Κάλαντα Χριστουγέννων

pontiaka_kalanta2

Χριστός ’γεννέθεν χαράν ’ς σον κόσμον, χα καλή ώρα, καλή σ’ ημέρα.

Χριστός γεννήθηκε, χαρά στον κόσμο, να καλή ώρα, καλή σου ημέρα. 

Χα καλόν παιδίν οψέ ’γεννέθεν, οψέ ’γεννέθεν, ουρανοστάθεν.

Να καλό παιδί χθες γεννήθηκε, χθες γεννήθηκε, ουρανοστάθηκε. 

Τον εγέννεσεν η Παναΐα, τον ενέστεσεν (Αϊ Παρθένος-δις).

Τον γέννησε η Παναγία, τον ανέστησε η Αγία Παρθένα. 

Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάριν κι εκατήβεν ’ς σο σταυροδρόμιν

Καβάλησε χρυσό πουλάρι και κατέβηκε στο σταυροδρόμι 

Έρπαξαν Ατον οι χίλ’ Εβραίοι, οι χίλ’ Εβραίοι και μύρ'(ιοι) Εβραίοι.

Τον άρπαξαν οι χίλιοι Εβραίοι, οι χίλιοι Εβραίοι και μύριοι Εβραίοι.

Ας ακρεντικά κι ας σην καρδίαν αίμαν έσταξεν, χολή ’κ’ εφάνθεν.

Απ’ τα άκρα κι απ’ την καρδιά αίμα έσταξε, θυμός δεν φάνηκε. 

Ούμπαν έσταξεν, και μύρος έτον, μύρος έτον και μυρωδία.

Όπου έσταξε ήταν μύρο, ήταν μύρο και ευωδία. 

Εμυρίστεν ατο ο κόσμος όλεν, για μυρίστ’ ατο κι εσύ αφέντα.

Το μύρισε ο κόσμος όλος, μύρισέ το κι εσύ αφέντη. 

Συ αφέντα, καλέ μ’ αφέντα.

Εσύ αφέντη, καλέ μου αφέντη. 

Έρθαν τη Χριστού τα παλικάρα και θημίζ’νε τον νοικοκύρην,

Ήρθαν του Χριστού τα παλικάρια και ψάλλουν στον νοικοκύρη, 

Νοικοκύρη μ’ και βασιλέα.

Νοικοκύρη μου και βασιλιά. 

Δέβα ’ς σο ταρέζ’ κι έλα ’ς σην πόρταν, δος μας ούβας και λεφτοκάρα

Πήγαινε στο ράφι κι έλα στην πόρτα, δώσε μας χουρμάδες και φουντούκια 

Κι αν ανοί’εις μας, χαράν ’ς σην πόρτα σ’.

Κι αν μας ανοίξεις, χαρά στην πόρτα σου. 

Καλά Χριστούγεννα και σ’ έτη πολλά!

 

 

 

Διαβάστε στο φύλλο 231 της Εθνικής Εφημερίδος “Εμπρός” που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο Παρασκευή

Διαβάστε στο φύλλο 231 της Εθνικής Εφημερίδος “Εμπρός” που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο Παρασκευή

  • Φόροι, Φτώχεια, και Αριστερή υποκρισία
  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Μοναδική απειλή για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα είναι η Χρυσή Αυγή
  • ΑΝΑΛΥΣΗ: Δημοσιογραφικό ήθος και Δημοκρατία
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Εθνικιστικός Καζαμίας 2018
  • Ασφυξία στο ΕΣΥ από την εισαγωγή ανασφαλίστων
  • Ευρωπαϊκή Ένωση εναντίον Πολωνίας
  • Τα Εθνικά Θέματα στο προσκήνιο
  • Η Μάχη της Κόνιτσας
  • Η ουσία της Παγκοσμιοποίησης
  • Τα Χριστούγεννα στην ποίηση
  • Η πτώση και η αναγέννηση της Ελληνικής Σκέψεως

Λόγω των εορταστικών αργιών οι ημερομηνίες κυκλοφορίας της εφημερίδος μας θα είναι οι εξής: Παρασκευή 29/12/2017 και 5/1/2018

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2017  και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/diabaste-sto-fullo-231-ths-ethnikhs-efhmeridos-empros-pou-kukloforei-ektakt#ixzz51vEWq1fA

Χριστουγεννιάτικη ομιλία στην T.O. Aθηνών: Οι ουρανοί διηγούνται Δόξαν Θεού. Η γέννηση του Ήλιου της Δικαιοσύνης.

     15697311_1699991236979917_5304733955186196720_n

Ημερομηνία: Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017 – 19:30
Περιοχή: Αθήνα
Διοργανωτής: Τ.Ο. Αθηνών

Το Σάββατο 23 Δεκεμβρίου και ώρα 19:30 στα γραφεία της Τ.Ο. Αθηνών, η Συναγωνίστρια Ειρήνη Δημοπούλου θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα: “Οι ουρανοί διηγούνται Δόξαν Θεού. Η γέννηση του Ήλιου της Δικαιοσύνης”.

ΑΘΗΝΑ:
Δηλιγιάννη 50, σταθμός Λαρίσης
210-8235030
Τετάρτη και Σάββατο: 19:00-21:00

 

Το Αιγαίο στο προσκήνιο

678

Πριν από λίγες μόλις μέρες μας, γράφαμε στην ΕΜΠΡΟΣ (Η Φωνή της Αλήθειας, φ.230) ότι τα εθνικά θέματα έχουν φύγει από την ατζέντα των πολιτικών, και κάναμε λόγο για “απουσία συζήτησης για τα Εθνικά Θέματα στον δημόσιο διάλογο”. Ενδεικτική είναι και η πλήρης απουσία αναφορών στα Εθνικά Θέματα από τον Πρόεδρο της Μείζονος Αντιπολιτεύσεως  κατά την ομιλία του στο συνέδριο του κόμματός του.

Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της εφημερίδος, ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, έκανε το πρωί της 19-12-2017 μια σαφή αναφορά στο ζήτημα της επέκτασης των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων, την επέκταση της Αιγιαλίτιδος Ζώνης και την ΑΟΖ.

kotzias-600x376

O κ. Κοτζιάς δήλωσε χαρακτηριστικά  “έτοιμος”.

 

Μιλώντας στην εκπομπή της ΕΡΤ “Η επόμενη Μέρα” προανήγγειλε την επέκταση των Eλληνικών Xωρικών Yδάτων τμηματικά από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια,  κάτι απολύτως νόμιμο, αφού προκύπτει από την εφαρμογή της σύμβασης για το Δίκαιο της Θαλάσσης την οποίαν η Ελλάδα υπέγραψε το 1994. Αυτή δίνει το δικαίωμα στην χώρα μας να επεκτείνει  μονομερώς τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ν.μ. Η τουρκική εθνοσυνέλευση είχε αποφασίσει ότι η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων αποτελεί casus belli για την Τουρκία. Και η Ελλάς ουδέποτε έως τώρα εξάσκησε το δικαίωμά της αυτό.

Συγκεκριμένα ο κ. Κοτζιάς δήλωσε μεταξύ άλλων:

«Το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη είναι δικό της δικαίωμα. Δεν είναι πρόβλημα που μπορούμε να το συζητάμε με την Τουρκία.

Το πρόβλημά μας είναι η υφαλοκρηπίδα. Απλώς τεχνικά για να προσδιορίσεις την υφαλοκρηπίδα πρέπει να έχεις προσδιορίσει την αιγιαλίτιδα ζώνη με την οποία έχεις κυριαρχία». Συνέχισε λέγοντας ότι «για την αγιαλίτιδα, εμείς θα προχωρήσουμε στον προσδιορισμό της, τμηματικά. Η θεωρία ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν μια και έξω αποδείχτηκε επί δεκαετίες ότι δεν οδήγησε πουθενά. Στο όνομα του μαξιμαλισμού, δηλαδή, δεν γίνεται τίποτα».

Οι δηλώσεις Τσαβούσογλου

Η απόφαση της Αγκυρας να σηκώσει τους τόνους μετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, όπου ο ίδιος ο Ελληνας ΠτΔ άνοιξε την συζήτηση της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης, ενώ ο τούρκος ομόλογός του, προχώρησε σε προκλητικές δηλώσεις στην Θράκη απευθυνόμενος στα Ελληνόπουλα της Μουσουλμανικής μειονότητας, έγινε φανερή με τις δηλώσεις του τούρκου ΥπΕξ Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

«Πρέπει να αποφασίσουμε πώς θα επιλύσουμε αυτά τα προβλήματα συζητώντας με την Ελλάδα. Τρεις εναλλακτικές υπάρχουν:  Ή να τα επιλύσουμε μέσω διπλωματίας. Ή να προσφύγουμε στο διεθνές δικαστήριο. Ή να στείλουμε στρατό και να πάρουμε τα νησιά»  δήλωσε ο Τσαβούσογλου από το βήμα της τουρκικής βουλής.

Κατηγορώντας το κυβερνών  κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ο βουλευτής του CHP, Οζτούρκ Γιλμάζ, δήλωσε: «Όσο εσείς δεν λέτε τίποτα για την κατάληψη αυτών των νησιών, η κατάληψη συνεχίζεται. Εδώ υπάρχει κατάληψη και δεν μπορεί να διαβιβάσετε ούτε μία ρηματική διακοίνωση. Όλοι ξέρουν ότι δεν μπορεί να λυθεί τίποτα με τις διερευνητικές συνομιλίες. Τότε τι πρέπει να κάνουμε; Λέτε ‘εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αν το βάλουμε στην ατζέντα, τότε αρχίζει πόλεμος’. Εσείς τα βάζετε με τη Ρωσία, την Ε.Ε. και φοβάστε την Ελλάδα; Κανείς δεν θέλει πόλεμο και η Ελλάδα δεν θα τολμήσει να πολεμήσει με εσάς».

Οι τουρκικές διεκδικήσεις αποτελούν μέρος της λίστας EGAYDAAK, αρκτικόλεξο της φράσης “Egemenligi Anlasmalarla Yunanistan’a Devredilmemis Ada Adacιkve Kayalιklar”, δηλαδή νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες, γύρω από την οποία αναπτύσσεται ολοένα συνεπέστερα η τουρκική εξωτερική πολιτική σε ό,τι αφορά το Αιγαίο.

Διαβάστε ακόμη: Προβοκάτσια ετοιμάζουν τούρκοι και αριστερά στην Θράκη

Εντείνονται οι παραβιάσεις του FIR Αθηνών

Συνεχίζουν να προκαλούν oι τούρκοι και από αέρος. Τρία CN-235 προέβησαν χθες σε τρεις παραβάσεις του FIR Αθηνών και σε 34 παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου στο βορειοανατολικό, στο κεντρικό και στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, κάνοντας επίδειξη ισχύος και επιδεικνύοντας την περιφρόνησή τους στους διεθνείς κανόνες.
Το ΓΕΕΘΑ ανακοίνωσε όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι όλα τα αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική. Το γεγονός πάντως παραμένει. Η τουρκική προκλητικότητα εντείνεται.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

  • Ενα θερμό επεισόδιο πρέπει να θεωρείται πλέον βέβαιο.
  • Εφόσον ο κ. Κοτζιάς κάνει πράξη τα λεχθέντα, οι μέρες της κυβερνήσεως είτε λιγοστεύουν, καθώς έτσι κι αλλιώς ετοιμάζει “ηρωική έξοδο” ή, μετά από ελληνοτουρκική κρίση, παίρνει το φιλί της ζωής.
  • Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη Ερντογάν φαίνεται ότι είναι ο καταλύτης για εξελίξεις στο Αιγαίο.
  • Δρόμος εξόδου θα είναι μια συνεννόηση με την Αλβανία επί του παρόντος για το ίδιο θέμα.
  • Το ανοιχτό Μακεδονικό ζήτημα θα αποτελέσει αντικείμενο συναλλαγής προκειμένου να κλείσει το προς Ανατολάς μέτωπο. 

 

Η Αθήνα μου

1960-Χριστουγεννιάτικη-Αθήνα

Θυμάμαι μιαν Αθήνα διαφορετική.
Θυμάμαι τέτοια εποχή τις γυναίκες να προχωρούν στη Σταδίου με τα ψηλά τακούνια τους και τα μακριά παλτό τους κρατώντας χρωματιστές νάυλον τσάντες και τη λουστρίνι τσάντα τους περασμένη κομψά στο χέρι.
Ανεβαίνουν τη Σταδίου, στον Προμηθέα για βιβλία κι επιτραπέζια, κατεβαίνουν στον Κατράντζο να ψωνίσουν για το σύζυγο, το γιο, τον αδελφό, στο Λαμπρόπουλο για τις δικές τους μικρές πολυτέλειες, και στο Μινιόν για να χαζέψουν με τα παιδιά τη βιτρίνα με τον Αη Βασίλη και τα ξωτικά που κινούν πάνω-κάτω τα χέρια τους φτιάχνοντας νυχθημερόν τα πρωτοχρονιάτικα δώρα που θα μπουν σε λίγες μέρες κάτω από το δέντρο.

Στις βιτρίνες του Μινιόν και του Λαμπρόπουλου στριμώχνουμε τις μύτες μας στο τζάμι για να ρουφήξουμε τη μαγεία των τέλεια εορταστικών διακοσμήσεων.
Μετά θα ανεβούμε στον έβδομο για να φωτογραφηθούμε με τον Αη Βασίλη και να μας δώσει από το σακούλι του ένα δώρο.

Μπορεί και σε άλλες πόλεις του κόσμου άλλα παιδιά να κάνουν το ίδιο, την ίδια ώρα με μας. Αλλά για μας, αυτός είναι ο κόσμος μας, η Σταδίου, η Ρόμβης, η Μητροπόλεως. Τα μαγαζιά όπου οι μαμάδες μας κάνουν με ακρίβεια και προσμονή τις αγορές τους. Στο Salon Vert για υφάσματα, για κασμίρια και φόδρες στην Αθηναία, για κουμπιά, πατρόν και μπουτουνιέρες στην Ρόμβης.

Τα στρογγυλεμένα από το χρόνο, απαλά στο άγγιγμα ράφια του Προμηθέα, η μυρωδιά από τα βιβλία στον Αστέρα, κι απέναντι, τα ηλεκτρικά τρενάκια που ταξίδευαν μέσα από χιονισμένα έλατα και γραφικά βαυαρέζικα χωριουδάκια, και που μόνο τ’ αγόρια μπορούσαν να αποκτήσουν.
Αυτόν τον κόσμο τον μάθαμε και τον αγαπήσαμε σαν τον κάλο στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μας χεριού, σημάδι και απόδειξη της μελετηρής μας σχολικής ζωής.

Μέχρι που κάποιοι, καθώς μεγαλώναμε, καθηγητάδες και γραφειάδες, μας είπαν με ύφος περισπούδαστο πως ο κόσμος που φτιάξαν οι γονείς μας ήταν λέει, αστικός, και γι’ αυτόν θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Μας έδειξαν παιδάκια σκελετωμένα στην Αφρική και γέμισαν το μυαλό μας τύψεις για τα παιχνίδια μας, για τις μανάδες μας, για το κυριακάτικο ψητό στο φούρνο με πατάτες. Εκείνοι, ήξεραν, έλεγαν, κάποιον τρόπο καλύτερο, έναν κόσμο όπου όλοι θα μοιράζονταν όλα, όπου όλοι θα ζούσαν αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι.

Εκείνο που δεν μας είπαν ήταν ότι τον κόσμο αυτό θα τον έφτιαχναν ισοπεδώνοντας τον δικό μας, ότι θα έφτιαχναν τον ψευδόκοσμό τους παίζοντας στο χρηματιστήριο τις συντάξεις των γονέων μας, ότι θα πουλούσαν και την μαύρη τους ψυχή για να κερδίσουν αξιώματα, φήμη και χρήμα, και ότι θα μας κοιτούσαν από πάνω με υπεροψία γιατί τάχαμου ήξεραν πως ο κόσμος μας ο αστικός, ο ελληνορθόδοξος, ο τακτοποιημένος δεν θα κρατούσε πολύ, αφού φρόντισαν οι ίδιοι με τη δική μας ένοχη αφέλεια να τον καταστρέψουν.

Κι όμως. Αυτή η Αθήνα, αυτοί οι δρόμοι, αυτές οι όχι τόσο μακρινές μνήμες είναι η ζωή μας. Οι δρόμοι όπου βαδίζαμε ασφαλείς και χαρούμενοι, οι γειτονιές μας που γυρίζαμε ξημερώματα χωρίς κανείς ποτέ να μας πειράξει, είναι η πατρίδα μας.

Είναι η δουλειά των γονιών μας, είναι το τραύμα του παππού μας το ’40, είναι το αίμα του προπάππου μας το ’21, είναι μια μακριά συστάδα από απελάτες και ραψωδούς, από γεωργούς και πολεμιστές. Είναι οι ατελείωτες ώρες της μάνας μας πάνω στη βελόνα, είναι τα τραχιά χέρια της γιαγιάς μας στον τρύγο, είναι οι ευχή της προγιαγιάς μας να ξεπροβοδίζει τον παππού μας για το μέτωπο, είναι ένα μακρύ χοροστάσι από γυναίκες που μας γέννησαν και μας ανέθρεψαν. Αυτοί έφτιαξαν τις γειτονιές που ζούμε, τα μαγαζιά που ψωνίζουμε, τις ανέσεις που απολαμβάνουμε. Και τίποτα, μα τίποτα από αυτά δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε σε κανέναν λεχρίτη αριστεριστή, σε κανέναν πρεζέμπορο, σε κανέναν μαστροπό, σε κανένα περισπούδαστο ψώνιο, ό,τι χρώμα κι αν έχει το δέρμα του.

Γι’ αυτήν την Αθήνα, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα χωριά, γι’ αυτές τις αναμνήσεις που είναι η ζωή μας και δεν τη χαρίζουμε, δεν την πουλάμε, δεν τη χρωστάμε σε κανέναν τοκογλύφο, σε κανέναν πολιτικάντη, σε κανέναν νταβατζή, έλληνα ή ξένο.

Γιατί η ζωή μας δεν είναι δική μας να την παραδώσουμε, να τη χαρίσουμε ή να την πετάξουμε στα σκουπίδια. Είναι η ζωή των προγόνων μας και η ζωή των παιδιών μας. Είναι ο σπόρος της ζήσης μας, ο σπόρος της Φυλής μας. Γι’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτές τις πόλεις, γι’ αυτά τα θηκάρια των προγόνων μας θ’ αγωνιστούμε. Και πάνω απ’ όλα, για το παιδί που ζει μέσα μας, αιώνια έφηβοι, αιώνια ελέυθεροι, αιώνια΄Ελληνες. Ζήτω η Νίκη!

Η ΟΧΙΑ

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες

Tο πρώτο cheesecake φτιάχτηκε από τους αρχαίους Έλληνες
 

Το πρώτο cheesecakes που δημιουργήθηκε ποτέ, χρονολογείται περίπου το 2000 π.Χ. στο νησί της Σάμου. Βάση των αρχαιολογικών ευρημάτων, τα πρώτα cheesecake εντάσσονταν στα εθιμοτυπικά πλαίσια του γάμου, καθώς τα έφτιαχνε η νύφη για να κεράσει τους φίλους του γαμπρού! Άκου τώρα.. Αυτή η χειρονομία της νύφης άνοιξε το δρόμο για να γίνουν οι γαμήλιες τούρτες παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επίσης, το περίφημο cheesecake, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, προσφερόταν ως δυναμωτικό στους αθλητές κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων το 776 π.Χ.

Η πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή για cheesecake θεωρείται ότι έγινε μόλις το 230 μ.Χ. (δηλαδή ήδη οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν cheesecake για 2000 χρόνια) από τον Αθήναιο, γαστρονόμο και συγγραφέα του περίφημου έργου Δειπνοσοφισταί. Μάλιστα, ο φυσικός Αίγιμος έγραψε το πλακουντοποιικόν σύγγραμα, δηλαδή ένα βιβλίο με θέμα την τέχνη της ετοιμασίας του cheesecake. Σε αντίθεση με την σημερινή του εκδοχή, η σύνθεσή του ήταν πάρα πολύ απλή: αλεύρι, σιτάρι, μέλι και τυρί. Η συνταγή αυτή υπαγόρευε την σύνθλιψη του τυριού μέχρι να γίνει λείο σαν πάστα. Μετά ανακατευόταν μέσα σε ένα τηγάνι με το μέλι και το αλεύρι σίτου, ψηνόταν σαν κέικ και σερβιριζόταν αφού κρυώσει. Όταν η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, η συνταγή του cheesecake ήταν ένα από τα λάφυρα των κατακτητών. Οι Ρωμαίοι το ονόμασαν “libuma” και πρόσθεσαν στη βασική συνταγή αυγά, ενώ έψηναν το επιδόρπιο πάνω σε ένα καυτό τούβλο και το σέρβιραν ζεστό σε ειδικές περιστάσεις.

Με την εξάπλωση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, η συνταγή του cheesecake ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Μεγάλη Βρετανία και η ανατολική Ευρώπη προσπάθησε να βάλει τη δική της πινελιά στο γνωστό επιδόρπιο, ενώ δεν άργησαν και οι υπόλοιπες χώρες να παρασκευάζουν το γλυκό χρησιμοποιώντας τα τοπικά προιόντα που εξάγονταν σε κάθε περιοχή. Ακολούθησαν κι άλλοι πειραματισμοί και γύρω στο 18ο αιώνα το cheesecake θυμίζει πια το αμερικάνικο που τρώμε σήμερα.

Η αρχαία αθηναϊκή συνταγή για το cheesecake είναι η εξής:

Υλικά

  • 4 αυγά, χωρισμένα σε κρόκους και ασπράδια
  • 1/2 φλιτζ. μέλι ή ζάχαρη
  • 1 λεμόνι, το χυμό και το ξύσμα
  • 1/2 φλιτζ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 250 γρ. ανθότυρο
  • 1 φλιτζ. γιαούρτι
  • Για την κρούστα:
  • 1 φλιτζ. ψίχουλα από τα παξιμάδια
  • 1/4 φλιτζ. κοπανισμένα αμύγδαλα ή καρύδια
  • 2 κ.σ. λάδι ή βούτυρο

Εκτέλεση

Σε ένα μεγάλο μπολ, χτυπήστε ασπράδια των αυγών μέχρι να σφίξουν (και μια πρέζα αλάτι). Σε ένα μπλέντερ, χτυπήστε τους κρόκους, το μέλι, το χυμό λεμονιού, φλούδα, το αλεύρι και το ανθότυρο για λίγα δευτερόλεπτα. Ανακατέψτε το μείγμα που θα προκύψει με τα ασπράδια αυγών, χρησιμοποιώντας σπάτουλα. Προσθέστε και το γιαούρτι. Σε ένα άλλο μπολ ανακατέψτε τα ψίχουλα παξιμαδιού και τους ξηρούς καρπούς μαζί. Λαδώστε το κάτω μέρος και τις πλευρές του ένα μεγάλο τηγανιού ή φόρμας για κέικ, περάστε με το μείγμα παξιμαδιού τις επιφάνειές του και ρίξτε το μείγμα τυριού. Ψήστε στους 180° C για 45 λεπτά. Αφήστε το γλυκό να ξεκουραστεί για 6 ώρες.

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελεύθεροι οι Γενναίοι

Ελεύθεροι οι Γενναίοι

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη. Όχι να βλέπεις πώς πηδάει η σπίθα από τη μια γενεά στην άλλη, παρά να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της. Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ρωτήματα της καρδιάς. Μες στις πολύγυρες περιπλοκές του νου, αυτή βρίσκει το συντομώτερο δρόμο. Όχι βρίσκει. Δημιουργάει δρόμο, κόβοντας δεξά ζερβά την αντίσταση της λογικής και της ύλης». Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

Αν σήμερα, όπως από το καλοκαίρι του 2013, διαβάζει ο αναγνώστης αυτές τις γραμμές, όπως και πριν από εδώ, επί είκοσι και πλέον έτη, στις σελίδες των εντύπων του λαϊκού εθνικιστικού κινήματος πριν την είσοδό του στον ναό της δημοκρατίας, είναι επειδή, πιστεύω, μοιράζεται την ίδια αγάπη και την ίδια έγνοια για το δέντρο Ελλάδα και το κλαδί Ευρώπη που εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί επιχειρούν να ξεριζώσουν, μα και την ίδια υπερηφάνεια για τις ρίζες μας. Πιο πολύ, αυτοί που μοιράστηκαν και εξακολουθούν να συμμετέχουν στην μέθεξη της αποφασιστικότητας να συνεχίσουμε τον απροσκύνητο αγώνα μας, για τους βωμούς μας, τα θηκάρια των προγόνων μας, τα λίκνα των παιδιών μας. Πιο πολύ ακόμη μοιράζομαι αυτές τις γραμμές με όσους πιστεύουν πως κάθε τέλος είναι μια αρχή και πως η ύπαρξή μας συνεχίζεται από όσα αφήνουμε κληρονομιά στους αδελφούς του αίματος και της ψυχής, όταν εμείς θα έχουμε πάει παρακάτω.

Αίματος και ψυχής που φέρουν τις μνήμες του Πριν αλλά και τον σπόρο του Μετά. Πιστεύω, έτσι, πως το Αύριο είναι όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά στα χέρια μας. Εχω την τιμή να διευθύνω από την επανακυκλοφορία της τον Ιούλιο του 2013, μια ιστορική εφημερίδα. Την ίδρυσε ένας Έλληνας, ο Δημήτριος Καλαποθάκης, ο οποίος με την ευστροφία, την προσωπικότητα και την εφημερίδα Εμπρός, πρωτοστάτησε στην ελευθερία της Μακεδονίας και της Θράκης. Δεν θα καταφύγω στην υποκριτική σεμνότητα του «ελπίζω», («Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα», γράφει ο μεγάλος Κρητικός) μα θα πω με παρρησία πως πιστεύω ότι η Εμπρός και όσοι κατά καιρούς και ως σήμερα συνεργάζονται μαζί μας, στηρίζουμε την Πίστη και το Φρόνημα των Αγωνιστών της Χρυσής Αυγής και όσων θέλουν να προσεγγίσουν νηφάλια, χωρίς κιτρινισμούς, με στοιχεία, και με ματιά αγωνιστική την επικαιρότητα.

Όταν τα συστημικά Μέσα διαπόμπευαν τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής και τους βουλευτές του, και παρά την προσωπικό διακύβευμα της δίωξης, η Εμπρός κυκλοφόρησε στην ώρα της με τίτλο «Ερχόμαστε νικητές». Είμαστε εδώ, στην ίδια σελίδα, γιατί κάθε μια και κάθε ένας από εμάς, έχει πάρει την απόφαση πως θέλει να ζήσει μια ζωή ελεύθερη. Πως προτιμά την Ελευθερία από την Σκλαβιά, την Λεβεντιά από τον Χατζηαβατισμό. Η Ελευθερία συχνά προσδιορίζεται από την έλλειψή της. Ο «θαυμαστός καινούριος κόσμος» ενθαρρύνει, όταν δεν επιβάλλει, την δουλεία στο χρυσό μοσχάρι της ερήμου. Χειρότερη κι από αυτήν την δουλεία, είναι η δουλεία του πνεύματος απέναντι σε έναν εχθρό που, ειδικά ο δικός μας «χώρος» κάνει το σφάλμα να τον εμφανίζει ως προαποφασισμένο νικητή. Τι ηττοπαθής στάση! Στην Ασκητική του ο Καζαντζάκης κηρύσσει τον πόλεμο στους χορτάτους. Το μίσος, λέει, είναι προτιμότερο απ’ την φιλανθρωπία, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να αποζητά το ακατόρθωτο, σαν τους ερωτευμένους.

Ναι, πρέπει να μπούμε στο ποτάμι ως τον λαιμό, για να περάσουμε απέναντι. Πρέπει να παγώσουν τα άκρα μας, και τα πόδια μας να τα κινεί μόνη η θέλησή μας. Μα πόση ηδονή μας καρτερά στην όχθη με το φρέσκο χορτάρι, και τον ήλιο που θα στεγνώσει, θα ζεστάνει και θα δώσει και πάλι ζωή στον αναγεννημένο άνθρωπο! Το ελεύθερο είναι συνώνυμο του κενού. Πρέπει να αδειάσουμε, για να μπορέσουμε να ξαναγεμίσουμε. Όσο κι αν τα όρνια θέλουν να χαθούμε, ο Θεός μας είναι μεγαλύτερος και φωτεινότερος από τα σκοτάδια τους. Στον Επιτάφιο του Περικλέους ο Θουκυδίδης δίνει μέσα σε τρεις λέξεις τον ορισμό του ευτυχισμένου ανθρώπου. «Ους νυν υμείς ζηλώσαντες και το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους». Ελεύθερον το εύψυχον. Ευτυχείς είναι οι ελεύθεροι άνθρωποι, και ελεύθεροι άνθρωποι είναι οι γενναίοι. Μα, καθώς γράφει ο Θείος Πλάτων στους Νόμους του «To νικάν αυτόν αυτόν πασών νικών πρώτη τε και αρίστη».

Σε λίγες μέρες ένας νέος χρόνος θα έρθει. Κάποιοι από εμάς θα φθάσουμε στο τέλος του, κάποιοι όχι. Ας κοιτάξουμε να φθάσουμε στον φάρο του προσωπικού μας ακρομόλιου και, ζυμώνοντας το δικό μας με το κοινό καλό, από όποιο φυλάκιο διάλεξε για εμάς η Μοίρα, ας φθάσουμε στην νέα αρχή. Αν αυτή η στήλη, σε αυτήν την εφημερίδα που διάλεξε να υπηρετεί το τιμιότερο όλων, την Πατρίδα, μέσα από την οποία υποστηρίζουμε τον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη, έχει να δώσει φυλαχτό, ξόρκι και ευχή στον αναγνώστη, είναι μια λέξη. Η λέξη που συμπυκνώνει το Πνεύμα, τον Πολιτισμό και τον Αγώνα της Φυλής μας καθώς διασχίζει σαν βέλος τον αέναο Χρόνο: Ελευθερία. Μέσα σε αυτήν την λέξη κρύβεται η δική μου Αλήθεια την οποία μοιράζομαι από το «Εγέρθητι».

Και επειδή «Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» πιο αποκαλυπτική από κάθε φλύαρη ανάλυση, είναι η Φύση της λέξεως. Ρίζα της λέξεως είναι ο Μέλλων του ρήματος έρχομαι, αρχαιοελληνικά «ελεύσομαι». Θα ΄ρθούμε. Ευτυχείς οι ελεύθεροι, ελεύθεροι οι γενναίοι. Εμπρός, μέχρι την νίκη!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/eleutheroi-oi-gennaioi#ixzz51X2wC2BV