Διαβάστε στο φ.266 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-16.qxp

Διαβάστε στο φ.266 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

  • Ληστείες-Επιθέσεις-Δολοφονίες: ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ συνενοχή-ανοχή-αδιαφορία;
  • Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Μια δολοφονία στην χώρα των «αντιρατσιστών»
  • Η «πολιτική ορθότητα» σκοτώνει
  • 17 ΝΕΚΡΟΙ από τον Ιό του Δυτ. Νείλου – Μετά τις πλημμύρες και τις φωτιές, η ανικανότητα της Περιφέρειας Αττικής σκοτώνει και πάλι
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Ι. Λαγός:«Οι επαγγελματίες της πολιτικής και εμείς»
  • ΝΕΑ ΕΝΤΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΡΑΗΛ-ΙΡΑΝ – Απειλή πολέμου από τον Νετανιάχου: «Καμμία συμφωνία δεν θα μας αποτρέψει»
  • ΕΥΡΩΠΗ – Σαλβίνι και Ορμπάν στην πρώτη γραμμή αντιστάσεως
  • «Της Β. Ηπείρου εμπιπραμένης, ημείς  άδομεν…»
  • Αυτή είναι η Αριστερά!
  • Νέος άγιος ο γέροντας Αμφιλόχιος της Πάτμου

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 1η Σεπτεμβρίου 2018 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Ελένη Γκατζογιάννη: Θυμηθείτε, παιδιά μου!..

IMG_20180827_122733

Στις 27 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη, καταδικάζεται σε θάνατο από “δικαστήριο” του “Δημοκρατικού Στρατού”. Το “έγκλημά” της είναι ότι οργάνωσε την διαφυγή των παιδιών της, της μάνας, της αδελφής και της ανηψιάς της, και άλλων συχωριανών, 20 ατόμων συνολικά, ώστε να μην οδηγηθούν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα των σοσιαλιστικών παραδείσων. Εκτελέστηκε την επομένη, 28 Αυγούστου. Ηταν 41 ετών.

IMG_20180827_122444

Χρόνια αργότερα, ο μοναχογιός της, θα αναζητήσει τους δολοφόνους της μάνας του. Και θα βρει τον Κατή που την καταδίκασε. Δεν θα τον σκοτώσει. Θα γράψει όμως ένα βιβλίο που θα κάνει γνωστή την ιστορία της Ελένης σε 26 γλώσσες σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

«Στις 28 Αυγούστου 1948, μια ζεστή αποπνιχτική μέρα, γύρω στις δωδεκάμισι, μερικές χωριάτισσες ζαλωμένες ξύλα κατέβαιναν ένα απόκρημνο μονοπάτι πάνω από το χωριό Λια, έναν οικισμό με σταχτιά λιθόχτιστα σπίτια σε μια βουνοπλαγιά κάτω ακριβώς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως οι γυναίκες αντίκρισαν το χωριό στα πόδια τους, απάντησαν μια φριχτή συνοδεία.

Μπροστά και πίσω, κρατώντας τουφέκια, ήσαν κάμποσοι από τους κομμουνιστές αντάρτες, που κατείχαν το χωριό τους τελευταίους εννιά μήνες —ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Φρουρούσαν δεκατρείς δεσμώτες, που βάδιζαν για εκτέλεση ξυπόλυτοι, τα πόδια τους μαύρα και πρησμένα από το φάλαγγα. Κάποιος, ανήμπορος από το ξύλο να βαδίσει ή έστω ν’ ανακαθίσει, ήταν δεμένος πάνω σ’ ένα μουλάρι.

Ανάμεσα στους κατάδικους ήσαν και πέντε χωριανοί του Λια: Τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Η πιο ηλικιωμένη σκουντούφλαγε με το χαμένο βλέμμα της τρέλας. Ήταν η θεία μου Αλέξω Γκατζογιάννη, πενήντα έξι χρονών. Η νεότερη, με καστανωπά μαλλιά, γαλανά μάτια και ξεσκισμένο λουλακί φουστάνι, έπιασε το βλέμμα από τις συγχωριανές της και κούνησε το κεφάλι της. Ήταν η μάνα μου, Ελένη Γκατζογιάννη, σαράντα ενός χρονών…».

IMG_20180827_122433 (1)

Βρισκόμαστε στο 1985. Το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη γίνεται ταινία. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν δίνει άδεια να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα στην Ηπειρο, και η ταινία γυρίζεται στην Ισπανία.

Αλλά και η προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι επεισοδιακή.

Είδα την ταινία στους Αμπελοκήπους. Εξω από τον κινηματογράφο μαζεμένοι οι ρεμπεσκέδες του ΚΚΕ , μας προπηλάκιζαν, έκλειναν τον κλοιό γύρω μας, πετούσαν αντικείμενα. Μερικούς μήνες μετά, θα ενταχθώ στην Νεολαία ΕΠΕΝ.

Η Αριστερή τρομοκρατία των αδίστακτων αήθων κομμουνιστών συνεχίζεται, τότε και τώρα το ίδιο απάνθρωπη, το ίδιο εγκληματική.

Λια 1948- Αμπελόκηποι 1985 – Αθήνα 2018

Οσοι ξεχνούν, είναι καταδικασμένοι να ξαναζήσουν την τραγική ιστορία.

Δεν ξεχνούμε. Αλλωστε, μόνον ο Θεός μπορεί να τους συγχωρέσει τα εγκλήματά τους.

ΕΔ

27 Αυγούστου: Του Αγίου Φανουρίου

Άγιος-Φανούριος

Χαμογελαστός, σεμνά, σχεδόν συνεσταλμένα, κοιτάζει από την εικόνα του, ο Άγιος Φανούριος.

Φύλακας εν εγρηγόρσει, προσέχει κάθε χαμένο πραγματάκι που έβαλα σε λάθος σημείο, πάνω στην βιασύνη ή στον φόρτο της σκέψης.

Έχειμια αθώα έκφραση ο Άγιος αυτός, θαρρείς συνένοχος στις αφηρημάδες της καθημερινότητας, «πού ακούμπησα, να πάρει η ευχή, την δαχτυλήθρα;», «πού πήγε το ευλογημένο καπάκι;», και με μια συγκατάβαση αδελφική «τι μου δίνεις να σ’ το βρω;»-«βρες το μου, και θα σου φτιάξω μια πιτούλα!». Και,τσουπ, εμφανίζει εκεί όπου άπαντες έχουμε αποτύχει να θυμηθούμε πού το αφήσαμε,το κλειδί, τα γυαλιά, το μισοραμμένο ρούχο.

Ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος για τα δύσκολα, αυτός που με προσγειώνει στην μακάρια υλικότητα της ζωής. Οπως εκείνος δεν μου χαλάει χατίρι, έτσι δεν του χαλώ την χάρη κι εγώ. Και, ω του θαύματος! Σαν δέσω την ποδιά μου, και καταπιαστώ με το κρησάρισμα και το αλεύρι που πέφτει στην πήλινη γαβάθα σαν το χιόνι, με το κονιάκ να ανταμώνει μεθυστικά τον χυμό του πορτοκαλιού και τα κανελλογαρύφαλλα, και μετά τον αρχικό δισταγμό –εκείνη την μικρή κρίσιμη στιγμή που κρέμεται από μια κλωστή το ναι ή το όχι- όταν βουτήξω τα χέρια μου στον χυλό της μελλοντικής φανουρόπιτας, ο κόσμοςέρχεται στα ίσια του. Ριστάρτ. Έσφαλα, πλήρωσα τα δέοντα, σε ευχαριστώ, πάμε να κάνουμε νέα αρχή παρακάτω.

Από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια, αρέσει στους ανθρώπους να καλοπιάνουν τους θεούς τους. Μπορεί να μένουν σε σπηλιές ή σε μαρμαροπελεκημένα παλάτια, όμως ανάμεσα στα σπασμένα πιατάκια και τις ζωγραφισμένες στάμνες, γύρω από μικρές άγιες τράπεζες, καίνε σπόρια, φρούτα και καρπούς κι αφήνουν πιτούλες τυλιγμένες στο μέλι, για να γλυκαθούν οι θεοί και να τους φανερώσουν ανθρώπους, πράγματα, ελπίδες και πραγματικότητες μελλούμενες. Έτσι ο κόσμος ο ορατός, ο ενσαρκωμένος, μοιράζεται με τον κόσμο τον αόρατο, τις χαρές της ζωής. Κι ο κόσμος ο αόρατος, που στερείται τις αισθήσεις των θνητών, στέλνει στους ανθρώπους μια πνοή από το σύμπαν της αθανασίας, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, αλλά δεν υπάρχει και γέλιο, μια συμβουλή πολύτιμη, μια ενόραση που δεν την πιάνει το μάτι του ανθρώπου, μια απάντηση, κι ας είναι η ερώτηση «πού είναι το αγαπημένο κουκλάκι του παιδιού που έχει πλαντάξει στο κλάμα και δεν μπορώ να το βρω; Σώσε άγιέ μου, θα σκάσω!».

Η μειλίχια έκφραση του Αγίου, γλυκαίνει την ανθρώπινη ψυχή. Είναι κι η ευχή που συνοδεύει το μοίρασμα της πίτας «Θεός σχωρέσ’ την μανούλα του Αγίου Φανουρίου!», που δημιουργεί μια επιπλέον συμπάθεια για αυτόν τον αγιο που ήταν στρατιωτικός, μα όχι ιππέας σαν το δίδυμο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, Γεώργιο και Δημήτριο, αλλά πεζικάριος, και κρατά ένα κερί, αντί για σπαθί και δόρυ, σαν να μάχεται αυτός με την φλόγα του νου του.

Εκεί λοιπόν που το καλοκαίρι πάει να φύγει, στις 27 Αυγούστου, έχει βάλει η εκκλησία τον νεαρό Άγιο, να βρίσκει με το κεράκι του τα απολεσθέντα και τα ευχούμενα.

Είναι μαγευτική και συνάμα συγκλονιστική  αυτή η οικειότητα που έχουμε οι Έλληνες με τους θεούς μας. ΈναςΆγιος ή μια Αγία για κάθε επάγγελμα, άλλος για τους ράφτες, άλλος για τους πυροσβέστες. Και μην πει κανείς πως είναι τάχα πράγματα παλιά και ξεπερασμένα, δικαιολογίες για τους χοντρόπετσους και τους οκνηρούς. Σε μια εκκλησία των Αθηνών είδα τον Απόστολο Παύλο, ως προστάτη των επαγγελματιών Δημοσίων Σχέσεων. Ευλογημένος λαός, άμα θέλουμε, με τα πόδια να χτυπούν ρυθμικά την γη, και τα μάτια σηκωμένα στον ουρανό.

Η Φανουρόπιτα

Την ετοιμασία της Φανουρόπιτας ξεκινούμε από την παραμονή της εορτής. Για την παρασκευή της χρησιμοποιούμε  9 υλικά (αν δεν φτάνουν , κάνουν και 7, κι αν θέλουμε το παραπάνω μπορούμε 12-αθάνατη ελληνική ευελιξία και εφευρετικότητα!)

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ή μαλακό, με προσθήκη 1 κ.γ. σόδα και μπέικινγκ πάουντερ)

* 1 κ. γλυκού  κανέλογαρύφαλλα κοπανισμένα

* 1 φλιτζάνι του τσαγιού καλόλάδι

* 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζάνι του ελληνικού καφέ κονιάκ (ή άλλο ποτό της αρεσκείαςμας)

* 12 κ. σούπας χυμό πορτοκαλιού

* ξύσμα ενός μεγάλου λεμονιού (βιολογικό, όχι κερωμένο)

* 1 φλιτζάνι σταφίδες (ξανθές, μελαχρινές ή κι απ’ τις δυο)

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το λάδι, την ζάχαρη, τον χυμό πορτοκαλιού  και το ξύσμα λεμονιού, και τα αναμειγνύουμε μέχρι να δέσουν. Προσθέτουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια, και τα ανακατεύουμε καλά ώσπου να γίνει ένα μείγμα παχύρρευστο, ούτε σφιχτό, ούτε υδαρές. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι, για να ξεκολλάει η πίτα όταν έρθει η ώρα να την βγάλουμε. Ρίχνουμε το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′ (ή ανάλογα με τις επιδόσεις του φούρνου όπως ξέρουμε). Το βγάζουμε, κι όταν κρυώσει καλά, αφαιρούμε την πίτα από το ταψί, είτε ανοίγοντας την σούστα, είτε αναποδογυρίζοντας ελαφρά. Κοσκινίζουμε από πάνω ζάχαρη άχνη. Την πηγαίνουμε το πρωί της γιορτής του Αγίου στην εκκλησία να την διαβάσει ο ιερέας. Την κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια και την μοιράζουμε στον ιερέα, και στους πιστούς. Παίρνουμε ευλογία και για το σπίτι μας. Χρόνια Πολλά!

Ε.Δ.

Διαβάστε στο φ.265 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-16:23.qxd

Διαβάστε στο φύλλο 265 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • Διάγγελμα Τσίπρα

-ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ

-ΤΙ ΔΗΛΩΣΕ Ο ΓΡΑΦΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

 

  • Η Χρυσή Αυγή στις εορτές της Παναγίας

 

  • BLACK OUT
  • Βλάβη ή… πρόβα για την
  • Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου;

 

  • ΥΓΕΙΑ

Νέες καταγγελίες για απλήρωτες εφημερίες

– Σκληρά μέτρα έως το 2022

 

  • ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

Η Χρυσή Αυγή έχει δίκιο:

Η λάθρο-μετανάστευση σκοτώνει

 

  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Η Ελλάδα θυσιάστηκε για το Ευρώ!

 

  • Μεταπολίτευση σημαίνει ασυδοσία

 

  • ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Working poor»:

Οι «εργαζόμενοι πτωχοί» της ΝΤΠ

 

  • Η «βρώμικη» όψη του «αντιρατσισμού»

 

  • ΜΑΤΙ 23 Ιουλίου 2018 – ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 25 Αυγούστου 2018 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ : ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ

2018-08-17_191435

Άρθρο της ΕΙΡΗΝΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ»

«Μόνο η Χρυσή Αυγή κι εγώ διαμαρτυρόμαστε. Οι υπόλοιποι εξαγοράστηκαν, αρχής γενομένης από τον αρχιδοσίλογο Τσίπρα του οποίου το όνομα ελπίζω πως μια μέρα θα ταυτιστεί με αυτό του Εφιάλτη, του προδότη των 300 Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες. (…) Παρατηρώντας την πολιτική μάστιγα εν μέσω της φυσικής καλλονής που είναι η Ελλάδα, είναι σαν να βλέπω μια όμορφη γυναίκα με χαλασμένα δόντια. Είναι ώρα για αλλαγή».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Τάκης Θεοδωρακόπουλος, ο διαπρεπής δημοσιογράφος και «διεθνής» Έλληνας, με την διεισδυτική ματιά στην πολιτική και την κοινωνία, την κατάσταση στην Πατρίδα μας μετά την τραγωδία στο Μάτι.
Η ώρα των αποφάσεων έρχεται. Νίκη των Εθνικιστών-Καλλιέργεια της προοπτικής της Ελλάδος μέσα σε μια δυνατή Ευρώπη των Εθνών-Πρόοδος και ευημερία του Ελληνικού Λαού.
Αυτά θέλουμε, και αυτά χρειάζεται να επιτύχουμε για μια πληρέστερη ζωή, υλικά, πνευματικά, ψυχικά και νοητικά, όπως αξίζει σε Έλληνες, με ελευθερία και ασφάλεια, χαρά και δημιουργικότητα. Για να γίνει αυτό, οι ανεκδιήγητοι σκερβελέδες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρέπει να φύγουν. Και για να φύγουν, πρέπει να υπερψηφιστεί η Χρυσή Αυγή σε όλα τα επίπεδα.
Οι μέρες μετά την πυρκαγιά στο Μάτι δίδαξαν όσους ακόμη αμφέβαλαν -πλην βεβαίως των αρτηριοσκληρωτικών Αριστερών και των κολλημένων στα αντιεθνικιστικά τσιτάτα Δεξιών με Αριστερή σκέψη-, ότι με άτομα του τρόπου σκέψεως και πράξεως των Τσίπρα-Καμμένου, η χώρα θα τρέχει ολοταχώς στον γκρεμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στην επιφάνεια το κατακάθι των πιο απίθανων γραφικών τύπων, και επιτάχυνε με γεωμετρική πρόοδο τον ευτελισμό της πολιτικής ζωής. Η επιχείρηση κατάπνιξης της λογικής, η καταστρατήγηση στοιχειωδών κανόνων αξιοπρέπειας, η περιφρόνηση και η υποκρισία, δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα που θέλουμε.
Η «δήθεν Αριστερή κυβέρνηση» όπως αρέσει σε κάμποσους Δεξιούς να βαυκαλίζονται, σαν να υπάρχει στην Ιστορία «καλή» κυβέρνηση Σταλινικών, είναι διπλά  επικίνδυνη για την Ελλάδα, γιατί είναι Καπιταλιστική στις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής και Κομμουνιστική στην εσωτερική πολιτική, συνδυασμός καταστροφικός.
Αυτό που επιτείνει την αγριότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι πως πρόκειται για μια κυβέρνηση ετερόκλητων μονάδων που συγκλίνουν επί τη βάσει της εξουσίας και μόνον. Μιας εξουσίας την οποίαν, για να είμαστε ακριβείς, τους προσέφεραν ψηφοφόροι με μόνο κριτήριο το συμφέρον της τσέπης τους, που αποδείχθηκε βεβαίως ένα μεγάλο ψεύδος.
Καμία σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν ελάφρυνε τον λαό και δεν του έδωσε κίνητρα δημιουργίας. Η οικονομική φούσκα του ΠΑΣΟΚ, βασίστηκε στα κονδύλια της «κακής» ΕΟΚ. Από τότε τα δείγματα ήσαν σαφή. Η αμετροέπεια του Ανδρέα με το ζιβάγκο, οι ζεϊμπεκιές του Τσοχατζόπουλου, η τσάμπα μαγκιά του φεύγω-μένω στην ΕΟΚ, έπρεπε να υποψιάσουν τον λαό ότι το κακέκτυπο θα έφερνε χειρότερα αποτελέσματα από ό,τι το πρωτότυπο.
Φευ, οι αφελείς νόμισαν ότι η πολιτική της «μαγκιάς» αφορά μόνο τους άλλους και δεν τους αγγίζει γιατί είναι προστατευμένοι λόγω πολιτικών δεσμών ή οικονομικού «λίπους». Πλανήθηκαν. Το πολωτικό «ή εμείς ή αυτοί» του Τσίπρα το 2012, έπρεπε να τους υποψιάσει.
Άτομα που ανερυθρίαστα παρεμβαίνουν στην Δικαιοσύνη, όπως έκανε  Νεοδημοκράτης υπουργός στον τόπο τραυματισμού ενός ράπερ τον Σεπτέμβριο του ’13 για να κρύψει τα πραγματικά γεγονότα από τις κάμερες και ΣΥΡΙΖαίος υπουργός σε νοσοκομείο για να καλύψει τον αριθμό των θυμάτων της κυβερνητικής εγκληματικής αμέλειας, είναι πανέτοιμα να παρέμβουν και στην δική σου ζωή. Για αυτό, αλαλιασμένε ψηφοφόρε, πριν δώσεις εξουσία σε κάποιο σούργελο, σκέψου το διπλά.
Η επικοινωνιακή αναδίπλωση που επιχειρείται, με τις παραιτήσεις παραγόντων, μέρες μετά, δεν μπορεί να κρύψει την αναλγησία τους. Εάν είχαν φιλότιμο ο Τσίπρας, ο Τόσκας, ο Ψινάκης και η Δούρου, θα είχαν παραιτηθεί το ίδιο βράδυ της πυρκαγιάς, διαπιστώνοντας επιτόπου, όχι από τηλεοράσεως, το κακό που έκαναν με την ανικανότητα και την ανυπαρξία τους.
Αλλά, άτομα που είναι απολογητές του εκφυλισμού της κοινωνίας και μάρτυρες υπεράσπισης των στυγνών δολοφόνων της 17Ν, θα ένιωθαν τύψεις για μερικούς αναλώσιμους και αντικαταστάσιμους από «μελαχρινά αγόρια» ψηφοφόρους;
Η αντιμετώπιση των θρασύτατων «παραγόντων» με λογικές καθωσπρεπισμού και ήσσονος προσπαθείας, είναι ανεπαρκής και αδιέξοδη. Η ΝΔ περιμένει το ώριμο φρούτο να πέσει όταν το υποδείξουν οι Αγορές, όταν κλείσει το Σκοπιανό και το Αλβανικό, και θα μπορεί ο Κούλης να πλύνει τα χέρια του ως άλλος Πιλάτος.
Η πλήρης απουσία συντονισμού -κοινώς «μπάχαλο»-, την 23η Ιουλίου, είχε τραγικές συνέπειες για τους Έλληνες που χάθηκαν και για όσους έμειναν πίσω, αλλά και για μια περιοχή δίπλα στην Αθήνα, που θα βιώσει τις συνέπειες στην υγεία των κατοίκων της και στο φυσικό περιβάλλον στα χρόνια που έρχονται. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Δημάρχου Πεντέλης κ. Στεργίου, πως «η κατεύθυνση της φωτιάς έδειχνε από την αρχή αυτό που έγινε στο Μάτι». Όπως όμως διαπιστώθηκε, «δεν υπάρχει συντονισμός και επικοινωνία των εμπλεκόμενων φορέων στο πεδίο των επιχειρήσεων».

Αρκεί και μόνον αυτό για να υποψιαστούμε το τι θα συμβεί εάν η Ελλάδα χρειαστεί να αντιμετωπίσει ευρύτερης κλίμακας κρίση. Τότε οι τύχες των Ελλήνων και της Πατρίδος θα αφεθούν στην αντίληψη, στον πατριωτισμό  και στην πρωτοβουλία του καθενός…Σύντομα όπως όλα δείχνουν, και δημοσιεύσαμε στο περασμένο φύλλο της ΕΜΠΡΟΣ, η Θράκη θα βρεθεί απέναντι στην ώρα της κρίσεως. Το ίδιο και η Βόρειος Ήπειρος. Το μουσουλμανικό τόξο απλώνεται, και η κυβέρνηση της Ελλάδος στηρίζει την εξουσία της σε τρεις μουσουλμάνους (και κατά δική τους ομολογία τούρκους) βουλευτές.
Είναι γνωστό πως το θηρίο γίνεται πιο επικίνδυνο όταν είναι πληγωμένο. Ο Τσίπρας δεν σκοπεύει να αφήσει την εξουσία μέχρι το τέλος της τετραετίας (που μπορεί να κλείνει τον Ιανουάριο του 2019 για τον εμμονικό φετιχιστή και τους ομοίους του περιβάλλοντός του).
Εάν η τέχνη της πολιτικής έγκειται και στο να περιγράψεις με μελανά χρώματα τον αντίπαλο, η κυβέρνηση περιγράφει μόνη της την πρόθεσή της να επιβιώσει πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Κλυδωνίστηκε από την λαϊκή έγερση για την Μακεδονία; Η πυρκαγιά με την εκατόμβη στο Μάτι τον εξυπηρέτησε. Θα χρειαστεί αντιπερισπασμό για την Οικονομία, πριν ή μετά την ΔΕΘ; Η έξοδος δύο ειδεχθών δολοφόνων από τον Κορυδαλλό πολύ εξυπηρετεί τους Συνασπισμένους Αριστερούς απολογητές τους.
Ο Τσίπρας και η παρέα του θέλουν να κάνουν τον Ελληνικό λαό να σέρνεται , όπως έκαναν οι πολιτικοί του πρόγονοι, βάζοντας τον κόσμο να στέκεται σε ουρές για μια φρατζόλα ψωμί, και να στριμώχνεται σε διαμερίσματα –κλουβιά, την ώρα που η μπολσεβίκικη νομενκλατούρα γλεντούσε εις υγείαν των κορόιδων προλετάριων.
Εμείς οι Εθνικιστές  δεν πιστεύουμε στις πολιτικές υποδούλωσης στο Κράτος. Πιστεύουμε σε μια οικονομία Δημιουργίας και συνεργατισμού, σε ένα κράτος –έθνος. Αυτό θέλουμε και αυτό θα επιτύχουμε με την συνέργεια των Ελλήνων που συλλογιούνται ελεύθερα.

Ένας Αύγουστος πριν 40 ολόκληρα χρόνια – Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

2018-08-17_191014

Άρθρο του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής, Νικόλαου Μιχαλολιάκου, στην εθνική εφημερίδα “Εμπρός”

Στο παρελθόν είχα γράψει στην εφημερίδα “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ” ένα άρθρο με τίτλο “Ο ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ”, άρθρο το οποίο ανεφέρετο στην Ιστορία του Έθνους μας στον 20ο αιώνα και στις δύο μεγάλες εθνικές καταστροφές, εκείνην του 1922 και εκείνην του 1974, με τον Αττίλα 2 και την προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων στην Ελληνική μεγαλόνησο Κύπρο, που ακόμη παραμένει κατά μεγάλο μέρος υπόδουλη στον Αττίλα.

Με αφορμή το δημοσίευμα σε Κυριακάτικη εφημερίδα ενός πληρωμένου κονδυλοφόρου του ΣΥΡΙΖΑ και φανατικού μπολσεβίκου, το οποίο αναφερότανε στον Ιούλιο του 1978 θυμήθηκα εκείνες τις ημέρες. Όλοι μας έχουμε μία Ιστορία, ο καθένας την δική του. Των περισσοτέρων είναι σελίδες λευκές, αλλά κάποιων σίγουρα περιέχουν πολλά…

24 Ιουλίου του 1978, τέταρτη επέτειος της μεταπολιτεύσεως και εκρήξεις συγκλονίζουν την Αθήνα. Στις 28 Ιουλίου συλλαμβάνομαι στην Μυτιλήνη, όπου υπηρετούσα ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός στο 22ο Σύνταγμα Πεζικού. Συλλαμβάνομαι και μεταφέρομαι με συνοδεία Αξιωματικών αεροπορικώς στην Αθήνα, όπου με αναμένει μία “vip” υποδοχή στο Ελληνικό και με παραλαμβάνει αυτοκίνητο με ένοπλη συνοδεία από τον αεροδιάδρομο. Από εκεί παράνομα και αντισυνταγματικά με εντολή του “εθνάρχη” Καραμανλή και του τότε υπουργού Εθνικής Αμύνης Ευαγγέλου Αβέρωφ, μεταφέρομαι για ανάκριση στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών, η οποία ευρίσκετο τότε σε ένα παμπάλαιο κτίριο στην οδό Μεσογείων.

Σαν Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ήταν ξεκάθαρο ότι απαγορευόταν να ανακριθώ από την Αστυνομία, αφού ανήκα στην δικαιοδοσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Μαζί μου είχα μία μικρή αποσκευή με ελάχιστα προσωπικά είδη, ξυριστικά για να ξυρίζομαι κάθε μέρα σαν Αξιωματικός και να μη βλέπουν καμία κούραση στο πρόσωπό μου οι ανακριτές του αντεθνικού καθεστώτος. Και ένα βιβλίο με ποίηση (την ποιητική ανθολογία, εκδόσεις Πάπυρος σε μέγεθος Βίπερ), γιατί η ποίηση είναι η μεγαλύτερη δύναμη κάθε Ιδεολογίας, γιατί οι στίχοι γκρεμίζουν τείχη, γιατί η Ιδεολογία μας δεν είναι τίποτε άλλο από αυτήν την ίδια την ποίηση του 20ου αιώνα.

Με κατηγορούν άδικα για τις βόμβες της 24ης Ιουλίου του 1978 παρ’ όλο το γεγονός ότι αποδεδειγμένα την 24η Ιουλίου εγώ ευρισκόμουν στην πόλη της Μυτιλήνης, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα! Κατηγορούν γι’ αυτή την υπόθεση δώδεκα άτομα. Με βούλευμα απαλλάσσονται τους επόμενους μήνες τα οκτώ. Τελικώς, δικαζόμαστε τέσσερις και καταδικαζόμαστε δύο και ο μόνος που πηγαίνει φυλακή είμαι εγώ με μία ποινή ακριβώς για να πάω φυλακή και συγκεκριμένα 13 μήνες… Τότε το ανώτατο όριο εξαγοράσιμης φυλακής ήταν δώδεκα μήνες και όχι τα πέντε χρόνια που είναι σήμερα.

Ο Αύγουστος με βρήκε στις Στρατιωτικές φυλακές Αυλώνος, όπου έλαβα και την διαταγή καθαιρέσεως από Αξιωματικός για καθαρά πολιτικούς λόγους με εντολή του κράτους της Νέας Δημοκρατίας. Ελάχιστους μήνες μετά με μεταφέρουν στο κάτεργο της Αίγινας, σε φυλακές που σήμερα έχουν καταργηθεί. Στην συνέχεια στον Κορυδαλλό, από όπου και αποφυλακίστηκα το 1979.

Αύγουστος του 1978 υπόδικος. Αύγουστος του 2018 και πάλι υπόδικος! Σαράντα χρόνια μια στιγμή, αλλά η Σημαία παραμένει ίδια, η Πίστη πάντα δυνατή. Σαράντα χρόνια μια στιγμή, μια στιγμή γεμάτη υπέροχους αγωνιστές, αλλά και πολλούς λιποτάκτες, πολλούς προδότες και μια Πατρίδα ακόμη σκλαβωμένη, να περιμένει την στιγμή να ηχήσουν οι σάλπιγγες και το Έθνος να ξαναβρεί και πάλι την χαμένη του Αξιοπρέπεια.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Γιορτάζει η Παναγία

ΠΑΝΑΓΙΑ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟ-ΕΜΠΡΟΣ

 

Η Μητέρα του Σωτήρος έλαβε το προσωνύμιο της Παναγίας,  τον 3ο αιώνα, προκειμένου να εκφραστεί το ότι είναι θεολογικά η αγιωτέρα όλων των αγίων.

Ο γλωσσοπλάστης λαός μας, δεν θα μπορούσε όμως να αρκεστεί σε ένα ή δυο ονόματα για Αυτήν. Όπως έδινε ονόματα ανάλογα με τον τόπο ή την ιδιότητα στους παλιούς θεούς, ονόματα που διατήρησε και για την Χριστιανική θρησκεία, όπως το Σωτήρ, προσωνύμιο του Διός, για τον Χριστό, όπως ονόμασε την Ήρα Ανθεία, Μειλιχία και Καλλιστέφανο, αλλά και Κιθαιρωνία, Ολυμπία, και βεβαίως Παρθένο, έτσι και την Μητέρα του Θεού, την έκανε δική του μάνα, και την αποκαλεί με αγάπη, με διαφορετικά ονόματα κατά τόπους. Ενδεικτικά μόνον αναφέρουμε:

Ανάλογα με την απεικόνισή της, είναι Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Γαλακτοτροφούσα, Δεξιοκρατούσα ή Δεξιά, Τριχερούσα και Μεγαλομάτα.

Ανάλογα με την έμπνευση του αγιογράφου, την βασισμένη σε θρησκευτικούς στίχους, κυρίως από τον Ακάθιστο Υμνο, είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Οδηγήτρια, το Άξιον Εστίν, Αμόλυντος, Υψηλοτέρα, Καθέδρα, Κλίμαξ, Σκέπη, Παράκλησις, Επίσκεψις, Καταφυγή, Κεχαριτωμένη, Ρόδον το Αμάραντον.

Ανάλογα με την ιστορία της εικόνας Της, είναι Εσφαγμένη, Πυροβοληθείσα, Πορταΐτισσα, Χιλιαρμενίτισσα κι Αγγελόκτιστη.

Από τον τόπο της λατρείας Της, είναι Αθηνιώτισσα, Πυργιανή, Σπηλιανή, Μεγαλοσπηλαιώτισσα, Θαλασσινή, Ολυμπιώτισσα,  Σουμελιώτισσα, Καταπολιανή, Μαλεβήκαι  Τροοδίτισσα.

Ανάλογα με τον ναό Της, είναι  Θολοσκέπαστη, Μολυβδοσκέπαστη, Πελεκητή, Κρεμαστή, ή Μαρμαριώτισσα.

Ανάλογα με τις ιδιότητες που της αποδίδονται, είναι Γοργοϋπήκοος, Ελεούσα, Γιάτρισσα, Θεραπεία, Υγεία, Ψυχοσώστρα, Παραμυθία, Παρηγορήτρα, Παυσολύπη, Φανερωμένη και Ελευθερώτρια.

Είναι ακόμη «χρυσή»: Χρυσοκελλαριά, Χρυσοσπηλιώτισσα, Χρυσοπηγή, Χρυσογαλούσα, Χρυσοποδαρίτισσα, Χρυσοχέρα.

Είναι κι Αερινή, Αναφωνήτρα, Επίσκεψις, Παντάνασσα, Τρανή…

Όπου κι αν βρεθούμε, ας εορτάσουμε την Λαμπρή του Καλοκαιριού, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία Θεοτόκο.

(Δημοσιεύθηκε στο Φ.264 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Καλοκαίρι στην Αμμόχωστο

solomos__articleΜέρες καλοκαιριού που είναι, ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κλείσει τους δέκτες των κατασκευασμένων ειδήσεων, όπου η ζωή μοιάζει με χολυγουντιανή ταινία. Καλό, κακό και τα ενδιάμεσά τους, ήρωες και εγκληματίες, τολμηροί και δειλοί, πόλεμος και ειρήνη, αγωνία και λύτρωση, περνούν από την άκρη του ματιού, στην περίμετρο της ζωής, χωρίς να μπουν ποτέ στον σπόρο της, να τον ποτίσουν με την επίγνωση της μεγαλοσύνης του προσωρινού.

Στα μέσα σχηματοποίησης της λαϊκής ζύμης, κεφαλαιοκράτες απατεώνες προσλαμβάνουν τηλεοπτικούς παρουσιαστές που έχουν καταπιεί το ελιξίριο του παλιμπαιδισμού, για να διηγούνται τα πιο τρομακτικά νέα, σε θεατές με χρόνιο σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής. Με ένα «share» γίνονται επαναστάτες, με ένα «off» του ηλεκτρισμού αποσύρονται από την ύπαρξη. Λεφούσια εισβολέων μπαίνουν στην χώρα, δίπλα βάζουν βόμβες, κόβουν κεφάλια, άνθρωποι κατακρεουργημένοι, σε γήπεδα, συναυλίες, σχολεία, και… Οι θεατές πατούν το κουμπί της τιβί και κοιτούν την δουλειά τους, χαζεύουν με εικόνες, άυλες, ψηφιακές, αναμνήσεις μιας ζωής που δεν έζησαν γιατί δεν έχουν τα κότσια να διεκδικήσουν το μερίδιό τους στο Τώρα.

Ας επικεντρωθούμε στην παρατήρηση του μεγάλου καμβά της ζωής που ξεπερνά την συμβατική αντίληψη του χρόνου και των ανθρώπων. Είναι εκείνη η θεώρηση που δίνει νόημα στα βήματα του χορευτή, σαν σύρει, χαϊδεύει, χτυπά με το πόδι του την γη, στα καλοκαιρινά χοροστάσια. Είναι εκείνη που οδηγεί κάποιον Αύγουστο, ακριβώς είκοσι χρόνια πριν, στην επέτειο του Αττίλα Β΄, παραμονή της Λαμπρής του καλοκαιριού, έναν Σολωμό Σολωμού να σκαρφαλώσει στον ιστό με την σημαία του εισβολέα για να την κατεβάσει, με επίγνωση και συνάμα περιφρόνηση του Μετά. Με το τσιγάρο στο στόμα, να ευτελίζει το πολιτικώς ορθόν, να χαράζει το ανεξίτηλο της ζωής που σχίζει τα σάβανα της βουλιμικής ευζωίας, να κάνει πέρα την φοβισμένη «κοινή» γνώμη, να σκαρφαλώνει προς τον θάνατο με την γεύση της ζωής στο στόμα. Να κερδίζει την ζωή με την πικρή γεύση του θανάτου στο στόμα.

Γύρω να είναι καλοκαίρι, στην Αμμόχωστο, στην Αθήνα. Η ομορφιά να είναι παντού ολόγυρα, οι αχτίνες του ήλιου να λάμπουν, κι ο κόσμος να είναι γεμάτος ελπίδα πως το καλό θα θριαμβεύσει ακόμα κι αν ο πρωταγωνιστής σκοτωθεί. Γιατί μπορεί να είναι μοναχικός, αλλά δεν είναι μόνος. Μακάριοι οι ταραχοποιοί που μαλώνουν με τον ουρανό και παλεύουν με την μοίρα, που καίνε σαν την φωτιά και ορμούν στην θάλασσα. Μακάριοι αυτοί που δεν πιστεύουν σε σωτήρες, στην ησυχία και την ασφάλεια. Μακάριοι όσοι έχουν ρίζες για να ξέρουν ποιοι είναι.

Δέντρα δεν υπάρχουν χωρίς ρίζες, μα χωρίς ρίζες να την σφίγγουν, χάνεται η γη, περιφρονημένη από τα γεννήματά της. Μακάριοι οι γεωργοί που περιφρονούνται και εξευτελίζονται από κοινωνίες που καταπίνουν δηλητήρια, παράγουν δηλητήρια, είναι δηλητήρια. Καλοκαίρι, και οι ευγενείς λουόμενοι θα κάνουν τα μπάνια τους σε πισίνες χτισμένες δυο βήματα από την θάλασσα, γιατί τα πόδια τους δεν αντέχουν να πατήσουν τα βότσαλα, να καούν στην άμμο, να γρατσουνιστούν στα σχίνα, μα προτιμούν να περπατούν στο πλαστικό γκαζόν, πλαστικά ευτυχισμένοι, πλαστικά αθλητικοί.

Και στα ταξίδια ακόμη, στα καράβια που τους ξεφορτώνουν στα νησιά προτιμούν να κοιτούν τις οθόνες αντί να αγναντεύουν το πέλαγος, να γεύονται την άρμη, φοβισμένοι για το τι θα αντικρύσουν αν μείνουν ένα ταξίδι μόνοι αυτοί και οι ψυχές τους, σαν και η θάλασσα θα αρπάξει με ένα φύσημα την επιφανειακή ευτυχία τους. Σαν γάγγραινα εξαπλώνεται το ψέμμα. Λιγότερη δουλειά, περισσότερα λεφτά, καθόλου ιδρώτας, περισσότερη κατανάλωση. Τίποτε δεν διορθώνεται, όλα πετιούνται, όλα αγοράζονται μέχρις κορεσμού, μέχρι που να μην χωρούν άλλο οι ντουλάπες και να μην μπορούν να καταπιούν άλλο οι χωματερές. Γιατί έτσι είναι σχεδιασμένη αυτή η παραίσθηση ζωής, σχεδιασμένη να αποτύχει για όλους, γιατί όλοι αφιονίζονται να αγοράσουν τα ίδια αντικείμενα, να ενθουσιάζονται με τα τάδε χόμπι, να καταναλώνουν όπως οι άλλοι.

Όμοιο είδα τις προάλλες τον επίδοξο διάδοχο του θρόνου να χορεύει στην Μύκονο με ένα ποτήρι στο κούτελο, με την επίδοξη πριγκίπισσα διαδόχου να του βαρά παλαμάκια. Σε αυτήν την δημοκρατική σκύλευση της αριστοκρατίας, σε αυτήν την κάλπικη λίρα της σωτηρίας, το υποκατάστατο της Δημιουργίας, φορτωμένο ξόμπλια και φτιασίδια, σκαρφαλώνει στον ιστό ένας Σολωμού. Με το τσιγάρο στο στόμα, με την μυρωδιά της ζωής, με την γεύση του θανάτου. Δεν άφησε πίσω του παιδιά. Μπορεί κάποτε να καταντούσαν να χτυπούν παλαμάκια σε έναν κάποιον βασιλιά στην Μύκονο. Έκανε όμως κάτι καλύτερο. Είχε ρίζες. Έπεσε. Μα κράτησε το χώμα του η ρίζα.

(Δημοσιεύθηκε στο φ. 161 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Διαβάστε το Σάββατο 11/8/18 στην ΕΜΠΡΟΣ

empros-264__articleΔιαβάστε στο Φύλλο 264 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί το Σάββατο 11 Αυγούστου 2018:

  • Εγκληματικά ανεύθυνοι: Πετάξτε τους!
  • ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Οι Έλληνες εορτάζουν την Παναγία μητέρα
  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Ένας Αύγουστος, πριν 40 ολόκληρα χρόνια
  • Τουρκικές μηχανότρατες αλιεύουν στα Ελληνικά νερά! Αδιαφορία των Ελληνικών Αρχών
  • ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ: Από την Εθνική τραγωδία στην Ηλεία, στην Εθνική τραγωδία στο Μάτι
  • ΥΓΕΙΑ: Κάντε τον σταυρό σας να μην αρρωστήσετε στις διακοπές!
  • Τι κάνουν οι Κινέζοι στους Δελφούς;
  • ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ:«Χτυπάει κόκκινο» στα Νότια προάστια της Αθήνας
  • ΓΡΑΜΜΟΣ – ΒΙΤΣΙ:Στρατός και Αεροπορία στον αγώνα για την Μακεδονία

Λόγω των αργιών του Δεκαπενταύγουστου το επόμενο φύλλο της ΕΜΠΡΟΣ θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 25 Αυγούστου 2018

Εθνική Εφημερίδα Εμπρός-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 11 Αυγούστου 2018 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Μάτι, όπως Σμύρνη, όπως ΟΥΛΕΝ

ΕΜΠΡΟΣ-ΕΓΕΡΘΗΤΙ-263

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ  ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΑριστερά όχι μόνον προκαλεί,αλλά και απολαμβάνει τα μαρτύρια των Ελλήνων.

Αυτό έκανε στον Μελιγαλά, στον Φενεό, στο Αγιονόρι, με τρόπο ειδεχθή και σαδιστικό. Αυτό έκανε και κάνει με την «διαχείριση κρίσης» στο καμμένο Μάτι, έχοντας συστήσει ειδικό επικοινωνιακό όργανο, ένα χρόνο πριν. Αυτό βεβαίως συνδέει το παζλ ένα χρόνο, 88 νεκρούς και χιλιάδες καμμένα σπίτια, μετά. Μήπως εκεί δεν έγκειται η τέχνη της Αριστεράς; Φουσάτα της καίνε και σκοτώνουν Έλληνες, και στην συνέχεια παρουσιάζουν τα εγκλήματά τους ως κατορθώματα προς όφελος του λαού, διαχειριζόμενοι αποκλειστικά την εικόνα τους. Εδώ και 40 τόσα χρόνια ο ελληνικός λαός δεν μαθαίνει για τα ειδεχθή εγκλήματα των Κομμουνιστών, παρά κατατρίβεται με τα φολκλόρ φισεκλίκια, τα επαναστατικά τραγούδια και την τηλεοπτική προπαγάνδα της κυρίαρχης πνευματικής κάστας. Και ιδού τα αποτελέσματα.

Κοιτάζω τα βίντεο με τις εικόνες των συνελλήνων μας από την πυρκαϊά στο Μάτι. Στρυμωγμένοι στα βράχια, να κοιτάζουν να σώσουν τα παιδιά και τα σκυλιά τους, άσε τα σπίτια. Να περιμένουν να έρθουν τα καράβια, που φάνηκαν ώρες ολόκληρες μετά, και δεν ήσαν τα περισσότερα του κράτους αλλά ιδιωτών. Κάποιοι από όσους βρίσκονται στην θάλασσα των εικόνων, ίσως να μην επέζησαν. Και όσοι τα κατάφεραν, θα είναι σημαδεμένοι δια βίου από την φρίκη που είδαν, άκουσαν, οσφρίστηκαν, στο σώμα και στην ψυχή τους.

Ο δήμιός τους αλλάζει ονόματα, αλλά έχει την ίδια μισάνθρωπη ιδεολογία. Αυτήν που περιφρονεί την αξία του ανθρώπου αρκεί να προστατευθεί η κομματική νομενκλατούρα και το τυφλά υπάκουο πολίτμπιρο, μέχρι που να σβήνονται από τις φωτογραφίες τα μέλη που δεν έσκυψαν αρκούντως στον πατερούλη Στάλιν.

Η Αριστερά του πλούτου και της παρανομίας

Γιατί οι ΣΥΡΙΖαίοι και οι λοιποί παρατρεχάμενοι, στελέχη κλπ τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της ΝΔ, από το ΚΚΕ προήλθαν, από την ίδια σχολή σκέψης και πράξης. Την σχολή της Αγίας Αριστεράς την οποίαν υπηρέτησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο εσχάτως αναδειχθείς σε πατριώτη ένεκα Μακεδονικού (χρειάζονταν ένα συνδαύλισμα τα έσοδα από τα δικαιώματα, φαίνεται) από τους ανεγκέφαλους χειροκροτητές  της Δεξιάς οι οποίοι «τιμούν τους αγώνες της Αριστεράς». Το τοτέμ που με δημοσίευμα του ο πολλά γνωρίζων Δημήτρης Μαύρος της MRB ( της δημοσκοπικής εταιρείας  η οποία ανέδειξε ως καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Γιωργάκη Παπανδρέου) εκθέτει  πικρόχολαγια το εν παρανομία σπίτι του. Και δεν θα τολμούσε να το κάνει, γιατί οι λαμπάδες και τα λιβάνια στην Αριστερά περισσεύουν, αλλά βλέπετε το σπίτι του κυρίου Μαύρου στο Μάτι κάηκε ενώ του Μίκη ζει και βασιλεύει: «Θα προκαλέσω όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν στην περιοχή του Βραχατίου σε ποιό σπίτι επώνυμου κόβεται ο παραλιακός δρόμος που ενώνει το Βραχάτι με την πορεία του προς το Κιάτο.

Το σπίτι και το οικόπεδο αυτό (τεράστιο ) έχει αποκλείσει επιπλέον και την πρόσβαση στη θάλασσα. Το θεαματικό βεβαίως είναι ότι ολόκληρο το Βραχάτι είναι εντός σχεδίου και όλα καλά νόμιμα και ηθικά.

Και το τερατώδες έρχεται τώρα.

Το σπίτι αυτό ανήκει σε ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα της αριστεράς του ιδρώτα της δικαιοσύνης και της ηθικής.

Αν πιάσει φωτιά το Βραχάτι σε εκείνο το σημείο θα γίνει ο τάφος του Ινδού.

Το νόμιμο απλά δεν είναι ανήθικο αλλά δεν είναι και ηθικό !

Χάρισμά σας η μεταπολεμική ηθική σας τα σχέδια σας ο τρόπος που σκέπτεστε και αυτό που είστε».

Ρουφιάνοι και άθλιοι

Αυτά με τον υμνητή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου «αντιστασιακό» Μίκη. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το κράτος- παρακράτος, το κράτος- Σιγκουρίμι που ελέγχει τους Έλληνες με παιχνίδια του νου, εκβιασμούς και κουτοπονηριές.

Διαχρονικά ανίκανοι, διαχρονικά παχύδερμα, διαχρονικά ανόητοι. Μια παράνομη στην συνείδηση του λαού, ελίτ, η οποία το μόνο που φέρνει στον τόπο είναι κακομοιριά, τότε σοβιετική, τώρα ασιατικοαφρικανική.

Ο κόσμος, όμως, πλέον δεν κάθεται ήσυχα. Δεν έχει καμία διάθεση να παρακολουθεί τα τερτίπια των λεβεντόμαγκων Πολάκηδων, που αν μη τι άλλο αποτελούν ακραία προσβολή της αισθητικής μας.

Το «παρακαλώ περιμένετε» και θα εξυπηρετηθείτε, για να πάρουμε τα κλαδιά να σβήσουμε τις φωτιές, σε χώρα με πυρκαϊές κάθε χρόνο και πολλές φορές τον χρόνο, δεν περνάνε. Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Οι Έλληνες δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.

Η επέλαση του real estate

Κάποιοι ευτυχώς καταλαβαίνουν ότι το εκτός σχεδίου Μάτι με τα νόμιμα σπίτια, είναι ένα φιλέτο που επελέγη για να αναπτυχθούν σε tabula rasa τα οικονομικά συμφέροντα των αετονύχηδων του καθεστώτος. Κατά τον ίδιο τρόπο που κάποιοι αγόρασαν και αγοράζουν μπιρ παρά (η χρήση της βαρβαρικής είναι σκόπιμη) πολυκατοικίες ολόκληρες στο σκοπίμως υποβαθμισμένο κέντρο της πρωτεύουσας.

Πόλεμος ο Πατέρας των πάντων

Κάποιοι καταλαβαίνουν την συλλογιστική του καθεστώτος, κάποτε πριν, κάποτε αφού ξεδιπλωθεί το σενάριο. Καταλαβαίνουν ότι το ποτάμι της λαϊκής οργής για την προδοσία της Μακεδονίας, ενοχλούσε, με συλλαλητήρια δυο και τρεις φορές την εβδομάδα σε ολόκληρη την περιφέρεια, και έπρεπε να ξεφουσκώσει. Ο τρόπος που επελέγη  είναι πανομοιότυπος με αυτόν που το κράτος –παρακράτος επέλεξε για να καταστείλει τις λαϊκές διαμαρτυρίες, καίγοντας τους ανθρώπους στην Μαρφίν. Το ζήτημα τώρα είναι μεγαλύτερο, η κλίμακα μεγαλύτερη, τα θύματα περισσότερα.

Δεν γνωρίζουμε πόσοι θα είναι τελικά οι νεκροί, και πόσοι από αυτούς θα ανακοινωθούν. Υποθέτουμε μόνο, από το ότι δεν δημοσιοποιούνται τα ονόματα νεκρών και αγνοουμένων, αλλά αφήνονται κενά, για να μην τρομάξει ο κόσμος με τον αριθμό 100 και αντιληφθεί την έκταση της καταστροφής, αλλά να επικεντρώνεται σε κάποιες τραγικές ιστορίες και να νομίζει πως «μέχρι εδώ ήταν». Πως η προκυμαία της φλεγόμενης Σμύρνης όπου αφέθηκαν να σφαχτούν οι Έλληνες της Ιωνίας επειδή κάποιοι ήθελαν να κάνουν εκλογές προκειμένου να ξεφορτωθούν την καυτή πατάτα που έβαλαν στο φούρνο, δεν διαφέρει και πολύ από την παραλία του Ματιού.

Κάποιοι καταλαβαίνουμε πως μια σύρραξη –αστραπή μέσα στον Αύγουστο θα αποστρέψει την λαϊκή αποδοκιμασία από το πρόσωπο της κυβέρνησης και θα πατήσει στα εθνικά αντανακλαστικά των Ελλήνων.

Ας μάθουμε επιτέλους το μάθημα. Η Αριστερά (και οι αριστερά σκεπτόμενοι) δεν κάνουν πολιτική για τον λαό, αλλά θέατρο για την πάρτη τους. Όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, και δουλέψουμε πάνω σε αυτό, τόσο αποτελεσματικότεροι θα είμαστε στην αντιμετώπισή τους.

Και, μα τον Θεό της Ελλάδος, τούτη την φορά πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε.

Όταν δεν τελειώνεις μια δουλειά, την βρίσκεις μπροστά σου. Όπως βρίσκει ο ελληνικός λαός πάλι μπροστά του τους δολοφόνους της ΟΥΛΕΝ, επειδή κάποιοι έδειξαν συμπόνοια, πιστεύοντας ότι οι δολοφόνοι, αυτοί που και σήμερα επαναλαμβάνουν με θράσος ότι φταίνε τα θύματά τους, θα μεταμεληθούν. Όλα θα ήσαν αλλιώς. Όλα θα είναι αλλιώς.

(Δημοσιεύθηκε στο φ.263 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)