Γιώργος Φουντούλης – Μανώλης Καπελώνης: ΠΑΡΟΝΤΕΣ! Τετάρτη 1 Νοεμβρίου, Λεωφ. Ηρακλείου 420, 18:30

Την 1η Νοεμβρίου του έτους 2013 το κόκκινο παρακράτος δολοφονεί άνανδρα δύο νεαρούς Εθνικιστές στο Νέο Ηράκλειο. Τέσσερα χρόνια μετά, το αντεθνικό Κράτος, τα κόμματα της ξενοδουλείας, καθώς και οι εργολάβοι της ενημέρωσης που όπλισαν το χέρι των δολοφόνων θέλουν πάση θυσία να διαγράψουν τα ονόματα των Ηρώων της Εθνικής μας Αντίστασης.

Ούτε σε 10, ούτε σε 100, ούτε σε 1000 χρόνια δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η Ιερή Φλόγα της Μνήμης των αγαπημένων μας Συντρόφων!

Τετάρτη 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Νέο Ηράκλειο

«Ας γνωρίζουν ότι μετά την 1η Νοεμβρίου του 2013 τίποτε πλέον δεν είναι ίδιο. Για Εμάς ο Αγώνας μέχρι την Τελική Νίκη είναι μονόδρομος»! Ν.Γ.Μιχαλολιάκος

Τα τύμπανα θα σημαίνουν πένθιμα όμως οι Καρδιές και οι Σημαίες μας θα είναι ολόρθες. Οι Δάδες θα λάμπουν στο σκότος όπως οι Ψυχές των Συναγωνιστών μας στα Ηλύσια Πεδία

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Δικαιοσύνη για τ’ αδέρφια μας και Τιμωρία των Ενόχων, Βροντοφωνάζοντας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

ΜΑΝΟΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/giwrgos-fountoulhs-manwlhs-kapelwnhs-parontes-tetarth-1-noembriou-lewf.-hra#ixzz4wtIh3cyp

Μήνυμα Ν. Γ. Μιχαλολιάκου για τις Προεδρικές Εκλογές της Κύπρου

 

Περήφανοι Έλληνες της Κύπρου. Από την πόλη των Αθηνών απευθύνω θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλους εσάς που κρατάτε Θερμοπύλες στη μαρτυρική Μεγαλόνησο.

Σε τρεις μήνες από σήμερα δίνετε τη μάχη για την εκλογή του Προέδρου της Κύπρου. Σε αυτό τον ωραίο αγώνα είμαι βέβαιος πως θα βγείτε νικητές. Όσα εμπόδια και αν σας βάζει το σύστημα να μην λυγίσετε και να είστε περήφανοι που είστε Εθνικιστές.

Ο λαός της Κύπρου έχει ξεκάθαρη αντιομοσπονδιακή επιλογή και αυτή είναι του αγαπημένου μου συναγωνιστή, Χρίστου Χρίστου. Τα παιδιά του Ευαγόρα και του Αυξεντίου δεν πρόκειται να ξεπουλήσουν το αίμα των προγόνων τους και θα συνεχίσουν τη μάχη μέχρις εσχάτων για να παραμείνει η Κύπρος ελληνική. Αγωνιστείτε για να μην περάσει καμία προδοτική λύση τύπου Ομοσπονδίας μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου.

Αδέλφια, συναγωνιστές και συναγωνίστριες,  οι ψευτοεθνικόφρονες του σχεδίου ΑΝΑΝ απεργάζονται ένα νέο σχέδιο για την ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου μας. Χρέος σας να ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Στο πλευρό σας έχετε ολόκληρο τον ελληνισμό. Ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή στηρίζει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ το συναγωνιστή Χρίστο Χρίστου στις επερχόμενες Προεδρικές Εκλογές. Ήρθε η ώρα οι Εθνικιστές να ανέβουν εκεί που τους αξίζει και στη Μαρτυρική μας Μεγαλόνησο. Σας εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στο δύσκολο έργο που έχετε να επιτελέσετε.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

πηγή: elamcy

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ήρωες και ηγέτες

 

EMPROS EGERTHITI

Πολλοί μεγάλα επαγγέλλονται,

μηδέ μικρά ποιήσαι δυνάμενοι.

-Αίσωπος, 620-560 π.Χ.

(Πολλοί υπόσχονται μεγάλα πράγματα, ενώ δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά)

 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την είσοδο της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά. Ο λαός μας είδε πολλές και σημαντικές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσής του. Ποτέ πριν δεν κυκλοφορούσαν τόσα ιδιωτικά αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν υπήρχαν τόσα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια ξένων γλωσσών, καταστήματα ενδύσεως και υποδήσεως, σούπερ μάρκετ, κοσμηματοπωλεία και βεβαίως καφέ, ταχυφαγεία και τράπεζες. Αντικειμενικά λοιπόν, πάμε καλά. Άρα ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου και ο Σημίτης, πρέπει να είναι οι ήρωές μας.  Ειδικά οι δύο πρώτοι, που είχαν κι ένα κάποιο πρότυπο αρρενωπότητας να προβάλλουν σε άνδρες και γυναίκες, έλαβαν πράγματι διαστάσεις ηρώων στην λαϊκή συνείδηση.

Ήρωας του λαού και ηγέτης, είναι επομένως αυτός που δίνει στον λαό όραμα, υποσχέσεις και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και επειδή, όπως έλεγαν οι Λατίνοι και επαναλαμβάνει ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, ο ήρωας του Θερβάντες, “Primum vivere, deinde philosophari”, έδωσαν στον λαό και να φάει και να πιεί, γιατί αλλιώς κανείς δεν ακολουθεί κανένα, καταπώς δείχνει η Ιστορία. Φτιάξαμε λοιπόν την εικόνα του ήρωα του λαού. Κι αν το καλοεξετάσουμε, όλοι οι μεγάλοι της Ιστορίας, κάτι ανάλογο έκαναν. Κι ο Περικλής, κι ο Αλέξανδρος, κι ο Κολοκοτρώνης, ακόμη, έταξαν κι έδωσαν στον λαό ένα όραμα, και μαζί ένα αντίκρισμα αυτού του οράματος. Επανάσταση χωρίς Κλέφτες να συντηρούν τα Αρματολίκια, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, όσο κι αν ωραιοποιούνται οι καταστάσεις στο πέρασμα του Χρόνου. Εκείνοι οι κατσαπλιάδες των ορέων είχαν όμως και μιαν άλλη, εν πολλοίς άγνωστη σήμερα ποιότητα: τα κότσια να σηκώσουν το κεφάλι και να στείλουν στον αγύριστο τα «αφερίμ αφέντη» των μεγαλοτσιφλικάδων και των προεστών, των καθωσπρέπει βολεμένων της εποχής τους. Όπως δεν θα υπήρχε Επανάσταση χωρίς κάποιους πολύ πλούσιους, μορφωμένους, λάτρεις της Αρχαιότητας και ρομαντικούς Έλληνες της Διασποράς, οι οποίοι έδωσαν την περιουσία τους, και εξάντλησαν την επιρροή που ασκούσαν, για να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Ελευθερίας της σκλαβωμένης Πατρίδας. Όσοι λοιπόν καταριούνται την τσαρική αυλή που στήριξε και εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα, από την Μπουμπουλίνα ως τον Καποδίστρια, ας το ξανασκεφτούν. Ομοίως όσοι σήμερα βρίσκουν «μπρουτάλ» τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Ας αναζητήσουν επαναστάτες μεταξύ των καλοβολεμένων πλουτοκρατών Βορείων Προαστείων. Δεν θα βρουν παρά Βορίδηδες.

Στην εικόνα αυτή, υπάρχουν βεβαίως και παρεκκλίσεις. Ο Παπαδόπουλος για παράδειγμα, το 1967, έδωσε στον κόσμο να φάει, να μην χρωστάει, να αισθάνεται ασφαλής, αλλά δεν του έδωσε να ονειρευτεί, να φανταστεί πώς θα είναι το Αύριο μετά από το (χορτάτο) Σήμερα. Ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ πίστεψαν πως οι πολιτικάντηδες είναι κατά βάσιν καλά παιδιά που παραστράτησαν και θα συνέρχονταν με λίγο καιρό στον γύψο. Γελάστηκαν, και κατέληξαν αυτοί μεν στην φυλακή και στον τάφο, τα δε εθνικά ιδανικά, διωκόμενα μέχρι τις μέρες μας από εκείνους τους κοσμοπολίτες απάτριδες που δεν αλλάζουν όσος χρόνος κι όσα καθεστώτα εθνικοενωτικά κι αν περάσουν.

Κάπως καλύτερα τα πήγε ο Ιωάννης Μεταξάς, αλλά και αυτόν τον πρόδωσε ο εαυτός του. Έδωσε κοινωνικά προνόμια που ούτε τα ονειρεύονταν οι εργατικές και αγροτικές τάξεις, και επιπλέον ονειρεύτηκε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό, κι εναντιώθηκε στον ατομικισμό, οραματιζόμενος την αναγέννηση του Έλληνα Ανθρώπου. Όμως, δίστασε να εντάξει το όραμά του στο νέο που ερχόταν από άλλους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. Επιχείρησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι μεταξύ Αγγλίας και παλατιού -όπως ήταν το πολιτικώς ορθόν της εποχής-, και με το άλλο επί ριζοσπαστικών λύσεων που αποζητούσε η περδικούλα του, έτσι οξύνους και διορατικός που ήταν. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Και οι Νεοευρωπαίοι του έκαναν εισβολή, και οι Παλαιοευρωπαίοι φρόντισαν να τον ξεφορτωθούν, διότι ως γνωστόν «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει. ου δύνασθε θεώ δουλεύειν και μαμωνά».

Κι ερχόμαστε στην προμετωπίδα του άρθρου. Δεν φαντάζομαι κανείς να βλέπει τον Κούλη και τον Αλέξη για ηγέτες, πολύ περισσότερο για ήρωες, διαφορετικά πρέπει να πάει να κοιταχτεί ψυχοπνευματικά. Και του ενός το κόμμα και του άλλου, ιδιαιτέρως βεβαίως του Αλέξη που κυβερνά κιόλας, δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα. Δράμα με την Ε.Ε., την Τρόικα και τα μνημόνια, κλαυσίγελος με τις ΗΠΑ και τον Τραμπ, «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι», κατά Κωστή Παλαμά, μια Ελλάδα ρεντίκολο εχθρών και φίλων.

Οι σημερινοί πολιτικοί υπόσχονται πολλά, μα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα μικρά. Δεν μπορούν να φυλάξουν τα σύνορά μας ούτε από τις βαρκούλες των δουλεμπόρων, όχι να τα… επεκτείνουν σαν τον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο, ούτε καν να τα υπερασπιστούν σαν τον Μεταξά, ο οποίος τάχα δεν ήταν προετοιμασμένος για την επίθεση των Ιταλο-γερμανών, αλλά κράτησε αήττητος την «Γραμμή Μεταξά» επί μήνες, και θα μπορούσε μάλιστα, αν ζούσε, κι αν είχε τα κότσια να επικρατήσει, να επεκτείνει τα σύνορά μας προς βορράν και προς δυσμάς, με την προϋπόθεση μιας εθνικής κυβέρνησης που θα κρατούσε την Ελλάδα και τον λαό μας ομονοούντες, κι αν δεν πλιατσικολογούσαν τους αγώνες του λαού οι τζιτζιφιόγκοι που έκαναν αντίσταση στα καμπαρέ του Καίρου.

Οι σημερινές ηγεσίες δεν μπορούν να διατηρήσουν μισθούς και συντάξεις, όχι να δώσουν στήριξη στον λαό. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πως δεν θα γίνεται γυαλιά-καρφιά η Πρωτεύουσα, από τα καλόπαιδα του υπουργού μπαμπά. Ας μην κρίνουν λοιπόν εκ των πανεπιστημιακών εδρών τους, κι ας μην μιλάνε λοιπόν μέρες που είναι για ήρωες και για ηγέτες. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… ή αλλιώς, αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες…

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.223 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ Αη-Δημητράκη μου, Μικρό Καλοκαιράκι μου

Χωρίς τίτλο

«Τα ξημερώματα ο Μηνάς σηκώθηκε.

Άδεια ήταν ακόμη η κουβέρτα κι ο καιρός είχε δροσίσει.

Η μέρα όμως προμηνούσε καλή.

Αηδημητριάτικο καλοκαίρι. Ο πιο καλός καιρός.

Και δροσιά κι ο ουρανός καθαρός κι οι νύχτες γλυκειές κι ήρεμες.»

(Κωστή Μπαστιά, Μηνάς ο Ρέμπελος-Κουρσάρος στο Αιγαίο, 1939)

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

«Καλοκαιράκι του Αγ. Δημητρίου» λέει  ο λαός μας τις μέρες κοντά στην γιορτή του Αγίου Δημητρίου, που ο καιρός είναι σαν καλοκαιρινός. Αυτή η καλοκαιρία είναι αναγκαία για το όργωμα.

Σημάδι του, είναι τα χρυσάνθεμα που ο λαός μας τα καλεί κι αγιοδημητριάτικα.

Λέει μια παράδοση από την Κύπρο μας, πως ο Οκτώβριος περιπλανιόταν στην γη και μοιρολογούσε για τα χαμένα λουλούδια και για τα φύλλα των δέντρων που πέφτανε, για τις ζεστές ημέρες που έφευγαν και για τα σύννεφα που μαζεύονταν στον ουρανό. Τα χρυσάνθεμα τότε παρακάλεσαν τον Θεό να κάμει καλωσύνες και να τ’ αφήσει ν’ ανθίζουν. Τ’ άκουσε ο Θεός και τ’ άφησε κοντά του Οκτωβρίου κι από τότε στην Κύπρο τα λένε «Οκτωβρούδες».

Χρυσάνθεμα, τα Αγιοδημητριάτικα

Τα χρυσάνθεμα θέλουν πότισμα μια φορά την εβδομάδα, εκτός και κάνει πολλή ζέστη, οπότε ποτίζουμε 2 ή 3,  όποτε το χώμα τους στεγνώνει. Όταν ανθίζουν, περιορίζουμε το πολύ νερό.

Όταν ξεραθούν, δεν σημαίνει ότι τα πετάμε! Τότε τα κλαδεύουμε. Καθαρίζουμε τα ξεραμένα φύλλα, κόβουμε τα λουλούδια λίγο κάτω από την κορυφή, καθαρίζουμε το χώμα και κρατάμε τα κλαράκια γύρω στους 10 πόντους ψηλά. Προσθέτουμε κοπριά και λίγο νερό μια φορά την εβδομάδα.

Πριν ανθίσουν, θέλουν πολύ ήλιο, ακόμα και το μεσημέρι. Όταν βγουν τα λουλούδια, τα πηγαίνουμε όπου πέφτει ο ήλιος λίγες ώρες το πρωί και δεν τα ξεραίνει. Για να τα πολλαπλασιάσουμε, μόλις φθάσουν τα 10 εκ., κόβουμε μερικά κλαδάκια, τα βάζουμε σε γλάστρες με λίγη κοπριά και ποτίζουμε σποραδικά.

O Άγιος Δημήτριος και η εκκλησία του στην Θεσσαλονίκη

Ο άγιος Δημήτριος γεννήθηκε το 280 στην Θεσσαλονίκη. Έζησε επί αυτοκράτορα Ρώμης Μαξιμιανού (286-304). Σε νεαρή ηλικία διορίστηκε στρατηγός των Ρωμαϊκών στρατευμάτων της Θεσσαλίας και ανθύπατος της επαρχίας της Ελλάδος. Ήταν Χριστιανός και δίδασκε την πίστη του και στους γύρω του. Κάποιοι που τον φθονούσαν, τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα, και ο Δημήτριος φυλακίστηκε στα υπόγεια ενός λουτρού. Στην φυλακή, ο Δημήτριος ενθάρρυνε τον φίλο και μαθητή του Νέστωρα να μονομαχήσει με τον παλαιστή  Λυαίο, και του υποσχέθηκε πως θα προσεύχεται γι’ αυτόν. Ο μικρόσωμος Νέστωρας πράγματι νίκησε, όμως αυτό έγινε αφορμή να θανατωθούν και ο Νέστωρας και ο Δημήτριος τον οποίο θανάτωσαν χτυπώντας τον με λόγχες του. Οι Χριστιανοί ενταφίασαν ευλαβικά το σώμα του μάρτυρος, κι από τον τάφο του άρχισε ν’ αναβλύζει μύρο, γι’ αυτό  ονομάστηκε Μυροβλύτης. Η μνήμη του, ταιριαστά με το όνομά του, που παραπέμπει στην αρχέγονη Δήμητρα και την καλλιέργεια και την αναγέννηση της γης, την εποχή του οργώματος και της σποράς, κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά-πνευματικά, τιμάται στις 26 Οκτωβρίου. Μια μέρα μετά, στις 27, τιμάται ο Άγιος Νέστωρ.

Αθλητής ευσεβείας ακαταγώνιστος, ως κοινωνός και συνήθης του Δημητρίου οφθείς, ηγωνίσω ανδρικώς Νέστωρ μακάριε, τη θεϊκή γαρ αρωγή, τον Λυαίον καθελών, ως άμωμον ιερείον, σφαγιασθείς προσηνέχθης, τω Αθλοθέτη και Θεώ ημών.

Στον τόπο του μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου, μετά το 313 ιδρύθηκε προσευχητάριο. Το 413 ο έπαρχος Ιλλυρικού Λεόντιος ίδρυσε στον ίδιο χώρο μία τρίκλιτη βασιλική κάτω από το ιερό βήμα της οποίας διατήρησε τμήμα των θερμών όπου μαρτύρησε ο Άγιος Δημήτριος. Η εκκλησία αυτή κάηκε τον 7ο αιώνα. Στην θέση της, ο επίσκοπος Ιωάννης, με οικονομική ενίσχυση των πολιτών έχτισε μια μεγαλύτερη πεντάκλιτη βασιλική ελληνιστικού τύπου, που αποτελούσε κατά τους  Βυζαντινούς χρόνους το κέντρο λατρείας του Αγίου. Κατά την τουρκοκρατία έγινε τζαμί, και η λατρεία του Αγίου μεταφέρθηκε από τους Χριστιανούς στην παραλία της πόλης, σε ξύλινη βασιλική. Με την απελευθέρωση της πόλεως, ανήμερα της γιορτής του Αγίου, το 1912, μετά από 500 χρόνια σκλαβιάς, η εκκλησία αποδόθηκε και πάλι στους Έλληνες. Η εκκλησία κάηκε τον Αύγουστο του  1917 στην μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, και αναστηλώθηκε  με τις μεθοδικές προσπάθειες του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, παραδόθηκε δε στους πιστούς ανήμερα της γιορτής του Αγίου  στις 26 Οκτωβρίου 1949. Παρά τις καταστροφές, η εκκλησία διαθέτει εμφανή πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά, πλούσιο ζωγραφικό διάκοσμο, ψηφιδωτά του 5ου και 9ου αιώνα και κίονες με περίτεχνα θεοδοσιανά κιονόκρανα τα οποία προέρχονται από παλαιότερα ρωμαϊκά κτίσματα και από την βασιλική του 5ου αιώνα.

Το 1978, τα λείψανα του Αγίου που είχαν αφαιρέσει οι Νορμανδοί το 1185, επέστρεψαν από το Αββαείο του Αγίου Λαυρεντίου στο Κάμπο της Ιταλίας και τοποθετήθηκαν σε αργυρή λάρνακα όπου φυλάσσονται ως σήμερα. Το 1988 ο ναός ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Τοις τωv ιαμάτωv σου ρείθροις Δημήτριε, τηv Εκκλησίαν Θεός επορφύρωσεv, ο δους σοι το κράτος αήττητοv, και περιέπωv την πόλιv σου άτρωτοvαυτής γαρ υπάρχεις το στήριγμα.

*Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τιμάται ο Άγιος Δημήτριος και στις ακόλουθες περιοχές της πατρίδας μας: Ελασσόνα, Λαγκαδάς, Ναύπακτος, Σιάτιστα, Μικρός Βάλτος Κορίνθου, Άγιος Δημήτριος Αττικής, Αυλώνας Αττικής, Χρυσούπολη, Αλμυρός, Κολινδρός, Πετρούπολη, Κερατέα.

ΜΕΛΙΤΙΝΗ ΔΟΝΤΑ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.223 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ)

Η φωνή της Αλήθειας-φ.223

wp-1490991511062

 

Ο Οκτώβριος είναι μεγάλος μήνας για την σύγχρονη ελληνική Ιστορία.

Το 1912 ελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη μας, η συμβασιλεύουσα, μετά από 500 χρόνια σκλαβιάς. Ήταν στις 26 του μηνός, γιορτή του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Διαβάστε σχετικά στην σελίδα 15.

2Α

Μερικές δεκαετίες μετά, ίδιες μέρες, οι Ιταλοί ζήτησαν από τον Ιωάννη Μεταξά να διαβούν τα χώματά μας. Τους απάντησε ΟΧΙ. Εισέβαλαν λοιπόν οι Ιταλοί από την Ήπειρο,
και ο Ελληνικός Στρατός « με το χαμόγελο στα χείλη» πήγε να πολεμήσει, με πίστη στην απόφαση της ηγεσίας του, ενωμένος και ομονοών. Διαβάστε τα σχετικά στις σελίδες 11,12 και 13.

Σε πικρή αντίθεση, οι σημερινές ηγεσίες, και οι πολιτικές και οι στρατιωτικές, το βάζουν στα πόδια και κρύβονται, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Διαβάστε το βαρυσήμαντο άρθρο του Στρατηγού Ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής Ελευθέριου Συναδινού στην σελίδα 13.
Κι ανάμεσα στον ορυμαγδό μια χώρας με ηγεσία που άλλοτε παραπατάει σαν παραζαλισμένο κοτόπουλο από τα χαστούκια που δέχεται από τους συνεργάτες της τοκογλύφους, κι άλλοτε κάνει ολομέτωπη επίθεση στα ιερά και τα όσια του Έθνους, ξεπετάγονται κάποιοι σύγχρονοι ήρωες. Τέτοιες μέρες, πριν από τέσσερα χρόνια, δυο νέοι άνδρες, ο Γιώργος Φουντούλης κι ο Μανώλης Καπελώνης, φυλούσαν αυτό που
εκείνοι εννοούσαν σαν τις δικές τους Θερμοπύλες, τα γραφεία της Χρυσής Αυγής σε μια συνοικία των Αθηνών. Ο ηγέτης του κόμματος βρίσκονταν στην φυλακή και οι βουλευτές του υπό διωγμό, παράνομα και παράλογα, και το κράτος δια των Μέσων Εξαπάτησης τρομοκρατούσε επί εικοσιτετράωρου βάσεως τον λαό. Κι όμως αυτοί ήξεραν καλύτερα από όλους την αλήθεια. Ήξεραν πως στα γραφεία της Χρυσής Αυγής δεν βρίσκονταν εγκληματίες σαν αυτούς που λυμαίνονταν την Ελλάδα και την είχαν οδηγήσει σιδηροδέσμια των Μνημονίων, αυτών που λίγα χρόνια αργότερα θα υπέγραφαν το γενικό ξεπούλημα του πλούτου της για … 99 χρόνια, αλλά άνθρωποι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την Πατρίδα μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους. Και αυτό έπραξαν και οι ίδιοι, και δυο ακόμη βαριά τραυματισμένοι συναγωνιστές τους. Αυτούς θα τιμήσουν και πάλι φέτος οι Έλληνες Πατριώτες, την 1η Νοεμβρίου.
Παλαιοί και νέοι ήρωες, ας είναι ευλογημένοι κι ας ευλογούν τους αγώνες μας για Εθνική Αξιοπρέπεια και Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Διαβάστε στο φύλλο 223 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο Παρασκευή

22730414_160652534527536_6911360770173564960_n

 

  • Έθνος και Ελευθερία
  • Η επίσκεψη του Τσίπρα στις ΗΠΑ
  • «Τζιχάντ» καταγγέλλουν οι κάτοικοι στην Αργολίδα
  • Ο αγώνας συνεχίζεται στην Χειμάρρα
  • Ζάκυνθος: Το «ΕΜΠΡΟΣ» στον τόπο της πύρινης λαίλαπας
  • Η συμβολή της Ελληνίδας στο έπος του 1940
  • Οι ξεχασμένοι Ηγέτες του 1940 – 41
  • Ιαπωνία: Νίκη των εθνικών δυνάμεων
  • Πλήγμα στις ΜΕΘ ο νέος τρόπος επιλογής γιατρών
  • Η αριστερή κυβέρνηση προσβάλει τον Κορεάτη Πρωθυπουργό
  • Δημοσιογράφοι υπό τον φόβο της απόλυσης δεν δίνουν βήμα στην Χρυσή Αυγή
  • Ήρωες και Ηγέτες

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Εκτάκτως την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Να ζεις Ελληνικά

Να ζεις Ελληνικά

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή». Στις μέρες μας, μέρες γενικευμένης σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, με την ανεργία να καλπάζει, τις συντάξεις να μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα, την ανασφάλεια να διαχέεται στην ελληνική κοινωνία και να την οδηγεί σε ένα βαβελικό «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν», η απάντηση δεν μπορεί να είναι το πού θα βρούμε το «παραπάνω» για να νεκρώσουμε τις αισθήσεις μας και ναρκωμένοι να προχωρούμε νεκροζώντανοι ως το τέρμα της ζωής ενός εκάστου και του Έθνους μας.

Πιστεύω πως απάντηση είναι μια στροφή, μια θεώρηση της ζωής διαφορετική από αυτή που μας πούλησε ο άξονας ΗΠΑ-Σοβιετία-Ε.Ε., και η οποία οδήγησε την χώρα και τον λαό μας στην σημερινή πολύμορφη χρεοκοπία. Δεν εννοώ ούτε την αποβιομηχάνιση, ούτε την απομάκρυνση από την τεχνολογική πρόοδο, η οποία θα παραχωρούσε το πλεονέκτημα στους αντιπάλους. Πιστεύω πως την απάντηση, όχι δεν πρέπει, μα δεν έχει νόημα και δεν μας αξίζει να την αναζητήσουμε στους βάλτους, αλλά στις κρήνες της Ελληνικής σκέψης και κυρίως του ελληνικού τρόπου ζωής, που διασχίζει τον Χρόνο από τον Ομηρικό κόσμο και την Σοφία της Ελληνικής Φυσιοκρατίας και Ιδεοκρατίας, ως τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» γράφει πως «οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσιν». Ας μελετήσουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε.

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά. Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις. Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο. Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις. Το πρώτο που θα αποφασίσεις: αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος. Δούλος θα πει κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει». Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω.

Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου. Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά. Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός. Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

πηγή

H Φωνή της Αλήθειας φ.222

wp-1490991511062

 

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ, ένας επιχειρηματίας του Αμερικανικού ονείρου, κάτι τύπους σαν τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, ένα ανεπάγγελτο κομματικό ανδρείκελο με μοναδικές περγαμηνές την εμπειρία του ως καταληψία και το ασημένιο κουτάλι με το οποίο γεννήθηκε στο στόμα ελέω «επαράτου» Επταετίας, τους έχει για ορντέβρ. Η αντιμετώπισή του από τον αμερικανό πρόεδρο, έδειξε πρώτον την κοινωνική παιδεία του
Τραμπ από την οποία ο Τσίπρας και πολλοί λιμαλαίοι Έλληνες πολιτικοί, έχουν μαύρα μεσάνυχτα, και δεύτερον την στυγνή προσέγγισή του στην πολιτική.
Έλαβε δεσμεύσεις αγοράς οπλικών συστημάτων δισεκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς να δεσμευθεί παρά μόνον δίκην ευχολογίου έναντι του Πρωθυπουργού, πανηγύρισε τις θέσεις εργασίας που η μικρά Ελλάς προσφέρει εκ νέου στην Μεγάλη Μαμά Ουάσιγκτον,
και περιφρόνησε ως όφειλε τους προεκλογικούς ψευτοπαλικαρισμούς της Αριστεράς, με ένα «αν ήξερα τι είχε πει, θα είχα κάνει άλλη ομιλία». Σαν να έλεγε δηλαδή ο (Ρεπουμπλικανός) ελέφαντας στο μυρμήγκι ,«δουλειά σου, κι εγώ την δική μου, και που ήρθες και που έφυγες, σέντσι δεν δίνω για τις πομφόλυγές σου».
Για να είμαι ειλικρινής, δεν πιστεύω να υπάρχουν και πολλοί άλλοι τέτοιοι απίθανοι επικεφαλής κρατών, και μάλιστα κρατών τα οποία βρίσκονται σε μια σπάνια γεωστρατηγική θέση όπως η αιώνια Ελλάς.
Αυτό από μόνο του κάνει το έργο κάθε επίδοξου Έλληνα κυβερνήτη, μια επιπλέον πρόκληση διακυβερνήσεως. Την οποίαν ούτε ο εν ενεργεία πρωθυπουργός και η συντροφία του, ούτε οι άμεσοι προκάτοχοί του μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν, αγόμενοι και φερόμενοι από συμφέροντα εσωτερικού και εξωτερικού, κρατικά, υπερκρατικά και ιδιωτικά, τα οποία αμομυζούν τον ιδρώτα και θρέφονται από τις σάρκες του Λαού μας.
Όσο για τους προαλειφόμενους διαδόχους της συγκυβερνήσεως Τσίπρα-Καμμένου, η γελοιοποίηση του Κούλη όπως στην πρόσφατη μνήμη του Γιωργάκη, μας δείχνει ξεκάθαρα ποια στρατηγική θα ακολουθηθεί ώστε η Μεταπολίτευση να αφήσει πίσω της
καμμένη γη και χαμένες γενιές Ελλήνων.
Ήδη ο «Κούλης ο Χαζούλης» που κοιτάει με γουρλωμένα μάτια τον φακό, και μιλάει για εξωγήινους, όπως πριν από αυτόν ο Γιωργάκης έπαιζε από του βήματος με πλαστικό παπάκι, αλλάζει άρδην τον κομματικό μηχανισμό στην ΝΔ, αντικαθιστώντας τους παλαιοκομματικούς, με γραφειοκράτες, και περιμένει να ολοκληρώσει ο Τσίπρας τον συμπεφωνημένο χρόνο, ώστε να έρθει η σειρά του να κάνει και αυτός αυτά που του έχουν ζητηθεί και για τα οποία θα λάβει εν καιρώ τις οδηγίες.
Σε αυτή την παρτίδα σκάκι η οποία εκτυλίσσεται εμπρός στα άλλοτε απαθή και άλλοτε εμβρόντητα μάτια και τους εγκεφάλους μας, ένας είναι ο αστάθμητος παράγων. Και έχει ονοματεπώνυμο. Παλαιός στην πολιτική, νέος στο κοινοβουλευτισμό, ο Νίκος Μιχαλολιάκος παρακολουθεί με νηφαλιότητα τις εξελίξεις, επιδεικνύει ο ίδιος παραδειγματική υπομονή εν μέσω δυσκολιών που κανένα κόμμα της σύγχρονης
πολιτικής ιστορίας μας δεν γνώρισε, και που άλλους θα είχαν λυγίσει, εάν συναντούσαν έστω το ήμισυ των δυσκολιών και των εμποδίων. Όπως οι καρποί του Φυσικού κόσμου θέλουν χρόνο για να καρπίσουν, έτσι και οι καρποί του πνεύματος, των ιδεών και του
πολιτικού αγώνα, παίρνουν χρόνο, φροντίδα και προσπάθεια, μέχρι να διανύσουν τον δρόμο τους και ηδείς να τέρψουν χαρμόσυνα το Έθνος. Υπομονή…

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φ.222)

Διαβάστε στο φύλλο 222 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί εκτάκτως αύριο Παρασκευή 20 Οκτωβρίου

  • Ενάντια στα δηλητήρια της Νέας Τάξης
  • ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Είναι ο Μακρόν Σατανιστής;
  • ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ: Μόνο το Εθνικό Κράτος θα εξασφαλίσει τους παραγωγούς
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Το Πραξικόπημα των Μπολσεβίκων
  • Αλβανία: Ναρκο-τριγμοί στην κυβέρνηση
  • Εντείνει την επιχείρηση Νέα Τάξη ο Σόρος
  • Ετυμολογία Αρχαίων Ελληνικών ονομάτων
  • Η τουρκική προπαγάνδα και η προσβολή της ιστορικής μνήμης
  • Η Μάχη των Γιαννιτσών
  • Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» και ο Αγώνας για την Μακεδονία
  • Να ζεις Ελληνικά

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Να ζεις Ελληνικά

1508083586289

Να ζεις Ελληνικά, σημαίνει να ζεις αληθινά.

Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Τι σε κάνει δυνατό, να το ψάχνεις και να το αποκτάς. Τι στραγγίζει απ’ το νου και το σώμα σου τη Ζωή, να το αποφεύγεις, να το διώχνεις.

Σημαίνει να ξέρεις από πού έρχεσαι. Να νιώθεις στις φλέβες σου να σφυροκοπούν οι πρόγονοι το σίδερο της ύπαρξής σου. Χιλιάδες πρόγονοι να κλείνουν γύρω σου τις ασπίδες όταν οι αγέρηδες αντιμάχονται το τρυφερό δέντρο της νιότης σου, να ανοίγουν διάπλατα την πόρτα ν’ αγναντέψεις τον ορίζοντα των ονείρων σου, να σε παρηγορούν στις θύελλες, να σε ζεσταίνουν στα κρύα, να χαίρονται μαζί σου στις φωτερές μέρες της ωριμότητάς σου. Πιασμένοι στο χορό του Αίματος και της Φυλής ο ένας με τον άλλο, να σου δίνουν το χέρι να πιαστείς στον ανήφορο της αναζήτησής σου. Γιατί πρέπει να μάθεις γιατί είσαι εδώ, αν θες να μη σε ρουφήξει το ατομικιστικό παράλογο της γέννησης και του θανάτου, του πλούτου και της ανέχειας, της αρχής και του τέλους.

Να ζεις Ελληνικά σημαίνει να καθορίσεις νωρίς στη ζωή πώς θέλεις να τη ζήσεις. Και σύμφωνα μ’ αυτό να πορευτείς, κάνοντας τις στρατηγικές σου επιλογές, μα κρατώντας πάντα ζωντανό στα μάτια σου το στόχο.

Για να ζήσεις Ελληνικά, πρέπει να μάθεις να διαλέγεις.

Το πρώτο που θα αποφασίσεις : αν θες να είσαι δούλος ή ελεύθερος.

Δούλος θα πει  κυριαρχημένος και υπό- άλλους στην καθημερινότητά σου. Θα πει να αποφασίζουν άλλοι για τον τρόπο που οφείλεις να σκέφτεσαι και γι’ αυτά που πρέπει να πιστεύεις έτσι που να είσαι όμοιος με τα υπόλοιπα πρόβατα της στάνης τους. Δούλος θα πει να ψάχνεις στα έντυπα του συρμού γι’ αυτά που ως comme il faut μπουρζουάς πρέπει να φοράς, να διαβάζεις, να ακούς, να ενδιαιτάσαι, αν είναι να γίνεις δεκτός στη μάζα των γιαλαντζί cognoscenti. Δούλος θα πει να εξαρτάς από τους άλλους το πώς θα είσαι, το ποιος θα είσαι.

Είναι βέβαια αλήθεια πως στις μέρες της αυτοκρατορίας της Νέας Υόρκης και της σατραπείας των Βρυξελλών, οι δούλοι περνούν καλύτερα απ’ τους ελεύθερους. Οι υπηρεσίες τους στο καθεστώς πληρώνονται πλουσιοπάροχα, όπως αυτές ενός πιστού ευνούχου ή μιας επιτήδειας πόρνης. Διαλέγεις τι από τα δυο θα είσαι, αν θέλεις να γίνεις αρεστός «σ’ αυτούς που πρέπει».

Από την άλλη, μπορεί να αποφασίσεις να ζήσεις ελεύθερος. Αν ναι, θα ξέρεις ότι εσύ ο ελεύθερος θα βγάζεις λιγότερα  από τους δούλους. Πως οι δούλοι θα κοιτούν εσένα το λεύτερο αφ’ υψηλού, με περιφρόνηση, με μια κρυφή ίσως ζήλια. Πως οι μαρμαροστρωμένες κατοικίες με γκαζόν, πισίνα και  jacuzzi δε θα σε καταδεχτούν ποτέ στη χωρία των ενοίκων τους. Και πως οι βιτρίνες των ρουχάδικων και των τσαντάδικων, των αυτοκινητάδικων, των επιπλάδικων, των φαγάδικων, των υπνάδικων και των λοιπών επώνυμων αισχροκερδών εμπόρων του συρμού, θα σε βλέπουν μόνο απέξω. Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς και, κυρίως, χωρίς αυτά, τότε έκανες ένα βήμα προς την ελευθερία σου.

Να ζεις ελεύθερος, σημαίνει να ζεις Ελληνικά.

Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Να ζεις κι έτσι κι αλλιώς, δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι για πολύ, όχι αν δε θέλεις να γίνεις γελοίος ή τρελός.

Να περνάς τη ζωή με λεβεντιά, με την πλάτη όρθια, με το κεφάλι ψηλά. Με το μυαλό καθαρό και την ψυχή ατάραχη. Διαλέγοντας τις μάχες και τους εχθρούς, διαλέγοντας τις μνήμες και τους φίλους.

Ξέροντας ποιος είσαι. Ξέροντας πως είσαι Έλληνας. Ξέροντας πως είσαι Εσύ.

Η ΟΧΙΑ

 

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή)