Εγέρθητι: Θυμήσου την Πόλη!

ΕΓΕΡΘΗΤΙ-2018-05-25

 

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

 

«Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η Γη, σημαίνουν τα Επουράνια,

σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά…».

 

Ενα χρόνο πριν το Νηπιαγωγείο, ένας οικογενειακός φίλος, διευθυντής Δημοτικού Σχολείου, ζητά από τον αείμνηστο παππού μου να απαγγείλω στην σχολική εορτή της 25ης Μαρτίου, το ποίημα που έχει ακούσει πολλές φορές να απαγγέλλω σε οικογενειακές συναθροίσεις. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία δείχνει σε περίοπτη θέση το μικρόφωνο, το κορίτσι με το άσπρο πουκάμισο, την μπλε σαζίμπλ και τους διπλούς άσπρους-μπλε φιόγκους στις κοτσίδες.

Ανεβαίνω στην ξύλινη εξέδρα. Αισθάνομαι τον λαιμό μου να καίει,  και το μέτωπό μου να συννεφιάζει επικίνδυνα, αλλά κρατώ τα δάκρυα. Όχι τώρα. Το λέω με πείσμα.  Μην δακρύζεις. Πάλι δικά μας θάναι. Πάντα δικά μας θάναι. Ρίγη συγκινήσεως. Δεν ξέρω ποια ήταν περισσότερα, τα δικά μου ή των παρισταμένων, δασκάλων, μαθητών και γονέων. Ξέρω όμως πως απέναντί μου και γύρω μου είχα Έλληνες που θυμούνταν, ήξεραν και μάθαιναν.

Το ποίημα, αγαπημένο για τον προφανή λόγο, του πρώτου δημόσιου θριάμβου της παιδικής μου ηλικίας, αντικαταστάθηκε μερικά χρόνια αργότερα από ένα άλλο. Δεκαετία του ’80 αγοράζω από το περίπτερο της πλατείας Κάνιγγος ένα περιοδικό με κροκί εξώφυλλο και έναν δικέφαλο αετό. Το ποίημα του Βιζυηνού «Ο Τελευταίος Παλαιολόγος». Πότε θα πάρουμε αυτό που μας επάρθη;

«Όταν τρανέψης, γυόκα μου,

κι αρματωθής και κάμης

τον όρκο στην Ελευθεριά,

συ  κι όλη η νεολαία,

να σώσετε την χώρα».

Κοντά είκοσι χρόνια αργότερα, αργά ένα βράδυ, στο μαγαζί μου στα Γιάννενα, ο άρτι κυκλοφορήσας ψηφιακός δίσκος  του Σταμάτη Σπανουδάκη παίζει στην διαπασών. Έξω πέφτουν κεραυνοί και η βροχή μαστιγώνει τις βιτρίνες που τρίζουν από την μουσική.

«Θάρθεις σαν αστραπή».

Το αφράτο σαν αναπιασμένο στα χέρια ικανής δέσποινας πρόσφορο μωρό στο εξώφυλλο, κρύβει ένα δάκρυ, ή μήπως τρίβει τα μάτια του για να δει μέσα στα μυριάδες αστέρια να σχηματίζεται η μορφή του Μαρμαρωμένου Βασιλιά;

Τέσσερεις δεκαετίες συνειδητής προσμονής, περπατούν στον ρυθμό των τεσσάρων αιώνων επανάστασης.  Δίδαγμα. Η Ιστορία δεν είναι αποκύημα  μιας μοιρολατρικής νομοτέλειας. Τίποτε δεν χάθηκε. Η υπόσχεση του Αγγέλου όπως  η υπογραφή του Θεού, υπάρχουν στα αιθέρια στρώματα. Εμείς που πιστεύουμε στα οράματα του Έθνους επειδή ακριβώς πιστεύουμε στο Έθνος, εμείς που πιστεύουμε στους Αγγέλους γιατί πιστεύουμε στους θεούς του Γένους, εμείς που υπερασπιζόμαστε τα τείχη της Ελλάδος, αντί να το βάλουμε στα πόδια, Τελευταίοι Πιστοί και Πρώτοι της Νέας Γενεάς που έρχεται, όρντινο έχουμε να συμπλάσσουμε την σκεπτομορφή τους, όπως έκαναν πριν από εμάς οι λαϊκοί στιχοπλόκοι και οι δημώδεις ραψωδοί, οι φουστανελοφόροι ανυπότακτοι, και οι εργατικοί φιλομαθείς λόγιοι, και να αρματωθούμε όπως ο καθένας μας μπορεί και καταλαβαίνει για την ώρα  του σπαθιού.

Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος (234-149 π.Χ.) ο Ρωμαίος πολιτικός και ρήτορας, τελείωνε τις ομιλίες του στην Σύγκλητο, όποιο θέμα και αν πραγματεύονταν κάθε φορά,  με την φράση «Et pretera censeo Carthago delenda est», δηλαδή, «και εκτός αυτού, φρονώ ότι η Καρχηδών πρέπει να καταστραφεί». Και η Καρχηδών, εμπορική αντίπαλος της Ρώμης, ισοπεδώθηκε από τους Ρωμαίους στον Γ’ Καρχηδονιακό Πόλεμο (149-146 π.Χ.)

Η Ιστορία είναι δίκαιη μητέρα που διδάσκει έως ότου οι επόμενοι εμπεδώσουν  το μάθημα και σταθούν στα πόδια τους αντάξιοι της δάφνης της.

Ο Ελληνισμός, ακόμη και εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε καταφέρει να είναι αποδεκτή η πρωτοκαθεδρία του «Γένους», δηλαδή της ράτσας, της γενιάς,  των Ρωμιών, δηλαδή των Ρωμαίων, δηλαδή των Ελλήνων, κληρονόμων της Ρώμης, της Αθήνας και του πατρογονικού Βυζαντίου. Εκείνης της Ελλάδας που έκανε μια Αργοναυτική Εκστρατεία κι έναν Τρωικό Πόλεμο για να κατακτήσει όσα της εξασφαλίζουν  την εδαφική της ασφάλεια και την οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη.

Η μικρά πλην τίμια Ελλάς, μια νέα Αλβανία της Βαλκανικής, είναι βεβαίως μια λύση, όπως μια λύση είναι για κάποιους ένα Εθνικιστικό κίνημα ισχνό, γραφικό, στο καλούπι που θέλουν οι θανατεροί εχθροί του. Σήμερα, η παθητικότητα των πρώτων ασμάτων της Αλώσεως, που γράφτηκαν κάτω από την μαύρη αιθάλη  της αποφράδας μέρας, είναι άξια μνήμης, αλλά όχι μίμησης.  Είναι θαρρώ εύκολα αντιληπτό πως μια λύση συρρίκνωσης είναι μια λύση επισφαλής. Πάντως δεν είναι μια λύση Ελληνική. Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές θέλουμε μια μεγάλη και δυνατή Ελλάδα, γιατί μόνο μια μεγάλη και ισχυρή Ελλάδα μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωση και την ανάπτυξη του Ελληνισμού. Εάν οι Ιουδαίοι είναι ιστορικά οι κατεξοχήν ανέστιοι και περιπλανώμενοι, ο Έλληνας είναι ο βαθιά ριζωμένος στην γη του. Ο Έλληνας απλώνει τα κλαδιά του δυνατά και αποφασιστικά, και καρπίζει σκέποντας και θρέφοντας με την γενναιοδωρία του σύμπασα την Οικουμένη.

Όσοι κατακρίνουν τους τελευταίους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας, ας σκεφτούν πως οι ίδιοι, σε καιρό ειρήνης,  χωρίς τα στίφη των Οθωμανών να πολιορκούν τα τείχη, αφήνουν να περνούν και να εγκαθίστανται στις γειτονιές τους εκατοντάδες χιλιάδες εισβολέων, να τους αρπάζουν μέσα από τις τσέπες τους το βιος τους οι τσιφούτηδες,  να διαγουμίζουν τα όνειρά τους οι προδότες.

Ένας σκληρός οικονομικός πόλεμος μαίνεται, ο οποίος, όπως η ιστορία διδάσκει, θα οδηγήσει σε ένοπλη σύρραξη. Το χρέος των ΗΠΑ είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, ώστε και μόνον οι ΗΠΑ έχουν κάθε λόγο να ξεκινήσουν ένα πόλεμο για να μηδενιστεί το χρέος και η οικονομία να μετρήσει από την αρχή. Ο καιρός δεν είναι λοιπόν πολύς, και η απάντηση είναι μία, αρχαία, νεώτερη, της επερχόμενης Αυγής:

«Έλα και πάρ’ τα! λέγ’ αυτός,

του Τούρκου του μουχτάτη.

Εγώ δεν δίνω τίποτε! Τίποτ’ ενόσω βράζει

μία στάλλα γαίμα εντός μου!»

Και θέλω να προσθέσω ότι η Τουρκία πρέπει να πάει πίσω από την Κόκκινη Μηλιά, και πως η Κωνσταντινούπολη είναι Ελληνική.

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ Φ.253 ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ “ΕΜΠΡΟΣ”)