ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος και τα δικαστήρια της νέας τρομοκρατίας

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

 

Άρθρο της διευθύντριας της “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου στην στήλη “Εγέρθητι”

Πολιτική και θρησκεία είναι εναγκαλισμένες από την αρχή της ζωής των πολιτικών όντων και του πολιτισμού μας, όσων δηλαδή συναποτελούν τα σημάδια της πόλης, της κοινής μας κοινοτικής συμβίωσης. Υπό αυτό το πρίσμα θα ενσκήψουμε στην πρόσφατη καταδίκη του Μητροπολίτoυ Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου, η οποία, κατά την κρίση μας, αποτελεί προοίμιο των όσων θα εκτυλιχθούν στο λίαν προσεχές μέλλον.

Αν η απόφαση αυτή αποκτήσει πολιτικά και κοινωνικά γενικευμένη ισχύ δεδικασμένου, θα πρέπει να καταργηθούν οι λέξεις οι οποίες περιγράφουν όσα γνωρίζουμε με τις αισθήσεις μας. Αν δεν μπορούμε να πούμε πως κάποιος κουνιέται, δεν θα μπορούμε να πούμε ότι είναι κοντός ή ψηλός, παχουλός ή ξερακιανός, οικογενειάρχης ή μπερμπάντης. Και αν αυτά είναι απλά, τι θα κάνουμε με τον σοδομιστή και τον παιδεραστή;

Αντιλαμβανόμαστε, τότε, ότι τα σημαίνοντα, δηλαδή οι λέξεις, ποινικοποιούνται, και τα σημαινόμενα, δηλαδή οι πράξεις, δεν αθωώνονται, αφού κανείς δεν τις κατακρίνει αλλά νομιμοποιούνται, δικαιώνονται και επιβραβεύονται.

Αναρωτιέται κανείς, εάν ο Έλληνας Χριστιανός Ορθόδοξος Μητροπολίτης Καλαβρύτων έπρεπε να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για ένα «φτύστε τους», τι θα έπρεπε σε μια ευνομούμενη πολιτεία να συμβεί με τους μουσουλμάνους θρησκευτικούς ηγέτες οι οποίοι προπαγανδίζουν στον δρόμο μια θρησκεία η οποία μαθαίνει στα παιδιά να αυτομαστιγώνονται και μεταχειρίζεται τις γυναίκες με λιγότερο σεβασμό από ό,τι τις αγελάδες; Όμως καμία φεμινιστική οργάνωση δεν τολμά να μηνύσει μουσουλμάνους.

Ομοίως καμία αντιρατσιστική οργάνωση δεν έχουμε ακούσει να μηνύει για ρατσισμό και ξενοφοβία Ιουδαίους ηγέτες επειδή η θρησκεία τους διαχωρίζει τους ανθρώπους σε Ιουδαίους και «γκόιμ». Γρατζουνώντας λοιπόν το επιφανειακό λούστρο του Δικαιωματισμού και του Ανθρωπισμού, αντιλαμβάνεται κανείς ότι Ισλαμιστές, Φεμινίστριες και LGBD (οπαδοί του Κιναιδισμού) δουλεύουν για το ίδιο αφεντικό, εναντίον του Κατά Φύσιν Παραδοσιακού Κόσμου.

Από το τέλος του Β’ Μεγάλου Πολέμου και μετά, οι ευρωπαϊκοί λαοί επιβιώνουμε χρόνο με τον χρόνο και, πλέον, μέρα με την μέρα, μη αντιμετωπίζοντας με ευστροφία, σθένος και αποφασιστικότητα, τον πόλεμο φθοράς τον οποίον διεξάγει ο αντίπαλος. Τρέχουμε σε έναν αγώνα στιπλ, σε έναν αγώνα στον οποίον ο αντίπαλος αλλάζει συνεχώς τους κανόνες με σκοπό να μας εξουθενώσει και να κάμψει τις δικές μας αντοχές, ενόσω εμείς επικεντρωνόμαστε στην βελτίωση των οικονομικών επιδόσεών μας οι οποίες ποτέ δεν θα του είναι αρκετές.

Όσο παίζουμε στο παιχνίδι, τόσο θα εξαντλούμαστε ασκόπως. Το είδαμε και στην περίπτωση του Μητροπολίτου Αμβροσίου. Όσοι τον υποστηρίζουν, με την νοοτροπία του εκκλησιαστικού παραπαιδιού, νομίζουν πως με αστειότητες και χαριεντισμούς -ωσάν ο ιεράρχης να έφερε την αγιαστούρα στο κεφάλι κάποιου μηνυτή του-, και αναιρώντας την ίδια την σοβαρότητα της ποιμαντικής μαρτυρίας του, θα γίνουν συμπαθείς στους εγχώριους κοτζαμπάσηδες, στους μηνυτές-όργανα και στους εξωχώριους εντολοδότες τους.

Μια κοινωνία του «όλοι εναντίον όλων», είναι βούτυρο στο ψωμί της μελλοντικής (αλλά όχι πολύ μακρινής) παγκόσμιας διακυβέρνησης την οποίαν ζήτησε, θυμίζω, στον ΟΗΕ, και εξετέλεσε στο έπακρο ο φαιδρός, όπως εμφανιζόταν, ΓΑΠ, και η οποία ξεκίνησε εδώ στην Αθήνα.

Οι καιροί ου μενετοί. Όσοι νόμισαν ότι η δίκη της Χρυσής Αυγής δεν τους αφορά, κάνουν λάθος. Σύντομα θα χτυπήσει και η πόρτα όσων κατέκριναν τους μόνους που θα μπορούσαν να στηρίξουν το Έθνος. Ήδη χτυπά για όσους «συνετούς» είχαν το θάρρος να διαδηλώσουν τα αυτονόητα για την Μακεδονία μας. Πού θα ήσαν άραγε χωρίς την Χρυσή Αυγή; Τελικά, πόσο σημαντικό είναι να ξεχωρίσουμε επιτέλους το «ο τάδε μαχαίρωσε τον δείνα» από το «οι Χρυσαυγίτες είναι τούτο και το άλλο» που πουλάνε τα ΜΜΕ και τα αφεντικά τους;

Πόσο αναγκαίο είναι πλέον οι πολιτικοί που δεν είναι ψεύτες, κλέφτες και μισέλληνες, να έρθουν μαζί για να γλιτώσουμε την χώρα από τους ψεύτες, τους κλέφτες και τους μισέλληνες;

Συχνά ακούω το ψευτοεπιχείρημα «μα πόσους θα πιάσουν; Όλο τον λαό;». Ναι, αν δεν δουλέψουμε μαζί, όλο τον λαό. Το έχουν κάνει οι πολιτικοί τους πρόγονοι στα γκουλάγκ. Ήδη ξεκινούν από τις κεφαλές, σέρνοντας στις φυλακές και στα δικαστήρια τον πολιτικό αρχηγό της τρίτης πολιτικής δυνάμεως της χώρας και έναν Μητροπολίτη.

Όπως λέει ο σοφός λαός μας, «όταν ακούς του γείτονά σου, περίμενε και τα δικά σου». Το θέμα δεν σηκώνει ούτε αστεία ούτε δικολαβίστικη παρελκυστική πολιτική. Πόσοι γνωρίζετε ότι στην Γαλλία βρίσκονται φυλακισμένοι τριακόσιοι ηγέτες των «Κίτρινων Γιλέκων»; Αυτό δεν κάμπτει τους αγωνιστές του δρόμου, δείχνει όμως την βιαιότητα και την αποφασιστικότητα του Συστήματος να τελειώνει με τις ρίζες της αντίστασης, κόβοντας τις κεφαλές.

Κάποτε οι τύραννοι πέφτουν, όπως τα αγάλματα του Λένιν στην Ρωσία, και το ζεύγος των Τσαουσέσκου στην Ρουμανία.

Εμείς όμως που βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα, με νηφαλιότητα και διορατικότητα οφείλουμε για την επιβίωση, βιολογική και πνευματική, του Έθνους μας να είμαστε πιο οργανωμένοι, πιο αδελφωμένοι, και πιο πονηροί απέναντι στο κρατικό και «υπηρεσιακό» τυρί.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/o-mhtropoliths-ambrosios-kai-ta-dikasthria-ths-neas-tromokratias#ixzz5ejfQi0PQ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Άμυνα τέλος, τώρα επίθεση!

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-287

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Λένε πως αν δεν αγωνίζεσαι για αυτά που αγαπάς όταν τα έχεις, είναι βέβαιον ότι θα κλάψεις όταν τα χάσεις. Αυτό θα ζήσει η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, που άφησαν να ξεγλιστρήσει από τα χέρια τους η Μακεδονία. Θα κλάψουν πικρά, και θα καταβάλλουν πολλαπλάσιο αγώνα για να ανακτήσουν τα όσα εγκατέλειψαν αμαχητί σε καιρό ειρήνης.

Μακεδονία, η λέξη που γλύκανε τα χείλη χιλιάδων Ελλήνων λίγα χρόνια κι έναν αιώνα πριν, λέξη πικρή στα χείλη των Ελλήνων που βαρέθηκαν ή δείλιασαν να την υπερασπιστούν. Μακεδονία, το τέλος μιας προδοσίας που ξεκίνησε με την Κύπρο και κορυφώνεται με την Μακεδονία, μα μπορεί και να συνεχίζεται με την Θράκη, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, ακόμη,  όπως ζήτησε ο Ηλίας Καματερός, βουλευτής Δωδεκανήσων  του ΣΥΡΙΖΑ, να ακολουθούν.

Είναι ακόμη αυτή συνέχεια ενός αγώνα που ξεκινήσαμε έγκαιρα, το 1992, και δεν πάψαμε ποτέ να δίνουμε, ακόμα κι αν ο Ελληνικός Λαός, βαρύς από την καλοπέραση μερικών δεκαετιών, άμυαλος και μοιραίος, λαός Λωτοφάγων, έβρισκε την Χρυσή Αυγή υπερβολική, κι ακόμα την βρίσκει…

Ας μιλήσουμε λοιπόν, τούτη την ώρα, όχι συναισθηματικά, ούτε θυμωμένα, αλλά για την πολιτική ουσία η οποία θα οδηγήσει και στο δέον γενέσθαι.  Η πραγματική μας διαφωνία με την Συμφωνία των Πρεσπών, όπως και με την πολιτική των κυβερνήσεων της διαφθοράς και της προδοσίας, είναι πως εμείς βάζουμε την Ελλάδα πρώτα, επιλέγοντας  να επικεντρωθούμε στα σοβαρά ζητήματα της ασφάλειας και της ευημερίας του Έθνους, και στους τρόπους που αληθινά θα φέρουν αποτέλεσμα.

Η τέχνη της διαχειρίσεως κρίσεων με αποφασιστικότητα και σύνεση, είναι εκ των ων ουκ άνευ στην ζωή. Πρώτος διδάξας μεταξύ των θνητών ήταν ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Συνδυασμός άρτιος του ετέρου πόλου της Ομηρικής Ελλάδος, Αχιλλέως, ήταν ο Αλέξανδρος που κοιμόταν με την Ιλιάδα στο προσκέφαλο μα, εκτός από απαράμιλλη στρατιωτική αντίληψη, τον διακατείχε και στρατηγική και πολιτική αντίληψη η οποία μαζί με την γενναιότητά του τον έφερε ως τα όρη των Ινδών και τις κοιλάδες της μακρινής Ανατολής.

Μα και η σύνευνη του Οδυσσέως, Πηνελόπη,  διαχειρίστηκε το βασίλειο του Οδυσσέα και την ίδια της την ζωή με παροιμιώδη ικανότητα και ευστροφία, ενόσω ο ήρωας περνούσε την δεκάχρονη περιπέτειά του γνωρίζοντας πολλών ανθρώπων άστεα και νόες.

Βασιλείς, αυτοκράτορες και στρατηλάτες, ναυτικοί και πολεμιστές, βασίλισσες, θνητές και θεές μιλούν για την αναγκαιότητα της πολιτικής σκέψεως.

Σε τούτη την δραματική πολιτική συγκυρία εμείς βάζουμε κάτω ξεκάθαρες θέσεις που αποτελούν την πολιτική μας ατζέντα.

-Την ανάγκη της εθνικής ακεραιότητας ώστε ο λαός μας απερίσπαστος να μπορεί να ζει και να αναπτύσσεται.

-Την ανάγκη της εθνικής προτεραιότητας ώστε ο Έλληνας να είναι νοικοκύρης στον τόπο του.

-Την ανάγκη να πάρουμε στα χέρια μας την Οικονομία της χώρας μας ώστε να δοθούν στους δημιουργικούς Έλληνες ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και ανάπτυξη, εργαλείο αποτροπής έναντι των επιβουλέων μας..

Ποιοι είναι απέναντί μας;

Το είπαν Δένδιας και Ξυδάκης στην Βουλή, τα συνένοχα κόμματα της εθνικής καταστροφής.

Και τι να περιμένουμε; Το είπε η Σία Αναγνωστοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ: την συνέχεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Το γράφει σε άρθρο του της 20ής Ιανουαρίου 2019, με τίτλο «Άμυνα τέλος, τώρα επίθεση» ο Γιώργος Κυρίτσης της «Αυγής».

«Επί 3-3,5 χρόνια, από το καλοκαίρι του 2015, η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Συριζαίοι ήταν στην άμυνα (…) Η σημασία των Πρεσπών (…) φαίνεται να αποτελεί και μια μείζονα διαιρετική τομή στα πολιτικά μας πράγματα (…)τώρα είναι η ώρα της επίθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί και κουβαλάει στους ώμους του το σύνολο σχεδόν της δημοκρατικής παράδοσης και των προοδευτικών παρακαταθηκών της ελληνικής κοινωνίας και καλείται να δώσει τη μάχη απέναντι σε μια σκοταδιστική, νεοσυντηρητική Δεξιά. Αυτή η μάχη δίνεται ή θα δοθεί παντού στην Ευρώπη, σε διάφορες παραλλαγές. Στην Ελλάδα είναι όμως στην πιο καθαρή και παραδοσιακή της μορφή. Επίθεση σημαίνει ότι αυτή τη μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά θα πρέπει να τη δώσουν με αναπεπταμένες τις σημαίες και εφ’ όλης της ύλης. Δεν χρειάζεται να μεταμφιεστεί και να θυμίζει κάτι «πιο κεντρώο», «πιο σοσιαλδημοκρατικό».

Ο ΣΥΡΙΖΑ για όσους ακόμα αμφιβάλλουν,  αποτελεί ένα σταλινικό, αρχηγικό, μπολσεβίκικο κόμμα, αποφασισμένο να υλοποιήσει την ρεβάνς με τρόπο όχι συγκυριακό. Το σύμπλεγμα του βαλκανικού επαρχιωτισμού του «αφού τους αποκαλούν Μακεδονία μεγάλα κράτη» είναι μόνο η δικαιολογία. Μικρό είναι το Ισραήλ, αλλά κανείς δεν τολμά να του επιβάλλει να αναγνωρίσει πλήρως ως κράτος την Παλαιστίνη ή να σταματήσει να διεκδικεί ό,τι νομίζει ότι του ανήκει, κάνοντας κουμάντο με τους ομοφύλους του σε όλο τον κόσμο.

Εμείς οι Εθνικιστές δεν ζητούμε τίποτε περισσότερο από ό,τι μας αναλογεί: μια Ελλάδα ελεύθερη και ισχυρή. Γιατί ξέρουμε πως η Ιστορία γράφεται με μολύβι, όχι με στυλό διαρκείας.

 

(Δημοσιεύθηκε στο φ.287 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

Διαβάστε στο φ.288 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

EMPROS-288

Διαβάστε στο φ.288 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ:

  • Μακεδονία: Υπάρχει λύση!
  • ΙΜΙΑ 1996 – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 2019: ΟΧΙ άλλη προδοσία
  • Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: 2 Φεβρουαρίου 2019 -Μνήμη Ιμίων
  • Ονομασία Σκοπίων: Μια σύντομη θεολογική άποψη
  • Η αθώωση Κασιδιάρη και η μεγάλη δίκη των συνειδήσεων
  • ΧΥΤΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ: Χειροκρότησαν τον Ηλία Παναγιώταρο  οι κάτοικοι, για την τοποθέτησή του
  • Αρχαία Ολυμπία: Ανυπολόγιστες ζημιές από τις καταστροφικές πλημμύρες στην Ηλεία
  • Ο φαύλος κύκλος της οικονομικής αστοχίας της Ε.Ε.
  • Η σταθερά Χρυσή Αυγή
  • Την κάθοδο στις Ευρωεκλογές  ανακοίνωσε η Casapound

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ