ΕΓΕΡΘΗΤΙ : Βρεγμένες γάτες και πολεμικοί σκύλοι

 

DWA-SvxW4AIoAKZ

 

Oι διαρκείς και συνεχόμενες κρίσεις στα εθνικά μας θέματα προκαλούν, και δικαίως,  το πατριωτικό αίσθημα των ενσυνείδητων Ελλήνων.

Πότε με την Αλβανία και τους υπό διωγμόν Έλληνες της αρχέγονης Χιμάρας, πότε με τις θρασείες δηλώσεις των Αλβανών περί Τσαμουριάς. Πότε με την προκλητική επίσκεψη Ερντογάν η οποία χαιρετίστηκε πανηγυρικά ως  επιτυχία της Ελληνικής διπλωματίας, μέχρι που ο νεοσουλτάνος πάτησε πόδι με την συνοδεία του ως εθνικός ηγέτης στους «συμπατριώτες» του στην Θράκη μας. Πότε, και μάλλον διαρκώς, με τους Τούρκους οι οποίοι εξαντλητικά, καθημερινά, σουλατσάρουν στο Αιγαίο, μας στέλνουν καραβιές μουσουλμάνων εισβολέων με τα δουλεμπορικά κυκλώματά τους, δια θαλάσσης και από τον Έβρο, αμφισβητούν κάθε ίντσα του εθνικού μας χώρου, και έφθασαν βεβαίως ως τον εμβολισμό του σκάφους του Λιμενικού στην αρχή της εβδομάδος.

Απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις οι Έλληνες παραμένουν είτε αδιάφοροι, είτε σταυροκοπιούνται «μην γίνει καμιά τρέλα» και μπούμε σε πόλεμο, είτε περιμένουν τον «τρελό» πιλότο που θα βάλει φωτιά στο μπαρούτι, και τούτο το τελευταίο, με μια προσμονή σχεδόν  λυτρωτική, σαν τον από μηχανής θεό που έδινε λύση στις αδιέξοδες πλοκές του Ευριπίδη.

Και οι πολιτικές ηγεσίες; Αυτές, ακολουθώντας την τακτική «καλός μπάτσος-κακός μπάτσος»,  παριστάνουν  τα λιοντάρια, για να εντυπωσιάσουν τα πατριωτικά αυτιά που βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά καταλήγουν άπαντες ως βρεγμένες γάτες, πρόθυμες να ανταλλάξουν την σταθερότητα της κοινοβουλευτικής στεριάς με όποιο τίμημα τους ζητηθεί,  «ευχαριστώντας» πάντα « τους Αμερικανούς».  Ο δρόμος από το «γκόου μπακ Μαντάμ Μέρκελ», μέχρι τα σκαμπιλάκια, και τις φιλοφρονήσεις, είναι ένα τσιγάρο Καρανίκα δρόμος.

Οι σκύλοι του πολέμου δεν δαγκώνουν

Κι ενώ οι γάτες λιάζονται σκαρφαλωμένες στην ασφάλεια της εξουσίας, οι σκύλοι που φιλοδοξούν να δουν κι αυτοί τον κόσμο αφ’ υψηλού, αλυχτούν με κραυγές εθνοσωτήριες. ΄Ομως, τα σκυλιά που αλυχτούν, δεν δαγκώνουν. Κι αν δαγκώσουν, την πληρώνουν τα ίδια τα αφεντικά τους, όπως συνέβη με τον Σαμαρά και τον μέντορά του Μητσοτάκη. «Βυθίσατε το Χόρα» απαιτούσε το πολιτικό πρότυπο του Τσίπρα. «Θα, θα, θα , πάψε βρε παραμυθά», θα αντέστρεφαν το αλήστου μνήμης αντιπαπανδρεϊκό σύνθημα οι επίγονοι του Αντρέα, ΣΥΡΙΖαίοι, αλλά το δεξί σιγόντο του Αλέξη, δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε άλλους γελωτοποιούς. Οι Ρουβίκωνες των κρατικών υπηρεσιών, οι συνάδελφοι του πρωθυπουργού καταληψίες, και οι πλουσίως χορηγούμενοι από την βιτρίνα της Νέας Τάξης, τον αρχικαπιταλιστή Σόρος, «αλληλέγγυοι» των ΜΚΟ, είναι η νέα μέθοδος διαιώνισης της Αριστεράς. Απέναντί της τι έχει να αντιτάξει η ψευτοδεξιά του Κούλη Μητσοτάκη;

Προς μεγάλο ζόρι του Πρωθυπουργού, όπως απεδείχθη από την ομιλία του στην ΚΟ του κόμματός του,  αλλά και την άρδην μεταβολή της ΝΔ στο θέμα των συλλαλητηρίων, αντίσταση μπορούν να κάνουν μόνον οι Δεξιοί, αυτοί που εμπιστεύονται τον Στρατό και είναι αντίθετοι στον Κοινοβουλευτισμό της εξαπάτησης του λαού μας.

Στην Άγκυρα γνωρίζουν βεβαίως τις παθογένειες του κράτους και τις ευαισθησίες των Ελλήνων. H  πολιτική των τούρκων διακρίνεται από μακρόπνοη χάραξη. Μαθητές των Φαναριωτών, γνωρίζουν ότι δεν χρειάζεται να χτυπήσουν το χέρι στο μαχαίρι για να επιτύχουν τον σκοπό τους, την συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Εκτός απροσδόκητης εμπλοκής (κοινώς καραμπόλας), η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο να προκαλέσει γενικευμένη σύρραξη στο Αιγαίο. Ό,τι χρειάζεται το παίρνει με τον υβριδικό πόλεμο τον οποίον διεξάγει εναντίον μας, την διαρκή απειλή σύρραξης , και τον ψυχολογικό πόλεμο στους φοβικούς των Αθηνών, γνωρίζοντας πως οι οθωμανίζοντες οσφυοκάμπτες κυβερνώντες θα γίνουν βρεγμένες γατούλες μόλις τους κουνήσει το δάκτυλο η Αμερική και το Βερολίνο.  Καλλιεργώντας τα φοβικά σύνδρομα τα οποία διακατέχουν την Ελλαδική πολιτική ηγεσία, και καλλιεργούνται συστηματικά στον Ελληνικό Λαό  από το εθνικό σοκ του 1922 και εντεύθεν, στοιχηματίζουν με βεβαιότητα πως εκείνοι που πρόδωσαν την Κύπρο επειδή «βρισκόταν μακριά» το 1974, δεν θα δώσουν δεκάρα για δυο-τρία ξερονήσια τα οποία οι τούρκοι χρησιμοποιούν ως προγεφύρωμα της επεκτατικής τους πολιτικής.

Οι περιδεείς καθηγητάδες της Διπλωματίας δεν έχουν καμία διάθεση να χαλάσουν την καριέρα τους για ένα σωρό από πέτρες που δεν διαθέτουν προοπτικές ούτε για ξαπλώστρες σαν την Ψαρού, ούτε κοκτέιλ ή έστω ουζάκια για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Όσο για την κυβέρνηση, και κάθε κυβέρνηση από το 1974 και μετά, αρκεί να αλλάξει πόδι στην πολυθρόνα του ο σουλτάνος, ώστε οι σφιγκτήρες στον κυβερνητικό χόδανο να χαλαρώνουν καταλήγοντας σε παραγωγή ακατάσχετων πρωκτοφωνημάτων.

Έχει σύνορα η θάλασσα;

Από πλευράς ΥΠΕΞ, μωροί και στρουθοκαμηλίζοντες δήλωσαν ότι οι τούρκοι δεν σκαμπάζουν από γεωγραφία! Ας τους θυμίσουμε το «Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» του Αλέξη Τσίπρα. Είμαστε πλέον ή βέβαιοι ότι ο  πρωθυπουργός είναι έτοιμος να παραχωρήσει την Μυτιλήνη στους τούρκους, για να κρατήσουμε εις αντάλλαγμα την παρ’ ολίγον νομπελίστρια Λέσβο…

Τούτες τις ώρες, τόσο στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια όσο και στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο δρόμος της διεθνούς νομιμότητας είναι το προσφορότερο εργαλείο για μια χώρα η οποία διάγει μια από τις χειρότερες περιόδους της Ιστορίας της εις ό,τι αφορά το πολιτικό προσωπικό και την ηγεσία της.

Όμως, για να μπει ένα στοπ στην επιθετικότητα των γειτόνων οι οποίοι συνωστίζονται προκειμένου να διαμερίσουν τα ιμάτια του ημιθανούς κράτους μας, δεν αρκούν οι απλές επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στο επόμενο ερώτημα του αντιπάλου που είναι «Κι αν δεν συμμορφωθώ με τις Συνθήκες, τι θα κάνεις;». Η «δύναμη αποτροπής» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων φαίνεται να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξάντλησης από το αδιάκοπο παιχνίδι «γάτας και ποντικού» που έχει επιβάλλει έξυπνα η Άγκυρα. Η ηγεσία του Στρατεύματος μοιάζει κι αυτή παγιδευμένη. Όμως αυτόν το Στρατό έχουμε και με αυτόν πρέπει να αντικρούσουμε την επιθετικότητα των γειτόνων μας. Για να επιλυθεί το πρόβλημα αυτό, είναι αναγκαίο να υπάρξει μια Εθνική κυβέρνηση η οποία θα θέσει τους στόχους της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε νέες βάσεις, θα καταστρώσει μακρόπνοο φιλελληνικό σχέδιο, χωρίς άδεια παντελόνια, χωρίς  τα συμπλέγματα του παρελθόντος, και με γνώμονα αποκλειστικά το Εθνικό συμφέρον. Δεν πρόκειται πλέον για πολιτικό παίγνιο, αλλά για ζήτημα επιβίωσης του Έθνους μας.

Ποιος θέλει αυτήν την Πατρίδα;

Πολλοί συνέλληνές μας καταριούνται τους Σκοπιανούς, για το θράσος τους να καπηλεύονται τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ιστορία μας. Λέω πως δεν τους αξίζει ο ψόγος αλλά ο έπαινος. Θέλουν να αποκτήσουν μιαν εθνική ταυτότητα την οποίαν οι Έλληνες θεωρούν δεδομένη, την παραμελούν και την απορρίπτουν. Μα και οι Τούρκοι, από την Κωνσταντινούπολη έως τα Ίμια, νοιάζονται να κρατήσουν και να αποκτήσουν νέα Ελληνικά εδάφη τα οποία οι Έλληνες δεν έχουν τα κότσια ούτε να κάνουν ξανά δικά τους, προετοιμαζόμενοι ενεργητικά για τους Καιρούς, ούτε νοιάζονται και πολύ να υπερασπιστούν.

Νόμος της ζωής αλλά και νόμος του Διεθνούς Δικαίου είναι ότι η γη ανήκει σε αυτόν που διαθέτει συμπαγείς πληθυσμούς και μπορεί να τους διοικήσει. Όσα ψηφίσματα κι αν έβγαλε ο ΟΗΕ , η Κύπρος παραμένει κατεχόμενη. Όσα δίκαια κι αν έχουν οι Παλαιστίνιοι, την πραγματικότητα σχηματίζουν τα όπλα των Ισραηλινών.

Συχνά οι εθνικιστές επαναλαμβάνουν την ρήση του Περικλή Γιαννόπουλου «Μόνη Δικαιοσύνη είναι το σπαθί». Λίγοι όμως έχουν το κουράγιο να ζήσουν σύμφωνα με τον Δρόμο του,  και σαν δουν πως δεν μπορούν να ζήσουν όπως θέλουν, να πεθάνουν με το σπαθί στο χέρι.  Οι υψιπέτες αετοί του Ελληνικού Εθνικισμού, δεν πρέπει να γίνουν τα θύματα της εποχής, για να παραλάβουν την εξουσία αποκαθαρμένη οι βρεγμένες γάτες και οι αλυκτώντες σκύλοι του πολιτικαντισμού. Δεν χρειαζόμαστε άλλα μνημόσυνα. Το Αιγαίο δεν έχει ανάγκη από άλλα στεφάνια που εκτοξεύονται από κοιλαράδες πολιτικούς οι οποίοι φαντασιώνονται war games στα νερά του. Χρειαζόμαστε περισσότερες Κυράδες της Ρω, περισσότερες Μπουμπουλίνες, περισσότερους Ματρόζους, κι ακόμα περισσότερους Κανάρηδες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό. Εμπρός, μέχρι την Νίκη!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

((Δημοσιεύθηκε στο φ.239 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)