ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Εθνική υπερηφάνεια εναντίον χυδαιότητος

 

egeruhti 1

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

«Ου καταισχυνώ τα όπλα τα ιερά, ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτην ότω αν στοιχήσω. αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων και μόνος και μετά πολλών. και την πατρίδα ουκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι. και ευηκοήσω των αεί κραινόντων εμφρόνως και τοις θεσμοίς τοις ιδρυμένοις πείσομαι και ούστινας αν άλλους το πλήθος ιδρύσηται ομοφρόνως. και αν τις αναιρή τους θεσμούς ή μη πείθηται ουκ επιτρέψω, αμυνώ δε και μόνος και μετά πολλών. και ιερά τα πάτρια τιμήσω. ίστορες τούτων Άγλαυρος, Ενυάλιος, Άρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη».

-Λυκούργος, Κατά Λεωκράτους

Αυτός είναι ο όρκος των Αθηναίων Εφήβων, ή Όρκος της Αγραύλου, της «λαμπερής αυγής», κόρης του πρώτου βασιλιά της Αθήνας, Ακταίου, συζύγου του Κέκροπος.

Αυτά ορκίζονταν οι Έλληνες που έκαναν την Ελλάδα μεγάλη, αυτοί που έφτιαξαν τον Πολιτισμό της και την Ιστορία της αγλάισμα και περηφάνια του κόσμου όλου. Αυτά ορκίζονταν αυτοί που αγωνίζονταν για ένα κλαδί ελιάς στις όχθες του Αλφειού. Αυτοί ήσαν οι Έλληνες που λίγο μετά από την μάχη των Θερμοπυλών, έκαναν τον Πέρση στρατηγό Τριτανταίχμη  να αναφωνήσει το «Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησόμενους  ημέας, οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής» (Ηρόδοτος 8, 26)

Αυτό έκανε η ράτσα μας και πριν και μετά, στην Πόλη και στην Τριπολιτσά, μέχρι που πολιτικάντηδες χωρίς τιμή και όρκο εγκατέλειψαν την Αμμόχωστο, τα Ίμια, και τώρα την Μακεδονία μας.

Πολιτικοί που ενώ το καράβι της Ελλάδος βυθίζονται, επιλέγουν να διχάσουν τον Ελληνικό λαό, σαν τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος στην συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου, αποκάλεσε την τρίτη εκλεγμένη πολιτική δύναμη του τόπου «ένα χυδαίο, εκτός Δημοκρατίας κόμμα».

Σε αυτόν απάντησε ο Αρχηγός του Λαϊκού Συνδέσμου, ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος, όταν είπε από το βήμα της Βουλής “Μεγαλύτερη χυδαιότητα από την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και την φτωχοποίηση του λαού, δεν υπάρχει”. Η  φράση του αυτή συνοψίζει την αισχύνη της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας της οποίας ο επιθανάτιος ρόγχος και η δυσοσμία από τις σάπιες της σάρκες έχουν κατακλείσει τον δημόσιο βίο.

Η ιστορική αυτή φράση του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, έφερε στον νου μου μιαν άλλη περίφημο φράση, ενός άλλου μεγάλου Έλληνα, ποιητή, πολιτικού και πολεμιστή, του Λορέντζου Μαβίλη. Του Μαβίλη ο οποίος στις 28 Νοεμβρίου 1912, έδωσε στην ζωή του σε έναν «μάταιο» σκοπό, ένα «εθνικιστικό παραλήρημα» κορωνίδα της όλης του ζωής, την απελευθέρωση της κατεχόμενης Ηπείρου, πολεμώντας, μεσήλικας αυτός, στον λόφο του Δρίσκου, που πότισε με το άλικο αίμα του.

Λίγα χρόνια πριν, το  1911, υπερασπιζόμενος την δημοτική γλώσσα ως αντιπρόσωπος και μέλος της Αναθεωρητικής Συνελεύσεως της Κέρκυρας στην Ελληνική Βουλή είπε πως “Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν”

Ένα ευτελισμένο πολίτευμα, ευτελών ανθρώπων που προσποιούνται τους τιμητές της Δημοκρατίας την ώρα που απομειώνουν την γη και την ελευθερία μας.

Σε αυτούς ανήκει η χυδαιότητα, η αισχύνη και η χλεύη του Έθνους. Εμείς κρατούμε την σημαία της Εθνικής Υπερηφάνειας, της Αξιοπρέπειας και της Τιμής του Έθνους, και μόνοι και μετά πολλών.

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.286)