιεργηθείς επιμελώς από τις εθνοαποδομητικές και ζοφερές ψυχοπαθητικές δυνάμεις του δήθεν «εκσυγχρονισμού» και της δήθεν «προόδου». Αποτελεί δε τρομακτικό γεγονός, ότι η αμόρφωτος, μηδενιστική και ληστρική οίηση, (κατεστημένη στην εξουσία, όποιο καθεστωτικό κόμμα και αν κυβερνά την Πατρίδα), όχι μόνον επροπαγάνδισε με πάθος, αλλά και επανηγύρισε ασυστόλως την εκλογήν του κ. Mητσοτάκη στο πρωθυπουργικόν αξίωμα. Γιατί; Θα το ιδούμε προ οφθαλμών λίαν συντόμως.

Τα ανωτέρω ενέχουν βαρύνουσα σημασία, διότι κατά τα νυν φαινόμενα και υπό συνθήκες περιφερειακής (τουλάχιστον) ειρήνης, στα επόμενα χρόνια η Ελλάς θα τύχει στοιχειωδώς «αναπτύξεως», έστω και εκλεκτικής, (εδώ δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός της σκοπουμένης οικονομικής συμπλεύσεως με το κραταιόν Ισραήλ). Το κομβικό διακύβευμα των εθνικών εκλογών του περυσινού Ιουλίου ήταν πώς ακριβώς και από ποίους διαχειριστές θα αξιοποιηθεί η ανάπτυξη αυτή. Άρα οι Επικυρίαρχοι και τα εντόπια ενεργούμενά τους  συνεξετίμησαν οποιανδήποτε ενδεχομένη μετεκλογική απόφαση, ενέργεια, διαδικασία ή και κατάσταση που πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο τα κέρδη τους, εάν ελαμβάνοντο  λανθασμένες κυβερνητικές αποφάσεις, ή εδημιουργούντο «άσχημες εξελίξεις», εκτιμώμενες και εμπειρικώς (εξ ου και ο ποικιλοτρόπως μεθοδευθείς και διενεργηθείς εξοβελισμός του Κινήματος από το κοινοβούλιο).

Μια αδρά επισκόπηση του βραχέος πολιτικού  ορίζοντος καταδεικνύει ότι, η δολία παραλλαγή εξουσίας της λιμαλέας, λημαλέας, «αντιεξουσιαστικής» και εξουσιομανούς «Αριστεράς» του… ρεφορμιστή κ. Τσίπρα, επι του παρόντος εξηνεμίσθη. Ότι υπήρξεν ως πολιτικόν έργον της, ευτυχώς κατεποντίσθη το 2015, ομού με το διαβόητον «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Δυστυχώς  όμως κατέλειπε στο Έθνος την αιμάσουσα προδοτική «Συμφωνία των Πρεσπών», στηριζομένη από τους τραγελαφικούς … ελαφροπατριώτες του συγκυβερνήσαντος κ. Καμένου.

Αντ’ αυτής της γελοίας και αλλοκότου εθνοαποδομητικής πολιτικής την οποίαν εξήσκησε το θρασύ κυβερνητικό «διώνυμο», ο κ. Κούλης Μητσοτάκης εσχημάτισε μιαν κυβέρνηση τεχνοκρατών, η οποία φαίνεται ότι μακροπροθέσμως προκρίνει το συναινετικό προς την πλουτοκρατία και «ξενόφιλο» πρότυπο – μοντέλο αντιεθνικιστικής και αντιλαϊκής διαχειρίσεως: Χαρακτηριστικώς επισημαίνονται πρακτικές και ευχολόγια παραλόγου ανοχής προς τους παρατύπους μετανάστες, καθώς και προς τους Τούρκους, τους Σκοπιανούς και τους Αλβανούς ανθέλληνες.  Επίσης διαφαίνεται ανενδοίαστος υποταγή στους πλουτοκράτες, (που απαιτούν επιμόνως περικοπή του φόρου μερισμάτων και κληρονομίας, του εταιρικού φόρου, καθώς βεβαίως και της εμμέσου φορολογίας).

Η ανεκτική προθυμία του, αλλά και η διεθνής και  εντόπιος παντοειδής υποστήριξη της οποίας έτυχεν ο κ. Κούλης – Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ενδεικτικές των επαρκών  διαπιστευτηρίων συνεχείας με τον πατέρα του, ώστε  να παραμείνει εν πολλοίς ανενόχλητος στην εξουσία. Αλλ΄όμως  η κυβέρνησή του δεν θα ανθέξει ευκόλως τις ενδεχόμενες «εκ Δεξιών» της πιέσεις, ιδιαιτέρως εάν οι διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος δημιουργήσουν αδιέξοδον ασυμβατότητος μεταξύ των  προσδοκιών της «Δεξιάς» και των εμμονικών απαιτήσεεων της «ευρώπης». Τότε ο κ. Μητσοτάκης θα εξαναγκασθεί εκ των περιστάσεων να απορρίψει και να αποσκορακίσει τον αγαπημένο φιλελεύθερο μανδύα του, ακολουθών  την οιανδήποτε έξωθεν προτεινομένη φενάκη πολιτικής, όπως θα υποδεικνύουν οι βουλιμικοί Επικυρίαρχοι. Άλλως θα έχει την ιδία άτροπο πολιτική μοίρα με τον γεννήτορά του.

Εμείς από την πλευρά μας είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε ότι, δεν θα επιτύχουμε την ζητουμένη Εθνικιστική Ενότητα Σκέψεως και Δράσεως όταν δεν αλλάζει ο ίδιος ο τρόπος σκέψεώς μας, όταν δεν επαναξιούνται οι θεμελιώδεις αρχές και οι απερίγραπτες χαρές της Συντροφικότητος,  της Λαϊκής Κοινότητος, της Ηγεσίας, της Τιμής, της Πίστεως και της Παραδόσεως.

Για να επέλθει, λοιπόν, η κρίσιμη πολιτική αλλαγή απαιτείται Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα, που δεν θα λειτουργεί ωσάν αποστειρωμένη και πολιτικώς ορθή «Μη Κυβερνητική Οργάνωση», αλλά θα αναπτύσσει την μοναδική «Μαχητική Ποίησή» του μέσα στην Πολιτική Πράξη, με την εμπνευσμένη δημιουργία νέων σχέσεων και τρόπων, με την αλλαγή ολοκλήρου του παρελθόντος τρόπου ζωής, την αλλαγή του συσχετισμού των Αξιών και την επιστροφή μας στο «Εμείς» και στην συν-πάθεια, αλλά και στην ολοσχερή απομείωση και εν τέλει εξάλειψη των ναρκισσισμών και της Εγω-παθείας. Αυτά σημαίνουν την δημιουργία του οράματός μας για έναν Εθνικιστικό «Τρίτον Ελληνικό Πολιτισμό», στον οποίον θα εντάσσεται η Πολιτική και αντιστρόφως.

Τέλος, εις ότι αφορά στο μαρξικό σχόλιο από το πραναφερθέν βιβλίο : «Ό Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση, πως όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα καί πρόσωπα παρουσιάζονται, σάν νά πούμε, δυό φορές. Ξέχασε νά προσθέσει, τή μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα», που αφορά σε μια διαπίστωση του μεγάλου ιδεαλιστή Γερμανού φιλοσόφου Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ («Διαλέξεις περί της φιλοσοφίας της ιστορίας» – Γ’ μέρος), η διαλυτική και απαξιωτική ειρωνία του σχολίου  δεν δύναται να ανατρέψει την  ιστορική πραγματικότητα: Καμία πανωλεθρία, ήττα, κατάρρευση ή οπισθοχώρηση δεν εξαλείφει τα προηγηθέντα κατορθώματα και τις νίκες στον Αγώνα!

«Όποιος καταράται το σκότος ας ανάψει μίαν λαμπάδα!»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ