ΕΓΕΡΘΗΤΙ : Βρεγμένες γάτες και πολεμικοί σκύλοι

 

DWA-SvxW4AIoAKZ

 

Oι διαρκείς και συνεχόμενες κρίσεις στα εθνικά μας θέματα προκαλούν, και δικαίως,  το πατριωτικό αίσθημα των ενσυνείδητων Ελλήνων.

Πότε με την Αλβανία και τους υπό διωγμόν Έλληνες της αρχέγονης Χιμάρας, πότε με τις θρασείες δηλώσεις των Αλβανών περί Τσαμουριάς. Πότε με την προκλητική επίσκεψη Ερντογάν η οποία χαιρετίστηκε πανηγυρικά ως  επιτυχία της Ελληνικής διπλωματίας, μέχρι που ο νεοσουλτάνος πάτησε πόδι με την συνοδεία του ως εθνικός ηγέτης στους «συμπατριώτες» του στην Θράκη μας. Πότε, και μάλλον διαρκώς, με τους Τούρκους οι οποίοι εξαντλητικά, καθημερινά, σουλατσάρουν στο Αιγαίο, μας στέλνουν καραβιές μουσουλμάνων εισβολέων με τα δουλεμπορικά κυκλώματά τους, δια θαλάσσης και από τον Έβρο, αμφισβητούν κάθε ίντσα του εθνικού μας χώρου, και έφθασαν βεβαίως ως τον εμβολισμό του σκάφους του Λιμενικού στην αρχή της εβδομάδος.

Απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις οι Έλληνες παραμένουν είτε αδιάφοροι, είτε σταυροκοπιούνται «μην γίνει καμιά τρέλα» και μπούμε σε πόλεμο, είτε περιμένουν τον «τρελό» πιλότο που θα βάλει φωτιά στο μπαρούτι, και τούτο το τελευταίο, με μια προσμονή σχεδόν  λυτρωτική, σαν τον από μηχανής θεό που έδινε λύση στις αδιέξοδες πλοκές του Ευριπίδη.

Και οι πολιτικές ηγεσίες; Αυτές, ακολουθώντας την τακτική «καλός μπάτσος-κακός μπάτσος»,  παριστάνουν  τα λιοντάρια, για να εντυπωσιάσουν τα πατριωτικά αυτιά που βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά καταλήγουν άπαντες ως βρεγμένες γάτες, πρόθυμες να ανταλλάξουν την σταθερότητα της κοινοβουλευτικής στεριάς με όποιο τίμημα τους ζητηθεί,  «ευχαριστώντας» πάντα « τους Αμερικανούς».  Ο δρόμος από το «γκόου μπακ Μαντάμ Μέρκελ», μέχρι τα σκαμπιλάκια, και τις φιλοφρονήσεις, είναι ένα τσιγάρο Καρανίκα δρόμος.

Οι σκύλοι του πολέμου δεν δαγκώνουν

Κι ενώ οι γάτες λιάζονται σκαρφαλωμένες στην ασφάλεια της εξουσίας, οι σκύλοι που φιλοδοξούν να δουν κι αυτοί τον κόσμο αφ’ υψηλού, αλυχτούν με κραυγές εθνοσωτήριες. ΄Ομως, τα σκυλιά που αλυχτούν, δεν δαγκώνουν. Κι αν δαγκώσουν, την πληρώνουν τα ίδια τα αφεντικά τους, όπως συνέβη με τον Σαμαρά και τον μέντορά του Μητσοτάκη. «Βυθίσατε το Χόρα» απαιτούσε το πολιτικό πρότυπο του Τσίπρα. «Θα, θα, θα , πάψε βρε παραμυθά», θα αντέστρεφαν το αλήστου μνήμης αντιπαπανδρεϊκό σύνθημα οι επίγονοι του Αντρέα, ΣΥΡΙΖαίοι, αλλά το δεξί σιγόντο του Αλέξη, δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε άλλους γελωτοποιούς. Οι Ρουβίκωνες των κρατικών υπηρεσιών, οι συνάδελφοι του πρωθυπουργού καταληψίες, και οι πλουσίως χορηγούμενοι από την βιτρίνα της Νέας Τάξης, τον αρχικαπιταλιστή Σόρος, «αλληλέγγυοι» των ΜΚΟ, είναι η νέα μέθοδος διαιώνισης της Αριστεράς. Απέναντί της τι έχει να αντιτάξει η ψευτοδεξιά του Κούλη Μητσοτάκη;

Προς μεγάλο ζόρι του Πρωθυπουργού, όπως απεδείχθη από την ομιλία του στην ΚΟ του κόμματός του,  αλλά και την άρδην μεταβολή της ΝΔ στο θέμα των συλλαλητηρίων, αντίσταση μπορούν να κάνουν μόνον οι Δεξιοί, αυτοί που εμπιστεύονται τον Στρατό και είναι αντίθετοι στον Κοινοβουλευτισμό της εξαπάτησης του λαού μας.

Στην Άγκυρα γνωρίζουν βεβαίως τις παθογένειες του κράτους και τις ευαισθησίες των Ελλήνων. H  πολιτική των τούρκων διακρίνεται από μακρόπνοη χάραξη. Μαθητές των Φαναριωτών, γνωρίζουν ότι δεν χρειάζεται να χτυπήσουν το χέρι στο μαχαίρι για να επιτύχουν τον σκοπό τους, την συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Εκτός απροσδόκητης εμπλοκής (κοινώς καραμπόλας), η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο να προκαλέσει γενικευμένη σύρραξη στο Αιγαίο. Ό,τι χρειάζεται το παίρνει με τον υβριδικό πόλεμο τον οποίον διεξάγει εναντίον μας, την διαρκή απειλή σύρραξης , και τον ψυχολογικό πόλεμο στους φοβικούς των Αθηνών, γνωρίζοντας πως οι οθωμανίζοντες οσφυοκάμπτες κυβερνώντες θα γίνουν βρεγμένες γατούλες μόλις τους κουνήσει το δάκτυλο η Αμερική και το Βερολίνο.  Καλλιεργώντας τα φοβικά σύνδρομα τα οποία διακατέχουν την Ελλαδική πολιτική ηγεσία, και καλλιεργούνται συστηματικά στον Ελληνικό Λαό  από το εθνικό σοκ του 1922 και εντεύθεν, στοιχηματίζουν με βεβαιότητα πως εκείνοι που πρόδωσαν την Κύπρο επειδή «βρισκόταν μακριά» το 1974, δεν θα δώσουν δεκάρα για δυο-τρία ξερονήσια τα οποία οι τούρκοι χρησιμοποιούν ως προγεφύρωμα της επεκτατικής τους πολιτικής.

Οι περιδεείς καθηγητάδες της Διπλωματίας δεν έχουν καμία διάθεση να χαλάσουν την καριέρα τους για ένα σωρό από πέτρες που δεν διαθέτουν προοπτικές ούτε για ξαπλώστρες σαν την Ψαρού, ούτε κοκτέιλ ή έστω ουζάκια για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Όσο για την κυβέρνηση, και κάθε κυβέρνηση από το 1974 και μετά, αρκεί να αλλάξει πόδι στην πολυθρόνα του ο σουλτάνος, ώστε οι σφιγκτήρες στον κυβερνητικό χόδανο να χαλαρώνουν καταλήγοντας σε παραγωγή ακατάσχετων πρωκτοφωνημάτων.

Έχει σύνορα η θάλασσα;

Από πλευράς ΥΠΕΞ, μωροί και στρουθοκαμηλίζοντες δήλωσαν ότι οι τούρκοι δεν σκαμπάζουν από γεωγραφία! Ας τους θυμίσουμε το «Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» του Αλέξη Τσίπρα. Είμαστε πλέον ή βέβαιοι ότι ο  πρωθυπουργός είναι έτοιμος να παραχωρήσει την Μυτιλήνη στους τούρκους, για να κρατήσουμε εις αντάλλαγμα την παρ’ ολίγον νομπελίστρια Λέσβο…

Τούτες τις ώρες, τόσο στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια όσο και στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο δρόμος της διεθνούς νομιμότητας είναι το προσφορότερο εργαλείο για μια χώρα η οποία διάγει μια από τις χειρότερες περιόδους της Ιστορίας της εις ό,τι αφορά το πολιτικό προσωπικό και την ηγεσία της.

Όμως, για να μπει ένα στοπ στην επιθετικότητα των γειτόνων οι οποίοι συνωστίζονται προκειμένου να διαμερίσουν τα ιμάτια του ημιθανούς κράτους μας, δεν αρκούν οι απλές επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στο επόμενο ερώτημα του αντιπάλου που είναι «Κι αν δεν συμμορφωθώ με τις Συνθήκες, τι θα κάνεις;». Η «δύναμη αποτροπής» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων φαίνεται να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξάντλησης από το αδιάκοπο παιχνίδι «γάτας και ποντικού» που έχει επιβάλλει έξυπνα η Άγκυρα. Η ηγεσία του Στρατεύματος μοιάζει κι αυτή παγιδευμένη. Όμως αυτόν το Στρατό έχουμε και με αυτόν πρέπει να αντικρούσουμε την επιθετικότητα των γειτόνων μας. Για να επιλυθεί το πρόβλημα αυτό, είναι αναγκαίο να υπάρξει μια Εθνική κυβέρνηση η οποία θα θέσει τους στόχους της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε νέες βάσεις, θα καταστρώσει μακρόπνοο φιλελληνικό σχέδιο, χωρίς άδεια παντελόνια, χωρίς  τα συμπλέγματα του παρελθόντος, και με γνώμονα αποκλειστικά το Εθνικό συμφέρον. Δεν πρόκειται πλέον για πολιτικό παίγνιο, αλλά για ζήτημα επιβίωσης του Έθνους μας.

Ποιος θέλει αυτήν την Πατρίδα;

Πολλοί συνέλληνές μας καταριούνται τους Σκοπιανούς, για το θράσος τους να καπηλεύονται τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ιστορία μας. Λέω πως δεν τους αξίζει ο ψόγος αλλά ο έπαινος. Θέλουν να αποκτήσουν μιαν εθνική ταυτότητα την οποίαν οι Έλληνες θεωρούν δεδομένη, την παραμελούν και την απορρίπτουν. Μα και οι Τούρκοι, από την Κωνσταντινούπολη έως τα Ίμια, νοιάζονται να κρατήσουν και να αποκτήσουν νέα Ελληνικά εδάφη τα οποία οι Έλληνες δεν έχουν τα κότσια ούτε να κάνουν ξανά δικά τους, προετοιμαζόμενοι ενεργητικά για τους Καιρούς, ούτε νοιάζονται και πολύ να υπερασπιστούν.

Νόμος της ζωής αλλά και νόμος του Διεθνούς Δικαίου είναι ότι η γη ανήκει σε αυτόν που διαθέτει συμπαγείς πληθυσμούς και μπορεί να τους διοικήσει. Όσα ψηφίσματα κι αν έβγαλε ο ΟΗΕ , η Κύπρος παραμένει κατεχόμενη. Όσα δίκαια κι αν έχουν οι Παλαιστίνιοι, την πραγματικότητα σχηματίζουν τα όπλα των Ισραηλινών.

Συχνά οι εθνικιστές επαναλαμβάνουν την ρήση του Περικλή Γιαννόπουλου «Μόνη Δικαιοσύνη είναι το σπαθί». Λίγοι όμως έχουν το κουράγιο να ζήσουν σύμφωνα με τον Δρόμο του,  και σαν δουν πως δεν μπορούν να ζήσουν όπως θέλουν, να πεθάνουν με το σπαθί στο χέρι.  Οι υψιπέτες αετοί του Ελληνικού Εθνικισμού, δεν πρέπει να γίνουν τα θύματα της εποχής, για να παραλάβουν την εξουσία αποκαθαρμένη οι βρεγμένες γάτες και οι αλυκτώντες σκύλοι του πολιτικαντισμού. Δεν χρειαζόμαστε άλλα μνημόσυνα. Το Αιγαίο δεν έχει ανάγκη από άλλα στεφάνια που εκτοξεύονται από κοιλαράδες πολιτικούς οι οποίοι φαντασιώνονται war games στα νερά του. Χρειαζόμαστε περισσότερες Κυράδες της Ρω, περισσότερες Μπουμπουλίνες, περισσότερους Ματρόζους, κι ακόμα περισσότερους Κανάρηδες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό. Εμπρός, μέχρι την Νίκη!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

((Δημοσιεύθηκε στο φ.239 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

 

 

Διαβάστε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί αύριο το άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου: ΝΔ: Η “Δεξιά” δεν μένει πλέον εδώ…

Διαβάστε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί αύριο το άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου: ΝΔ: Η “Δεξιά” δεν μένει πλέον εδώ...

Είναι βέβαιον ότι οι όροι Αριστερά και Δεξιά δεν έχουν την έννοια και την σημασία σήμερα, την οποία είχαν εις το παρελθόν. Πριν από αρκετά χρόνια ο Άξιος Πατρίδος, σύμφωνα με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, Γ. Γρίβας Διγενής έγραφε (17.1.1949) εις την Εφημερίδα των Χιτών:

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου στην ανανεωμένη εφημερίδα “Εμπρός” που κυκλοφορεί αύριο.  Διαβάστε επίσης:

  • Βυθίζεται η χώρα στον βάλτο των σκανδάλων – Έρχονται κι άλλα σκάνδαλα
  • Σε διαρκή άνοδο η Χρυσή Αυγή
  • Ο ναύτης του γλυκού νερού και οι Ένοπλες Δυνάμεις
  • Γιατί διώχνουν τους Ακρίτες από τα νησιά μας;
  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Ν.Δ.: Η «Δεξιά» δεν μένει πλέον εδώ…
  • Ο Μπουτάρης δίνει τα σπίτια των Ελλήνων σε «πρόσφυγες»
  • Τι διδάσκει η κρίση στην Συρία
  • Μοσκοβισί: Είστε και θα είστε υπό επιτήρηση!

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

empros-istoriki_eikona__article

 

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγουν!”

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φ.137 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Μα ποιοι πηγαίνουν στα συλλαλητήρια;

athina-syllalhthrio__article

 

 

Ενώ οι Έλληνες κατέκλυζαν το κέντρο των Αθηνών, οι κοινοβουλευτικές ελίτ προετοιμάζονταν για μια νέα παρτίδα στην σκακιέρα της εξουσίας. Το αλεπουδάκι της χαρισματικής στην δημαγωγία Αριστεράς, έστησε την  ξόβεργα της Novartis  στην παλαιά αλεπού Νέα Δημοκρατία. Τα αποτελέσματα παραπάνω από αμφίβολα, όπως δείχνει η εμπειρία της διαχείρισης προηγουμένων σκανδάλων σαν την λίστα Λαγκάρντ και τα χαμένα στικάκια του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Πάντως δημιουργείται κλίμα, μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές, καθώς «πες -πες, κάτι θα μείνει», όπως δίδαξε μεγάλος Γερμανός προπαγανδιστής.

Η υποκρισία της ενοχικής ψευτοδεξιάς, που διατείνεται πως επιθυμεί την κάθαρση γίνεται φανερή στην δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη πως «Σε μια Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να φοράει κουκούλα απέναντι σε εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. (…) Δεν πρόκειται να δεχθώ να συκοφαντείται μια ολόκληρη Παράταξη, αλλά και να σύρεται στη λάσπη ο δημόσιος βίος της χώρας από τρεις κουκουλοφόρους χωρίς ονοματεπώνυμο. Που η Κυβέρνηση, μάλιστα, παραδέχθηκε σήμερα ότι τους γνωρίζει».

Ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε όμως εκφράσει την ίδια θέση, ως μεγαλοστέλεχος της παράταξης όταν ο τότε Αρχηγός του, Σαμαράς, έστελνε με Χολιγουντιανή σκηνοθεσία τον Αρχηγό και βουλευτές της τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας στην φυλακή.

Μοναδικός αντίπαλος, ο Εθνικισμός

Η απαξίωση της κινητοποίησης του λαού εκ μέρους της κυβέρνησης με τους άθλιους ισχυρισμούς περί 140.000 συμμετεχόντων εμπρός στην λαοθάλασσα της Πλατείας Συντάγματος και των γύρω λεωφόρων, δείχνει πως κοινός σκοπός των διεθνιστών, είναι να εξοντωθεί ο Εθνικισμός, το μόνο πρόσκομμα στην υλοποίηση των επιχειρηματικών τους ντηλ στις πλάτες των Ελλήνων.

Κόντρα στις προσδοκίες τους, οι ποικιλόμορφες διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής, της πολιτικής δύναμης που εκφράζει τον Ελληνικό Εθνικισμό τούτη την ώρα της απέραντης κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και εθνικής κρίσης, δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα. Παρά τους αποκλεισμούς από την κρατική Συριζαίικη ΕΡΤ, παρά τα στραβοπατήματα, την ανοιχτή δικαστική διαδικασία και την οικονομική ασφυξία που της έχει επιβληθεί, η Χρυσή Αυγή παραμένει όχι μόνο ζωντανή αλλά και ακμαία. Η ηγεσία της δείχνει πως έχει συναίσθηση της αναγκαιότητας της επιβίωσής της, ώστε να παραμείνει ζωντανή η ελπίδα και η προοπτική αλλαγής πλεύσεως της πολιτικής ζωής και του ίδιου του Έθνους.

Λιγότερο βούτυρο, περισσότερη Πατρίδα

Στον απόηχο των συλλαλητηρίων σχολιάστηκε άλλοτε σκωπτικά και άλλοτε με σαφή ενόχληση από τους συστημικούς κονδυλοφόρους, το γεγονός ότι οι Έλληνες αν και υπέστησαν πλείστους όσους εξευτελισμούς με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, την ανεργία, και το παραμελημένο σύστημα υγείας, δεν βγήκαν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για την επιδρομή των μνημονιακών συνεταίρων στην τσέπη τους, ούτε καν για τα οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών, το έπραξαν όμως με πρωτοφανή μαζικότητα για το όνομα της Μακεδονίας, και αναρωτιούνται τι κάνει τους Έλληνες να καταφεύγουν σε ενέργειες τις οποίες οι μεν «προοδευτικοί» χαρακτηρίζουν «εσωστρέφεια και φοβικότητα», απόρροια «συναισθηματισμού και άγνοιας», οι δε Εθνικιστές αυτονόητη διεκδίκηση των εθνικών μας δικαίων. Ένας λόγος είναι ότι οι Έλληνες εκπαιδεύτηκαν από την εφαρμογή του Δόγματος του Σοκ, να δέχονται αδιαμαρτύρητα την οικονομική τους εξαθλίωση και την περιφρόνηση της πολιτικής τους αντιλήψεως. Ένας άλλος είναι πως η Μεταπολίτευση δεν έχει να επιδείξει άλλο από σκάνδαλα τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο, εθίζοντας τον Λαό στην παραδοχή πως έτσι λειτουργεί η πολιτική.

Υπάρχει όμως ένας ακόμη λόγος.

Για έναν Ρωμαλέο Εθνικισμό

Στο περί Εθνικισμού πόνημά του όπου κάνει την διάκριση μεταξύ Παράδοσης και Εκσυγχρονισμού ο διανοητής Παναγιώτης Κονδύλης κάνει λόγο για την «ανεκρίζωτη ανάγκη του ανθρώπου για ψυχικούς και ουσιαστικούς δεσμούς».

Ο παραλογισμός της παρά Φύση επιβαλλόμενης κατάστασης προκαλεί την φυσιολογική αντίδραση όσων Ελλήνων παραμένουν ενεργητικά ζωντανοί.

Η μνήμη του αρχαίου Έλληνα Ανθρώπου-θεού, η ειδοποιός διαφορά που ξεχωρίζει τον Έλληνα Λεωνίδα από τις ορδές των δούλων της θεοκρατικής Ανατολής, είναι η απάντηση.

Η κυριαρχία της Αριστερής σκέψης, ισοπέδωσε την κοινωνία, κατακερματίζοντάς την σε άτομα. Η Δεξιά σκέψη όμως, υπερασπίζεται το δικαίωμα της ύπαρξης των Εθνών μας. Το συνακόλουθο δικαίωμά μας να υπερασπιστούμε την ύπαρξή μας, εκφράζεται με την ικανότητά μας να υπερασπιστούμε την ταυτότητά μας μέσα στο πλαίσιο της συνύπαρξης με τους γύρω μας λαούς. Στο επίκαιρο θέμα των Σκοπίων, οι διαρκείς υποχωρήσεις της Ελλάδος, από το εμπάργκο του 1994 στην αποδοχή σύνθετης ονομασίας στο Βουκουρέστι το 2008, δεν έκανε άλλο από το να προκαλέσει την ριζοσπαστικοποίηση της ταυτοσιακής προπαγάνδας των γειτόνων.

Στο πολιτικό πεδίο, η εξάπλωση τόσο του προλεταριακού όσο και του καπιταλιστικού διεθνισμού, αναπόφευκτα προκάλεσε το ξύπνημα και την ενδυνάμωση του Εθνικισμού. Αναμενόμενο είναι να έχει απέναντί του, τον αυταρχικό ψευδοδημοκρατικό κοινοβουλευτισμό.

Πώς λοιπόν, μέσα σε έναν διαρκώς διεθνοποιημένο κόσμο, θα βρει τόπο να πατήσει ο ελληνικός Εθνικισμός και ένα ενσυνείδητο Ελληνικό κράτος; Την απάντηση δίνει με χαρακτηριστική καθαρότητα ο αείμνηστος Καθηγητής Κονδύλης: «… η παράδοση δεν είναι νεκρό παρελθόν παρά ζωντανό παρόν».  Εγκύπτοντας στην Παράδοση θα βρούμε «την πίστη και τις οδηγίες, με την βοήθεια των οποίων θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα του παρόντος» Τα «ψυχικά κίνητρα» τα οποία δίνει στον λαό μια τέτοια συσπείρωση είναι η απάντηση στο ερώτημα που θέτουν οι Διεθνιστές. «Η παράδοση γίνεται κίνητρο πολιτικής δράσης όταν όχι απλώς βιώνεται, αλλά απαιτείται και διεκδικείται».

Εμείς οι Εθνικιστές δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο. Διεκδικούμε την Νίκη. Διεκδικούμε την Πατρίδα μας.

 

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.238 της Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Διαβάστε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο

Διαβάστε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο το άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου: O νόμος περί ευθύνης υπουργών, η Χρυσή Αυγή και το βρώμικο παιχνίδι των ΜΜΕ

Και ξαφνικά η χώρα απέκτησε τον… Αρχάγγελο της “κάθαρσης” και το όνομά του Πάνος Καμμένος. Ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος σαν βουλευτής είχε απολαύσει της βουλευτικής ασυλίας την δεκαετία του ΄90 για τις διώξεις για μεγάλο σκάνδαλο προβληματικής εταιρείας. Ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος ήταν υπουργός της ΝΔ, αλλά σήμερα κατηγορεί σαν διεφθαρμένη την περίοδο που κυβέρνηση η ΝΔ, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου στην ανανεωμένη εφημερίδα “Εμπρός” που κυκλοφορεί αύριο.  Διαβάστε επίσης:

  • ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ: Κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων μέχρι τον Μάιο και την διάσκεψη του ΝΑΤΟ
  • Ένας από τον «ετερόκλητο όχλο», απαντά στον εθνομηδενιστή Τσίπρα
  • GornaMakedonija: To μεγάλο ξεπούλημα της Μακεδονίας μας
  • ΙΜΙΑ:Η μαύρη κληρονομιά του Σημίτη
  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ:Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, η Χρυσή Αυγή και το βρώμικο παιχνίδι των Μ.Μ.Ε.
  • Ο λαός ξεχνάει τα σκάνδαλα, όμως μια εθνική προδοσία δεν θα την ξεχάσει ποτέ
  • Σφίγγουν τα λουριά για τον Σόρος στην Ουγγαρία
  • ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ:Βαλεντίνοι και Αφροδίτες

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/diabaste-sthn-efhmerida-empros-pou-kukloforei-ektaktws-aurio-to-arthro-tou#ixzz57Cb6j4yb

Ορφικός ύμνος στην Αφροδίτη

Αφροδίτη και Παν
Αντόλφ Αλεξάντρ Λεσρέλ (1839-1929) Παν και Αφροδίτη

Ουράνια, πολυύμνητη Αφροδίτη που αγαπάς το γέλιο,
Θαλασσογέννητη γενέτειρα Θεά, που αγαπάς την νύχτα,
σεβάσμια νυκτερινή ζεύκτειρα,
δολοπλόκα ανάγκης μητέρα.

Τα πάντα απο σένα προέρχονται
ω ζευκτειρία κόσμου δύναμις,
στα χέρια σου κρατάς
των τριών βασιλείων τα πεπρωμένα

Εσύ γεννάς όλα όσα στον ουρανό βρίσκονται
και όσα στην Γαία την πολύκαρπη,
και όσα στης θαλάσσης τα βάθη

Ω σεβαστή πάρεδρε του Βάκχου που αγαπάς την θάλασσα,
χρήσιμη στους γάμους , των Ερώτων Μητέρα
πειθηνία κλινόχαρη, κρυφίας χαράς δώτειρα
φανερή και αφανέρωτη ποθεινομάλλα ευπάτειρα

Νυφική συνδαιτημόννισα θεών
σκηπτρούχε Λύκαινα
γεννοδότειρα φίλανδρη, ποθεινοτάτη ζωοδότρα
η ζεύουσα τους θνητούς με αχαλίνωτες ανάγκες
που και των θηρίων τα πολυάριθμα γένη
κάνεις να ερωτομανούν ωσάν να ευρίσκονται
υπό την επήρεια φίλτρου μαγικού !

΄Ελα, Κυπρογέννητη από θεϊκή γενιά,
είτε είσαι στον ΄Ολυμπο όπου ως Θεά Βασίλισσα
χαίρεσαι την ωραία σου μορφή,
είτε στης λιβανομυρωμένης Συρίας
τις οδούς διαμένουσα υπηρετείς,
είτε όταν στις  πεδιάδες,
από χρυσοκαμωμένα άρματα,
της ιερής Αιγυπτιακής γης
εποπτεύεις τα εύφορα εδάφη

είτε αν με κυκνοήλατα διασχίζεις άρματα
τη, φουσκοθαλασσιά του ωκεανού
και ερχομένη χαροποιείς τα κήτη της θάλασσας
που κυκλοτερώς για σένα χορεύουν

είτε αν τις μαυρομάτες φαιδρύνεις νύμφες
που σε γη ηλιόλουστη ,
σε αμμουδερούς αιγιαλούς ξαπλώνουν
και για χάρη σου χοροπηδούν με ευθυμία

Είτε στην γενέτειρά σου την Κύπρο
είσαι βασίλισσα με τον σύντροφό σου εκεί όπου καλλίγραμμες και αδάμαστες νύμφες
καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους υμνούν
εσένα, μακαρία Θεά, και τον θεϊκό σου υπέροχο
και αγνό ΄Αδωνη.

Ελθέ Μακαρία Θεά
εσύ που υπέρτερα αξιέραστη μορφή έχεις.

Διότι σε επικαλούμαι με πνεύμα ταπεινό

και καθαγιασμένους λόγους.

N. Γ. Μιχαλολιάκος: Με το “Εμπρός” για μια Νέα Ελλάδα

N. Γ. Μιχαλολιάκος: Με το “Εμπρός” για μια Νέα Ελλάδα

Άρθρο του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής, Νικόλαου Μιχαλολιάκου, στην εθνική εφημερίδα “Εμπρός”

Μεγάλη και βαριά η Ιστορία του τίτλου της εφημερίδας αυτής. Ιδρυτής της ο Δημήτριος Καλαποθάκης από την Αρεόπολη της Μάνης, ο οποίος πριν εκδώσει την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ ήταν ένας από τους ιδρυτές της «Εθνικής Εταιρείας», στην οποία ανήκαν επίσης ο Κωστής Παλαμάς, ο Ιωάννης Δροσίνης, όλος ο ανθός του Γένους.

Κατηγόρησαν την “Εθνική Εταιρεία” σαν υπεύθυνη για την ήττα στον Πόλεμο του 1897, όμως το πνεύμα της “Εθνικής Εταιρείας” ήταν αυτό που οδήγησε το Εθνος στην Μακεδονία, στην Θράκη, στις πύλες της Κωνσταντινούπολης και 18 χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα στην Θρυλική επέλαση του Δοξασμένου Στρατού μας για την πραγμάτωση του ονείρου της Μεγάλης Ιδέας, μιας Ιδέας που παραμένει και θα παραμένει στους αιώνες ζωντανή όσο θα υπάρχουν ακόμα Ζωντανοί Έλληνες. 

Από την εφημερίδα “ΕΜΠΡΟΣ” ξεκίνησε ο Μακεδονικός Αγώνας και οι Εθνομάρτυρες Παύλος Μελάς, Τέλος Άγρας, Ίων Δραγούμης και ο Δημήτρης Καλαποθάκης υπήρξε ένας ξεχωριστός πρωτοπόρος στον μεγάλο αυτό Εθνικό Αγώνα. Όταν μάλιστα συγκέντρωνε εθελοντές για τον υπέροχο Μακεδονικό Αγώνα, που έχουν σβήσει από τα βιβλία της Ιστορίας μας οι εθνομηδενιστές, ζήτησε να συναντηθεί με τον τότε Πρωθυπουργό Δημήτριο Ράλλη. Πήγε, λοιπόν, τότε στο γραφείο του Πρωθυπουργού συνοδευόμενος από απλούς ανθρώπους του Λαού, γεμάτους όμως εθνικό πάθος, που πολλοί από αυτούς, Μανιάτες και Κρητικοί οι περισσότεροι, ήσαν αξύριστοι και οπλισμένοι.

Βλέποντάς τους ο Πρωθυπουργός με ύφος βλοσυρό τον ρώτησε: «Τι είναι αυτοί που μου έφερες εδώ πέρα;» και ο Δημήτριος Καλαποθάκης του απήντησε: «Κύριε Πρωθυπουργέ, την πρώτην ημέραν ανεζήτησα εθελοντάς εις την Ακαδημίαν. Ουδείς εδέχθη! Την δευτέραν ημέραν ανεζήτηαα εθελοντάς εις το Πανεπιατήμιον. Ουδείς εδέχθη. Την τρίτην ημέραν αυτοί εδέχθηααν».

Και ήταν τα λόγια του Δημητρίου Καλαποθάκη μια μεγάλη αλήθεια πάντοτε επίκαιρη. Η “αστική τάξη” (στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε αστική τάξη στην Ελλάδα) γύρισε και τότε και τώρα και πάντοτε την πλάτη στους Εθνικούς Αγώνες γιατί το μόνο που θέλει είναι την ησυχία της και το χρήμα. Και το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει και στις ημέρες μας, όπου το Εθνικιστικό Κίνημα το έχουν αγκαλιάσει απλοί άνθρωποι του Λαού, στις λαϊκές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, στο Περιστέρι και στο Πέραμα, στην Μάνη και στα ακριτικά νησιά.

“ΕΜΠΡΟΣ”, λοιπόν, με τον Λαό για έναν Αγώνα Εθνικό, για έναν Αγώνα ενάντια ατην ξενοκρατία, για μια Νέα Ελλάδα, την Ελλάδα των ονείρων μας. 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/n.-g.-michaloliakos-me-to-empros-gia-mia-nea-ellada#ixzz56dVn7RGh